1η Νοεμβρίου 1800.Το Έθνος μας που αναγεννήθηκε απόκτησε όνομα ελληνικό, πατρίδα ελληνική και ελευθερία ελληνική . Ο Αντώνιος Καποδίστριας στην Βασιλεύουσα πηρε από τον Βεζίρη, το φιρμάνι για την ίδρυση της Ιονίου Πολιτείας

 (Απόσπασμα από το βιβλίο μου «η Επανάσταση των Φιλογενών») 

Η 1η/13η Νοεμβρίου 1800, ήταν μια ημέρα ελληνικού μεγαλείου, που οι Ρωμιοί της Κωνσταντινούπολης, μικροί και μεγάλοι, περίμεναν 347 χρόνια.  Οι μύθοι, οι προσευχές, και οι προφητείες γίνονταν πραγματικότητα. «Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ΄ναι».

 Ειδοποιημένοι έγκαιρα οι Έλληνες, είχαν ξεχυθεί στους δρόμους, παρόλο που ηταν εργάσιμη μερα. Ηταν Πέμπτη.  Στις 11 το πρωί, ο Κόμης Αντώνιος Καποδίστριας και ο Κόμης Νικόλαος Σιγούρος-Δεσύλας ,έφιπποι, διέσχιζαν τους δρόμους της Πόλης, πηγαίνοντας από τον Τοπχανέ, στο Σεράι, για να πάρουν από τον Βεζίρη, το φιρμάνι για την ίδρυση της Ιονίου Πολιτείας. 

Από την Άλωση της Πόλης το 1453, για πρώτη φορά, Έλληνες, διέσχιζαν έφιπποι τη βασιλεύουσα. Μπροστά από τον Καποδίστρια και τον Σιγούρο πήγαινε ουλαμός έφιππων γενιτσάρων και ακολουθούσαν ο διερμηνέας, οι γραμματείς της πρεσβείας της Ιονίου Πολιτείας και το προσωπικό. 
 Οι δύο πρέσβεις, όταν έφθασαν στο γιαλό, αφίππευσαν και μ’ ένα «μεγαλοπρεπές πλοίο», κατευθύνθηκαν προς το Σεράι. Δίπλα τους, έπλεαν όλα τα ελληνικά πλοία, ακόμα και οι βάρκες, με Νησιώτες και ομογενείς που γεμάτοι χαρά και συγκίνηση συνόδευαν τους δύο πρέσβεις. 
Όταν έπιασαν στην αποβάθρα του Βαλσέ-καπί , περίμεναν τους πρέσβεις πλουσιοστόλιστα άλογα «κεκοσμημένα χρυσοχαλίνοις και αργυρομένοις εφίπποις», όπως εγραφε ο Χιωτης στην περιγραφή του, τα οποία είχε στείλει η Υψηλή Πύλη.
 Η συνοδεία τώρα ήταν 24 γενίτσαροι, Τζοχαδαραίοι και Τσασίσηδες. Πίσω τους ακολουθούσαν εκατοντάδες «Ρωμιοί». 
Όταν τελείωσε η τελετή στο Σεράι, οι πρέσβεις βγήκαν και ο χώρος μπροστά τους ήταν γεμάτος ασφυκτικά από Ρωμιούς που φώναζαν «ζήτω» για τη η Νέα Πολιτεία. 
Ο νεαρός Αυγουστίνος Καποδίστριας, κατέβαινε τις σκάλες κρατώντας τη σημαία με τον Σταυρό, που επιτέλους κυμάτιζε ξανά στην πόλη των Βασιλέων . 
Η πομπή των πρέσβεων ξεκίνησε για το Πατριαρχείο. Μπροστά πήγαινε έφιππος ένας Κεφαλλονίτης πλοίαρχος κρατώντας τη σημαία της Πολιτείας των Επτά Νήσων, που έφερε σε κυανό φόντο, τον πτερωτό λέοντα της πρώην κυριάρχου Βενετίας και επτά λόγχες που συμβόλιζαν τις επτά νήσους του Νεου Ελληνικού Κράτους. 
Οι Εθνικιστές της Φιλογένειας, είχαν προτείνει για σημαία τον αναγεννώμενο Φοίνικα, ως σύμβολο εθνικής αναγεννήσεως και προάγγελο της μελλούσης αναστάσεως ολοκλήρου του Έθνους, αλλά η πρόταση απερρίφθη από τους Ιταλογενείς και το συντηρητικό αρχοντολόι , που θεωρούσαν τη Νέα Πολιτεία όχι το κύτταρο της απελευθέρωσης του Εθνους, αλλά συνέχεια της Βενετοκρατίας . 
 Στο Πατριαρχείο, περίμενε τον Καποδίστρια και τον Σιγούρο, όλη η Σύνοδος και ο Πατριάρχης, κρατώντας τον σταυρό, και το Ευαγγέλιο. 
Ο Πατριάρχης, όρθιος και δακρυσμένος ευλόγησε τη σημαία και το Σύνταγμα, τα οποία και ασπάσθηκε. Ακολούθησε δοξολογία και δέηση υπέρ της ευημερίας της νέας πολιτείας, και στο τέλος η εκκλησία αντήχησε από την κραυγή,  «Ζήτω η νέα ελληνική πολιτεία !». 
Από το Πατριαρχείο, έφιπποι οι αντιπρόσωποι της Ιονίου Πολιτείας, πέρασαν απ όλη τη συνοικία του Φαναρίου , και ξαναμπήκαν στα πλοία για να διασχίσουν το στενό. 
Όταν το πλοίο που μετέφερε τη σημαία και τους δύο πρέσβεις πέρασε μπροστά από τα βασιλικά πλοία της Ρωσίας και της Αγγλίας, που περίμεναν, χαιρετίστηκε με 21 κανονιοβολισμούς. Το πλοίο των πρέσβεων το συνόδευαν όλα τα ελληνικής ιδιοκτησίας, πλωτά μέσα ,που βρίσκονταν στην Πόλη.
 Σαν έπιασε το πλοίο ξανά στον Τοπχανέ, η πρεσβεία έγινε δεκτή με κανονιοβολισμούς από το Φρούριο και από τα τούρκικα πλοία που ήσαν προσορμισμένα στον Ντολμά Βακσί. 
Αυτές , ήταν στιγμές μεγαλείου που προοιώνιζαν την Ανάσταση του Γένους. 
Η δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού Κράτους πυρπόλησε τις ψυχές των Ελλήνων.  Η Επτάνησος Πολιτεία, αναπτέρωσε τις ελπίδες του Πανελληνίου για εθνική αποκατάσταση. 

Η δημιουργία της Ιονίου Πολιτείας ήταν σχέδιο και επίτευγμα των Υψηλαντών, πατρός και υιού. Του Αλέξανδρου και του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, ο οποίος το 1796 , σε ηλικία 36 ετών, είχε διοριστεί Μέγας Δραγουμάνος της Πύλης. Αυτός συνέλαβε την μεγαλοφυή ιδέα της τριπλής συμμαχίας Αγγλίας, Ρωσσίας και Τουρκίας κατά του Ναπολέοντα, που εξυπηρετούσε ταυτόχρονα και την ασφάλεια της Τουρκίας αλλά και την Μεγάλη Ιδέα της Ανάστασης του ελληνικού Έθνους.
 Ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης πρότεινε στους τρεις συμμάχους την κοινή κατάληψη των Επτανήσων, από Ρώσσους και Τούρκους και προκάλεσε την επιστολή του Πατριάρχη προς τον λαό των νησιών, με τη ρητή υπόσχεση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας τους, και πέτυχε μετά την κατάληψη, σε συνεργασία με τον πληρεξούσιο πρέσβη του λαού της Επτανήσου Αντώνιο Καποδίστρια, να αποτραπούν τόσο η παραχώρηση των νησιών στον βασιλέα της Νεαπόλεως όσο και η μονομερής κατοχή τους, είτε από την Τουρκία, είτε από την Ρωσσία. Ο ανταγωνισμός των τριών Υπερδυνάμεων λειτούργησε υπέρ των Ελλήνων. 
 Ο Κωνσταντίνος όμως δεν βρισκόταν στην Πόλη εκείνες τις Ιστορικές ώρες αφού τον Νοέμβριο του 1799 είχε διοριστεί ηγεμόνας της Μολδαβίας. Το Κράτος των Επτανήσων θα ήταν η εστία της αναγέννησης του ελληνικού κράτους, που γύρω του θα συσπειρώνονταν όλο το Έθνος. 
 Αυτή ήταν η Μεγάλη Ιδέα που έγινε πολιτικό πρόγραμμα από τούς Κωνσταντίνο και Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Αντώνιο Καποδίστρια. Παράλληλα η τριπλή συμμαχία ακύρωνε την μόνιμη Ρωσσική απειλή κατά της Τουρκίας, μείωνε την στρατιωτική πίεση , και ενίσχυε έτσι τις πιθανότητες εφαρμογής από τον Σελίμ Γ΄ των εκσυγχρονιστικών σχεδίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που του προωθούσε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ο πρεσβύτερος, που απέβλεπε στην εκμετάλλευση της παρακμής και των δομικών αδυναμιών του τουρκικού κράτους και στην τελική ,εξ εφόδου κατάληψη του, εκ των έσω.
Σπυρίδων Χατζάρας

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής (♰ 2 Nοεμβρίου 1995)

Kάθε σκέψη για εξωγήινους, από Χριστιανούς Ορθοδόξους είναι απαράδεκτη. Οι εξωγήινοι είναι δαίμονες, οι οποίοι υπήρξαν άγγελοι που έπεσαν στην αμαρτία. Κανένας άλλος πολιτισμός δεν υπάρχει! Μόνον αυτόν τον κόσμο έφτιαξε ο Θεός για τους ανθρώπους. Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός (♰ 2 Nοεμβρίου 1995)

  Πόσοι ουρανοί υπάρχουν; Εννέα! Εμείς βλέπουμε το κομμάτι του σύμπαντος που είναι ορατό. Είναι το μέρος όπου έπεσαν τα πονηρά πνεύματα και τα οποία δεν μπορούν ν’ ανέβουν πιό πάνω από τ’ αστέρια. Αγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής.

Λίγες ημέρες προτού φύγει από τη ζωη Η Νάνα Μερκβιλάτζε θυμάται:

Η Νάνα Μερκβιλάτζε θυμάται:

Κάποια φορά που είχα επισκεφτεί τον Γέροντα η μοναχή Παρασκευή έφτιαχνε κεριά από αγνή κερήθρα μέλισσας. Ο Γέροντας μου ζήτησε να τη φωνάξω να έρθει στο κελί και να συνεχίσει από εκεί τη δουλειά της. Έτσι πήρε τη λεκάνη με το λιωμένο κερί και προσπάθησε να μπει, αλλά η λεκάνη δεν χωρούσε από την πόρτα. Έκανε να τη γείρει λίγο, αλλά υπήρχε ο κίνδυνος να χυθεί το ζεστό κερί. Η λεκάνη ήταν αδύνατο να περάσει από την πόρτα.

– Πάτερ Γαβριήλ, δεν χωράει, διαμαρτυρήθηκε η μοναχή Παρασκευή.Τότε ο Γέροντας τη σταύρωσε λέγοντας: 

– Στο Όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, μπες μέσα. Και σαν να πλάτυνε το άνοιγμα της πόρτας, η μοναχή Παρασκευή μπήκε εύκολα στο κελί κρατώντας τη λεκάνη! Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος, φυλάνε στο Μοναστήρι ακόμη αυτήν τη λεκάνη.

2 Νοεμβρίου μνήμη του Αγίου Γαβριήλ Ουργκεμπάτζε(από το βιβλίο της Νάνα Μερκβιλάτζε: ”Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής”).

O άνθρωπος μία φορά έρχεται στον κόσμο και μία φορά του δίνεται η ευκαιρία να σωθεί. Καμιά μετεμψύχωση δεν υπάρχει.Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός (❈ 2 Nοεμβρίου 1995)

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

==============================================

Ο Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής (26 Αυγούστου 1929 – 1995) από τη Γεωργία ήταν μοναχός και έγινε Άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1926 στην Τυφλίδα. Ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής· η μητέρα του έγινε αργότερα μοναχή με το όνομα Άννα και τάφηκε δίπλα στον γιο της.

