Άγιος Συμέων ο Νέος Θεολόγος: Να βάλλετε ως θεμέλιον εις την οικοδομήν των αρετών το αγαθόν της ταπεινώσεως!

Η φιλοξενία του Αβραάμ, προτύπωση της Αγίας Τριάδας.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Λόγος ΧΧΧΙΙΙ (33ος)

Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=324497

Και αν είναι ανάγκη να ομιλήσω περισσότερον συγκεκριμένα, ό,τι είναι το εν πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, αυτό είναι και τα δύο άλλα. Διότι και τα τρία Πρόσωπα είναι απολύτως και ασυγχύτως ηνωμένα και νοούνται εις μίαν φύσιν και ουσίαν και βασιλείαν.

Εάν κάποια ονομασία ιδιότης αποδίδεται εις εν Πρόσωπον, αυτή αναφέρεται και υπάρχει και εις τα υπόλοιπα δύο, εκτός από τα αντιστοιχούντα εις τα «ακοινώνητα γνωρίσματα» των προσώπων της Τριάδος ονόματα, ήτοι «Πατήρ» και «Υιός» και «Άγιον Πνεύμα», τα όποια εκφράζουν τας εις έκαστον αποκλειστικώς πρόσωπον προσιδιαζούσας ιδιότητας του «γεννάν» (= Πατήρ), του «γεννάσθαι» (= Υιός) και του «εκπορεύεσθαι» (= Άγιον Πνεύμα)· διότι μόνον αυτά εις την Αγίαν Τριάδα ακολουθούν φυσικώς και αναντιρρήτως και αποκλειστικώς έκαστον πρόσωπον.

Τας ιδιότητας αυτάς δεν είναι δυνατόν να τας εννοήσωμεν ή να τας είπωμεν διαφορετικά ή ανάποδα ή να τα εναλλάξωμεν μεταξύ των προσώπων. Διότι με αυτά επιτυγχάνεται η διάκρισις και η γνώσις των προσώπων και δεν είναι δυνατόν να βάλωμεν τον Υιόν πριν από τον Πατέρα, ούτε το Άγιον Πνεύμα πριν από τον Υιόν, αλλ’ οφείλομεν να τα λέγωμεν μαζί ως έξης: «Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα», χωρίς να κάνωμεν ή να νοούμεν ούτε την παραμικράν χρονικήν διακοπήν ή απόστασιν μεταξύ αυτών, αλλά να έχωμεν κατά νουν ότι μαζί με τον Πατέρα και συγχρόνως εγεννήθη και ο Υιός και εξεπορεύθη το Άγιον Πνεύμα· ως προς όλας τας άλλας δε ιδιότητας το εν όνομα ή παράδειγμα που αναφέρεται εις εν Πρόσωπον αναφέρεται συγχρόνως και εις τα τρία π.χ. εάν είπης «φως» και καθέν από τα πρόσωπα είναι φως και τα τρία μαζί αποτελούν εν φως· «ζωή αιώνιος», και καθέν από αυτά επίσης είναι ζωή, και ο Υιός και το Πνεύμα και ο Πατήρ, αλλά και τα τρία είναι μία ζωή.

Πνεύμα, λοιπόν, είναι ο Θεός και Πατήρ, και ο Κύριος είναι το Πνεύμα και το Άγιον Πνεύμα είναι Θεός. Αυτά είναι χωριστά το καθέν Θεός και συγχρόνως τα τρία μαζί Θεός· έκαστον εξ αυτών είναι Κύριος και τα τρία μαζί πάλιν Κύριος· ένας είναι ο Θεός που ευρίσκεται πάνω από όλα, και καθένα είναι Κτίστης των όλων, και όλα αυτά είναι ο ένας Δημιουργός των όλων Θεός.

Λέγει δε σχετικώς και η Παλαιά Διαθήκη: «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην». «Και είπεν ο Θεός· γεννηθήτω φως· και εγένετο φως» ενταύθα γίνεται λόγος περί του Θεού – Πατρός ως Δημιουργού· ο Δαυίδ όμως λέγει: «Τω Λόγω Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν», ενώ εδώ γνωρίζομεν ότι πρόκειται περί του Υιού, «και τω Πνεύματι του στόματος αυτού πάσα η δύναμις αυτών», το οποίον αναφέρεται σαφώς εις το Άγιον Πνεύμα.

Αλλά και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Υιός της βροντής, λέγει εις το Ευαγγέλιόν του: «Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν», δηλαδή τον Πατέρα, «και Θεός ην ο Λόγος», δηλαδή ο Υιός. «Πάντα δι· αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέν ο γέγονε».

