Όλο το «ανφάν γκατέ» της κομπλεξικής Αθεΐας θα παραστεί στην Ημερίδα της «Ένωσης Αθέων», μέχρι και θεολόγος!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Το Πάντειο παραχωρεί αίθουσα για ημερίδα της Ένωσης Αθέων με Τατσόπουλο, Φίλη, Βαλλιανάτο και λοιπούς υβριστές της Ορθοδοξίας – Τι δουλειά έχει ένας θεολόγος με τους αντίθεους;

Ημερίδα Ένωσης Αθέων: Πλησιάζοντας προς την μεγάλη Δεσποτική εορτή της Χριστιανοσύνης, τα Χριστούγεννα, βρίσκουν την ευκαιρία να κάνουν την εθιμοτυπική πλέον επίθεση κατά της Ορθοδοξίας οι «καλικάντζαροι» της «υψηλής διανόησης», που η δράση τους προσομοιάζει με τον γνωστό μύθο, αφού όλο τον χρόνο πριονίζουν το δέντρο της Ορθόδοξης πίστης και προς φρικτή τους απογοήτευση, σε μια στιγμή το βρίσκουν και πάλι άθικτο. Και δώσ’ του πάλι απ’ την αρχή.

Ο λόγος για την ημερίδα της «Ένωσης Αθέων» με τίτλο «Παιδεία & Θρησκεία», η οποία λαμβάνει χώρα στις 3 Δεκεμβρίου και γίνεται υπό την αιγίδα του Τμήματος Κοινωνιολογίας του… Παντείου Πανεπιστημίου. Μόνο η λέξη « κατάντια » ταιριάζει για την διοίκηση του Παντείου, που δίνει βήμα σε υβριστές της Ορθοδοξίας.

Οι «στοχαστές» της χοληστερίνης

Αξίζει να αναφέρουμε πως η Ένωση Αθέων, είναι ένα Σωματείο που απαρτίζεται από γραφικούς τύπους που έχουν καθιερώσει ως έθιμο την γελοιότητα του «φανερού δείπνου» που γίνεται πάντα εντός της Μεγάλης Εβδομάδας (χλευάζοντας το Μυστικό Δείπνο του Χριστού) και προσκαλούνται ομοϊδεάτες για να κάνουν «πάρτι κρεοφαγίας», προκειμένου να πικάρουν τους Χριστιανούς και να εξάγουν «πολιτισμό» με το να παραγεμίζουν επιδεικτικά τις γαστέρες τους. Μιλάμε για τόσο σοβαρό Σωματείο. Στολίδι του νεοελληνικού πολιτισμού.

Αυτοί οι γίγαντες της διανόησης λοιπόν, σταματούν προσώρας να ασχολούνται με την παχυντική μερίδα και πιάνουν για λίγο την ημερίδα. Και τι ημερίδα ! Ρίχνοντας μια ματιά στην λίστα των ομιλητών, καταλαβαίνει κανείς πως μιλάμε για το « ανφάν γκατέ » της συμπλεγματικής αθεΐας. Ωστόσο υπάρχει και μία συμμετοχή – «έκπληξη», στην οποία θα αναφερθώ ξεχωριστά.

H δε θεματολογία της ημερίδας, είναι σαφέστατη:

« Η Ημερίδα προσβλέπει στο να ενημερώσει το κοινό στις μορφές και στην έκταση της εμπλοκής της θρησκείας στην κοινωνία και στην παιδεία, με έμφαση στο μάθημα των θρησκευτικών, ενώ θα υπάρχουν και εισηγήσεις για τις πρόσφατες νομικές εξελίξεις σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών και το εναλλακτικό του. Τέλος, υπάρχουν εισηγήσεις που αφορούν ζητήματα επίδρασης της θρησκείας στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα », αναφέρει η ανακοίνωση της εκδήλωσης.

Με απλά λόγια: «μαζευόμαστε για να συζητήσουμε το πώς θα καταργήσουμε το μάθημα των θρησκευτικών, πώς θα εξοστρακίσουμε την Εκκλησία από την κοινωνία και πως θα την αποσυνδέσουμε πλήρως από το κράτος, κάνοντας την ένα απομονωμένο «φιλανθρωπικό ίδρυμα». Επίσης για να αποκτήσουμε μεγαλύτερο ακροατήριο (διότι συνήθως μαζευόμαστε ”τρεις και ο κούκος”), ‘’κοτσάρουμε’’ και μια θεματική ενότητα για την ‘’καταπίεση’’ που υφίστανται οι ΛΟΑΤΚΙ+, γιατί αυτό πουλιέται σαν ζεστή φραντζόλα, από τον πρόεδρο της Αμερικής μέχρι και την ‘’κυρά Σούλα’’ από το instagram».

Άλλωστε η Ένωση Αθέων ουδέποτε έχει κρύψει τις αντορθόδοξες επιδιώξεις της, αφού στο καταστατικό της αναφέρει ως σκοπό τον « θρησκευτικό αποχρωματισμό των δημόσιων υπηρεσιών και του κράτους εν γένει ». Επίσης ως σκοπός του Σωματείου αναφέρεται και « η υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας ». Εδώ πραγματικά γελάνε και τα τσιμέντα της Παντείου. Εμφανίζονται ως αγωνιστές υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας , αυτοί που τσικνίζουν γουρουνόπουλα για να προσβάλουν μια θρησκευτική περίοδο και έχουν κάνει έθιμο την ύβρη .

Όποιος βρίζει την Ορθοδοξία, ευπρόσδεκτος στην ημερίδα

Πρώτα απ’ όλα στην λίστα των ομιλητών φιγουράρει φαρδύ – πλατύ το όνομα του Νίκου Φίλη , βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργού Παιδείας. Ο Νίκος Φίλης είναι γνωστότατος για τον ανοιχτό πόλεμο που διεξάγει στο μάθημα των θρησκευτικών, στην Εκκλησία και την Ορθόδοξη πίστη , χωρίς να δείχνει τον παραμικρό σεβασμό στην επικρατούσα θρησκεία. Θυμόμαστε πως όταν είχε προβληθεί η μορφή της Παναγίας στην Βουλή των Ελλήνων, είχε « αφρίσει » μιλώντας για « προσβολή της Δημοκρατίας », για « αισθητικά αποκρουστικό θέαμα » και για « σκοταδισμό ».

Είναι γνωστές οι μπαρουφολογίες του κ. Φίλη, ο οποίος δεν σέβεται ούτε το Σύνταγμα της Ελλάδος που με τα άρθρα 3 και 16,2 κατοχυρώνει την υποχρεωτικότητα της ορθόδοξης χριστιανικής αγωγής στα σχολεία της χώρας μας, ούτε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), το οποίο αποδέχεται την υποχρεωτικότητα του μαθήματος των θρησκευτικών, αρκεί να υπάρχει δυνατότητα εθελούσιας εξαίρεσης ετερόδοξων, αλλόδοξων ή άθρησκων.

Σε περίοπτη θέση στις αθεϊστικές περσόνες της ημερίδας, βρίσκεται και – ποιος άλλος – ο Πέτρος Τατσόπουλος. Ο γνωστός γυρολόγος που για μεροδούλι – μεροφάι, έχει το να κρώζει εναντίον της Ορθοδοξίας, με τα γνωστά του παραληρήματα. Ο εθνικός μας παραμυθάς, που ειδικεύεται στα ιστορικά παραμύθια. Ο μοιραίος εραστής της μισής Αθήνας, που έχει αναλάβει τον ρόλο του « αφυπνιστή » του ελληνισμού. Ο άνθρωπος που αποκαλούσε « πρεζόνια »  όσους συμπολίτες του δεν ήθελαν να εμβολιαστούν. Ο συγγραφέας που έχτισε μια ολόκληρη καριέρα πάνω στην λάσπη και την δανεική δημοσιότητα. Αυτός και αν δεν έχει ιδέα τι θα πει σεβασμός στην θρησκευτική ελευθερία και σε κάθε είδους ελευθερία.

Ως ένας εκ των συντονιστών της ημερίδας, παρουσιάζεται ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος, γνωστός παρουσιαστής που τον τελευταίο καιρό παρουσιάζει εκπομπή με την Νάνσυ Ζαμπέτογλου στην ΕΡΤ, ο οποίος είχε εκθειάσει το δημοφιλές κινούμενο σχέδιο «Πέππα το Γουρουνάκι», διότι πρόβαλε επεισόδιο που έδειχνε μια φίλη της Πέππας, την Πέννυ, να ζει με δύο… μαμάδες.

Ο κ. Αναγνωστόπουλος είχε αποθεώσει τότε στην εκπομπή του τους δημιουργούς της Πέππας, που έδειχναν στα μικρά παιδάκια πως είναι φυσιολογικό να έχουν λεσβίες μαμάδες, λέγοντας : « Δόξα τω Θεώ που αλλάζει ο κόσμος » και τονίζοντας πως « είναι σημαντικό ότι η Πέππα περνάει και άλλα μηνύματα για το πώς έχουμε εκσυγχρονιστεί » και ότι « έτσι πρέπει χτίζεται η ψυχή των παιδιών, από μικρή ηλικία ». Απλά ασχολίαστο. Χάριν της ασύδοτης ελευθεριότητας γκρεμίζεται εκ θεμελίων η βάση της κοινωνιολογίας και της παιδοψυχολογίας. Αυτά τα  τρικυμισμένα μυαλά συντηρούν στην ΕΡΤ οι φορολογούμενοι πολίτες, είτε το θέλουν – είτε όχι.

Άλλος ένας συντονιστής της ημερίδας, είναι ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος. Καμία έκπληξη κι εδώ . Σφοδρός πολέμιος του μαθήματος των θρησκευτικών και «ακτιβιστής» που υπερασπίζεται σθεναρά την LGBTQ+ ατζέντα. Έχει αγωνιστεί για την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου στα δικαστήρια και την απόσυρση των χριστιανικών συμβόλων από τα δημόσια κτήρια, έχει επιτεθεί επανειλημμένως σε πρόσωπα του Ορθόδοξου κλήρου , έχει βλασφημήσει τα ιερά και τα όσια μιλώντας μέχρι και για «Epitapheios Pride» . Ακόμη έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της αναγνώρισης του ονόματος «Μακεδονία» για τους Σκοπιανούς αρκετά χρόνια πριν την κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών και μάλιστα αναγνώριζε και «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα. Λαμπρό μυαλό και αυτό.

Ακόμη ως ομιλητής εμφανίζεται ο Συράκος Κεσέν , ο πρώην ιερέας που έκανε καριέρα με το « πως πέταξα τα ράσα » , ο οποίος κατασυκοφαντεί την Ορθοδοξία κατ’ εξακολούθηση, παραπληροφορεί κόσμο επιστρατεύοντας «θεολογικές» μπουρδολογίες για να αιτιολογήσει την «επανάσταση» του, έχει αφιερώσει ολόκληρο το «είναι» του στην ρατσιστική στοχοποίηση των Χριστιανών, χαρακτήρισε τον Άγιο Παΐσιο ως «ημίτρελο μοναχό», χλευάζει τα θαύματα της Ορθοδοξίας και προσφάτως έγινε ακόμα και… «ιστορικός», επιστρατεύοντας έναν οχετό από συκοφαντικά επινοήματα για την προσφορά της εκκλησίας στο 1821.

Τι δουλειά έχει ένας θεολόγος με τους υβριστές του Χριστού;

Όλοι αυτοί οι συμμετέχοντες λίγο – πολύ είναι αναμενόμενα ονόματα για την ημερίδα της Ένωσης Αθέων. Αυτό που δεν είναι αναμενόμενο είναι η συμμετοχή του Κωνσταντίνου Κορναράκη, καθηγητή Χριστιανικής Ηθικής – Βιοηθικής, του τμήματος Θεολογίας ΕΚΠΑ.

Άραγε τι δουλειά έχει ένας θεολόγος, σε μια ολοφάνερα αντιχριστιανική ημερίδα; Τι ακριβώς θα συζητήσει ο κ. Κορναράκης ως θεολόγος με ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την Εκκλησία ως «σκοταδισμό», δόγμα «καθυστερημένων» ανθρώπων, «τυραννία», «μάστιγα» της ανθρωπότητας, «μεσαίωνα» και «σπείρα απατεώνων»;

Υπάρχει γόνιμο έδαφος συζήτησης μεταξύ του κ. Κορναράκη και μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν αποκτήσει νόημα ζωής με το να βλασφημούν κάθε πτυχή της Ορθοδοξίας; Είναι δυνατόν να προκύψει το οποιοδήποτε όφελος σε ένα τοξικό περιβάλλον που αποτελείται από σκουριασμένα μυαλά και «ταλιμπάν» της αθεΐας που λυσσομανούν εναντίον του Θεού και της Ορθοδοξίας;

Ποιον εκπροσωπεί ο κ. Κορναράκης σε αυτήν την αντιχριστιανική ημερίδα; Τον εαυτό του; Την επιστήμη της Θεολογίας που θα απευθύνεται σε… άθεους; Τις δημόσιες σχέσεις του; Την Εκκλησία δεν την εκπροσωπεί σίγουρα πάντως. Και μόνο το ονοματεπώνυμο ενός θεολόγου, σε μια λίστα ονομάτων που στην πλειοψηφία της απαρτίζεται από διώκτες της Ορθοδοξίας, «χτυπάει» πολύ άσχημα. Ένας θεολόγος στην εκδήλωση της Ένωσης Αθέων, ακούγεται σαν ένα πολύ κακόγουστο ανέκδοτο.

