Κυριακή Γ’ Λουκά: “Η ανάσταση της νεολαίας” (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

(Λουκά 7, 11-16)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου σχετικά με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής Γ΄ Λουκά (εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 19-10-1986)

Η σκηνή, αγαπητοί μου, της αναστάσεως του υιού της χήρας της Ναΐν, περιγράφεται λιτά μεν αλλά πολύ ζωηρά. Με ένα Του λόγο ο Κύριος, όπως ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, ανέστησε εκείνο το παλληκάρι που ήταν μοναχοπαίδι εκείνης της φτωχιάς, χήρας γυναίκας. Και του είπε: «Νεανίσκε, σοί λέγω, γέρθητι». «Νεανίσκε, νέε μου, σε εσένα το λέγω· σήκω επάνω». Και ο νεανίσκος ανεστήθη.

Φόβος και έκσταση κατέλαβε τον λαό, όπως μας περιγράφει ο ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς. Και πολύ δίκαια, έβγαλε το συμπέρασμα ο λαός «τι προφήτης μέγας γήγερται ν μν, κα τι πεσκέψατο Θες τν λαν ατο».

Αλλά, αγαπητοί μου, και σήμερα στην εποχή μας η νεότητα παρουσιάζει μία χειρότερη νέκρωση.

Και αυτή η νέκρωση είναι πνευματική. Και όπως στη βιολογική νέκρωση ενός νέου ανθρώπου λέμε όλοι «κρίμα, νέο παιδί, νέος άνθρωπος πέθανε» και υπάρχει και πολύ πένθος, έτσι, πολύ περισσότερο πένθος υπάρχει όταν δεν είναι ένα πρόσωπο, αλλά είναι ολόκληρη η νεολαία. Τότε ανήκει στη νέκρωση της νεολαίας πολύς οδυρμός και πολλά δάκρυα. Περπατάμε στον δρόμο και βλέπουμε αυτούς τους ζωντανούς νεκρούς που ανήκουν στη νεολαία μας. Και σας βεβαιώνω, κλαίει η ψυχή, κλαίει ασφαλώς όλων των ανθρώπων εκείνων που καταλαβαίνουν, μπορούν να νιώθουν, να προσδιορίζουν και να πενθούν. Και πενθούν. Και οδύρονται. Όταν βλέπουν περιφερομένους νεκρούς από τη νέα γενεά, από τα παιδιά μας, από τη νεολαία μας.

Αλλά εάν ο Κύριος όμως, αγαπητοί μου, πραγμάτωσε τρεις αναστάσεις, τόσες τουλάχιστον αναγράφονται στα ιερά Ευαγγέλια, πιθανότατα πολλούς άλλους είχε αναστήσει, όμως πολύ περισσότερες πνευματικές νεκραναστάσεις ο Κύριος επιτελεί. Και επιτελούσε και επιτελεί και θα επιτελεί.

Αλλά ας δούμε τα πράγματα από πιο κοντά, όπως μας τα περιγράφει το ιερό κείμενο. Λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής, όταν εξήρχετο εκείνη η συνοδεία του νεκρού από την πύλη της πόλεως Ναΐν, εισήρχετο εις την πόλιν ο Κύριος με μία πολύ μεγάλη συνοδεία πολλών ανθρώπων, θαυμαστών Του, που Τον ακολουθούσαν. Είδε το πένθος ο Κύριος. Είπε στη μητέρα: «Μ κλαε», «μην κλαις». Και τότε «προσελθών», λέει ο ιερός Ευαγγελιστής, «ψατο τς σορο». Τότε λέγει, αφού προσήλθε, ήγγισε την σορό. Το φέρετρο δηλαδή και τον νεκρό που ήταν μέσα στο φέρετρο. Βλέπει κανείς εδώ ότι υπάρχει ανάγκη ο Ιησούς Χριστός να προσεγγίσει την νεκρωμένη νεολαία.