Μάθετε, λοιπόν, παρακαλώ, όλα αυτά όσοι ονομάζεσθε τέκνα του Θεού, και εκείνοι που θέλουν να φαίνωνται ότι είναι Χριστιανοί και διδάσκουν άλλους κούφια λόγια και όσοι νομίζουν πως είναι ανώτεροι από τους άλλους – πλανώμενοι -, δηλαδή οι ιερείς και οι μοναχοί!

Ερωτήσατε σχετικώς τους πεπειραμένους πρεσβυτέρους και αρχιερείς σας, αφού συγκεντρωθήτε όλοι μαζί με αγάπην Θεού· και πρώτα – πρώτα επιδιώξατε να μάθετε και να πάθετε αυτά επάνω εις την πράξιν, ακόμη δε να θελήσετε κάποτε και να τα ίδετε οι ίδιοι και αφού δοκιμάσετε και διά της προσωπικής σας εμπειρίας τα ζήσετε, να γίνετε όμοιοι με τον Θεόν.

Και μη αρκήσθε, λοιπόν, μόνον εις τα εξωτερικά σχήματα και την ενδυμασίαν και σπεύδετε μόνον με αυτά να αναρριχηθήτε εις τα αποστολικά αξιώματα, διά να μη ακούσετε, σεις οι οποίοι πριν καλά – καλά γνωρίσετε τα μυστήρια τρέχετε να καταλάβετε τα αξιώματα που ανήκουν εις άλλους καταλληλοτέρους σας, το: «Ουαί οι φρόνιμοι παρ’ εαυτοίς και ενώπιον αυτών επιστήμονες»! και το «Ουαί οι τιθέντες το φως σκότος και το σκότος φως»!

Παρακαλώ, λοιπόν, όλους σας, αδελφοί μου εν Χριστώ, πρώτ’ απ’ όλα να βάλλετε ως θεμέλιον εις την οικοδομήν των αρετών το αγαθόν της ταπεινώσεως έπειτα επάνω εις αυτό το θεμέλιον να υψώσετε με αγώνας ευσεβείας τον οίκον της γνώσεως των Μυστηρίων του Θεού και να καταυγασθήτε από το θείον φως και να ίδητε με το καθαρόν μάτι της καρδίας σας – όσον είναι δυνατόν εις ημάς τους ανθρώπους – τον Θεόν και από εκείνον να διδαχθήτε τα πλέον δυσνόητα και αφανέρωτα από τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών και τοιουτοτρόπως από αυτήν την γνώσιν, η οποία παρέχεται και αποκαλύπτεται από τον Πατέρα των φώτων, θα περάσετε εις το έργον της μεταδόσεως της θείας διδασκαλίας εις τους πλησίον σας, διδάσκοντες αυτούς «τι το θέλημα του Θεού, το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον», και διά της διδασκαλίας σας αυτής να προσφέρετε εις τον Θεόν λαόν εκλεκτόν, εις τον Θεόν ο οποίος διά του Αγίου Πνεύματος σας ανέδειξεν διδασκάλους της Εκκλησίας του·.

οφείλομεν να επιτελέσωμεν τοιουτοτρόπως το έργον τούτο, ώστε να μη πεταχθώμεν έξω από τον νυμφώνα του Χριστού ως περιφρονηταί αυτού και εστερημένοι του ενδύματος του γάμου, αλλά μάλλον ωσάν συνετοί και τίμιοι διαχειρισταί, που έχομεν διαχειρισθή καλώς τον θησαυρόν της διδασκαλίας του θείου λόγου μεταξύ των συνανθρώπων μας, και φυσικά πριν από αυτό, που έχομεν τακτοποιήσει την ζωήν και τον εαυτόν μας έναντι του Θεού, να εισέλθωμεν εις τον νυμφώνα του Κυρίου, ανεμποδίστως, με βίον στολισμένον από αρετάς και ουράνιον γνώσιν, ακτινοβολούντες θείον φως και γεμάτοι από Άγιον Πνεύμα, και να βασιλεύσωμεν αιωνίως μαζί με τον Χριστόν και να κληρονομήσωμεν μαζί με αυτόν τα αγαθά της βασιλείας του Θεού και Πατρός εν Αγίω Πνεύματι, το οποίον είναι η αιώνιος ζώσα και αθάνατος πηγή και ζωή και εις το οποίον αρμόζει να προσφέρεται πάσα δοξολογία και τιμή και λατρεία και τώρα και πάντοτε και εις τους ατελευτήτους αιώνας. Αμήν.

Απόσπασμα από το 33ο λόγο των Κατηχήσεων του αγίου Συμέωνος του Νέου Θεολόγου σε μετάφραση, σχόλια, Ηλία Τσιάκου, (θεολόγου, νομικού), κείμενο Basile Krivocheine, όπως περιέχεται στον τόμο «Συμεών του Νέου Θεολόγου» (3), της σειράς Άπαντα των Αγίων Πατέρων, των εκδόσεων «Ωφελίμου βιβλίου», Αθήνα 1977.

