Το μωρό δεν σε αφήνει να ζήσεις..! (Motherhood Sucks)

Το μωρό δεν σε αφήνει να ζήσεις..! (Motherhood Sucks)

Οι γυναίκες μπορούν να κάνουν τα πάντα!

Εκτός και αν έχεις μωρό!

Σε αυτή τη περίπτωση η ζωή σου έχει τελειώσει!

Το ξέρω… Αυτό δεν είναι δικό μου μωρό!

Δε θα ήμουν τόσο χαζή! Τη δανείστηκα! Για παράδειγμα!

Για να σας τρομάξω και να αποφύγετε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σας!

Αν η μικρή ήταν δικό σας μωρό, όλη σας η ζωή θα ήταν για εκείνη!

Ούτε γιόγκα με τις κυρίες, ούτε βραδινές έξοδοι!

Καθόλου καιρός για γεύματα… τίποτα.

Θα χάσετε την ώρα σας για να αλλάζετε πάνες, να την ταΐζετε, να την χαϊδεύετε

Και να σας δίνει φιλιά στα μάγουλα… τέτοιο μπέρδεμα…

Η εκπαίδευσή σας;

Δεν θα τελειώσουμε με αυτά τώρα…

Δεν θα πάρετε πτυχίο αν έχετε μωρό.

Είναι λογικά αδύνατο… Έτσι σας το λέω…

Να μην πω για την καριέρα σας.

Δεν υπάρχουν ούτε γιατροί, ούτε δικηγόροι, ούτε ηθοποιοί που να είναι μαμάδες…

Εκτός και αν θέλετε να γίνετε μια μαμά για το σπίτι, που είναι…

ο χειρότερος και πιο παθητικός ρόλος στη κοινωνία…

Με αρρωσταίνει πραγματικά μόνο που το σκέπτομαι να είμαι μια μαμά για το σπίτι…

Κυρίες μου, σώστε τους εαυτούς σας.

Σκεφτείτε τους εαυτούς σας.

Μην έχετε κανένα από αυτά…

Τόσο ανάξια λόγου…

Εννοώ, τί θα προτιμούσατε;

Ειλικρινά.

Απόλυτα και χωρίς δεύτερη σκέψη…

Να μην πω για την εγκυμοσύνη….

Τα σώματά μας για αυτήν είναι;

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=AWDKXGl-jNg

Η χρήση του εκτρωτικού χαπιού μετατρέπει το σπίτι της γυναίκας σε εγκατάσταση εκτρώσεων

Η χημική άμβλωση είναι το «ανερχόμενο άστρο» στο οπλοστάσιο της έκτρωσης.

Με τη χρήση του εγκεκριμένη στις ΗΠΑ ήδη από το 2000, το εκτρωτικό χάπι ευθύνεται για το 40% των αμβλώσεων.

Από τη Janet Morana

LifeSiteNews

Τρίτη 25 Μαΐου 2021,

25 Μαΐου 2021 (LifeSiteNews) – Δεν είναι ασυνήθιστο οι γυναίκες που προχώρησαν σε χειρουργική άμβλωση να περιμένουν 10, 20, ακόμη και 30 χρόνια για να ζητήσουν βοήθεια για το συναισθηματικό τραύμα που συνοδεύει την απώλεια του παιδιού τους. Αλλά σύμφωνα με τρέχοντα δεδομένα από τον θεραπευτικό οργανισμό Rachel’s Vineyard, οι γυναίκες που επιλέγουν τη χημική άμβλωση στρέφονται στα προγράμματα θεραπείας μετά την άμβλωση πολύ νωρίτερα. Η διαπίστωση ότι έχουν κάνει ένα φοβερό λάθος έρχεται σύντομα μετά την άμβλωση και δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με τη γνωστή καραμέλα «ήταν η επιλογή μου».

Οι λόγοι αυτής της σχεδόν άμεσης συναισθηματικής συντριβής είναι αρκετά απλοί, αλλά δεν συζητούνται ποτέ από το καρτέλ των αμβλώσεων και τους αρχιτέκτονες των μέσων ενημέρωσης: Μια χημική άμβλωση είναι μια εξελισσόμενη, επώδυνη, αιματηρή διαδικασία που πραγματοποιείται στο μεγαλύτερο μέρος της στο σπίτι της γυναίκας. Έτσι ο χώρος που προορίζεται για εκείνη ώστε να αισθάνεται ασφαλής και προστατευμένη μετατρέπεται τώρα σε εργαστήριο άμβλωσης. Κατά πάσα πιθανότητα μάλιστα το νεκρό μωρό της θα απομακρυνθεί από την τουαλέτα της.

Η εμπειρία του χαπιού της άμβλωσης μπορεί να εξελιχθεί σε ένα σοκαριστικό και τραυματικό συμβάν για τις γυναίκες, που αντιμετωπίζουν έντονη συντριβή και μετάνοια μετά το τερματισμό της εγκυμοσύνης τους στο σπίτι. Αλλά και οι άνδρες που έζησαν αυτή την εμπειρία με τις συντρόφους τους ζητούν επίσης βοήθεια πολύ νωρίτερα από εκείνους που τα παιδιά τους χάθηκαν μέσα από μια χειρουργική άμβλωση.

Η χημική άμβλωση είναι το ανερχόμενο αστέρι στο οπλοστάσιο των αμβλώσεων. Εγκρίθηκε για χρήση στις ΗΠΑ το 2000 και κατέληξε στις μέρες μας να αντιστοιχεί στο 40% των αμβλώσεων. Στην αρχή, για τη φαρμακευτική έκτρωση, οι γυναίκες έπρεπε να εξεταστούν από έναν γιατρό στο ιατρείο του πριν να πάρουν το πρώτο χάπι και στη συνέχεια εκείνος τις έστελνε στο σπίτι με οδηγίες σχετικά με το πότε θα πάρουν το δεύτερο.

Στη συνέχεια, η «τηλεϊατρική» εδραιώθηκε και στο θέατρο των αμβλώσεων, επιτρέποντας στις γυναίκες να προσεγγίσουν την εγκατάσταση αμβλώσεων μέσω μιας βίντεο-συνομιλίας με κάποιον «υπεύθυνο» πριν πωληθούν τα χάπια. Τώρα, χάρη στην πανδημία COVID-19, οι γυναίκες μπορούν να παραγγείλουν τα χάπια μέσω ταχυδρομείου. Δεν χρειάζεται καθόλου γιατρός! Η προσέγγιση μιας άμβλωσης έγινε τόσο εύκολη όσο η αναζήτηση Google.

Σε αυτές τις παραπλανητικές ιστοσελίδες οι γυναίκες διαβεβαιώνονται ότι μπορούν να έχουν «ασφαλή και αποτελεσματική φροντίδα για την άμβλωσή τους» μετά από μια σύντομη συνομιλία μέσω βίντεο με έναν «αξιόπιστο ιατρό». Μία άλλη ιστοσελίδα δήλωσε ότι οι γυναίκες θα μπορούσαν να προγραμματίσουν μια συνομιλία μέσω βίντεο, αλλά δεν ήταν προαπαιτούμενη διαδικασία. Τα χάπια θα φτάσουν σε εκείνες μέσα σε μία διακριτική συσκευασία σε μία έως τρεις ημέρες.

Κάθε ιστοσελίδα τονίζει την ασφάλεια των εκτρωτικών χαπιών. Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Από το 2000 ως σήμερα, ο FDA έχει καταγράψει 24 θανάτους σε γυναίκες που έλαβαν το σχήμα του εκτρωτικού χαπιού. Ίσως αυτό το ρίσκο να φαίνεται αποδεκτό για εσάς, αλλά θεωρώ πως εάν η κόρη, η μητέρα ή η γυναίκα σας ήταν μεταξύ αυτών των θυμάτων, θα νιώθατε πολύ διαφορετικά.

Επιπρόσθετα ο FDA κατέγραψε πάνω από 4.000 ανεπιθύμητες ενέργειες σε αυτό το χρονικό διάστημα, ενώ πιστεύουμε πως ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ υψηλότερος. Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Contraception κατέληξε ότι περίπου 6% των γυναικών που έκαναν χημικές αμβλώσεις ζήτησε βοήθεια στο τμήμα επειγόντων κάποιας κλινικής μέσα στον επόμενο μήνα από την έκτρωση. Πρόκειται για περισσότερες από 22.000 γυναίκες. Η χημική άμβλωση πρέπει να είναι στην κορυφή της λίστας των διαδικασιών που κάνουν αυτή τη γενιά να αισθάνεται ανασφαλής.

Οι επιπλοκές της άμβλωσης συνήθως υποδηλώνονται, εάν αναφέρονται καθόλου. Αλλά αυτά που μπορούν να πάνε στραβά με μια χημική άμβλωση είναι πάρα πολλά και ενδεχομένως θανατηφόρα.

  • Μια μη διαγνωσμένη έκτοπη εγκυμοσύνη μπορεί να σκοτώσει τη μητέρα. Μια γυναίκα που κάνει ένα τεστ εγκυμοσύνης στο σπίτι και στη συνέχεια παραγγέλλει χάπια άμβλωσης από το διαδίκτυο θα μάθει εκ των υστέρων και από τις οδυνηρές επιπλοκές της, ότι το παιδί της μεγάλωνε έξω από τη μήτρα της.
  • Οι σηπτικές πυελικές λοιμώξεις είναι επίσης πιθανές και δυνητικά θανατηφόρες.
  • Η χημική άμβλωση μπορεί να μην λειτουργήσει όπως αναμένεται και να στείλει τις γυναίκες για χειρουργικό τερματισμό της κύησης. Δύο φορές το τραύμα, διπλάσια η πιθανότητα επιπλοκών.

