Πατέντα Της Pfizer Εγκρίθηκε Για Τσιπάρισμα Και Εντοπισμό Εμβολιασμένων Ανθρώπων Παγκοσμίως Μέσω Μικροκυμάτων Και Οξείδιο Γραφενίου Που Διατηρείται Στους Λιπώδεις Ιστούς Των Εμβολιασμένων Για Κορονοϊό…!

[Απάτη Κορονοϊού / COVID-19 Hoax] Αποκλειστικό: Πατέντα Της Pfizer Εγκρίθηκε Για Τσιπάρισμα Και Εντοπισμό Εμβολιασμένων Ανθρώπων Παγκοσμίως Μέσω Μικροκυμάτων Και Οξείδιο Γραφενίου Που Διατηρείται Στους Λιπώδεις Ιστούς Των Εμβολιασμένων Για Κορονοϊό…! (PDF + Photos)

Posted by Der Kamerad on

Η συγκεκριμένη πατέντα της Pfizer, εγκρίθηκε την 31η Αυγούστου 2021 (και είναι η πρώτη κατά σειρά πατέντα σε ένα κατάλογο που υπερβαίνει τις 18.500 πατέντες) και αποσκοπεί μέσω νανοτεχνολογίας στο τσιπάρισμα και στον εξ αποστάσεως διασυνδεδεμένο εντοπισμό παγκοσμίως όλων των εμβολιασμένων ανθρώπων, που είναι ήδη εμβολιασμένοι ή που θα εμβολιαστούν στο μέλλον παγκοσμίως για τον COVID-19, οι οποίοι διασυνδέονται με το “Διαδίκτυο των Πραγμάτων” (Internet of Things) από έναν κβαντικό σύνδεσμο παλλόμενων συχνοτήτων μικροκυμάτων 2.4 gHz ή και υψηλότερων μέσω των πύργων κεραιών κινητής τηλεφωνίας και δορυφόρων απευθείας με το οξείδιο γραφενίου που διατηρείται στους λιπώδεις ιστούς όλων των ατόμων που έκαναν εμβόλια για τον κορονοϊό.

† Κυριακή Δ’ Λουκᾶ (Ἡ παραβολὴ τοῦ σπορέως) – Τῶν θεοφόρων πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ ζ΄ Οἰκουμενικῆς συνόδου (787)

Κυριακή Δ’ Λουκά: Λόγος στο ευαγγέλιο που λέγει «βγήκε ο σπορέας να σπείρει τον σπόρο του» (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Γίνεται λόγος και για την καλλιέργεια που οφείλομε να κάνομε πριν από αυτή τη σπορά

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εξέλεξε τους μαθητές του όχι από τους σοφούς, όχι από τους ευγενείς, όχι από τους πλούσιους ή ένδοξους, αλλά από αλιείς και σκηνορράφους, φτωχούς και αγράμματους, με σκοπό να δείξει σε όλους, ότι ούτε η φτώχεια, ούτε η απαιδευσία, ούτε η ευτέλεια, ούτε κάποιο άλλο από τα παρόμοια είναι εμπόδιο για την απόκτηση της αρετής και την επίγνωση των θείων λογίων και των μυστηρίων τού Πνεύματος, αλλά και ο φτωχότερος και ο ευτελέστερος και ο πιο αμόρφωτος, αν δείξει προθυμία και την πρέπουσα επιστροφή προς το καλό, μπορεί όχι μόνο να γνωρίσει τη θεία διδασκαλία, αλλά και ο ίδιος να καταστεί διδάσκαλος με τη χάρη του Θεού

Αυτά βέβαια που εμποδίζουν προς τη σύνεση και την κατανόηση των πνευματικών διδαγμάτων είναι η ραθυμία μας και η με όλη τη δύναμη προσκόλληση στα πρόσκαιρα και στα βιοτικά, και εξαιτίας αυτών δεν μας δίνεται χώρος και ευκαιρία για την ακρόαση και μελέτη και ανάμνηση αυτών που ακούσθηκαν, ούτε φροντίζομε για τα μελλοντικά και τα αιώνια.Και αυτό γίνεται φανερό περισσότερο από όλα και από την περικοπή τού ευαγγελίου που διαβάζεται σήμερα. Αφού ο Κύριος μίλησε στο λαό παραβολικά, πλησιάζοντάς τον οι μαθητές του ιδιαιτέρως ζητούσαν να μάθουν τον σκοπό και τη σημασία τής παραβολής που λέχθηκε τότε και ερωτούσαν για ποιο λόγο μιλάει στο λαό με παραβολές, που δεν οδηγούν αβίαστα στην κατανόηση.

Και ο Κύριος τότε λέγει προς αυτούς· «σε σας έχει δοθεί να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας τού Θεού, ενώ σ’ εκείνους προσφέρονται με παραβολές, ώστε βλέποντας να μη βλέπουν και ακούοντας να μη αντιλαμβάνονται».Θα μπορούσε όμως κανείς να βρει το θάρρος και να πει· και τί σημαίνει αυτό, Κύριε; Εσύ που είσαι ο μόνος μεσίτης όλων, ο μόνος Δεσπότης και προνοητής των πάντων, ο μόνος κοινός Πατέρας, ο μόνος κοινός Σωτήρας, το φως αυτών που βρίσκονται στο σκότος της άγνοιας, το φως «που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο», τώρα φωτίζεις μόνο τους επίλεκτους μαθητές σου, ενώ στους άλλους μιλάς με ασάφεια, για να μη αναληφθούν τα λεγόμενα και φωτισθούν; Ναι, λέγει.

Το μοναδικό ζώο σ’ αυτόν τον κόσμο που θέλησα να πλάσω με δική του προαίρεση είναι ο άνθρωπος· ήρθα βέβαια στον κόσμο όχι να εξαλείψω το πλάσμα των χεριών μου επειδή παραφθάρθηκε, αλλά να το διασώσω. Γι’ αυτό δεν σύρω με τη βία κανένα απολύτως· μόνους άξιους να φωτισθούν θεωρώ δίκαια αυτούς που θέλουν από μόνοι τους και ποθούν και ζητούν να κάνουν πράξη τη σωτήρια γνώση· γιατί «καθένας που αιτεί λαμβάνει και καθένας που ζητεί βρίσκει, και σε όποιον κρούει, θα ανοιχθεί»· από υπερβολική όμως φιλανθρωπία ομιλώ και σε εκείνους που δεν είναι τέτοιοι, αν και όχι με σαφήνεια, για να τους παρακινήσω και να τους προτρέψω να προτιμήσουν και να μάθουν να ζητούν, ώστε να δεχθούν τη σωτήρια γνώση. Γιατί έτσι θα δοθεί και σ’ αυτούς να γνωρίσουν τα μυστήρια της βασιλείας τού Θεού.

 Σε σας λοιπόν, λέγει, έχει δοθεί να τα γνωρίσετε, που το επιζητείτε με ιδιαίτερη φιλοπονίαώστε να μετατρέψετε σε έργο τη γνώση. Γιατί καλό είναι όχι απλώς η γνώση, αλλ’ η έμπρακτη γνώση, όπως και η σύμφωνα με το λόγο πράξη· γιατί λέγει· «δεν θα δικαιωθούν οι ακροατές, αλλά οι εκτελεστές τού νόμου».Αλλά βλέπετε ότι από τη δική μας απραξία και ραθυμία, αδελφοί, προέρχεται το να μη αντιλαμβανόμαστε και να μη κατανοούμε εύκολα την ιερή διδασκαλία;

Αυτό λέγω και εγώ τώρα προς την αγάπη σας, που με εντολή, που ο Κύριος γνωρίζει, ορί­σθηκα διδάσκαλός σας. Αν κάποιος δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί τελείως το νόημα των διδασκομένων από εμένα στην εκκλησία, ας προσέρχεται σ’ εμένα κατ’ ιδίαν και να με ερωτά, και θ’ ακούσει με πολλή σαφήνεια και θα μετατρέψει σε έργο αυτό που άκουσε, με τη βοήθεια σ’ αυτό του Θεού, που μου δίνει λόγο, «όταν ανοίγω το στόμα μου», λόγω της επίμονης αυτής επιζήτησης αυτού.Τώρα όμως ας δούμε από την αρχή την παραβολή. «Βγήκε ο σπορέας να σπείρει τον σπόρο του».