Αυτή η προσέγγιση όμως πώς μπορεί να νοηθεί; Λέμε ότι πρέπει να προσεγγίσει ο Ιησούς τη νεολαία. Πώς το καταλαβαίνουμε αυτό; Πώς το εννοούμε; Αυτή η προσέγγιση γίνεται με τη Χάρη του Θεού, όταν ο Θεός δίνει τη χάρη Του, όπως ακριβώς οι ακτίνες του ηλίου αναδεύουν και αντικείμενα και πρόσωπα, έτσι, οι ακτίνες της θείας Χάριτος να έλθουν να αναδεύσουν, να χαϊδεύσουν, να εγγίσουν, να προσάψουν, να χαϊδέψουν, όπως σας το είπα, αλλά να έρθει και το δεύτερο στοιχείο. Ο ζωντανός λόγος του Θεού, που προσφέρεται από την Εκκλησία.

Η χάρις λοιπόν του Θεού και ο ζωντανός λόγος της Εκκλησίας του Θεού. Αυτός ο ζωντανός λόγος, που έρχεται απέξω και προσφέρεται, πρέπει να βρει σημεία επαφής. Προσέξτε, ο Κύριος λέει, «ἤγγισεν» εκείνον τον νεκρό. Πρέπει λοιπόν να βρει ο λόγος του Θεού αυτά τα σημεία της επαφής στη νεκρή νεολαία. Αλλά εδώ χρειάζεται όμως πάρα πολλή προσοχή· διότι όταν λέμε «σημεία επαφής» δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία θα προβεί σε αβαρίες για να κερδίσει τους νέους. Υπάρχει μία παρανόησις εδώ. «Να βάλουμε όργανα μουσικά, επειδή η νεολαία μας αγαπάει τη μουσική, να τα βάλουμε μέσα στη λατρεία για να προσελκύσουμε», λέμε. Επειδή μάλιστα αρέσει ο ρυθμός της τζαζ, να βάλουμε μουσική που να είναι στο ρυθμό της τζαζ, για να προσελκύσουμε τη νεολαία. «Τι κάνετε εκεί;», ερωτούμε. «Μα, σημεία επαφής βρίσκουμε ανάμεσα στην Εκκλησία, στον λόγο του Θεού και τον λαό του Θεού, κυρίως τους νέους». Λάθος βέβαια. Λάθος αγαπητοί. Δεν μπορεί να γίνει καμία αβαρία.

Έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι όταν προσφέρεται ο λόγος του Θεού ατόφιος, καθαρός, ανόθευτος και με πολλή αγάπη, με πολλήν αγάπη, αγάπη που φθάνει και ξεπερνά τα όρια της αυτοθυσίας, τότε δημιουργούνται σημεία επαφής. Δεν χρειάζεται τίποτα να τροποποιήσουμε. Αρκεί να είναι αυτός ο λόγος του Θεού ζωντανός, καθαρός, επαναλαμβάνω, και με αγάπη· γιατί η ψυχή ζητάει το αληθινό, εκείνο που προσφέρεται με αλήθεια και αυτό που προσφέρεται με αγάπη. Συνεπώς, όταν λέμε «προσέγγισις», «εύρεσις σημείων επαφής», δεν σημαίνει καθόλου ότι πρέπει να προβούμε σε υποχωρήσεις και αβαρίες τέτοιες που τελικά φθάνουμε κατά διαλεκτικό τρόπο, φθάνουμε, αγαπητοί μου, εκείνο που προσφέρουμε να μη σώζει. Και μια προσφορά λόγου Θεού που δεν σώζει, μία Εκκλησία που δεν σώζει, είναι περιττό να προσφερθεί.

