Τι δρομολογεί η ανασύσταση της «Πενταρχίας»;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 14η Οκτωβρίου 2021

ΤΙ ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙ Η ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ «ΠΕΝΤΑΡΧΙΑΣ»;

Αναφερθήκαμε πολλές φορές στην χρονολογία – ορόσημο για την Ορθόδοξο Καθολική Εκκλησία του Χριστού: το 2025, όπου αναμένονται κοσμοϊστορικά γεγονότα. Υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα με ξεκάθαρες δηλώσεις των μας πληροφορούν, ότι στο έτος αυτό πρόκειται κατά πάσαν πιθανότητα να γίνει η θρυλούμενη «ένωση των Εκκλησιών», δηλαδή Ορθοδοξίας και Παπισμού. 

Το 2025 όπως είναι γνωστό, θα εορταστούν τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας (325), από τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα Άγιο και Μέγα Κωνσταντίνο. Η σημαντική αυτή επέτειος θα αποτελέσει αφορμή για την επίσπευση των στόχων του Οικουμενισμού, που είναι αρχικά μεν η «ένωση των Εκκλησιών», (Ορθοδοξίας και Παπισμού) και στη συνέχεια η θρησκευτική ένωση της ανθρωπότητας, με τη δημιουργία της φρικώδους ΠανθρησκείαςΦυσικά η «ένωση» αυτή προετοιμάζεται χωρίς να υφίστανται οι προϋποθέσεις, οι οποίες είναι απαραίτητες για να πραγματοποιηθεί.

Και οι προϋποθέσεις αυτές, όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, είναι η επιστροφή στην Ορθοδοξία της καταδικασμένης συνοδικά, (με πάμπολλες συνοδικές αποφάσεις Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων), αιρετικής παρασυναγωγής του Παπισμού με την απόπτυση όλων των αιρετικών διδασκαλιών της. Δηλαδή επιχειρείται μια «ένωση» ουνιτικού τύπου, στην οποία διαγράφεται ουσιαστικά μια ολόκληρη Συνοδική Ορθόδοξη Παράδοση 10 αιώνων. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι στο παρελθόν επιχειρήθηκαν δύο παρόμοιες προσπάθειες «ενώσεως», χωρίς ευτυχώς επιτυχία. Η πρώτη στα πλαίσια της παπικής Συνόδου της Λυών το 1274 καιη δεύτερη στα πλαίσια της ψευδοσυνόδου της Φεράρας-  Φλωρεντίας το 1438-1439.

Να επισημάνουμε επίσης ότι με την έκπτωση στην αίρεση του Πατριαρχείου της της Ρώμης, έχουμε την διατάραξη του αρχέγονου συστήματος διοικήσεως της Εκκλησίας, της λεγομένης «Πενταρχίας» (Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων). Αργότερα με την ισλαμική κατάκτηση των τριών Πατριαρχείων:  Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, καταλύθηκε ουσιαστικά το σύστημα αυτό και στη συνέχεια, στην εποχή της Τουρκοκρατίας, οι εκάστοτε Σουλτάνοι έδωσαν τη δυνατότητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο να παίξει «πρωτεύοντα ρόλο» στη ρύθμιση των εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, αναμένεται η πραγματοποίηση μιας «παγχριστιανικής Συνόδου», βασισμένης «στο πνεύμα της  Α΄ Οικουμενικής Συνόδου», στην οποία, αν δεν αποφασισθεί η «ένωση των Εκκλησιών», (το πιο πιθανό), αυτή θα δρομολογηθεί, ώστε να πραγματοποιηθεί το ταχύτερο δυνατόν. Φυσικά η αιτία για τη σύγκλησή της, (που θα προβληθεί κατά κόρον στα ΜΜΕ), θα είναι αφ’ ενός μεν ο από κοινού εορτασμός των «Εκκλησιών» της μεγάλης επετείου και αφ’ ετέρου η από κοινού με τον Παπισμό εξέταση και ρύθμιση του τρόπου με τον οποίο θα επιτευχθεί η «ένωση», παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορέςΕπομένως θα δρομολογηθούν πολύ δυσάρεστες εξελίξεις, όπως ακριβώς τις έχουν προγραμματίσει ισχυρές πολιτικές δυνάμεις, ο Διεθνής Σιωνισμός και η Μασονία, που κινούν την όλη διαδικασία στα σκοτεινά παρασκήνια

Αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Ένωσης Ορθόδοξων Δημοσιογράφων εκτιμά πως «το φάντασμα της τρίτης ένωσης με τους Καθολικούς δεν είναι πλέον φάντασμα». 

Και διευκρινίζει: «Πριν από λίγους μήνες, σε ένα κήρυγμα για τη γιορτή του ιερού Αποστόλου Ανδρέα του Πρώτου Καλεσμένου, ο Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος δήλωσε ότι ο διάλογος μεταξύ Καθολικών και Ορθόδοξων οδηγεί σε πλήρη ενότητα. Ταυτόχρονα, υποστήριξε ότι μια τέτοια ενότητα θα έρθει ‘παρά τις αντιρρήσεις εκείνων που είτε υποτιμούν την αξία της θεολογίας, είτε θεωρούν τον οικουμενισμό μια ουτοπία’. Τώρα ο επικεφαλής του Φαναρίου έχει περιγράψει πιο συγκεκριμένα περιγράμματα τέτοιας ενότητας. Δήλωσε ότι το κίνημα προς την ενότητα θα μπορούσε να προχωρήσει σημαντικά σε σχέση με την επερχόμενη επέτειο της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια το 2025: ‘Βεβαίως, η επέτειος 1.700 ετών της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας το 2025 μπορεί να χρησιμεύσει ως ευκαιρία για τις χριστιανικές Εκκλησίες να προβληματιστούν για την πορεία τους, για τα λάθη του παρελθόντος, καθώς και του παρόντος, και να αναλάβουν περισσότερο καθορισμένη οικουμενική πορεία, αξιοποιώντας τα μαθήματα πάνω από έναν αιώνα σύγχρονης οικουμενικής εμπειρίας’»  (https://spzh.news/gr/zashhita-very/77665-prizrak-tretyjej-unii-s-katolikami-uzhe-ne-prizrak).

Το δημοσίευμα αναφέρει ακόμη «ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος οδηγεί τους υποστηρικτές του στην τρίτη ένωση, (μετά τη Λυών το 1274 και τη Φλωρεντία το 1439), με το Βατικανό και το 2025 είναι η στιγμή κατά την οποία αυτή η ένωση είτε θα ολοκληρωθεί, είτε θα γίνει ένα μεγάλο βήμα προς αυτή» (πηγή: όπου ανωτέρω)!

 Ο Σεβ. Μητροπολίτης Τελμησσού κ. Ιώβ «φέρεται να έχει δηλώσει πως οι Ορθόδοξοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αναγνωρίσουν το πρωτείο της Ρώμης» και διαβεβαιώνει πως «ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Καρδινάλιος Κοχ ελπίζουν ότι θα υπάρξει πλήρης κοινωνία και ‘ορατή ενότητα’ μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου!».

Ως «προεόρτια» αυτής της αναμενόμενης, ολέθριας για την Εκκλησία του Χριστού, εξελίξεως χωρίς αμφιβολία αποτελούν δύο πρόσφατα ιστορικά γεγονότα: η «Σύνοδος» της Κρήτης (2016) και το ουκρανικό Αυτοκέφαλο.

Είναι γνωστό πως η «Σύνοδος» της Κρήτης,κατά κόρον σχολιασθείσα με εκτενείς και περισπούδαστες μελέτες από μεγάλες θεολογικές προσωπικότητες και πνευματικά αναστήματα της εποχής μας, θεωρήθηκε, (και δικαίως), ως μία «Σύνοδος» με πολλές παθογένειες, κυρία των οποίων είναι η μη κατάγνωση των υφισταμένων αιρέσεων και κακοδοξιών και η μη έναντι αυτών οριοθέτηση της πίστεως. Περιοριζόμαστε ωσάυτως να τονίσουμε ότι δεν αποτελεί οργανική συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων, για πολλούς μεν λόγους, αλλά και για τον λόγο, ότι δεν έλαβε Ορθόδοξες αποφάσεις.

Το δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον»  νομιμοποιεί συνοδικά, (αντί να καταδικάσει) και θεσμοθετεί τον Οικουμενισμό. Αντί να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών και αντί να τους καλέσει σε μετάνοια και επιστροφή στην Ορθοδοξία, αναγνώρισε την ιστορική ονομασία τους ως «Εκκλησιών». 

Επισημειώνουμε εκφαντορικά ότι ουδεμία αίρεση και κακοδοξία, από τον απίστευτο κυκεώνα των συγχρόνων αιρέσεων, κατονομάστηκε, πολλώ δε μάλλον καταδικάστηκε σ’ Αυτή!

 Είναι γνωστό πως στη «Σύνοδο» της Κρήτης δεν συμμετείχαν τέσσερις Τοπικές Εκκλησίες, (Πατριαρχεία Αντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας). Η Εκκλησία της Ρωσίας σε Σύνοδο, την οποία συγκάλεσε στις 13 Ιουνίου 2016, έλαβε ορισμένες πολύ σημαντικές και διαφωτιστικές αποφάσεις, δια των οποίων η Τοπική αυτή Εκκλησία εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους δεν θα συμμετάσχει τελικά, όχι μόνον αυτή, αλλά και οι υπόλοιπες τρεις Τοπικές Εκκλησίες.

Από την μελέτη του Συνοδικού Κειμένου προκύπτει, ότι  η απουσία των ως άνω τεσσάρων Τοπικών Εκκλησιών, που δεν συμμετείχαν, οφειλόταν πρώτον μεν στην μη εξασφάλιση της ομοφωνίας όλων ανεξαιρέτως των Τοπικών Εκκλησιών, που ετέθη ως απαραίτητος όρος για τη σύγκληση της «Συνόδου» της Κρήτης, τόσο στον Κανονισμό Λειτουργίας της, όσο και στη Σύναξη των Προκαθημένων του Ιανουαρίου του 2016. Και εν συνεχεία στην επισήμανση πολλών αντιπατερικών και αντορθοδόξων θέσεων των προσυνοδικών κειμένων, που είχαν ψηφισθεί στις Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις.

Η εφημερίδα «Στύλος Ορθοδοξίας», (τεύχος 227 Δεκέμβριος 2020), προσθέτει έναν ακόμη λόγο, για τον οποίο δεν συμμετείχε το Πατριαρχείο της Ρωσίας. Γράφει: «Ο οικουμενισμός δε που καλλιεργήθηκε μέσω των προκαθορισμένων – κατευθυνόμενων διαθρησκειακών και διαχριστιανικών διαλόγων συνέβαλε στην επίτευξη των στόχων του αμερικανικού βαθέως κράτους. Αυτό διαφάνηκε και στην σύνοδο του Κολυμπαρίου, όπου το γενικό πρόσταγμα δεν το είχε το Πατριαρχείο αλλά οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ (CIA). Αυτό ακριβώς το στοιχείο ήταν η αιτία της μη συμμετοχής του Πατριαρχείου Μόσχας στην ψευτοσύνοδο της Κρήτης, η οποία είχε ένα και μοναδικό στόχο. Την αναγνώριση του Παπισμού ως Εκκλησία!!! Αυτό ήταν και το πρώτο βήμα. Η μη συμμετοχή της Μόσχας στην σύνοδο της Κρήτης ενεργοποίησε το επιθετικό σχέδιο απομόνωσής της»! 

