Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Κάνε το καλό πρώτα σε όσους έχουν την ίδια πίστη και το ίδιο αίμα με σένα..»

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Николај Велимировић, στα σερβικά) Επίσκοπος Αχρίδος, της Σερβικής Εκκλησίας, γεννήθηκε το 1880 στην Σερβία. Η οικογένειά του καταγόταν από την Σρεμπένιτσα της Βοσνίας. Έλαβε ευρεία μόρφωση ανά την υφήλιο και επέδειξε σπουδαίο συγγραφικό έργο…
Οι υψηλές θεολογικές και φιλοσοφικές μελέτες του τον έκαναν σύντομα γνωστό λαμβάνοντας πέντε διδακτορικούς τίτλους σε διάφορα Πανεπιστήμια του κόσμου.

Επίσκοπος εκλέχθηκε μόλις στα 39 του χρόνια. Λίγο πριν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί τον μετέφεραν στο στρατόπεδο Νταχάου στην Γερμανία. Τέθηκε ως «ειδικός κρατούμενος» σε ξεχωριστό χώρο και δεν βασανίστηκε. Απελευθερώθηκε στις 8 Μαΐου του 1945.

Λόγω του ότι την εξουσία στην πατρίδα του κατέλαβε το αθεϊστικό κομμουνιστικό καθεστώς αυτοεξορίστηκε στην Αμερική. Εκοιμήθη προσευχόμενος στις 17 Μαρτίου 1956 στην Ι.Μ. Αγ. Τύχωνος στις ΗΠΑ. Το ιερό του σκήνωμα επέστρεψε στην Σερβία το 1991. Στις 24 Μαΐου 2003 ανακηρύχθηκε Άγιος από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.

Ο σύγχρονος και φίλος του Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς τον είχε χαρακτηρίσει «Χρυσόστομο των ημερών μας».

Ο Άγιος αγαπούσε πολύ τον ελληνικό λαό και σεβόταν πολύ την ελληνική Εκκλησία και την ελληνική ιστορία.

Μερικά από τα κείμενά του και τις ομιλίες του έχουν κατηγορηθεί από «ειδικούς» ότι περιέχουν «αντισημιτική» ρητορική. Π.χ. σε ομιλία του το 1936 στο Μοναστήρι Zica στη Σερβία, μίλησε εναντίον της εβραϊκής απειλής για τον Χριστιανισμό μπροστά σε ένα εκλεκτό ακροατήριο στο οποίο παρευρίσκετο και ο Πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας Μίλαν Στογιαντίνοβιτς.

Το βιβλίο του «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής» θεωρείται γενικά ως η ισχυρότερη «απόδειξη» των «αντισημιτικών» πεποιθήσεων του Αγίου.

Παράθεση αποσπασμάτων από το βιβλίο του Αγίου:

– ”Ο απόστολος Παύλος λέει: «Κι όταν κάνουμε το καλό, ας μην αποκάμουμε. Γιατί, αν αντέξουμε ως το τέλος, θα θερίσουμε τον καρπό στον κατάλληλο καιρό… ας κάνουμε το καλό σε όλους και κυρίως σε αυτούς που έχουν την ίδια πίστη με εμάς» (Γαλ. 6, 9). Ο λαός σοφά λέει, πως το πουκάμισο είναι πιο κοντά στο δέρμα από την μπλούζα…

Κάνε λοιπόν πρώτα το καλό στα αδέρφια σου, σ’ αυτούς που έχουν την ίδια πίστη με σένα, στη συνέχεια στους συγγενείς, μετά στους γείτονες και μετά στους ανθρώπους που είναι μακριά από εσένα, όσον αφορά την πίστη και το αίμα, και μετά στους ανθρώπους που ζουν στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου.

Ας μην είμαστε, όπως εκείνοι, που ονομάζονται διεθνιστές και είναι έτοιμοι να κάνουν το καλό σ’ εκείνους που είναι πιο μακριά, ενώ τα αδέρφια μας, τα πλησιέστερα στο αίμα και την πίστη, τα αφήνουν αβοήθητα, να ταλαιπωρούνται και να πεθαίνουν.