Πως θα καταλάβουμε ότι είναι κάποιος ψυχοπαθής. Αγίου Παϊσίου

—Γέροντα, πως μπορεί κανείς να καταλάβει αν κάποιος είναι δαιμονισμένος και όχι ψυχοπαθής;

–- Αυτό και ένας απλός γιατρός, ευλαβής, μπορεί να το καταλάβει. Όσοι πάσχουν από δαιμόνιο, όταν πλησιάσουν σε κάτι ιερό, τινάζονται. Έτσι φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουν δαιμόνιο. Λίγο αγιασμό αν τους δώσεις η με άγιο Λείψανο αν τους σταύρωσης, αντιδρούν, επειδή στριμώχνονται μέσα τους τα δαιμόνια, ενώ, αν έχουν ψυχοπάθεια, δεν αντιδρούν καθόλου.

Ακόμη και επάνω σου αν έχης έναν σταυρό και τους πλησίασης, ανησυχούν, ταράζονται. Κάποτε σε μια αγρυπνία στο Άγιον Όρος μου είπαν οι πατέρες ότι έχουν τον λογισμό πως κάποιος λαϊκός που ήταν εκεί είχε δαιμόνιο. Κάθησα στο διπλανό στασίδι και ακούμπησα επάνω του τον σταυρό μου που έχει Τίμιο Ξύλο. Τινάχθηκε επάνω· σηκώθηκε και πήγε στην άλλη μεριά. Όταν έφυγε λίγο ο κόσμος, πήγα με τρόπο δίπλα του. Πάλι τα ίδια. Κατάλαβα ότι πράγματι είχε δαιμόνιο.

Όταν μου φέρνουν στο Καλύβι παιδάκια και μου λένε ότι έχουν δαιμόνιο, για να διαπιστώσω αν είναι δαιμονισμένα, μερικές φορές παίρνω ένα τεμάχιο αγίου Λειψάνου του Αγίου Αρσενίου και το κρύβω στην χούφτα μου.

Και να δήτε, ενώ έχω κλειστά και τα δυο χέρια μου, το παιδάκι, αν έχη δαιμόνιο, κοιτάζει φοβισμένο το χέρι με το όποιο κρατώ το άγιο Λείψανο. Αν όμως δεν έχη δαιμόνιο, αλλά λ.χ. κάποια αρρώστια εγκεφαλική, δεν αντιδρά καθόλου.

Άλλοτε πάλι τους δίνω νερό στο οποίο προηγουμένως έχω βουτήξει τεμάχιο άγιου Λειψάνου, αλλά, αν έχουν δαιμόνιο, δεν το πίνουν απομακρύνονται. Σε ένα δαιμονισμένο παιδάκι έδωσα μια φορά να φάη πρώτα γλυκά, για να διψάση πολύ, και μετά του έφερα από αυτό το νερό. «Στον Γιαννάκη, είπα, θα δώσω πιο καλό νερό».

Μόλις ήπιε λίγο, άρχισε να φωνάζη: «Αυτό το νερό με καίει. Τι έχει μέσα;». «Τίποτε», του λέω. «Τι με κάνεις; με καίει», φώναζε.«Δεν καίει εσένα· κάποιον άλλον καίει», του λέω. Τον σταύρωνα στο κεφάλι, και τινάζονταν τα χέρια, τα πόδια του… Έπαθε δαιμονική κρίση. Το δαιμόνιο το έκανε ένα κουβάρι.

Θυμάστε κι εκείνον τον φοιτητή που είχε έρθει εδώ παλιά; «Έχω μέσα μου δαιμόνιο, μου έλεγε, και με τυραννάει πολύ. Περνάω μαρτύριο από τον δαίμονα, γιατί με αναγκάζει να λέω και αισχρά. Έχω φθάσει σε απελπισία. Αισθάνομαι να με πιέζη μέσα μου, να με σφίγγη πότε εδώ, πότε εκεί», και ο καημένος έδειχνε την κοιλιά του, το στήθος, τα πλευρά, τα χέρια. Επειδή ήταν πολύ ευαίσθητος, για να μην τον πληγώσω και για να τον παρηγορήσω, του είπα: «Κοίταξε, δεν έχεις μέσα σου δαιμόνιο· μια εξωτερική δαιμονική επίδραση είναι επάνω σου».