Από την ειδησεογραφία των ημερών εκείνων πληροφορούμαστε ότι η «Σύνοδος» της Κρήτης βρισκόταν υπό τον απόλυτο αμερικανικό έλεγχο με την παρουσία αμερικανών πρακτόρων που βρίσκονταν σε διαρκή επιχειρησιακή ετοιμότητα με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, τύπου C.I.A., και βέβαια με την παρουσία της κ. Ελισάβετ Προδρόμου, η οποία υπό την ιδιότητά της ως σύμβουλος στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Π.Α., το υπουργείο Άμυνας, την Αμυντική Υπηρεσία Πληροφοριών, (D.I.A.), την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, (C.I.A.), το N.A.T.O., τον Ο.Η.Ε. και άλλους διεθνείς οργανισμούς, υπήρξε η κυρία εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβερνήσεως στην «Σύνοδο».

Σύμφωνα με μία άποψη, κακώς τα τέσσερα Πατριαρχεία δεν συμμετείχαν. Η μη συμμετοχή τους προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην αμερικανική διπλωματία, η οποία έτσι πέτυχε τον στόχο της: Πραγματοποίησε το πρώτο μεγάλο ρήγμα στην ενότητα της παγκόσμιας Ορθοδοξίας! Έπρεπε να συμμετάσχουν και να ξεσκεπάσουν τους σκοτεινούς της σκοπούς! Σύμφωνα με μία άλλη άποψη, η μη συμμετοχή των τεσσάρων Πατριαρχείων ήταν έργο της θείας προνοίας, διότι χάρις σ’ αυτή την μη συμμετοχή η «Σύνοδος» αυτή έχασε το  πανορθόδοξο κύρος της, κάτι το οποίο σφόδρα εξόργισε το Φανάρι. Πράγματι, τα 2/3 της παγκοσμίου Ορθοδοξίας δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν.

Επίσης έγινε αφορμή για την περαιτέρω ενίσχυση του αντιαιρετικού αγώνος κατά των αποφάσεων της«Συνόδου», (από Χριστιανικά Σωματεία, Μοναστικές Αδελφότητες, ακαδημαϊκούς θεολόγους, κ.α.), στις Τοπικές εκείνες Εκκλησίες, που συμμετείχαν σ’ αυτήν και δέχθηκαν τις αποφάσεις της. Η μη συμμετοχή των τεσσάρων Πατριαρχείων ήταν ένα ισχυρό «χαρτί», ένα ισχυρό έρεισμα, στην διεξαγωγή αυτού του αντιαιρετικού αγώνος.

Με το ουκρανικό Αυτοκέφαλο υλοποιείται το δεύτερο πολύ καλά μεθοδευμένο σχέδιο των Αμερικανών για την διάσπαση της Ορθοδοξίας. Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, η Αυτοκεφαλία έπρεπε να δοθεί όχι στη συντριπτική πλειοψηφία του κλήρου και του ουκρανικού λαού, υπό τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο, αλλά σε μια μικρή μειοψηφία δύο σχισματικών ομάδων. Γύρω από το  θέμα αυτό έχει ασχοληθεί το Γραφείο μας με εκτενείς μελέτες.  Επίσης διαφωτιστικές είναι οι εισηγήσεις στο Συνέδριο, που συνδιοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολή μας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στις 19 Μαΐου 2020.

Εδώ απλώς τονίζουμε ότι η χορήγηση της Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία, είχε ως τραγική συνέπεια τη δημιουργία μεγάλου σχίσματος, το μεγαλύτερο στην ιστορία της Εκκλησίας μετά από εκείνο του 1054. Η Εκκλησία της Ρωσίας διέκοψε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις ΕκκλησίεςΕλλάδος, Αλεξανδρείας και Κύπρουοι οποίες αναγνώρισαν το νέο εκκλησιαστικό μόρφωμα στην Ουκρανία. Το ουκρανικό Αυτοκέφαλο επέφερε με τη σειρά του νέα πόλωση και διχασμό, τον διαχωρισμό δηλαδή των Τοπικών Εκκλησιών σε Σλαβικές και σε Ελληνόφωνες, πράγμα που αποτελεί μια άλλη μεγάλη επιτυχία της αμερικανικής διπλωματίας.

Τώρα τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα για την «ένωση των Εκκλησιών».Με την ανασύσταση της Πενταρχίας, με πρώτο «Πατριαρχείο» την παπική Ρώμη, ανοίγει ο δρόμος για την «ένωση», με την πραγματοποίηση το 2025 της «πανχριστιανικής Συνόδου», στην οποία θα συμμετάσχουν μόνο τα πέντε πρεσβυγενή Πατριαρχεία, αφήνοντας απ’ έξω τους «σχισματικούς» Σλάβους!  Έγκριτοι εκκλησιαστικοί αναλυτές αναφέρουν πως η «ένωση των Εκκλησιών» το 2025 θα πραγματοποιηθεί πάνω σ’ αυτή την βάση!

Το ερώτημα είναι, τι άραγε θα επακολουθήσει; Το Ορθόδοξο πλήρωμα, θα αποδεχθεί την «ένωση»; Αναμφίβολα θα επακολουθήσουν τραγικές εξελίξεις, αλλά κατά την ταπεινή μας γνώμη, οι όποιες αντιδράσεις, υπό τις σύγχρονες συνθήκες, δεν θα καρποφορήσουν! Είναι απόλυτα σίγουρο, πως η συντριπτική πλειοψηφία των Πατριαρχών και Επισκόπων των τεσσάρων πρεσβυγενών Ορθοδόξων Πατριαρχείων θα αποδεχθεί την «ένωση». 

Μία από τις αποφάσεις της εν λόγω «ενωτικής Συνόδου» θα προβλέπει, κατά πάσαν πιθανότητα, ότι δεν έχουμε την υποχρέωση  να ασπαστούμε τις κακοδοξίες των αιρετικών παπικών, αλλά καλούμεθα να τις ανεχθούμε, «από αγάπη» και «ανεκτικότητα», για το «καλό της ανθρωπότητος»! Όσοι ελάχιστοι Επίσκοποι αντιταχθούν, θα κηρυχθούν έκπτωτοι, θα καθαιρεθούν και θα απομακρυνθούν από τις Επισκοπές τους με την συνδρομή αστυνομικών δυνάμεων, ως «απείθαρχοι», ως «σχισματικοί» και «παράνομοι»!

Οι υπόλοιποι κληρικοί τι άραγε θα κάμουν; Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, κατά πάσαν πιθανότητα, θα εξαναγκαστούν να αποδεχθούν την «ένωση» και να υποταχθούν στους εξωμότες Επισκόπους τους, προκειμένου να επιβιώσουν, διότι θα απειληθούν με στέρηση μισθού. Τι θα κάμουν οι μοναχοί; Πιστεύουμε ότι θα υπάρξει κάποια αντίδραση, όχι όμως υπολογίσιμη. Άλλωστε είναι γνωστό, πως υπάρχει σημαντική υποβάθμιση του ομολογιακού φρονήματος σε μεγάλη μερίδα ιερομονάχων και μοναχών, όπως λ.χ. στο Άγιον Όρος.

Ο λαός τι θα κάνει; Οι διοργανωτές της «ενωτικής συνόδου» δεν θα λογαριάσουν τις όποιες αντιδράσεις του. Και τούτο διότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι αδιάφορη γύρω από τα θέματα της πίστεως. Μάλιστα πολλοί θα είναι εκείνοι, οι οποίοι θα εγκρίνουν την «ένωση» προς όφελος κοσμικών επιδιώξεων, π.χ. αναχαίτιση του Ισλάμ!

Περαίνοντας εκφράζουμε τις ανησυχίες μας  για όσα δρομολογούνται. Δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας μας, αλλά πρόκειται για δρομολόγηση πραγματικών γεγονότων, για ευθείες ομολογίες υψηλά ισταμένων εκκλησιαστικών παραγόντων, για νηφάλια ερμηνεία των όσων συμβαίνουν. Όπως και στο παρελθόν κατ’ επανάληψη τονίσαμε, εμείς μια τέτοιου είδους «ένωση» δεν πρόκειται να αποδεχθούμε και θα διακόψουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με όσους την αποδεχθούν. Παρά ταύτα δεν θα πρέπει να απελπιζόμαστε, διότι η Εκκλησία είναι ακατάλυτη στους αιώνες, αφού «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ.16,16). Καλούμαστε να μείνουμε εδραίοι στην σώζουσα πίστη της Εκκλησίας μας, να δώσουμε την ομολογία μας και να αφήσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, την κεφαλή της Εκκλησίας να μας στηρίξει στα όσα δυσμενή αναφαίνονται στον ιστορικό ορίζοντα!       

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

http://aktines.blogspot.com/2021/10/blog-post_94.html#more

Μετάφραση 15ου Κανόνα ΑΒ’ Συνόδου.

Οι λέξεις μέσα σε αγκύλες ([ ])είναι δική μας προσθήκηγια την καλύτερη κατανόηση του κειμένου.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

«Ἐκεῖνα πού έχουν ορισθεί [ἀπό τούς προηγούμενους Ἱερούς Κανόνες, δηλ. τόν 13ο καί 14ο τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου] γιά πρεσβυτέρους, ἐπισκόπους καὶ μητροπολίτες, πολύ περισσότερο ἰσχύουν καί γιά τούς Πατριάρχες.

Ὥστε, ὅποιος πρεσβύτερος  ἤ ἐπίσκοπος ἤ μητροπολίτης τολμήσει νά σταματήσει τήν [ἐκκλησιαστική] κοινωνία μέ τόν πατριάρχη στόν ὁποῖο ὑπόκειται καί δέν τόν μνημονεύει ὀνομαστικῶς ―ὅπως εἶναι ὁρισμένο καί διατεταγμένο στήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας―, ἀλλά κάνει σχίσμα πρίν ἀπό τη συνοδική απόφανση καί ὁριστική του καταδίκη [ἐννοεῖ τοῦ  Πατριάρχη], αὐτόν [τόν κληρικό] ὅρισε ἡ ἁγία Σύνοδος [δηλ. ἐκείνη πού νομοθετεῖ τά παρόντα, ἡ Πρωτοδευτέρα ἐπί Μ. Φωτίου] νά μήν ἱερουργεῖ καθόλου, ἐφ’ ὅσον [πρώτα] ἐλεγχθεῖ ἄν ὄντως παρανόμησε.

Καί, βέβαια, αὐτά ἔχουν μέν ὁρισθεῖ καί θεσμοθετηθεῖ γιά ἐκείνους [τούς κληρικούς] πού βρίσκουν πρόφαση νά διακόψουν την κοινωνία γιά κάποια παραπτώματα [δηλ. προσωπικά ἁμαρτήματα] πού ἐγκαλοῦνται οἱ δικοί τους Πρόεδροι [δηλ. οἱ πνευματικοί τους προϊστάμενοι], προκαλώντας σχίσμα καί διασπώντας τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐκεῖνοι ὅμως [οἱ κληρικοί] πού ἐξ αἰτίας κάποιας αἱρέσεως ―καταδικασμένης ἀπό  Ἃγιες Συνόδους ἤ Πατέρες― διέκοψαν τήν [ἐκκλησιαστική] κοινωνία μέ τόν Πρόεδρό τους [δηλ. τον πνευματικό τους προϊστάμενο], ἐπειδή ἐκεῖνος κήρυττε τήν αἵρεση δημόσια καί ἀπροκάλυπτα, αὐτοί λοιπόν ὄχι μόνο δέν ὑπόκεινται σέ Κανονικό ἐπιτίμιο  ―ἀποτειχιζόμενοι ἀπό τόν, κατ’ ὄνομα, ἐπίσκοπο καί πρίν ἀπό τή συνοδική ἀπόφαση [πού θά τόν καταδικάσει]―, ἀλλά καί πρέπει, από τους Ορθοδόξους, νά τούς ἀποδοθεῖ ἡ τιμή πού τούς ἀξίζει! 

Διότι δέν ἐναντιώθηκαν σέ ἐπισκόπους [ὅπως τούς θέλει ὁ Χριστός] ἀλλά σέ ψευδεπισκόπους καί σέ ψευδοδιδασκάλους! [Κι ὄχι μόνο] δέν κατατεμάχισαν μέ σχίσμα τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά, [ἀντιθέτως], προφύλαξαν τήν Ἐκκλησία ἀπό σχίσματα»

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ:

«Τὰ ὁρισθέντα ἐπὶ πρεσβυτέρων καὶ ἐπισκόπων καὶ μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον καὶ ἐπὶ πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε, εἴ τις πρεσβύτερος ἤ ἐπίσκοπος ἢ μητροπολίτης τολμήσειεν ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον πατριάρχην κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσει, τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας. Καὶ ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».

Εστάλη από τον κ. Βασίλειο Κερμενιώτη.

Οἰκουμενισμός:  Ἡ “παναίρεση” τῆς ἐποχῆς μας… Αποτειχίστηκε ο άγιος Παΐσιος; Απάντηση στον π. Βασίλειο Βολουδάκη.

Αποτειχίστηκε ο άγιος Παΐσιος; Απάντηση στον π. Βασίλειο Βολουδάκη.

Posted on

Έχω μπροστά μου το βιβλίο του Ιερομονάχου Ισαάκ «Βίος Γέροντος Παΐσίου του Αγιορείτου», τεύχος 2012 και διαβάζω στην σελ. 730 : «Για ένα διάστημα είχε διακόψει μαζί με όλο σχεδόν το υπόλοιπο Άγιον Όρος, το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: «Κάνω προσευχή», είπε σε κάποιον, «για να κόβη ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνη στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώσει την μετάνοιά του».

Ακούγοντας την πρόσφατη ομιλία του σεβαστού π. Βασιλείου Βολουδάκη είδα ξαφνικά αυτό το απόσπασμα να γίνεται ΑΟΡΑΤΟ. Μέσα σε λίγα λεπτά εξαφανίστηκε, υποβιβάστηκε, μουτζουρώθηκε. Είτε δεν έκανε αποτείχιση ή δεν ήξερε τί έκανε ο Άγιος. Αυτή είναι η εντύπωση που μένει. Αποφάσισα να κάνω κάτι για αυτό γιατί δεν μου αρέσει αυτό που συμβαίνει.


Λέει ο π. Βασίλειος αναφερόμενος σε πρόσφατη ομιλία του π. Σεραφείμ.

[στο 59.35 του ΒΙΝΤΕΟ] «Για την αποτείχιση λέει του π. Παΐσίου. … Αυτό το κείμενο που διάβασε ο πατήρ λέει ότι ο π. Παΐσιος τότε επί Αθηναγόρου.. (Και μάλιστα αυτό ενισχύει αυτό που έγραψα, ότι είναι ισχυρότερο να πούμε Αθηναγορισμός, διότι με τον Αθηναγόρα ήρθε σε αντίθεση ο πατήρ Παΐσιος εν αντιθέσει με τον σημερινό Πατριάρχη που κάποιοι λένε ότι έλεγε και θετικά γι’ αυτόν.) Και τι διάβασε ο πατήρ Σεραφείμ; Ότι ο πατήρ Παΐσιος έλεγε να μου κόψει ο Θεός χρόνια να τα δώσει στον Πατριάρχη να έχει την ευκαιρία να μετανοήσει. Αυτό λέγεται αποτείχιση;»

Όχι. Αυτό δεν λέγεται αποτείχιση. Αποτείχιση λέγεται η αναφορά στην αποτείχιση του Αγίου Παΐσίου που έκανε ο π. Σεραφείμ, η οποία περιέργως παραλήφθηκε. (Αναφέρω εδώ το άκρως σχετικό απόσπασμα και στο τέλος ολόκληρη την αναφορά του π. Σεραφείμ στον Άγιο Παΐσιο).

Σας παραπέμπω λοιπόν κατευθείαν σε βιβλίο που έγραψε ο Ιερομόναχος Ισαάκ που ήταν πνευματικό τέκνο του Αγίου Παΐσίου στο βιβλίο «Βίο Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου», Άγιον Όρος 2004, σελίδα 690 και εξής. Ο βίος λοιπόν που έγραψε ο Γέροντας Ισαάκ και επιμελήθηκε ο Γέροντας Ευθύμιος της Καψάλας λέει το εξής (Είναι αποτειχισμένοι αυτοί οι πατέρες που τα γράφουν; Όχι δεν είναι) : «Για ένα διάστημα ο Άγιος είχε διακόψει μαζί με όλο σχεδόν το Άγιον Όρος το μνημόσυνο του Πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: ‘Κάνω προσευχή’ είπε σε κάποιον ‘για να κόβει ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνει στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώσει την μετάνοιά του‘» [π. Σεραφείμ στο 13:00 του ΒΙΝΤΕΟ]

Σεβαστέ π. Βασίλειε. Εσείς μας βάλατε τα «αποφάγια» και αφήσατε απ’ έξω το «ψητό»!

Συνεχίζει ο π. Βασίλειος:

«Και μετά δεν έχει διαβάσει και τον Κανόνα τον 15ο της Πρωτοδευτέρας που λέει ότι αφορά στους πρεσβυτέρους, τους επισκόπους, τους μητροπολίτας δηλαδή, και τους πατριάρχας. Δεν αφορά στους Μοναχούς η αποτείχιση

Δεν έχει διαβάσει τον 15ο Κανόνα ο π. Σεραφείμ;; !! : )
Ο Γέροντας Ισαάκ όταν έγραψε ότι αποτειχίστηκε ο Άγιος Παΐσιος αυτό εννοούσε; Δεν ήξερε ο Γέροντας Ισαάκ ότι ο Άγιος Παΐσιος ήταν Μοναχός και όχι Ιερεύς;; !! Πως αλλιώς θα μπορούσε να το εκλάβει ένας λογικός νους παρά ότι ο Άγιος Παΐσιος φρόντισε να εκκλησιάζεται με ιερέα που δεν μνημόνευε τον πατριάρχη. Καθότι λαϊκή ίσως να μου διαφεύγει κάτι. Ας με διορθώσει κάποιος. Υπάρχει πάντως μια πιο λεπτομερής αναφορά για εκείνη την εποχή σε φυλλάδιο για τον Άγιο Παΐσιο που είχε επιμεληθεί ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος το 2015. Βάζω εδώ ένα μικρό απόσπασμα, το υπόλοιπο παρατίθεται στο τέλος:

Ἔτσι, μπροστά σέ αὐτό τό ξεθεμελίωμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, ὁ ἁγιορειτικός μοναχισμός (Μονές, Σκῆτες καί Κελιά) ἀκολουθώντας τή μακραίωνη ἐκκλησιαστική καί κανονική παράδοση ἔπαψαν νά ἀναγνωρίζουν τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὡς Ὀρθόδοξο Πατριάρχη καί διέκοψαν τή μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του (ἀπό τό 1970 μέχρι τό θάνατό του (7.7.1972) σέ ἔνδειξη διαμαρτυρίας γιά τήν οἰκουμενιστική του πολιτική. «Ἡ διακοπή τοῦ Μνημοσύνου ἀποτελεῖ ἄρνησιν καί πράξιν ἀντιστάσεως, ἐν ὄψει διαγραφομένου κινδύνου», τόνιζε προφητικά ἡ Ἱ. Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὂρους σέ ἔγγραφό της.

Σέ αὐτούς πού πρωτοστάτησαν στήν τολμηρή καί ὁμολογιακή αὐτή ἐνέργεια ἐναντίον τοῦ Ἀθηναγόρα ἀνῆκε καί ὁ Ἃγ. Παΐσιος ὁ ὁποῖος μοναχός, τότε, στήν Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα συνήργησε τά μέγιστα, μαζί μέ τόν Καθηγούμενο ἀρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη, ὥστε καί ἡ Μονή του νά διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη. Μάλιστα ὁ Ἅγ. Παΐσιος, ὁ ἡγούμενος π. Βασίλειος Γοντικάκης καί ὁ ἱερομ. Γρηγόριος στήν ἀπό 21.11.1968 κοινή ἐπιστολή τους, χαρακτήρισαν τά λεχθέντα καί πραχθέντα ὑπό τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς «ἀκατανόητα καί δυστυχῶς βλάσφημα διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» καί σημείωσαν: «ἡ ἂρνησι πρός τόν Πατριάρχη δέν εἶναι ἂρνησι πρός τήν ἀγάπην οὒτε πρός τήν ἑνότητα. Εἶναι “ὂχι” πρός τό ψεῦδος καί “ναί” πρός τήν Ἀλήθεια» («Ὀρθόδοξος Τύπος», τ. 98/1.3.1969, σ. 4  καί  τ. 1680/9.3.2007, σ. 5)

Συνεχίζει ο π. Βασίλειος.

… Ο π. Επιφάνειος μάλιστα, προχωρεί ακόμη περισσότερο και λέει ότι ακόμη και για τις συμπροσευχές. «Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀναμφιβόλως δὲν πρέπει νὰ συμπροσεύχωνται ἡ ἄλλως πὼς νὰ ἔχουν θρησκευτικὴν κοινωνίαν μετὰ τῶν αἱρετικῶν (Παπικῶν, Διαμαρτυρομένων κ.λπ. ). (Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ προκειμένου περὶ σχισματικῶν). Ἂν τὶς ὅμως συμπροσεύχηται (ἡ ἄλλως πὼς κοινωνῆ) μεθ’ αἱρετικῶν, εἶνε μὲν, προσέξτε, παραβάτης τῶν ἱερῶν Κανόνων καὶ ἄξιος ἐκκλησιαστικῶν ποινῶν, δὲν εἶνε ὅμως αὐτομάτως καὶ αἱρετικός.»
Ο ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ. Και μάλιστα για εκείνους που κηρύσσουν υπέρ εγνωσμένης και καταδικασμένης αιρέσεως.

Όχι. Ο Κανών της Πρωτοδευτέρας δεν μιλά για αιρετικούς. Μιλά για «ἐκείνου τὴν αἵρεσιν», για ψευδεπίσκοπους και ψευδοδιδάσκαλους. Αιρετικοί θα ήταν εάν είχαν καταδικασθεί. Για αυτό και ο Κανόνας ομιλεί για «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως». Διότι δεν έχουν καταδικασθεί ακόμη. Δεν τους έχει δοθεί ακόμη η ευκαιρία να απολογηθούν σε Σύνοδο. Και όχι μόνο αυτό. Υπάρχει και το ενδεχόμενο να συνετιστούν και να μετανοήσουν μετά από την φιλάνθρωπη διακοπή μνημόνευσης που θα τους γίνει. Πώς γίναν ξαφνικά αιρετικοί; Εάν είχαν καταδικασθεί από Σύνοδο ΔΕΝ θα χρειαζόταν να αποτειχισθεί κανείς από αυτούς. Θα ήταν σαν τους καταδικασμένους αιρετικούς παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες. Έχει ακούσει κανείς για αποτείχιση από παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες; Ο 15ος Κανών μιλά για κατεγνωσμένη αίρεση όχι για κατεγνωσμένο αιρετικό: «Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν…» Και λίγο πιο κάτω: «Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν,…» Το πολύ πολύ λοιπόν να τους αποκαλέσουμε αιρετίζοντες, όπως αποκαλούνται συνήθως, όχι όμως αιρετικοί προ συνοδικής καταδίκης.

Ο ίδιος ο π. Βασίλειος αμέσως πιο κάτω, εμφανώς μπερδεμένος παραδέχεται ότι :

Το «προ συνοδικής διαγνώμης» είναι για την….κατηγορία και την καταδίκη αυτού που κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή.

Σωστά. Για την κατηγορία και την καταδίκη του. Τότε που θα διαγνωσθεί συνοδικά ως αιρετικός, όχι πριν. Συνεπώς, η αναφορά στον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο δεν έχει καμία σχέση με το θέμα μας εδώ.

Συνεχίζει ο π. Βασίλειος.