*****
– Αν κάποιος είναι εναντίον των Εβραίων, πως μπορεί να είναι και εναντίον του Χριστού; Αφού οι Εβραίοι πολεμάνε εναντίον Του δύο χιλιάδες χρόνια;

– Αυτοί (οι Ιουδαίοι) υπήρξαν οι μεγαλύτεροι εχθροί του Χριστού, μεγαλύτεροι και από τον ειδωλολάτρη Πιλάτο. Πάνω στον θυμό τους πρόφεραν και το φοβερό λόγο: «Το αίμα Του πάνω σε μας και τα παιδιά μας». Έτσι το αθώο αίμα Του έγινε το μαστίγιο που τους διώκει αιώνια από την μία χώρα στην άλλη….

Αιώνες μετά εκείνοι που σταύρωσαν τον Μεσσία, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού μετέτρεψαν την Ευρώπη σε τόπο πού πολεμά ενάντια στο Θεό.

Η Ευρώπη σήμερα είναι ο τόπος, όπου ο παλαιός Ισραήλ και ο σατανάς πολεμούν εναντίον του Ουράνιου Πατέρα. Η Ευρώπη αυτό δεν το ξέρει. Γι’ αυτό το λόγο η μοίρα των λαών της είναι σκοτεινή και γεμάτη απελπισία. Η Ευρώπη πρώτα από όλα δεν γνωρίζει ποιός είναι φίλος της και ποιός είναι εχθρός της. Δεν γνωρίζει ποιόν να ονομάσει πατέρα της και ποιόν να ονομάσει γιό της. Δεν ξέρει τίποτε, ξέρει μόνο εκείνο, που ο παλαιός Ισραήλ της δίνει ως γνώση. Δεν πιστεύει σε τίποτε εκτός από εκείνο, που την διατάζει να πιστεύει ο παλαιός Ισραήλ…
Οι πιο μορφωμένοι γιοι της είναι άθεοι με τη συνταγή του παλαιού Ισραήλ. Οι μεγαλύτεροι επιστήμονές της διδάσκουν πώς η φύση είναι ο πιο σημαντικός Θεός και πως δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από τη φύση. Και αυτό η Ευρώπη το δέχεται…

Οι πολιτικοί της σαν υπνωτισμένοι μιλούνε για την ισότητα της κάθε πίστης και της απιστίας. Έτσι στην Ευρώπη η θρησκεία του παλαιού Ισραήλ θέλει να κατέχει την ίδια θέση με τον Χριστιανισμό. Ο στόχος του παλαιού Ισραήλ είναι να πιέσει τόσο τον Χριστιανισμό, ώστε αυτός να οπισθοχωρήσει και ο χριστιανοί να γίνουν άθεοι….

Όλα τα σύγχρονα σλόγκαν της Ευρώπης τα έχει γράψει ο παλαιός Ισραήλ, εκείνος που σταύρωσε τον Χριστό. Ο παλαιός Ισραήλ έγραψε τα συνθήματα για τη δημοκρατία, το σοσιαλισμό, τις απεργίες, τον αθεϊσμό, την ανοχή σε κάθε πίστη, την επανάσταση σε κάθε τί, τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Όλα αυτά είναι εμπνεύσεις του παλαιού Ισραήλ, δηλαδή του πατέρα του παλαιού Ισραήλ, του διαβόλου. Και όλα αυτά τα κάνει με στόχο να υποτιμήσει το Χρίστο, να τον υποτιμήσει και στο θρόνο του να βάλει το δικό του Μεσσία, πού χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, είναι αυτός ο σατανάς.

Είναι παράξενο πώς οι Ευρωπαίοι δέχονται αυτόν τον αγώνα εναντίον του Χριστού, δέχονται τα ψέματα για αλήθεια, δέχονται τα συνθήματά του. Αυτό πράγματι είναι άξιο απορίας στα χρόνια μας και τίποτε άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι μικρότερης σημασίας ή ασήμαντα. Το πιο σημαντικό από όλα είναι πώς η χριστιανική Ευρώπη έγινε δούλος του παλαιού Ισραήλ, απομακρύνθηκε από τον Πατέρα του φωτός, οι επιθυμίες της, οι σκέψεις της και τα έργα της δεν είναι ευλογημένα από τον Θεό, αφού δέχτηκε τον διάβολο για πατέρα της.