Ήταν πολύ προβληματική η είδηση ότι τα δύο κρατικά πανεπιστημιακά ιδρύματα της Καλιφόρνιας αποφάσισαν να διαθέτουν εκτρωτικά χάπια για τις γυναίκες στην πανεπιστημιούπολη και το μόνο πράγμα που εμπόδισε τους κοιτώνες να γίνουν εργαστήρια αμβλώσεων ήταν η πανδημία. Όταν τα μαθήματα με προσωπική παρουσία ξαναρχίσουν κανονικά στις αίθουσες της Καλιφόρνια τα μωρά θα πεθαίνουν στην πανεπιστημιούπολη και οι ζωές των φοιτητριών θα αλλάξουν αμετάκλητα. Δεν θα το μάθουμε όμως ποτέ, διότι η Καλιφόρνια είναι μία από τις πολιτείες που αρνείται να αναφέρει τα στατιστικά της για τις αμβλώσεις.

Μετά από πολλά χρόνια μείωσης των ποσοστών των αμβλώσεων, οι αριθμοί τους έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από αυτήν την αύξηση είναι η χημική άμβλωση. Το καρτέλ της άμβλωσης ωθεί τα χάπια επειδή είναι πιο προσοδοφόρα από τις χειρουργικές αμβλώσεις. Οι ιδεολόγοι της άμβλωσης σπρώχνουν τα χάπια επειδή δίνουν τέλος στις προσπάθειες διαμαρτυρίας υπέρ της ζωής του αγέννητου παιδιού έξω από τα κέντρα θανάτωσης. Δεν έχει καμία σημασία η υγεία και η ασφάλεια των γυναικών και σίγουρα κανείς δεν υπολογίζει το μωρό, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί η έκτρωση τότε που είναι πολύ αργά…

Δείτε πώς μια μητέρα που τώρα συμμετέχει στην εκστρατεία αποκάλυψης των πληγών της άμβλωσης, περιγράφει τη δική της χημική άμβλωση:

 «Την επόμενη μέρα, καθώς ήμουν μόνη στο σπίτι με το μικρό βρέφος-γιο μου, πήρα τα χάπια της άμβλωσης. Μέσα σε μια ώρα κατάλαβα ότι όλα όσα μου είπε ο γιατρός ήταν ένα ψέμα. Αιμορραγούσα τόσο έντονα, που πίστευα ότι πέθαινα. Απέβαλα θρόμβους σαν μπάλα του τένις, και είχα τους εντονότερους σωματικούς πόνους της ζωής μου, χειρότερους από του τοκετού. Το χειρότερο όμως μέρος της εμπειρίας μου ήταν όταν καθώς καθόμουν στην τουαλέτα ένιωσα τον εαυτό μου να περνά ένας θρόμβος που είχε περίεργη αίσθηση. Κοίταξα στην λεκάνη και είδα το μωρό μου. Είχε κεφάλι, σώμα και μικρά χέρια και πόδια. Η ντροπή και η ενοχή που ένιωσα εκείνη τη στιγμή, καθώς αναγκάστηκα να πατήσω το καζανάκι για να φύγει το εκτρωμένο νεκρό μωρό μου κάτω στην αποχέτευση, είναι αδύνατο να περιγραφεί.»


Είναι σημαντικό να γνωρίζετε την αλήθεια για τη φαρμακευτική άμβλωση και να τη διαδώσετε. Τα φάρμακα δεν είναι ασφαλή. Η άμβλωση δεν είναι ούτε εύκολη ούτε γρήγορη. Οι γυναίκες καθώς επιλέγουν χημική άμβλωση, δεν σκοτώνουν μόνο το μωρό τους, αλλά θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή τους.

Και παρακαλούμε ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ:

Από την πρώτη έως και τη τρίτη ημέρα μετά τη λήψη του χαπιού της έκτρωσης, η χημική άμβλωση είναι δυνατό να αναστραφεί και να σωθεί το μωρό.

Πηγή: lifesitenews.com

Πίστευε και μη ερεύνα

Το απόφθεγμα Πίστευε και μή ερεύνα, είναι μία έκφραση που αποδίδεται κυρίως με αρνητικό περιεχόμενο, προσπαθώντας να δηλώσει ότι “η υπό της θεολογίας εκζητουμένη πίστις…ταυτίζεται προς την ευπιστίαν”[1].

Σύμφωνα με τον Χρήστο Γιανναρά, η έκφραση αυτή αποτελεί “ένα σύνθημα άγνωστης προέλευσης”, το όποιο “δεν έχει καμία σχέση με το νόημα που έδωσε στη λέξη [πίστη] η ιουδαιοχριστιανική τουλάχιστον παράδοση”[2]. Η ανεξέταστη αποδοχή αρχών και αξιωμάτων δεν αποτελεί “αξίωμα ευαγγελικόν”[3] και η Ορθόδοξη Θεολογία σαφώς εναντιώνεται στο περιεχόμενο αυτό.