Καλώς η χάρη τού Πνεύ­ματος νομοθέτησε να διαβάζεται τώρα η παραβολή αυτή στην εκκλησία ενώπιον όλων· γιατί τώρα είναι η εποχή τής σποράς και οι περισσότεροι φροντίζουν να παραχώνουν στη γη τούς από τη γη σπόρους. Αυτός όμως που σπέρνει στη γη τους ετήσιους καρπούς, επειδή σπέρνει φθαρτά, που αν δεν φθαρούν δεν φυτρώνουν, οπωσδήποτε θα θερίσει και θα καρπωθεί φθαρτά, πρόσκαιρη συντήρηση της σάρκας που έπειτα από λίγο θα διαλυθεί. Θα διδαχθούμε όμως με την παραβολή αυτή ποιά είναι τα πνευματικά και άφθαρτα σπέρματα και ποιος ο καιρός τής σποράς αυτής, ποιος επίσης ο σπορέας αυτών και ποια η κατάλληλη γι’ αυτά γη, για να μη κοπιάζομε με την ελπίδα τού θερισμού που θα μας θρέ­ψει πρόσκαιρα, αλλά και να κάνομε τα πάντα με την ελπίδα τού θέρους που θα μας προσφέρει αιώνια ζωή.

Γιατί λέγει, «βγήκε ο σπορέας να σπείρει τον σπόρο του». Ποιός είναι αυτός;Είναι ο ίδιος ο Κύριος, αυτός που μέσω του Ψαλμωδού προείπε για τον εαυτό του, «θ’ ανοίξω το στόμα μου με παραβολές». Αλλά από πού βγήκε αυτός που είναι παντού παρών; Και πού ήρθε αυτός που δεν είναι από πουθενά απών; Αυτός λέγει πάλι για τον εαυτό του, «βγήκα από τον Πατέρα μου και ήρθα στον κόσμο». Βγήκε από τον Πατέρα του χωρίς να αποχωρισθεί από τους πατρικούς κόλπους, και ήρθε στον κόσμο αυτός που βρίσκεται μέσα στον κόσμο και μέσω του οποίου έγινε ο κόσμος, και κατέβηκε από τον ουρανό στη γη αυτός που γεμίζει τον ουρανό και τη γη.

Ώστε το να εξέλθει ο μονογενής τού Θεού και το να έχει κατεβεί από τους ουρανούς δεν δηλώνει τίποτε άλλο, παρά την με σάρκα παρουσία του στον κόσμο και την κένωσή του από το απόρρητο ύψος της θεότητας στη μηδαμινότητα της ανθρώπινης φύσης.Βγήκε λοιπόν αυτός έτσι «για να σπείρει τον σπόρο του». 

Ποιός είναι αυτός ο σπόρος ; Ο λόγος τής διδασκαλίας, τα λόγια τής αιώνιας ζωής, οι εντολές τής αθανασίας, η επαγγελία τής νέας ζωής, το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών. Αυτού είναι αυτά· γιατί και αυτός λέγει για τον εαυτό του, «τα λόγια που εγώ λαλώ, είναι πνεύμα και ζωή», και ο Πέτρος έλεγε προς αυτόν, «έχεις λόγια ζωής αιώνιας». Μόνον αυτού λοιπόν είναι ο τέτοιος σπόρος και μόνον αυτός είναι που τον σπέρνει ασταμάτητα, με το οποίο γίνεται φανερό ότι αυτός είναι ο Θεός των πάντων.

Βέβαια κάθε διδάσκαλος και ευαγγελιστής και κήρυκας της ευσέβειας και του ευσεβούς τρόπου ζωής σπέρνει ασφαλώς και αυτός τα λόγια τής ζωής, τον λόγο τής ευαγγελικής και ουράνιας διδασκαλίας, αλλά, αφού υπηρετήσει στη γενεά του τη βουλή τού Θεού, παρέρχεται, ενώ δεν υπήρχε ούτε προηγουμένως· και ο λόγος βέβαια της σωτηρίας που διδάσκοντας σπέρνει δεν είναι δικός του, αλλά του Θεού, που και συνεργεί με αυτόν και «του δίνει λόγο όταν ανοίγει το στόμα του».

Ο Κύριος όμως Ιησούς Χριστός, όντας Θεός αληθινός, έχει δικό του τον σπόρο αυτό τής αιώνιας ζωής και αυτός σπέρνει παντοτινά και μέσω του φυσικού νόμου μέσα στη κτίση, και μέσω του νόμου που έχει δοθεί γραπτώς στους Ισραηλίτες, και μέσω του προφητικού λόγου, και μέσω του ευαγγελίου τής χάριτος ύστερα. 

Καιρός βέβαια του σπόρου αυτού του είδους είναι όλος ο βίος κάθε ανθρώπου, και μάλιστα όλος ο χρόνος μετά την παρουσία τού Κυρίου μέχρι τη συντέλεια, ενώ καιρός τού θερισμού τού σπόρου αυτού είναι ο κατά την προσδοκώμενη δεύτερη έλευση και παρουσία τού Κυρίου· γι’ αυτό και ο απόστολος λέγει, «ο γεωργός οφείλει να οργώνει με ελπίδα», και «αυτός που σπέρνει στο πνεύμα, θα θερίσει αιώνια ζωή»· και ο Ψαλμωδός προφήτης· «αυτοί που σπέρνουν τώρα με δάκρυα, θα θερίσουν τότε με αγαλλίαση»

Βγήκε ο Κύριος να σπείρει τον σπόρο του. ΠούΣτις καρδιές των ανθρώπων γιατί αυτές είναι τα χωράφια που δέχονται τα πνευματικά σπέρματα. Από αυτές άλλες μοιάζουν με δρόμο, καταπατημένες κατά κάποιο τρόπο και καταπιεσμένες από τους πονηρούς λογισμούς και τα πάθη και από τους επόπτες αυτών, τους πονηρότατους δαίμονες, άλλες μοιάζουν με πετρώδη γη, όσες από μικροψυχία και πώρωση δεν μπορούν να συγκρατήσουν μέχρι το τέλος τα σπέρματα της διδασκαλίας και να καρποφορήσουν με αυτά καρπούς προς αιώνια ζωή, και άλλες μοιάζουν με γεμάτο από αγκάθια έδαφος, επειδή το ενδιαφέρον τους συγκεντρώνεται στα κτήματα και τον πλούτο και τις πρόσκαιρες απολαύσεις και στα προερχόμενα από αυτές.

Καθώς λοιπόν παρατηρούνται πολλές διαφορές στις καρδιές τών ανθρώπων, «βγήκε» λέγει, «ο σπορέας να σπείρει τον σπόρο του· και καθώς έσπερνε, άλλος έπεσε στο δρόμο και καταπατήθηκε και το κατέφαγαν τα πετούμενα του ουρανού». Ένα μέρος λοιπόν, λέγει, ότι έπεσε στο δρόμο, δηλαδή σε καρδιές που ή ήταν έξω από την κύρια και ευθεία οδό, γι’ αυτό και καταπατήθηκε από τους πονηρούς δαίμονες που περπατούν στον κακότοπο, ή ήταν στην πονηρή οδό αυτών, γι’ αυτό και τα πετεινά τού ουρανού, δηλαδή τα εναέρια πονηρά πνεύματα, τον κατέφαγαν και τον αφάνισαν, και έτσι οι άνθρωποι εκείνοι είναι σαν να μη άκουσαν καθόλου τον λόγο τού Θεού· γιατί λέγει, «εκείνοι που έπεσαν δίπλα στο δρόμο είναι οι άνθρωποι που άκουσαν, έπειτα έρχεται ο διάβολος και αφαιρεί από τις καρδιές τους τον λόγο, για να μη σωθούν πιστεύοντας».

«Και άλλο μέρος», λέγει, «έπεσε στην πέτρα», ενώ ο Ματθαίος λέγει, «στα πετρώδη μέρη», δηλαδή σε πωρωμένη και σκληρή καρδιά, μέσα στην οποία δεν μπορεί να εισχωρήσει ο λόγος, ώστε να την κυριεύσει με δύναμη και να ριζωθεί κατά κάποιο τρόπο μέσα σ’ αυτήν. Γι’ αυτό και λέγει, «αφού φύτρωσε, ξηράθηκε, γιατί δεν είχε ικμάδα»· δηλαδή, αφού έμεινε λίγο και φάνηκε να προοδεύει κάπως, έπειτα εξαφανίσθη­κε, καθώς προέκυψαν κάποιοι πειρασμοί, χωρίς να μπορέσει να φέρει τέλειο καρπό εξ’ αιτίας τής αδυναμίας της προαίρεσης· γιατί λέγει, «εκείνοι που έπεσαν πάνω στην πέτρα είναι εκείνοι που όταν ακούσουν τον λόγο τον δέχονται με χαρά, δεν έχουν όμως ρίζα, αλλά πιστεύουν προσωρινά, και σε καιρό πειρασμού απομακρύνονται».