Όταν πήγαμε στην εκκλησία, είπα στις αδελφές που ήταν εκεί να κάνουν ευχή για το δυστυχισμένο πλάσμα του Θεού, κι εγώ πήρα από το Ιερό ένα τεμάχιο αγίου Λειψάνου του Αγίου Αρσενίου, τον πλησίασα και τον ξαναρώτησα: «Σε ποιο σημείο σε πιέζει και σε βασανίζει ο δαίμονας;

Που νομίζεις ότι βρίσκεται;». Μου έδειξε τότε τα πλευρά του. «Που, εδώ;», τον ρώτησα και ακούμπησα επάνω την χούφτα μου με το άγιο Λείψανο. Βγάζει αμέσως ένα ουρλιαχτό! «Μ΄ έκαψες, μ΄ έκαψες! Δεν φεύγω…ω…ω! Δεν φεύγω!».

Φώναζε, έβριζε, έλεγε αισχρά. Τότε άρχισα μέσα μου να λέω: Κύριε Ίησου Χριστέ, Κύριε Ιησού Χριστέ, δίωξε το ακάθαρτο πνεύμα από το πλάσμα Σου και να τον σταυρώνω με το ιερό Λείψανο. Αυτό γινόταν επί είκοσι λεπτά.

Ύστερα ο δαίμονας τον σπάραξε, τον έρριξε κάτω. Έκανε τούμπες. Το κουστούμι του έγινε μέσ” στις σκόνες. Τον σηκώσαμε όρθιο. Έτρεμε ολόκληρος και έκανε έντονες σπασμωδικές κινήσεις. Πιάσθηκε από το τέμπλο, για να στηριχτεί. Από τα χέρια του έτρεχε κρύος ιδρώτας, όπως είναι η δροσιά στα χορτάρια.

Σε λίγο έφυγε ο δαίμονας και ηρέμησε. Έγινε καλά και τώρα είναι μια χαρά.

«Μη δίνετε σημασία στα λόγια του δαιμονισμένου»

–– Γέροντα, τι πρέπει να προσέχη κανείς, όταν συζητά με έναν δαιμονισμένο;

—Να λέη την ευχή και να του φέρεται με καλωσύνη.

– – Γέροντα, θυμούνται οι δαιμονισμένοι τι λένε πάνω στην κρίση τους;

— Άλλα τα θυμούνται και άλλα δεν τα θυμούνται. Δεν ξέρουμε πως εργάζεται ο Θεός. Μερικές φορές επιτρέπει να τα θυμούνται, για να ταπεινωθούν και να μετανοήσουν. Και όταν ζητάη κάτι ο δαιμονισμένος, δεν είναι εύκολο να καταλάβη κανείς πότε αυτό είναι από τον διάβολο και πότε το έχει ανάγκη ο ίδιος.

Είχα συναντήσει κάπου μια δαιμονισμένη κοπέλα. Αυτή είχε διαβάσει Καζαντζάκη και πίστευε κάτι βλάσφημα πράγματα με αποτέλεσμα να δαιμονισθή. Ξαφνικά την επίασε το δαιμόνιο και έβαλε κάτι φωνές! «Καίγομαι, καίγομαι!».

Οι δικοί της την κρατούσαν, για να την σταυρώσω. Μετά φώναζε: «Νερό, νερό!». Λέω:«Φέρτε της νερό». «Όχι, όχι, μου λένε, γιατί μας είπε κάποιος να μην κάνουμε υπακοή στον διάβολο». «Τώρα, λέω, η καημένη διψάει. Φέρτε νερό».

Καταλάβαινα πότε ήταν το κάψιμο από τον διάβολο και πότε ήταν από δίψα. Ήπιε η καημένη κάνα-δυο ποτήρια νερό. «Κάρβουνα, έλεγε, έχω μέσα μου, τόσο κάψιμο νοιώθω. Και έναν κουβά νερό να έπινα, δεν θα έσβηνε μέσα μου η φωτιά». Τέτοιο κάψιμο ένοιωθε!

—Όταν, Γέροντα, φωνάζη ένας δαιμονισμένος, πως καταλαβαίνουμε πότε μιλάει ο διάβολος μέσω του άνθρωπου και πότε ο άνθρωπος;

— Όταν μιλάη ο διάβολος, τα χείλη δεν κινούνται κανονικά· κινούνται σαν μηχανή. Ενώ, όταν μιλάη ό άνθρωπος, κινούνται φυσιολογικά.

Όταν φωνάζη ένας δαιμονισμένος, την ώρα που του διαβάζουν εξορκισμούς η οι άλλοι εύχονται γι” αυτόν, άλλοτε η ίδια η ψυχή βασανίζεται και λέει λ.χ. στον διάβολο: «φύγε, τι κάθεσαι;» και άλλοτε ο διάβολος βρίζει τον άνθρωπο η τον ιερέα η βλασφημάει τον Χριστό, την Παναγία, τους Άγιους.