Οι γείτονές του τον θυμούνται από μικρό παιδί να νηστεύει. Ακαι έλαβε κομμουνιστική παιδεία, ήξερε στην ηλικία των 12 ετών το Ευαγγέλιο απ’ έξω. Στις 1 Μαΐου 1965, ημέρα επίσημη για το καθεστώς, στην κεντρική πλατεία της Τυφλίδας παρίσταντο οι αρχές και μεγάλο πλήθος. Πίσω από τους επισήμους ήταν ένα κτήριο, που το μεγαλύτερο μέρος της πρόσοψής του κάλυπταν δύο τεράστια πορτραίτα, του Στάλιν και του Λένιν.

Ο μοναχός Γαβριήλ κατάφερε να φτάσει στον 1ο όροφο του κτηρίου και όταν οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν, άνοιξε το παράθυρο στο πίσω μέρος των πορτραίτων, τους έριξε βενζίνη και έβαλε φωτιά. Όση ώρα καιγόταν τα ύψους 12 μ. πορτραίτα, πρώτα του Στάλιν και μετά του Λένιν, ο μοναχός Γαβριήλ φώναζε: “Ο Κύριος είπε να μη φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από εμένα. Όσοι έζησαν σε αυτήν εδώ τη γη, ήταν χριστιανοί, εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Συνέλθετε, η δόξα ανήκει μόνο στον Θεό! Ο Χριστός αναστήθηκε, τα είδωλα όμως δεν θα αναστηθούν ποτέ. Ακόμη και όταν ζούσαν αυτοί οι δύο, νεκροί ήταν!”

Αμέσως ήρθε ένα πυροσβεστικό όχημα, που ύψωσε τη σκάλα και τον κατέβασαν. Το πλήθος τον χτύπησε με κλωτσιές, με τις κάννες των όπλων τους. Πολλοί ήθελαν να πατήσουν αυτόν τον “εχθρό του λαού” για να δείξουν τον ζήλο τους, φωνάζοντας “να αποτελειώσουμε την ψείρα”. Οι πυροσβέστες τον έβγαλαν με δυσκολία από το πλήθος· ο μοναχός έδειχνε ακριβώς σαν ένα πτώμα, γι’αυτό δεν τον αποτέλειωσε το πλήθος. Το κεφάλι του είχε ανοίξει και είχαν σπάσει 17 κόκαλα στο σώμα του. Ήταν ένα μήνα στο νοσοκομείο αναίσθητος.

Τον συνέλαβε η КГБ και ο ανακριτής τον ρώτησε γιατί το έκανε. Απάντησε ότι δεν είναι δυνατό να λατρεύουμε έναν κοινό άνθρωπο. Κρεμάστε μία εικόνα της Σταύρωσης του Χριστού. Γιατί γράφετε “Δόξα στον Λένιν”; πρέπει να γράψετε “Δόξα στον Κύριο Ιησού Χριστό”. Έπειτα τον έβαλαν φυλακή και μετά από πολλά χρόνια, σε ψυχιατρική κλινική διέγνωσαν σχιζοφρένεια και του έδωσαν ένα “πιστοποιητικό τρέλας”. Ζούσε με τη μητέρα του, κανείς όμως δεν τον δεχόταν σπίτι του, ούτε για δουλειά.

Όλοι τον ήξεραν· αυτός και η μητέρα του δεν μπορούσαν να βγουν έξω την ημέρα: οι γείτονες αμολούσαν τα σκυλιά τους επάνω σε αυτόν. Για πολύ καιρό ζούσε περιφρονημένος και διωκόμενος από τους ανθρώπους. Την εποχή εκείνη οι εκκλησίες ήταν κατεστραμμένες. Εκείνος είχε σκάψει σε έναν βράχο μία σπηλιά και αποτραβιόταν μυστικά προσευχόμενος με δάκρυα. Είχε φτιάξει στην αυλή του μία μικρή εκκλησία με τέσσερις τρούλους. Την κατέστρεφαν πολλές φορές, αυτός όμως την ξαναέφτιαχνε με ζήλο.