«Και άλλο μέρος έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια», δηλαδή σε καρδιές που είναι τελείως προσκολλημένες στα σωματικά και πρόσκαιρα και βιωτικά και βυθισμένες στις φροντίδες γι’ αυτά και στις ηδονές από αυτά. Γι’ αυτό και αφού βλάστησαν τα τέτοια αγκάθια μαζί με τον σπόρο, τον κατέπνιξαν και τον αφάνισαν. Γιατί λέγει, «αυτό που έπεσε στα αγκάθια είναι εκείνοι που άκουσαν τον λόγο, αλλά πορευόμενοι μέσω των φροντίδων και του πλούτου και των ηδονών τού βίου πνίγονται μαζί μ’ αυτά και δεν φέρουν καρπό».

Αφού ο Κύριος απομάκρυνε έτσι και αποδοκίμασε και εκείνους που δεν πρόσεξαν στη διδασκαλία τού θείου Πνεύματος, και που αυτοί είναι όσοι έπεσαν δίπλα στο δρόμο, και εκείνους που πρόσεξαν βέβαια, αλλά για λίγο, και που είναι αυτοί που μοιάζουν με πετρώδη γη, και εκείνους που τη δέχθηκαν οπωσδήποτε και την κρατούν με γνώση, αλλ’ έχουν διαφθαρεί από τον πλούτο και τη δόξα και την απόλαυση (γιατί αυτοί είναι οι ακανθώδεις), έπειτα με την παραβολή εισάγει και παρουσιάζει ποιοι είναι οι ευδόκιμοι, λέγοντας, «το άλλο μέρος έπεσε στο εύφορο το έδαφος», δηλαδή σε ψυχή που έχει καλή και αγαθή προαίρεση, η οποία και δέχεται με προθυμία και κρατεί μέσα της τον λόγο τής διδασκαλίας, μη επιτρέποντας στους εχθρούς τής σωτηρίας της να δημιουργήσουν μέσα από αυτήν είσοδο, και τον φυλάσσει υπομονετικά, μένοντας με σταθερότητα στα όσα άκουσε, με το να υποφέρει, με γενναιότητα τους πειρασμούς και τελεσφορεί, απορρίπτοντας τον χρηματιστικό και απολαυστικό και ρευστό βίο, και φέρει καρπό, όπως λέγει ο θείος Μάρκος, «που ανεβαίνει και αυξάνει σε τριάντα και εξήντα και εκατό φορές περισσότερο».

Θα μπορούσε όμως κάποιος να ονομάσει αυτά δουλεία, μισθοφορία, υιότητα. Πραγματικά αυτός που πλησιάζει τον Θεό αληθινά, πρώτα βέβαια ως υπεύθυνος είναι δούλος εξ αιτίας τής πρώτης ανυποταξίας και ανυπακοής, έπειτα, αφού δουλεύσει, επιθυμεί και μισθό, και αφού προκόψει στην αγάπη, είναι σαν υιός πλέον, που έχει φθάσει στην κατοχή τής αρετής και υπακούει κατά τρόπο φυσικό και αβίαστο στον ουράνιο Πατέρα. Ας προσπαθήσομε, αδελφοί, ή τη θεία υιοθεσία να κερδίσομε με την αγάπη προς τον Θεό, την απομάκρυνση από όλα τα γήινα, και τη διαρκή προσευχή και ψαλμωδία και απερίσπαστη προσήλωση σ’ αυτά, ή να συνταχθούμε με τους μισθωτούς, κατορθώνοντας την σε όλα εγκράτεια κατά τον αγώνα, ή να συναριθμηθούμε με τους δούλους πενθώντας τις προηγούμενες αμαρτίες μας· όποιος είναι έξω και από τα τρία αυτά, είναι έξω από τον χορό των σωζομένων.

Αλλά, λέγει, «λέγοντας αυτά ο Κύριος φώναζε, όποιος έχει αυτιά για να ακούει ας ακούει». Όχι ότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι αυτιά, αλλ’ ότι δεν τα έχουν όλοι για να ακούνε τον λόγο τής σωτηρίας. Επειδή όμως, σύμφωνα μ’ αυτό που λέγεται, «νους βλέπει και νους ακούει», αυτοί που ακούουν με νου και σύνεση, αυτοί έχουν αυτιά ν’ ακούουν. Αν επί πλέον «είναι και αγαθή η σύνεση εκείνων που την πραγματοποιούν» και ο λόγος διαβάζεται με τις πράξεις, εκείνος έχει αυτιά για ν’ ακούει, όχι εκείνος που απλώς ακούει, αλλ’ αυτός που υπακούει και κάνει πράξη αυτό που άκουσε.

Ας ακούσομε λοιπόν, αδελφοί, και εμείς με σύνεση, παρακαλώ, προ πάντων το ότι δεν είπε ο Κύριος, ότι βγήκε να οργώσει τα λογικά χωράφια, ούτε να κατακόψει δυο και τρεις φορές και να ξερριζώσει τις ρίζες τών άγριων βοτανών και να καταθρυμματίσει τους βώλους, δηλαδή να προκαλλιεργήσει τις καρδιές και τις διά­νοιές μας, αλλά βγήκε απευθείας να σπείρει.

Γιατί ; Επειδή η πριν από τη σπορά καλλιέργεια αυτή της ψυχής πρέπει να γίνεται από μας. Γι’ αυτό και ο πρόδρομος του ευαγγελίου τής χάριτος από πριν προέτρεπε με μεγάλη φωνή, λέγοντας, «ετοιμάσατε την οδό τού Κυρίου, κάμετε ευθείς τους δρόμους του», και «μετανοείτε, γιατί πλησίασε η βασιλεία τών ουρανών». Ετοιμασία βέβαια και αρχή μετάνοιας είναι η αυτομεμψία, η εξομολόγηση, η αποχή από τα κακά. Αλλά και επί πλέον απειλεί εκείνους που δεν είναι έτσι προετοιμασμένοι, ώστε να φέρουν καρπούς άξιους της μετάνοιας· γιατί λέγει· «κάθε δένδρο που δεν κάμνει καλό καρπό κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά».

Εκκοπή ασφαλώς είναι η απόφαση του Θεού εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν αμετανόητα, σύμφωνα με την οποία, αφού αποσπασθούν και από την παρούσα και από τη μέλλουσα ζωή, παραπέμπονται, αλλοίμονο, στην άσβεστη γέεννα του πυρός.Ας μετανοήσομε λοιπόν, αδελφοί, και ας δείξομε καρπούς άξι­ους της μετάνοιας· ας απομακρυνθούμε καθένας από τις κακίες του· ας μάθομε να λέμε και να πράττομε καλά· ας καταστήσομε τους εαυτούς μας πρόθυμους για την υποδοχή τού ουράνιου σπέρματος, του λόγου τής ζωής· ας σταματήσομε τη γλώσσα μας από τα κακά (ποιά είναι αυτά; η ματαιολογία, η κατηγορία, η καταλα­λιά), και τα χείλη μας, ώστε να μη εκστομίζουν όρκους και ψεύδη και φλυαρίες. Προφανώς αυτά είναι τα από την παραβολή λεγόμενα πονηρά πετεινά τού ουρανού, τα οποία κατατρώγουν και αφανίζουν το καλό σπέρμα. 

Γιατί κάθε λόγος είναι κατά κάποιο τρόπο εναέριο πτηνό· γι’ αυτό και κάποιοι ονόμασαν τους λόγους πτερόεντες. Ο πονηρός όμως λόγος, βγαίνοντας από τον πονηρό θησαυρό τής καρδιάς, σαν από φωλιά, μέσω του στόματος, αφαιρεί τον αγιασμό τής ψυχής· γι’ αυτό και ο Κύριος λέγει αλλού, ότι «αυτά που βγαίνουν από το στόμα είναι εκείνα που μολύνουν τον άνθρωπο». Να μη βγαίνει λοιπόν λόγος σάπιος από το στόμα σας αλλ’ εκείνος που είναι ικανός να προσφέρει εποικοδόμηση σ’ όσους τον ακούνε.Κανένας λοιπόν από σας να μη είναι τόσο προσηλωμένος στα βιωτικά, ώστε ν’ απολιθωθεί κατά κάποιο τρόπο από αυτά, και να μη μπορεί ν’ ανοίγει τα αυτιά και την καρδιά στη δροσιά τών λόγων τής διδασκαλίας τού Πνεύματος.