Άλλοτε λέει ψέματα η άλλοτε πιέζεται από την δύναμη του ονόματος του Χριστού να πη την αλήθεια. Μερικές φορές πάλι ο δαιμονισμένος λέει δικά του από τα πνευματικά που έχει διαβάσει κ.λπ. Τι να πω; Μπερδεμένα πράγματα.

Γι΄αυτό, όταν συζητάτε μαζί του, να προσέχετε πολύ. Μη δίνετε σημασία στα λόγια του. Μπορεί να λέη λ.χ. «με καίς». Αν πράγματι τον καίς και πης «τον καίω», κάηκες. Αν δεν τον καίς και πιστέψης ότι τον καίς, κάηκες δυο φορές. Η μπορεί να φωνάζη «βρωμιάρες» και σε μια να πη: «Εσύ είσαι καθαρή». Αν εκείνη το πιστέψη, πάει, χάθηκε. Γι΄αυτό μην κάνετε πειράματα με τον διάβολο.

Σε ένα μοναστήρι πήγαν έναν δαιμονισμένο και ο ηγούμενος είπε στους πατέρες να πάνε στην εκκλησία να κάνουν κομποσχοίνι. Είχαν εκεί και την κάρα του Αγίου Παρθενίου, επισκόπου Λαμψάκου, και το δαιμόνιο στριμώχθηκε πολύ.

Συγχρόνως, ο ηγούμενος ανέθεσε και σε έναν ιερομόναχο να διάβαση στον δαιμονισμένο εξορκισμούς. Ο ιερομόναχος αυτός ήταν ευλαβής μεν εξωτερικά, αλλά εσωτερικά είχε κρυφή υπερηφάνεια. Ήταν αγωνιστής και τυπικός σε όλα. Νουθετούσε πνευματικά τους άλλους, γιατί ήταν και λόγιος.

Ο ίδιος όμως δεν βοηθιόταν από κανέναν, γιατί οι άλλοι, από σεβασμό, όταν τον έβλεπαν να κάνη κάτι στραβό, δίσταζαν να του το πούν. Είχε δημιουργήσει ψευδαισθήσεις στον εαυτό του ότι είναι ο πιο ενάρετός της μονής κ.λπ.

Ο πονηρός βρήκε ευκαιρία εκείνη την ημέρα να του κάνη κακό. Έβαλε την πονηριά του, για να του δώση την εντύπωση ότι αυτός διώχνει το δαιμόνιο από τον δαιμονισμένο.

Μόλις λοιπόν άρχισε να διαβάζη τους εξορκισμούς, άρχισε το δαιμόνιο να φωνάζη: «καίγομαι! που με διώχνεις, άσπλαχνε;», οπότε νόμισε ότι καίγεται από τον δικό του εξορκισμό – ενώ ο δαίμονας ζοριζόταν, γιατί προσεύχονταν και οι άλλοι πατέρες -, και απάντησε στον δαίμονα: «Να έρθης σ” εμένα». Το είχε πεί αυτό ο Άγιος Παρθένιος σε ένα δαιμόνιο, άλλα εκείνος ήταν άγιος.

Μια φορά δηλαδή που ένα δαιμόνιο φώναζε: «καίγομαι, καίγομαι, που να πάω;», ο Άγιος του είπε: «Έλα σ” εμένα». Τότε το δαιμόνιο είπε στον Άγιο: «και μόνον το όνομά σου με καίει, Παρθένιε!», και έφυγε από τον δαιμονισμένο που ταλαιπωρούσε.

Πήγε και αυτός να κάνη τον Άγιο Παρθένιο και δαιμονίσθηκε. Από εκείνη την στιγμή τον εξουσίαζε πια ο δαίμονας. Χρόνια ολόκληρα βασανιζόταν και δεν μπορούσε να αναπαυθή πουθενά. Συνέχεια γύριζε, πότε έξω στον κόσμο και πότε μέσα στο Άγιον Όρος.

Τι τράβηξε ο καημένος! Του είχε δημιουργήσει αυτή η κατάσταση ψυχική κούραση και σωματική κόπωση με τρεμούλα. Και να δήτε, ενώ ήταν καλός παπάς, δεν μπορούσε μετά να λειτουργήση Βλέπετε τι κάνει ο διάβολος;

– – Γέροντα, έχει κάποια σχέση ο καφές με τις αντιδράσεις ενός δαιμονισμένου; –

—Όταν το νευρικό σύστημα είναι ταραγμένο και πιή κανείς πολλούς καφέδες, κλονίζονται τα νεύρα και το ταγκαλάκι εκμεταλλεύεται αυτήν την κατάσταση.

Δεν είναι ότι ο καφές είναι κάτι δαιμονικό. Χρησιμοποιεί το ταγκαλάκι την επίδρασή του στα νεύρα, και ο δαιμονισμένος αντιδράει χειρότερα…

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

– Θεός είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις!