*****
– Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως κάποτε απομακρύνθηκε από την χώρα των Γαδαρηνών, επειδή το ζήτησαν οι Γαδαρηνοί. Όμως μόλις απομακρύνθηκε, ήρθε ο πόλεμος, η φτώχεια, η φρίκη, η καταστροφή. Ξανά γύρισε στην Ευρώπη ο προχριστιανικός βαρβαρισμός των Αβάρων, των Ούννων, των Λογγοβάρδων, αλλά σε μέγιστη φρίκη. Τον Σταυρό Του και την ευλογία Του πήρε ο Χριστός και απομακρύνθηκε. Έμεινε το σκοτάδι και η βρωμιά. Εσείς τώρα αποφασίστε με ποιον θα πάτε… Με την σκοτεινή και βρώμικη Ευρώπη ή με τον Χριστό;

*****
– Τι είναι η Ευρώπη; Αίρεση; Είναι αίρεση. Αρχικά ήταν παπική αίρεση, στη συνέχεια λουθηρανική αίρεση και μετά καλβινική αίρεση… Το τέλος αυτών των αιρέσεων είναι ο αθεϊσμός, δηλαδή οι ευρωπαίοι άθεοι που δεν υπήρχαν ποτέ μέχρι τώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δηλαδή ο πρώτος γιός είναι αιρετικός και ο δεύτερος γιός είναι άθεος. Πώς μπορεί μια τέτοια πόλη να επιβιώσει; Πως βρέθηκαν ανάμεσα στους ανόητους και οι Σέρβοι; Είναι μία ερώτηση στην οποία είναι δύσκολο να βρούμε απάντηση.

– Στενοχωριέμαι για την Ευρώπη, γιατί θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα γκρεμιστούν, θα καταστραφούν και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και ουρλιαχτά από τσακάλια…

Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε για τον εαυτό της πώς εκπολιτίστηκε, τότε ήταν και που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν και που παραφρόνησε. Την στιγμή που νόμισε πως απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν και που έχασε όλη της τη δύναμη…

*****
– Η Ευρώπη είναι ο Θάνατος και ο Χριστός η ζωή.

– Ευρώπη είναι ο πάπας και ο Λούθηρος, η κορεσμένη δηλαδή ανθρώπινη απληστία και ο ικανοποιημένος μέχρι έσχατου βαθμού ανθρώπινος νους. Ο πάπας είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης απληστίας για εξουσία. Ο Λούθηρος είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης θέλησης να ερμηνεύσει, εξηγήσει τα πάντα με τη λογική. Ο πάπας παρουσιάζεται σαν κυβερνήτης αυτού του κόσμου και ο Λούθηρος παρουσιάζεται σαν ο επιστήμονας αυτού του κόσμου…

– Η νέα Βαβυλώνα, αυτή είναι η Ευρώπη.

– Εσύ Σερβία πως έμπλεξες και μπερδεύτηκες; Φύγε από το πλοίο που βυθίζεται. Φύγε από την εβραϊκή Ευρώπη και στρέψου προς την Εκκλησία και την ιστορία σου…

~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Κάνε το καλό πρώτα σε όσους έχουν την ίδια πίστη και το ίδιο αίμα με σένα..»
_________________________________________________

redskywarning.blogspot.com
https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

Ἀπό τίς προσωπικές σημειώσεις τοῦ γέροντος Γαβριήλ: Γιά τούς πειρασμούς καί τίς θλίψεις

«εν τω κόσμω θλίψιν εξετε’ αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάν. 16, 33)

Με παραχώρηση του Θεού συμβαίνουν οι πειρασμοί στους ανθρώπους. Δεν είναι έργο της εγκαταλείψεως του Θεού, αλλά ένδειξη της κηδεμονίας του Θεού.

Αν έχουμε μεγάλο φορτίο από πειρασμούς, θα μπορέσουμε να τους κάνουμε πιο υποφερτούς ευχαριστώντας τον Θεό και αν δεν έχουμε πολλούς πειρασμούς και πάλι θα απολαύσουμε την εύνοια του Θεού, εφόσον τους υποφέρουμε με ευχαρίστηση.