Γιατί δηλαδή το χώμα τής γης, όταν δέχεται τη βροχή, φουσκώνει και μαλακώνει και λιπαίνεται, ενώ το κεραμίδι μένει σκληρό και ξηρό και αδιάλυτο; όχι γιατί η γη θερμαίνεται με τις ακτινοβολίες τού ηλίου, αλλά δεν  κατακαίεται, γι’ αυτό και έχει ανοιχτούς τους πόρους προς υποδοχή τής βροχής, ενώ το κεραμίδι κατακαιόμενο από τη βίαια επαφή με τη φωτιά έχει τους πόρους στο βάθος δυνατά σφραγισμένους και κλειστούς, ώστε να μη μπορούν να δέχονται τη βροχή, έστω και αν είναι πάρα πολύ λεπτή;

Έτσι και αυτός που κατέχεται από τα σωματικά και τα γήινα και τα βιωτικά σκληρύνεται υπερβολικά και για πάντα στην καρδιά και έχοντας νεκρωμένη τη διάνοια πριν επιστρέψει στη γη δεν συναισθάνεται την από τον Θεό διδασκαλία· αυτός όμως που χρησιμοποιεί τον κόσμο αυτό και σύμφωνα με την παραίνεση του αποστόλου δεν κάνει κατάχρηση αυτού, θα είναι έτοιμος να ζητεί και ν’ ακούει με σύνεση και να ενεργεί με ζήλο και προθυμία και τα ουράνια· και όχι μόνο ν’ ακούει έτσι, αλλά και να κρατά μέσα του τη διδασκαλία και να την μετατρέπει σε έργο, για να μακαρισθεί από τον Κύριο εξομοιούμενος με τον πιστό και φρόνιμο δούλο· γιατί λέγει· «αυτός που ακούει τους λόγους μου και τους εφαρμόζει, αυτόν θα τον θεωρήσω όμοιο με φρόνιμο άνδρα».

Αυτός που παραδίδεται αποχαυνωμένος στη γαστριμαργία και το υπερβολικό ποτό και τις απολαύσεις και τη μέθη να μη το κάνει αυτό στο εξής, αλλιώς μάταια θα δεχθεί το ουράνιο σπέρμα, τον λόγο τής διδασκαλίας. Γιατί δεν θα μπορέσει να φανεί καρποφόρα γη για τον Θεό. Όλοι εσείς γνωρίζετε ότι, όταν το υγρό υπερχειλίζει στα σπαρμένα χωράφια, αυτά δεν μπορούν να φέρουν καρπό· πώς λοιπόν θα μπορέσει να παρουσιάσει ουράνιο καρπό μια καρδιά που είναι καταμουσκεμένη με απολαύσεις και κρασοπότια; 

Αυτός που περιέπεσε σε κάποια ακαθαρσία πορνείας ας επιστρέψει και ας απομακρυνθεί απ’ αυτήν και ας καθαρίσει τον εαυτό του με τη μετάνοια. «Μήπως δηλαδή αυτός που πέφτει δεν σηκώνεται, ή αυτός που απομακρύνεται δεν επιστρέφει;». Γιατί αν κυλιέται σ’ αυτόν τον βόρβορο, πώς δεχόμενος το θείο μύρο θα το κρατήσει μέσα του αβλαβές, το πολύτιμο μαργαριτάρι, εννοώ τον σωτήριο λόγο; Το μαργαριτάρι δεν φοριέται σε χοίρο, και το μύρο από τους συνετούς δεν ανακατεύεται με τον βόρβορο· γιατί είτε κάποιος χύσει αυτό και το αναμίξει με την κοπριά, είτε το βάλει σε ακάθαρτο σκεύος, όμοια αχρειώνει και καταστρέφει το μύρο, αν και βέβαια το θείο μύρο είναι απαθές· αλλ’ αυτό που θα πάθαινε, αν ήταν παθητό, αχρειωνόμενο, αυτό οπωσδήποτε θα πάθει αυτός που το τοποθέτησε σε τέτοιο σκεύος και δεν απομακρύνεται από την αμαρτία. 

Ο πλεονέκτης να σταματήσει στο εξής την πλεονεξία του, αλλά και να δίνει από όσα έχει σε εκείνους που δεν έχουν. Γιατί, αν δεν το κάνει αυτό, δεν θα διαφύγει τη θεία οργή, και αν δεν διαφύγει τη θεία οργή, πώς θα υποδεχθεί το θείο σπέρμα; Γιατί προς εκείνους που ερώτησαν, πώς θα αποφύγομε τη θεία οργή, ο Ιωάννης, ο Πρόδρομος του Κυρίου, έλεγε· «όποιος έχει δύο χιτώνες να προσφέρει τον ένα σε εκείνον που δεν έχει, και όποιος έχει τρόφιμα να κάνει το ίδιο».Και γενικά ο καθένας σας τ’ αγκάθια και τα τριβόλια της αμαρτίας που έθρεψε μέσα του με την εμπαθή και φιλήδονη ζωή να τα ξερριζώσει με τη μετάνοια.

Γιατί έτσι θα καλλιεργήσει τον εαυτό του και θα ετοιμασθεί για την υποδοχή τού σωτήριου σπέρματος και, αφού το λάβει, θα τελεσφορήσει και θα καρποφορήσει την αιώνια ζωή, για την οποία ζωή όχι μόνο τις ορέξεις τού σώματος αλλά, αν χρειασθεί, και την ίδια τη ζωή μας να προσφέρομε, γιατί έτσι θ’ ακολουθήσομε τα δεσποτικά ίχνη και θα γίνομε μέτοχοι τής με τη χάρη του Χριστού δόξας και βασιλείας, ζώντας μαζί μ’ αυτόν και δοξαζόμενοι μαζί του αιώνια.Και μάρτυράς μας αδιάψευστος είναι ο κορυφαίος των μαρτύρων, ο θαυματουργός και μυροβλύτης Δημήτριος, στου οποίου την εικόνα γονατίζουν και παρίστανται χαρούμενοι βασιλείς και ιερείς, επειδή ακολούθησε τα δεσποτικά ίχνη με τον βίο και τον λόγο και τα πάθη, τού οποίου ευπρόσδεκτος πανηγυριστής και κοινωνός τής προκηρυσσόμενης ήδη τελετής θα είναι όχι γενικά οποιοσδήποτε, αλλ’ όποιος έχει προετοιμασθεί με τη μετάνοια.

Γιατί, αυτός που απομακρύνθηκε από κάθε υλική προσπάθεια και, σύμφωνα με τον Παύλο, απέδειξε τον εαυτό του ολόκληρον ευωδία σε τέτοιο βαθμό, ώστε μετά την άθληση ν’ αναδείξει και τη σορό του πηγή ευωδέστατων μύρων, πώς θα δεχθεί να χορεύει γύρω του και να αναπέμπει ύμνους αυτόν που αναδίδει εμπαθή ύλη και εκπέμπει σαπίλα από αθεράπευτους μώλωπες αμαρτημάτων; Γιατί, σύμφωνα μ’ αυτό που έχει γραφεί, «δεν είναι ωραίος ο ύμνος των μαρτύρων σε στόματα αμαρτωλών».

Ώστε λοιπόν, προεορτάζοντας, ας προκαθαρίσομε επίσης τους εαυτούς μας για την επερχόμενη κύρια ημέρα τής πανηγύρεως του μεγαλομάρτυ­ρα, ώστε, αφού ευφρανθούμε πνευματικά με την ανάμνηση των άθλων του για τον Χριστό και τον πριν από τους άθλους κατά Χριστόν βίο του και ευφρανθούμε μαζί μ’ αυτόν, να λάβομε αυτό αρραβώνα τής ελπιζόμενης από μας συμβίωσης μαζί με τους αιώνια ευφραινόμενους στους ουρανούς.Αυτή τη συμβίωση είθε να επιτύχομε όλοι μας με τις πρεσβείες τού πολιούχου τής πόλης μας και Χριστομάρτυρα προς δόξα τού Πατέρα και τού Υιού και τού αγίου Πνεύματος, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.

(Πηγή: Γρηγορίου Παλαμά Έργα, ΕΠΕ, τόμος 11, Πατερικαί Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»)
https://alopsis.gr

Άγιος Μεγαλομάρτυς Λογγίνος ο Εκατόνταρχος, που στάθηκε στο Σταυρό του Κυρίου

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ: ΑΓΙΟΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ!

