Τὸ ἄσπρο μαῦρο Γ΄ Ἐπιδερμικὴ «θεολογία», κατάλληλη γιὰ νεοποχήτικα ἐμβόλια πλάνης.

Γεώργιος Τζανάκης

«Ἡ ἑνότητατῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλα, γιατὶ αὐτὴ ἡ ἑνότητα στηρίζει τὴν ἀληθινή πίστι». Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.

Καλὸ ἀκούγεται.

Ἑνότητα, Ἐκκλησία, Πίστις. Λέξεις μὲ βάρος. Ὅταν λέγονται ἀπὸ κληρικοὺς ἀποκτοῦν, γιὰ τοὺς περισσοτέρους, μεγαλύτερο βάρος λόγῳ τοῦ σχήματός τους, τὸ ὁποῖο ἀκόμα ὁ λαός μας σέβεται.

Ἀκόμα μεγαλύτερο βάρος ἀποκτοῦν ὅταν λέγονται ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ πράξι, μὲ ἔργο. Ἐργασία, στὸν ἑαυτό τους πρώτα καὶ κατόπιν στὸν λαό τοῦ Θεοῦ. Μᾶλλον, ὅταν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἐργασία περιττεύουν τὰ λόγια. Καὶ μόνον ἡ παρουσία τοῦ ἐργάτη τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμη καὶ ἄνευ λόγων, φτάνει γιὰ νὰ νοιώσῃ κανεὶς τὴν πίστι, νὰ ἀντιληφθῇ τὴν ἑνότητα, νὰ αἰσθανθῇ τὴν ζεστασιά τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν χρειάζονται εἰσηγήσεις, ἐξηγήσεις, ἀναλύσεις, παραπομπές. Γνωρίζεις μὲ ὅλο τὸ εἶναι σου ὅ,τι ἐδὼ ὑπάρχει ἡ μία, ἡ μόνη, ἡ ἀληθινή πίστις. Γνωρίζεις ὅ,τι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι κομμάτι τῆς ἀληθινῆς, τῆς μίας, τῆς μόνης Ἐκκλησίας καὶ ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστο κομμάτι εἶναι μπροστά σου, εἶναι ἐνώπιόν σου ὁλόκληρη ἡ ἐκκλησία. Γιατὶ αὐτὸς εἶναι ἑνωμένος μὲ ὅσους πέρασαν καὶ ὅσους θἄρθουν. Μὲ ὅσους εἶναι στὸν οὐρανὸ καὶ ὅσους βρίσκονται στὴ γῆ. Νοιώθεις τὴν τῶν πάντων ἑνότητα.

Ξέρεις ὅτι ὅλοι οἱ πρὶν, οἱ νῦν καὶ οἱ μελλούμενοι εἶναι ἕνα. Τὸ νοιώθεις, τὸ ζεῖς, τὸ χαίρεσαι. Φτάνει ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος, ἕνας ἀληθινὸς φίλος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν παρουσία του καὶ μόνο νὰ διώξῃ κάθε φόβο, κάθε ἀμφιβολία, νὰ λύσῃ κάθε ἀπορία, νὰ διώξῃ κάθε σύννεφο, νὰ σὲ ἀλαφρώσῃ ἀπὸ κάθε βάρος νὰ σὲ κάνῃ νὰ νοιώσῃς τὸ ἄγνωστο γιὰ σένα καὶ κρυφὸ νόημα τῆς ζωῆς. Ἔχεις συναντήσει ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ἕναν χριστιανὸ, ἕναν ἅγιο, ποὺ μπορεῖ νὰ μὴν μιλάῃ, νὰ μὴν κηρύττῃ, νὰ μὴν λέει λόγο μεγάλο ἤ μικρὸ, ἀλλὰ ἀνακεφαλαιώνει ὅ,τι ἔχει λεχθῇ, ἐνσαρκώνει ὅ,τι ἅγιο ἔχει νοηθῇ, κάνει προσιτὰ τὰ ἀπρόσιτα καὶ ὁρατά τὰ ἀόρατα. Μπροστὰ στὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ γνωρίζεις μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξί σου, τὴν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, τοῦ Σώματός Του. Ἕνα γαλήνιο ἀεράκι φουσκώνει τὰ πανιὰ τῆς ψυχῆς σου καὶ εὐγνωμονεῖς τὸν Θεὸ ποὺ σὲ ἀξίωσε, ἔστω καὶ γιὰ λίγες στιγμές, νὰ γνωρίσῃς τὴν παρουσία Του. Μακάριος, ὅσο ἀνάξιος καὶ ἄν εἶναι, ὅποιος ἀξιώθηκε αὐτῆς τῆς δωρεᾶς.

Καὶ ἀκοῦς ξαφνικὰ λόγους γιὰ ἐκκλησία , γιὰ ἑνότητα , γιὰ πίστι καὶ μοιάζουν μὲ σκιὲς μέσα στὸ σκοτάδι, μὲ ἀντικατοπτρισμοὺς στὴν ἔρημο σου , μὲ βροντὲς καὶ ἀστραπὲς πάνω στὴ διψασμένη γῆ, ποὺ περιμένει τὴν σταγόνα τῆς βροχῆς , ἀλλὰ ποτὲ δὲν πέφτει. Ἀκοῦς γιὰ πίστι καὶ στὴ ψυχὴ σου ἀπλώνεται ἡ παγωνιά καὶ ἡ ἀπολυτότητα τῶν ἰδεολογιῶν, ἀκοῦς γιὰ ἑνότητα καὶ βλέπεις τὴν ἀποφασιστικότητα ὅσων ἀδίστακτα συνεργάζονται γιὰ τὸ συμφέρον τους, ἀκοῦς γιὰ ἐκκλησία καὶ νοιώθεις τὴν περιχαράκωσι μιᾶς λέσχης. Ἄλλος κόσμος αὐτός.

Βλέπεις τὶς πράξεις ἀνθρώπων μὲ σχήμα κληρικοῦ καὶ ἀπορεῖς ἄν ἔχουν κάποια σχέσι μὲ πίστι καὶ Θεό. Μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ κάτι ἔχει νοιώσει ἀπὸ Θεὸ νὰ εἶναι συνοδοιπόρος καὶ ὑπηρέτης τοῦ κράτους ; Καὶ μάλιστα τοῦ συγχρόνου κράτους ; Ἤ δὲν ἔχει καταλάβει τί εἶναι καὶ ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο τὸ σύγχρονο κράτος , ἄρα ἀπολύτως ἀκατάλληλος γιὰ καθοδηγητὴς τοῦ λαοῦ ἤ δὲν ἔχει καταλάβει ποὺ θέλει νὰ ὁδηγήσῃ ἡ πίστις τὸν ἄνθρωπο , ὁπότε ἀναξίως φέρει τὸ ἱερατικὸ σχῆμα.

Μποροῦν ἱερεῖς καὶ ἐπίσκοποι νὰ γίνονται ντελάληδες καὶ διεκπεραιωτὲς τῶν παρανόμων καὶ ἐπικινδύνων κυβερνητικῶν ἀποφάσεων ; Μποροῦν νὰ γίνονται προπαγανδιστὲς τῶν δολίων πειραματισμῶν τῶν μεγάλων φαρμακευτικῶν ἐταιρειῶν ποὺ νοιάζονται μόνο γιὰ τὸ κέρδος τους καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὶς ἀνθρώπινες ζωὲς, τὶς ὁποῖες ὑποτίθεται ὅτι πᾶνε νὰ προστατεύσουν ; Καὶ ἐνῷ ἔπρεπε νὰ μεριμνοῦν καὶ νὰ φροντίζουν γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων , καθημερινὰ κόπτονται καὶ μεριμνοῦν καὶ τυρβάζουν γιὰ θέματα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσχολοῦνται (κανονικοὶ καὶ τίμιοι) γιατροί.