Να χαιρόμαστε για τους πειρασμούς, γιατί αυτοί γίνονται αιτία να κληρονομήσουμε την Βασιλεία των Ουρανών.

Όποιος δέχεται με γενναία καρδιά τις θλίψεις και τους πειρασμούς, αυτός απολαμβάνει τον πνευματικό πλούτο που βρίσκεται μέσα σ’ αυτές.

Τρέμεις για την αδυναμία της φύσεως σου; Αλλά έλπιζε στον Κύριο του οποίου η δύναμις τελειώνεται και δοξάζεται στην ασθένεια.

Η υπομονή μετριάζει τις θλίψεις, ενώ η ανυπομονησία τις μεγαλώνει.

Η αχαριστία των Χριστιανών πολύ λυπεί τον Κύριο.

Με τη θλίψη τα κατορθώματα γίνονται λαμπρότερα και μεγαλύτερα.

Η θλίψη παρέρχεται, ενώ τα αγαθά που αποκομίζονται απ’ αυτήν μένουν εις τον αιώνα.

Όσο περισσότερες οι περιστάσεις, τόσο μεγαλύτερος ο μισθός, αν υποφέρεις με ευχαρίστηση και γενναιότητα όσα συμβαίνουν.

Έχεις μεγάλους πειρασμούς; Να χαίρεσαι, γιατί ο μισθός θα είναι μεγάλος.

Ότι δυσάρεστο μας συμβαίνει να λέμε «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν». Αυτή η φράση είναι θανατηφόρο πλήγμα για τον διάβολο. Μόλις την λέει κανείς, διασκορπίζεται το σύννεφο της λύπης.

Η φτώχεια είναι ανώτερη από τον πλούτο, η αδιαθεσία και η ασθένεια από την υγεία, ο πειρασμός από την άνεση.

Η έλευση των πειρασμών γίνεται αιτία στεφάνων και βραβείων. Μας καθαρίζουν από τις πολλές αμαρτίες μας, εφόσον δεχόμαστε με ευχαρίστηση όλα τα επερχόμενα δεινά.

Γνώρισμα του ευγνώμονος δούλου είναι το να ευχαριστεί τον Θεό για όλα τα δυσάρεστα που του συμβαίνουν.

Από τους πειρασμούς πέρασαν όλοι οι Άγιοι. Αν θέλουμε να κερδίσουμε την εύνοια του Θεού να μη δυσανασχετούμε για τους πειρασμούς, αλλά να χαιρόμαστε και να ευχαριστούμε τον Θεό γι’ αυτούς.

Να ευχόμαστε να μην περιπέσουμε σε δοκιμασία, αν όμως πέσουμε να μην ταρασσόμαστε. Ο Θεός μπορεί αμέσως να μας απαλλάξει από τους πειρασμούς.

Επιτρέπει ο Θεός τον πειρασμό για δοκιμή, το κάνει για την ωφέλειά μας.

Δεν πρέπει οι ίδιοι να ρίχνουμε τον εαυτόν μας στον πειρασμό.

Όποιος άρρωστος δεν καταφεύγει πρώτα στον Ιησού Χριστό, που είναι ο μόνος αληθινός και αλάνθαστος ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, και τρέχει αμέσως στους γιατρούς ή τους μάγους, αρνείται τον Θεό.

Το όνομα του Ιησού είναι παντοδύναμο, ανασταίνει νεκρούς, φωτίζει τυφλούς, ανορθώνει παραλύτους, βγάζει δαιμόνια.

Να αντιμετωπίζουμε τους πειρασμούς με την προσευχή, και να καταφεύγουμε στο Θεό.

Οι πειρασμοί μας κάνουν λαμπρότερους και προξενούν σ’ αυτούς που τους υπομένουν μεγάλα αγαθά. Ο Απ. Παύλος και ο Ιώβ και άλλοι έγιναν διάσημοι, επειδή έκαναν υπομονή στους πειρασμούς.