Μήπως ο κ. Κορναράκης βρίσκεται εκεί για να εκπροσωπήσει κάποιες οικουμενιστικές ιδέες του, που ταυτίζονται με την νεοταξική ρητορική; Έχει την σημασία του πως υπήρξε επιστημονικός υπεύθυνος και συγγραφέας της συγγραφικής ομάδας των βιβλίων Θρησκευτικών της Ε΄ Δημοτικού. Η πρόσκληση του στην ημερίδα δεν είναι διόλου τυχαία. Η πολυετής προσπάθεια να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας των θρησκευτικών και να καταντήσει ένα εντελώς άχρωμο, άγευστο και «γκρίζο» μάθημα θρησκειολογίας, επίσης δεν είναι τυχαία.

Ασφαλώς «έχουν γνώση οι φύλακες» για όλα αυτά. Η φθοροποιός δράση της Ένωσης Αθέων, είναι πλέον εντελώς προβλέψιμη. Οι τακτικές τους είναι γνωστές. Η αντιχριστιανική μανία που τους χαρακτηρίζει, τους προδίδει συνεχώς και τους εκθέτει. Ίσως θα ήταν φρονιμότερο να παρατήσουν την προώθηση των ρατσιστικών ιδεών τους και να επιστρέψουν στις σπαλομπριζόλες, γιατί σίγουρα εκεί τα καταφέρνουν καλύτερα…

 sportime,

=================

Ο Γερμανός που πυροβόλησε την Αγία Βαρβάρα στο λαιμό.(Αληθινή ιστορία)

 « Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, στην πόλη της Σπάρτης, υπήρχε ένας Γερμανός στρατιώτης, γνωστός στην τοπική κοινωνία για το δύστροπο και κακό χαρακτήρα του. 

Μια μέρα καθώς περνούσε από το ναό της Αγίας Βαρβάρας, πυροβόλησε κατ’ επανάληψη την εικόνα της Αγίας που βρισκόταν στο εικονοστάσι της διασταύρωσης προς την Καλογωνιά, απέναντι από το ναό. Μια από τις σφαίρες, πέτυχε τη μορφή της Αγίας στο ύψος του λαιμού. Το γεγονός όπως ήταν φυσικό θορύβησε και στεναχώρησε τους Σπαρτιάτες.
 Λίγες μέρες αργότερα, ο ίδιος Γερμανός μεθοκοπούσε σε ένα υπόγειο καπηλειό της πόλης, στη συμβολή των οδών Γκορτσολόγου και Κλεομβρότου, όπου μέχρι σήμερα διασώζεται το κτήριο. 

Κάποια στιγμή, πιθανώς μετά από λεκτική διένεξη, άρχισε να πυροβολεί μέσα στο μαγαζί. Μια από τις σφαίρες εξοστρακίστηκε στον πέτρινο τοίχο και επιστρέφοντας τον πέτυχε στο λαιμό, ακριβώς στο ίδιο σημείο που είχε χτυπήσει ο ασεβής την εικόνα της Αγίας Βαρβάρας. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος.

Ποτέ οι Γερμανοί δεν αναζήτησαν ευθύνες από τους Έλληνες αφού υπήρχαν και αρκετοί ακόμα Γερμανοί που είδαν τι ακριβώς συνέβη. Κάποιοι μάλιστα αναφέρουν ότι τις επόμενες ημέρες εθεάθησαν αρκετοί Γερμανοί στρατιώτες να προσκυνούν την πυροβολημένη εικόνα.
Το νέο διαδόθηκε γρήγορα στην πόλη και ενδυνάμωσε την πίστη του σπαρτιατικού λαού, που από τότε σέβεται και τιμά την Αγία ακόμα περισσότερο ».

Στη φωτογραφία της εικόνας διακρίνεται στο λαιμό το “τραύμα” από τη σφαίρα.

πηγή

===================

Γιατί δεν λέμε ότι ο άνθρωπος έγινε Θεός, αλλά ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος ; // Διότι, τι μεγαλύτερο υπάρχει από το να γίνει ο Θεός άνθρωπος ; – Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός.

Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου Πίστεως

Για τον τρόπο της συλλήψεως του Θεού Λόγου και τη θεία σάρκωση.

Άγγελος Κυρίου στάλθηκε στην αγία Παρθένο, η οποία καταγόταν από τη γενιά του Δαβίδ. Όπως το είπε ο θείος Απόστολος : « Είναι φανερό ότι ο Κύριός μας προήλθε από τη φυλή του Ιούδα, από την οποία κανείς δεν είχε πλησιάσει στο θυσιαστήριο »· γι’ αυτό θα μιλήσουμε στη συνέχεια με λεπτομέρειες.

Σ’ αυτήν ο άγγελος έφερε τη χαρμόσυνη είδηση λέγοντας:
« Να χαίρεσαι εσύ που είσαι η πιο χαριτωμένη· ο Κύριος είναι μαζί σου. Εκείνη όμως τρόμαξε στα λόγια του », και της είπε ο άγγελος: « Μη φοβάσαι, Μαρία· διότι ο Θεός σε χαρίτωσε και θα γεννήσεις παιδί που θα το ονομάσεις Ιησού . Διότι αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους ».

Γι’ αυτό, το όνομα « Ιησούς » σημαίνει σωτήρας. Και ενώ εκείνη απορούσε, « πώς θα γίνει αυτό, αφού δεν είμαι παντρεμένη », της είπε πάλι ο άγγελος : « θα σε επισκεφθεί το Άγιο Πνεύμα και η δύναμη του ύψιστου Θεού θα σ’ επισκιάσει. Γι’ αυτό και το παιδί που θα γεννηθεί από σένα θα είναι εξαγιασμένο, ο Υιός του Θεού ».

Τότε εκείνη συγκατατέθηκε: « Να, είμαι πρόθυμη δούλη του Κυρίου· ας γίνει σύμφωνα με την εντολή του ».

Μετά τη συγκατάθεση της αγίας Παρθένου, το Άγιο Πνεύμα ήλθε σ’ αυτήν, σύμφωνα με την υπόσχεση του Κυρίου που μετέφερε ο άγγελος· την καθάρισε και την ενίσχυσε με δύναμη ώστε να δεχθεί και να γεννήσει το Θεό Λόγο.

Τότε έπεσε πάνω της σαν σκιά η ενυπόστατη σοφία και η δύναμη του Ύψιστου Θεού, ο Υιός του Θεού, που είναι ομοούσιος με τον Πατέρα· έπεσε σαν θείος σπόρος, και δημιούργησε για τον εαυτό του από το αγνό και καθαρό σώμα της σάρκα με ψυχή λογική και νοερή · πήρε ό,τι πιο εκλεκτό από τη δική μας ανθρώπινη φύτρα , όχι με σπέρμα αλλά με δημιουργία από την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος · δεν σχημάτισε το σώμα λίγο λίγο με τμηματικές προσθήκες , αλλά ολοκληρωμένο με τη μία, επειδή ο ίδιος ο Θεός Λόγος αποτελεί την υπόσταση και της σάρκας .

Ο Θεός Λόγος, δηλαδή, δεν ενώθηκε με μία σάρκα η οποία έγινε πρώτα ξεχωριστή υπόσταση, αλλά, αφού ενοίκησε στη γαστέρα της αγίας Παρθένου, με απερίγραπτο τρόπο σχημάτισε μέσα στη δική του υπόσταση, από το αγνό σώμα της Παρθένου, σώμα με ψυχή λογική και νοερή.

Έτσι, ο ίδιος ο Λόγος παίρνοντας ό,τι πιο εκλεκτό από το δικό μας ανθρώπινο φύραμα, έγινε υπόσταση με σάρκα.

Επομένως, είναι ταυτόχρονα και ανθρώπινη σάρκα και σάρκα του Θεού Λόγου· συγχρόνως και ανθρώπινη έμψυχη λογική και νοερή σάρκα και σάρκα έμψυχη λογική και νοερή του Θεού Λόγου.

Γι’ αυτό και δεν λέμε ότι ο άνθρωπος έγινε Θεός , αλλά ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος· όντας στη φύση του τέλειος Θεός, έγινε ο ίδιος τέλειος άνθρωπος στη φύση, χωρίς ν’ αλλάξει στη φύση του, και χωρίς να μείνει ως φαντασία το σχέδιο της θείας οικονομίας.

Αλλά ενώθηκε υποστατικά χωρίς σύγχυση, χωρίς μεταβολή και χωρίς διαίρεση, με τη σάρκα που πήρε από την αγία Παρθένο και η οποία έχει λογική και νοερή ψυχή· δεν μετάβαλε τη φύση της θεότητός του σε φύση της σαρκός του ούτε τη φύση της σαρκός του σε θεία φύση, και χωρίς η θεία του φύση και η ανθρώπινη φύση, την οποία προσέλαβε, ν’ αποτελέσουν μία σύνθετη φύση.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, «Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου Πίστεως», απόδοση στην νέα ελληνική, του αρχιμανδρίτη Δωροθέου Πάπαρη (νυν μητροπολίτη Δράμας), όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα 

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/paterikon/iwannhs_damaskhnos_ekdosis_akribhs.htm

=========

Διότι, τι μεγαλύτερο υπάρχει από το να γίνει ο Θεός άνθρωπος;

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου Πίστεως

Για τη θεία οικονομία και για τη φροντίδα του για μας και τη σωτηρία μας

Επειδή, λοιπόν, εξαιτίας αυτής της προσβολής του αρχηγού της κακίας δαίμονα, εξαπατήθηκε ο άνθρωπος και δεν φύλαξε την εντολή του Δημιουργού, απογυμνώθηκε από τη χάρη και την παρρησία που είχε από το Θεό και σκέπασε τη γύμνιά του με τη σκληρότητα της άθλιας ζωής του – διότι αυτό σημαίνουν τα φύλλα της συκιάς -· περιτυλίχθηκε τη νεκρότητα , δηλαδή τη θνητότητα και την υλοφροσύνη της σάρκας – διότι αυτό δείχνει η ένδυση των δερμάτινων χιτώνων -· εξορίστηκε από τον παράδεισο σύμφωνα με τη δίκαιη κρίση του Θεού· καταδικάστηκε σε θάνατο και τον υποδούλωσε στη φθορά.

Παρ’ όλα αυτά , ο εύσπλαγχνος Θεός , που μας έπλασε και μας έδωσε τη χάρη του , δεν έμεινε αδιάφορος , αλλά αφού πρώτα με πολλούς τρόπους μας παιδαγώγησε και μας κάλεσε να μετανοήσουμε με στεναγμούς και τρόμους, με τον κατακλυσμό και την παρ’ ολίγο εξολόθρευση όλου του ανθρωπίνου γένους, με τη σύγχυση και διαίρεση των γλωσσών, με εμφανίσεις αγγέλων, με εμπρησμό των πόλεων, με εικονικές φανερώσεις του Θεού, με πολέμους, με νίκες, με ήττες, με θαυμαστά σημεία και πολλά θαύματα , με το Νόμο , με τους προφήτες , που το κήρυγμα τους είχε σκοπό την κατάργηση της αμαρτίας , η οποία με πολλές διακλαδώσεις απλώθηκε και υποδούλωσε τον άνθρωπο και συσσώρευσε στη ζωή του κάθε είδος κακίας· με το κήρυγμα των προφητών που είχε σκοπό επίσης την επάνοδο του ανθρώπου στη θεία ζωή .

Επειδή, δηλαδή, ο θάνατος εισήλθε στον κόσμο εξαιτίας της αμαρτίας και κατατρώει την ανθρώπινη ζωή σαν κάποιο άγριο και ανήμερο θηρίο, έπρεπε αυτός που επρόκειτο να την λυτρώσει να είναι αναμάρτητος και όχι υπόλογος στο θάνατο εξαιτίας της αμαρτίας · έπρεπε ακόμη η ανθρώπινη φύση να ενισχυθεί και ανανεωθεί , να παιδαγωγηθεί με πράξεις και να διδαχθεί το δρόμο της αρετής που δεν οδηγεί στην καταστροφή, αλλά στην αιώνια ζωή.

Τέλος, ο Θεός φανερώνει το μεγάλο πέλαγος της αγάπης του για τον άνθρωπο. Διότι ο ίδιος ο Δημιουργός και Κύριος παίρνει πάνω του τον αγώνα για το αγαπημένο του πλάσμα και γίνεται στην πράξη δάσκαλος.

Και επειδή ο εχθρός με την ελπίδα της ισοθεΐας ξεγέλασε τον άνθρωπο, τώρα ο ίδιος ξεγελιέται από το προκάλυμμα της σάρκας.

Ταυτόχρονα αποδείχνεται η αγαθότητα, η σοφία, η δικαιοσύνη και η δύναμη του Θεού.

Η αγαθότητά του, διότι δεν αδιαφόρησε για την αδυναμία του πλάσματός του, αλλά το σπλαγχνίστηκε, όταν έπεσε, και του άπλωσε το χέρι.

Η δικαιοσύνη του, διότι ενώ ο άνθρωπος νικήθηκε, δεν φέρνει άλλον να νικήσει τον δυνάστη (διάβολο) ούτε με βία γλυτώνει τον άνθρωπο από το θάνατο, αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο, που ο θάνατος λόγω της αμαρτίας υπόταξε, αυτόν ο αγαθός και δίκαιος (Θεός) τον αναδείχνει πάλι νικητή και σώζει το όμοιο με το όμοιο, πράγμα που ήταν αδύνατο ·

Η σοφία του φαίνεται, διότι βρήκε αξιοπρεπή λύση για κάτι αδύνατο .