Στα ιερά μας Ευαγγέλια ο Ρωμαίος στρατιώτης που λόγχευσε την ακήρατη πλευρά του Εσταυρωμένου μας Ιησού είχε το αξίωμα του Κεντυρίωνα – Εκατοντάρχου. Το όνομά του Λογγίνος αναφέρεται στο απόκρυφο Ευαγγέλιο του Νικοδήμου και πιθανώς να προέρχεται από την ελληνική λέξη «λόγχη».
Ο Άγιος αυτός του Γολγοθά, ιουδαϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στην αγιοτόκο Καππαδοκία και υπηρετούσε στο ρωμαϊκό στρατό υπό τις διαταγές του Ποντίου Πιλάτου. Ήταν επικεφαλής της ομάδος που επιτηρούσε τα άχραντα Πάθη του Κυρίου μας, τους εμπτυσμούς, τους κολαφισμούς, το ακάνθινο στεφάνι και τη φρικτή σταύρωσή Του.
Όταν βρέθηκε στο φρικτό Γολγοθά ο Άγιος Λογγίνος και παρακολούθησε το θέατρο του παραλόγου που ήταν στημένο από τους φωνάζοντες «το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών» (Ματθ. κζ 25) δεν θα μπορούσε να φαντασθεί, ότι θα γινόταν ο πρώτος ομολογητής της Θεότητος του Ιησού και της Αναστάσεώς Του μέχρι και μαρτυρικού τέλους. Όταν οι Άγιοι Απόστολοι και οι άλλοι μαθητές του Κυρίου απομακρύνθηκαν από το Γολγοθά ο Λογγίνος τους αναπλήρωσε, αφού είχε σαγηνευθεί από το πρόσωπο του Ιησού και η ψυχή του είχε συγκινηθεί από την άδικη καταδίκη Του σε σταυρικό θάνατο. Κάτι μέσα του του έλεγε, ότι ο καταδικασμένος σαν κακούργος Εκείνος δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο, δεν ήταν κοινός άνθρωπος. Αυτό επιβεβαίωσαν και τα γεγονότα που ακολούθησαν και τον συντάραξαν επιφέροντάς του την «καλήν αλλοίωσιν».
Την έκτη ώρα της Μεγάλης εκείνης Παρασκευής είδε ο Λογγίνος να απλώνεται πυκνό σκοτάδι σε όλη τη γη που διήρκεσε τρεις ώρες. (Ματθ. κζ 45, Μαρκ. ε 33 και Λουκ. κγ 44). Την ενάτη ώρα είδε τον Χριστό μας να παραδίδει το πνεύμα Του χωρίς να περιέλθει σε κωματώδη κατάσταση, ενώ βρισκόταν ήδη έξη ώρες στο Σταυρό, γεγονός άγνωστο στην ιστορία των σταυρικών εκτελέσεων.
Πριν να παραδώσει το πνεύμα του με δυνατή φωνή τον άκουσε να κραυγάζει: «Ηλί, ηλί, λιμά σαβαχθανί» δηλαδή «Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλιπες» (Ματθ. κζ 46, Μαρκ. ιε 34). Και ευθύς είδε τη γη να σείεται, τα βουνά και τις πέτρες να σχίζονται, τα μνημεία να ανοίγουν και πολλούς πεθαμένους να ανασταίνονται και να εμφανίζονται στους δρόμους. Ο συνετός Λογγίνος τότε καταλήφθηκε από φόβο, αφού όλα αυτά τα παράδοξα θαύματα για πρώτη φορά συνέβαιναν στην ιστορία της ανθρωπότητος.
Όταν ζητήθηκε από το Λογγίνο να εξετάσει αν ο Χριστός ήταν πράγματι νεκρός, αυτός τρύπησε με τη λόγχη την πλευρά του και απ’ αυτήν έτρεξε αίμα και νερό. Οι σταγόνες έσταξαν στο πρόσωπο του Εκατόνταρχου και θεράπευσαν ένα χρόνιο πρόβλημα οράσεως που τον ταλαιπωρούσε. Τότε, σύμφωνα με τους Ευαγγελιστές, αναφώνησε: «Αληθώς Θεού Υιός ην Ούτος» (Ματθ. κζ 54).
Η ομολογία του αυτή ήταν ενσυνείδητη, σαφής και σταθερή. Η ευστοχώτερη της ώρας εκείνης. Ήταν απαντητική φωνή προς την ταραγμένη και πενθούσα φύση, προς τους φοβισμένους και κατηφείς μαθητές του Θείου Διδασκάλου. Ομολογία συγκλονιστική, αξιωματούχου της Ρωμαϊκής Διοικήσεως στην Ιουδαία, της οποίας ο αντίλαλος θα ακούγεται, όσο θα υπάρχει ζωή στον πλανήτη αυτό. Αναμφισβήτητα, υπήρξε πολύτιμη, γιατί από κάθε εχέφρονα εκτιμάται και σαν αποδεικτικό μέσο της Θεότητος του Ιησού Χριστού.
Έτσι, μέσα σε αύτή την ατμόσφαιρα της παρανομίας, της μοχθηρίας και της κακίας, των βλασφημιών και των ύβρεων, βρέθηκε και ένα στόμα από το οποίο εξήλθε το άρωμα της ομολογίας και της δοξολογίας προς το Θεό, συνάμα δε και το μεγαλείο της ταπεινώσεως.
Αργότερα ο ίδιος Εκατόνταρχος διατάχθηκε από τον Πιλάτο μαζί με την κουστωδία του να φρουρήσει τον τάφο του Χριστού, παρ’ ότι εκείνος γνώριζε ότι ο Λογγίνος είχε ευνοϊκή γνώμη για το μεγάλο νεκρό και είχε ομολογήσει τη θεότητά Του. Με αυτή τη διαταγή αξιώθηκε ο μακάριος να γίνει και αυτόπτης μάρτυρας της Αναστάσεως του Χριστού μας. Προφανώς, στην ανάθεση και πάλι της φυλάξεως από το Λογγίνο του τάφου του Χριστού, οι Ιουδαίοι δεν αντέδρασαν, γιατί, μετά τα τόσα θαυμαστά γεγονότα, κατά και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, οπωσδήποτε βρίσκονταν σε μεγάλη σύγχυση.
Ο διατεταγμένος, λοιπόν, Εκατόνταρχος Λογγίνος, βρέθηκε αυτόπτης μάρτυρας των όσων συνέβησαν κατά τη, με τρόπο θαυμαστό, αναγγελία της Αναστάσεως του Χριστού από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στις Μυροφόρες. Συγκλονίστηκε μαζί με τους στρατιώτες του από το δυνατό σεισμό. Είδε τον αστραπόμορφο Άγγελο, ο οποίος κύλησε το μεγάλο λίθο από τη θύρα του μνημείου και έζησε τα μετά το άγγελμα της Αναστάσεως του Χριστού θαυμάσια, μέσα σε αγωνία, φόβο, συγκίνηση αλλά και ανεκλάλητη χαρά.
Η συγκίνησή του μετατράπηκε σε πίστη. Η ξεχωριστή τιμή που του έκανε ο Κύριος να παρευρίσκεται στο μνήμα Του, κατά τη διαπίστωση της εγέρσεώς Του, του εσφραγισμένου από τους στρατιώτές του Τάφου, του επέφερε την καλή αλλοίωση. «Τώρα, ποιός θα μπορούσε να του κλονίσει την πίστη; Έβλεπε με τα ίδια του τα μάτια το κενό μνημείο, τα εντάφια σπάργανα, το σουδάριο, τον αποκυλισθέντα λίθο.
Γνώριζε καλά ο Λογγίνος, ότι οι Αρχιερείς θεώρησαν μεγάλη ντροπή τους την Ανάσταση του Χριστού και ότι έκαναν αμέσως με τους Πρεσβυτέρους συμβούλιο και για να σκεπάσουν την εγκληματική τους πράξη σκέφθηκαν τη δωροδοκία. Έδωσαν στους φρουρούς αρκετά χρήματα, για να συκοφαντήσουν την Ανάσταση και να διαδώσουν, ότι οι μαθητές του πήγαν κρυφά τη νύχτα, την ώρα που αυτοί κοιμώνταν, και έκλεψαν το σώμα του Χριστού (Ματθ. κη’ 13).
Μπορεί, λοιπόν, οι Αρχιερείς να δωροδόκησαν τους φρουρούς, για να αποκρύψουν το συνταρακτικό αυτό γεγονός που υπονόμευε την εξουσία τους, αλλά αυτός ως Εκατόνταρχος αρνήθηκε να πει ψέματα. Ως εκ τούτου απέρριψε τα αργύρια των Αρχιερέων και παραιτήθηκε από το στρατό φωνάζοντας: «Τα μάτια μου είδαν το θαύμα και η ψυχή μου την αλήθεια. Σας διαβεβαιώνω ότι ούτε εγώ, ούτε οι δύο άλλοι στρατιώτες κοιμήθηκαν, έστω για λίγο. Η αλήθεια είναι πιο δυνατό από τα αργύριά σας. Μάταιο κόπο κάνετε να σκοτεινιάσετε αυτό που λάμπει περισσότερο από τον ήλιο. Εγώ θα εξακολουθώ να ομολογώ την Ανάσταση του Χριστού».
Ο ευσεβής και αυτόπτης μάρτυρας των συμβάντων στο Γολογοά Λογγίνος βαπτίστηκε χριστιανός και επέστρεψε στην πατρίδα του, τη Σανδιάλη της Καππαδοκίας, για να μεταδώσει το μήνυμα του χριστιανισμού, να γίνει Απόστολος της Αναστάσεως. Τον συντρόφευσαν και οι άλλοι δύο στρατιώτες, που πίστεψαν στα θαύματα του Χριστού και συνέστησαν το πρώτο άτυπο κοινόβιο του χριστιανισμού. Όμως οι Ιουδαίοι Αρχιερείς δεν μπορούσαν να αφήσουν τέτοια προσβολή ατιμώρητη. Απευθύνθηκαν στον αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο και κατηγόρησαν το Λογγίνο για προδοσία.
Ο Τιβέριος διέταξε τον επίτροπο της περιοχής, τον Πόντιο Πιλάτο, να τιμωρήσει παραδειγματικά τον αποστάτη. Ο Πιλάτος έστειλε ομάδα στρατιωτών εναντίον του, οι οποίοι έφθασαν βράδυ έξω από την οικία του πρώην Εκατοντάρχου. Δεν γνώριζαν ότι ο άνδρας που τους υποδέχθηκε με αγάπη ήταν αυτός που αναζητούσαν και τον διέταξαν να τους οδηγήσει στο σπίτι του Λογγίνου. Ο οικοδεσπότης Λογγίνος προθυμοποιήθηκε να τους δείξει αυτόν που ζητούσαν, αλλά πρώτα τους ετοίμασε φαγητό και τους έβαλε να ξαποστάσουν.
Οι στρατιώτες μη γνωρίζοντας ποιόν έχουν απέναντί τους του αποκάλυψαν το σκοπό του ταξιδιού τους, δηλαδή τη θανάτωση του Λογγίνου και των δύο στρατιωτών του. Αυτός ατάραχος, τους προέτρεψε να μείνουν μαζί του για δυό ημέρες, μέχρι να επιστρέψουν και οι άλλοι στρατιώτες που έψαχναν. Οι ημέρες πέρασαν, οι σύντροφοι έφθασαν και ήρθε η ώρα της αποκαλύψεως. Οι απεσταλμένοι δήμιοι έμειναν έκπληκτοι, όταν ο γενναιόδωρος οικοδεσπότης τους είπε ότι εκείνος ήταν ο άτιμος Εκατόνταρχος που πρόδωσε τη Ρώμη. Ακόμα περισσότερο παραξενεύθηκαν με την ειλικρίνειά του, αφού δεν προσπάθησε να αποφύγει το θάνατο.
Του ζήτησαν το λόγο και ο Λογγίνος απάντησε ότι ανυπομονούσε να μαρτυρήσει για την πίστη του. Έτσι και έγινε. Οι στρατιώτες με βαριά καρδιά εκτέλεσαν τις διαταγές τους, αποκεφάλισαν τον Εκατόνταρχο και τους συντρόφους του και πήγαν τα κεφάλια στον Πιλάτο, ως απόδειξη της επιτυχούς αποστολής τους. Εκείνος μόλις τα είδε τα πέταξε περιφρονητικά από το παράθυρο σε μια χωματερή. Χρόνια μετά, μία τυφλή γυναίκα βρήκε την τιμία του Μάρτυρος κεφαλή και θεραπεύθηκε σύμφωνα με την εξής διήγηση:
Εκείνα τα χρόνια κάποια χήρα από την Καππαδοκία, ονόματι Άννα, η οποία είχε ακούσει από το Λογγίνο τα θαυμαστά γεγονότα του Γολγοθά και είχε πιστέψει στο Χριστό, έτυχε να τυφλωθεί. Επισκέφθηκε πολλούς γιατρούς, στην Καισαρεία και αλλού, χωρίς να δει όφελος. Τότε σκέφτηκε να πάει στα Ιεροσόλυμα, να προσκυνήσει τα άγια μέρη και τον τάφο Εκείνου που ο Λογγίνος είχε μιλήσει κάποτε στα πλήθη της Καππαδοκίας διδάσκοντας τους συμπατριώτες της την αλήθεια και να ζητήσει το έλεος του Θεού.
Πήρε, λοιπόν, το μοναχογιό της και ξεκίνησε κρατώντας τον από το χέρι, ως τα Ιεροσόλυμα. Όμως, φθάνοντας εκεί, ο γιος της χήρας έπεσε άρρωστος και σε λίγες ημέρες απέθανε. Έκλαιγε η τυφλή γυναίκα από τη μεγάλη της θλίψη, γιατί έχασε για δεύτερη φορά το φως των οφθαλμών της. Και έτσι, απαρηγόρητη, θρηνούσε ολομόναχη ανάμεσα στα τείχη της Ιερουσαλήμ. Τότε μέσα στο σκοτάδι της δυστυχίας της φανερώθηκε το φως του Αγίου Λογγίνου. Ο Άγιος της φανερώθηκε και την παρηγόρησε λέγοντας:
-Μην κλαις, καλή μου, θα σου δείξω τον τόπο που βρίσκεται ο μοναχογιός σου, στη δόξα του Κυρίου, και θα ξαναβρείς το φως των ματιών σου. Θυμήσου όσα κάποτε σας είπα για το Χριστό, το Σωτήρα μας, για τα Πάθη και την Ανάστασή του, όσα είδα με τα μάτια μου. Και μάθε, ότι ο γιος σου βρίσκεται κοντά στον Ιησού. Ακόμα μάθε, ότι οι εχθροί της αληθείας με αφάνισαν μαζί με τους δύο συντρόφους μου, και η κεφαλή μου είναι πεταμένη στα σκουπίδια, έξω από τα τείχη. Πήγαινε να τη βρεις και τότε θα ανοίξουν πάλι τα μάτια σου.
Η γυναίκα σηκώθηκε και, ταραγμένη, αλλά με ζωντανή ελπίδα, ξεκίνησε να πάει προς το μέρος που ερχόταν η δυσωδία των σκουπιδιών. Παρακαλούσε τους περαστικούς να τη βοηθήσουν να φθάσει προς το μέρος της απορρίψεως των σκυβάλων. Φθάνοντας εκεί, άρχισε να ψηλαφεί το μέρος με τα χέρια. Όταν ένιωσε στα δάχτυλα της εκείνο που ζητούσε, αμέσως σκόρπισε η καταχνιά των ματιών της, και στου ήλιου το φως είδε την κεφαλή του Αγίου Αποστόλου της Καππαδοκίας, του Εκατοντάρχου Λογγίνου.
Με δάκρυα χαράς δόξασε τότε το Θεό και παίρνοντάς την στα χέρια της την ασπάσθηκε και την έφερε στο σπίτι που διέμενε. Εκεί την έπλυνε, την άλειψε με μύρο, και πλημμύρισε η καρδιά της με μια ουράνια χαρά. Την επομένη, η χήρα είδε πάλι τον Άγιο Λογγίνο λουσμένο στο φως, με μάτια λαμπρά και κρατώντας από το χέρι το μοναχογιό της χαμογελαστό και ευτυχισμένο της είπε:
-Βλέπεις, γυναίκα, που βρίσκεται ο γιος σου; Χαίρε, γιατί εδώ είναι η αιώνια βασιλεία. Σήκω. Βάλε την κεφαλή και το λείψανο του γιου σου στην ίδια κάσα και πήγαινέ τα στον τόπο όπου κήρυξα το λόγο του Κυρίου.
Βιαστικά σηκώθηκε η γυναίκα και κάνοντας, όπως της είπε ο Άγιος κατευθύνθηκε στην Καππαδοκία, όπου έθαψε τα λείψανα σε τόπο γαλήνης και αναπαύσεως, κοντά στο φτωχικό της.
Εγγραφα την 16ην Οκτωβρίου 2015,
Ημέρα μνήμης του Αγίου Λογγίνου
Ελάχιστος
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Πολλές φορές πηγαίνουμε στον πνευματικό, για να λύσουμε το πρόβλημα μας. Αυτό σημαίνει: – π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Πολλές φορές πηγαίνουμε στον πνευματικό, για να λύσουμε το πρόβλημα μας. Αυτό σημαίνει: – π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 Πολλές φορές πηγαίνουμε στον πνευματικό, για να λύσουμε το πρόβλημα μας.