Περιεχόμενα

Η πηγή της Εκκλησιαστικής Πίστης

Όπως σημειώνει ο καθ. Νίκος Ματσούκας, “ατυχώς […] επιστήμονες ή περί τα πράγματα της πίστης ασχολούμενοι, εξαιτίας ελαττωματικής και ατροφικής γνώσης των χριστιανικών αληθειών, νομίζουν ότι πίστη σημαίνει μια αδύναμη αφέλεια ή ότι η Αγία Γραφή διδάσκει το πίστευε και μη ερεύνα”[4].

Στην πραγματικότητα η πίστη στον εκκλησιαστικό Θεό δεν είναι “ανεξέταστη και αφελής αποδοχή μιας σχετικής διδασκαλίας”. Αντιθέτως, “η αποδοχή αυτής της διδασκαλίας γίνεται με νου, λόγο, καρδιά, βούληση, με τη συνολική υπαρξιακή ενότητα […] πρόκειται για μια δυναμική εμπειρία -νοηματικά ο όρος πίστη της χριστιανικής διδασκαλίας μοιάζει με αυτό που λέμε εμπορική πίστη, πίστωση, άνθρωπο πίστης, εμπιστοσύνης!”[5]. Ο άνθρωπος άλλωστε, έχει διαμορφώσει όρους όπως “αξιόπιστο, αυτόπιστο, απιστία, πίστωση κ.λπ.”, οι οποίοι εμπεριέχουν τη λέξη πίστη και συνδέονται “με συγκεκριμένες μορφές ζωής”[6] αποδεκτές από τον άνθρωπο στα πλαίσια της καθημερινότητάς του.

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι η Εκκλησιαστική Πίστη δεν είναι θεϊσμός ή πανθεϊσμός, δεν αφορά μια απρόσωπη ανώτερη δύναμη, για την οποία επιχειρηματολογούμε για να την αποδείξουμε με όρους καθαρά φιλοσοφικούς περί πρώτης αρχής, περί πρώτου ακινήτου, περί ενστίκτου που οδηγεί όλους τους λαούς σε κάποιον θεό κ.λπ. Η πρώτη εκκλησία, όταν μιλά για πίστη στον Θεό, όχι μόνο δεν τη συσχετίζει με κάτι αφηρημένο ή με κάποιο “πίστευε και μη ερεύνα”, αλλά αντιθέτως, αναφέρεται σε ανθρώπινο ιστορικό βίωμα, με βάση το οποίο, ανέπτυξε σταδιακά την εμπιστοσύνη της σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, αυτό του Ιησού Χριστού και Θεού: “Σας γράφουμε για το ζωοποιό Λόγο, που υπήρχε εξαρχής. Εμείς τον έχουμε ακούσει και τον έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια. Μάλιστα τον είδαμε από κοντά, και τα χέρια μας τον ψηλάφησαν. Όταν η ζωή φανερώθηκε, την είδαμε με τα μάτια μας. Καταθέτουμε, λοιπόν, τη μαρτυρία μας και σας μιλάμε για την αιώνια ζωή που ήταν με τον Πατέρα, φανερώθηκε όμως σ’ εμάς. Αυτό που είδαμε κι ακούσαμε, το αναγγέλλουμε σ’ εσάς, για να συμμετάσχετε κι εσείς μ’ εμάς στην ίδια κοινωνία, που είναι η κοινωνία με τον Πατέρα και με τον Υιό του τον Ιησού Χριστό”[7].

Αλλά και στη Χριστολογία του Αποστόλου Παύλου, εξέχουσα κατέχει θέση η διδασκαλία του για την ανθρώπινη φύση του Χριστού. Όπως σημειώνει ο Κων. Σκουτέρης, “η όλη προοπτική του κηρύγματος του [Παύλου] προϋποθέτει το γεγονός, ότι ο Ιησούς Χριστός υπήρξε ιστορικό πρόσωπο. “Ότε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο θεός τον Υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός” (Γαλ. 4:4). “Ο Χριστός το κατά σάρκα” προέρχεται από το ισραηλιτικό γένος (Ρωμ. 9: 3-5). Η βεβαιότητα ότι “εγνώκαμεν κατά σάρκα Χριστόν” (2 Κορ. 5:16) δεν τίθεται υπό όποια αμφισβήτηση. Για τον Παύλο το “μέγα της ευσέβειας μυστήριον” είναι ότι ο προαιώνιος Υιός και Λόγος του Θεού “εφανερώθη εν σαρκί” (1 Τιμ 3:16), μπήκε δηλ. υπαρξιακά μέσα στην ανθρώπινη ιστορία”[8].