Διότι , με την καλή θέληση του Θεού Πατέρα , ο μονογενής του Υιός και Θεός Λόγος , που είναι στον τόπο του Θεού Πατέρα και είναι ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, ο προαιώνιος και άναρχος, όντας εξαρχής με το Θεό Πατέρα και Θεός ο ίδιος, έχοντας τη θεϊκή φύση, έκλινε τους ουρανούς και κατέβηκε κάτω στη γη ·

ταπείνωσε , δηλαδή, το αταπείνωτο ύψος του χωρίς να χάσει τη δόξα του και συγκαταβαίνει με ανέκφραστη και ακατάληπτη συγκατάβαση στους δούλους του – διότι αυτό δείχνει η κατάβαση του -· όντας τέλειος Θεός γίνεται τέλειος άνθρωπος και πραγματοποιεί το πιο πρωτάκουστο απ’ όλα τα καινοφανή , το μοναδικό καινούργιο κάτω από τον ήλιο , με το οποίο φανερώνεται η άπειρη δύναμη του Θεού.

Διότι, τι μεγαλύτερο υπάρχει από το να γίνει ο Θεός άνθρωπος ;

Και ο Λόγος, χωρίς να μεταβληθεί η θεία φύση του , σαρκώθηκε από Άγιο Πνεύμα και τη Μαρία , την αγία και αειπάρθενο Θεοτόκο· ο μόνος φιλάνθρωπος γίνεται μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων .

Συλλήφθηκε μέσα στην άχραντη μήτρα της Παρθένου όχι με το θέλημα, την επιθυμία, τη σχέση με άνδρα και τη γέννηση που είναι καρπός ηδονής, αλλά από το Άγιο Πνεύμα και με τον τρόπο της αρχικής δημιουργίας του Αδάμ.

Κάνει υπακοή στον Πατέρα θεραπεύοντας τη δική μας παρακοή με το ανθρώπινο σώμα που πήρε από μας , με το να γίνει σε μας τύπος υπακοής, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατόν να επιτύχουμε τη σωτηρία.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, «Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου Πίστεως», απόδοση στην νέα ελληνική, του αρχιμανδρίτη Δωροθέου Πάπαρη (νυν μητροπολίτη Δράμας), όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα 

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/paterikon/iwannhs_damaskhnos_ekdosis_akribhs.htm

=====================

Όπως θα έπρεπε να ομιλούν οι Επίσκοποι όταν δεν έχει γείρει ο νους τους …

Το θανατικό στην Κύπρο αυξήθηκε κατά 30% και δεν το λένε οι δημοσιογράφοι, μόνο ο Σωτηριάδης το λέει και οι δημοσιογράφοι τον κόβουν. Ήρθε από το Χάρβαρντ και τον πολεμούν. Τον παρακαλούσαν τα Αραβικά Εμιράτα. Ήρθε στην Κύπρο και τον βάλανε φυλακή!

Εμένα που δεν με βάλανε ακόμα, είναι που με προστατεύει το ράσο και η αγάπη του Θεού. Αλλά άμα θέλει η πρόνοια του Θεού τιμή μας και καμάρι μας! Από δω το εμβόλιο και από δω ο τάφος, διαλέξτε, λέει ο πρώτος της Ελλάδος. Άκου λογική… Δεν αισθάνομαι δικαιωμένος που γεμίζουν οι τάφοι με παιδιά και νέους και αθλητές και ηθοποιούς. Μαυροφορεμένος αισθάνομαι.

Για αυτό μέσα μου δεν είναι δικαιοσύνη που αισθάνομαι, αλλά πόνο, θλίψη και συμπόνοια πολύ για τους εμβολιασμένους. Έψαξα όλους αυτούς τους μήνες που υπάρχει μια σχετική ηρεμία, η οποία θα ανατραπεί σύντομα, προς το κακό. Μόνον ο πόλεμος θα κάμει φρένο. Χειρόφρενο! Μόνο ο πόλεμος. Όλους αυτούς τους μήνες της “ανήσυχης ηρεμίας” που προσωπικά περιμένω όλα αυτά τα φοβερά και εξαίσια να αρχίσουν να γίνονται.

Ένα σκεπτόμουν. Πως να βοηθήσω όπου και να είμαι, ότι και να είμαι, απ’ εδώ από την Ευρύχου, την ταπεινή, την ωραία, ήσυχη. Τα βράδια εμείς έχουμε ωραία ησυχία, μας αρέσει η νυκτερινή ζωή… Σκεφτόμουν, προσευχόμουν, παρακαλούσα, ρωτούσα πώς να βοηθήσουμε τα αδέρφια μας, τους συγγενείς μας, τα πνευματικά μας παιδιά που εμβολιάστηκαν.

Να τα βοηθήσουμε να αντιληφθούν ότι έκαμαν λάθος, να μην πνιγούν μέσα στον εγωισμό και στην τάχα επιστημοσύνη των τάχα μου επιστημόνων. Κι όταν αντιληφθούν ότι έκαμαν λάθος, εάν πιστεύουν σε Θεό και πιστεύουν οι περισσότεροι εκ των Κυπρίων, αριστεροί και δεξιοί. Είναι ένα από τα καλά που έχουν οι Κύπριοι που δεν το βρίσκεις εύκολα στην Ελλάδα. Να πάνε σ΄ έναν πνευματικό να εξομολογηθούν. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ιατρικό, όπως είπε ένας φωστήρας αρχιερέας που θέλει να γίνει και Αρχιεπίσκοπος. Αλλά το πρόβλημα είναι κατεξοχήν πνευματικό. Ότι αφορά τη ζωή και το θάνατο, την υγεία και την ασθένεια είναι κατεξοχήν πνευματικό. Να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι έκαμαν λάθος. Να πάνε σε πνευματικούς, να τους βοηθήσουν να μετανοήσουν και με κάποιες ευχές εκκλησιαστικές το φαρμάκι γίνεται νερό. Τί λέει το Ευαγγέλιο; Ακόμη κι αυτό το πρόβλεψε! “κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει ” (Κατά Μάρκον 16.18). Εάν πιείτε κάτι που είναι θανάσιμο δεν θα σας αγγίξει χριστιανοί μου, αρκεί να έχετε μετάνοια και ταπείνωση!

Ένα είναι η έγνοια μου εμένα. Η Aιώνια Aπώλεια! Η Aιώνια Aπώλεια σημαίνει να πεθάνει η ψυχή, πριν να πεθάνει το σώμα. Γι’ αυτό και λέω στους εμβολιασμένους αδελφούς. Ξανασκεφτείτε το. Μετανοήστε. Είναι πνευματικό το θέμα. Η μετάνοια είναι για όλους και πρέπει να έχουμε όλοι Αιώνια Ζωή!

Πηγή: YouTube: Ὁ Μητροπολίτης Μόρφου  Νεόφυτος σὲ μία συνέντευξη ἐφ’ ὅλης τῆς ὕλης! (26.11.2022) ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ

==========

Το ‘χει ξαναδεί κανείς αυτό ; Μητροπολίτης σε πανό καλεί τον κόσμο να τον ψηφίσει!

«Στις Αρχιεπισκοπικές εκλογές δίνουμε το παρόν μας στο εκλογικό κέντρο της ενορίας μας. Ψηφίζουμε Μητροπολίτη Κυρηνείας κ.κ. Χρυσόστομο.», γράφει το πανό.

Με διάταγμα Ζελένσκυ ετοιμάζεται σφοδρός διωγμός εναντίον της Κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας // Η ‘’σιωπηρή διδαχή’’ του μ. Πατριάρχη Σερβίας Παύλου.

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Πρόσφατα (15 Νοεμβρίου) ήταν το μνημόσυνο του μ. Πατριάρχη Σερβίας Παύλου, του οποίου  η μοναχική μορφή αποτελούσε ‘’σιωπηλή διδαχή’’, όταν χρησιμοποιούσε λεωφορείο ή όταν περιερχόταν με τα πόδια τους δρόμους του Βελιγραδίου.

Μια πολύ σημαντική πτυχή της ‘’σιωπηλής διδαχής’’ του μ. Πατριάρχη Σερβίας Παύλου, ήταν και η καλή εντύπωση που σχημάτιζαν πολλοί ετερόδοξοι, ακόμη και αλλόθρησκοι, οι οποίοι συχνά τον έβλεπαν να χρησιμοποιεί λεωφορείο ή να περιέρχεται με τα πόδια τους δρόμους του Βελιγραδίου. Και αυτή η ‘’σιωπηλή διδαχή’’ αποτελούσε συνάμα μια πράξη ιεραποστολική. 

Κάθε φορά όμως που περνώ από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου, όπου στον προαύλιο χώρο της εκτίθενται τα δύο πολυτελή αυτοκίνητα, η υπερπολυτελής candillac και η mercedes 600,  που χρησιμοποιούσε ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ο μ. Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, διερωτώμαι για τη χρεία των εκθεμάτων αυτών στο χώρο αυτό. 

Διερωτώμαι γιατί να υπάρχουν ως εκθέματα στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και όχι σε χώρο του προεδρικού μεγάρου, αφού κιόλας με την ιδιότητά του ως πρόεδρος τα κατείχε.  Έχουν αναλογιστεί ποτέ ότι δεν αποτελούν ‘’σιωπηρή διδαχή’’ και στο πλήθος των ετερόδοξων τουριστών, οι οποίοι επισκέπτονται τον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη και το Βυζαντινό μουσείο, δίπλα στην Αρχιεπισκοπή; 

Εφόσον τα δύο αυτά υπερπολυτελή αυτοκίνητα τα είχε ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ο μ. Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, θα πρέπει να εκτίθενται σε χώρο του προεδρικού μεγάρου ή κάπου αλλού.  Δεν υπάρχει καμιά χρεία να εκτίθενται στον προαύλιο χώρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου.

Όσοι δεν ενοχλούνται από τα δύο αυτά υπερπολυτελή αυτοκίνητα πιθανόν να επαναπαύονται στην ‘’ιστορικότητά’’ τους.

Πιθανόν επίσης η αναφορά αυτή να προσκρούσει σε αντιλήψεις ξένες προς αυτές που Άγιοί μας, παλαιοί και σύγχρονοι μας δίδαξαν. Είναι καιρός να υπερβούμε τέτοιους, αλλά  και παρόμοιους δισταγμούς.  

Η ‘’σιωπηρή διδαχή’’ του μ. Πατριάρχη Σερβίας Παύλου, ας αποτελέσει αφορμή να απομακρυνθεί η άλλη ‘’διδαχή’’ των δύο αυτών εκθεμάτων υπερπολυτελείας. 

=========

Με διάταγμα Ζελένσκυ ετοιμάζεται σφοδρός διωγμός εναντίον της Κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας

σ.σ. Να τα διαβάσουνε αυτά οι μητροπολίτες που συμπροσεύχονται, & συλλειτουργούν με τους αχειροτόνητους διώκτες της αδελφής Ουκρανικής Εκκλησίας. Συνείδηση έχουνε; Ο Ναυπάκτου πού είναι να μας γράψει κανα ακαδημαϊκό άρθρο για το πόσο καλά τα κάνει το Φανάρι στην Ουκρανία; Α μάλιστα. Τώρα ασχολείται με την Κιβωτό.


Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βλαντιμίρ Ζελένσκυ εχθές εξέδωσε διάταγμα, το οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενά του αποσκοπεί στην διασφάλιση της πνευματικής ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.

«Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ σε κανέναν να χτίσει μια αυτοκρατορία μέσα στην ουκρανική ψυχή», είπε.

[σ.σ. Παρεμπιπτόντως, χρεώνει στους Ρώσσους αυτό ακριβώς που κάνει η δαιμονισμένη Δύση στην Ουκρανία, που φιμώνει και εξαλείφει συστηματικά την Ρωσσική συνείδηση των Ουκρανών με τους νεοναζί. Τους χρεώνει αυτό ακριβώς που συνεχίζει να κάνει και τώρα.]

Ωστόσο, καθώς εντείνονται οι έρευνες του κράτους στα Μοναστήρια, στους Ναούς και στα γραφεία των Επισκοπών (συνοδευόμενες από ισχυρισμούς με εμφυτευμένα «φιλορωσσικά» πειστήρια), με την Ουκρανική Υπηρεσία Ασφαλείας να ανοίγει υποθέσεις εναντίον ιεραρχών και κληρικών (ο ιερομόναχος της Λαύρας που έχριε τους πιστούς ενώ ομάδα γυναικών τραγουδούσε για την πνευματική αναγέννηση της Αγίας Ρωσσίας και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κιροβοχράντ Ιωάσαφ είναι οι πιο πρόσφατοι ύποπτοι των αρχών) και καθώς οι τοπικές διοικήσεις συνεχίζουν να ανακοινώνουν απαγορεύσεις στην κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (εχθές υπήρχαν αναφορές για τουλάχιστον τρεις ακόμη απαγορεύσεις), πολλά μέλη της Εκκλησίας ανησυχούν για το όραμα του κράτους περί πνευματικής ανεξαρτησίας.

Σχολιάζοντας την συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας που πραγματοποιήθηκε εχθές ο Πρόεδρος είπε: «Πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες όπου κανένας εξαρτημένος από το επιτιθέμενο κράτος φορέας δεν θα έχει την ευκαιρία να χειραγωγήσει τους Ουκρανούς και να αποδυναμώσει την Ουκρανία εκ των έσω».