Να παρακαλούμε τον Θεό να μην περιπέσουμε ποτέ σε πειρασμό, αν όμως περιπέσουμε, τότε πρέπει να παρακαλούμε να μας δίνει ο Θεός υπομονή.

Οι πειρασμοί είναι για το συμφέρον μας. Ν’ αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού την ώρα των πειρασμών.

Με την υπομονή στους πειρασμούς διαλύουμε μεγάλο μέρος από τα αμαρτήματα, αρκεί να ευχαριστούμε τον Θεό για τους πειρασμούς και να κατακρίνουμε τους εαυτούς μας.

Γνώρισμα του Χριστιανού είναι να υπομένει τους πειρασμούς και να μη δυσανασχετεί.

Οι πειρασμοί προέρχονται από την αγάπη του Θεού και αποδίδουν πολύ καρπό. Οι Άγιοι με την υπομονή στους πειρασμούς στεφανώθηκαν.

Οι κακοπάθειες είναι ένδειξη θεϊκής αγάπης.

Κανένα αγαθό δεν είναι ίσο με την ευχαριστία. Ουδέν ευχαριστίας ευαρεστότερο στον Θεό, ουδέν δοξολογίας υψηλότερο έργο και αγιότερο και ωφελιμότερο.

Ο Θεός επιτρέπει τα εμπόδια, για να φανεί η προθυμία μας προς τον Θεό και η αγάπη μας.

Να χαίρεστε, όταν δοκιμάζεστε από πολλούς και ποικίλους πειρασμούς. Με τους πειρασμούς ο Θεός μας επαναφέρει στον εαυτό μας, μας φέρνει κοντά Του.

Οι πειρασμοί βρίσκονται στα χέρια του Θεού και έχουν σκοπό να δοκιμάσουν την πίστη μας.

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος: “Εκεί «ψηλά», το πρώτο που θα μάς ρωτήσουνε θα είναι: «έζησες σαν άνθρωπος στην γή;» Μέρος Α.

Ο Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος (Γκαριγιάντς) τής Μονής τής Όπτινα ανεχώρησε εις Κύριον.

“Χαίρε, Προστάτιδα, Εσύ που κρατάς τις πόρτες τού ουρανού ανοικτές στους πιστούς!” – ποιος δεν θυμάται τον ηχηρό μελωδικό τόνο του. Ακόμα και οι πλέον άσχετοι στο τραγούδι, τραγουδούσαν δίπλα του. Mετά τούς ακαθίστους, παντού και για πολλή μάλιστα ώρα, η ψυχή των μυημένων από τον πάτερ Ηλιόδωρο, τραγουδούσε και χαίρονταν.

Αυτός είναι ο απόστολος τής, θεμελιώδους σημασίας για τον άνθρωπο, ευτυχίας τού να είσαι μαζί με τον Θεό, υπό την Σκέπη τής Παναγίας, που τόσο ασύγκριτη χαρά φέρνουν. Έτσι και η Μητέρα του Θεού τον άφησε να εισέλθει στην ουράνια κατοικία την ημέρα τής εορτής τής Πορταϊτισσας των Ιβήρων. Αλλά και τα σαρανταήμερά του συμπίπτουν χρονικά με την εορτή των Εισoδίων τής Θεοτόκου – την γιορτή τής Μονής των Εισοδίων τής Θεοτόκου τής Όπτινα.

Ο πατέρας Ηλιόδωρος μάς παρότρυνε: “Πρέπει να χρησιμοποιούμε όλον τον χρόνο που δίνει ο Κύριος στον καθέναν από μας: 24 ώρες την ημέρα!”. Συμπεριλαμβανομένου τού χρόνου τών διακοπών.

Δημοσιεύουμε τα όσα μάς είπε ενόσω πίναμε ένα φλιτζάνι τσάι μαζί.