Κατά συνέπεια, η Εκκλησία αποδέχτηκε την πίστη ως βίωμα και εμπιστοσύνη, και όχι ως κάτι με το οποίο “αποτυφλούται” ή υποδουλώνεται το λογικό του ανθρώπου[9], ούτε και προτρέπει σε κάτι τέτοιο. Και σε αντίθεση με το περιεχόμενο του “πίστευε και μη ερεύνα”, η Καινή Διαθήκη διδάσκει ότι “εστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων”[10].

Ακόμη δηλαδή και ο άνθρωπος που δεν έζησε από κοντά το γεγονός Χριστός, καλείται να εμπιστευθεί και να ελπίσει σε πράγματα που έχουν υπόσταση και μπορούν να ελεγχθούν. Θα μπορούσε π.χ. ο άνθρωπος να ελέγξει την αξιοπιστία των κομιστών του ευαγγελικού μηνύματος[11] ή να βιώσει το περιεχόμενο της πίστης κοντά στους αγωνιζόμενους -και γι’ αυτό χαρισματικούς- μιμητές της ζωής του Χριστού. Θα μπορούσε να εμπιστευτεί την Παράδοση, διακρίνοντας την αποφασιστικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας “να παραμείνει πιστή στο παρελθόν της, στην αίσθηση μιας ζωντανής συνέχειας με την αρχαία Εκκλησία”[12], να μετάσχει στο Εκκλησιαστικό σώμα και να βιώσει μέσα στη θεία λατρεία όλο το περιεχόμενο της πίστεως, συνειδητοποιώντας τη σύνδεση της Ορθόδοξης λατρείας με το ίδιο το ιστορικό γεγονός Χριστός, όπου τα πάντα συμβαίνουν “Σήμερον”[13]. Θα μπορούσε να εξετάσει τα μνημεία της εκκλησιαστικής τέχνης, τα λειτουργικά, συμβολικά, υμνογραφικά, θεολογικά ή κανονικά κείμενα της Εκκλησίας ή τους βίους των αγίων της, τα οποία παραδίδουν μία ενιαία εμπειρία και μαρτυρία επί 2.000 χρόνια, από αμέτρητο πλήθος πιστών και αγίων.

Τελικά, ο άνθρωπος θα κατανοήσει “όσα του Θεού μπορούν να γίνουν γνωστά”, όχι διαλεκτικά ή συλλογιστικά, αλλά με “πείρα των συμβάντων και συμβαινόντων”[14], και έτσι το λογικό είναι αυτό που θα προετοιμάσει τον άνθρωπο ώστε να οδηγηθεί στην “διά πίστεως αποδοχήν” εκείνου του περιεχομένου της Θεολογίας που είναι ακατάληπτο[15]. Ακόμη και αυτό το κομμάτι όμως, η Εκκλησιαστική πίστη δεν το δέχεται χωρίς έρευνα, μόνο που η έρευνα αυτή είναι μιας διαφορετικής τάξης που ξεπερνά τις δυνατότητες της φυσικής επιστήμης. Η έρευνα αυτή περιλαμβάνει τρία στάδια: την Κάθαρση, το Φωτισμό, και κατόπιν τη Θέωση, τα οποία οδηγούν στη Σωτηριολογική γνώση περί του Θεού, με την οποία έγιναν κατανοητά όλα τα Μυστήρια περί την Αγία Τριάδα, όπως η σχέση των Θείων Προσώπων, η Ενανθρώπιση και η ένωση των δύο Φύσεων του Χριστού, η διάκριση Θείας Ουσίας και Θείας Ενέργειας κ.λπ.[16].

Οι Πατέρες της Εκκλησίας προτρέπουν στην έρευνα

Αυτός ο δρόμος για τη γνώση, που επιγραμματικά θα ονομαζόταν μίμηση Χριστού στα πλαίσια της Εκκλησίας, έχει διδαχθεί από τον ίδιο τον Χριστό ως αληθινή μαθητεία στα πλαίσια της πρώτης Εκκλησίας και ευχαριστιακής κοινότητας, αυτής των μαθητών[17]: “Εάν υμείς μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, αληθώς μαθηταί μου εστε και γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς”[18].

Είναι προφανές πως όταν ο ίδιος ο Χριστός, η ίδια η Καινή Διαθήκη (ως καταγεγραμμένη, για σωτηριολογικούς λόγους, εμπειρία της πρώτης Εκκλησίας), προτρέπει στην βιωματική έρευνα με συγκεκριμένο δρόμο και συγκεκριμένο τρόπο, απορρίπτοντας το “πίστευε και μη ερεύνα”, δεν θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά οι βασικοί εγγυητές της αυθεντικότητας της Εκκλησιαστικής παράδοσης, δηλ. οι Πατέρες της Εκκλησίας. Γράφει ο Μ. Βασίλειος: “Και ποιος θα έχη την ικανότητα και την τόλμην να εισχώρηση εις τα άδυτα; Ή ποίος θα ειμπορέση να ίδη τα απόρρητα; Διότι και το να ίδη κανείς αυτά, είναι ακατόρθωτον, και το να ερμηνεύση διά λόγων, όσα διά της διανοίας συλλαβή, εξόχως δύσκολον. Επειδή όμως και μόνον όταν προτιμήσωμεν να πράξωμεν τα πρέποντα, ο δίκαιος κριτής μας επιφυλάσσει όχι ευκαταφρόνητον ανταμοιβήν, ας μη διστάσωμεν να προχωρήσωμεν εις την εξέτασιν […] εάν με την βοήθειαν του Αγίου Πνεύματος δεν απομακρυνθώμεν από το νόημα της Αγίας Γραφής, τότε και ημείς δεν θα κριθώμεν ως τελείως άξιοι απορρίψεως, και εις την Εκκλησίαν του θεού με την βοήθειαν της θείας χάριτος θα παράσχωμεν κάποιαν οικοδομήν και ωφέλειαν”[19].