Έτσι, ο Πρόεδρος διέταξε:

1.Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας να δώσει εντολή στην κυβέρνηση να υποβάλει εντός δύο μηνών νομοσχέδιο στο Κοινοβούλιο, το οποίο θα απαγορεύσει τις θρησκευτικές οργανώσεις «που συνδέονται με κέντρα επιρροής στην Ρωσσική Ομοσπονδία».

2.Η Κρατική Υπηρεσία Εθνοπολιτικής και Ελευθερίας της Συνείδησης να εξετάσει εντός δύο μηνών το καταστατικό της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για οποιαδήποτε «εκκλησιαστικά κανονική σχέση με το Πατριαρχείο Μόσχας και, εάν χρειαστεί, να λάβει τα μέτρα που προβλέπονται από το νόμο».

3.Να επιβεβαιώσει εντός δύο μηνών τη νομιμότητα της παρουσίας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, η οποία ανήκει στο κράτος.

4.Όλοι οι φορείς εθνικής ασφάλειας να εντείνουν τους ελέγχους «για τον εντοπισμό και την αντιμετώπιση των ανατρεπτικών δραστηριοτήτων των Ρωσσικών ειδικών υπηρεσιών στο θρησκευτικό περιβάλλον της Ουκρανίας». Θα επιβάλλονται προσωπικές κυρώσεις όπως απαιτείται.

5.Η Κρατική Υπηρεσία για την Εθνοπολιτική και την Ελευθερία της Συνείδησης πρέπει να μεταρρυθμιστεί και να τεθεί υπό την άμεση εξουσία του Υπουργικού Συμβουλίου της Ουκρανίας «για να προστατεύσει πραγματικά τα δικαιώματα και τα νόμιμα συμφέροντα των Ουκρανών και του κράτους».

«Με αυτές και με άλλες αποφάσεις, εγγυόμαστε την πνευματική ανεξαρτησία της Ουκρανίας», επιβεβαίωσε ο Ζελένσκι.

Η επικεφαλής της Κρατικής Υπηρεσίας για την Εθνοπολιτική, Έλενα Μπόγκνταν, έχει προειδοποιήσει πολλές φορές ότι η απαγόρευση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι απερίσκεπτη και σίγουρα θα προκαλούσε αποσταθεροποίηση στην κοινωνία.

Επιβεβαίωσε επίσης ότι το καταστατικό της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το οποίο υιοθετήθηκε στο Συμβούλιο τον Μάιο, δεν δείχνει καμμία σχέση με τη Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Έχει επίσης σχολιάσει ότι η σχισματική «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» δεν έχει ανάγκη από την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, καθότι διαθέτει μόνο 50 Μοναχούς σε ολόκληρο το Κίεβο – μια δήλωση που εξόργισε πολύ τον «Μητροπολίτη» Επιφάνιο Ντουμένκο της ΟΕΟ.

Πρόσφατα η Μπόγκνταν αναφέρθηκε σε αυτά τα ζητήματα σε μια συνέντευξη.

Orthodox Christianity


ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

===============

Κυριακή Ι’ Λουκά: Η θεραπεία τής συγκύπτουσας (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ιγ’ 10-17)

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός επισκέφτηκε τη γη δυναμικά αλλά ταπεινά, για να διδάξει τους ανθρώπους ν’ αγαπούν το Θεό και τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι από μόνοι τους είναι αδύναμοι. Η αγάπη τού Θεού τους κάνει δυνατούς. Από μόνοι τους οι άνθρωποι είναι υπερήφανοι. Η αγάπη για τον άνθρωπο τους κάνει ταπεινούς. Η αγάπη για τον άνθρωπο προέρχεται από την αγάπη για το Θεό. Η ταπείνωση προέρχεται από μια αίσθηση θεϊκής δύναμης. Η αγάπη για τον άνθρωπο χωρίς αγάπη για το Θεό είναι ψεύτικη. Κάθε άλλη δύναμη εκτός από εκείνη του Θεού, είναι υπερήφανη και ψεύτικη.

Οι άνθρωποι όμως έχουν βρει κι έναν τρίτο δρόμο, που δεν είναι ούτε αγάπη για το Θεό ούτε αγάπη για τον άνθρωπο. Είναι η αγάπη για τον εαυτό τους, η φιλαυτία. Η φιλαυτία είναι φράγμα που τους χωρίζει από Θεό κι απ’ ανθρώπους και τους αφήνει εντελώς απομονωμένους. Όταν ο άνθρωπος αγαπά μόνο τον εαυτό του, δεν αγαπά ούτε το Θεό ούτε το συνάνθρωπό του. Δεν αγαπά ούτε τον άνθρωπο που κρύβει μέσα του. Αγαπά μόνο τις σκέψεις για τον εαυτό του, τη φαντασίωση του εαυτού του. Αν επρόκειτο ν’ αγαπήσει τον μέσα άνθρωπο, θ’ αγαπούσε ταυτόχρονα και την εικόνα του Θεού που φέρει μέσα του και σύντομα θα κατέληγε ν’ αγαπά το Θεό και τον άνθρωπο, γιατί τότε θ’ αναζητούσε το Θεό και τον άνθρωπο στους άλλους ανθρώπους, ως αντικείμενα της αγάπης του.

Η φιλαυτία δέν είναι άγάπη. Είναι απόρριψη του Θεού και περιφρόνηση του ανθρώπου, είτε φανερή είναι είτε κρυμμένη. Η φιλαυτία δέν είναι αγάπη, είναι αρρώστια. Είναι μια σοβαρή αρρώστια που αναπόφευκτα συμπαρασύρει μαζί της κι άλλες αρρώστιες. Όπως η ευλογιά προκαλεί με σιγουριά πυρετό σ’ ολόκληρο το σώμα, έτσι κι η φιλαυτία παράγει τη φωτιά τού φθόνου και της οργής σ’ ολόκληρο τον άνθρωπο.

Ο φίλαυτος άνθρωπος είναι γεμάτος φθόνο για εκείνους που είναι καλλίτεροι ή πιο πλούσιοι απ’ αυτόν, πιο μορφωμένοι ή πιο σεβαστοί στους ανθρώπους. Το φθόνο ακολουθεί πάντα η οργή κι ο θυμός, όπως άπό τη φωτιά βγαίνει ο καπνός. Η κρυμμένη οργή που ξεπροβάλλει που και που, φανερώνει όλη την ασχήμια της άρρωστης καρδιάς που έχει προσβληθεί από το δηλητήριο της φιλαυτίας.

***

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας παρουσιάζει καθαρά από τη μία μεριά την εικόνα της μεγάλης αγάπης του Χριστού για τον άνθρωπο κι από την άλλη τη φιλαυτία των Φαρισαίων, μαζί με το φθόνο και την οργή τους.

«Ην δε (Ιησούς) διδάσκων εν μία των συναγωγών εν τοις σάββασι• και ιδού γυνή ην έχουσα πνεύμα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές» (Λουκ. ιγ’ 10, 11).

Τό Σάββατο ήταν ημέρα κοινής προσευχής για τους Ιουδαίους, όπως η Κυριακή είναι για μας τους χριστιανούς. Αν και ο Κύριος συχνά πήγαινε στην έρημο για ησυχία και μόνωση και περνούσε νύχτες ολόκληρες στην προσευχή, δεν απέφευγε την κοινή προσευχή με τους άλλους στη συναγωγή. «Και εισήλθε κατά το ειωθός αυτώ εν τη ημέρα των σαββάτων εις την συναγωγήν», γράφει σ’ άλλο σημείο ο ευαγγελιστής (Λουκ. δ’ 16). Συνήθιζε να πηγαίνει στη συναγωγή για την κοινή προσευχή. Δεν του ήταν απαραίτητο αυτό, αλλά το έκανε από ταπείνωση, αλλά καί ως παράδειγμα για μας.

Ακούμε σήμερα διάφορες υπερήφανες φωνές: « Προσεύχομαι στο σπίτι, δεν έχω ανάγκη να πάω στην εκκλησία για να προσευχηθώ ». Έτσι μιλάει η ανοησία κι η υπερηφάνεια. Το παράδειγμα του Χριστού μας διδάσκει με σαφήνεια πως πρέπει να κάνουμε και το ένα και το άλλο. Και μόνοι μας να προσευχόμαστε μυστικά και στην εκκλησία μαζί με τους αδελφούς μας.

Ο Κύριος δεν πήγαινε μόνο για να προσευχηθεί στη συναγωγή. Συχνά ερμήνευε τις Γραφές εκεί και δίδασκε τους ανθρώπους, λέγοντας λόγια θεϊκά, που δεν έχουν καταγραφεί στα ευαγγέλια. « Και πάντες… εθαύμαζον επί τοις λόγοις της χάριτος τοις εκπορευομένοις εκ του στόματος αυτού » (Λουκ. δ’ 22). Υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι λόγοι που δεν έφτασαν ως εμάς, έχουμε όμως αρκετούς για να μας γεμίσουν με σοφία και να μας σώσουν.

Ο Κύριος Ιησούς πήγαινε επίσης στη συναγωγή για να βρει την κατάλληλη στιγμή να υπηρετήσει τους ανθρώπους με τα θαυμαστά έργα Του, που μαρτυρούσαν τη σωτηρία που προσφέρει και τη θεότητά Του. Ένα τέτοιο θαυμαστό έργο έκανε με την ευκαιρία που περιγράφεται στο σημερινό ευαγγέλιο.

Μια συγκύπτουσα γυναίκα ήρθε στη συνάγωγη. Την είχε δέσει ο σατανάς κι είχε μείνει στην κατάσταση αυτή όχι μια βδομάδα, ένα μήνα ή ένα χρόνο, αλλά δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια και δεν ήταν δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές. Με το κεφάλι, σκυμμένο ως τα γόνατά της η ταλαίπωρη γυναίκα δεν μπορούσε να δει ούτε τον έναστρο ουρανό, μα ούτε και τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της.

Το πονηρό πνεύμα προσπαθούσε να πλανήσει τους απογόνους του Αδάμ και της Εύας. Τους έδινε ψεύτικες υποσχέσεις πως, αν τον υπάκουαν, θα γίνονταν ισόθεοι. Αντί να γίνουν θεοί όμως, οι προπάτορες του ανθρώπινου γένους βρέθηκαν ξαφνικά να φορούν δέρματα ζώων. Η γυναίκα της παραβολής τώρα, που ήταν απόγονός τους, είχε γίνει τόσο δύσμορφη, ώστε όσοι την έβλεπαν έτρεμαν και τα ζώα φοβούνταν. Αυτή ήταν η ισοθεΐα που υποσχέθηκε ο πονηρός στον άνθρωπο!

Η συγκύπτουσα δεν μπορούσε με κανένα τρόπο ν’ ανορθωθεί. Ήταν αδύνατο να ισιώσει το σώμα της για δεκαοκτώ χρόνια. Σερνόταν στη γη σαν αγελάδα, το κεφάλι της ήταν γερμένο κι έφτανε ως τα γόνατα. Είναι ζωή αυτή; Όχι, αυτή δεν είναι ζωή, είναι καταδίκη. Η αδυναμία τής γυναίκας ήταν τόσο μεγάλη και την κουβαλούσε τόσα χρόνια, ώστε όσοι την έβλεπαν για πρώτη φορά την αποστρέφονταν όσοι την κοίταζαν λίγο περισσότερο δεν την έβλεπαν σαν ανθρώπινη ύπαρξη αλλά σαν ένα ξερό και γερμένο δέντρο που δεν άξιζε τίποτ’ άλλο, παρά να κοπεί και να γίνει καυσόξυλα. Η σκληρότητα αυτή των άνθρωπων προς την τερατόμορφη γυναίκα ήταν πραγματικά πιο τερατώδης κι από την ίδια την τερατωδία.

Ο Κύριος που αγαπά τον άνθρωπο, κοίταξε μ’ ενδιαφέρον και συμπάθεια το ταλαίπωρο αυτό ανθρώπινο πλάσμα. Δεν έβλεπε μπροστά Του ένα στραβό και κυρτωμένο δέντρο, μα μια θυγατέρα του Αβραάμ, ένα πλάσμα που δημιούργησε ο Θεός και άξιζε να το ελεήσει. « Ιδών δε αυτήν ο Ιησούς προσεφώνησε και είπεν αυτή· γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου· και επέθηκεν αυτή τας χείρας· και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν » (Λουκ. ιγ’ 12-13).

Ο Κύριος έκανε το θαύμα αυτό όχι επειδή του το ζήτησε η γυναίκα ούτε για ν’ ανταποκριθεί στην πίστη της. Το έκανε με δική Του πρωτοβουλία και με τη δική Του δύναμη. Αυτό είναι μια σαφής αντίκρουση εκείνων που θέλουν κακόγνωμα να υποβαθμίσουν το μεγαλείο των θαυμάτων του Χριστού, με τον ισχυρισμό πως τα θαύματα γίνονται μόνο με την αυθυποβολή εκείνων που δέχονται το θαύμα. Πού είναι το στοιχείο της αυθυποβολής στη συγκύπτουσα αυτή γυναίκα; Η αναπηρία της την εμπόδιζε ακόμα και να δει το πρόσωπο του Χριστού. Δε ζήτησε από το Χριστό να την ελεήσει, να την σπλαχνιστεί, ούτε και έδειξε με οποιοδήποτε τρόπο την πίστη της.