Συμβαίνει αὐτὸ ποὺ περιέγραφε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς του , ποὺ τόσο πολὺ ἐμαίνοντο γιὰ τὰ βιωτικά (οὕτω πρὸς τὰ βιωτικὰ μαινομένων) καὶ τὰ χρήματα , ὥστε οἱ κληρικοὶ ἀναγκαζόταν νὰ μεριμνοῦν γιὰ τὰ λεφτὰ καὶ τὰ τρόφιμα , πῶς θὰ συγκεντρωθοῦν καὶ πῶς θὰ διαμοιραστοῦν ὅπου ὑπῆρχε ἀνάγκη , ὥστε νὰ μὴν διαφέρουν σὲ τίποτα ἀπὸ οἰκονόμους καὶ ἐμπόρους.

Καὶ ἐνῷ ἔπρεπε νὰ μεριμνοῦν γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων μεριμνοῦσαν γιὰ ὅσα φροντίζουν εἰσπράκτορες καὶ λογιστές καὶ ταμίες:

«Νυνὶ δὲ ἐπιτρόπους καὶ οἰκονόμους καὶ καπήλους παρῆλθον ἡμῖν οἱ ἐπίσκοποι τῇ περὶ ταῦτα φροντίδι· καὶ δέον αὐτοὺς ὑπὲρ τῶν ψυχῶν μεριμνᾷν καὶ φροντίζειν τῶν ὑμετέρων, οἱ δὲ, ὑπὲρ ὧν ὑποδέκται (=εἰσπράκτορες) καὶ φορολόγοι καὶ λογισταὶ καὶ ταμίαι μεριμνῶσιν, ὑπὲρ τούτων καθ’ ἑκάστην κόπτονται τὴν ἡμέραν». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG58 762

Καὶ λέει ὅτι οἱ ἐπίσκοποι δὲν ἤθελαν νὰ βάλλουν τοὺς ἑαυτούς τους σὲ μιὰ τέτοια ἀσχημοσύνη , αὐτὰ ἔπρεπε νὰ τὰ κάνουν οἱ χριστιανοὶ καὶ αὐτοὶ νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὶς ἁγιαστικὲς πράξεις , ἀλλὰ τοὺς ἀνάγκασαν οἱ χριστιανοὶ καὶ ἔτσι ἔγιναν τὰ πάνω κάτω.

«Οὐδὲ γὰρ ἠβούλοντο ἑαυτοὺς εἰς τοιαύτην ἀσχημοσύνην ἐμβαλεῖν, ἀλλ’ ἐπεθύμουν τὴν ὑμετέραν γνώμην αὐτοῖς πρόσοδον εἶναι, καὶ τοὺς καρποὺς ἐντεῦθεν τρυγᾷν, καὶ αὐτοὺς εὐχαῖς προσέχειν μόναις. Νυνὶ δὲ αὐτοὺς ἠναγκάσατε τῶν τὰ πολιτικὰ πραττόντων πράγματα τὰς οἰκίας μιμεῖσθαι· ὅθεν πάντα ἄνω καὶ κάτω γέγονεν». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (ὅ.π.)

Ἀντιλαμβάνεστε ποὺ βρισκόμαστε σήμερα. Αὐτὸ ποὺ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τὸ χαρακτήριζε ἀσχημοσύνη , τὸ νὰ εἶναι βουτηγμένοι οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ ἐπίσκοποι στὶς δοσοληπτικὲς ἀγαθοεργίες καὶ ὄχι στὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν προσευχή (τὶς δοσοληψίες καὶ τὶς ἀγαθοεργίες ἔπρεπε νὰ τὶς κάνουν οἱ χριστιανοί) , δηλαδὴ στὴν μετατροπὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα, σὲ ΜΚΟ , τὸ θεωροῦμε λόγο ὑπάρξεως τῆς ἐκκλησίας καὶ ἔτσι γίνεται ἀνεκτὴ ἡ ὕπαρξις της ἀπὸ τὸ ἄθεο κράτος, τοὺς ἀθέους ἐχθροὺς της καὶ τοὺς βλαμένους πιστούς της , ἐμᾶς δηλαδή.

Καὶ δὲν σταματοῦμε σ᾿ αὐτὴ τὴν ἐπονείδιστη καὶ ταπεινωτικὴ γιὰ τὴν οὐσία τῆς ἐκκλησίας κατάστασι , ἀλλὰ τὴν μετατρέπουμε σὲ ὑπηρέτρια τῶν σκοπιμοτήτων καὶ τῶν ἐνεργειῶν τῶν πλέον σκοτεινῶν ἀνθρώπων καὶ συστημάτων. Προπαγανδίστρια τῆς βίας, τῆς ἀπάτης, τοῦ φόβου καὶ τοῦ ἐκτραχηλισμοῦ τῶν ἀνθρώπων.

«Ἔκανε, λέει, τὶς ἐκκλησίες ἐμβολιαστικὰ κέντρα ὁ Λαρίσης». «Ἤ κάνεις τὸ ἐμβόλιο ἤ ἀπολύεσαι». Ἄνθρωποι οἱκογενειάρχες μπαίνουν στὸν δεύτερο μῆνα ἀναστολῆς ἐργασίας ἀπὸ τὸ τυραννικὸ καθεστῶς. Καὶ ἐνῷ συμβαίνουν αὐτὰ ἀκοῦμε ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ συνεργοῦν ἐνεργητικὰ σ᾿ αὐτά ὅτι: «Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλα , γιατὶ αὐτὴ ἡ ἑνότητα στηρίζει τὴν ἀληθινή πίστι».

Τί νὰ τοὺς πῇς ; «Ἔχετε δίκιο, Σεβασμιώτατε. Ἀκριβῶς ἔτσι. Ὅπως τὰ λέτε». Θὰ σοῦ ποῦν ὅ,τι εἰρωνεύεσαι. Βέβαια. Τί ἄλλο νὰ κάνῃς ; Ξαναθυμίζω αὐτὰ ποὺ ἔλεγε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος:

«Ὅταν τις εὑρίσκεται πρὸ ἀπαντήσεων ἀληθῶς ἐκφρόνων, πρὸ παραλογισμῶν καταπλησσόντων, πρὸ ἐπιχειρημάτων γελοιοτάτων, προβαλλομένων ὅμως μετ᾿ ἀξιώσεων… ὀγκολίθων ἀληθείας, περιπίπτει πραγματικῶς εἰς ἀμηχανίαν ὡς πρὸς τὸ τὶ νὰ ἀπαντήση… Εἰς τὸ καταφανέστατα γελοῖον καὶ πάντα παραλογισμὸν ὑπερβαῖνον ἐπιχείρημα, ποία ἀπάντησις σοβαρὰ εἶναι δυνατὸν νὰ δοθῇ; Εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας προκύπτει ἡ ἀνάγκη χρήσεως τῆς εἰρωνείας». (Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου. Ἄρθρα, μελέται, ἐπιστολαί. Τόμος Β΄ Σταμάτα 2017. σελ.9)

Ἐνώπιον τέτοιων περιπτώσεων εὑρισκόμεθα τώρα. Γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι ἡ ἀπόφανσις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου εἶναι ἀπλῶς λάθος , τὸ γεγονὸς ὅμως νὰ μιλάῃ γιὰ πίστι ἑνότητα καὶ ἐκκλησία ἐνῷ κάνει ὅσα κάνει καὶ λέει ὅσα λέει (καὶ μαζὶ ὅλη ἡ χορωδία τῶν στρατευμένων ἐπισκόπων), αὐτὸ εἶναι , τὸ λιγώτερο ποὺ μπορεῖ νὰ προκαλέσει εἶναι ἡ εἰρωνεία. «Κοίτα, ποιός μιλάει. Ἄκου τί λέει».