Αυτό σημαίνει: Σε παρακαλώ μη μου μιλήσεις τώρα για τον Θεόν, μόνο βοήθησε με να προσαρμοσθώ στη ζωή αυτή, να τακτοποιήσω τα θέματα μου, ώστε να μην υποφέρω, βοήθησε με, να συνδυάσω αυτό που θέλω, που σκέπτομαι ή που αγαπώ, με την δυσκολία που έχω.
Δεν πηγαίνουμε διότι μας ενδιαφέρει ο Θεός, παρ’οτι εξομολογούμαστε, αλλά διότι μας ενδιαφέρει πως να βρεθεί λύση.
Άνθρωπος που δεσμεύει τον εαυτό του με κοσμικά πράγματα δεν μπορεί να πετάξει επάνω στον ουρανό.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Αναρτήθηκε από amethystos

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε…

Κι όμως οι περισσότερες περιπτώσεις θαυμάτων του Κυρίου ήταν για να λυθεί το τρέχον πρόβλημα… Άρρωστη θυγατέρα, τύφλωση, αναπηρία και άλλα πολλά…
Μη γινόμαστε αυστηροί

Κάρπος 15/10/21 1:56 μ.μ.

amethystos είπε…

Θεράπευσε ασθένειες καί συγχώρεσε αμαρτίες. Δέν έδωσε συμβουλές γάμου, δέν έλυσε κληρονομικά προβλήματα, δέν βρήκε δουλειές. Ο Αγιος Πορφύριος είπε ότι φεύγω μέ ένα παράπονο: έδωσα τόσες συμβουλές, σάς βρήκα ακόμη καί νερό, αλλά κανένας δέν μού ζήτησε τόν Χριστό. 15/10/21 6:45 μ.μ.

Ανώνυμος είπε…

Σ’αυτά που ανάρτησες δε βλέπω αυτά που έγραψες στο σχόλιο..
Στον Κύριο τρέχει ο κάθε πονεμένος κι ελπίζει για λύση του προβλήματος που έχει.. τα κληρονομικά κι άλλα τέτοια είναι ανάξια λόγου!
Κι οι λεπροί λύση στο πρόβλημά τους ήθελαν.. το Μέγα θέμα είναι να κάνουμε ο,τι έκανε μόνο ένας από αυτούς… Να επιστρέψουμε και νά δοξολογήσουμε !
Κάρπος 15/10/21 7:09 μ.μ.

Ανώνυμος είπε…

amethystos είπε…

Αλλο η αμαρτία, τό θαύμα καί η θεραπεία, άλλο τά προβλήματά μας. 15/10/21 9:13 μ.μ.

Ανώνυμος είπε…

Νομίζω ότι αυτό που θέλει να πει ο μακαριστός γέρων δεν είναι ότι τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου είναι ανύπαρκτα ή ανούσια, αλλά ότι εκκινούν ακριβώς από το γεγονός ότι «ο άνθρωπος που δεσμεύει τον εαυτό του με κοσμικά πράγματα δεν μπορεί να πετάξει επάνω στον ουρανό».

Ας θυμηθούμε τους λόγους του Κυρίου: «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην Αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς». Γι’ αυτό η σύγχρονη ζωή είναι ανυπόφορη, παρά τα ευδαιμονιστικά ψέμματα και αυταπάτες λέμε στον εαυτό μας και παρά το κυνήγι των μάταιων ηδονών στο οποίο επιδιδόμαστε για να συνεχίσουμε το μαγγανοπήγαδο. 16/10/21 2:09 μ.μ.

Ιστοριες (3) “εχθρικες” εκτος Κατεστημενου…

Η μάχη της Κερπινής που δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων

Το πρωί της 16.10.1943, ξεκίνησε με φορτηγά από το Αίγιο, ένα μικτό «μπουλούκι», 92 ανδρών, από τον πρώτο και τον πέμπτο λόχο του 749 Συντάγματος της 117ης Μεραρχίας Κυνηγών για να κάνει εκκαθαριστική επιχείρηση περί τα Καλάβρυτα. 
Η 117η «Jäger Division «της Βέρμαχτ, ήταν ελαφρά μεραρχία πεζικού που δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 1943 στην Κροατία για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων ασφαλείας. 
Προήρθε από την αναδιοργάνωση της 717ης Μεραρχίας Πεζικού , που πολέμησε στο Στάλινγκραντ, με την ένταξη Κροατών και Σλοβάκων. 
 Από τη Γιουγκοσλαβία, η 117η, με 3 συντάγματα , (737ο , 749ο , και 670ο ), και 2 ανεξάρτητα τάγματα, μεταφέρθηκε το Μάιο του 1943 στην Πελοπόννησο. 
 Όταν τελείωσε ο πόλεμος, παραδόθηκε στον αμερικανικό στρατό στην Σιλεσία το Μάιο του 1945.
Στις 5 το απόγευμα της 15ης Οκτωβρίου 1943 συγκροτήθηκε στην αυλή του Σχολείου στο Αίγιο ένα μικτό απόσπασμα , από τον πρώτο και τον πέμπτο λόχο του 749 Συντάγματος .
O στρατιώτης ALOIS PÜHRINGER που διασώθηκε από τη μάχη της Κερπινής στην αφήγηση στο Μόναχο , τον Οκτώβριο του 1982, είπε :

«Παραταχτήκαμε στην αυλή του Σχολείου στις 5 το απόγευμα της 15 ης Οκτωβρίου 1943. Δεν ήταν ακριβώς ο 5/749, αλλά ένα ποικίλο μπουλούκι. Είμαστε 92 άνδρες. Εκεί παρουσιάστηκε ο Λοχαγός Σόμπερ, (Schober). Δεν τον γνωρίζαμε. Πιστεύαμε ότι θα έχει μαχητική πείρα γιατί είχε έλθει από το μέτωπο της Ρωσίας. Αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο δε συνέβαινε. Μας είπαν ότι θα βαδίσουμε για τα Καλάβρυτα να επιβάλλουμε την τάξη που είχε διασαλευτεί από τους αντάρτες. Τίποτα άλλο. Ξεκινήσαμε το πρωί της 16.10.1943 με φορτηγά αυτοκίνητα όσο ήταν δυνατόν. Μετά πήραμε το ποτάμι και συνεχίσαμε την πορεία με τα πόδια. Μερικοί συνάδελφοί είχαν πυρετό από ελονοσία. Στη διαδρομή βρήκαμε μερικά ζώα, για να μεταφέρουν τα πυρομαχικά. Το απόγευμα φθάσαμε σε ένα χωριό».
 Το «μπουλούκι», δεν είχε μαζί του ούτε μυδραλιοβόλο ούτε και ασύρματο. 
 Το απόγευμα , έφθασαν στην Κερπινή, και την ώρα του Εσπερινού, το μικτό γερμανικό απόσπασμα , δέχθηκε την επίθεση του ΕΛΑΣ, από πολυάριθμη ομάδα 350 ανταρτών, με επικεφαλής τους Νικολόπουλο, Σφακιανό, Κατσικόπουλο και τον αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού που είχε περάσει στον ΕΛΑΣ Νίκο Μουτούση . 
 Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν, αλλά παρά τα καταιγιστικά πυρά των ελασιτών , κατόρθωσαν να καταφύγουν στη θέση «Δρυμώνας» όπου παρέμειναν σε θέσει αμύνης, τη νύχτα της 16ης προς την 17ην Οκτωβρίου 1943. 
Αργά το απόγευμα της 17ης Οκτωβρίου 1943, ο διοικητής τους λοχαγός Σόμπερ κατάκοπος και χωρίς πυρομαχικά, παραδόθηκε μαζί με τους άντρες του, αφού κατέστρεψαν τα όπλα τους. 
 Από την διήμερη μάχη της Κερπινής οι Γερμανοί είχαν 4 νεκρούς και τρείς βαριά τραυματίες, ενώ ο ΕΛΑΣ είχε 6 νεκρούς, που ήταν οι Γεώργιος Γιδάς, Αθανάσιος Μυλωνάς, Αθανάσιος Ζεβέρδας, Ιωάννης Καλούσης, Βασίλειος Λεμπέσης και ένας ανώνυμος με το ψευδώνυμο «Όλυμπος». 
11 Γερμανοί διέφυγαν. 
 Οι υπόλοιποι 75 (μαζί με τον Λοχαγό), και οι τρείς τραυματίες παραδόθηκαν. Ήταν η πρώτη και μοναδική κατά μέτωπο επίθεση του ΕΛΑΣ κατά Γερμανικού τμήματος, και η πρώτη φορά που ο ΕΛΑΣ πήρε αιχμαλώτους. 
 Οι αιχμάλωτοι της «μάχης της Κερπινής» μεταφέρθηκαν στην αρχή στα Καλάβρυτα όπου διαπομπεύτηκαν και στη συνέχεια στα Μαζέικα, όπου παρέμειναν μέχρι την 6 Δεκεμβρίου που τους μετέφεραν για εκτέλεση. 
 Οι Γερμανοί πρώτοι ζήτησαν την απελευθέρωση των αιχμαλώτων και άρχισαν διαπραγματεύσεις με την διαμεσολάβηση του τότε Μητροπολίτη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Θεόκλητου (Παναγιωτόπουλου) και του αρχηγείου ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Εκπρόσωπος της Μητρόπολης στις διαπραγματεύσεις ορίστηκε από τον Θεόκλητο ο αρχιμανδρίτης Κωνστάντιος Χρόνης, μετέπειτα Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως. 
 Από την πλευρά του ΕΛΑΣ συμμετείχαν οι Δημ. Μίχου και Ε. Λασάνης και τον Γερμανό μέραρχο εκπροσωπούσε ο λοχίας των S.D Konrand Dohnert. 
 Τις επιστολές που ανταλλάχθηκαν ανεπίσημα μεταξύ του αρχιμανδρίτη Κωνστάντιου, του στελέχους του ΕΑΜ Αιγίου Ανδρέα Παπαδημητρίου,(Καπετάν Θαλασσινού), και του Πελοποννησιακού γραφείου ΚΚΕ , τις μετέφραζε ο βιομήχανος χάρτου του Αιγίου Α. Φιλιππόπουλος. 
 Οι διαπραγματεύσεις κράτησαν 20 ημέρες και την τελική απόφαση να μην γίνει ανταλλαγή των αιχμαλώτων έλαβε το Πελοποννησιακό γραφείο του ΚΚΕ, αφού «μελέτησε» την γνώμη των συνδέσμων της SOE. 
 Μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων, οι 75 Γερμανοί αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν, (και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η γιγαντιαία χερσαία «επιχείρηση Καλάβρυτα»), στη περιοχή Μάζι του Χελμού , όπου και εκτελέστηκαν το βράδυ της 7ης Δεκεμβρίου 1943, ενώ τα πτώματα τους ρίχθηκαν σ’ ένα βάραθρο 80 μέτρων. 
Την διαταγή για την μεταφορά από τα Μαζέικα στο Μάζι και την εκτέλεση τους υπέγραψαν (με ημερομηνία 4-12-1943) οι τρείς επικεφαλείς του αρχηγείου ΕΛΑΣ βορειοδυτικής Πελοποννήσου Αχιλλέας, Αλέξανδρος και Μίχου. 
Οι δύο πρώτοι ήταν κομματικά στελέχη του ΚΚΕ ενώ ο Μίχου (Δημ. Μίχου ή Γερο-Μίχος από τους Λαπαναγούς) στρατιωτικός διοικητής). 
Η απόφαση για την εκτέλεση ελήφθη με υπόδειξη της Αγγλικής Αποστολής (Άντονυ Άντριους, Τζών Στήβενς και Ντάνκαν Μακμάλεν ) που παρακολουθούσαν τα γεγονότα. 
 Την εκτέλεση ανέλαβε η ομάδα του λοχαγού Χρ. Στασινόπουλου του 9ου Συντάγματος ΕΛΑΣ Αρκαδίας, με την συμμετοχή του λοχαγού Αργυρόπουλου και 20 ανδρών τους. 
Από τους ομήρους Γερμανούς διασώθηκαν δύο, που είπαν ότι στην εκτέλεση οι Έλληνες τους έδεναν με σύρμα ανα έξη και ότι πυροβολούσαν δυο ξένοι, που μιλούσαν Αγγλικά. Αυτοί οι δύο εκτέλεσαν τους γερμανούς αιχμαλώτους. 
Οι Γερμανοί, μάζεψαν 79 πτώματα, (4+3+72) και τους έθαψαν στην Τρίπολη στις 23 Δεκεμβρίου.