Κι όχι μόνο αυτό. Η γυναίκα δε βρισκόταν καν κοντά στο Χριστό. Δεν τον πλησίασε εκείνη, Αυτός την κάλεσε κοντά Του. Όπως ο ποιμένας που βλέπει ένα από τα πρόβατά του μπλεγμένο στ’ αγκάθια, μισοπεθαμένο και άφωνο, κάνει την πρώτη κίνηση, έτσι έκανε κι ο στοργικός Κύριος, ο Καλός Ποιμένας. Έκανε την πρώτη κίνηση προς το πρόβατό Του, που είχε μπλέξει στα δίχτυα του σατανά. Την ονόμασε «γυναίκα». Δεν την είπε «ανάπηρη», «τέρας», «σκιά της ζωής» ή «αμαρτωλή», αλλά «γυναίκα». Και μόνο με τη λέξη «γυναίκα» ο Κύριος αποκατέστησε τη χαμένη της αξιοπρέπεια. Μετά τη θεράπευσε από την αναπηρία της και στο τέλος ακούμπησε πάνω της τα πάναγνα χέρια Του, για να ολοκληρώσει τη θεϊκή δωρεά Του.

Να, ποια είναι η διαδικασία της πράξης του Κυρίου: Πρώτα της έριξε μια στοργική ματιά· έπειτα, της απεύθυνε μια δυναμική λέξη· τέλος, άπλωσε πάνω της το στοργικό χέρι Του. Της έδωσε όλα όσα είχε στερηθεί για δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια. Αν κάποιος την είχε ποτέ συμπαθήσει, η συμπάθειά του δε θα ήταν καθαρή, αλλά ανάμικτη με φόβο, με οίκτο και υπερηφάνεια. Αν κάποιος της είχε ποτέ μιλήσει, θα τό ’κανε από ανάγκη κι έπειτα θα βιαζόταν ν’ απομακρυνθεί από κοντά της. Αν κάποιος είχε αναγκαστεί από τις συνθήκες να την ακουμπήσει, θα το είχε κάνει με τ’ ακροδάχτυλά του κι ύστερα θά ‘τρεχε για να πλύνει τα χέρια του.

Ο Κύριος Ιησούς όμως την κάλεσε σκόπιμα κοντά Του, της είπε πρώτα τα θεραπευτικά λόγια Του κι έπειτα ακούμπησε και τα δυό θαυματουργά χέρια Του πάνω της. Φέρθηκε στην άγνωστη αυτή γυναίκα, όπως θα φερόταν ένας πατέρας στη θυγατέρα του. Αν τέτοια ευεργεσία γινόταν στη μαύρη γη ή στο λαμπερό ήλιο, η γη θα σειόταν κι ο ήλιος θα δάκρυζε. Η ευεργεσία όμως έγινε στη συγκύπτουσα γυναίκα κι εκείνη ανορθώθηκε αμέσως.

Πώς μπορεί να ισιώσει μια κυρτή σπονδυλική στήλη χωρίς να σπάσει; Πώς μπορεί ένας αγκυλωμένος σβέρκος να κινηθεί χωρίς να προκαλέσει πόνο; Θα χρειάζονταν ένα εκατομμύριο χρόνια, αποφαίνονται τα αδαή μυαλά των συγχρόνων μας, για να ευθυαστεί η σπονδυλική στήλη ενός πιθήκου κι ο πίθηκος να γίνει άνθρωπος. Μιλάνε έτσι έπειδη δε γνωρίζουν τη δύναμη του Θεού. Χρειάστηκε ένα μόνο δευτερόλεπτο κι ένας λόγος του Κυρίου Ιησού, για να ορθωθεί η συγκύπτουσα και να ισιώσει η σπονδυλική της στήλη, που ήταν πιο κυρτή από του πίθηκου.

Πώς ισιώνει μια σπονδυλική στήλη; Πώς λυγίζει ένας αγκυλωμένος σβέρκος; Πώς θεραπεύεται ένα τέρας; Πώς ελευθερώνονται τα παγιδευμένα πρόβατα; Πώς μια άφωνη μούμια αποκτά φωνή και τολμά να μιλήσει; Μη ρωτάτε για όλ’ αυτά. Δοξολογήστε απλά το Θεό, όπως έκανε κι η πρώην συγκύπτουσα γυναίκα: και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν.

Βλέπουμε πως μαζί με το σώμα της γυναίκας, θεραπεύτηκε κι η ψυχή της. Μόνο η θεραπευμένη ψυχή μπορεί να δοξολογεί το Θεό για «παν δώρημα τέλειον», απ’ όπου κι απ’ όποιον κι αν προέρχεται. Η ανίατη ψυχή ξεχνά πως ο Θεός είναι ο Δοτήρας παντός αγαθού και γι’ αυτό ευχαριστεί και δοξάζει μόνο τα θνητά χέρια, με τα οποία ο Θεός συνηθίζει να δίνει τις δωρεές Του στους ανθρώπους. Ο Κύριος Ιησούς ήθελε να μας διδάξει πως πρέπει να ευχαριστούμε και να δοξολογούμε πάντα το Θεό. Γι’ αυτό κι έδωσε στον θεραπευμένο Γαδαρηνό την εντολή: «Υπόστρεφε εις τον οίκον σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός » (Λουκ. η’ 39). Οι άνθρωποι θαύμαζαν τον Κύριο και δοξολογούσαν το Θεό, μόνο όταν τον έβλεπαν να κάνει θαύματα. Ο Χριστός, όταν πλησίαζε το τέλος Του, έλεγε: «Πάτερ… εγώ σε εδόξασα επί της γης» (Ιωάν. δ’ 4).

Όλ’ αυτά λειτουργούν για έλεγχο δικό μας, που όταν κάνουμε κάποιο καλό στους ανθρώπους, ζητάμε να ευχαριστούν εμάς κι όχι το Θεό. Όλα τα καλά που δεχόμαστε από τους ανθρώπους δεν τα παίρνουμε από έκεινους, αλλά μέσω εκείνων. Ο Πατέρας στέλνει τις δωρεές Του στα παιδιά Του μέσω των παιδιών Του. Το κάνει αυτό με την καλή Του θέληση, με χαρά. Σ’ Εκείνον πρέπει κάθε δόξα και ύμνος στους αιώνες των αιώνων.

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Ως τώρα ακούσαμε για ένα θαύμα φωτεινό, τώρα θ’ ακούσουμε για ένα θαύμα σκοτεινό. «Αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αις δει εργάζεσθαι· εν ταύταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου» (Λουκ. ιγ’ 14). Αυτά είναι λόγια τού πονηρού υιού τού σκότους. Θαρρείς πως ο σατανάς που έφυγε από τη συγκύπτουσα γυναίκα, μπήκε μέσα σ’ αυτόν.

’Ετσι μιλάει η φιλαυτία μαζί με τους αχώριστους συντρόφους της, το φθόνο και την οργή. Ο Χριστός θεράπευσε, ο αρχισυνάγωγος όμως κατέφυγε στην κατασπίλωση του θαύματος. Ο Χριστός ελευθέρωσε μια ανθρώπινη ζωή από τα σατανικά δεσμά κι ο άλλος κατασυκοφαντούσε. Ο Χριστός έβγαλε το πονηρό πνεύμα από την άρρωστη γυναίκα κι εκείνος οργίστηκε επειδή ο θεραπευτής έβγαλε το δαιμόνιο από μια πόρτα κι όχι από μίαν άλλη. Ο Χριστός άνοιξε τον ουρανό στους ανθρώπους κι αποκάλυψε το ζωντανό Θεό· ο άλλος έκνευριστηκε επειδή άνοιξε τον ουρανό το πρωί κι όχι το απόγευμα. Ο Χριστός πήγε με φως στους αιχμαλώτους στη φυλακή κι ο άλλος τον επιτίμησε επειδή δεν άφησε να κάνει το καθήκον αυτό μια άλλη μέρα.

Βλέπετε πόσο φοβερή και τρομερή είναι η φιλαυτία ! Ο εγωκεντρικός αρχισυνάγωγος δεν τόλμησε να επιτιμήσει το Χριστό, γι’ αυτό κι επιτιμούσε τους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, μέσα του το Χριστό επιτιμούσε , όχι τους ανθρώπους, μ’ όλο που η γλώσσα του χρησιμοποιούσε άλλο τρόπο. Γιατί ήταν ένοχοι οι άνθρωποι εδώ ; Αν κάποιος έφταιγε για την καλή αυτή πράξη, ήταν η συγκύπτουσα ; Γιατί έφταιγε η συγκύπτουσα ; Δεν έτρεξε πίσω από το Χριστό για να του ζητήσει θεραπεία.

Αντίθετα μάλιστα ! Ο Χριστός την κάλεσε κοντά Του και της χάρισε την τέλεια θεραπεία, πέρα από κάθε ελπίδα ή προσμονή που θα είχε από τη συναγωγή. Επομένως είναι σαφές πως αν κάποιος έφταίγε εδώ, αυτός ήταν ο Χριστός. Ο αρχισυνάγωγος όμως δεν τολμούσε να κοιτάξει το Χριστό στα μάτια και να πει : « Είσαι ένοχος », γι’ αυτό και γύρισε προς το λαό και κατηγόρησε τους ανθρώπους. Υπάρχει πιο καθαρή και πιο πονηρή υποκρισία; Γι’ αυτό κι ο Κύριος τον αποκάλεσε υποκριτή:

« Απεκρίθη ουν αυτώ ο Κύριος και είπεν· υποκριτά , έκαστος υμών τω σαββάτω ου λύει τον βουν αυτού ή τον όνον από της φάτνης και απαγαγών ποτίζει; ταύτην δε, θυγατέραν Αβραάμ ούσαν, ην έδησε ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου ;» (Λουκ. ιγ’ 15, 16).

Ο Κύριος γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Ήξερε πως ο αρχισυνάγωγος Εκείνον ήθελε να επιτιμήσει , μ’ όλο που η γλώσσα του απευθυνόταν στους άλλους. Ο Κύριος το γνώριζε αυτό και δεν επέτρεπε να επιτιμηθούν άλλοι για κάτι που μοναδικός αίτιος ήταν ο ίδιος.

Ο Κύριος είναι λαμπρότερος από τον ήλιο και καθαρότερος από το κρύσταλλο, γι’ αυτό και μέσα Του δε χωρούσε υποκρισία. Δεν μπορούσε να υποκριθεί τον ανόητο και να σιγήσει όταν κάποιος άλλος επιτιμάται στη θέση Του. Γι’ αυτό και τη στιγμή που οι αδύναμοι άνθρωποι, χωρίς να έχουν καμία ευθύνη, δε μιλούσαν και ανέχονταν να τους επιπλήττουν, ο Κύριος άνοιξε το στόμα Του κι απάντησε στον αρχισυνάγωγο : υποκριτά , του είπε. Μπορούμε να βοηθήσουμε τα ζώα το σάββατο και δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο; Το βόδι κι ο γάιδαρος δε μένουν ούτε μια μέρα ολόκληρη κλεισμένοι στο σκοτεινό σταύλο, χωρίς να τα βγάλετε έξω στο φως της μέρας και το φρέσκο αέρα. Η γυναίκα αυτή ήταν δεμένη από το σατανά δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, κι εσύ οργίστηκες επειδή ελευθερώθηκε; Ο σατανάς έχει δέσει εσένα χειρότερα από εκείνη. Αυτήν την έδεσε ώστε το κεφάλι της να φτάνει στα γόνατα. Εσένα σου έδεσε την ψυχή στο Σάββατο. Γιατί δεν αποδεσμεύεσαι ;

Το Σάββατο έγινε για τους ανθρώπους , ώστε την ημέρα αυτή ο νους τους ν’ αφιερώνεται ιδιαίτερα στο Θεό.

Η θεραπεία της γυναίκας αυτής δε μας θυμίζει το Θεό περισσότερο απ’ ό,τι το Σάββατο, ή κάθε άλλο Σάββατο, από το Μωυσή ως σήμερα ; Δεν είναι σπουδαιότερο το έργο αυτό από το Σάββατο ; Δεν μπορείς να δεις πως στέκεσαι μπροστά σε Έναν, που είναι ανώτερος από το Σάββατο ; Κι όχι μόνο από το Σάββατο αλλά κι από το ναό (βλ. Ματθ. ιβ’ 6) ; Δεν μπορείς να νιώσεις , ταπεινέ αρχισυνάγωγε , πως ενώπιόν σου είναι ο Κύριος των ψυχών των ανθρώπων ; Να ξέρεις, πως οι μέρες κι οι νύχτες περνούν γρήγορα μπροστά στα μάτια Του κι αδειάζουν στην αιωνιότητα.

Προσέξτε πόσο τιμά ο Κύριος για μια ακόμα φορά τη σαστισμένη γυναίκα: την ονομάζει θυγατέρα του Αβραάμ. Θέλει όχι μόνο να διακηρύξει την ανωτερότητα της ανθρώπινης ψυχής σε σχέση με τα άλογα ζώα , όπως ο γάιδαρος και το βόδι, αλλά και πόσο ψηλότερα ανέβηκε η πρώην συγκύπτουσα από τους υποκριτές πρεσβυτέρους της συναγωγής. Το ότι η γυναίκα αυτή ήταν θεοφοβούμενη , φαίνεται πρώτα πρώτα από το γεγονός ότι, παρά την αναπηρία της , προσπάθησε να πάει στη συναγωγή , για ν’ ακούσει το λόγο του Θεού και να προσευχηθεί . Δεύτερο επειδή, μόλις θεραπεύτηκε και στάθηκε όρθια, αμέσως ευχαρίστησε το Θεό.