«Νεανίσκε», λέει ο Κύριος. Νεανίσκε. Ωραία προσφώνησις του Κυρίου. Νεανίσκε. Νέε μου· που φανερώνει… όχι το όνομα, αλλά φανερώνει την ηλικία. Πράγματι η εφηβική ηλικία και η νεανική ηλικία είναι η πιο όμορφη ηλικία. Αλλά και η πιο σκληρή και η πιο δύσκολη. Συμπαθής, αλλά δύσκολη ηλικία. Έτσι που πολλές φορές, αν κανείς μεγαλώσει και κοιτάξει πίσω τη ζωή του, μπορεί να βλέπει στα νεανικά του χρόνια και να τα νοσταλγεί. Αλλά όταν βλέπει πόσο δύσκολα πέρασε, να εύχεται να μην ξαναγύριζε στα νεανικά του χρόνια. Προβλήματα, πολλά προβλήματα.

Προβλήματα υπαρξιακά. Ένας νέος άνθρωπος στέκεται μπροστά στη ζωή και αναρωτιέται ποιος είναι αυτός ο ίδιος, ποιοι είναι οι άλλοι, ποιος είναι ο Θεός, τι υπάρχει. Έχει ψυχή; Δεν έχει ψυχή; Ποιο είναι το μέλλον του ανθρώπου; Ποιος ο σκοπός της υπάρξεως; Αυτά τα λεγόμενα «υπαρξιακά προβλήματα», για έναν νέο που σκέπτεται, είναι βασανιστικά. Και ο πιο επιπόλαιος ακόμη νέος, έχει στιγμές που φθάνει σε ένα αδιέξοδο. Και μπορεί να αναρωτιέται και να λέγει: «Αξίζει να ζει κανείς ή να μη ζει;». Προβλήματα επαγγελματικά. Το βλέπομε καθαρά αυτό στα παιδιά μας. Τι θα ακολουθήσουν και πώς θα επιτύχουν εκείνο το οποίο θέλουν να ακολουθήσουν.

Προβλήματα ηθικά. Πω πω, προβλήματα ηθικά! Προβλήματα πνευματικού προσανατολισμού. «Τι θα ακολουθήσω; Πώς θα προσανατολισθώ στη ζωή μου;». Προβλήματα σχέσεων. Αυτό το τελευταίο μάλιστα το τονίζομε, γιατί το βλέπομε ανάγλυφο στην εποχή μας. Βλέπομε αγαπητοί μου τους νέους να μην έχουν αγαθές σχέσεις με τους γονείς τους, με το σπίτι τους γενικά, με την Εκκλησία, με την κοινωνία. Ο αναρχισμός, εκείνο το ανέμελο, εκείνο το «δεν με νοιάζει», εκείνο το «δεν βαριέσαι», εκείνο το «εγώ είμαι και κανείς άλλος στον κόσμο» δημιουργεί φοβερά προβλήματα σχέσεων. Τόσο που μόνα αυτά να υπήρχαν, θα λέγαμε όλα τα άλλα είναι περιττά. Αλλά αν το θέλετε, επειδή όλα τα άλλα υπάρχουν, γι’ αυτό υπάρχει πρόβλημα οξύτατο σχέσεων.

Ποιος όμως θα λύσει αυτά τα προβλήματα; Ποιος άλλος από τον Ιησού Χριστό; Πρέπει να αντιληφθεί η νεολαία μας ότι ματαιοπονεί στις αναζητήσεις της, στην κουλτούρα, στις υλιστικές και πολιτικές θεωρίες, στις ηδονές και τα ναρκωτικά. Ματαιοπονεί. Δεν θα βρει τίποτε εκεί. Όλα αυτά οδηγούν σε ένα αδιέξοδο, σε ένα χάος. Και τότε έρχεται η φωνή του Κυρίου: «Νεανίσκε, σοι λέγω…». «Νεανίσκε, σε σένα μιλάω, σε εσένα μιλάω. Σε εσένα. Εγώ ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού, Εγώ που στάθηκα νήπιο, Εγώ που στάθηκα έφηβος και νέος, επέρασα την ανθρώπινη αυτή ηλικία, αυτή που τώρα περνάς εσύ, Εγώ είμαι Εκείνος, ο μαθών ανθ’ ων έπαθον. Είμαι Εκείνος που έχω μάθει, από εκείνα που έχω πάθει. Δηλαδή Εγώ που δοκίμασα τη ζωή, Εγώ που πειράστηκα από τον διάβολο, που σε πειράζει και εσένα, τον ενίκησα όμως. Και τον κόσμον ενίκησα. Και τον διάβολο ενίκησα. Κι έμεινα χωρίς αμαρτία.

Νέε μου,νεανίσκε μου, ομιλώ σε εσένα προσωπικά. Εσύ που ζεις τόσο έντονα την πνευματική κρίση της εποχής σου. Εσύ που έχεις βαθιές εμπειρίες της αμαρτίας. Εσύ που στράφηκες ακόμα και εναντίον μου. Σε εσένα στρέφομαι, νέε μου. Σε θεωρώ φίλο μου και θέλω να σε βοηθήσω. Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει και να σε νεκραναστήσει. Στρέψου σε εμένα, όχι για να με πολεμήσεις, αλλά για να με ακούσεις. Τι έχω να σου πω; Εγέρθητι! Σήκω επάνω. Νεανίσκε, σοι λέγω· εγέρθητι. Σήκω επάνω. Εγέρθητι. Ναι. Σήκω επάνω. Εγώ ο Κύριός σου είμαι Εκείνος που σε δημιούργησα σε ορθία κατάσταση· που είναι έκφρασις, γιατί περπατάς στα δυο σου ποδάρια, έκφρασις ότι είσαι εσύ κύριος της Δημιουργίας, ότι εσύ είσαι βασιλιάς και κυρίαρχος του παντός. Ναι.

Γι’ αυτό Εγώ ο Κύριός σου λέγομαι: «Κύριος των κυριευόντων». Ποιων κυριευόντων; Των κυριευόντων ανθρώπων.  Γι’ αυτό Εγώ λέγομαι «ο βασιλεύς των βασιλευόντων». Είμαι ο βασιλιάς τίνων; Εκείνων που βασιλεύουν. Ποιοι είναι αυτοί που βασιλεύουν; Οι άνθρωποι. Γιατί εσείς οι άνθρωποι είσαστε οι κύριοι και οι βασιλείς. Κι Εγώ είμαι ο Κύριος των κυρίων και ο Βασιλιάς των βασιλευόντων.

Έτσι, η ορθία στάση, που Εγώ σε έχω έτσι δημιουργήσει, είναι έκφραση της δικής μου εικόνος στη δική σου την ύπαρξη. Αυτή η ορθία στάσις ακόμα δείχνει, εκφράζει, μία αναζήτηση εμού του Δημιουργού σου. Εκφράζει ακόμα μία διαφοροποίηση της δικής σου της ζωής από τη ζωή των άλλων ζώων.  Γι’ αυτό, σε τιμή όντας, δεν πρέπει να συγκρίνεσαι με τα ζώα. Ούτε να κατεβαίνεις στο επίπεδό τους και να επιθυμείς να τους μοιάσεις. Είσαι ευγενούς καταγωγής. Μην πέφτεις στα πάθη που σε εξομοιώνουν με τα ζώα. Σου έδωσα όλα τα αγαθά της Δημιουργίας. Μην αναζητάς το παραπάνω. Σου έδωσα το κρασί, που ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου. Μη μεθάς. Σου ‘δωσα το ψωμί, που στηρίζει καρδίαν ανθρώπου. Μην γίνεσαι κοιλιόδουλος. Σου έδωσα όλη την ομορφιά της ζωής, σου έδωσα να χαίρεσαι κι οι αισθήσεις σου ακόμη. Μην τρυγάς στην πορνεία. Μην πηγαίνεις και γίνεις κυνηγός των ηδονών του βίου τούτου. Πρόσεξε. Όταν κάνεις αυτά, ενώ συ είσαι τιμημένος, υπάρχων εν τιμή, έρχεσαι και εξομοιούσαι με τα ζώα. Κάτι περισσότερο. Κατεβαίνεις πιο κάτω από τα ζώα.