Μὰ γιὰ νὰ εἶσαι στὴν ἐκκλησία προϋποτίθεται ἡ πίστις. Ἡ ἀληθινὴ πίστις. Ἄν ὑπάρχει ἡ ἀληθινὴ πίστις τότε μόνον μετέχεις στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀπολαμβάνεις τὴν ἑνότητα, τὸ ἵνα ὧσιν ἕν, γιὰ τὸ ὁποῖο προσευχήθηκε ὁ Κύριος . Ἄν δὲν ὑπάρχει ἀληθινὴ πίστις , δὲν εἶσαι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας , ὁπότε γιὰ ποιὰ ἑνότητα μιλᾶμε ;

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος βέβαια ἀντιλαμβάνεται τὴν ἐκκλησία σὰν ὀργανισμὸ κοσμικοῦ τύπου, τοῦ ὁποίου προΐσταται, ὁ ὁποῖος ἔχει ὡς ἰδεολογία του τὴν «πίστι». Καὶ ὅπως κάθε κόμμα, κάθε λέσχη, κάθε ὁμάδα ἀνθρώπων θεωροῦν πρωταρχικὴ ὑπαρξιακὴ τους προϋπόθεσι τὴν ἑνότητα γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τοὺς ἀντιδογματίζοντας καὶ νὰ προωθοῦν τὴν ἰδεολογία τους, ἔτσι καὶ αὐτὸς, θεωρεῖ τὴν ἑνότητα πάνω ἀπὸ ὅλα. Δηλαδὴ μιὰ μπετὸν ἀρμέ ἄκαμπτη ἀποδοχὴ τῆς «γραμμῆς». Ἕνα ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα.

Δὲν ἔχει ἄδικο, ὅπως βλέπει τὰ πράγματα. Σοῦ λέει: Ἔχω νὰ κάνω μιὰ δουλειά. Στὴν παροῦσα συγκυρία πρέπει νὰ στηρίξω τὴν κυβερνητικὴ προτεραιότητα τῶν ἐμβολιασμῶν. Ἐλάχιστοι συμφωνοῦν. Κάποιοι φοβοῦνται, κάποιοι δὲν ξέρουν τί γίνεται , κάποιοι ἀκοῦν καὶ ἀπὸ δῶ καὶ ἀπὸ κεῖ. Πολλοὶ ἀντιδροῦν, διαμαρτύρονται. Πρέπει νὰ πιεστοῦν γιὰ νὰ πειστοῦν, νὰ πειθαναγκαστοῦν δηλαδή.

Ἄν βγαίνουν ἐπίσκοποι καὶ κληρικοὶ καὶ δημοσίως καὶ εὐθαρσῶς ἀμφισβητοῦν ὅσα ἐμεῖς προσπαθοῦμε νὰ ἐπιβάλλουμε δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἀποτέλεσμα. Ἄρα πρέπει νὰ σταματήσουν νὰ μιλοῦν. Νὰ ἀκούγεται μία φωνή. Αὐτὴ εἶναι ἡ «ἑνότητα» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῆς Συνόδου. Ἄν ὑπάρξει αὐτὴ ἡ «ἑνότητα» τότε πράγματι στηρίζεται ἡ «ἀληθινή πίστις» , δηλαδὴ οἱ ἀπόψεις ὅλων αὐτῶν. Ἔτσι μοῦ φαίνονται ἐμένα τὰ πράγματα αὐτά.

Ἡ ἀληθινὴ πίστις εἶναι προϋπόθεσις γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἡ ἑνότητα, γενικῶς καὶ ἀορίστως, γιὰ τὴν ἀληθινή πίστι. Προφανὲς τὸ σκόπιμο «λάθος» τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ δογματισμοῦ.

Βγαίνει δηλαδὴ ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ ΔΙΣ καὶ λένε ὅ,τι τοὺς ἀρέσει, ὅ,τι φρονοῦν. Νὰ παρουσιάσουμε σὲ .. μερικὲς σελίδες… μερικὰ ἀπὸ ὅσα εἶπαν καὶ ἔπραξαν τὰ δύο μόνον τελευταῖα χρόνια; Βγαίνει ἕνας ἐπίσκοπος καὶ λέει ὅ,τι τοῦ κατέβει, ἀπὸ κοινὲς ἀνοησίες μέχρι βλασφημίες κατὰ τῆς παραδεδομένης πίστεως.

Πόσα βιβλία θὰ γεμίσουμε μὲ λεκτικοὺς καὶ πρακτικοὺς ἐπισκοπικοὺς μαργαρῖτες; Καὶ ὅμως φύλλο δὲν κουνιέται. Κανεὶς συνεπίσκοπος δὲν διαμαρτύρεται (γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι ὑπάρχουν καὶ οἱ ἐλάχιστοι καὶ διώκονται κιόλας καὶ κάποιοι γράφουν εὐθαρσῶς, ὅπως ὁ πρώην Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος) παρότι ἡ πίστις ὑβρίζεται λόγῳ … τῆς ἑνότητος. Καὶ ὅλο αὐτὸ ποὺ (ἀπὸ αὐτοὺς) θεωρεῖται «ἑνότης» στηρίζει (κατὰ τοὺς ἰδίους) τὴν .. ἀληθινὴ πίστι. Ἀπό ὅλα αὐτὰ ποὺ βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε καθημερινά … στηρίζεται ἡ ἀληθινὴ πίστις!!!!

Τὸ νὰ λές τὰ σωστὰ χωρὶς νὰ τὰ πράττῃς κιόλας δὲν φαίνεται μόνο μάταιο καὶ κενὸ, ἀλλὰ προκαλεῖ γέλιο στοὺς ράθυμους καὶ ἐνόχλησι σὲ ὅσους ἔχουν κάμποση ἀξιοπρέπεια:

«Τὸ γὰρ εὗ λέγειν, τοῦ ὀρθῶς πράττειν ἀπόντος, οὐ μόνον μάταιόν τι φαίνεται καὶ κενόν, ἀλλὰ καὶ γέλωτα μὲν τίκτει τοῖς ῥᾳθύμοις, ὄχλησιν δὲ τοῖς σεμνοτέροις». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78 724

Τί νὰ λέμε τώρα , ὅταν καὶ τὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις εἶναι ὄχι ἀπλῶς λάθος ἀλλὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα μὲ ὅσα ἡ πίστις μας ὁρίζει , καὶ οἱ λέγοντες καὶ πράττοντες εἶναι οἱ ἴδιοι αὐτοὶ οἱ ποιμένες , οἱ ἐπιφορτισμένοι νὰ διδάξουν καὶ νὰ στηρίξουν τὴν πίστι ; Τί προκαλοῦν ὅλα αὐτά ; Μόνο γέλιο καὶ ἐνόχλησι ; Καὶ μάλιστα ὅταν ὄχι μόνο διαλύουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα , ἀλλὰ θέτουν σὲ κίνδυνο καὶ τὴν ἐπιβίωσι καὶ τὴν ζωή καὶ τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων ;

Τί εἰκόνα δημιουργεῖται στοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ; Φυσικὰ τὸ λιγώτερο ὅτι ὅ,τι λέει ἡ ἐκκλησία εἶναι παραμύθια. Καὶ, ὅπως λέει ὁ ἅγιος , αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ κάνουν τὰ ἀντίθετα ὅσων λένε.