Ο προπάτοράς μας Αβραάμ ευχαριστούσε το Θεό για όλα . Υπόμεινε βάσανα, χωρίς να μειωθεί ούτε στο ελάχιστο η πίστη του στο Θεό. Γι’ αυτό ήταν κι η ίδια αληθινή θυγατέρα τού Αβραάμ, όχι μόνο «εξ αίματος» , αλλά και λόγω της υπομονής και της ευλάβειάς της. Ήταν περισσότερο γνήσια απόγονος του πατριάρχη τού Ισραήλ από τον πρεσβύτερο αυτόν που, όπως κι οι άλλοι πρεσβύτεροι, υπερηφανεύονταν επειδή κατάγονταν από τον Αβραάμ. Στην πραγματικότητα αυτός ήταν προδότης του Αβραάμ , ενώ η γυναίκα αυτή ήταν αληθινή θυγατέρα του. Δεν έπρεπε λοιπόν να βοηθηθεί; Έπρεπε το Σάββατο να γίνει εμπόδιο στη θεραπεία της ;

Το Σάββατο είχε οριστεί ως ημέρα ανάπαυσης : « Ευλόγησε Κύριος την ημέραν την εβδόμην και ηγίασεν αυτήν » (Εξ. κ’ 11). Δεν πρέπει όμως ν’ αναπαυτεί κι η ψυχή , όπως και το σώμα; Η ψυχή δεν τρέφεται με την αργία και την κατάκλιση, όπως το σώμα , αλλά με έργα καλά , έργα αγάπης , έργα ευάρεστα στο Θεό. Αυτή είναι η πραγματική ανάπαυση της ψυχής, έτσι ανανεώνεται κι ενισχύεται η δύναμή της κι η ευφροσύνη της. Δεν έχει κανένας αντίρρηση ότι την ημέρα αυτή πρέπει να φροντίσουμε τα ζωντανά μας. Πολύ περισσότερο όμως πρέπει να φροντίσουμε και να ευεργετήσουμε τους ανθρώπους.

Ο Κύριος δε μας λέει ότι σε μια γιορτή δεν πρέπει να μεριμνήσουμε για τα βόδια και τα γαϊδούρια μας, πως δεν πρέπει να τα λύσουμε και να τα πάμε για πότισμα. Μας δίνει όμως εντολή πως την πρώτη θέση στη μέριμνα και την ευεργεσιά μας πρέπει να την έχει ο άνθρωπος . Αυτό είναι το νόημα της τήρησης της ημέρας τού Σαββάτου , το πνεύμα τού Νόμου τού Θεού. Με το πνευματικό σκοτάδι και την ηθική νωθρότητα που τους διέκρινε , οι Ιουδαίοι πρεσβύτεροι μόνο το γράμμα τού Νόμου μπορούσαν να δουν και να το θεοποιήσουν.

Έτσι ο Νόμος, αντί να γίνει οδηγός στο δρόμο της ζωής, έγινε ένα πτώμα που εκείνοι έσερναν μαζί τους. Αντί ο Νόμος να γίνει αναμμένη λαμπάδα στο σκοτάδι, έγινε κρύα στάχτη σε χρυσό δοχείο, που το προσκυνούσαν όπως οι προπάτορές τους κάποτε το χρυσό μόσχο (Εξ. λβ’ 4).

Στην περίπτωση αυτή όμως δεν ήταν ο ζήλος τού Νόμου που ξεσήκωσε τον αρχισυνάγωγο εναντίον τού Χριστού, αλλά η άρρωστη φιλαυτία του. Πώς μπορούσε κάποιος να δείξει στη συναγωγή πως είναι πιο δυνατός, πιο σοφός και πιο εύσπλαχνος από τον ίδιο; Έκανε μια επίδειξη του ζήλου του για το Νόμο τού Θεού, στα χείλη του όμως διαφαινόταν ένα δηλητήριο που έβγαινε από την άρρωστη καρδιά του. Αυτός ήταν ένας άκομα λόγος για να τον αποκαλέσει ο Κύριος υποκριτή. Με την απάντησή Του, που ήταν οξεία σαν ξίφος και καθαρή σαν ήλιος, ο Κύριος αποστόμωσε όχι μόνο τον αρχισυνάγωγο, αλλά κι όλους τους εχθρούς Του:

« Και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ , και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ’ αυτού » (Λουκ. ιγ’ 17). Πόσο εύκολο είναι να υπερασπιστείς ένα έργο που έγινε από αγάπη για τον άνθρωπο ! Ο Θεός στέκεται πίσω από τέτοιο έργο ως μάρτυρας και προστάτης . Το καλό έργο δίνει μια ακατανίκητη ευγλωττία στη γλώσσα . Ο Κύριος γνώριζε όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης . Έτσι γνώριζε και το μυστήριο αυτό που αμφισβητήθηκε από τους ολιγόπιστους , εκείνους που αναζητούσαν συνηγόρους τόσο στα καλά όσο και στα πονηρά έργα.

Ο Κύριος συμβούλευε τους μαθητές Του : « Όταν δε προσφέρωσιν υμάς επί τας συναγωγάς και τας αρχάς και τας εξουσίας , μη μεριμνάτε πως ή τι απολογήσεσθε ή τι ειπήτε » (Λουκ. ιβ’ 11), « ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες , αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν » (Ματθ. ι’ 20). Παραδειγματιστείτε από τον τρόπο που απάντησε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος στους βασανιστές του. Από τον τρόπο που απαντούσαν οι πρώην ψαράδες Πέτρος και Ιωάννης, καθώς κι ο απόστολος Παύλος. Δεν είναι απαντήσεις ανθρώπων αυτές, που τις έμαθαν σε βιβλία, αλλά εκείνων που διδάχτηκαν από το Άγιο Πνεύμα. Δε μιλάνε έτσι οι συνήγοροι κι οι θνητοί άνθρωποι, παρά μόνο ο Θεός.

Ο σοφός βασιλιάς τού παλιού καιρού έδωσε προφητική φωνή σε μια ευαγγελική αλήθεια όταν είπε : « κακός υπακούει γλώσσης παρανόμων , δίκαιος δε ου προσέχει χείλεσι ψευδέσιν » (Παρ. ιζ’ 4). Η απάντηση του Χριστού στον αρχισυνάγωγο ήταν τέτοια , ώστε προκάλεσε ντροπή στους αντιπάλους και χαρά σ’ όλους τους ανθρώπους . Χάρηκαν οι άνθρωποι , γιατί είδαν στα λόγια Του μια λάμψη νίκης τού καλού πάνω στο κακό , όπως νωρίτερα είχαν δει την ίδια λάμψη στο θαύμα που έκανε στη συγκύπτουσα , αλλά και σε πολλά άλλα από τα θαύματά Του.

Πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ’ αυτού. Με το που γινόταν κάποιο θαύμα, τα νέα γι’ αυτό διαδίδονταν γρήγορα , αλλά σύντομα ακολουθούσε κι ένα δεύτερο θαύμα , κι ένα τρίτο κ.ο.κ. Το ένα θαύμα επιβεβαίωνε και την αλήθεια του προηγούμενου θαύματος . Κι όλα μαζί δημιουργούσαν ευφορία , έδιναν χαρά στους κατηφείς ανθρώπους κι ελπίδα στους απελπισμένους . Όλα στέριωναν στην πίστη τούς περισσότερο ολιγόπιστους , ενθάρρυναν τους καλούς στο δρόμο του καλού , καθοδηγούσαν εκείνους που περιπλανιούνταν σε δρόμους στραβούς , έσπερναν παντού το λόγο πως ο Θεός είχε επισκεφτεί το λαό Του και πως η βασιλεία τού Θεού έρχεται .

***

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή περιέχει πολλά νοήματα και πλούσια διδασκαλία, ακόμα κι αν την διαβάσει κανείς πρόχειρα. Έχει όμως και κάποιο εσωτερικό, κάποιο μυστικό νόημα, που είναι ιδιαίτερα διδακτικό για την πνευματική μας ζωή. Η συγκύπτουσα γυναίκα υποδηλώνει τ’ αγκυλωμένα μυαλά όλων αυτών που δεν προσεγγίζουν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκείνων που έχουν διεστραμμένο νου και δεν μπορούν με τις δικές τους δυνάμεις να σταθούν απέναντι στο Θεό , αλλ’ έρπουν διαρκώς στη γη , τρέφονται από τη γη , μαθητεύουν στη γη και χαίρονται στη γη.

Το διεστραμμένο μυαλό είναι ταυτόχρονα και αγκυλωμένο , περιορισμένο. Εξαρτάται από τις αισθήσεις. Τους προγόνους του τους αναζητά μόνο ανάμεσα στα ζώα. Την ευχαρίστησή του τη βρίσκει μόνο στο φαγητό και το ποτό. Δεν ξέρει τίποτα για το Θεό και τον πνευματικό κόσμο ή για την αιώνια ζωή κι επομένως δε γνωρίζει τίποτα για την πνευματική, την ουράνια χαρά. Είναι απαρηγόρητο, φοβισμένο, γεμάτο θλίψη και κακία.

Ο Κύριος Ιησούς καλεί ένα τέτοιο μυαλό κοντά Του για να το ανορθώσει, να το φωτίσει, να του δώσει χαρά. Αν πάει γρήγορα κοντά Του, όπως η συγκύπτουσα, θ’ ανορθωθεί πραγματικά, θα φωτιστεί, θα χαρεί και θα ευχαριστησεί το Θεό μ’ όλη του τη δύναμη. Αν δεν πάει κοντά Του, θ’ αφεθεί στο σκοτάδι και θα πεθάνει μέσα στις αμαρτίες Του, όπως είπε ο Κύριος στους άπιστους Ιουδαίους : « εν τη αμαρτία υμών αποθανείσθε » (Ιωαν. η’ 21). Το ίδιο θα γίνει και με την αισθησιακή και κολλημένη στα γήινα ψυχή, που είναι στραμμένη προς τη γη και έρπει στην επιφάνειά της.

Δεν είναι καλύτερα τα πράγματα για την εξασθενημένη και παραλυμένη ψυχή, που δεν πιστεύει πως αυτό που έχει είναι αληθινό, που δεν έχει τη δύναμη ν’ απομακρυνθεί από το ψέμα και να προσεγγίσει την αλήθεια. Όταν ακούει την κλήση της αλήθειας, βρίσκει πάντα μια πρόφαση, όπως: «Σήμερα είναι Σάββατο, δεν μπορώ, δεν με κάλεσες μια βολική μέρα» ή «η κλήση σου είναι ξαφνική κι απότομη, δεν μπορώ – έπρεπε να βρεις καλλίτερα λόγια για να με καλέσεις» ή «είμαι νέος, ανήσυχος, δεν μπορώ – κράτα την κλήση σου ωσότου παίξω λίγο ακόμα με τα ψέματα» ή «έχω γυναίκα και παιδιά, δεν μπορώ – πρέπει πρώτα να φροντίσω γι’ αυτά κι έπειτα να με καλέσεις». Κι ύπαρχουν και πολλές άλλες δικαιολογίες και προφάσεις, δεκάδες ή και εκατοντάδες.

Το παραλυμένο μυαλό θα βρει πάντα κάποια αληθοφανή κι ανόητη δικαιολογία για να μην ακολουθήσει την αλήθεια. Η αλήθεια όμως κράζει μία, δυο, τρεις φορές και μετά ακολουθεί το δρόμο της. Κι η παράλυτη ψυχή εξακολουθεί να έρπει στο χώμα και θα πεθάνει στις αμαρτίες της. Όποιον αρνείται την κλήση τού Χριστού σ’ αυτή τη ζωή, ο θάνατος θα τον βρει ξαφνικά. Θα τον αρπάξει και θα κλείσει πίσω του τις πύλες της επίγειας ζωής. Αυτός δεν έχει πια ελπίδα να ξαναγυρίσει στη ζωή αυτή, να μετανοήσει στη μέλλουσα ζωή ή να λάβει έλεος στην Κρίση τού Θεού.

Ο θάνατος είναι μπροστά μας, όπως μπροστά μας είναι κι η κρίση τού Θεού. Αυτές είναι δυο φοβερές υπομνήσεις σ’ εμάς, πως μπροστά μας πρέπει να είναι και η μετάνοια. Αν η μετάνοια δεν προηγηθεί του θανάτου και της Κρίσης τού Θεού, τότε θα μείνει για πάντα μακριά μας. Τώρα είναι στο χέρι μας, τώρα μπορούμε ακόμα να τη χρησιμοποιήσουμε.

Ας βιαστούμε να κάνουμε χρήση της μετάνοιας. Η μετάνοια είναι το πρώτο και σπουδαιότερο φάρμακο της ψυχής τού ανθρώπου. Ας μετανοήσουμε μόνο κι έπειτα θ’ ανοίξουν κι άλλες πόρτες και θα μάθουμε τι άλλο πρέπει να κάνουμε. Όσο ο άνθρωπος βρίσκεται στο θνητό σώμα του, η ψυχή του είναι λίγο η πολύ αγκυλωμένη. Ο Χριστός καλεί όλους εκείνους που η ψυχή τους, το πνεύμα κι ο νους τους έχουν αγκυλωθεί. Εκείνος μόνο μπορεί ν’ ανορθώσει αυτό που ο μοχθηρός κόσμος έχει στρεβλώσει. «Άντρα», «γυναίκα», «παιδί». Μας καλεί όλους με τα ονόματα αυτά για να μας προσφέρει τη χαμένη αξιοπρέπειά μας, αντί να πει «τυφλέ», «ανάπηρε», «λεπρέ», «ζητιάνε».