Πότε κάποιος αισθάνεται καλά;

Συμβαίνει συχνά κάποιος να «ψάχνεται» για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ένας από αυτούς ήμουν κι εγώ. Περιπλανήθηκα στη ζωή μου μέχρι τα 40 μου: μια από δω πήγαινα, μια από κει …

Και τότε ο Κύριος με οδήγησε στην Λαύρα. Και τότε κατάλαβα τα πάντα! Ε, και με το που τα κατάλαβα όλα, τότε πήρα μπροστά! Έτσι έγινα μοναχός. Έμεινα εκεί στο μοναστήρι. Άρχισα να προσεύχομαι όπως κι όλοι εκεί. Εδώ άρχισαν να αποκαλύπτονται τα μυστικά και η σοφία της ύπαρξής μας, των σχέσεων με τον Θεό. Όλη η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να χτίσουμε μια σχέση με τον Θεό, «καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (βλ. κατά Ματθαίο κεφ. 6 εδ.33).

Πάνω από τον ευφυία υπάρχει ο σωφροσύνη, πάνω από τον σωφροσύνη υπάρχει η σοφία, πάνω από την σοφία υπάρχει η ιερή απλότητα. Παραπάνω δεν πάει. Όλα είναι απλά με τον Θεό.

«Όπου υπάρχει απλότητα, εκεί υπάρχουν εκατό άγγελοι, εκεί όπου υπάρχει περιπλοκότητα, δεν υπάρχει ούτε ένας», έλεγε ο πάτερ Αμβρόσιι τής Όπτινα. Εμείς οι ίδιοι, κάνουμε τα πάντα δύσκολα για τον εαυτό μας.

«Ο Θεός δεν δημιουργεί κανέναν σταυρό για τον Άνθρωπο. Όσο δύσκολο κι αν είναι για κάποιον να κουβαλάει τον σταυρό στη ζωή, το δέντρο από τον οποίο έχει φτιαχτεί το ξύλο του, μεγαλώνει πάντα πάνω στην καρδιά του», δίδασκε, και δείχνοντας την καρδιά, προσέθετε: «όπως το δέντρο φυτρώνει εκεί που είναι η πηγή τού νερού, έτσι και το δέντρο τού σταυρού φυτρώνει εκεί που στροβιλίζουν τα πάθη». Από αυτό πηγάζουν και όλα τα προβλήματά μας.

Η ζωή μας όλη είναι στα χέρια του Θεού. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να οικοδομήσουμε μια σχέση με τον Θεό

Αλλά, τι είναι η αγιότητα; Εξωτερικά, μιλάμε για ανθρώπους μετριοπαθείς, απλοϊκούς, καλοσυνάτους, προσβάσιμους, με αμεσότητα, καλοπροαίρετους και που δεν έχουν κακία μέσα τους. Εάν κάποιος δεν κακιώνει με κανέναν, αυτός θεωρείται ήδη άγιος. Εάν δεν κρίνει, δεν δεν κατακρίνει κανέναν. «Να ζεις, να μην θλίβεσαι, να μην κατακρίνεις κανέναν, να μην ενοχλείς ή πικραίνεις κανέναν, και να ΄χέεις σεβασμός προς όλους»

– υπάρχει κάποιος που να μην ξέρει τα λόγια αυτά τού π. Αμβρόσιι; «Μην αναζητείς για τον εαυτό σου ούτε τιμές, ούτε δόξες. Και να είσαι συγκαταβατικός με όλους, προσεχτικός. Να τούς αγαπάς όλους … Ναι, απλά ξεκίνησε να το κάνεις αυτό, και θα έχεις ήδη γαλήνη στην ψυχή σου. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει αγάπη μέσα σου, κάνε πράξεις αγάπης, ακόμη και χωρίς αγάπη, και ο Θεός, βλέποντας την επιθυμία σου και τα πάθη σου, θα δώσει αγάπη στην καρδιά σου», αυτές είναι οι διδαχές τών Γερόντων τής Όπτινα.

Σε τελική ανάλυση, πότε είναι καλά για κάποιον; Όχι όταν τον αγαπάνε, αλλά όταν αυτός αγαπά. Τότε όλα είναι καλά για αυτόν: κι ο καιρός είναι όμορφος, και όλοι οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν είναι θαυμάσιοι… Και όταν δεν αγαπά, τίποτε δεν είναι καλό, όλα είναι δύσκολά, αφόρητά. Αυτός είναι ο λόγος που ο Κύριος δίνει την εντολή: «.. καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (βλ. κατά Ιωάννη κεφ. 13, εδ. 34).

Χωρίς αγάπη, τίποτα δεν έχει νόημα

Λένε: ο κόσμος θα χαθεί όταν στερέψει η αγάπη. Χωρίς αγάπη τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει. Γιατί ο κόσμος θα καταρρεύσει σε αυτήν την περίπτωση; Γιατί χωρίς αγάπη, τίποτα δεν έχει νόημα.

Εάν δεν υπάρχει αγάπη, τότε πολλά δεινά μπορεί να συνεφέρουν τούς ανθρώπους, τουλάχιστον για λίγο. Όλα είναι στο θέλημα του Θεού. Υπήρξαν και προφητείες, και αν οι άνθρωποι είχαν μετανοήσει, ο Κύριος θα άλλαζε γνώμη. Αν υπήρχαν ακόμη και 10 δίκαιοι άνθρωποι στα Σόδομα και Γόμορρα, πέντε σε κάθε πόλη, που απλά θα μετανοούσαν – ο Θεός δεν θα είχε καταστρέψει αυτές τις πόλεις (βλ. Γένεση κεφ. 18, εδ. 32 [ΣτΜ; ἐὰν ὦσιν ἐν Σοδόμοις πεντήκοντα δίκαιοι ἐν τῇ πόλει, ἀφήσω ὅλην τὴν πόλιν καὶ πάντα τὸν τόπον δι᾿ αὐτούς. .. .. μήτι κύριε, ἐὰν λαλήσω ἔτι ἅπαξ· ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ δέκα; καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω ἕνεκεν τῶν δέκα. ])!

Είναι επιτακτική ανάγκη για όλους μας να χρησιμοποιήσουμε όλο τον χρόνο που μάς δίνει ο Κύριος στον καθέναν από μάς, δηλαδή: 24 ώρες την ημέρα! Ακριβώς τόσες δίδονται τόσο στον Πατριάρχη όσο και στον καθέναν από μάς. Όπως τα ταχτοποιήσεις εσύ, έτσι και θα είναι. Όπως λέει κι ο λαός μας: κάθε άτομο είναι ο χτίστης τής δικής του ευτυχίας και δυστυχίας. Είναι απαραίτητο, να μην είναι οι περιστάσεις που μάς κοντρολάρουν, αλλά εμείς να κοντρολάρουμε τις περιστάσεις. Διαφορετικά θα φτάσουμε στο σημείο, η συνήθεια να γίνει δεύτερη φύση μας, και μετά να το ρίχνουμε στις δικαιολογίες. “Η χαζή η γυναίκα μου φταίει.. “.

Τρεις είναι οι κύριες υποχρεώσεις τού κάθε ανθρώπου: εάν είναι οικογενειάρχης, η οικογένεια. Ακολούθως, η δουλειά – ο άντρας δεν μπορεί να κάνει χωρίς δουλειά, οι γυναίκες έχουν τις δικές τους δουλειές: παιδιά, σπίτι. Και η τρίτη, η Εκκλησία. Και βέβαια πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα η Εκκλησία. Όταν ο Θεός έρχεται πρώτος, όλα τα άλλα έρχονται από μόνα τους.

Αλλά πρέπει να ωριμάσει κανείς για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Και έπειτα, για πολλούς η οικογένεια δεν είναι κάτι που τούς απασχολεί ή κάτι απέναντι στο οποίο νιώθουν κάποια υποχρέωση… “Ε, δουλεύει, δουλεύει και στο σπίτι ούτε που τον τον βλέπουμε ” – δουλειές όλη την ώρα. Και προς τι, τότε, μια τέτοια ζωή;

Ο Κύριος κήρυξε και αγίασε όχι μόνο έξι ημέρες εργασίας, αλλά και την έβδομη τής ανάπαυσης

Πρέπει να ξεκουραζόμαστε, ο Κύριος το κήρυξε και με το παράδειγμά Του αγίασε όχι μόνο έξι ημέρες εργασίας, αλλά και την έβδομη, τής ανάπαυσης (ο Άγιος Νικόλαος της Σερβίας έχει γράψει πολλά και καλά περί αυτού). Οι εντολές πρέπει να τηρούνται. Αλλά κι η ξεκούραση δεν είναι αυτοσκοπός, όπως πιστεύουν ορισμένοι. Πολλές είναι στρεβλώσεις: είτε εργασιομανισμός, είτε ξέφρενoς «αγώνας» για όσο πιο πολλή απόλαυση … Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η έλλειψη νοήματος. Γιατί αν δεν υπάρχει αγάπη στη ζωή, τότε και τίποτε δεν έχει νόημα.