«Τανάντία γὰρ ὧν φράζουσι δρῶντες, πολλοὺς , ὡς μύθοις, τοῖς λεγομένοις προσχεῖν ἀνέπεισαν». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78 584

Λέγει ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος, στὸν ἐπίσκοπο Κύριλλο , γιὰ τὴν ἐκκλησία τοῦ Πηλουσίου ἡ ὁποία εἶχε ἐξαντληθῇ ἀπὸ τὶς κακίες τῶν ἀρχόντων της ὅ,τι ἐναπόκειται στὴ δική του φροντίδα καὶ σύνεσι νὰ ξαναβρῇ τὴν ἀκμή της:

«Τῆς σῆς ἐστιν, ὧ πάντων ἄριστε, συνέσεως τε καὶ αὐθεντίας, ταῖς κακίαις τῶν ἀρχόντων κεκμηκυῖαν τὴν Ἐκκλησίαν τὴν κατὰ τὸ Πηλούσιον δυνάμεως καθαρότητι καὶ σπουδῇ ἀνακτήσασθαι» ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78 565

Τὸ τί ἀδικία καὶ κακουργία ὑπέμεινε ἡ ἐκκλησία λαφυραγωγούμενη καὶ ὑβριζόμενη ἀπὸ μοχθηροὺς καὶ κακούργους ἀνθρώπους (τὸν ἐπίσκοπο καὶ κάποιους κληρικοὺς ἐννοεῖ ) στοὺς ὁποίους κανεὶς δὲν θὰ ἐμπιστευόταν οὔτε ἔνα κοπάδι ἀλόγων ζώων , πολὺ περισσότερο λογικοὺς ἀνθρώπους γιὰ τοὺς ὁποίους ἦρθε ἐδὼ ὁ Χριστὸ ς καὶ ἔχυσε τὸ τίμιο αἷμα Του, δὲν εἶναι οὔτε τοῦ παρόντος , οὔτε κανενὸς καιροῦ νὰ τὸ ποῦμε.

«Πᾶσαν μὲν οὖν ἤν ὑπέμεινεν ἀδικίαν τε καὶ παροίνιαν, ληϊζομένη τε καὶ ὑβριζομένη ὑπὸ μοχθηρῶν καὶ κακούργων ἀνθρώπων, οἷς ἄν τις οὐδ᾿ ἀλόγων ζώων ἀγέλην ἐγχειρίσειεν, μήτοιγε λογικῶν ἀνθρώπων, ὑπὲρ ὧν δεῦρο ἐφοίτησε καὶ τὸ τίμιον ἑαυτοῦ αἷμα ἐξέχεεν ὁ Χριστός· οὐ τοῦ παρόντος φράσαι καιροῦ, μᾶλλον δὲ οὐδενός καιροῦ». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78 565

Σήμερα ἡ πίστις καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐξευτελίζονται ἀπὸ τὶς πράξεις τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν κληρικῶν ποὺ ἔγιναν διάκονοι τῆς τυραννικῆς ἐξουσίας, ὑπάλληλοι τοῦ ἀθέου κράτους, ὑπηρέτες τῆς βίας. Ἐξωθοῦν τοὺς ἀνθρώπους, ἐκμεταλευόμενοι τὸ ἱερατικὸ σχῆμα , στὸν δρόμο ποὺ ἔχουν σχεδιάσει τὰ ὄργανα τοῦ σατανά. Ποιοί θὰ βοηθήσουν νὰ ξαναβρεῖ ἡ ἐκκλησία τὴν ἀκμή της ; Αὐτοὶ μπῆκαν μέσα στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ , σὰν τὰ δαιμόνια στοὺς χοίρους τῆς χώρας τῶν Γαδαρηνῶν καὶ ἡ ἀγέλη τρέχει ἀκάθεκτη στὸν γκρεμό.

Πολλοὶ λένε: Καὶ τί θὰ γίνῃ, ρέ φίλε ; Δὲν βγαίνει ἄκρη . Εἶναι ἀμετακίνητοι καὶ ἀδίστακτοι. Μόνον τὸν μπελά σου θὰ βρῇς . Θὰ μπλέξῃς . Θυμᾶστε τί ἀπάντησε ὁ ἅγιος Παΐσιος:

«Ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ὀρθοδοξία, μὲ τὴν παράδοσή της, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς ἥρωές της, νὰ πολεμῆται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἕλληνες καὶ ἐμεῖς νὰ μὴ μιλᾶμε! Εἶναι φοβερό! Εἶπα σὲ κάποιον: «Γιατί δὲν μιλᾶτε; Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ κάνει ὁ τάδε;». «Τί νὰ πῆς, μοῦ λέει, αὐτὸς ὅλος βρωμάει». «Ἂν βρωμάη ὅλος, γιατί δὲν μιλᾶτε; Χτυπῆστε τον». Τίποτε, τὸν ἀφήνουν. Ἕναν πολιτικὸ τὸν ἔφτυσα. «Πές, τοῦ λέω, «δὲν συμφωνῶ μ᾿ αὐτό». Τίμια πράγματα. Θέλεις νὰ ἐξυπηρετηθῆς ἐσὺ καὶ νὰ ρημάξουν ὅλα;» ΑΓΙΟΣ ΠΑΊΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ. ΛΟΓΟΙ Β΄ Σουρωτή 1999. σελ.37

Ἄν αὐτὰ εἰπώθηκαν τὸ 1992 τί θὰ ἔπρεπε νὰ εἰπωθῇ σήμερα ;

Ἀπαγορεύονται οἱ γιορτὲς τῶν χριστιανῶν καὶ ἐπιτρέπονται τῶν ἀλλοδόξων.

Ἀπαγορεύονται οἱ λιτανεῖες τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ ἐπιτρέπονται τῶν ξοάνων.

Κατεβαίνουν οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὰ νοσοκομεία γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλοῦνται οἱ ἀλλόπιστοι.

Οἱ ἄνθρωποι ἐκβιάζονται νὰ ὑποστοῦν ἐμβολιασμοὺς μὲ ἀμφιβόλου ἀποτελεσματικότητος καὶ ἐνίοτε ἐπικίνδυνα καὶ γιὰ τοὺς ὑγιεῖς σκευάσματα καὶ τοὺς ἐξωθοῦν καὶ οἱ «ποιμένες» λέγοντας ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι πράξεις εὐθύνης καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὸν συνάνθρωπο….

Καὶ μέσα σὲ ὅλον αὐτὸ τὸν δαιμονικὸ παραλογισμὸ, βγαίνουν οἱ ἐπίσκοποί μας νὰ «πουλήσουν θεολογία» ἤ καλύτερα νὰ ρίξουν «θεολογικὴ στάχτη» στὰ μάτια τῶν ζαλισμένων «πιστῶν»: «Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλα, γιατὶ αὐτὴ ἡ ἑνότητα στηρίζει τὴν ἀληθινή πίστι».

Ξεκάθαρα.

Ἀπὸ τὴν συνολικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας, τὶς ἐνέργειες καὶ τοὺς λόγους ἐπισκόπων , κληρικῶν καὶ «θεολόγων» ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ἔχουμε κρίσι θεολογίας. Δὲν εἶναι δηλαδὴ ὅτι κάνουν λάθος σὲ κάποια θεολογική τους θέσι, ὅπως αὐτὴν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου.

Ἔχουμε κρίσι πίστεως. Δὲν πιστεύουν στὸν Θεό, ὅπως πρέπει. Ἔχουν ξεπέσει ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξο πίστι.

Δὲν εἶναι τωρινὴ διαπίστωσις, οὔτε τὴν ἀνακάλυψα ἐγώ, βεβαίως. Ἐνδεικτικὰ καὶ μόνον ἀναφέρω:

«Οἱ Ἱεράρχαι αὐτοὶ ἐξέπεσαν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο Πίστι. Ποιοί ὅμως τοὺς ἤλεγξαν γι᾿ αὐτό; Καὶ πάλιν θὰ μνησθῶ τοῦ π. Φλωρόφσκυ ποὺ ἔλεγε: «Δὲν ἔχουμε κρίσι θεολογίας, ἀλλὰ κρίσι πίστεως». Ἁρχιμ. Γεώργιος Καψάνης. Εἰσαγωγη στὸ βιβλίο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ. Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2000 σελ.6

Καὶ μὴ νομίσει κανεὶς ὅτι ἀναφέρεται σὲ περιπτώσεις Ἱεραρχῶν ἀσχέτων μὲ τοὺς τωρινούς…… Ὅποιος ἐνδιαφέρεται ἄς μελετήσει τὸ βιβλίο…… Δυστυχῶς ἡ κατάστασις τῶν σημερινῶν ἐπισκόπων εἶναι τόσο προχωρημένη ἀπὸ αὐτὴν τῶν μνημονευομένων ἐπισκόπων , ὅσο ἕνα ὑπερσύγχρονο αὐτοκίνητο ἀπὸ τὸ κάρρο… Τότε χάλαγαν τοὺς σοβάδες , τώρα γκρεμίζουν τὰ θεμέλια….…

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἂκρωτήρι Χανίων. 26 Ὀκτωβρίου 2021

Χωρις παπουτσια και ψωμι ,αλλα με δυνατη Ελληνικη ψυχη. Αυτα τα παιδια κρατησαν την Ελλαδα ορθια (1930).