Μας καλεί κοντά Του, θέλει να μας ανορθώσει, να καθαρίσει το νου μας και να τον κάνει δυναμική σάλπιγγα της δόξας τού Θεού. Έτσι κι εμείς, όταν σαλπίζουμε τη δόξα τού Θεού, θα δοξαστούμε στη βασιλεία των αγίων αγγέλων και των δοξασμένων αγίων στον ουρανό, στη βασιλεία του Χριστού και Θεού μας.

Δόξα και αίνος στον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Γ’ – ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤ’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2014)

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

================

Αββάς Μάρκος : Αυτό που μπορεί να οικονομήσει ο Θεός , είναι πολύ πιο ωφέλιμο από τη δική μας φρόνηση !

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Ο άνθρωπος συμβουλεύει τον πλησίον του καθώς γνωρίζει. Ο Θεός πάλι ενεργεί σ’ αυτόν που ακούει ανάλογα με την πίστη του.

Ο άνθρωπος που μακροθυμεί, έχει πολλή φρόνηση (Παροιμ. 14:29). Το ίδιο κι εκείνος που τεντώνει το αυτί του για ν’ ακούει λόγους πνευματικής σοφίας.

Μην αρνείσαι να μαθαίνεις, κι ας τυχαίνει να ξέρεις πάρα πολλά. Γιατί αυτό που μπορεί να οικονομήσει ο Θεός, είναι πολύ πιο ωφέλιμο από τη δική μας φρόνηση.

Αυτός που θέλει να σηκώσει το σταυρό του και ν’ ακολουθήσει το Χριστό, πρέπει πρώτα-πρώτα να επιδιώξει την αληθινή γνώση και μάθηση, εξετάζοντας ακατάπαυστα τους λογισμούς του και μεριμνώντας συνεχώς για τη σωτηρία του και ρωτώντας τους δούλους του Θεού που έχουν το ίδιο φρόνημα και αγωνίζονται τον ίδιο αγώνα μ’ αυτόν, έτσι ώστε να μην αγνοεί πού και πώς βαδίζει και να μην προχωράει μέσα στο σκοτάδι χωρίς λύχνο να του φέγγει.

Γιατί εκείνος που βαδίζει ιδιόρρυθμα, χωρίς ευαγγελική γνώση, χωρίς διάκριση και χωρίς την καθοδήγηση κάποιου, σκοντάφτει συχνά και πέφτει σε πολλούς λάκκους και παγίδες του πονηρού και πλανιέται πολύ και κοπιάζει πολύ και μπαίνει σε πολλούς κινδύνους και δεν γνωρίζει τι τέλος θα έχει.

Γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι που πέρασαν από πολλούς κόπους και ασκήσεις και κακοπάθειες και που υπέφεραν πολλούς μόχθους για το Θεό, αλλά η ιδιορρυθμία, η αδιακρισία και η έλλειψη πνευματικής βοήθειας από τον πλησίον έκαναν τους τόσους και τόσους κόπους τους ανίσχυρους και μάταιους.

Γι’ αυτό αν είναι δυνατόν, πρέπει κανείς να φροντίζει και ν’ αγωνίζεται να είναι συνεχώς μαζί με ανθρώπους που έχουν πνευματική γνώση, με σκοπό, αν ο ίδιος δεν έχει φωτισμό αληθινής γνώσεως, βαδίζοντας μαζί μ’ εκείνον που έχει, να μην περπατάει στο σκοτάδι, να μην κινδυνεύει από βρόχια και παγίδες και να μην πέφτει πάνω στα νοητά θηρία, που ζουν στο σκοτάδι και που αρπάζουν και αφανίζουν όσους περπατούν μέσα σ’ αυτό χωρίς τον νοητό λύχνο του θείου λόγου.

Από τον «Μικρό Ευεργετινό» http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/mikros_eyergetinos.htm#06.01

==================

Άγιος Πορφύριος: Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό… ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΤΕ ΤΟ

Άγιος Πορφύριος (1906-1991).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Όταν έλθει ο Χριστός στην ψυχή μας, θα μεταποιήσει τα πάντα μέσα μας

Είναι ένα μυστήριο ο άνθρωπος. Φέρομε μέσα μας κληρονομιά αιώνων, όλο το καλό που βιώθηκε από τους προφήτες, τους αγίους, τους μάρτυρες, τους αποστόλους και κυρίως από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό· αλλά επίσης και το κακό που υπάρχει στον κόσμο από του Αδάμ μέχρι σήμερα.

Όλα είναι μέσα μας, και τα ένστικτα και τα πάντα, και ζητούν ικανοποίηση. Αν δεν τα ικανοποιήσομε, κάποτε θα εκδικηθούν, εκτός και τα διοχετεύσομε άλλου, στο ανώτερο, στον Θεό.

Γι’ αυτό πρέπει ν’ αποθάνομε κατά τον παλαιό άνθρωπο και να ενδυθούμε τον νέο. Αυτό ομολογούμε με το μυστήριο του βαπτίσματος. Με το βάπτισμα μπαίνομε στη χαρά του Χριστού. « Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε ». Δεύτερο βάπτισμα είναι η εξομολόγηση, με την οποία γίνεται η κάθαρση από τα πάθη, η απονέκρωση.

Έτσι έρχεται η θεία χάρις μέσω των μυστηρίων.

Ο Κύριος έλεγε στους μαθητές Του: « Όταν θα έλθει το Πνεύμα το Άγιον, θα σας τα διδάξει όλα ». Το Πνεύμα το Άγιον μας τα διδάσκει όλα. Μας αγιάζει. Μας θεώνει.

Όταν έχομε το Πνεύμα του Θεού, γινόμαστε ανίκανοι προς κάθε αμαρτία, καθιστάμεθα ανίκανοι προς το αμαρτάνειν. Όταν έχομε το Άγιον Πνεύμα, δεν μπορούμε να κάνομε το κακό. Δεν μπορούμε να θυμώσομε, να μισήσομε, να κακολογήσομε, δεν, δεν, δεν…

Να γίνομε γεμάτοι, έμπλεοι Άγιου Πνεύματος.
Εδώ έγκειται η ουσία της πνευματικής ζωής.
Αυτό είναι τέχνη.
Τέχνη τεχνών.
Ας ανοίξομε τα χέρια κι ας ριχθούμε στην αγκαλιά του Χριστού.
Όταν έλθει ο Χριστός, κερδίσαμε το παν.
Ο Χριστός θα μεταποιήσει τα πάντα μέσα μας.

Θα φέρει την ειρήνη, τη χαρά, την ταπείνωση, την αγάπη, την προσευχή, την ανάταση.
Η χάρις του Χριστού θα μας ανακαινίσει.
Αν στραφούμε σ’ αυτόν με πόθο, με λαχτάρα, με αφοσίωση, με έρωτα, ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα.

Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατο να διορθώσομε τον εαυτό μας, δεν θα μπορέσομε ν’ αποδεσμευθούμε απ’ τα πάθη. Μόνοι μας δεν μπορούμε να γίνομε καλοί. « Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν ».

Όσο κι αν προσπαθήσομε, τίποτα δεν θα επιτύχομε. Ένα πρέπει να κάνομε, να στραφούμε σ’ Εκείνον και να Τον αγαπήσομε «εξ όλης της ψυχής». Η αγάπη στον Χριστό· μόνο αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία των παθών.

Ο Θεός έχει βάλει μία δύναμη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Απ’ αυτόν εξαρτάται πως τη διοχετεύει, για το καλό ή για το κακό. Αν το καλό το παρομοιάσομε με ανθόκηπο γεμάτο λουλούδια, δέντρα και φυτά, ενώ το κακό με αγκάθια και τη δύναμη με νερό, τότε μπορεί να συμβεί το έξης: όταν το νερό το διοχετεύσομε προς τον ανθόκηπο, τότε όλα τα φυτά αναπτύσσονται, πρασινίζουν, ανθίζουν, ζωογονούνται· την ίδια στιγμή τ’ αγκάθια, επειδή δεν ποτίζονται, μαραίνονται, χάνονται. Και το αντίθετο.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να ασχολείσθε με τ’ αγκάθια. Μην καταπιάνεσθε με την εκδίωξη του κακού. Έτσι μας θέλει ο Χριστός, να μην ασχολούμαστε με τα πάθη και με τον αντίθετο. Κατευθύνετε το νερό, δηλαδή όλη τη δύναμη της ψυχής σας, προς τα λουλούδια και θα χαίρεσθε την ομορφιά, την ευωδιά, τη δροσιά τους.

Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό. Να κοιτάζετε προς τον Χριστό κι αυτός θα σας σώσει. Αντί να στέκεσθε έξω απ’ την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον.

Έρχεται από δω το κακό; Δοθείτε με τρόπο απαλό από κει. Δηλαδή έρχεται να σας προσβάλει το κακό, εσείς δώστε την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό.

Παρακαλέστε : « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με ». Ξέρει Εκείνος πώς να σας ελεήσει, με τι τρόπο. Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό.

Γίνεσθε μόνοι σας, με την χάρι του Θεού, καλοί. Πού να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται !

Όλα συν Χριστώ είναι δυνατά. Πού είναι ο κόπος και η προσπάθεια, για να γίνεις καλός ;

Τα πράγματα είναι απλά. Θα καλείτε τον Θεό κι Εκείνος θα μεταβάλλει τα πράγματα προς το καλό. Αν δώσετε σ’ Εκείνον την καρδιά σας, δεν θα μείνουν περιθώρια για τ’ άλλα.

Όταν ενδυθείτε τον Χριστό, δεν θα κάνετε καμία προσπάθεια για την αρετή. Εκείνος θα σας τήνε δώσει.

Σας πιάνει φοβία κι απογοήτευση ; Στραφείτε στον Χριστό.

Αγαπήστε Τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σας απαλλάξει ο ίδιος.

Να στραφείτε προς τον Χριστό και να πείτε με ταπείνωση και ελπίδα σαν τον Απόστολο Παύλο : «Τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου ; ». Θα κινηθείτε, λοιπόν, προς τον Χριστό κι Εκείνος αμέσως θα έλθει. Αμέσως θα ενεργήσει η χάρις Του.

Απόσπασμα από το βιβλίο, Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου (νυν οσίου Πορφυρίου), «Βίος και λόγοι», έκδοση Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής Χανιά 2003.

==================

Άγιος Πορφύριος (2 Δεκ.): Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ’ τους ανθρώπους

Βήμα Ορθοδοξίας

Προσκυνητής

Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσουμε όλους τους ανθρώπους μυστικά. Θα νιώθουμε τότε ότι όλοι μας αγαπούν. Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ’ τους ανθρώπους…
Ν’ αγαπάμε, να θυσιαζόμαστε για όλους ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση. Τότε ισορροπεί ο άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Να γίνομε όλοι ένα εν Θεώ.

Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσομε περισσότερο τον Χριστό. Ας σκορπίζομε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλομε οι άλλοι να μας μιλάνε με καλοσύνη.

Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκομε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες. Αυτό ισχύει για όλους μας. Αν ο αδελφός σου σ’ ενοχλεί, σε κουράζει, να σκέπτεσαι: «Τώρα με πονάει το μάτι μου, το χέρι μου, το πόδι μου” πρέπει να το περιθάλψω μ’ όλη μου την αγάπη». Να μη σκεπτόμαστε, όμως, ούτε ότι θα αμειφθούμε για τα δήθεν καλά ούτε ότι θα τιμωρηθούμε για τα κακά που διαπράξαμε.
Έρχεσαι εις επίγνωσιν αληθείας, όταν αγαπάεις με την αγάπη του Χριστού. Τότε δεν ζητάεις να σ’ αγαπάνε” αυτό είναι κακό. Εσύ αγαπάεις, εσύ δίνεις την αγάπη σου” αυτό είναι το σωστό. Από μας εξαρτάται να σωθούμε. Ο Θεός το θέλει. Όπως λέει η Αγία Γραφή: «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Όταν κάποιος μας αδικήσει μ’ οποιονδήποτε τρόπο, με συκοφαντίες, με προσβολές, να σκεπτόμαστε ότι είναι αδελφός μας που τον κατέλαβε ο αντίθετος. Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι’ αυτό πρέπει να τον συμπονέσομε και να παρακαλέσουμε τον Θεό να ελεήσει κι εμάς κι αυτόν” κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο.
Αν, όμως οργισθούμε εναντίον του τότε ο αντίθετος από κείνον θα πηδήσει σ’ εμάς και θα μας παίζει και τους δύο. Όποιος κατακρίνει τους άλλους, δεν αγαπάει τον Χριστό. Ο εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.