Κάποιος ιερεύς, προ του 1940, καθώς μου διηγείτο ένας εγγονός του, πήγε ένα πρωινό, πού ήταν γιορτή, στην Εκκλησία, για να λειτουργήσει. 
Τα καντήλια ήταν όλα σβηστά, γιατί από κάποιο σπασμένο τζάμι έμπαινε αέρας. 
Τα είχε σβήσει όλα, ακόμα και το ακοίμητο καντήλι. 
Στενοχωρήθηκε ο παππούλης, γιατί ήταν ευλαβής. 
Ψάχνεται για σπίρτα, δεν είχε. 
Κοιτάζει στο παγκάρι, κοιτάζει στα ντουλάπια, ψάχνει από δω, ψάχνει από κει, δεν βρίσκει τίποτα. 
Του ‘ρθαν δάκρυα στα μάτια, γιατί έπρεπε να πάει πάλι πίσω στο σπίτι. 
Ήταν όμως  χειμώνας, έβρεχε, φυσούσε δυνατός αέρας, παγωμένος βοριάς, επικρατούσε μεγάλη κακοκαιρία…

Ξαφνικά λοιπόν, γυρίζει πίσω του, κοιτάζει…το θυμιατό ήταν αναμμένο! Υπήρχαν μέσα κάρβουνα ολοκόκκινα! 
(Την παλαιά εποχή είχαν κάρβουνα. Είχαμε ένα μικρό μαγκάλι, άναβε ο καντηλανάφτης από πολύ πρωί τα κάρβουνα, κοκκίνιζαν αυτά και παίρναμε έπειτα με τη μασιά, βάζαμε στο θυμιατό και πάνω σ’ αυτό ρίχναμε το θυμίαμα.) 
Αφού είδε λοιπόν το θυμιατό αναμμένο και το κοίταζε με έκπληξη, έβαλε ένα χαρτάκι, το άναψε, μ’ αυτό άναψε ένα κερί και με το κερί άναψε πρώτα το ακοίμητο καντηλάκι και υστέρα όλα τ άλλα καντήλια.

Κάθε τόσο γύριζε και κοίταζε το θυμιατό. και έλεγε: 
—Μπρε, μπρε, μπρε, τι θαύματα κάνει ο Θεός! Όταν θέλει, κάνει θαύματα!… τι θαύμα ήταν πάλι τούτο! 

Ήρθε κατοπιν ο ψάλτης, άρχισε ο Όρθρος, το θυμιατό παρέμενε ολοκόκκινο! 
Στην ένάτη ωδή, την” Τιμιωτέραν”, το παίρνει για να θυμίαση και βλέπει μέσα από το θυμιατό να βγαίνουν ευώδεις στήλες καπνού, σαν να είχε ρίξει μέσα θυμίαμα!

— Μα, εγώ, λέει, δεν έβαλα θυμίαμα! Κύριε, ελέησον! Τέλος πάντων, είπε, και, γυρνώντας προς την Αγία Τράπεζα, πρόσθεσε: ·

– Θεός είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις! 

Σε λίγο ήρθε ο εγγονός του.

– Μην το πειράξεις, του λέει, καθόλου το θυμιατό. Άφησε το έτσι, γιατί ο Θεός ό,τι θέλει κάνει, αγοράκι μου, ό,τι θέλει κάνει!…

—Καλά, παππού, είπε το παιδάκι.

Όσες φορές λοιπόν χρειάστηκε να θυμιατίσει από την Πρόθεσι μέχρι το τέλος της Θείας Λειτουργίας, το θυμιατό ήταν ολοκόκκινο, με αναμμένα τα κάρβουνα και πάντοτε έτοιμο για θυμιάτισμα- έβγαζε από μόνο του και μπροστά στα μάτια του εγγονού θυμίαμα ευώδες! 
Μόλις το έπαιρνε, έβγαιναν ευωδέστατοι καπνοί μυρίων αρωμάτων, οι όποιοι απλώνονταν σε ολόκληρο τον Ναό. 
Όλος ο Ναός ευωδίαζε!

Έκανε εντύπωση και στους χριστιανούς και, όταν τελείωσε ή Θεία Λειτουργία, του έλεγαν:
— “Ε, παπα μου, πού το βρήκες αυτό το καλό θυμίαμα;

Στον εγγονό του είπε τα εξής: 
— Μην το πεις πουθενά, μόνο όταν πεθάνω. Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει. Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει!…

Αυτά έλεγε ο παπα Γιάννης από τον Τσεσμέ…

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ : 
“ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ”
ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

πηγή : Έκτακτο Παράρτημα 

Ἅγιος Δημήτριος,«ὁ μέγας φρουρός τῆς Θεσσαλονίκης μας»

Ἅγιος Δημήτριος,«ὁ μέγας φρουρός τῆς Θεσσαλονίκης μας»

Από τήν σελίδα τῆς ζωγράφου Σοφίας Βλάχου στό φ/β, Ε Δ Ω κι᾿Ε Δ Ω . Καί οἱ Ἁγιογραφίες δικές της.  Χρόνια πολλά Θεσσαλονίκη μας ! 