Ο θάνατος είναι εκείνος που οριζοντιοποιεί τον άνθρωπο. Τον ξαπλώνει κάτω. Τον κάνει πτώμα. Από το «πίπτω». Τον κάνει πτώμα τον άνθρωπο. Ο θάνατος. Αλλά Εγώ είμαι η Ζωή, που έρχομαι να σου πω: «Νεανίσκε· σήκω επάνω». Νεολαία, σήκω επάνω. Στην εποχή σου, νέε μου, οι άνθρωποι περπατούν με τα τέσσερα! Ενώ Εγώ τους έκανα να περπατούν με τα δύο. Και περπατώντας με τα τέσσερα, δεν έχουν τη δυνατότητα να κοιτάξουν ψηλά. Πραγματικά θεωρούν μόνο ό,τι βλέπουν. Ό,τι δεν βλέπουν, το αγνοούν. Ό,τι είναι χώμα, αυτό μόνο βλέπουν, γιατί βλέπουν χάμω. Ό,τι είναι υλικό, αυτό βλέπουν. Και ό,τι είναι παθιασμένο, αυτό ζουν. Περπατώντας με τα τέσσερα, δεν μπορούν να σηκώσουν τον νου και την καρδία προς Εμένα, να με αναζητήσουν και να με αναγνωρίσουν. Νέε μου, ζεις σε μια εποχή, που οι άνθρωποι περπατούν με τα τέσσερα».

Αγαπητοί, έτσι ομιλεί ο Κύριος στον κάθε νέο, στη νεολαία μας. Αλλά εμείς οι μεγάλοι… ω εμείς οι μεγάλοι… Εμείς οι μεγάλοι είμαστε εκείνοι που οδηγούμε την νεολαία στο νεκροταφείο για ενταφιασμό. Εμείς κρατάμε το φέρετρο, εμείς οι μεγάλοι, το φέρετρο της νεολαίας. Δεν αφηνίασε η νεολαία μόνη της. Εμείς οι μεγάλοι της βγάλαμε τα χαλινάρια, αφαιρέσαμε τα μη, τους νόμους, τις εντολές, τα κάγκελα, και τους είπαμε ότι είναι ελεύθεροι και ότι μπορεί να κάνουν ό,τι θέλουν και μπορούν να κινούνται όπως θέλουν. Κι αν ακόμη στραφούν εναντίον μας και μας φτύσουν, θα τους πούμε: «Καλά κάνατε, παιδιά μας!». Εμείς λοιπόν αφαιρέσαμε όλα αυτά, τα χαλινάρια του νόμου του Θεού και της λογικής και της ανθρωπιάς. Κι έφτασε η νεολαία να αφηνιάσει.

Αλλά όταν ο Κύριος αγαπητοί μου επλησίασε το φέρετρο εκείνου του νέου της Ναΐν, λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής: «οἱ βαστάζοντες ἔστησαν». Εκείνοι που κρατούσαν το φέρετρο, στάθηκαν. Ναι. Ας σταματήσουμε κι εμείς, οι βαστάζοντες το φέρετρο της νεολαίας. Ναι, της νεολαίας, του νέου λαού, του «κτιζομένου λαοῦ», όπως λέγει ο Ψαλμωδός [Ψαλμ.101,19]· που την οδηγούμε στον θάνατο και στο σωματικό και τον πνευματικό, με τους σάπιους νόμους μας, με τη χαλασμένη λογική μας, με τη διεφθαρμένη αγωγή μας, με τους θανατηφόρους προσανατολισμούς που δίνομε στους νέους μας, με την αποστασία που δημιουργήσαμε.

Ας σταματήσουμε. Ας δώσουμε την ευκαιρία στον Χριστό να πλησιάσει τη νεκρωμένη νεολαία μας.