========================================================

Στις 16 Οκτωβρίου 1949 ο σ. Νίκος διέταξε το “το όπλο παραπόδα”.

Στις 16 Οκτωβρίου 1949 ο σ. Νίκος Ζαχαριάδης από το ραδιοφωνικό σταθμό του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι εξήγησε στους ηλιθίους ακροατές του, την απόφαση της 6ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για «προσωρινή υποχώρηση», στο πλαίσιο της οποίας , τέθηκε «το όπλο παρά πόδα» και η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση του Παρτσαλίδη, ανακοίνωσε “προσωρινή εκεχειρία”. Η 6η Ολομέλεια συνήλθε στις 9 Οκτωβρίου στο Μπουρέλι της Αλβανίας. Πριν, ο σ.Ν. Ζαχαριάδης συναντήθηκε με τον Στάλιν κοντά στη λίμνη Ρίτσα, στην Αμπχαζία, στις 16 Σεπτέμβρη 1949.

Από τη συνάντηση, προέκυψαν οι αποφάσεις που ψήφισε η 6η Ολομέλεια και τις οποίες τις «πέρασε» από Συνδιάσκεψη 325 «αντιπροσώπων», των Κομματικών Οργανώσεων των ΔΣΕ που πολέμησαν στο Βίτσι και το Γράμμο, που έγινε στις 29 και 30 Σεπτέμβρη 1949. Ο σ. Νίκος Ζαχαριάδης απέδωσε την ήττα του ΔΣΕ στον αμερικανικό παράγοντα, την προδοσία του Τίτο, και στα λάθη των μαχητών κατά την υλοποίηση των καθηκόντων τους.

Είπε μάλιστα ότι, «αν το 1946 γνώριζαν, (οι Σοβιετικοί) την προδοσία του Τίτο για την οποία ήταν σίγουρος ότι από τότε εξυφαινόταν, δεν θα έπαιρνε την απόφαση για έναρξη ένοπλου αγώνα, γιατί, «βασίστηκε στην αναμενόμενη γιουγκοσλαβική βοήθεια». Την βασική εισήγηση έκανε ο υπουργός Οικονομικών της ΠΔΚ και στρατηγός του ΔΣΕ, Βασίλης Μπαρτζιώτας, (σ. Φάνης), που ανέπτυξε την πολιτική, «για προσωρινή υποχώρηση για ανασύνταξη» και για πρώτη φορά διατυπώθηκε μομφή για τη συμφωνία της Βάρκιζας.

Στην 6η Ολομέλεια, μίλησαν, ο υπουργός Γεωργίας της ΠΔΚ σ. Δημήτρης Βλαντάς, ο σ. Γεώργης Βοντίσιος (Γούσιας), ο σ. Γιώτης (Χ.Φλωράκης), ο σ. Κώστας Θέος, ο σ. Ζήσης Ζωγράφος, ο σ Κώστας Καραγιώργης, ο σ. Κώστας Κολιγιάννης (Αρβανίτης), ο υπουργός Δικαιοσύνης της ΠΔΚ ,σ. Μιλτιάδης Πορφυρογένης , ο Πολύδωρος Δανιηλίδης, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Επισιτισμού σ. Λεωνίδας Στρίγγος, ο σ.Κώστας Λουλές, ο σ.Απόστολος Γκρόζος, και ο Γ.Ερυθριάδης (Πετρής).

===============================================================

16 Οκτωβρίου 1946. Το Κράτος Δικαίου εκτέλεσε για εκδίκηση έναν πολύ καλό Γερμανό δημοσιογράφο για τις ιδέες του

Ο Γιούλιους Στράϊχερ έθεσε σε κυκλοφορία την εφημερίδα-σταθμό της γερμανικής δημοσιογραφίας που έσπασε το οβρέικο μονοπώλιο της ενημέρωσης . Η εφημερίδα του Στράιχερ , “Der Stürmer” , (σε ελεύθερη απόδοση ο επιτιθέμενος), στόχευε στον μέσο εργαζόμενο, που δεν ήταν τεμπέλης, και που δεν μπορούσε να διαθέσει πολύ χρόνο για να διαβάσει μια πολυσέλιδη (εβραίικη) εφημερίδα.

Για αυτό ήταν μόνο τετρασέλιδη, τα άρθρα ήταν μικρά , με σύντομες προτάσεις, και απλό λεξιλόγιο. Σημαντικό ρόλο είχαν οι σκιτσογράφοι. Η εφημερίδα “Der Stürmer” , που γρήγορα έγινε περιζήτητη, είχε μικρό κόστος και τα έβγαζε πέρα με πολύ λίγες διαφημίσεις.  Μετά τον πόλεμο, στο πλαίσιο της εκστρατείας “μίσους” που εξαπολύθηκε, συνελήφθη στην κωμόπολη της Αυστρίας Βάιντρινγκ από τον Εβραίο ταγματάρχη Χένρι Πλιτ στις 23 Μαϊου 1945. Παραπέμφθηκε να δικαστεί στη Δίκη της Νυρεμβέργης, με την κατηγορία του αντισημιτισμού.

Η υπεράσπισή του τόνισε ότι ο Στράιχερ δεν ήταν ούτε μέλος της Κυβέρνησης, ούτε υπήρξε τμήμα της γερμανικής πολεμικής προσπάθειας και ούτε αναμίχθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ωστόσο κρίθηκε ένοχος, για τα γραπτά του. Η απόφαση ανέφερε: «…επί μια εικοσιπενταετία με γραπτά, λόγους και κηρύγματα μίσους εναντίον των Εβραίων, ήταν ευρέως γνωστός ως ο υπ’ αριθμόν ένα διώκτης των Εβραίων. Με τα άρθρα και τους λόγους του, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα, μόλυνε τη γερμανική σκέψη με τον ιό του αντισημιτισμού …» 

Ο Στράιχερ εκτελέστηκε από το “Κράτος Δικαίου”, στις 16 Οκτωβρίου 1946.