Ἡ Πελασγική

================================================

Σήμερα Αθλοφόρου Δημητρίου η παγκόσμιος πανήγυρη! Ευφρανθείτε!

Άγιος Μεγαλομάρτυρας Δημήτριος ο Πολιούχος της Θεσσαλονίκης.

 «Σήμερον συγκαλείται ημάς, του Αθλοφόρου η παγκόσμιος πανήγυρις. Δεύτε ουν φιλέορτοι, φαιδρώς εκτελέσωμεν την μνήμην αυτού…».

Από το Δοξαστικό του εσπερινού της εορτής του αγίου Δημητρίου

Σήμερον Δημητρίου η παγκόσμιος πανήγυρη! Η παγκόσμιος χαρά και χάρη του Αθλοφόρου!

Ευφρανθείτε!

Μαζί σας χαίρει και ευφραίνεται η μεγαλόπολη Θεσσαλονίκη!

Η οικουμένη!

Η Θεσσαλονίκη, σήμερα, με τις ευλογίες και τη χάρη του Πολιούχου της γίνεται οικουμένη!

Πρωτεύουσά της οικουμένης! Και γίνονται όλα ένα!

Ο υμνογράφος Γεώργιος Σικελιώτης προτρέπει την ίδια την πόλη Θεσσαλονίκη:
«Ευφραίνου εν Κυρίω πόλις Θεσσαλονίκη, αγάλλου και χόρευε, πίστει λαμπροφορούσα, Δημήτριον τον πανένδοξον αθλητήν, και Μάρτυρα της αληθείας, εν κόλποις κατέχουσα ως θησαυρόν…»!

Ας κρατήσουν, λοιπόν, οι χοροί και οι αγαλλιάσεις!

Η σημερινή, όμως, πανήγυρη και χαρά δεν είναι μονοήμερη ή εφήμερη, αφού η Θεσσαλονίκη, διά των ευχών και των ευλογιών του Μυροβλύτη, είναι και κάθε μέρα πανήγυρη και οικουμένη!

Μέσα στον κόλπο του Θερμαϊκού και στην αγκαλιά της ίδιας της πόλης υπάρχει ο μοναδικός αυτός θησαυρός!

Ο Αθλοφόρος Δημήτριος!

Η Θεσσαλονίκη κατέχει, αλλά και κατέχεται από τον φιλόπολη Δημήτριο!

Και αυτά δεν πρόκειται για δύο, αλλά για ένα!

Ο Δημήτριος δεν είναι μόνον πολιούχος αλλά και πόλη!
Πόλη Θεσσαλονίκη!
Η ίδια η πόλη!

Και όσοι θέλουν να χαίρονται πάντα, μπορούν να προσβλέπουν εγκάρδια προς την καρδιά και τον θησαυρό της πόλης Θεσσαλονίκης!

Να γίνονται Θεσσαλονικείς μυστικά και να αγάλλονται!

Άλλωστε, όπως γράφει προς τους Θεσσαλονικείς ο ιδρυτής και πέτρα της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης, Απόστολος Παύλος: «Ου θέλω υμάς αγνοείν περί των κεκοιμημένων, ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα…».

Στην Θεσσαλονίκη υπάρχει και διατηρείται η ελπίδα!

Δηλαδή, η χαρά!

Δεν γράφτηκε τυχαία πως «Κανείς δεν μένει χωρίς πατρίδα όσο υπάρχει η Θεσσαλονίκη» (Νικηφόρος Χούμνος).

Άλλωστε, πρώτος πολίτης της είναι ο Μέγας Μάρτυρας Δημήτριος και αυτός κρατά τα κλειδιά της πόλης και είναι όπως φαίνεται ιδιαίτερα φιλόξενος!

Γι’ αυτό και μπορεί κάποιος, από όπου και αν βρίσκεται να προσβλέπει στην πόλη!
Να προσβλέπει στην χαρά και την ελπίδα της!
Στον κραταιό άγιο Δημήτριο!

Και έτσι να χαίρεται!
Να αγάλλεται εσαεί και παντοτινά!

Μεγαλομάρτυρας άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης.

Σήμερα, όμως, πρόκειται για το κατ’ εξοχήν Πάσχα της μεγαλόπολης Θεσσαλονίκης!
Το Πάσχα του φθινοπώρου της οικουμένης!

Λοιπόν, «Χαίρε εν Κυρίω πόλη Θεσσαλονίκη»!