Ενώ λοιπόν, κατά τον Μ. Βασίλειο, είναι απόρρητα τα μυστήρια του Θεού και απρόσιτη η θέα αυτών, μας προτρέπει να μην διστάζουμε στην έρευνα με την βοήθεια πάντα του Αγίου Πνεύματος, και μάλιστα υπάρχει Θεία δωρεά για την έρευνα αυτή[20].

Επίσης, ο άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, μας πληροφορεί πως ο Θεός δεν στερεί από τον άνθρωπο τη “γνώση των μυστηρίων” ή την “κατανόηση των κρυπτών” τα οποία μπορεί να πετύχει όταν ενωθεί με το Θεό (όχι βέβαια με ένωση κατά την ουσία αλλά κατά την ενέργεια)[21].

Το ίδιο και ο Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης (7ος αι.), στο έργο του με τίτλο Θεωρητικό διδάσκει ότι: “Η γνώση είναι κατά φύση και υπέρ φύση […] Κατά φύση λέμε τη γνώση που αποκτά η ψυχή περί της κτίσεως από την έρευνα και την αναζήτηση, μεταχειριζόμενη τα φυσικά μέσα και τις δυνάμεις […] Υπερφυσική όμως είναι η γνώση που έρχεται στο νου πέρα από τη φυσική του μέθοδο και δύναμη […] Αυτή η γνώση δίνεται μόνο από το Θεό, όταν βρει το νου να είναι πολύ καθαρμένος από κάθε υλική προσκόλληση και να κατέχεται από θείο έρωτα[22].

Και ο όσιος Νικήτας Στηθάτος εξίσου μιλάει για έρευνα και εξηγεί τον τρόπο της έρευνας αυτής: “Εκείνος που ακόμη καλύπτεται από την καταχνιά του γήινου φρονήματος, φωνάζει στο Θεό: ‘’Ξεσκέπασε τα μάτια μου για να δω τα θαυμάσια του νόμου Σου’’. Γιατί η άγνοια του χοϊκού νου…σκεπάζει τά μάτια της ψυχής…[από το] να εννοεί τα θεία…όταν ξεσκεπαστούν τα μάτια της [ψυχής] με τη μετάνοια, η ψυχή τα βλέπει καθαρά, τ’ ακούει με γνώση και τα νοεί με σύνεση…και γεννά στην καρδιά της υψηλά νοήματα περί αυτών…αποκτά σαφή γνώση• και με λόγο σοφίας Θεού διηγείται σε όλους τα θαυμάσια αγαθά του Θεού…και παρακινεί όλους να γίνουν μέτοχοι τους”[23].

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι Πατέρες όχι μόνο προτρέπουν στην έρευνα, αλλά επιπλέον υποδεικνύουν και τον τρόπο, δεν θα πρέπει να συγχέουμε κάποιες πατερικές ρήσεις με την έννοια της ανεξέταστης αποδοχής αρχών.

Τέτοιες φράσεις είναι, για παράδειγμα, του Θεοδότου Αγκύρας (“πίστευε τω θαύματι και μή ερεύνα λογισμοίς το γενόμενον”[24]), του Μ. Αθανασίου (“πίστευε εις πατέρα, μη ερευνήσεις δε το πράγμα”[25]), του Ιωάννη του Χρυσοστόμου (“Πιστεύω εις ένα Θεόν Πατέρα παντοκράτορα. Πιστεύω, ουκ ερευνώ…ου διώκω το ακατάληπτον…ου μετρώ το αμέτρητον”[26]), του Εφραίμ του Σύρου (“πίστευε, μη ερευνών…ο Θεός ο Πατήρ έπεμψε τον μονογενή Υιόν…εσαρκώθη εν μήτρα της αγίας Παρθένου”[27]) κ.ά.

Όλα τα παραπάνω όμως, δεν αποτελούν απαγορεύσεις της έρευνας: “Όταν η πατερική θεολογία επιμένει και επισημαίνει την αποφατική οδό, λέγοντας ότι ο Θεός είναι ακατάληπτος, δεν αποσκοπεί να προβάλει έναν αγνωστικισμό ή σκοταδισμό ή την ανάγκη μιας αφελούς πίστης χωρίς έρευνα, κατά τη διασκεδαστική ρήση: πίστευε και μη ερεύνα. Απλούστατα, θέλει να μας πει ότι με την απλή παρατήρηση, με την επιστήμη και με τη φιλοσοφία δεν μπορείτε να γνωρίσετε το Θεό”[28].

Οι ρήσεις αυτές μας συμβουλεύουν, μόνο για εκείνο το κομμάτι της Θεολογίας που είναι ακατάληπτο, “ν’ αποφύγουμε τους μεταφυσικούς μετεωρισμούς του νου για την αναγωγή στο Θεό”[29], εξαιτίας της οντολογικής αδυναμίας του ανθρώπου να προσεγγίσει το Άκτιστο στην ουσία του. Ο άνθρωπος που το επιθυμεί, μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της γνώσης που προσφέρουν τα φυσικά μέσα, με τη Θέωση, δηλ. με τη θεία ένωση που μπορεί να επιτύχει μέσω της αρετής και της μίμησης του Θεού η οποία τελεσιουργείται, ακριβώς, με την θεία χάρη[30].

Η αδυναμία του στοχασμού μπροστά στο Άκτιστο

Με τη διδασκαλία του αγ. Ιωάννη του Δαμασκηνού γίνεται φανερό πως όταν η πατερική θεολογία επιμένει και επισημαίνει ότι ο Θεός είναι ακατάληπτος, έχει ως μοναδικό σκοπό να προστατέψει τον άνθρωπο από ένα βέβαιο αδιέξοδο αλλά και την αίρεση. Ο σημαντικός δογματολόγος, αποδεικνύοντας ότι η χρήση του ορθού λόγου σε θέματα Ακτίστου δεν συναντά κάποιου είδους ιερή απαγόρευση (ταμπού), αλλά είναι μονάχα θέμα οντολογικής αδυναμίας, χρησιμοποιεί τις παρακάτω εικόνες: “Πηγήν ζωής νόησον τον Πατέρα, ως ποταμόν γεννώντα τον Υιόν, θάλασσαν το πνεύμα το άγιον• και γαρ η πηγή και ο ποταμός και η θάλασσα μία φύσις εστί. Ρίζαν νόησον τον πατέρα, κλάδον τον Υιόν, καρπόν το Πνεύμα το άγιον […] Ήλιος ο Πατήρ, ακτίνα έχων τον Υιόν, θερμόν το Πνεύμα το άγιον. μη τόκον ακούων εκ πατρός, σωματικόν τόκον νοήσης• μηδ’ ότι Λόγον ακούων, λόγον σωματικόν υπολάβης• μηδέ Πνεύμα Θεού ακούων, άνεμον και αναπνοήν νοήσης”[31].

Οι εικόνες αυτές, περισσότερο απ’ ότιδήποτε άλλο κάνουν κατανοητό το οντολογικό πρόβλημα. Όλες οι παραπάνω προσπάθειες αναφέρονται σε ήλιο και ακτίνες, ποταμό και ρυάκια, δένδρο και κλαδιά, όμως τίποτε απ’ όλ’ αυτά δεν είναι η Αγία Τριάδα, τίποτε απ’ όλ’ αυτά δεν μπορεί να την περιγράψει. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα απαγόρευσης, αλλά μόνο ζήτημα οντολογικό, ότι ο άνθρωπος με τα μέσα της φυσικής επιστήμης δεν μπορεί να συλλάβει πράγματα διαφορετικής φύσεως και ουσίας. Όσο κι αν προσπαθήσει, δεν θα μπορέσει να καταφέρει τίποτε περισσότερο από το να ανακυκλώνει γνωστές εικόνες του περιβάλλοντος του, χωρίς ποτέ, καμία από αυτές να είναι η Αγία Τριάδα, διότι πολύ υπέρ πάσαν εικόνα και τύπον η αγία Τριάς[32].

Κατά συνέπεια “σε καμιά περίπτωση ο λόγος-διατύπωση δεν περιλαμβάνει, δεν περικλείει, δεν ορίζει την πραγματικότητα. Πολύ περισσότερο, διότι η βιούμενη αλήθεια-πραγματικότητα είναι άκτιστη και ο λόγος-διατύπωση είναι επινόηση του κτιστού ανθρώπου. Αναλογία μεταξύ ακτίστου και κτιστού δεν υπάρχει. Επομένως μορφή, σχήμα, εικόνα ή λόγος, που όντως να αναλογούν στην αλήθεια και να την αποδίδουν, έστω μερικά, δεν μπορεί να βρεθούν”[33].

Ο Ιωάννης Δαμασκηνός θυμίζει επιπλέον στον άνθρωπο το δύσκολο έως αδύνατο εγχείρημα που επιδιώκει: θέλει να πάει απευθείας στο πιο δυσκολοδιάβατο ερώτημα, “πώς η Τριάς υπάρχει Τριάς;” τη στιγμή που δεν μπορεί να κατανοήσει πλήρως ούτε καν τα του εαυτού του, π.χ. “πώς υπάρχει σου η ψυχή; πού κινείται σου ο νους;”[34].

Έτσι, όταν ο εξέχων αυτός Πατέρας της Εκκλησίας χρησιμοποιεί ως επίλογο τη φράση “πίστει μόνη απεριέργω δόξαζε”[35], δεν απαγορεύει τίποτα αλλά υπενθυμίζει στον άνθρωπο ότι οι προσπάθειές του να περιγράψει το Άκτιστο, αποτελούν αδιέξοδες διανοητικές ασκήσεις, στις οποίες αν επιμείνει μπορεί να κατασταλάξει σε αποτυχημένα συμπεράσματα προσεγγίζοντας την αίρεση.

Όποιος επιθυμεί να ερευνήσει το Άκτιστο σε πτυχές πέρα από αυτές που επιτρέπει η φυσική επιστήμη, μπορεί να ακολουθήσει το δρόμο που υπέδειξε ο Χριστός και οι Πατέρες, το “μείνητε εν τω λόγω τω εμώ…και γνώσεσθε την αλήθειαν”[36], και έτσι, με μια αληθινή εν Χριστώ μαθητεία, ως αποτέλεσμα θείου έρωτα που οδηγεί σε Εκκλησιαστική και Μυστηριακή ζωή, και απομάκρυνση του νου, του σώματος και της ψυχής από το υλιστικό φρόνημα, να ανοίξει ο δρόμος της γνώσης (η οποία φυσικά μοναδικό σκοπό έχει τη Σωτηρία των ανθρώπων και δεν είναι κάποια εγωκεντρική κατάκτηση).

Απόστολος Θωμάς

Συχνά ο Απόστολος και άγιος Θωμάς συνδέεται με ερμηνείες που αφορούν την έρευνα στην Εκκλησιαστική πίστη και σχετίζονται με την εξής περικοπή του Ευαγγελιστή Ιωάννη: “Και απεκρίθη Θωμάς και είπεν αυτώ• ο Κύριός μου και ο Θεός μου. Λέγει αυτώ ο Ιησούς• ότι εώρακας με και πεπίστευκας• μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες”[37].

Σχετικά με την ερμηνεία της περικοπής, αξίζει να επισημανθούν τα εξής:

  1. Εκείνος ο οποίος όχι μόνο επιτρέπει αλλά και προτρέπει στις πράξεις έρευνας, λέγοντας “φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε” και “φέρε την χείρα σου”, είναι ο ίδιος ο Χριστός. Κατ’ αυτή την έννοια δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτό ότι ο Ιησούς επιτρέπει και προτρέπει σε πράξεις ανεπίτρεπτες ή έστω ασύμβατες με τη διδασκαλία Του. Επιπλέον, θα ήταν περισσότερο αναμενόμενο να ενημερώσει τον Θωμά για το σφάλμα της απαίτησής του και όχι να του στερήσει τη μακαριότητα εξαιτίας μιας πράξης στην οποία ο ίδιος τον προέτρεψε. Επίσης θα μπορούσε να παρερμηνευθεί μια τέτοια κατανόηση και να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο Ιησούς στερεί τη μακαριότητα από όλους τους αυτόπτες μάρτυρες της επίγειας ζωής Του, οι οποίοι ως ιδόντες πίστεψαν[38].
  2. Η ομολογία του Θωμά “είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου”, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης, αποδεικνύει τη Φώτιση του Αποστόλου, διότι “κανείς δεν μπορεί να πει ‘’ο Ιησούς είναι ο Κύριος’’, παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος”[39].
  3. Σύμφωνα με τον Θεοφύλακτο Βουλγαρίας, ο Χριστός είπε το “μακάριοι οι μη ιδόντες” όχι για να αποστερήσει τον Θωμά από τον μακαρισμό, αλλά για να παρηγορήσει και να ενισχύσει εκείνους που δεν θα είναι αυτόπτες[40].
  4. Σύμφωνα με τον άγ. Γρηγόριο Παλαμά, ο Ιησούς με τη φράση “μακάριοι οι μη ιδόντες”, θέλησε να δείξει πως σε τίποτε δεν θα υστερούν οι μελλοντικές γενιές, από εκείνη τη γενιά των αυτοπτών μαρτύρων[41].
  5. Η Εκκλησία έχει αναγνωρίσει την αγιότητα του Αποστόλου Θωμά ο οποίος συγκαταριθμήθηκε στη χορεία των Αγίων της όπως και οι άλλοι Απόστολοι, χωρίς να υστερεί σε τίποτε από εκείνους.

https://el.orthodoxwiki.org/%CE%A0%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%B5_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%BC%CE%B7_%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BD%CE%B1