Όταν πέρασε ο καιρός των διωγμών, πολλοί αναζήτησαν στο πρόσωπό του έναν πνευματικό καθοδηγητή. είχε προορατικό χάρισμα και υπάρχουν μαρτυρίες θαυμάτων που είχε επιτελέσει. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποτραβήχτηκε στη μονή Μτσκχέτα, όπου έγινε αρχιμανδρίτης. Ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ της Γεωργίας επισκέφθηκε τον Γέροντα, ο οποίος λόγω της υδρωπικίας του ήταν καθηλωμένος στην κλίνη. Ο Παναγιώτατος τον συνεχάρη και του είπε “είσαι ευλογημένος”· ο Γέροντας έμοιαζε με μικρό παιδί και το μοναστήρι είχε πλημμυρίσει Θεία Χάρη. Του πήραν αίμα για κάποιες αναλύσεις, όμως αυτό δεν χάλασε.

Εκοιμήθη λίγους μήνες μετά το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη στις 2 Νοεμβρίου 1995 και κηδεύτηκε εκεί. Στις 20 Δεκεμβρίου 2012 η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας τον ανακήρυξε Άγιο. Στις 22 Φεβρουαρίου 2014 η εκκλησία της Γεωργίας έκανε εκταφή και ανακομιδή των λειψάνων του στον ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στη γυναικεία μονή του Σαμτάβρο.

=====================================================

Παραβολή τα καρφιά.

Παραβολή τα καρφιά.

Κάποτε υπήρχε ένα μικρό αγόρι που είχε πολύ άσχημη συμπεριφορά. Μια μέρα λοιπόν, ο πατέρας του, αποφάσισε να του δώσει μια τσάντα με καρφιά και του είπε πως, κάθε φορά που το αγόρι έχανε την ψυχραιμία του, έπρεπε να βγαίνει έξω στην αυλή και να καρφώνει ένα καρφί στον φράχτη.

Την πρώτη μέρα το αγόρι κάρφωσε 37 καρφιά.

Τις επόμενες ημέρες άρχισε σταδιακά να ελέγχει την ψυχραιμία του και μέσα στις επόμενες εβδομάδες, ο αριθμός των καρφιών μειώθηκε σιγά σιγά.

   Με τον καιρό, ανακάλυψε ότι ήταν πιο εύκολο να ελέγξει τους τρόπους του παρά να βαράει με το σφυρί τα καρφιά πάνω στον φράχτη. Τελικά, ήρθε μια μέρα που το αγόρι κατάφερε και δεν έχανε καθόλου την ψυχραιμία του. Είπε λοιπόν στον πατέρα του τα καλά νέα και ο πατέρας πρότεινε τώρα στο αγόρι να βγάζει από ένα καρφί τις μέρες που δεν έχανε τον έλεγχο.

  Οι μέρες περνούσαν και το νεαρό αγόρι ανακοίνωσε στον πατέρα του ότι κατάφερε και ξεκάρφωσε όλα τα καρφιά που είχε βάλει. Τότε ο πατέρας έπιασε τον γιο από το χέρι και τον πήγε μπροστά στον φράχτη.

 – Μπράβο, γιε μου! Έλα τώρα πιο κοντά, … βλέπεις όλες αυτές εδώ τις τρύπες που άνοιξες πάνω στα ξύλα; Ο φράχτης μας γιε μου δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος! Όταν χάνεις λοιπόν την ψυχραιμία σου να θυμάσαι πως, αυτά που θα κάνεις ή που θα πεις με θυμό, θα αφήσουν πάνω στους άλλους ένα σημάδι, … όπως αυτά εδώ. Μπορείς να καρφώσεις ένα μαχαίρι σε έναν άνθρωπο και μετά, μετανιωμένος να το βγάλεις. Μετά όμως, δεν θα έχει σχεδόν καμιά σημασία πόσες φορές θα του ζητήσεις συγγνώμη, … η πληγή που θα του έχεις ανοίξει θα παραμένει πάντοτε εκεί!

   Ας ελέγχουμε τον θυμό μας αδελφοί μου και για να μην αμαρτάνουμε αλλά καί για να μην λέμε πράγματα πάνω στα νεύρα μας τα οποία μπορεί αργότερα να μετανιώσουμε. Ας είμαστε πολύ προσεκτικοί και ας έχουμε πάντοτε στο νου πως δεν πρέπει να ανοίγουμε πληγές τις οποίες δεν μπορούμε να επουλώσουμε!

========================================================