Ο οικουμενισμός έχει εν συνόδω οικουμενική ονομασθεί αίρεσις;
Όχι (ακούγεται μία φωνή από κάτω)
συνεχίζει ο π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Βεβαίως είναι παναίρεσις. Το λένε οι Πατέρες μας, ΑΛΛΑ Ο ΚΑΝΩΝ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΓΝΩΣΜΕΝΗ ΑΠ’ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

ΟΧΙ. Δεν το λέει αυτό ο Κανών. Ο Κανών λέει: «Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην,…» Ο Κανών μιλά για κατεγνωσμένη αίρεση είτε από άγιες Συνόδους είτε από Πατέρες. Ο οικουμενισμός έχει καταγνωσθεί (και καταδικασθεί) από Άγιους Πατέρες (ενδεικτικά Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Άγιος Παΐσιος και πολλούς άλλους) αλλά έχει καταδικασθεί κιόλας από την Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR) το 1983. Δεν ήτανε «άγια» η Σύνοδος αυτή; Η γρηγορούσα συνείδηση του ποιμνίου λέει ότι ΗΤΑΝΕ ΑΓΙΑ και εκφράζει Αληθώς το Ένα Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Επιπλέον, για να μην παίζουμε τις κουμπάρες, ας μην ξεχνάμε ότι οι αιρέσεις και οι αιρετικοί που συμμετέχουν στον παναιρετικό οικουμενισμό, έχουνε καταδικασθεί μία μία από σειρά Οικουμενικών Συνόδων.

Συνεχίζει ο π. Βασίλειος.

Και πάλι, είναι δυνητικός. Αν θέλουν να μην μνημονεύουν. Ποιοί; Οι ιερείς. Όχι οι Μοναχοί. Όχι οι Μοναχοί. Οι Μοναχοί πότε μνημονεύουν; Ποιά διακοπή θα κάνουν; Θα πούνε του Πατριάρχη δηλαδή εγώ δεν θα λέω τα ειρηνικά; Δεν μνημονεύουνε ποτέ Επίσκοπο οι Μοναχοί. Τί είδους μόδα είναι αυτή να αποτειχίζονται οι Μοναχοί; …»

Θα συμφωνήσω ότι ουδείς πρέπει να υποχρεώνει τον άλλον να προβεί σε αποτείχιση. Τα υπόλοιπα νομίζω σχολιάστηκαν.

Τούτη την εποχή που βασιλεύει η σύγχυση νομίζω ότι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε στους αδελφούς είναι να υπηρετούμε την αλήθεια.


ΣΧΟΛΙΟ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

____________________________________________________________

Ολόκληρη η αναφορά του π. Σεραφείμ στον Άγιο Παΐσιο :

«Στα σχόλια που γράφονταν στο 2ο αυτό βίντεο κάποιος, προφανώς σχολιαστής, έγραψε ότι ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης αποτειχίστηκε και αυτός. Και αυτό είναι αλήθεια. Είναι μαρτυρημένο. Και αν δεν το πιστεύει κανείς από άλλες πηγές μπορεί να πάει να ρωτήσει τα ίδια τα πνευματικά τέκνα του Αγίου Παϊσίου που ζουν στο Άγιον Όρος και ιδιαίτερα τους διαδόχους του πατέρες που είναι πολύ σεβαστοί πατέρες και καλοί στο ίδιο το κελί της Παναγούδας, αν αποτειχίστηκε ή όχι ο Άγιος Παΐσιος. Και υπάρχουν και άλλοι ζώντες πατέρες που γνώριζαν τον Άγιο. Λοιπόν, ο διαχειριστής των σχολίων στο βίντεο αυτό διέγραψε το σχόλιο για το ότι ο Άγιος Παΐσιος αποτειχίστηκε. Σας παραπέμπω λοιπόν κατευθείαν σε βιβλίο που έγραψε ο Ιερομόναχος Ισαάκ που ήταν πνευματικό τέκνο του Αγίου Παΐσίου στο βιβλίο «Βίο Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σελίδα 690 και εξής. Ο βίος λοιπόν που έγραψε ο Γέροντας Ισαάκ και επιμελήθηκε ο Γέροντας Ευθύμιος της Καψάλας λέει το εξής (είναι αποτειχισμένοι αυτοί οι πατέρες που τα γράφουν;» Όχι δεν είναι : «Για ένα διάστημα ο Άγιος είχε διακόψει μαζί με όλο σχεδόν το Άγιον Όρος το μνημόσυνο του Πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: «Κάνω προσευχή» είπε σε κάποιον «για να κόβει ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνει στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώσει την μετάνοιά του»». [π. Σεραφείμ στο 13:00 του βίντεο]


Ο 15ος Κανών ΕΔΩ


Ακολουθεί το εξαιρετικό φυλλάδιο, επιμέλεια του π.Αναστασίου Γκοτσόπουλου, εφημέριου Αγ.Νικολάου Πατρών: 

Άγιος Παΐσιος ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

Δόξα, τιμή, αἶνο καί εὐγνωμοσύνη ὀφείλουμε  στόν Τριαδικό Θεό, διότι ἡ Χάρη Του ἀνέδειξε στήν ἐποχή μας τόν Ὅσιο καί θεοφόρο Πατέρα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη.

Μέ ἀφορμή τόν πρῶτο πανηγυρικό ἑορτασμό τῆς μνήμης Του στό Παρεκκλήσιό Του στήν ἐνορία τοῦ Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν, μέ αὐτό τό φυλλάδιο θέλουμε νά τονίσουμε ἰδιαίτερα μία διάσταση τῆς προσωπικότητας τοῦ Ὁσίου, τήν ὁποία συχνά στίς μέρες μας παραβλέπουμε.

Ἔτσι ἐμφανίζουμε τόν Ὅσιο, μόνο ὡς συνεπή ἀσκητή καί παρηγορητή τοῦ ἀνθρώπινου πόνου, πού μέ τά ἔκτακτα χαρίσματά του (προορατικό καί διορατικό) βοήθησε πολλούς ἀνθρώπους. Ναί!  ὅλα αὐτά ἦταν ὁ  Ἅγιος Παΐσιος .  ἀλλά παράλληλα

ὁ  Ὅσιος Παΐσιος ἦταν καί ἀσυμβίβαστος Ὁμολογητής τῆς Πίστεώς μας καί πολέμιος τῶν κάθε λογῆς διαστρεβλώσεων τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας, εἴτε αὐτή  συντελεῖτο στίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί Προτεσταντισμοῦ, εἴτε καί ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μας (Οἰκουμενισμός, ἄκριτος Ζηλωτισμός).

Στό σύντομο αὐτό φυλλάδιο, μέ ἀφορμή ἐπιστολή τοῦ ἰδίου τοῦ Ἁγ. Παϊσίου, θέτουμε πολύ ἐπιγραμματικά κάποια κρίσιμα ζητήματα πρός εὑρύτερο πνευματικό προβληματισμό γιά τήν οἰκουμενιστική λαίλαπα, πού ἒχει ἐνσκήψει στήν Ἐκκλησία μας καί θλίβει καί ταλαιπωρεῖ καί σκανδαλίζει τίς ψυχές πολλῶν ἀδελφῶν μας.

Στήν ἐποχή μας, ἐποχή συγχύσεως καί πνευματικῆς ἀφασίας, ἡ ζωή τῶν Ἁγίων καί θεοφόρων Πατέρων εἴθε νά ἀποτελέσει ὁδοδείκτη τῆς δικῆς μας ἐν Χριστῷ πολιτείας.

Ταῖς τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου πρεσβείαις Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.  Ἀμήν.

Πάτρα 12  Ἰουλίου  2015                              

Πρωτοπρεσβύτερος Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος
Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

2

Ἅγιος Παΐσιος:  «ἑπόμενος τοῖς Ἁγίοις Πατράσι»

«Οὐδέν ὄφελος βίου καθαροῦ, δογμάτων δέ διεφθαρμένων» (Ἰ.  Χρυσόστομος)

Σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ οἱ Μοναχοί, παράλληλα μέ τόν προσωπικό τους ἀγῶνα ἐναντίον τῶν παθῶν, ἐνδιαφέρονταν ἰδιαίτερα γιά τήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Μάλιστα, ὅταν στήν Ἐκκλησία παρουσιαζόταν κίνδυνος ἀλλοιώσεώς της μέ τήν ἐμφάνιση κάποιας αἱρέσεως, ἄφηναν τήν ἡσυχία τῆς ἐρήμου (Μ. Ἀντώνιος) ἤ τοῦ κελιοῦ τους καί πρωτοστατοῦσαν στόν ἀγώνα γιά τή διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (βλ. Οἱ ἀγῶνες τῶν Μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔκδ. Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἅγ. Ὂρους, 2003).

Στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ. στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐνέσκηψε δειλά-δειλά ἡ πολύ ἐπικίνδυνη καί ὕπουλη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, μασoνικῆς καί θεοσοφικῆς ἐμπνεύσεως, ἐμφανίστηκε ἀρχικά στόν προτεσταντικό χῶρο (19ος αἰ.), μέ προτεσταντικές ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις καί στοχεύσεις καί βέβαια μέ πρωτοπόρους τούς Προτεστάντες.

Μέ τήν ἀνάρρηση ὅμως στό Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ “μεγάλου” – κατά κόσμον[1] – Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὁ Οἰκουμενισμός ἔλαβε καί θεσμική κάλυψη στόν Ὀρθόδοξο χῶρο μέ πρωτοφανῆ ἀνατροπή τῆς μέχρι τότε ἐκκλησιαστικῆς καί κανονικῆς τάξεως. Ὁ Ἀθηναγόρας «μέ μία σειρά ἀπό πρωτόγνωρες ἀποφάσεις καί ἐνέργειες ἀνέτρεψε μέ συνοπτικές διαδικασίες κάθε δεδομένο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀνέτρεψε ἱερούς κανόνες, συνοδικότητα, ἁγιοπατερική παράδοση, δογματική καί ἐκκλησιαστική συνείδηση» καί οὐσιαστικά ἀμνήστευσε τίς πλάνες καί τά ἐναντίον τῆς εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας ἐγκλήματα τοῦ Παπισμοῦ ἐξισώνοντας τήν αἵρεση μέ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν πλάνη μέ τήν ὀρθή Πίστη, τό δαιμονικό ψεῦδος μέ τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, τόν Παπισμό μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἔτσι, μπροστά σέ αὐτό τό ξεθεμελίωμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, ὁ ἁγιορειτικός μοναχισμός (Μονές, Σκῆτες καί Κελιά) ἀκολουθώντας τή μακραίωνη ἐκκλησιαστική καί κανονική παράδοση[2] ἔπαψαν νά ἀναγνωρίζουν τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὡς Ὀρθόδοξο Πατριάρχη καί διέκοψαν τή μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του (ἀπό τό 1970 μέχρι τό θάνατό του (7.7.1972) σέ ἔνδειξη διαμαρτυρίας γιά τήν οἰκουμενιστική του πολιτική. «Ἡ διακοπή τοῦ Μνημοσύνου ἀποτελεῖ ἄρνησιν καί πράξιν ἀντιστάσεως, ἐν ὄψει διαγραφομένου κινδύνου», τόνιζε προφητικά ἡ Ἱ. Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὂρους σέ ἔγγραφό της.

Σέ αὐτούς πού πρωτοστάτησαν στήν τολμηρή καί ὁμολογιακή αὐτή ἐνέργεια ἐναντίον τοῦ Ἀθηναγόρα ἀνῆκε καί ὁ Ἃγ. Παΐσιος ὁ ὁποῖος μοναχός, τότε, στήν Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα συνήργησε τά μέγιστα, μαζί μέ τόν Καθηγούμενο ἀρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη, ὥστε καί ἡ Μονή του νά διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη. Μάλιστα ὁ Ἅγ. Παΐσιος, ὁ ἡγούμενος π. Βασίλειος Γοντικάκης καί ὁ ἱερομ. Γρηγόριος στήν ἀπό 21.11.1968 κοινή ἐπιστολή τους, χαρακτήρισαν τά λεχθέντα καί πραχθέντα ὑπό τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς «ἀκατανόητα καί δυστυχῶς βλάσφημα διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» καί σημείωσαν: «ἡ ἂρνησι πρός τόν Πατριάρχη δέν εἶναι ἂρνησι πρός τήν ἀγάπην οὒτε πρός τήν ἑνότητα. Εἶναι “ὂχι” πρός τό ψεῦδος καί “ναί” πρός τήν Ἀλήθεια» («Ὀρθόδοξος Τύπος», τ. 98/1.3.1969, σ. 4  καί  τ. 1680/9.3.2007, σ. 5)


[1] Τά ἐπίσημα μασονικά περιοδικά κατ’ ἐπανάληψη ἔχουν δημοσιεύσει ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἦταν Μασόνος [τόν χαρακτηρίζουν: «μέγα» (Πυθαγόρας 1977, τ. 5, σ. 5),  «ἐνσυνείδητο μασόνο» (Πυθαγόρας, 1977, τ. 58-59, σ. 49), «τοῦ Ὑπάτου 33ουβαθμοῦ…μεγάλο ὁραματιστή τῆς ἑνώσεως τῶν Χριστιανῶν» (Ἰλισσός, 1973, τ. 97, σ. 41)]. Μάλιστα στίς 12.10.1972 τοῦ ἒκαναν καί μασονικό «μνημόσυνο» στήν Ἀθηναϊκή Μασονική Στοά «Ἁρμονία» (Τεκτονικό Δελτίο, 1972, τ. 104, σ. 232 κἑξ)!  Δυστυχῶς γιά τή μνήμη τοῦ Πατριάρχου, δέν ἔχει ὑπάρξει κάποια διάψευση, οὔτε κἄν ἁπλή διαμαρτυρία πρός τό Τεκτονικό Ἵδρυμα ἀπό τούς πνευματικούς ἐπιγόνους  του.

[2] Ἐξαιρετικά στοιχεῖα-ντοκουμέντα γιά  τή στάση τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἡ ἔκδοση Ἁγιορειτῶν Πατέρων «Ἅγιον Ὂρος, Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως», Ἃγ. Ὂρος  22014.

3

Ἁπλές σκέψεις μέ ἀφορμή τήν ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου (Α΄)

Ὁ Ἃγ. Παΐσιος παρακολουθώντας μέ «βαθύ πόνο» καί ἀνησυχία τήν ἀντορθόδοξη καί ἀντιπατερική ἐκκλησιαστική πολιτική τοῦ πρωτεργάτου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, “ἐξέρχεται” τῆς μοναχικῆς σιωπῆς καί τοῦ «ἐρημητηρίου» του καί ἀπευθύνει τήν ἀπό 23.1.1969 ἐπιστολή του πρός τόν π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, μέ τήν παράκληση νά δημοσιευθεῖ στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο». Ἂν καί παρῆλθαν 35 χρόνια ἀπό τή σύνταξή της, ἡ ἐπιστολή, δυστυχῶς, παραμένει και σήμερα τραγικά ἐπίκαιρη… Τό πλῆρες κείμενο τῆς ἐπιστολῆς δημοσιεύεται στίς διπλανές σελίδες. Ἀξίζει ὅμως νά  προσέξουμε ἰδιαίτερα ὁρισμένα σημεῖα τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἁγίου:

1. Ὁ πόνος τοῦ Ἁγίου :

Συγκινητικά εἶναι τά λόγια τοῦ Ἁγ. Παϊσίου : «ἐπειδή ἔφθασαν μέχρι τό ἐρημητήριό μου θλιβερές εἰδήσεις διά τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν μας, ἐπόνεσα πολύ καί ἐθεώρησα καλό νά γράψω αὐτά πού ἒνοιωθα». Πονάει πολύ ὁ Ἅγιος, τόσο γιά τήν πτώση τοῦ Πατριάρχη («διά τήν γραμμήν καί κοσμικήν ἀγάπην, δυστυχῶς, τοῦ πατέρα μας κ. Ἀθηναγόρα»), ὅσο καί γιά τό συνακόλουθο σκανδαλισμό πού προξενεῖ στίς ψυχές τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν – «τόν μεγάλον σάλον πού γίνεται εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας … νά κατασκανδαλίσῃ, ὅμως, ὅλους ἐμᾶς, τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ», ὅπως χαρακτηριστικά σημειώνει. Εἴθε τό ἔμπονο ἐνδιαφέρον καί τήν ποιμαντική εὐαισθησία τοῦ ἁπλοῦ μοναχοῦ Ἁγ. Παϊσίου νά τά ἀποκτήσουν καί οἱ τά πρῶτα φέροντες ποιμένες τῆς Ὀρθοδοξίας μας!

2. Οἰκουμενισμός = Πνευματική μοιχεία: 

Ποιά εἶναι ἡ πτώση τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα κατά τόν Ἃγ. Παΐσιο; Μέ «βαθύ πόνο», λεπτότητα, ἀλλά καί ἐξαιρετική παρρησία ἐγκαλεῖ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη γιά πνευματική μοιχεία: «ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, πού λέγεται Παπική Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δέν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδή εἶναι πολύ σεμνή». Ἡ συγκλονιστική αὐτή φράση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου μᾶς θυμίζει παλαιοδιαθηκικό προφητικό λόγο τῶν μεγάλων Προφητῶν Ἱερεμία, Ἰεζεκιήλ, Ὠσηέ[1], οἱ ὁποῖοι ἐγκαλοῦσαν τήν πνευματική ἡγεσία τοῦ Ἰσραήλ γιά «πνευματική μοιχεία», ὅταν ἐγκατέλειπε τήν Πίστη τῶν Πατέρων του καί ἀκολουθοῦσε τά εἴδωλα. Γιά τόν Ἃγ. Παΐσιο τόσο φοβερή εἶναι ἡ πτώση τοῦ Πατριάρχη στόν Οἰκουμενισμό! 

3. Οἰκουμενισμός = «συνεταιρισμός ἁμαρτωλῶν» = πρόκληση στή «μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ»!

Μέ περιεκτικό λόγο ὁ Ἅγιος ἀναφέρεται στίς τραγικές ποιμαντικές συνέπειες τῆς οἰκουμενιστικῆς πολιτικῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τίς ὁποῖες ὑφίσταται ἡ Ἐκκλησία μας μέχρι καί σήμερα. Γράφει χαρακτηριστικά: «Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά ἀναπαύσῃ μέν ὅλα τά κοσμικά παιδιά, πού ἀγαποῦν τόν κόσμον καί ἔχουν τήν κοσμικήν αὐτήν ἀγάπην, νά κατασκανδαλίσῃ, ὅμως, ὅλους ἐμᾶς, τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ». Δυστυχῶς καί σήμερα παραμένει τραγικά ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου μας…

Θά παρακαλούσαμε τούς πνευματικούς ἐπιγόνους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη νά ἀναλογιστοῦν τή σαφῆ ἐπισήμανση τοῦ προορατικοῦ Ἁγίου μας : «Ἄς γνωρίζωμεν ὅτι δέν ὑπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, ἀλλά καί πνευματικοί. Ἑπομένως ἡ μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπισθῇ μέ συνεταιρισμόν ἁμαρτωλῶν (διότι διπλήν ὀργήν θά λάβωμεν), ἀλλά μέ μετάνοιαν καί τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου». Ἐπιπλέον, ὃσοι θεωροῦν ὃτι μέ τόν Οἰκουμενισμό θά προστατευθεῖ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀπό τήν Τουρκική μανία, ἂς διερωτηθοῦν, τί ἔχει κερδίσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, περιφρονώντας τήν πατερική παράδοση καί ἐναγκαλιζομένη τόν Οἰκουμενισμό, τόν τελευταῖο αἰῶνα; Εἶναι ἀδιαμφισβήτητο ὅτι λειτουργοῦν οἱ «πνευματικοί νόμοι» καί ἔτσι στόν αἰῶνα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ ζημιά πού ὑπέστη τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ἡ Ρωμιοσύνη εἶναι πολύ μεγαλύτερη ἀπό ὅση στά 500 χρόνια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας[2] (ἀπώλεια ἐθναρχίας, ξεριζωμός τοῦ Ἑλληνισμοῦ, συρρίκνωση τοῦ ποιμνίου κοκ) !  


[1] Βλ. Ἱερεμ. 13, 27,  Ἰεζεκ. 23, 43-45,  Ὠσηέ, 2, 4-7.  4, 10.  Παρόμοια λέει καί ὁ Ἃγ. Ἀναστάσιος Σιναΐτης,  PG 89, 765B.

[2]  Ἀναλυτικότερα βλ. π. Λάμπρου Φωτοπούλου, Ἕνας αἰῶνας Οἰκουμενισμοῦ, Ἐλεγεῖο στό νέο Ἰσραήλ, Ἀθήνα 2005, σ. 55.

4-5

Ὁμολογιακή ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου κατά τῶν οἰκουμενιστικῶν  καί φιλενωτικῶν κινήσεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 23 Ἰανουαρίου 1969

Σεβαστέ πάτερ Χαράλαμπε,

Ἐπειδή βλέπω τόν μεγάλον σάλον, πού γίνεται εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας, ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων φιλενωτικῶν κινήσεων καί τῶν ἐπαφῶν τοῦ Πατριάρχου μετά τοῦ Πάπα, ἐπόνεσα καί ἐγώ σάν τέκνον Της καί ἐθεώρησα καλόν, ἐκτός ἀπό τίς προσευχές μου, νά στείλω καί ἕνα μικρό κομματάκι κλωστή (πού ἔχω σάν φτωχός μοναχός), διά νά χρησιμοποιηθῇ καί αὐτό, ἔστω καί γιά μιά βελονιά, διά τό πολυκομματιασμένο φόρεμα τῆς Μητέρας μας. Πιστεύω ὅτι θά κάμετε ἀγάπην καί θά τό χρησιμοποιήσετε διά μέσου του θρησκευτικοῦ σας φύλλου. Σᾶς εὐχαριστῶ.

Θά ἤθελα νά ζητήσω συγγνώμην ἐν πρώτοις ἀπ’ ὅλους, πού τολμῶ νά γράψω κάτι, ἐνῶ δέν εἶμαι οὔτε ἅγιος οὔτε θεολόγος. Φαντάζομαι ὅτι θά μέ καταλάβουν ὅλοι, ὅτι τά γραφόμενά μου δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἕνας βαθύς μου πόνος διά τήν γραμμήν καί κοσμικήν ἀγάπην δυστυχῶς τοῦ πατέρα μας κ. Ἀθηναγόρα. Ὅπως φαίνεται,ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, πού λέγεται Παπική Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δέν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδή εἶναι πολύ σεμνή. Αὐτή ἡ ἀγάπη, πού ἀκούσθηκε ἀπό τήν Πόλι, βρῆκε ἀπήχησι σέ πολλά παιδιά του, πού τήν ζοῦν εἰς τάς πόλεις. Ἄλλωστε αὐτό εἶναι καί τό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας: ἡ οἰκογένεια νά χάσῃ τό ἱερό νόημά της ἀπό τέτοιου εἴδους ἀγάπες, πού ὡς σκοπόν ἔχουν τήν διάλυσιν καί ὄχι τήν ἕνωσιν…

Μέ μία τέτοια περίπου κοσμική ἀγάπη καί ὁ Πατριάρχης μας φθάνει στή Ρώμη. Ἐνῶ θά ἔπρεπε νά δείξῃ ἀγάπη πρῶτα σέ μᾶς τά παιδιά του καί στή Μητέρα μας Ἐκκλησία, αὐτός, δυστυχῶς, ἔστειλε τήν ἀγάπη του πολύ μακριά. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά ἀναπαύσῃ μέν ὅλα τά κοσμικά παιδιά, πού ἀγαποῦν τόν κόσμον καί ἔχουν τήν κοσμικήν αὐτήν ἀγάπην, νά κατασκανδαλίσῃ, ὅμως, ὅλους ἐμᾶς, τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ.

Μετά λύπης μου, ἀπό ὅσους φιλενωτικούς ἔχω γνωρίσει, δέν εἶδα νά ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό. Ξέρουν, ὅμως, νά ὁμιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει.

Θά ἤθελα νά παρακαλέσω θερμά ὅλους τους φιλενωτικούς ἀδελφούς μας: Ἐπειδή τό θέμα τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι κάτι τό πνευματικόν καί ἀνάγκην ἔχουμε πνευματικῆς ἀγάπης, ἄς τό ἀφήσουμε σέ αὐτούς πού ἀγαπήσανε πολύ τόν Θεόν καί εἶναι θεολόγοι, σάν τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι νομολόγοι, πού προσφέρανε καί προσφέρουν ὁλόκληρο τόν ἑαυτόν τούς εἰς τήν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας (ἀντί μεγάλης λαμπάδας), τούς ὁποίους ἄναψε τό πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ὁ ἀναπτήρας τοῦ νεωκόρου. Ἄς γνωρίζωμεν ὅτι δέν ὑπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, ἀλλά καί πνευματικοί. Ἑπομένως ἡ μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπισθῇ μέ συνεταιρισμόν ἁμαρτωλῶν (διότι διπλήν ὀργήν θά λάβωμεν), ἀλλά μέ μετάνοιαν καί τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου.

Ἐπίσης ἄς γνωρίσωμεν καλά ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δέν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν. Ἡ μόνη ἔλλειψις, πού παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψις σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καί Ποιμένων μέ πατερικές ἀρχές. Εἶναι ὀλίγοι οἱ ἐκλεκτοί . ὅμως, δέν εἶναι ἀνησυχητικόν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί Αὐτός τήν κυβερνάει. Δέν εἶναι Ναός, πού κτίζεται ἀπό πέτρες, ἄμμο καί ἀσβέστη ἀπό εὐσεβεῖς καί καταστρέφεται μέ φωτιά βαρβάρων, ἀλλά εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός «καί ὁ πεσών ἐπί τόν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται, ἐφ’ ὃν δ’ ἄν πέσῃ λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. κα΄44-45). Ὁ Κύριος, ὅταν θά πρέπῃ, θά παρουσιάσῃ τούς Μάρκους τούς Εὐγενικούς καί τούς Γρηγορίους Παλαμᾶδες, διά νά συγκεντρώσουν ὅλα τά κατασκανδαλισμένα ἀδέλφια μας, διά νά ὁμολογήσουν τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν, νά στερεώσουν τήν Παράδοσιν καί νά δώσουν χαράν μεγάλην εἰς τήν Μητέρα μας.

Εἰς τούς καιρούς μας βλέπομεν ὅτι πολλά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας, Μοναχοί καί λαϊκοί, ἔχουν δυστυχῶς ἀποσχισθῆ ἀπό αὐτήν ἐξ αἰτίας τῶν φιλενωτικῶν. Ἔχω τήν γνώμην ὅτι δέν εἶναι καθόλου καλόν νά ἀποχωριζώμεθα ἀπό τήν Ἐκκλησίαν κάθε φοράν  πού θά πταίῃ ὁ Πατριάρχης . ἀλλά ἀπό μέσα, κοντά στήν Μητέρα Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καί ὑποχρέωσι ὁ καθένας ν’ ἀγωνίζεται μέ τόν τρόπον του. Τό νά διακόψῃ τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου,νά ἀποσχισθῇ καί νά δημιουργήσῃ ἰδικήν του Ἐκκλησίαν καί νά ἐξακολουθῇ νά ὁμιλῇ ὑβρίζοντας τόν Πατριάρχην, αὐτό, νομίζω, εἶναι παράλογον.

Ἐάν διά τήν α ἤ τήν β λοξοδρόμησι τῶν κατά καιρούς Πατριαρχῶν χωριζώμεθα καί κάνωμε δικές μας Ἐκκλησίες – Θεός φυλάξοι! – θά ξεπεράσωμε καί τούς Προτεστάντες ἀκόμη. Εὔκολα χωρίζει κανείς καί δύσκολα ἐπιστρέφει. Δυστυχῶς, ἔχουμε πολλές «Ἐκκλησίες» στήν ἐποχή μας. Δημιουργήθηκαν εἴτε ἀπό μεγάλες ὁμάδες ἢ καί ἀπό ἕνα ἄτομο ἀκόμη. Ἐπειδή συνέβη στό Καλύβι των (ὁμιλῶ διά τά ἐν Ἁγίῳ Ὄρει συμβαίνοντα) νά ὑπάρχῃ καί Ναός, ἐνόμισαν ὅτι μποροῦν νά κάνουν καί δική τους ἀνεξάρτητη Ἐκκλησία. Ἐάν οἱ φιλενωτικοί δίνουν τό πρῶτο πλῆγμα στήν Ἐκκλησίααὐτοί, οἱ ἀνωτέρω, δίνουν τό δεύτερο. Ἄς εὐχηθοῦμε νά δώσῃ ὁ Θεός τόν φωτισμόν Του σέ ὅλους μας καί εἰς τόν Πατριάρχην μας κ. Ἀθηναγόραν, διά νά γίνῃ πρῶτον ἡ ἕνωσις αὐτῶν τῶν «ἐκκλησιῶν», νά πραγματοποιηθῇ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στό σκανδαλισμένο Ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἄς γίνῃ σκέψις διά τήν ἕνωσιν μετά τῶν ἄλλων «Ὁμολογιῶν», ἐάν καί ἐφ’ ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν νά ἀσπασθοῦν τό Ὀρθόδοξον Δόγμα.

Θά ἤθελα ἀκόμη νά εἰπῶ ὅτι ὑπάρχει καί μία τρίτη μερίδα μέσα εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας. Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ἀδελφοί, πού παραμένουν μέν πιστά τέκνα Αὐτῆς, δέν ἔχουν ὅμως συμφωνίαν πνευματικήν ἀναμεταξύ τους. Ἀσχολοῦνται μέ τήν κριτικήν ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου καί ὄχι διά τό γενικώτερον καλόν τοῦ ἀγῶνος. Παρακολουθεῖ δέ ὁ ἕνας τόν ἄλλον (περισσότερον ἀπό τόν ἑαυτόν του) εἰς τό τί θά εἰπῇ ἢ τί θά γράψῃ, διά νά τόν κτυπήσῃ κατόπιν ἀλύπητα. Ἐνῶ ὁ ἴδιος, ἄν ἔλεγε ἡ ἔγραφε τό ἴδιο πρᾶγμα, θά τό ὑπεστήριζε καί μέ πολλές μάλιστα μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων. Τό κακό, πού γίνεται εἶναι μεγάλο, διότι ἀφ’ ἑνός μέν ἀδικεῖ τόν πλησίον του, ἀφ’ ἑτέρου δέ καί τόν γκρεμίζει μπροστά στά μάτια τῶν ἄλλων πιστῶν. Πολλές φορές σπέρνει καί τήν ἀπιστία στίς ψυχές τῶν ἀδυνάτων, διότι τούς σκανδαλίζει. Δυστυχῶς, μερικοί ἀπό ἐμᾶς ἔχουμε παράλογες ἀπαιτήσεις ἀπό τούς ἄλλους. Θέλουμε οἱ ἄλλοι νά ἔχουν τόν ἴδιο μέ ἐμᾶς πνευματικόν χαρακτήρα. Ὅταν κάποιος ἄλλος δέν συμφωνῇ μέ τόν χαρακτήρα μας, δηλαδή ἢ εἶναι ὀλίγον ἐπιεικής ἢ ὀλίγον ὀξύς, ἀμέσως βγάζομε τό συμπέρασμα ὅτι δέν εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος. Ὅλοι χρειάζονται εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ὅλοι οἱ Πατέρες προσέφεραν τάς ὑπηρεσίας των εἰς Αὐτήν. Καί οἱ ἤπιοι χαρακτῆρες καί οἱ αὐστηροί. Ὅπως διά τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητα καί τά γλυκά καί τά ξινά, καί τά πικρά ἀκόμη ραδίκια (τό καθένα ἔχει τίς δικές του οὐσίες καί βιταμίνες), ἔτσι καί διά τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι εἶναι ἀπαραίτητοι. Ὁ ἕνας συμπληρώνει τόν πνευματικόν χαρακτῆρα τοῦ ἄλλου καί ὅλοι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά ἀνεχώμεθα ὄχι μόνον τόν πνευματικόν του χαρακτῆρα, ἀλλά ἀκόμη καί τίς ἀδυναμίες, πού ἔχει σάν ἄνθρωπος.

Καί πάλιν ἔρχομαι νά ζητήσω εἰλικρινῶς συγγνώμην ἀπό ὅλους, διότι ἐτόλμησα νά γράψω. Ἐγώ εἶμαι ἕνας ἁπλός Μοναχός καί τό ἔργον μου εἶναι νά προσπαθῶ, ὅσο μπορῶ, νά ἀπεκδύωμαι τόν παλαιόν ἄνθρωπον καί νά βοηθῶ τούς ἄλλους καί τήν Ἐκκλησίαν, μέσῳ τοῦ Θεοῦ διά τῆς προσευχῆς. Ἀλλ’ ἐπειδή ἔφθασαν μέχρι τό ἐρημητήριό μου θλιβερές εἰδήσεις διά τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν μας, ἐπόνεσα πολύ καί ἐθεώρησα καλό νά γράψω αὐτά πού ἒνοιωθα.

Ἄς εὐχηθοῦμε ὅλοι νά δώσῃ ὁ Θεός τήν χάριν Του καί ὁ καθένας μας ἄς βοηθήσῃ μέ τόν τρόπον του διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Μέ πολύν σεβασμόν πρός ὅλουςἝνας Μοναχός Ἐρημίτης  [Γέρων Παΐσιος]

Τά ἒντονα στοιχεῖα (bold) ἐτέθησαν ἀπό τόν ἐκδότη τοῦ φυλλαδίου. Ἡ ἀνωτέρω σοφή καί διακριτική ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου ἐστάλη στό Διευθυντή τοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», ἀρχιμ. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, τό 1969. Δημοσιεύθηκε μέ τίτλο «“Ἄγνωστη” ἐπιστολή πόνου κατά οἰκουμενιστῶν καί φιλενωτικῶν», στήν ἐφημ.Ὀρθόδοξος Τύπος, τ. 1680/9-3-2007, 1681/16-3-2007, σ. 1, 5 και τ. 2054/23.1.2015 σ. 1, 7  (http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/2054.pdf).

6

Ἁπλές σκέψεις μέ ἀφορμή τήν ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου  (Β΄)

4. Οἰκουμενισμός καί Ἁγιότητα:

Ἰδιαίτερα τραγική εἶναι ἡ διαπίστωση τοῦ Ἁγίου, ὅτι «Μετά λύπης μου, ἀπό ὅσους φιλενωτικούς ἔχω γνωρίσει, δέν εἶδα νά ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό. Ξέρουν, ὅμως, νά ὁμιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει… ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δέν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν. Ἡ μόνη ἔλλειψις, πού παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψις σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καί Ποιμένων μέ πατερικές ἀρχές». Φοβερός λόγος, μέ τόν πιό ἀπόλυτο καί κατηγορηματικό τρόπο δοσμένος, ἀπό ἕναν διορατικό Ὅσιο, ὁ ὁποῖος πρέπει νά ὁδηγήσει ὅλη τήν Ὀρθοδοξία σέ αὐστηρή αὐτοκριτική, ἐν ὄψει μάλιστα καί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ 2016…

Ἡ φράση αὐτή τοῦ διορατικοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἐξηγεῖ καί μία ἄλλη κοινή διαπίστωση ὁλοκλήρου τοῦ πληρώματος τῶν πιστῶν: παρά τό ὅτι συμπλήρωσε ἕναν αἰῶνα ἔντονης δράσης, ἡ Οἰκουμενική Κίνηση δέν ἔχει ἀναδείξει οὔτε ἕναν Ἅγιο ! Ποτέ στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας ἕνα τόσο δραστήριο πνευματικό κίνημα δέν ἀποδείχθηκε παντελῶς στεγνό ἀπό τήν ἁγιαστική Χάρη τοῦ Θεοῦ. Οἱ πρωτεργάτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μόνο ὡς Ἅγιοι δέν ἀναγνωρίζονται ἀπό τήν ἐκκλησιαστική συνείδηση! Ἀπόλυτα ἐκκοσμικευμένοι,δίκαια μποροῦν νά καυχηθοῦν μέ κοσμικά κριτήρια ὡς “μεγάλοι”, “σπουδαίοι”, ἀκαδημαϊκοί καί καθηγητές, δραστήριοι καί πολυτάλαντοι θρησκευτικοί “μάνατζερς”, εὔκολα ἀναγνωρίσιμοι στά πρωτοσέλιδα τῶν κοσμικῶν περιοδικῶν, μέ ὑψηλές διασυνδέσεις στήν παγκόσμια πολιτική, θρησκευτική καί οἰκονομική ἐλίτ!

Ἔρχεται ὅμως ὁ – κατά κόσμον – “ἀγράμματος” καί κονιορτοποιεῖ τήν κοσμική καί θεσμική τους ἔπαρση: «δέν εἶδα νά ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό … ὁμιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει»!

Ἀντιθέτως, ὁ χῶρος πού πονᾶ γιά τήν ἔκπτωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ἀσκεῖ κριτική, εἶναι γνήσια ἐκκλησιαστικός: παράλληλα μέ τίς ἀνθρώπινες ἐλλείψεις καί ἀδυναμίες πού ἀσφαλῶς ὑπάρχουν – καί τίς ἐπισημαίνει εὔστοχα ὁ Ἅγιός μας – εἶναι ἔντονη ἡ Ἁγιαστική Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού συνεχίζει νά σκηνώνει στά ἀγωνιζόμενα γιά τήν Ἀλήθεια Παιδιά Του, στά πικραμένα ἀπό τήν οἰκουμενιστική ἐπιδημία: Ἅγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Ἅγ. Παΐσιος, Ἅγ. Ἰω. Μαξίμοβιτς, Ἅγ. Πορφύριος, Ἅγ. Νεομάρτυρας Ἰλαρίων (Τρόυτσκυ), Ἅγ. Νικόλαος Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς), Ἅγ. Φιλόθεος Ζερβᾶκος, Ἅγ. Κλεόπας (Ἰλίε), Ἰωσήφ Ἠσυχαστής καί τόσοι ἄλλοι, τί ἄλλο ἀποδεικνύουν παρά τό ὅτι ἡ Ἁγιαστική Θεία Χάρις πλουσιοπάροχα χορηγεῖται σέ ὅσους ἀγωνίζονται μαζί μέ τόν κατά τῶν παθῶν ἀγῶνα καί τόν ἀγῶνα τῆς ἐν Χριστῷ Ὁμολογίας.  

5. Ἡ πρόταση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: 

Μέ θεοφώτιστη ἁπλότητα καί σαφήνεια προτείνει ὁ Ἅγιος Παΐσιος τήν σωστή ἐκκλησιαστική καί πατερική στάση ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, παπικῶν καί προτεσταντῶν : «Ἄς εὐχηθοῦμε νά δώσῃ ὁ Θεός τόν φωτισμόν Του σέ ὅλους μας καί εἰς τόν Πατριάρχην μας κ. Ἀθηναγόραν, …  νά πραγματοποιηθῇ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στό σκανδαλισμένο ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἄς γίνῃ σκέψις διά τήν ἕνωσιν μετά τῶν ἄλλων «Ὁμολογιῶν», ἐάν καί ἐφ’ ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν νά ἀσπασθοῦν τό Ὀρθόδοξον δόγμα». Ἄς προσέξουμε, ὁ Ἅγιος Παΐσιος δέν χαρακτηρίζει τόν Παπισμό καί τόν Προτεσταντισμό ὡς “Ἐκκλησίες”, ἀλλά «Ὁμολογίες» καί θεωρεῖ ὡς μοναδικό ἀποδεκτό τρόπο ἑνώσεως τήν εἰλικρινῆ ἀποδοχή τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐκ μέρους τους!  Καί πρός ὅλους ἐμᾶς λέει ὁ Ἅγιoς:

«κοντά στήν Μητέρα Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καί ὑποχρέωσι ὁ καθένας  ν’ ἀγωνίζεται  μέ τόν τρόπον του … ὁ καθένας μας ἄς βοηθήσῃ μέ τόν τρόπον του διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας μας».

Ὁ Ἃγιός μας εἶναι σαφέστατος:  Ὂχι ἐφησυχασμός,  ὂχι ἀδιαφορία, ἀλλά ἀγῶνας ἐνάντια στήν αἳρεση

«κοντά στήν Μητέρα Ἐκκλησία… διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας μας».

7

Ὁ Ἃγ. Παΐσιος διδάσκει: Ὄχι  συμπροσευχές, ἀλλά “καλή ἀνησυχία” στούς αἱρετικούς

1. Ὁ Ἅγ. Παΐσιος ἦταν κατηγορηματικά ἀντίθετος ἀκόμα καί στήν ἁπλή συμπροσευχή μέ τούς παπικούς. Διηγήθηκε ὁ Ἅγιος : «Ἦρθαν μία φορά στό Καλύβι δύο Καθολικοί . ὁ ἕνας ἦταν δημοσιογράφος καί ὁ ἄλλος γραμματέας στό Βατικανό. “Πρῶτα νά ποῦμε τό “Πάτερ ἡμῶν”, μοῦ εἶπαν. “Γιά νά ποῦμε τό “Πάτερ ἡμῶν”, τούς λέω, πρέπει νά συμφωνοῦμε καί στό δόγμα, ἀλλά μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστί”… Πολλοί πού μιλοῦν γιά ἀγάπη καί ἑνότητα, οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεό, γιατί δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει οὔτε ἔχουν ἀγάπη ἀληθινή. Ἀγάπη ἀληθινή ἔχει ἐκεῖνος πού ἔχει ὀρθή πίστη, ζῆ κοντά στόν Θεό, καί τότε ὁ Θεός ζωγραφίζεται στό πρόσωπό του καί οἱ ἄλλοι βλέπουν στό πρόσωπό του τόν Θεό. Εὔχομαι ὁ Θεός νά φωτίσῃ ὅλους τούς ἀνθρώπους, μέ τούς ὁποίους εἴμαστε κατά σάρκα ἀδέλφια – ἀπό τόν Ἀδάμ καί τήν Εὒα – νά ἔρθουν “εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας”, γιά νά γίνουν καί πνευματικά μας ἀδέλφια» (Γ. Παϊσίου, Λόγοι, τ. Ε΄,Σουρωτή 2006, σ. 285-286).  Ὁ Ἃγιος ἀρνήθηκε νά πεῖ τό «Πάτερ ἡμῶν» μέ ἓναν ἁπλό παπικό . στό Φανάρι ὅμως ἒβαλαν τόν ἲδιο τόν πάπα νά τό πεῖ καί  Πατριάρχης μας ἀντάλλαξε μαζί του καί λειτουργικό ἀσπασμό, σάν νά ἦταν   πάπας Ὀρθόδοξος κληρικός συλλειτουργός του!

2. Τί ὀφείλουμε ὡς Ὀρθόδοξοι νά προσφέρουμε στούς ἑτεροδόξους ; Ὁ Ἅγιος εἶναι σαφέστατος: «Αὐτό πού ἐπιβάλλεται σέ κάθε Ὀρθόδοξο εἶναι νά βάζῃ τήν καλή ἀνησυχία καί στούς ἑτεροδόξους, νά καταλάβουν δηλαδή ὅτι βρίσκονται σέ πλάνη, γιά νά μήν ἀναπαύουν ψεύτικα τόν λογισμό τους καί στερηθοῦν καί σ’ αὐτήν τήν ζωή τίς πλούσιες εὐλογίες τῆς Ὀρθοδοξίας καί στήν ἄλλη ζωή στερηθοῦν τίς περισσότερες καί αἰώνιες εὐλογίες τοῦ Θεοῦ» (Γ. Παϊσίου,Ἐπιστολές, Σουρωτή 1994, σ. 161). Γιά τόν Ἃγ. Παΐσιο, οἱ Οἰκουμενιστές πού μέ τή στάση τους «ἀναπαύουν ψεύτικα τόν λογισμό» τῶν ἑτεροδόξων, ὃτι, τάχα, βρίσκονται στήν ἀλήθεια, τούς ἀδικοῦν καί  εἶναι συνυπεύθυνοι γιά τήν ἀπώλειά τους.

3. Ὁ Ὃσιος μέ τά πνευματικά του αἰσθητήρια διέκρινε ὅτι ὁ διαχριστιανικός Οἰκουμενισμός ὁδηγεῖ τελικά στόν διαθρησκειακό Οἰκουμενισμό καί τήν Πανθρησκεία. Σημειώνει : «Σήμερα, δυστυχῶς, μπῆκε ἡ εὐρωπαϊκή εὐγένεια καί πᾶνε νά δείξουν τόν καλό. Θέλουν νά δείξουν ἀνωτερότητα καί τελικά πᾶνε νά προσκυνήσουν τόν διάβολο μέ τά δύο κέρατα. “Μία θρησκεία, σοῦ λένε, νά ὑπάρχῃ” καί τά ἰσοπεδώνουν ὅλα. Ἦρθαν καί σ’ ἐμένα μερικοί καί μοῦ εἶπαν: “Ὅσοι πιστεύουμε στόν Χριστό νά κάνουμε μία θρησκεία”. “Τώρα εἶναι σάν νά μοῦ λέτε, τούς εἶπα, χρυσό καί μπακίρι (χαλκό) νά τά κάνουμε ἕνα … Ἔγινε τόσος ἀγῶνας γιά νά λαμπικάρῃ τό δόγμα”. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες κάτι ἤξεραν καί ἀπαγόρευσαν τίς σχέσεις μέ αἱρετικό. Σήμερα λένε: “Ὄχι μόνο μέ αἱρετικό, ἀλλά καί μέ Βουδδιστή καί μέ πυρολάτρη καί μέ δαιμονολάτρη νά συμπροσευχηθοῦμε. Πρέπει νά βρίσκονται στίς συμπροσευχές τους καί στά συνέδρια καί οἱ Ὀρθόδοξοι. Εἶναι μία παρουσία”. Τί παρουσία; Τά λύνουν ὅλα μέ τήν λογική καί δικαιολογοῦν τά ἀδικαιολόγητα. Τό εὐρωπαϊκό πνεῦμα νομίζει ὅτι καί τά πνευματικά θέματα μποροῦν νά μποῦν στήν Κοινή Ἀγορά…» (Γ. Παϊσίου, Λόγοι τ. Α΄, Σουρωτή 2006, σ. 347).  

Δυστυχῶς, ἐπιβεβαιώνονται ἢδη τά λόγια τοῦ Ἁγίου: Ὀρθοδόξοι Πατριάρχες  προσφέρουν ὡς δῶρο τό… «Ἃγιο Κοράνιο», ὃπως ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ χαρακτήρισαν τό ἀπόσταγμα τῆς “πνευματικότητας” τοῦ Μωάμεθ! Πατριαρχικά χείλη παρέχουν τό “θεολογικό” ὑπόβαθρο τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, μέ τήν ἀναφορά σέ «ἀββραμικές» μονοθεϊστικές θρησκεῖες (στήν ἲδια θρησκευτική “οἰκογένεια” Ὀρθοδοξία, Ἰουδαϊσμός καί Ἰσλάμ)!Συμπροσευχές μέ ὃλες τίς θρησκεῖες στήν Ἀσίζη, στή Γροιλανδία κοκ στή διακονία τοῦ πρακτικοῦ-λαϊκοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ, γιά νά συνηθίζει σιγά-σιγά ὁ λαός μας! 

8

Οἰκουμενισμός:  Ἡ “παναίρεση” τῆς ἐποχῆς μας, στήν ὑπηρεσία τοῦ τεκτονισμοῦ καί  τῆς θεοσοφίας

Οἱ οἰκουμενιστές ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἐμπνέεται ἀπό τό αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἐπιθυμία τοῦ Κυρίου γιά ἑνότητα ὅλων τῶν πιστῶν Του καί γεννήθηκε μέ τίς Πατριαρχικές Ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902, 1904 καί 1920. Δυστυχῶς, ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι διαφορετική καί πολύ τραγική: ὅπως ἀποκαλύπτει ἡ μελέτη ἀπορρήτων μασoνικῶν κειμένων, ἡ ἑνότητα τῶν χριστιανῶν, ὅπως σχεδιάστηκε καί προωθεῖται ἀπό τόν διαχριστιανικό Οἰκουμενισμό (μέ παπικούς καί προτεστάντες), ἐντάσσεται στό εὑρύτερο πλαίσιο τοῦ διαθρησκευτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ,  πού ἀποβλέπει στήν ἑνοποίηση  ὅλων τῶν θρησκειῶν[1]!

Οἱ μασόνοι εἶναι ἀπολύτως σαφεῖς : «Ὁ Τεκτονισμός … προώρισται αὐτός νά ὑποδείξῃ  βραδύτερον τήν βάσιν, ἐπί τῆς ὁποίας  θά ἑδρασθῇ ἡ παγκόσμιος θρησκεία τοῦ μέλλοντος, ἥτις θά περισυναγάγῃ τήν Οἰκουμένην ἅπασαν εἰς μίαν ποίμνην ὑπό ἕνα ποιμένα»[2]. Τό ἔργο αὐτό τό ἔχουν ἀναλάβει τά ἀνώτατα κλιμάκια τῆς μασονίας :«Ἡ ἕκτη τάξις [30-33ος μασωνικοί βαθμοί] καθιερώθη διά τήν ἵδρυσιν θρησκείας παγκοσμίου»[3]. Ἀσφαλῶς στό ἔργο τοῦ τέκτονα ἐντάσσεται ἡ κατάργηση τῶν θρησκειῶν μέ τή σημερινή τους μορφή: «Ὁ τέκτων ὃτε μεν εἶναι δημοτικός [δημοκρατικός], ὃτε μεν ἀριστοκρατικός, καί ἄλλοτε καταρρίπτει τούς βωμούς τῶν ναῶν,ἄλλοτε κατακρημνίζει τούς θρόνους τῶν βασιλέων»[4]Μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τά χριστιανικά δόγματα, ἀρχικά, καί στή συνέχεια ὅλες οἱ θρησκεῖες θά παραμερίσουν καί θά διαγράψουν τίς διδασκαλίες πού τίς διαφοροποιοῦν καί θά κρατήσουν μόνο τά στοιχεῖα πού τίς ἑνώνουν!  Αὐτό εἶναι τό «Βασιλικό Μυστικό» [5] τοῦ Τεκτονισμοῦ, ὅπως ἐκτίθεται στήντελετή μυήσεως τοῦ «Ὑπερτάτου Πρίγκηπος τοῦ Βασιλικοῦ Μυστικοῦ» (32ος μασωνικός βαθμός) : «Νά ἐλευθερωθοῦν οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου, παραμερίζοντας πολλά πράγματα ἐξ ἐκείνων τά ὁποία τιμοῦν ἤ κηρύσσουν εἰς τάς ἰνδικάς παγόδας, τούς βουδιστικούς ναούς, τά μωαμεθανικά τεμένη καί τάς χριστιανικάς ἐκκλησίας, νά ἀναζητήσουν κάτι τό ἁγνότερον, καί νά προχωρήσουν πρός μίαν αἰωνίαν ἀλήθειαν, ἔτσι ὥστε νά προκύψῃ ἡ Ἐκκλησία τοῦ μέλλοντος, ὁ νέος ναός τόν ὁποῖον θέλομεν νά οἰκοδομήσωμεν μίας πράγματι καθολικῆς θρησκείας, τότε θά ἀρχίσῃ νά ἀναφαίνεται τό ἀληθές Βασίλειον τῆς Ἐλευθερίας, δεδομένου ὅτι οἱ διδασκαλίες τῶν διαφόρων θρησκειῶν ἔχουν ἀξιοσημείωτον σύμπτωσιν καί συμφωνίαν … αὐτοί εἶναι οἱ Ἅγιοι Τόποι τούς ὁποίους θέλομεν νά κατακτήσωμεν, αὐτός εἶναι ὁ Ναός τόν ὁποῖον θέλομεν νά οἰκοδομήσωμεν, εἰς αὐτό συνίσταται τό Βασιλικόν Μυστικόν». Ἡ σοβαρότητα τοῦ «Βασιλικοῦ Μυστικοῦ» καταδεικνύεται ἀπό τό ὅτι σέ αὐτό μυοῦνται μόνο οἱ «Ὑπέρτατοι Πρίγκηπες», οἱ ἡγέτες τῆς μασονίας (32οςβαθμός) καί δίνουν ὅρκο νά μήν ἀποκαλύψουν σέ κανένα τό «ἀπόρρητο ἔργο» γιά τήν πραγμάτωσή του: «ὁρκίζομαι ὅτι δέν θά ἀποκαλύψω εἰς οἱονδήποτε, μή δικαιούμενον νά μάθῃ τοῦτο, οἱονδήποτε τμῆμα τοῦ ἀπορρήτου ἔργου τοῦ βαθμοῦ τούτου (τοῦ 32ου μασονικοῦ βαθμοῦ)»[6].

Ἐπί πλέον δέ, οἱ ἲδιοι οἱ μασόνοι ὁμολογοῦν κυνικά: «Τό εἰρηνοπολιτικόν σωτήριον κήρυγμα τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπέκρυπτε τήν καθαίρεσιν τῆς Ὀρθοδοξίας» (μασονικό περιοδικό «Πυθαγόρας», ἔτος 1930, τ. 1, σ. 17)!

Εἶναι λοιπόν σαφές ὅτι ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, ὃπως τήν ζοῦμε, εἶναι πνευματικός καρπός τοῦ τεκτονισμοῦ καί τῆς θεοσοφίας καί αὐτῶν τά ἄνομα καί ἀνήθικα σχέδια καλεῖται νά ὑλοποιήσει. Ἄρχισε νά ἐφαρμόζεται τόν 19ο αἰ ἀρχικά στόνπροτεσταντικό χῶρο[7] μέ καθαρά προτεσταντικές ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις (θεωρία κλάδων-ἀναδενδράδων) καί στοχεύσεις (ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας τοῦ κατακερματισμένου προτεσταντισμοῦ) καί μέ πρωτοπόρους Προτεστάντες. Ἀργότερα, στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ., στήν Οἰκουμενική Κίνηση προσχώρησε τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως (δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι, σύμφωνα μέ μασονικά περιοδικά, οἱ πρωτεργάτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Πατριάρχες ΚΠόλεως Ἰωακείμ Γ΄, Μελέτιος Μεταξάκης καί Ἀθηναγόρας ἦσαν μασόνοι!). Ὁ παπισμός, ἀρχικά ἦταν ἀντίθετος στόν Οἰκουμενισμό, στή συνέχεια, ὃταν “συμφιλιώθηκε” μέ τή Μασονία[8] μέ τή Β΄ Βατικανή Σύνοδο (1962-65) παρέσχε στόν Οἰκουμενισμό τή “θεολογική” κάλυψη (βαπτισματική θεολογία, ὅρια Ἐκκλησίας) καί πρότεινε συγκεκριμένες πρακτικές γιά τήν ὑλοποίησή του, τίς ὁποῖες ἔκτοτε ἀκολουθεῖ κατά γράμμα ἡ Οἰκουμενική Κίνηση. Ὡς Ὀρθόδοξοι θλιβόμαστε ὅταν διαπιστώνουμε ὅτι οἱ Ἐκκλησιαστικοί μας Ταγοί πορεύονται καί ἐνεργοῦν στά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ βάσει τῆς θεολογίας καί τῶν ἀποφάσεων καί πρακτικῶν ἐπιταγῶν τῆς παπικῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου μέ τελική στόχευση τούς σκοπούς τῆς μασονίας γιά ἑνοποίηση καί συγχώνευση ὅλων τῶν θρησκειῶν !Εἶναι προφανές ὅτι μία τέτοια προσπάθεια μέ τίς προϋποθέσεις τῆς προτεσταντικῆς καί παπικῆς ἐκκλησιολογίας καί κατά βάθος τῆς θεοσοφίας καί τοῦ τεκτονισμοῦ, εἶναι ἐντελῶς ξένη στήν ἐκκλησιαστική καί πατερική παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.  Γι’ αὐτό καί ὁ Καθηγητής τῆς Δογματικῆς καί σύγχρονος Ἅγιος, ὁ Ὃσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, χαρακτήρισε τόν Οἰκουμενισμό ὡς  «Παναίρεση», καί συνακόλουθα 

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ  ΣΤΟΝ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ  ΟΛΟΙ  ΟΙ  ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ  ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΜΑΣ.


[1]  Τά στοιχεῖα τῆς παραγράφου αὐτῆς μᾶς τά παρέσχε ἡ πολυετής καί μοναδική  ἐρευνητική ἐργασία τοῦ Μοναχοῦ  Ἀβερκίου, τόν ὁποῖο καί θερμῶς εὐχαριστοῦμε. Μικρό μέρος τῆς ἐργασίας αὐτῆς δημοσιεύθηκε στά πέντε ἀποκαλυπτικά ἄρθρα τοῦ  Μοναχοῦ  Ἀβερκίου, «Παγκόσμια θρησκεία και Τεκτονισμός» Α΄-Ε΄, στήν ἐφημ. Ὀρθόδοξος Τύπος  τ. 2077/10.7.15 έως τ. 2081/7.8.15 (www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/2077.pdf). Βλ. καί  Μοναχοῦ Σεραφείμ, «Ἡ μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», στό http://www.impantokratoros.gr/741CE610.el.aspx

[2]  (Μασονικό περιοδικό) «Ἀθηνᾶ», ἔτος 1894, τεῦχ. 3, σ. 55-56  καί τεῦχ. 2, σ. 26-27.

[3]  (Μασονικό) «Τυπικόν τοῦ Mυστικοῦ Συνεδρίου [30ου βαθμοῦ] τῶν Μεγάλων Ἐκλεκτῶν Ἱπποτῶν Καδός [“Ἁγίων”]», 1905, σ. 27.

[4]  (Μασονικό περιοδικό) Πυθαγόρας, ἔτος 1882, τ. 10,  σ. 291.

[5]  Ἀναλυτικότερα στά ἄρθρα τοῦ Μοναχοῦ  Ἀβερκίου, «Παγκόσμια θρησκεία και Τεκτονισμός» Α΄-Ε΄, βλ. ὑποσημ. 1.

[6]Ὕπατον Συμβούλιον τοῦ 33ο τῆς Ἑλλάδος, ΤΥΠΙΚΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ τοῦ 32ουβαθμοῦ τοῦ ἀρχαίου καί ἀποδεδεγμένου Σκωτικοῦ Τύπου, ἐν Ἀθήναις, 1975, σ.σ. 47.

[7]  Ἀναλυτικά  βλ. π. Π. Heers, «Οἱ ἱεραποστολικές καταβολές τοῦ συγχρόνου οἰκουμενισμοῦ, Ὁρόσημα στήν πρό τοῦ 1920 πορεία του», στό http://www.impantokratoros.gr/1FD9FFD7.print.el.aspx