ΠΡΩΤΑ Η ΕΛΛΑΔΑ

Αντίσταση στην Παγκόσμια Διακυβέρνηση και στην Χούντα Μπουρλά Εφιαλτάκη

================================================================

Υψώθηκε η μεγάλη Ελληνική Σημαία στη Χίο

Υψώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης, παραμονή της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου, η τεράστια Ελληνική Σημαία συνολικού εμβαδού 150 τ.μ. στο λιμάνι της Χίου.
Η Ελληνική Σημαία έφτασε στο νότιο λιμενοβραχίονα συνοδευόμενη από πομπή των σπουδαστών της ΑΕΝ Μηχανικών Χίου υπό τα εμβατήρια της Φιλαρμονικής του Δήμου Χίου.

================================================================

Η πίστη και η ολιγοπιστία ηγετών και λαού…

“” Και νομίσαμε θα μας σώσουν οι μάσκες, μάσκες βάζουν στα καρναβάλια, δεν βάζουν στη Θεία Λειτουργία.  “”


π. Νεοφύτου Μόρφου*

Έτη πολλά ευλογημένα και σε σας. 

Να είναι τα έτη μας, έτη μετανοίας για να μπορέσουμε έτσι όλο και περισσότερο να συμμετέχουμε στην ατελεύτητη ζωή του Τριαδικού Θεού!

Εάν κοινωνούμε, εάν παίρνουμε αγιασμό, εάν ερχόμαστε Εκκλησία, εάν προσκυνούμε τις άγιες εικόνες, εάν προσκυνούμε τα ιερά λείψανα, εάν παίρνομε αντίδωρο, εάν φιλούμε το χέρι του ιερέα, ή του αρχιερέα όπου ευρίσκεται, είναι για να συμμετέχομε στη Θεία ζωή, στις ενέργειες του Τριαδικού Θεού. 

Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσομε βαθιά μέσα μας, διότι τώρα με αυτή την ασθένεια, τη λεγόμενη του κορωνοϊού, συγχύστηκε ο κόσμος και φταίνε εν πολλοίς και οι ιερείς και οι αρχιερείς, όπου έχομε Ορθόδοξους αρχιερείς. Δεν μπορούμε να φοβόμαστε τη Θεία Κοινωνία, ότι είναι πηγή ασθενείας. 

Η Θεία Κοινωνία είναι πηγή ζωής αφού είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, του Θεού. Είναι δυνατόν Αυτός που νίκησε τον θάνατο, αφού το λέμε στο Χριστός Ανέστη «θανάτῳ θάνατον πατήσας», να φοβόμαστε ότι αν κοινωνήσομε θα κολλήσομε ασθένεια; Ίσα-ίσα οι έξυπνοι Χριστιανοί σήμερα αυτό που κάνουν είναι να κοινωνούν πιο τακτικά. 

Κάμετε ότι μπορείτε να συγχωρεθείτε με όσους έχετε στενοχωρηθεί, πικραθεί, τσακωθεί, για να μπορείτε να κοινωνάτε όσο γίνεται πιο τακτικά. Νηστεία κάμετε κατά δύναμη, η Εκκλησία έχει τις ημέρες της νηστείας: Τετάρτη και Παρασκευή, να προσπαθήσουμε να τις κρατούμε,αλλά και τις άλλες ημέρες που ορίζει η Εκκλησία. Σε λίγες μέρες από τη 15η του μηνός Νοεμβρίου αρχίζει μια ωραία, απλή, εύκολη νηστεία που μας προετοιμάζει για την ημέρα, τη μεγάλη εορτή, τη μητρόπολη των εορτών, τα άγια Χριστούγεννα. 

Όλα αυτά είναι ένας τρόπος να συμμετέχομε στη ζωή του Θεού. Ο Θεός προσφέρεται, είναι «ο προσφέρων και προσφερόμενος», σε κάθε Θεία Λειτουργία. Έρχεται ο ίδιος ο Θεός και μας λέει: «Λάβετε φάγετε, πίετε εξ αυτού πάντες». Είναι λοιπόν κρίμα για την ψυχή μας, δεν είναι φιλοτιμία για την πίστη μας, για τους προγόνους μας οι οποίοι πέρασαν σε πολύ-πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, με χολέρες, με πανούκλες, με πολέμους, με φτώχειες, με κατακτητές, ένας κατακτητής έφευγε άλλος ερχόταν. 

Η Κύπρος για να δει λίγα χρόνια ελευθερίας πέρασαν 750 χρόνια σκλαβιάς. Και οι πάπποι μας δεν λύγισαν οι περισσότεροι, και την πίστη την κράτησαν, και Ορθόδοξοι Έλληνες έμειναν και κατά τη διάρκεια των κατακτήσεων από καιρού εις καιρόν όλο και μία επιδημία είχαν, εκείνοι και αν δεν είχαν. Αλλά ξέρετε τι είχαν εκείνοι που σ’ εμάς λιγόστεψε; Είχαν πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό. 

Αμέσως έβγαιναν να κάμουν λιτανεία με τις εικόνες τους, όπου είχαν λείψανα αγίων και με τα λείψανα τους. Χθες έκαναν στη Θεσσαλονίκη κάμποσους εορτασμούς, ο άγιος μυρόβλυζε ακαταπαύστως. Αν πάτε μέσα στο διαδίκτυο και γράψετε, όσοι μπαίνετε: «Μύρο αγίου Δημητρίου», λέει ότι, αυτή τη βδομάδα που πέρασε, στη Θεσσαλονίκη εκεί που είναι το κέντρο τιμής του αγίου Δημητρίου, δεν ξανααισθάνθηκαν οι σύγχρονοι Θεσσαλονικείς τόση ευωδία να βγαίνει από τα λείψανα, ιδιαιτέρως από την κάρα του αγίου Δημητρίου-πραγματικός μυροβλύτης. 

Ο αρχιμανδρίτης που κρατούσε την κάρα όλο του το φαιλόνιο βράχηκε από το μύρο που έβγαινε. Μα σκεφτείτε λογικά, μια κάρα ενός αγίου τί είναι; Οστά γυμνά, κόκκαλα, αλλά είναι γεμάτα χάρη, είναι γεμάτα από την ενέργεια του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, είναι γεμάτα από τη ζωή του Θεού.

Πήγα μια φορά να εξομολογηθώ στον άγιο Πορφύριο, και του λέω: «Γέροντα, εγώ θέλω να γίνω μοναχός, αλλά όλοι μου λένε να γίνω και ιερομόναχος. Όπως έγινε ο πάτερ Δοσίθεος χτες διάκος, όπως είναι ο πάτερ Ιάκωβος. Έχω, του λέω, εγώ τις δυνατότητες, μου επιτρέπει η Εκκλησία»; 

Μου λέει: «Μου επιτρέπεις να εξετάσω τι αμαρτίες έκαμες»; Ήμουν 22-23 χρονών. Άρχισε ο άγιος να με ρωτά: «Έκανες το τάδε, έκανες το τάδε»; Στην αρχή μου έλεγε απλά πράγματα, εύκολα, όταν τελειώσαμε με τα χοντρά-χοντρά και αναθάρρησα μου λέει: «Βεβαίως μπορείς να γίνεις». Μετά μου λέει: «Παιδί μου, να πάμε και λίγο πιο χαμηλά». «Πού πιο χαμηλά», του λέω. «Μέσα στην ψυχή σου, παιδί μου. Εγώ τώρα βλέπω κάποια πράγματα που εσύ δεν βλέπεις». Και άρχισε να με ρωτά: «Το τάδε το σκέφτηκες, το τάδε το επιθύμησες, πώς το σκέφτηκες, πώς το επιθύμησες»; Λεπτομέρειες και λεπτομέρειες, τέτοια πράγματα. 