Ας υποθέσομε ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του στην έρημο. Δεν υπάρχει κανείς. Ξαφνικά ακούει κάποιον από μακριά να κλαίει και να φωνάζει. Πλησιάζει κι αντικρίζει ένα φοβερό θέαμα: μία τίγρις έχει αρπάξει έναν άνθρωπο και τον καταξεσχίζει με μανία. Εκείνος απελπισμένος ζητάει βοήθεια. …
Τι να κάνει, για να τον βοηθήσει; …; Μήπως θα πάρει καμιά πέτρα να τήνε ρίξει στον άνθρωπο και να τον αποτελειώσει; «Όχι, βέβαια!», θα πούμε. Κι όμως αυτό είναι δυνατόν να γίνει όταν δεν καταλαβαίνομε ότι ο άλλος που μας φέρεται άσχημα κατέχεται από τον διάβολο, την τίγρη.
Μας διαφεύγει ότι, όταν κι εμείς τον αντιμετωπίζομε χωρίς αγάπη, είναι σαν να του ρίχνομε πέτρες πάνω στις πληγές του, οπότε του κάνομε πολύ κακό και η «τίγρις» μεταπηδάει σ’ εμάς και κάνομε κι εμείς ό,τι εκείνος και χειρότερα. Τότε, λοιπόν ποια είναι η αγάπη που έχομε για τον πλησίον μας και πολύ περισσότερο για τον Θεό;

Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί. Γι’ αυτό να βλέπομε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ», για να δυναμώσει με τη θεία χάρι η ψυχή μας και να μην κατακρίνομε κανένα. Όλους για αγίους να τους βλέπομε.

Όλοι μας μέσα φέρομε τον ίδιο παλαιό άνθρωπο. Ο πλησίον όποιος κι αν είναι, είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας», είναι αδελφός μας και «μηδενί, μηδέν οφείλομεν, ει μη το αγαπάν αλλήλους», σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο. Δεν μπορούμε ποτέ να κατηγορήσομε τους άλλους, γιατί «ουδείς την εαυτού σάρκα εμίσησεν».

Όταν κάποιος έχει ένα πάθος να προσπαθούμε να του ρίχνομε ακτίνες αγάπης κι ευσπλαχνίας για να θεραπεύεται και να ελευθερώνεται. Μόνο με την χάρι του Θεού γίνονται αυτά. Να σκέπτεσθε ότι αυτός υποφέρει περισσότερο από εσάς.

Να στεκόμαστε με προσοχή σεβασμό και προσευχή. Εμείς να προσπαθούμε να μην το κάνομε το κακό. Όταν υπομένομε την αντιλογία του αδελφού λογίζεται μαρτύριο. Να το κάνομε με χαρά.

Ο χριστιανός είναι ευγενής. Να προτιμάμε ν’ αδικούμαστε. Άμα έλθει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ξεχνάμε το κακό που μας κάνανε. Εδώ κρύβεται το μυστικό. Όταν το κακό έρχεται από μακριά, δεν μπορείτε να το αποφύγετε. Η μεγάλη τέχνη είναι, όμως να το περιφρονήσετε. Με την χάρι του Θεού ενώ θα το βλέπετε, δεν θα σας επηρεάζει, διότι θα είστε πλήρεις χάριτος.

=================

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ και η σχέση του Αγίου Ανδρέα με την σημερινή Σκωτία.

Πηγή-Μετάφραση: Προσκυνητής

Τι μπορεί να ενώνει άραγε τα εδάφη της Σκωτίας (Kingdom of fife), τα τόσο απομακρυσμένα από τους Αγίους Τόπους και τα μέρη στα οποία κήρυξε ο Άγιος Απόστολος Ανδρέας, αλλά και τα τόσο απομακρυσμένα πνευματικά από την αληθινή πίστη;
 Πώς γίνεται αυτή η χώρα να έχει ως προστάτη Άγιο (Patron Saint) τον Αποστολο Ανδρέα ο οποίος θεωρείται προστάτης της Ορθόδοξης Ρουμανίας και πολιούχος της Πάτρας;
 Σε αυτά τα μέρη ο Άγιος Ρεγούλος έφερε ένα μέρος των λειψάνων του Αγίου Ανδρέα πριν ο Μέγας Κωνσταντίνος μετακινήσει το σώμα του Αγίου Ανδρέα στην Κωνσταντινούπολη το 385. Μία άλλη εκδοχή είναι το λείψανο να μεταφέρθηκε εκεί από τον Άγιο Άκκα επίσκοπο του Χέξχαμ το 733.

 Εδώ τον χριστιανισμό δεν τον έφεραν οι Ιησουίτες όπως στην Λατινική Αμερική ή οι αιρετικοί προτεστάντες όπως στην Βόρεια Αμερική αλλά οι ακούραστοι μαθητές του Αποστόλου Ανδρέα Άγιοι Ρεγούλος και Άγιος Κολούμπα
 Αυτοί οι δύο άγιοι κατάφεραν να μαλακώσουν τις καρδιές των κελτικών φυλών αυτών των βόρειων περιοχών,των κάποτε θεωρούμενων ως άκρη του κόσμου και να δεχθούν τον χριστιανισμό (τον προ του σχίσματος ανόθευτο χριστιανισμό).
 Τα λέιψανα του Αγίου Ανδρέα βρίσκονταν στην περιοχή που και σήμερα ονομάζεται Saint Andrews.
 Μετά την αιματηρή Σκωτική Μεταρρύθμιση ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ανδρέα (φωτογραφίες) στο Saint Andrews (το πιο ψηλό κτίριο στην Σκωτία την εποχή εκείνη), εγκαταλείφθηκε και ερείπωσε. Ταυτόχρονα με την καταστροφή του ναού και τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ προτεσταντών και καθολικών, χάθηκαν και τα λείψανα του Αγίου Ανδρέα.

Σήμερα οι Σκωτσέζοι θυμούνται τον Άγιο Άνδρεα διά της σημαίας τους (το σχήμα Χ από τον χιαστί σταυρό που σταύρωσαν τον Άγιο) και δια της εθνικής τους εορτής και κάποιων παραδόσεων [σημ. του blog μας: είναι ο χιαστί σταυρός στη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου (για τους 3 σταυρούς σ’ αυτή τη σημαία δες εδώ). Βέβαια, η σχέση Αγγλίας και Σκωτίας κάθε άλλο παρά χωρίς προβλήματα υπήρξε στη μεσαιωνική και νεώτερη ιστορία].

Πάντως το σίγουρο είναι ότι η Ορθόδοξη κοινότητα του Αγίου Ανδρέα στο Εδιμβούργο θα τιμήσει τον προστάτη άγιό της όπως αρμόζει.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

Freemonks

Ο Απόστολος Ανδρέας, όπως είναι γνωστό, μαρτύρησε στην Πάτρα. Τα Ιερά του Λείψανα μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη όταν αυτοκράτορας ήταν ο γιος του Μ. Κωνσταντίνου, Κωνσταντιος. Τη μεταφορά ανέλαβε ο αξιωματούχος Αρτέμιος (Άγιος Αρτέμιος) και έγινε στις 3 Μαΐου 357. Η Κάρα [=το κρανίο] του Αγίου Ανδρέου, ή έμεινε στην Πάτρα, ή επεστράφη αργότερα τον 9ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄τον Μακεδόνα.


Στις 11 Απριλίου 1462 ο ηγεμόνας της πόλεως των Πατρών Θωμάς Παλαιολόγος, ο τελευταίος δεσπότης του Μωρηά και αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορα του Γένους Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, φεύγει από την Πάτρα και πηγαίνει στη Δύση, καθώς και η Πελοπόννησος είχε υποδουλωθεί πλήρως στους Τούρκους (1460). Ο Θωμάς Παλαιολόγος είχε πάρει μαζί του και την Τιμία Κάρα του Πρωτοκλήτου Αποστόλου για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων, και την παρέδωσε στους Λατίνους για ασφαλέστερη φύλαξη.

Ο Θωμάς Παλαιολόγος παρέδωσε αρχικά την Αγία Κάρα στον απεσταλμένο του πάπα Καρδινάλιο στην Αγκώνα. Από εκεί μεταφέρθηκε προσωρινά στην πόλη Νάρνη της Ομβρικής, όπου παρέμεινε παραπάνω από ένα χρόνο, μέχρις ότου απελευθερωθεί η περιοχή της Ρώμης, ώστε να γίνουν ανεμπόδιστα οι μεγαλοπρεπείς τελετές. Το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε από τη Νάρνη στα πρόθυρα της Ρώμης, εκεί όπου άλλοτε ο Μ. Κωνσταντίνος είχε δει το όραμα "εν τούτω νίκα" . Εκεί το παρέλαβε ο Πάπας, και με μεγάλη πομπή μετακομίστηκε στη Ρώμη. Η κάρα του Πρωτοκλήτου παραδόθηκε στον πάπα Πίο τον Β' από τον έλληνα καρδινάλιο Βησσαρίωνα, ο οποίος εκφώνησε και υψηλό λόγο κατά την απόθεση της Τιμίας Κάρας στο ναό του Αγίου Πέτρου.

Πέρασαν 500 χρόνια. Το 1962 η Ι. Μητρόπολις Πατρών και ο Δήμος Πατρέων κατέβαλαν πολλές προσπάθειες προκειμένου η Ρώμη να αποδώσει τον “Θησαυρόν των Πατρέων” στην πόλη του μαρτυρίου του Πρωτοκλήτου. Η ανταπόκριση ήταν θετική. Ο μεγαλεπήβολος πάπας Παύλος ο ΣΤ’ αποφάσισε να επιστρέψει στην Πάτρα την Τιμία Κάρα, εις ένδειξη καλής θελήσεως.

Αντιπροσωπεία του Πάπα Παύλου με επικεφαλής τον Καρδινάλιο Μπέα μετέφεραν την Τιμία Κάρα του Αποστόλου Ανδρέου από το ναό του Αγίου Πέτρου της Ρώμης και την παρέδωσαν στον Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο στις 26 Σεπτεμβρίου 1964, στην πλατεία Τριών Συμμάχων, ενώπιον χιλιάδων λαού, 20 αρχιερέων, του Προέδρου της Κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου, του κλήρου της Ι. Μητροπόλεως και πολλών άλλων επισήμων. Στη συνέχεια η Τιμία Κάρα με μεγαλειώδη πομπή μεταφέρθηκε στο Ναό του Αγίου Ανδρέου, όπου εψάλη Δοξολογία με την παρουσία της διαδόχου Ειρήνης.

Ολόκληρο το χρονικό της επανακομιδής της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου στην Πάτρα, έγραψε ο τότε Αρχιμ. Νικόδημος Βαλληνδράς (ο πρ. Μητροπολίτης Πατρών), ο οποίος έγραψε και την Ασματική Ακολουθία για το γεγονός αυτό.
Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Εκκλησία” (15 Οκτωβρίου 1964, αριθ. 20) ενώ η Ακολουθία εκδόθηκε από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος (Αθήναι 1964).
Η Ι. Μητρόπολις Πατρών είχε εκδώσει την εποχή εκείνη δύο ενημερωτικά φυλλάδια:
Το Χρονικόν των Τιμίων λειψάνων του πολιούχου Αποστόλου Ανδρέου (1963)
Αναμνηστικόν της Επανακομιδής της Ιεράς Κάρας Ανδρέου του Πρωτοκλήτου Πολιούχου Πατρών (1964).


Πρωταγωνιστικό ρόλο στο γεγονός της επιστροφής της Τιμίας Κάρας στην Πάτρα διαδραμάτισε ο τότε Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αρχιμ. Ιερόθεος Τσαντίλης ( πρ. Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης). Τους επίσημους λόγους του Μητροπολίτου Πατρών Κωνσταντίνου μετέφραζε στα γαλλικά ο αρχιμ. Δημήτριος Τρακατέλλης (νυν Αρχιεπίσκοπος Αμερικής).

Μεταξύ των προσκεκλημένων Αρχιερέων ήταν και ο εκ Πατρών μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Ιεζεκιήλ, ο οποίος και προέστη της παννυχίδος “ευγνωμοσύνης και ευχαριστιών”, της πρώτης δηλαδή νυκτερινής Θείας Λειτουργίας, που τελέστηκε στον παλαιό Ναό του Αγίου Ανδρέου, με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, προσκυνητών της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου.

Ο τότε Μητροπολίτης Πατρών Κωνσταντίνος έγραψε σε σχετική εγκύκλιό του: “Συγκίνησις δυσπερίγραπτος πληροί τας ψυχάς. Παλμοί ιεροί διατρέχουν την πόλιν. Δάκρυα κυλούν εις τους οφθαλμούς. Επανέρχεται μετά 500 έτη από την Βασιλικήν του Αγίου Πέτρου Ρώμης εις την Βασιλικήν του Αγίου Ανδρέου Πατρών η Τιμία Κεφαλή του Πολιούχου ημών. Ουδέποτε άλλο άγγελμα συνήγειρε βαθύτερον την πόλιν ημών. Εις το βάθος του ορίζοντος εμφανίζονται τα οράματα των Παλαιολόγων, διαγράφει κύκλους ο Βυζαντινός δικέφαλος αετός. Κυματίζει εις την αύραν του Πατραϊκού η σημαία της πόλεως με τον χιαστόν Σταυρόν. Νεανίσκοι και παρθένοι, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων, άρχοντες και πάντες λαοί αινέσωμεν το όνομα Κυρίου. Άσωμεν αυτώ άσμα καινόν”.

Αρχική πηγή: dimitrios

 Δες και: Ο Άγιος Ανδρέας των Πατρών

Ευχόμαστε ο άγιος Ανδρέας να προστατεύει όλο τον κόσμο, “πιστούς” & “άπιστους”, και με τη μεσολάβησή του ο παράδεισος να βρεθεί για όλους μας ανοιχτός.

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

=================