Κι Εκείνος θα την αναστήσει. Και θα την αποδώσει πάλι στη μητέρα Εκκλησία και στη μητέρα της την πατρίδα. Κάποτε, ας το αντιληφθούμε, μόνον ο Χριστός ανέστηνε τους νεκρούς· τους σωματικά και πνευματικά νεκρούς.

Γιατί Αυτός είναι η Ζωή και η Ανάστασις.

ΠΗΓΕΣ:

(Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος)

…απόψε το βράδυ πρίν κοιμηθείς αλλά και κάθε βράδυ από εδώ και στο εξής απλά να κάνεις μία προσευχή…

Άγιον Όρος : 100 Θείες Λειτουργίες κάθε 24ωρο

Το Άγιον Όρος είναι ένας τόπος όπου επί 1000 και πλέον χρόνια τελούνται τουλάχιστον 100 Θείες Λειτουργίες κάθε 24ωρο.

Κάθε βράδυ σε κάθε μοναστήρι του Αγίου Όρους τουλάχιστον ένας μοναχός μένει άγρυπνος όλη τη νύχτα προσευχόμενος για όσους δεν μπορούν να ξαγρυπνήσουν.

Εν τέλει το Άγιον Όρος, το περιβόλι της Παναγίας μας είναι μια ακοίμητη κανδήλα, μια διαρκής προσευχή προς τον Κύριο για όλο τον κόσμο.

Απόψε το βράδυ όσοι από εμάς μπορούμε ας πούμε μια αυτοσχέδια προσευχή για όλους αυτούς τους ανθρώπους ειδικά τους ακοίμητους που προσεύχονται για όσους έχουν ανάγκη.

Απ’ την καρδιά μου λέω:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Αναστημένε και Παντοδύναμε Θεέ μας φρόντιζε, προστάτευε, ενίσχυε, φώτιζε και χαρίτωνε τους δούλους σου αυτούς τους Μοναχούς του Αγίου Όρους, του ευλογημένου αυτού τόπου που αφιέρωσες στην Παναγία Μητέρα σου και βοήθα όσους έχουν ανάγκη το βράδυ αυτό:τους αρρώστους στα νοσοκομεία και ειδικά στις εντατικές μονάδες, τους φυλακισμένους, τους μοναχικούς ανθρώπους, τους ανέργους, τα ορφανά, τις χήρες, τους αστέγους, τους φρουρούς της πατρίδας μας».

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τους δούλους σου. πηγή

================================================

Θα σου πώ τί έμαθα αυτές τις μέρες. Στα νοσοκομεία υπάρχει πολύς περισσότερος κόσμος από ό, τι φαντάζεσαι.

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Και όχι.

Δεν είναι όλοι γέροι και μεγάλοι μα ούτε καί γίνονται στο τέλος όλοι τους καλά.

Υπάρχουνε ταυτόχρονα καί πολλά μέρη στα νοσοκομεία για να κλάψει κανείς.Σκαλιά,τουαλέτες,καπνιστήρια κτλ. Άλλος βουβά καί άλλος φωναχτά.Κανείς όμως δεν παρεξηγεί κανέναν.

Σαν καί υπάρχει μεταξύ όλων τους μία μυστική συμφωνία. Και ο χρόνος κυλά πολύ πιό αργά έξω από τις αίθουσες των χειρουργείων.Αλήθεια σου το λέω.

Αυτές τις μέρες έμαθα πώς στα νοσοκομεία μπορείς και ανοίγεσαι σε ανθρώπους πού μέχρι πρίν λίγες ώρες ούτε καν τους ήξερες.Και τους μιλάς για πράγματα πού ούτε στους καλύτερούς σου φίλους έχεις πεί καί εξομολογηθεί.

Αυτές τις μέρες έμαθα πώς ο άνθρωπος μπορεί να καταλαβαίνει μόνο από τη μυρωδιά σε τί όροφο βρίσκεται.

Σε τί πτέρυγα καί σε τί κλινική. Νόμιζα πώς ήξερα τί θα πεί πόνος καί δοκιμασία.

Νόμιζα πώς ήξερα τί θα πεί υπομονή.Αυτές τις μέρες παρατηρώντας γύρω μου κατάλαβα πώς δεν είχα ιδέα.

Αυτά έμαθα αυτές τις μέρες.

Τώρα θα μου πείς γιατί στα λέω όλα αυτά.

Σου τα λέω γιατί θέλω να σε παρακαλέσω θερμά απόψε το βράδυ πρίν κοιμηθείς αλλά και κάθε βράδυ από εδώ και στο εξής απλά να κάνεις μία προσευχή για όλους εκείνους τους ανθρώπους πού δοκιμάζονται με την υγεία τους καί μία ακόμα για την σωτηρία της δικής σου ψυχής.

Ο Τάφος του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη KAI Ένα… παράξενο κοιμητήριο στην έρημο

Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος

Ο Τάφος του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη στο περιβόλι της καλύβης του που το έσκαψε ο ίδιος με τα χέρια του.
https://proskynitis.blogspot.com

=================================================================

Ένα… παράξενο κοιμητήριο στην έρημο

 Το κοιμητήριο της μονής του αγίου Σάββα στην έρημο της Παλαιστίνης

Ο άγιος Σάββας κοιμήθηκε το 532 μ.Χ., αφού είχε προσφέρει μεγάλο πνευματικό έργο στους συνανθρώπους του, είχε γνωρίσει σπουδαίους αγίους, όπως ο Μέγας Ευθύμιος & ο άγιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης, και είχε φτάσει ο ίδιος σε ασύλληπτο ύψος αγιότητας. Είχε γίνει κυριολεκτικά ένα με τα πλάσματα της ερήμου και με όλους τους ανθρώπους. Μεταξύ άλλων, ο άγιος ίδρυσε την περίφημη μονή του στην έρημο της Παλαιστίνης, στην ανατολική πλευρά του Χειμάρρου των Κέδρων.

Η βραχώδης έρημος όμως δεν άφηνε αρκετό χώρο για να ιδρυθεί κοιμητήριο της μονής. Έτσι, ο άγιος προσευχήθηκε στο Θεό, να τακτοποιήσει Εκείνος το ζήτημα. Και ο Θεός το τακτοποίησε και συνεχίζει να το τακτοποιεί μέχρι σήμερα.

Το κοιμητήριο του μοναστηριού είναι μόνο ένα μικρό σπήλαιο κάτω από τη μονή, στο χωματένιο έδαφος του οποίου τοποθετείται άταφο το σώμα όποιου μοναχού φύγει για την αιώνια ζωή. Εκεί τα σώματα των μοναχών διαλύονται φυσιολογικά, κατά τους φυσικούς νόμους, όμως ποτέ δεν μυρίζουν και ποτέ δεν εμφανίζονται σκουλήκια.

Στους αιώνες της ύπαρξης του μοναστηριού χιλιάδες μοναχοί έχουν τοποθετηθεί με σεβασμό και ευλάβεια στο χώμα αυτού του σπηλαίου και έχουν «λυθεί» με αυτό τον θαυμαστό τρόπο. «Αν μύριζαν τα σώματα, όχι μόνο δε θα μπορούσε κανείς να πλησιάσει εκεί, αλλά θα έπρεπε να είχαμε εγκαταλείψει και το μοναστήρι» λένε οι μοναχοί.

Οι μοναχοί έχουν πολλές φορές την ευκαιρία να δουν σκηνώματα (σώματα) πατέρων σε διάφορα στάδια διάλυσης, όταν συμβαίνει ν’ ανοίξουν την είσοδο της σπηλιάς για να τοποθετήσουν ένα κεκοιμημένο σώμα λίγους μόλις μήνες μετά τον προηγούμενο. Η εικόνα αυτή, που σε μας και μόνο ως ιδέα προκαλεί φρίκη, σ’ εκείνους προκαλεί σεβασμό και χαρά, γιατί φανερώνει τη νίκη του Θεού ενάντια στο θάνατο, που δεν είναι πια εχθρός (ή μάλλον, δεν υπάρχει καν θάνατος), αλλά ταξίδι προς την ουράνια πραγματικότητα.

https://simeiakairwn.wordpress.com / anazhthseis

Ο μοναχός “Πελάγιος” / ” τελικά το αντίθετο του θανάτου είναι η μετάνοια…”

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

-Σεβασμιώτατε, θα ήθελα την ευχή σας. Επιθυμώ να ταξιδεύσω στα Ιεροσόλυμα.