Εγώ ντράπηκα. Μου έκανε ερωτήσεις δύσκολες. Αλλά τι διαπίστωσα; Όσο δυσκολευόμουν, εξομολογούμουν με ειλικρίνεια, με ευθύτητα, (Δόξα τω Θεώ, το έχω αυτό, δεν μπορώ να υποκριθώ, τόσο το μάλλον απέναντι σε έναν άγιο, όπως τον άγιο Πορφύριο), ξαφνικά τι διαπιστώνω; Όσο πιο ειλικρινής και αποκαλυπτικός γινόμουν στην εξομολόγηση μου γέμισε το κελί, το δωμάτιο του αγίου Πορφυρίου ευωδία.

Κύριε ελέησον, λέω, η ευωδία βγαίνει από τον άγιο Πορφύριο, από  το σώμα του. Ζωντανός ο άγιος τότε. Αυτός το κατάλαβε. Μου λέει: «Ξέρεις, όχι να λες ότι πήγα και εξομολογήθηκα στον Πορφύριο και ο Πορφύριος ευωδίασε. Δεν είμαι εγώ, παιδί μου, που ευωδιάζω. Έχω μερικά εδώ λείψανα αγίων και όταν γίνεται καθαρή, ειλικρινής εξομολόγηση, χαίρονται». Και πώς θα δείξει τη χαρά του έναν λείψανο αγίου; Είτε με την ευωδία, είτε όπως του αγίου Δημητρίου με την μυροβλυσία. Πώς θα δείξει την χαρά της μια εικόνα, ότι ευαρεστείται από τη δική μας λατρεία, από τη δική μας προσευχή, από τη δική μας παρουσία, από το ταπεινό μας φρόνημα, το συγχωρητικό μας φρόνημα; Είτε θα ευωδιάσει, είτε θα μυροβλύσει. 

Αν θέλει να μας δείξει ότι δεν είναι ευχαριστημένη, θα αρχίσει να δακρύζει, όπως συμβαίνει 45 μέρες τώρα στην Αθήνα εκεί στον Βύρωνα που μια εικόνα της Παναγίας κλαίει συνεχώς. 

Η Μεγάλη Εβδομάδα που μας πέρασε, που ήταν κλειστές οι εκκλησίες στην Αθήνα όλες – λόγω της ολιγοπιστίας και αρχιερέων, και ιερέων, και λαού έκλεισαν οι εκκλησίες – ο Εσταυρωμένος στο γηροκομείο Αθηνών έβγαζε αίμα, για να μας δείξει ότι εμείς τον ματώσαμε, εμείς ολιγοπιστήσαμε απέναντί Του. Τί έκαμναν οι πρωτινοί; Και εδώ στη Μαραθάσα ιδιαιτέρως αυτό το έθιμο τουλάχιστον στον Μουτουλλά το κρατούν μέχρι σήμερα. 

Μόλις είχαν αρρώστιες, ή θανάτους από ατυχήματα απανωτούς μέσα στο χωριό τους: «Να κάνουμε λιτανεία, έλεγαν, τις άγιες εικόνες σε όλο το χωριό από παρεκκλήσι σε παρεκκλήσι, από ξωκλήσι σε ξωκλήσι, να αγιαστούν οι δρόμοι, ο αέρας». 

Τί κάναμε εμείς; Ακούσατε πουθενά να γίνει λιτανεία; Θέλαμε να κάμουμε λιτανεία την εικόνα του Αγίου Ηρακλειδίου, που είναι το λείψανο του πάνω,  από  τη Σκουριώτισσα να την πάρουμε εκεί που βαφτίστηκε ο άγιος στον Λαμπαδιστή. Ετοιμαστήκαμε μια χαρά, παραμονές η αστυνομία τι μας είπε: «Δεν μπορούμε να σας επιτρέψουμε, λέει, δεν έχουμε τόσους πολλούς αστυνομικούς να αστυνομεύουν, διότι θα έρθει κόσμος εκεί που θα προσκυνούν και μπορεί να έχομε μετάδοση του ιού». Και δεν επέτρεψαν να γίνει η λιτανεία. 

Τώρα στον «Άγιο Δημήτριο» μυροβλύζει ο άγιος έχει μια εβδομάδα, τρέχει καννούριν, όπως λέμε στην Κύπρο, σαν φουντάνα, σαν βρύση το μύρο του και έρχεται το κράτος και τί λέει: «Να μην γίνει η λιτανεία του λειψάνου του αγίου, γιατί θα γίνει συνωστισμός και μπορεί να έχομε μεγάλη μετάδοση και πολλά κρούσματα». 

Σας λέω, είναι να μην μας κάψει ο Θεός μετά; Με τέτοιαν ολιγοπιστία που δείχνουν πρώτα οι κρατούντες και ακολουθούν δυστυχώς αρκετοί από τους αρχιερείς σ᾿ αυτή την νοοτροπία, και οι ιερείς και μετά ο κόσμος. Ό,τι κάνουν οι ηγέτες του, θα κάνει και ο κόσμος. Αυτά τα λέω για να προβληματιστούμε. 

Μας έστειλε ο Θεός αυτή τη χρονιά και την άλλη που έρχεται να δώσουμε εξετάσεις πίστεως όλοι μας σε όλο τον κόσμο. Όχι μόνον οι Έλληνες, όλος ο κόσμος. 

Λεν μερικοί άνθρωποι του Θεού, ότι έρχεται άλλη αρρώστια, όχι κορωνοϊός, που εκείνη θα είναι η μεγάλη και η πραγματική αρρώστια, γιατί δώσαμε εξετάσεις και αποτύχαμε, και ολιγοπιστήσαμε. Και νομίσαμε θα μας σώσουν οι μάσκες, μάσκες βάζουν στα καρναβάλια, δεν βάζουν στη Θεία Λειτουργία. 

Γιατί εδώ ερχόμαστε με πίστη, δηλαδή με εμπιστοσύνη στην χάρη, στην ενέργεια του Θεού. Όποιος πιστεύει. Ο Χριστός κάνει τη δουλειά του και με λίγους. Είπε: «όπου εισί δύο ή τρείς εις το εμόν όνομα, εγώ ειμι εν μέσω αυτών». Ούτε 22 είπε, ούτε 102 είπε, δύο ή τρεις. Να τα έχομε κατά νουν αυτά. 

Όπως ακούσατε σήμερα δεν γιορτάζει μόνον ο άγιος Δημήτριος  είναι και η επέτειος ενός μεγάλου σεισμού που έγινε στα χρόνια της βυζαντινής περιόδου και μας περικυκλώνουν οι σεισμοί όπως έχετε δει τα τελευταία χρόνια σε όλο τον κόσμο. Και οι άνθρωποι του Θεού λένε ότι και στην περιοχή μας έρχονται πολλοι, πολλοί μεγάλοι σεισμοί.

Γι’ αυτό παρακαλώ την αγάπη σας να αυξήσετε πρώτα τη μετάνοιά σας, και η εξομολόγησή μας να είναι όσο γίνεται πιο ειλικρινής, πιο καθαρή για να χαίρονται και να ευωδιάζουν και τα λείψανα και οι εικόνες, για να μυροβλύζει η ψυχή μας, για να είμεθα έτοιμοι για την αιώνια ζωή, για να συμμετέχουμε στη Θεία ζωή του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Το εύχομαι σε σας, να το εύχεσθε και εσείς για μας. 