Ποια είναι το θέμα με τα άτομα που δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία; Ότι δεν καταλαβαίνουν την ουσία τής ζωής. Αλλά κι όταν οι Χριστιανοί απομακρύνονται από την Εκκλησία, κι αυτό είναι ήδη καταστροφικό. «ὁ δοῦλος, ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου ἑαυτοῦ καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλάς·» (βλ. κατά Λουκά κεφ. 12, εδ. 47). Και να ΄σου ένα σωρό δικαιολογίες: «Μα δεν μπορούσαμε τότε, έχουμε ήδη αργήσει, δεν έγινε και τίποτε .. Ο Κύριος θα μάς συγχωρέσει». Και μετά έρχονται οι αρρώστιες και οι θλίψεις.

Ζήστε για να προετοιμαστείτε για την αιωνιότητα

«Στις θλίψεις, να προσεύχεστε στον Θεό και θα φύγουν, τις ασθένειες δεν τις διώχνεις με το ραβδί», έλεγε ο Όσιος Αμβρόσιι. Η θεραπεία συχνά δίνεται για να ενισχύσει την πίστη. Ήξερα μια κάποιαν Ελπίδα, από τη Φινλανδία. Έπεσε άρρωστη με σάρκωμα. Οι γιατροί τής έδιναν ένα-δύο μήνες ζωής. Πούλησε ό,τι είχε και επισκέφθηκε διάφορα άγια μέρη. Προσεύχονταν, και τα λείψανα και ιερά προσκύνησε, και θαυματουργές εικόνες ασπάστηκε, άρχισε να ζει έναν χριστιανικό τρόπο ζωής, να βοηθά τους άλλους, να εξομολογείται, να λαμβάνει κοινωνία, έκανε ευχέλαια. Δεν παραμελούσε να αλείφεται κάθε μέρα με το λαδάκι από το ευχέλαιο, αλλά και με άλλα λάδια, αγιασμένα σε άγια λείψανα, σε εικόνες. Έπινε αγιασμένο νερό, δεν ξεκινούσε την μέρα της χωρίς πρόσφορο, ασχολούνταν ενδελεχώς με τούς βίους των αγίων. Έγινε πιστή. Κι ούτε ήταν πλέον επιφυλακτική, στο στυλ, «μα τι χρειάζονται όλα αυτά τώρα»… Κι οι γιατροί δεν μπορούσαν να πιστέψουν τα μάτια τους:

– Μα καλά, σε ποιόν ακολουθείτε θεραπεία;

– Έχω το άγιο λαδάκι μου, το αγιασμένο νερό, τα πρόσφορά μου… – τούς απαντούσε με ευθύτητα.

– Τι πράμα! … – λέγανε οι γιατροί και κοίταζαν ο ένας τον άλλον.

Αυτή η γυναίκα έζησε ακόμη 12 χρόνια, παρακαλώ! Και αυτά τα δώδεκα παραπάνω χρόνια ήταν αρκετά για να προετοιμαστεί για την αιωνιότητα. Άφησε αυτόν τον κόσμο πολύ απλά και εύκολα. Το να σωθείς, όπως έλεγε ο Όσιος Αμβρόσιι, δεν είναι δύσκολο, αλλά σοφό. Βαρύτερο, όταν κάποιος πιστεύει κι αρρωσταίνει …

Ιεροδιάκονος Ηλιόδωρος (Γκαριγιάντς)

Κατεγράφη από την Όλγα Ορλόβα

Μετάφραση για το gr.pravoslavie.ru: Γρηγόριος Μάμαλης

Pravoslavie.ru

10/15/2021

https://gr.pravoslavie.ru/142371.html
Αναρτήθηκε από PROSKINITIS