Ο Επίσκοπος κοίταξε τον διάκονό του και το πρόσωπό του φωτίσθηκε.

-Να πας, παιδί μου. Αλλά θα ήθελα να μου κάνεις μια χάρη. Όταν θα πας στο Όρος των Ελαιών ψάξε να βρεις τον μοναχό Πελάγιο και να του πεις ότι ο Επίσκοπος Νόνος δεν ξέχασε τον φίλο του.

Η ώρα έφθασε.Ο Διάκονος ταξίδευσε στα Ιεροσόλυμα και έψαξε να βρει το σπήλαιο του Μοναχού Πελάγιου. Μοναχοί της περιοχής του έδειξαν τον τόπο και του μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για τον ασκητικό και αγιασμένο μοναχό. Τον ονόμαζαν ο Αγένειος Μοναχός και τον θεωρούσαν υπόδειγμα χριστιανικής βιωτής και ασκητικού αγώνα.

Ο Διάκονος βρήκε το σπήλαιο. Έβαλε μετάνοια στον Πελάγιο και του μετέφερε τα λόγια του Επισκόπου. Τα μάτια του ασκητή άστραψαν.

-Πάτερ, σε ευχαριστώ για την επίσκεψή σου και για τα όσα μου είπες εκ μέρους του ευλογημένου Επισκόπου και Πατέρα μου Νόνου. Σε παρακαλώ να έρθεις και πάλι σε τρεις ημέρες να με επισκεφθείς.Ο Διάκονος έφυγε και μετά λίγες ημέρες επέστρεψε. Αλλά βρήκε τον Πελάγιο νεκρό.

Κάλεσε τους πρεσβυτέρους και τους άλλους μοναχούς για να ετοιμάσουν το σώμα για την ταφή. Και τότε αποκαλύφθηκε πως ο Μοναχός Πελάγιος ήταν γυναίκα! Τόσα χρόνια κανείς δεν είχε καταλάβει κάτι.

-Πατέρες, μίλησε ο Διάκονος, θυμήθηκα τώρα. Ο Μοναχός Πελάγιος ήταν η περίφημη ηθοποιός Πελαγία από την Αντιόχεια. Γυναίκα φημισμένη για την εξαιρετική ομορφιά της αλλά και για τον ακόλαστο τρόπο ζωής της. Όταν μια ημέρα άκουσε τον Επίσκοπό μας Νόνο να κηρύττει αναλύθηκε σε δάκρυα. Ζήτησε να βαπτισθεί. Μοίρασε όλη την περιουσία της στους φτωχούς. Φόρεσε ένα τρίχινο ένδυμα. Και από τότε χάθηκε από την Αντιόχεια. Τώρα συνειδητοποίησα πως ήρθε στα Ιεροσόλυμα για να ασκητέψει με την ευχή του Επισκόπου.

Τέλεσαν οι Πατέρες όλα τα πρεπούμενα και δόξασαν τον Θεό για τα θαυμάσια που έζησαν. Ο Διάκονος πήρε λίγο χώμα στο χέρι του και ρίχνοντάς το μέσα στον τάφο μονολόγησε: τελικά το αντίθετο του θανάτου είναι η μετάνοια…

Η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη της Οσίας Πελαγίας στις 8 Οκτωβρίου.
http://trelogiannis.blogspot.com/2021/10/blog-post_282.html Αναρτήθηκε από amethystos