Ο άγιος Δημήτριος να δυναμώσει την υπομονή μας και την πίστη μας, και να λέτε αυτό που έλεγαν όλοι οι σύγχρονοι άγιοι: «Χριστέ μου, δως μου την υπομονή και την πίστη των αγίων». Διότι από ότι φάνηκε σε όλους μας κλήρο και λαό, στην εποχή μας μειώθηκε και η υπομονή μας, και η πίστη μας, και η εμπιστοσύνη μας δηλαδή στο έλεος, στη θεραπευτική δύναμη της χάριτος του Τριαδικού Θεού. 

Όταν κάτι μας λείψει πηγαίνομε και το αγοράζομε. Η Εκκλησία δεν θέλει χρήματα, η Εκκλησία θέλει πρώτα απ᾿ όλα πίστη. Άμα έχει κάποιος χρήματα και προσφέρει, καλοδεχούμενα, και τα αξιοποιούμε, όπως βλέπετε, τουλάχιστον εδώ. Αλλά δεν είναι το παν το χρήμα, αυτό που είναι το παν είναι η πίστη. 

Και όταν βλέπομε ότι για διάφορους λόγους ή ο φόβος αυξάνεται μέσα μας, ή η πίστη ελαττώνεται, είναι και αυτό μια αμαρτία μας, να ζητήσουμε από τον Χριστό: «Συγχώρα με Χριστέ μου, αύξησε την πίστη μου, πρόσθεσε μου  πίστη». Έτσι να Του λέμε: «Χριστέ μου, δως μου την υπομονή και την πίστη των αγίων». Δεν είμαστε άγιοι, γι’ αυτό και ολιγοπιστούμε, γι᾿ αυτό και έχουμε φόβο, να ταπεινωνόμαστε όμως.

Χαίρομαι που έρχεστε στις ακολουθίες μας. Ο κάθε ένας ας έρθει κατά την πίστη του, Αλλά κανένας, κανένας, ούτε και εγώ πρώτος να επαναπαυθώ με αυτό που έχω, πάντοτε να ζητώ κάτι περισσότερο: «Χριστέ μου, δυνάμωνε την υπομονή μου! Δυνάμωσε την πίστη μου, να κάνει θαύματα, να έχει Πνεύμα Άγιο, να έχει τη δύναμη, τη χάρη του αγίου Δημητρίου». 

Που όταν χρειάστηκε ο μαθητής του ο άγιος Νέστορας δύναμη πήγε και τον ευλόγησε στη φυλακή, και πάλεψε με ποιόν; Με τον γίγαντα της εποχής εκείνης τον Λυαίον. Και ο μικρός Νέστορας τον νίκησε φωνάζοντας, μία προσευχή: «Θεέ του Δημητρίου»! Ακούτε, τι του είπε ο άγιος Νέστορας πριν μπει μέσα στο στάδιο να αγωνιστεί; «Θεέ του Δημητρίου, βοήθει μοι»! Και ο Θεός του αγίου Δημητρίου τον βοήθησε. Και γιορτάζει ο ένας άγιος τη μία ημέρα και την άλλη ο άλλος, ο Νέστωρας. 

Έτη πολλά ευλογημένα και να μυροβλύζουν τα έτη μας από πίστη και υπομονή εν Χριστώ.

 *Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου π. Νεοφύτου στη Θεία Λειτουργία της  εορτής του αγίου Δημητρίου του Μεγαλομάρτυρος, που τελέσθηκε στον πανηγυρίζοντα ομώνυμο ναό της κοινότητος Αγίου Δημητρίου Μαραθάσας, της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου (26.10.2020).

Από τις διδαχές του οσίου πατρός ημών Παναή του εκ Λύσης – Η Εξόδιος Ακολουθία της Καθηγουμένης της Ι. Μονής Μακρυνού Μεγάρων

Από τις διδαχές του οσίου πατρός ημών Παναή του εκ Λύσης

Σε ερώτηση πώς να μαζεύουμε το νου μας στην προσευχή, έλεγε: «Ο νους μας μοιάζει σαν ένα πουλάρι, που πρέπει να το δένουμε σε ένα παλούκι για να μπορούμε εύκολα να το τραβούμε και να το συνάζουμε, γιατί αν το έχουμε απολυμένο στον κάμπο, πώς μπορούμε να το συνάξουμε». Και εννοούσε με τούτο τη νοερά προσήλωση στην ευχή.«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Τρία πράγματα να ζητάμε από τον Θεό να μας χαρίσει: ζωντανή πίστη, ελπίδα και ενεργό την αγάπη. Και τέταρτο, ως δώρο της αγάπης του Θεού, να ζητάμε διάκριση, να ξέρουμε τι να κάνουμε για τη σωτηρία μας, πώς θα ενεργούμε και τι να λέμε.

Ο Θεός θέλει την καρδιά μας όλη. Όλα όσα έχουμε ανάγκη, ο Θεός μας τα δίνει πλουσιοπάροχα, αρκεί να παραδώσουμε τον εαυτό μας στον Θεό.

Όλα εξαρτώνται από την αγάπη. Η αγάπη είναι που γεννά, την πίστη, την ελπίδα, αλλά και την υπομονή. Όπου υπάρχει αγάπη, εκεί είναι και ο Θεός.

Στη διχόνοια να λαμβάνουμε πάντα την θέση του αδελφού μας. Να λέμε: αν ήμουν εγώ, τι θα μου άρεσε να μου κάνουν; Αν θέλουμε να φυλάξουμε τον εαυτό μας, θα πρέπει πρώτα να διασφαλίσουμε τον αδελφό μας.

Πρέπει η καρδιά του Χριστιανού να είναι πλατιά, να χωρεί πολλά, να λυπάται να σπλαχνίζεται. Όσο δίνεις, παίρνεις. Το καλό είναι καλό όταν γίνεται καλά.

Ότι και να προσφέρεις στον πονεμένο, ότι και να του δώσεις, αν δεν τον συμπονέσεις δεν έχει αξία.

Το ανδρόγυνο που είναι αγαπημένο, σύμφωνο, ειρηνικό, κάμνει τη ζωή του ευτυχισμένη. Αλλά πρέπει να γίνονται όλα εν Κυρίω, για να υπάρχει η ευτυχία και η χαρά. Και τα παιδιά να γίνονται εν Κυρίω. Και μάλιστα εκ συμφώνου.

Τα παιδιά μας είναι πρώτα παιδιά του Θεού και ύστερα δικά μας. Γι αυτό και πρέπει να τα ανατρέφουμε εν Κυρίω και να προσευχόμαστε γι αυτά.

Πολλές φορές αποφασίζεις να κάνεις κάτι. Σκέφτεσαι ποιο είναι το θέλημα του Θεού και ενεργείς κατά τη γνώμη σου το σωστό. Και όμως μέσα σου έχεις αμφιβολίες. Άραγε έκανα το σωστό. Εσύ να λες, το σκέφτηκα καλά και το έκανα. Να μην το ξανασκέφτεσαι.

Καλό είναι κάθε πλάσμα που πλησιάζουμε να βλέπουμε τα καλά του.

Η χαρά του σαρκικού είναι γελόκλαμα. Η χαρά του πνευματικού είναι πραγματικά.

Οι θλίψεις είναι προάγγελοι των χαρών.

Πολλές φορές μπορεί να σε συκοφαντήσουν. Εσύ να λες. Δόξα νάχεις Θεέ μου. Δώσε μου υπομονή να δεχθώ την συκοφαντία και φώτισε τους. Ξέρεις τότε τι στεφάνι έχεις.

Να λες. Να τα ηνία Θεέ μου. Οδήγα εσύ και εγώ δεν έχω δύναμη. Όπου θέλεις πάρε με. Και αν έλθουν έτσι τα γεγονότα που δεν τα λογάριασες, μην πεις πως εγώ αλλιώς τα λογάριασα και αλλιώς ήρθαν. Εκείνος ο Θεός τα έκανε έτσι για το συμφέρον σου και να τα δέχεσαι.