Και μάλιστα, για εδώ και 109 χρόνια, η πανήγυρη αυτή, αποτελεί ένα διπλό Πάσχα για την πόλη!

Δεν πρόκειται για ένα Πέρασμα (Πάσχα), έστω κομβικό, αλλά για την ίδια την Ανάσταση της Συμβασιλεύουσας!

Γιατί, όπως είναι γνωστόν, το γένος τραγούδησε την άλωση της Κωνσταντινούπολης λέγοντας πως «Πήραν την Πόλιν, πήραν την», ενώ δεν ξέχασε να προσθέσει «Πήραν την Σαλονίκη»!

Και, έτσι, άρχισε μια Μεγάλη Σαρακοστή που κράτησε 482 ολόκληρα χρόνια!

Από την πτώση της το 1430 μέχρι την Ανάσταση του 1912!

Ο ελληνικός στρατός παραμονές της γιορτής του πολιούχου της Θεσσαλονίκης έφτασε στα περίχωρα της! Και από την 25η Οκτωβρίου όλα έμοιαζαν αναστάσιμα και αναστημένα, ξανά,  για τους Έλληνες κατοίκους της.

Μέσα στις κρυφές, από τους κατακτητές, χαρές τους, αλλά και στις ολοφάνερες μεταξύ τους, η τύχη της πόλης παιζόταν στο Διοικητήριο κατά τις διαπραγματεύσεις των ελλήνων αξιωματικών οι οποίες άρχισαν ανήμερα της «Παγκοσμίου πανηγύρεως του Αθλοφόρου». (Ενώ ο ναός του και οι περισσότεροι ναοί της πόλης ήταν τζαμιά)!

Όλα, όμως, είχαν τελειώσει εκείνη την πασχαλινή μέρα!

Ο Μεγαλομάρτυρας Δημήτριος έσωσε την πόλη του ανήμερα της οικουμενικής πανηγύρεώς του ποικιλοτρόπως: Την απελευθέρωσε, δεν άφησε να καταστραφεί από πολεμικές συγκρούσεις και η απελευθέρωση ήταν αναίμακτη για όλους κατοίκους της: Έλληνες, Εβραίους, Μουσουλμάνους και λοιπές εθνότητες που την κατοικούσαν!

Ο φιλόπολις, και φιλόξενος πανδοχέας δεν ανέχτηκε στα δικά του όρια συγκρούσεις!

Αυτός ήταν ο αρχιστράτηγος και είχε την τιμητική του εκείνη την μέρα!

Και γι’ αυτό και ο τούρκος ομότιμός μου κάλεσε τους Έλληνες για να τους παραδώσει την πόλη τους εκείνη την μέρα!

Είναι γνωστό, πως ο άγιος Δημήτριος, σύμφωνα με μαρτυρία τούρκου αξιωματικού, αυτός έκανε κουμάντο πάντα στην πόλη. Γι’ αυτό και ο πολιούχος της πόλης εμφανίστηκε οφθαλμοφανώς και διέταξε τον εν λόγω  αξιωματικό να σπεύσει και να απελευθερώσει τον π. Φιλόθεο Ζερβάκο που τον οδηγούσαν στον Λευκό Πύργο για να τον εκτελέσουν!

Ο Μεγαλομάρτυρας άγιος Δημήτριος με σκηνές από τον βίο του.

Και, όπως, φαίνεται, ο αρχιστράτηγος Δημήτριος, βρισκόταν επικεφαλής του ελληνικού στρατού από την έναρξη των πολεμικών συγκρούσεων στις αρχές Οκτωβρίου του 1912 -που μοιάζουν να αποτελούν την συνέχεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και τον ξεσηκωμό των Ελλήνων για την απελευθέρωσή τους- και τους οδήγησε μέχρι την Θεσσαλονίκη και τους την παρέδωσε ακέραια και αναιμάκτως!

Λοιπόν, τι απομένει, παρά να πραγματοποιήσουμε και ‘μείς με χαρά, ως φιλέορτοι, την πανήγυρη του Αθλοφόρου Δημητρίου, να συμπανηγυρίσουμε και να συνευφρανθούμε μαζί του, και πάντες τους εν Θεσσαλονίκη αγίους, και βεβαίως να τον ευχαριστήσουμε για όσα μας χάρισε και μας παρέχει!

Και πρώτα απ’ όλα την χαρά και την ελπίδα, αφού ο ίδιος με το μαρτύριο του νίκησε τον θάνατο!

Το αποδεικνύει και η κατ’ έτος αποκομιδή του αγίου Μύρου που κατακλύζει τα άγια λείψανά του. Άλλωστε η ζωή ευωδιάζει! Ευωδία πνευματική!

Ευφρανθείτε!

pemptousia