Η δοκιμασία είναι επίσκεψη του Θεού. Πόσες δοκιμασίες μας στέλλει ο Θεός για το συμφέρον μας.

Δεν πιστεύω να βρεθεί πλάσμα μέσα στον κόσμο, που να τα έχει όλα, να μην δοκιμάζεται, να μην έχει ένα σταυρό να σηκώνει.

Να λέμε τη γνώμη μας, αλλά να μην έχουμε απαίτηση να ακουστεί, έστω και αν ξέρουμε ότι έχουμε δίκιο. Τότε έχουμε μισθό στον ουρανό.

Η φαιδρότητα είναι μεγάλη αρετή. Αυτός που είναι μουτρωμένος, είναι θυμώδης, δεν είναι καλόκαρδος και ούτε ηρεμεί.

Ευτυχής είναι όποιος είναι ευχαριστημένος με ό,τι έχει και ό,τι είναι.

Επιμέλεια: Παναγώτης Καπαρής

===========================================

Η Εξόδιος Ακολουθία της Καθηγουμένης της Ι. Μονής Μακρυνού Μεγάρων

Του Επαμεινώνδα Μανδρώνη

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και τηρουμένων των υγειονομικών μέτρων τελέσθηκε σήμερα, Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021, η Εξόδιος Ακολουθία της Καθηγουμένης της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Μακρυνού Μεγάρων, Γερόντισσας Μακρύνας.

Της Ακολουθίας προέστη ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεγάρων και Σαλαμίνος κ. Κωνσταντίνος, συμπαραστατούμενος από τον Σεβ. Μητροπολίτη Ζιχνών κ. Ιερόθεο και τον Θεοφιλ. Επίσκοπο Ελευσίνος κ. Δωρόθεο.

Ο Μητροπολίτης Μεγάρων στο επικήδειο λόγο του αναφέρθηκε στη βιοτή και το πνευματικό έργο της μακαριστής Γερόντισσας Μακρίνας, τονίζοντας πως αφήνει παράδειγμα αληθινής όντως ζωής, ταπεινής, αγνής, ανόθευτης, απαραχάρακτης από μοντερνισμούς και κοσμικές προσβολές, αδιάλειπτης πνευματικά και ακατάληπτης τω σθένει.

Πλήθος πιστών προσέδραμε στην Ιερά Μονή για να αποχαιρετίσει τη μακαριστή Γερόντισσα και να λάβει την ευχή της.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
ΕΥΧΟΥ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΤΟ ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ  ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ
Arxon.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ «ΠΡΟΒΛΗΜΑ» ΤΗΣ ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ – Αρχιμ. Αθαν. Μυτιλιναίου

Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον;

Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον; Πού είναι ο Θεός; Γιατί δεν βοήθησε αυτό το αεροπλάνο που έπεσε με τους 63 ανθρώπους; Γιατί εκείνο, γιατί εκείνο…; Γιατί αφήνει να πεθαίνουν παιδιά και να γίνονται σκέλεθρα τα παιδιά από την πείνα;

           Αρχιμ. Αθαν. Μυτιλιναίου

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ «ΠΡΟΒΛΗΜΑ» ΤΗΣ ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ

Αυτό το πρόβλημα είναι ψευδοπρόβλημα, διότι αν μελετήσει κανείς καλύτερα το λόγο του Θεού, δεν υπάρχει το θέμα της Θεοδικίας, γιατί παρέδωσε στα χέρια μας ο Θεός τη διαχείριση του εαυτού μας και των κοινωνιών μας, και της Ιστορίας.

Ο Θεός αγαπητοί μου δεν είναι χωροφύλακας, να κάθεται απο πάνω και να λέει:

Α! Έλα εδώ, έλα εδώ… τι έκανες; τι έκανες; ΜΠΑΠ, Άρπα την!!!

Δεν είναι ο Θεός χωροφύλακας. Θυμηθείτε κάποιες παραβολές που φεύγει, παραδίδει λέγει τα τάλαντα ας πούμε και φεύγει. Γυρίζει…, για να λογαριαστεί.

Θα έρθει ο Κύριος, αλλά τώρα σε αφήνει διαχειριστή! Διαχειριστή της Ιστορίας!!!

Μην λοιπόν φορτώνουμε στον Θεό το γιατί δεν επεμβαίνει. Ο Θεός είναι πανταχού παρών, βλέπει τα πάντα, ξέρει τα πάντα, ξέρει και τους δικούς του.

Αλλά… αλλά δεν επεμβαίνει γιατί δεν είναι χωροφύλακας και ακόμη είναι εκείνο το φοβερό που λέει ο ψαλμωδός:

“Ινα τι ευοδούται ο ασεβής”. Για πιο λόγο προκόβει ο ασεβής;

Ο ευσεβής όλο άρρωστος είναι, φτωχός είναι, τούτο, κείνο… Ενώ ο ασεβής ; Προκόβει, έχει υγεία. Ξέρετε πόσα σημεία λέγεται αυτό εις την Παλαιά Διαθήκη και ιδίως εις τους ψαλμούς ;

Γιατί λοιπόν ο Θεός δεν επεμβαίνει μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον;

“Ινα τι ευοδούται ο ασεβής;” Είναι ο πειρασμός της “απουσίας” του Θεού.

Τη λέξη απουσία τη βάζω εντός εισαγωγικών. Δεν απουσιάζει ο Θεός, έτσι εμείς το καταλαβαίνουμε ότι απουσιάζει ο Θεός.

Θα ήθελα να σας έλεγα ένα πολύ ωραίο παράδειγμα με τον Μέγα Αντώνιο:

Όταν πρωτοξεκίνησε να γίνει ασκητής είχε πάρα πολλούς πειρασμούς, φοβερούς πειρασμούς. Ήταν 18 χρονών παιδί και πήγε σε ενα τάφο, θολωτόν εννοείται, όπως ήταν την εποχή εκείνη πολλοί θολωτοί τάφοι, για να μείνει εκεί κάποιο καιρό.

Εκεί οι δαίμονες τον ετάραξαν. Μέχρι τον έδερναν, μέχρι τον εξεφόβιζαν με πολλούς τρόπους, με φωνές, με τούτα, με κείνα.

Ο Άγιος Αντώνιος έμενε σταθερός. Τον τρομοκρατούσαν για να γυρίσει πίσω.

Εκεί λοιπόν στον τάφο, που ηγωνίζετο και έτρωγε ξύλο και τα λοιπά, φώναζε: “Χριστέ μου, που είσαι; Χριστέ μου, που είσαι;” Ούτε φωνή ούτε ακρόασις. Πέρασαν αρκετές ημέρες και οι πειρασμοί πέρασαν.

Κάποια στιγμή λέγει:

– Χριστέ μου, που είσαι;

– Εδώ είμαι, Αντώνιε, ακούει μια φωνή, του Χριστού.

– Που ήσουν όταν σε φώναζα;

Σε έβλεπα να αγωνίζεσαι.

Βλέπετε παρακαλώ; Αυτό το παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου είναι εύγλωττη απάντηση στο πρόβλημα της Θεοδικίας!

Αρχιμ. Αθαν. Μυτιλιναίου (ομιλία)

«Στον Ποιμένα».

 Ένας άντρας τηλεφώνησε στον Πνευματικό του Πατέρα με κάθε είδους ερωτήσεις σχετικά με τη δουλειά του. Ο άντρας είχε ένα μεγάλο ερευνητικό κέντρο που διοικούσε και ήθελε βοήθεια σχετικά με σημαντικές αποφάσεις που επρόκειτο να πάρει.

Ο Πνευματικός Πατέρας του απάντησε στο τηλέφωνο: «Διαβάστε κάθε χρόνο τουλάχιστον μια φορά το τελευταίο κεφάλαιο από το βιβλίο με τίτλο «Κλίμακα της Θείας Ανάβασης» από τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος. Αυτό το κεφάλαιο ονομάζεται «Στον Ποιμένα». Θα σε καθοδηγήσει!»

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS