Ἐπιδερμικὴ «θεολογία», κατάλληλη γιὰ νεοποχήτικα ἐμβόλια πλάνης

Τὸ ἄσπρο μαῦρο (Γ΄)

«Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλα, γιατὶ αὐτὴ ἡ ἑνότητα στηρίζει τὴν ἀληθινή πίστι». Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.

Καλὸ ἀκούγεται.

  Ἑνότητα, Ἐκκλησία, Πίστις. Λέξεις μὲ βάρος. Ὅταν λέγονται ἀπὸ κληρικοὺς ἀποκτοῦν, γιὰ τοὺς περισσοτέρους, μεγαλύτερο βάρος λόγῳ τοῦ σχήματός τους, τὸ ὁποῖο ἀκόμα ὁ λαός μας σέβεται.

 Ἀκόμα μεγαλύτερο βάρος ἀποκτοῦν ὅταν λέγονται ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ πράξι, μὲ ἔργο.

Ἐργασία, στὸν ἑαυτό τους πρώτα καὶ κατόπιν στὸν λαό τοῦ Θεοῦ. Μᾶλλον, ὅταν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἐργασία περιττεύουν τὰ λόγια. Καὶ μόνον ἡ παρουσία τοῦ ἐργάτη τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμη καὶ ἄνευ λόγων, φτάνει γιὰ νὰ νοιώσῃ κανεὶς τὴν πίστι, νὰ ἀντιληφθῇ τὴν ἑνότητα, νὰ αἰσθανθῇ τὴν ζεστασιά τῆς Ἐκκλησίας.

Δὲν χρειάζονται εἰσηγήσεις, ἐξηγήσεις, ἀναλύσεις,  παραπομπές. Γνωρίζεις μὲ ὅλο τὸ εἶναι σου ὅ,τι ἐδὼ ὑπάρχει ἡ μία, ἡ μόνη, ἡ ἀληθινή πίστις. Γνωρίζεις ὅ,τι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι κομμάτι τῆς ἀληθινῆς, τῆς μίας, τῆς μόνης Ἐκκλησίας καὶ ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστο κομμάτι εἶναι μπροστά  σου, εἶναι ἐνώπιόν σου ὁλόκληρη ἡ ἐκκλησία. Γιατὶ αὐτὸς εἶναι ἑνωμένος μὲ ὅσους πέρασαν καὶ ὅσους θἄρθουν. Μὲ ὅσους εἶναι στὸν οὐρανὸ καὶ ὅσους βρίσκονται στὴ γῆ. Νοιώθεις τὴν τῶν πάντων ἑνότητα. Ξέρεις ὅτι ὅλοι οἱ πρὶν , οἱ νῦν καὶ οἱ μελλούμενοι εἶναι ἕνα. Τὸ νοιώθεις, τὸ ζεῖς, τὸ χαίρεσαι.

Φτάνει ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος, ἕνας ἀληθινὸς φίλος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν παρουσία του καὶ μόνο νὰ διώξῃ κάθε φόβο, κάθε ἀμφιβολία, νὰ λύσῃ κάθε ἀπορία, νὰ διώξῃ κάθε σύννεφο, νὰ σὲ ἀλαφρώσῃ ἀπὸ κάθε βάρος νὰ σὲ κάνῃ νὰ νοιώσῃς τὸ ἄγνωστο γιὰ σένα καὶ κρυφὸ νόημα τῆς ζωῆς.

Ἔχεις συναντήσει ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ἕναν χριστιανὸ, ἕναν ἅγιο, ποὺ μπορεῖ νὰ μὴν μιλάῃ, νὰ μὴν κηρύττῃ, νὰ μὴν λέει λόγο μεγάλο ἤ μικρὸ, ἀλλὰ ἀνακεφαλαιώνει ὅ,τι ἔχει λεχθῇ, ἐνσαρκώνει ὅ,τι ἅγιο ἔχει νοηθῇ, κάνει προσιτὰ τὰ ἀπρόσιτα καὶ ὁρατά τὰ ἀόρατα. Μπροστὰ στὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ γνωρίζεις μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξί σου, τὴν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, τοῦ Σώματός Του. Ἕνα γαλήνιο ἀεράκι φουσκώνει τὰ πανιὰ τῆς ψυχῆς σου καὶ εὐγνωμονεῖς τὸν Θεὸ ποὺ σὲ ἀξίωσε, ἔστω καὶ γιὰ λίγες στιγμές, νὰ γνωρίσῃς τὴν παρουσία Του. Μακάριος, ὅσο ἀνάξιος καὶ ἄν εἶναι,  ὅποιος ἀξιώθηκε αὐτῆς τῆς δωρεᾶς.

Καὶ ἀκοῦς ξαφνικὰ λόγους γιὰ ἐκκλησία, γιὰ ἑνότητα, γιὰ πίστι καὶ μοιάζουν μὲ σκιὲς μέσα στὸ σκοτάδι, μὲ ἀντικατοπτρισμοὺς στὴν ἔρημο σου, μὲ βροντὲς καὶ ἀστραπὲς πάνω στὴ διψασμένη γῆ, ποὺ περιμένει τὴν σταγόνα τῆς βροχῆς, ἀλλὰ ποτὲ δὲν πέφτει.

Ἀκοῦς γιὰ πίστι καὶ στὴ ψυχὴ σου ἀπλώνεται ἡ παγωνιά καὶ ἡ ἀπολυτότητα τῶν ἰδεολογιῶν, ἀκοῦς γιὰ ἑνότητα καὶ βλέπεις τὴν ἀποφασιστικότητα ὅσων ἀδίστακτα συνεργάζονται γιὰ τὸ συμφέρον τους, ἀκοῦς γιὰ ἐκκλησία καὶ νοιώθεις τὴν περιχαράκωσι μιᾶς λέσχης.

Ἄλλος κόσμος αὐτός.  

Βλέπεις τὶς πράξεις ἀνθρώπων μὲ σχήμα κληρικοῦ καὶ ἀπορεῖς ἄν ἔχουν κάποια σχέσι μὲ πίστι καὶ Θεό.

Μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ κάτι ἔχει νοιώσει ἀπὸ Θεὸ νὰ εἶναι συνοδοιπόρος καὶ ὑπηρέτης τοῦ κράτους ;

Καὶ μάλιστα τοῦ συγχρόνου κράτους; Ἤ δὲν ἔχει καταλάβει τί εἶναι καὶ ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο τὸ σύγχρονο κράτος, ἄρα ἀπολύτως ἀκατάλληλος γιὰ καθοδηγητὴς τοῦ λαοῦ ἤ δὲν ἔχει καταλάβει ποὺ θέλει νὰ ὁδηγήσῃ ἡ πίστις τὸν ἄνθρωπο, ὁπότε ἀναξίως φέρει τὸ ἱερατικὸ σχῆμα.

Μποροῦν ἱερεῖς καὶ ἐπίσκοποι νὰ γίνονται ντελάληδες καὶ διεκπεραιωτὲς τῶν παρανόμων καὶ ἐπικινδύνων κυβερνητικῶν ἀποφάσεων;

Μποροῦν νὰ γίνονται προπαγανδιστὲς τῶν δολίων πειραματισμῶν τῶν μεγάλων φαρμακευτικῶν ἐταιρειῶν ποὺ νοιάζονται μόνο γιὰ τὸ κέρδος τους καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὶς ἀνθρώπινες ζωὲς, τὶς ὁποῖες ὑποτίθεται ὅτι πᾶνε νὰ προστατεύσουν ; Καὶ ἐνῷ ἔπρεπε νὰ μεριμνοῦν καὶ νὰ φροντίζουν γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, καθημερινὰ κόπτονται καὶ μεριμνοῦν καὶ τυρβάζουν γιὰ θέματα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσχολοῦνται (κανονικοὶ καὶ τίμιοι) γιατροί.

 Συμβαίνει αὐτὸ ποὺ περιέγραφε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς του, ποὺ τόσο πολὺ ἐμαίνοντο γιὰ τὰ βιωτικά (οὕτω πρὸς τὰ βιωτικὰ μαινομένων) καὶ τὰ χρήματα, ὥστε οἱ κληρικοὶ ἀναγκαζόταν νὰ μεριμνοῦν γιὰ τὰ λεφτὰ καὶ τὰ τρόφιμα, πῶς θὰ συγκεντρωθοῦν καὶ πῶς θὰ διαμοιραστοῦν ὅπου ὑπῆρχε ἀνάγκη, ὥστε νὰ μὴν διαφέρουν σὲ τίποτα ἀπὸ οἰκονόμους καὶ ἐμπόρους. Καὶ ἐνῷ ἔπρεπε νὰ μεριμνοῦν γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων μεριμνοῦσαν γιὰ ὅσα φροντίζουν εἰσπράκτορες καὶ λογιστές καὶ ταμίες:

«Νυνὶ δὲ ἐπιτρόπους καὶ οἰκονόμους καὶ καπήλους παρῆλθον ἡμῖν οἱ ἐπίσκοποι τῇ περὶ ταῦτα φροντίδι· καὶ δέον αὐτοὺς ὑπὲρ τῶν ψυχῶν μεριμνᾷν καὶ φροντίζειν τῶν ὑμετέρων, οἱ δὲ, ὑπὲρ ὧν ὑποδέκται (=εἰσπράκτορες) καὶ φορολόγοι καὶ λογισταὶ καὶ ταμίαι μεριμνῶσιν, ὑπὲρ τούτων καθ’ ἑκάστην κόπτονται τὴν ἡμέραν».  ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG58 762

Καὶ λέει ὅτι οἱ ἐπίσκοποι δὲν ἤθελαν νὰ βάλλουν τοὺς ἑαυτούς τους σὲ μιὰ τέτοια ἀσχημοσύνη, αὐτὰ ἔπρεπε νὰ τὰ κάνουν οἱ χριστιανοὶ καὶ αὐτοὶ νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὶς ἁγιαστικὲς πράξεις, ἀλλὰ τοὺς ἀνάγκασαν οἱ χριστιανοὶ καὶ ἔτσι ἔγιναν τὰ πάνω κάτω.

«Οὐδὲ γὰρ ἠβούλοντο ἑαυτοὺς εἰς τοιαύτην ἀσχημοσύνην ἐμβαλεῖν, ἀλλ’ ἐπεθύμουν τὴν ὑμετέραν γνώμην αὐτοῖς πρόσοδον εἶναι, καὶ τοὺς καρποὺς ἐντεῦθεν τρυγᾷν, καὶ αὐτοὺς εὐχαῖς προσέχειν μόναις. Νυνὶ δὲ αὐτοὺς ἠναγκάσατε τῶν τὰ πολιτικὰ πραττόντων πράγματα τὰς οἰκίας μιμεῖσθαι· ὅθεν πάντα ἄνω καὶ κάτω γέγονεν». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (ὅ.π.)

Ἀντιλαμβάνεστε ποὺ βρισκόμαστε σήμερα.

Αὐτὸ ποὺ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τὸ χαρακτήριζε ἀσχημοσύνη, τὸ νὰ εἶναι βουτηγμένοι οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ ἐπίσκοποι στὶς δοσοληπτικὲς ἀγαθοεργίες καὶ ὄχι στὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν προσευχή (τὶς δοσοληψίες καὶ τὶς ἀγαθοεργίες ἔπρεπε νὰ τὶς κάνουν οἱ χριστιανοί), δηλαδὴ στὴν μετατροπὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα, σὲ ΜΚΟ, τὸ θεωροῦμε λόγο ὑπάρξεως τῆς ἐκκλησίας καὶ ἔτσι γίνεται ἀνεκτὴ ἡ ὕπαρξις της ἀπὸ τὸ ἄθεο κράτος, τοὺς ἀθέους ἐχθροὺς της καὶ τοὺς βλαμένους πιστούς της, ἐμᾶς δηλαδή.

Καὶ δὲν σταματοῦμε σ᾿ αὐτὴ τὴν ἐπονείδιστη καὶ ταπεινωτικὴ γιὰ τὴν οὐσία τῆς ἐκκλησίας κατάστασι, ἀλλὰ τὴν μετατρέπουμε σὲ ὑπηρέτρια τῶν σκοπιμοτήτων  καὶ τῶν ἐνεργειῶν τῶν πλέον σκοτεινῶν ἀνθρώπων καὶ συστημάτων. Προπαγανδίστρια τῆς βίας, τῆς ἀπάτης, τοῦ φόβου καὶ τοῦ ἐκτραχηλισμοῦ τῶν ἀνθρώπων.

«Ἔκανε , λέει, τὶς ἐκκλησίες ἐμβολιαστικὰ κέντρα ὁ Λαρίσης». «Ἤ κάνεις τὸ ἐμβόλιο ἤ ἀπολύεσαι». Ἄνθρωποι οἱκογενειάρχες μπαίνουν στὸν δεύτερο μῆνα ἀναστολῆς ἐργασίας ἀπὸ τὸ τυραννικὸ καθεστῶς. Καὶ ἐνῷ συμβαίνουν αὐτὰ ἀκοῦμε ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ συνεργοῦν ἐνεργητικὰ σ᾿ αὐτά ὅτι:

«Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλα, γιατὶ αὐτὴ ἡ ἑνότητα στηρίζει τὴν ἀληθινή πίστι».

Τί νὰ τοὺς πῇς ; «Ἔχετε δίκιο, Σεβασμιώτατε. Ἀκριβῶς ἔτσι. Ὅπως τὰ λέτε». Θὰ σοῦ ποῦν ὅ,τι εἰρωνεύεσαι. Βέβαια. Τί ἄλλο νὰ κάνῃς ; Ξαναθυμίζω αὐτὰ ποὺ ἔλεγε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος:

«Ὅταν τις εὑρίσκεται πρὸ ἀπαντήσεων ἀληθῶς ἐκφρόνων, πρὸ παραλογισμῶν καταπλησσόντων, πρὸ ἐπιχειρημάτων γελοιοτάτων, προβαλλομένων ὅμως μετ᾿ ἀξιώσεων… ὀγκολίθων ἀληθείας, περιπίπτει πραγματικῶς εἰς ἀμηχανίαν ὡς πρὸς τὸ τὶ νὰ ἀπαντήση… Εἰς τὸ καταφανέστατα γελοῖον καὶ πάντα παραλογισμὸν ὑπερβαῖνον ἐπιχείρημα, ποία ἀπάντησις σοβαρὰ εἶναι δυνατὸν νὰ δοθῇ; Εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας προκύπτει ἡ ἀνάγκη χρήσεως τῆς εἰρωνείας». (Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου. Ἄρθρα, μελέται, ἐπιστολαί. Τόμος Β΄ Σταμάτα 2017. σελ.9)

Ἐνώπιον τέτοιων περιπτώσεων εὑρισκόμεθα τώρα. Γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι ἡ ἀπόφανσις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου εἶναι ἀπλῶς λάθος, τὸ γεγονὸς ὅμως νὰ μιλάῃ γιὰ πίστι ἑνότητα καὶ ἐκκλησία ἐνῷ κάνει ὅσα κάνει καὶ λέει ὅσα λέει (καὶ μαζὶ ὅλη ἡ χορωδία τῶν στρατευμένων ἐπισκόπων), αὐτὸ εἶναι, ποὺ τὸ λιγώτερο ποὺ μπορεῖ νὰ προκαλέσει εἶναι ἡ εἰρωνεία. «Κοίτα, ποιός μιλάει. Ἄκου τί λέει».

Μὰ γιὰ νὰ εἶσαι στὴν ἐκκλησία προϋποτίθεται ἡ πίστις.

Ἡ ἀληθινὴ πίστις. Ἄν ὑπάρχει ἡ ἀληθινὴ πίστις τότε μόνον μετέχεις στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀπολαμβάνεις τὴν ἑνότητα, τὸ ἵνα ὧσιν ἕν, γιὰ τὸ ὁποῖο προσευχήθηκε ὁ Κύριος.

Ἄν δὲν ὑπάρχει ἀληθινὴ πίστις, δὲν εἶσαι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας,  ὁπότε γιὰ ποιὰ ἑνότητα μιλᾶμε;

 Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος βέβαια ἀντιλαμβάνεται τὴν ἐκκλησία σὰν ὀργανισμὸ κοσμικοῦ τύπου, τοῦ ὁποίου προΐσταται, ὁ ὁποῖος ἔχει ὡς ἰδεολογία του τὴν «πίστι». Καὶ ὅπως κάθε κόμμα, κάθε λέσχη, κάθε ὁμάδα ἀνθρώπων θεωροῦν πρωταρχικὴ ὑπαρξιακὴ τους προϋπόθεσι τὴν ἑνότητα γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζουν τοὺς ἀντιδογματίζοντας καὶ νὰ προωθοῦν τὴν ἰδεολογία τους, ἔτσι καὶ αὐτὸς,  θεωρεῖ τὴν ἑνότητα πάνω ἀπὸ ὅλα.

Δηλαδὴ μιὰ μπετὸν ἀρμέ ἄκαμπτη ἀποδοχὴ τῆς «γραμμῆς». Ἕνα ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα.

Δὲν ἔχει ἄδικο, ὅπως βλέπει τὰ πράγματα. Σοῦ λέει: Ἔχω νὰ κάνω μιὰ δουλειά.

Στὴν παροῦσα συγκυρία πρέπει νὰ στηρίξω τὴν κυβερνητικὴ προτεραιότητα τῶν ἐμβολιασμῶν.

Ἐλάχιστοι συμφωνοῦν. Κάποιοι φοβοῦνται, κάποιοι δὲν ξέρουν τί γίνεται, κάποιοι ἀκοῦν καὶ ἀπὸ δῶ καὶ ἀπὸ κεῖ. Πολλοὶ ἀντιδροῦν, διαμαρτύρονται. Πρέπει νὰ πιεστοῦν  γιὰ νὰ πειστοῦν, νὰ πειθαναγκαστοῦν δηλαδή.

Ἄν βγαίνουν ἐπίσκοποι καὶ κληρικοὶ καὶ δημοσίως καὶ εὐθαρσῶς ἀμφισβητοῦν ὅσα ἐμεῖς προσπαθοῦμε νὰ ἐπιβάλλουμε δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἀποτέλεσμα. Ἄρα πρέπει νὰ σταματήσουν νὰ μιλοῦν. Νὰ ἀκούγεται μία φωνή.

Αὐτὴ εἶναι ἡ «ἑνότητα» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῆς Συνόδου. Ἄν ὑπάρξει αὐτὴ ἡ «ἑνότητα» τότε πράγματι στηρίζεται ἡ «ἀληθινή πίστις», δηλαδὴ οἱ ἀπόψεις ὅλων αὐτῶν. Ἔτσι μοῦ φαίνονται ἐμένα τὰ πράγματα αὐτά.

Ἡ ἀληθινὴ πίστις εἶναι προϋπόθεσις γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἡ ἑνότητα, γενικῶς καὶ ἀορίστως, γιὰ τὴν ἀληθινή πίστι. Προφανὲς τὸ σκόπιμο «λάθος» τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ δογματισμοῦ.

Βγαίνει δηλαδὴ ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ ΔΙΣ καὶ λένε ὅ,τι τοὺς ἀρέσει, ὅ,τι φρονοῦν. Νὰ παρουσιάσουμε σὲ …. .. μερικὲς σελίδες……. μερικὰ ἀπὸ ὅσα εἶπαν καὶ ἔπραξαν τὰ δύο μόνον τελευταῖα χρόνια ;

Βγαίνει ἕνας ἐπίσκοπος καὶ λέει ὅ,τι τοῦ κατέβει , ἀπὸ κοινὲς ἀνοησίες μέχρι βλασφημίες κατὰ τῆς παραδεδομένης πίστεως. Πόσα βιβλία θὰ γεμίσουμε μὲ λεκτικοὺς καὶ πρακτικοὺς ἐπισκοπικοὺς μαργαρῖτες ; Καὶ ὅμως φύλλο δὲν κουνιέται. Κανεὶς συνεπίσκοπος δὲν διαμαρτύρεται ( γιὰ νὰ εἴμαστε δίκαιοι ὑπάρχουν καὶ οἱ ἐλάχιστοι καὶ διώκονται κιόλας καὶ κάποιοι γράφουν εὐθαρσῶς, ὅπως ὁ πρώην Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος )  παρότι ἡ πίστις ὑβρίζεται λόγῳ …… τῆς ἑνότητος. Καὶ ὅλο αὐτὸ ποὺ ( ἀπὸ αὐτοὺς ) θεωρεῖται «ἑνότης»  στηρίζει ( κατὰ τοὺς ἰδίους ) τὴν …. ἀληθινὴ πίστη . Ἀπό ὅλα αὐτὰ ποὺ βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε καθημερινά ……. στηρίζεται ἡ ἀληθινὴ πίστις !!!!

Τὸ νὰ λές τὰ σωστὰ χωρὶς νὰ τὰ πράττῃς κιόλας δὲν φαίνεται μόνο μάταιο καὶ κενὸ, ἀλλὰ προκαλεῖ γέλιο στοὺς ράθυμους καὶ ἐνόχλησι σὲ ὅσους ἔχουν κάμποση ἀξιοπρέπεια:

«Τὸ γὰρ εὗ λέγειν, τοῦ ὀρθῶς πράττειν ἀπόντος, οὐ μόνον μάταιόν τι φαίνεται καὶ κενόν, ἀλλὰ καὶ γέλωτα μὲν τίκτει τοῖς ῥᾳθύμοις, ὄχλησιν δὲ τοῖς σεμνοτέροις». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ  PG78 724

Τί νὰ λέμε τώρα , ὅταν καὶ τὰ λόγια καὶ οἱ πράξεις εἶναι ὄχι ἀπλῶς λάθος ἀλλὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα μὲ ὅσα ἡ πίστις μας ὁρίζει , καὶ οἱ λέγοντες καὶ πράττοντες εἶναι οἱ ἴδιοι αὐτοὶ οἱ ποιμένες , οἱ ἐπιφορτισμένοι νὰ διδάξουν καὶ νὰ στηρίξουν τὴν πίστι ;

Τί προκαλοῦν ὅλα αὐτά ; Μόνο γέλιο καὶ ἐνόχλησι ; Καὶ μάλιστα ὅταν ὄχι μόνο διαλύουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα , ἀλλὰ θέτουν σὲ κίνδυνο καὶ τὴν ἐπιβίωσι καὶ τὴν ζωή καὶ τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων;

Τί εἰκόνα δημιουργεῖται στοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Φυσικὰ τὸ λιγώτερο ὅτι ὅ,τι λέει ἡ ἐκκλησία εἶναι παραμύθια. Καὶ, ὅπως λέει ὁ ἅγιος, αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ κάνουν τὰ ἀντίθετα ὅσων λένε.

«Τανάντία γὰρ ὧν φράζουσι δρῶντες, πολλοὺς , ὡς μύθοις, τοῖς λεγομένοις προσχεῖν ἀνέπεισαν». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ  PG78 584

 Λέγει ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος, στὸν ἐπίσκοπο Κύριλλο, γιὰ τὴν ἐκκλησία τοῦ Πηλουσίου ἡ ὁποία εἶχε ἐξαντληθῇ ἀπὸ τὶς κακίες τῶν ἀρχόντων της ὅ,τι ἐναπόκειται στὴ δική του φροντίδα καὶ σύνεσι νὰ ξαναβρῇ τὴν ἀκμή της:

«Τῆς σῆς ἐστιν, ὧ πάντων ἄριστε, συνέσεως τε καὶ αὐθεντίας, ταῖς κακίαις τῶν ἀρχόντων κεκμηκυῖαν τὴν Ἐκκλησίαν τὴν κατὰ τὸ Πηλούσιον δυνάμεως καθαρότητι καὶ σπουδῇ ἀνακτήσασθαι» ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ  PG78565

Τὸ τί ἀδικία καὶ κακουργία ὑπέμεινε ἡ ἐκκλησία λαφυραγωγούμενη καὶ ὑβριζόμενη ἀπὸ μοχθηροὺς καὶ κακούργους ἀνθρώπους ( τὸν ἐπίσκοπο καὶ κάποιους κληρικοὺς ἐννοεῖ ) στοὺς ὁποίους κανεὶς δὲν θὰ ἐμπιστευόταν οὔτε ἔνα κοπάδι ἀλόγων ζώων, πολὺ περισσότερο λογικοὺς ἀνθρώπους γιὰ τοὺς ὁποίους ἦρθε ἐδὼ ὁ Χριστὸς καὶ ἔχυσε τὸ τίμιο αἷμα Του, δὲν εἶναι οὔτε τοῦ παρόντος , οὔτε κανενὸς καιροῦ νὰ τὸ ποῦμε.

«Πᾶσαν μὲν οὖν ἤν ὑπέμεινεν ἀδικίαν τε καὶ παροίνιαν, ληϊζομένη τε καὶ ὑβριζομένη ὑπὸ μοχθηρῶν καὶ κακούργων ἀνθρώπων, οἷς ἄν τις οὐδ᾿ ἀλόγων ζώων ἀγέλην ἐγχειρίσειεν, μήτοιγε λογικῶν ἀνθρώπων, ὑπὲρ ὧν δεῦρο ἐφοίτησε καὶ τὸ τίμιον ἑαυτοῦ αἷμα ἐξέχεεν ὁ Χριστός· οὐ τοῦ παρόντος φράσαι καιροῦ, μᾶλλον δὲ οὐδενός καιροῦ». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ  PG78 565

Σήμερα ἡ πίστις καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐξευτελίζονται ἀπὸ τὶς πράξεις τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν κληρικῶν ποὺ ἔγιναν διάκονοι τῆς τυραννικῆς ἐξουσίας, ὑπάλληλοι τοῦ ἀθέου κράτους, ὑπηρέτες τῆς βίας. Ἐξωθοῦν τοὺς ἀνθρώπους, ἐκμεταλευόμενοι τὸ ἱερατικὸ σχῆμα, στὸν δρόμο ποὺ ἔχουν σχεδιάσει τὰ ὄργανα τοῦ σατανά.

Ποιοί θὰ βοηθήσουν νὰ ξαναβρεῖ ἡ ἐκκλησία τὴν ἀκμή της ; Αὐτοὶ μπῆκαν μέσα στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, σὰν τὰ δαιμόνια στοὺς χοίρους τῆς χώρας τῶν Γαδαρηνῶν καὶ ἡ ἀγέλη τρέχει ἀκάθεκτη στὸν γκρεμό.

Πολλοὶ λένε : Καὶ τί θὰ γίνῃ , ρέ φίλε ; Δὲν βγαίνει ἄκρη. Εἶναι ἀμετακίνητοι καὶ ἀδίστακτοι . Μόνον τὸν μπελά σου θὰ βρῇς . Θὰ μπλέξῃς .  Θυμᾶστε τί ἀπάντησε ὁ ἅγιος Παΐσιος:

 «Ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ὀρθοδοξία, μὲ τὴν παράδοσή της, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς ἥρωές της, νὰ πολεμῆται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἕλληνες καὶ ἐμεῖς νὰ μὴ μιλᾶμε! Εἶναι φοβερό! Εἶπα σὲ κάποιον: «Γιατί δὲν μιλᾶτε; Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ κάνει ὁ τάδε;». «Τί νὰ πῆς, μοῦ λέει, αὐτὸς ὅλος βρωμάει». «Ἂν βρωμάη ὅλος, γιατί δὲν μιλᾶτε; Χτυπῆστε τον». Τίποτε, τὸν ἀφήνουν. Ἕναν πολιτικὸ τὸν ἔφτυσα. «Πές, τοῦ λέω, “δὲν συμφωνῶ μ᾿ αὐτό”. Τίμια πράγματα. Θέλεις νὰ ἐξυπηρετηθῆς ἐσὺ καὶ νὰ ρημάξουν ὅλα;»  ΑΓΙΟΣ ΠΑΊΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ. ΛΟΓΟΙ Β΄ Σουρωτή 1999. σελ.37

Ἄν αὐτὰ εἰπώθηκαν τὸ 1992 τί θὰ ἔπρεπε νὰ εἰπωθῇ σήμερα ;

Ἀπαγορεύονται οἱ γιορτὲς τῶν χριστιανῶν καὶ ἐπιτρέπονται τῶν ἀλλοδόξων.

Ἀπαγορεύονται οἱ λιτανεῖες τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ ἐπιτρέπονται τῶν ξοάνων.

Κατεβαίνουν οἱ  εἰκόνες ἀπὸ τὰ νοσοκομεία γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλοῦνται οἱ ἀλλόπιστοι.

Οἱ ἄνθρωποι ἐκβιάζονται νὰ ὑποστοῦν ἐμβολιασμοὺς μὲ ἀμφιβόλου ἀποτελεσματικότητος  καὶ ἐνίοτε ἐπικίνδυνα καὶ γιὰ τοὺς ὑγιεῖς σκευάσματα καὶ τοὺς ἐξωθοῦν καὶ οἱ «ποιμένες» λέγοντας ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι πράξεις εὐθύνης καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὸν συνάνθρωπο………

Καὶ μέσα σὲ ὅλον αὐτὸ τὸν δαιμονικὸ παραλογισμὸ, βγαίνουν οἱ ἐπίσκοποί μας νὰ «πουλήσουν θεολογία» ἤ καλύτερα νὰ ρίξουν «θεολογικὴ στάχτη» στὰ μάτια τῶν ζαλισμένων «πιστῶν» : «Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλα , γιατὶ αὐτὴ ἡ ἑνότητα στηρίζει τὴν ἀληθινή πίστι».

Ξεκάθαρα.

Ἀπὸ τὴν συνολικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας , τὶς ἐνέργειες καὶ τοὺς λόγους ἐπισκόπων , κληρικῶν καὶ «θεολόγων» ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ἔχουμε κρίσι θεολογίας . Δὲν εἶναι δηλαδὴ ὅτι κάνουν λάθος σὲ κάποια θεολογική τους θέσι , ὅπως αὐτὴν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου .

Ἔχουμε κρίσι πίστεως .

Δὲν πιστεύουν στὸν Θεό , ὅπως πρέπει . Ἔχουν ξεπέσει ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξο πίστη .

Δὲν εἶναι τωρινὴ διαπίστωσις, οὔτε τὴν ἀνακάλυψα ἐγώ, βεβαίως.  Ἐνδεικτικὰ καὶ μόνον ἀναφέρω:

«Οἱ Ἱεράρχαι αὐτοὶ ἐξέπεσαν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο Πίστι. Ποιοί ὅμως τοὺς ἤλεγξαν γι᾿ αὐτό ; Καὶ πάλιν θὰ μνησθῶ τοῦ π. Φλωρόφσκυ ποὺ ἔλεγε: « Δὲν ἔχουμε κρίσι θεολογίας, ἀλλὰ κρίσι πίστεως ». Ἁρχιμ. Γεώργιος Καψάνης. Εἰσαγωγη στὸ βιβλίο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ. Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2000 σελ.6

Καὶ μὴ νομίσει κανεὶς ὅτι ἀναφέρεται σὲ περιπτώσεις Ἱεραρχῶν ἀσχέτων μὲ τοὺς τωρινούς……

Ὅποιος ἐνδιαφέρεται ἄς μελετήσει τὸ βιβλίο……. Δυστυχῶς ἡ κατάστασις τῶν σημερινῶν ἐπισκόπων εἶναι τόσο προχωρημένη ἀπὸ αὐτὴν τῶν μνημονευομένων ἐπισκόπων , ὅσο ἕνα ὑπερσύγχρονο  αὐτοκίνητο ἀπὸ τὸ κάρρο… Τότε χάλαγαν τοὺς σοβάδες, τώρα γκρεμίζουν τὰ θεμέλια…….

Γεώργιος Κ. Τζανάκης.  Ἂκρωτήρι Χανίων. 26 Ὀκτωβρίου 2021

======================================================

Άγιος Ιωάννης Βατάτζης, Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς === Η επιστολή απάντηση που απέστειλε προς τον πάπα Γρηγόριο Θ΄στα μέσα της δεκαετίας του 1230.

Χαρακτηριστικότατη ιστορική πηγή βάσει της οποίας καταδεικνύετε η ελληνικότητα της Ρωμανίας, η ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού καθώς και η εθνική αξιοπρέπεια του Διδυμοτειχίτη βασιλιά, αποτελεί η επιστολή απάντηση που απέστειλε προς τον πάπα Γρηγόριο Θ΄στα μέσα της δεκαετίας του 1230.

Η επιστολή σε νεοελληνική απόδοση

=========== Ιωάννης εν Χριστό το Θεό βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Δούκας, τω αγιωτάτω πάπα της πρεσβυτέρας Ρώμης Γρηγορίω. Ας έχω τας σωτηρίους ευχάς σου.

Αυτοί, που εστάλησαν από την αγιότητα σου και μου έφεραν αυτή την επιστολή σου, επέμεναν ότι είναι γράμμα της αγιότητάς σου. Όμως εγώ, ο βασιλιάς, αφού διάβασα όσα είναι γραμμένα, αρνήθηκα να πιστέψω ότι είναι δικό σου γράμμα, αλλά θεώρησα ότι το ΄γραψε ένας άνθρωπος με χαμένα πέρα για πέρα τα μυαλά του, που όμως ο ψυχικός του κόσμος είναι φουσκωμένος από αλαζονεία και αυθάδεια, διότι πως θα μπορούσαμε να σχηματίσουμε διαφορετική γνώμη για τον γράψαντα, τη στιγμή που απευθύνεται στη βασιλική μου δύναμη θεωρώντας με σαν ένα ανώνυμο και άδοξο και ασήμαντο ανθρωπάκι; Δεν σου μίλησε κανείς για το μέγεθος της εξουσίας και της δυνάμεως μας;

Δε χρειαζόμασταν ιδιαίτερη σοφία για να γνωρίσουμε καλά ποιος είναι ο δικός σου θρόνος. Αν βρισκόταν πάνω στα σύννεφα ή ήταν κάπου ¨μετέωρος¨, ίσως έπρεπε να έχουμε μετεωρολογικές γνώσεις για να τον βρούμε, αλλ΄ επειδή στηρίζεται στη γη και δε διαφέρει καθόλου από τους υπολοίπους θρόνους, όλος ο κόσμος τον ξέρει.

Μας γράφεις ότι από το δικό μας, το Ελληνικό γένος, άνθησε η σοφία και τα αγαθά της και διαδόθηκε στους άλλους λαούς. Αυτό σωστά το γράφεις. Πως όμως αγνόησες ή και αν υποτεθεί ότι δεν το αγνόησες, πως ξέχασες να γράψεις ότι, μαζί με τη σοφία, το γένος μας κληρονόμησε από τον Μέγα Κωνσταντίνο και τη βασιλεία; Ποιος αγνοεί ότι τα κληρονομικά δικαιώματα της διαδοχής πέρασαν από εκείνον στο δικό μας γένος και ότι εμείς είμαστε οι νόμιμοι κληρονόμοι και διάδοχοι;

Έπειτα, συ απαιτείς να μην αγνοήσουμε το θρόνο σου και τα προνόμιά του. Αλλά και εμείς έχουμε να ανταπαιτήσουμε να δεις καθαρά και να αναγνωρίσεις τα δικαιώματα μας επί της εξουσίας και του κράτους της Κωνσταντινούπολης, το οποίο, από τον Μέγα Κωνσταντίνο, διατηρήθηκε για μια χιλιετία και έφτασε σε μας. Οι γενάρχες της βασιλείας μου, είναι από το γένος των Δουκών και των Κομνηνών, για να μην αναφέρω εδώ και όλους τους άλλους βασιλείς που είχαν ελληνική καταγωγή και για πολλές εκατοντάδες χρόνια κατείχαν την βασιλική εξουσία της Κωνσταντινούπολης. Αυτούς όλους, και η εκκλησία της Ρώμης και οι ιεράρχες της, τους προσκυνούσαν ως αυτοκράτορες των Ρωμαίων.

Πως λοιπόν εμείς φαινόμαστε στα μάτια σου ότι δεν εξουσιάζουμε και δε βασιλεύουμε σε κανένα τόπο, παρά χειροτόνησες λες κι είναι επίσκοπος σου τον εκ Βρυέννης Ιωάννη βασιλιά στην Πόλη ; Ποιο δίκαιο επρυτάνευσε στη συγκεκριμένη αυτή περίσταση ; Πως κατάφερε η τιμία σου κεφαλή και επαινεί το άδικο της πλεονεξίας και βάζει στη μοίρα του δικαίου τη ληστρική και αιμοχαρή κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους;

Εμείς εξαναγκαστήκαμε από την πολεμική βία και φύγαμε από τον τόπο μας, όμως δεν παραιτούμαστε από τα δικαιώματα μας της εξουσίας και του κράτους της Κωνσταντινούπολης. Και να ξέρεις ότι αυτός που βασιλεύει είναι άρχοντας και κύριος έθνους και λαού και πλήθους, δεν είναι άρχοντας και αφεντικό σε πέτρες και ξύλα, με τα οποία χτίστηκαν τα τείχη και οι πύργοι.

Το γράμμα σου περιείχε και τούτο το παράξενο, ότι η τιμιότητά σου έστειλε κήρυκες που διήγγειλαν το κήρυγμα του σταυρού σε όλο τον κόσμο, και ότι πλήθη πολεμιστών έσπευσαν για να διεκδικήσουν την Αγία Γή. Σαν μάθαμε αυτή την είδηση, χαρήκαμε και γεμίσαμε με ελπίδες. Ελπίζαμε δηλαδή ότι αυτοί οι διεκδικηταί των Αγίων Τόπων θα άρχιζαν τη δίκαιη δουλειά τους από τη δική μας πατρίδα και ότι θα τιμωρούσαν αυτούς που την αιχμαλώτισαν, γιατί βεβήλωσαν τις αγίες εκκλησίες, τα ιερά σκεύη και διέπραξαν κάθε είδος ανοσιουργίες κατά των Χριστιανών. Επειδή όμως το γράμμα σου ονόμαζε τον Ιωάννη Βρυέννιο που απεβίωσε εδώ και πολύν καιρό βασιλιά της Κωνσταντινούπολης, και φίλο και τέκνο της τιμιότητας σου, και επειδή οι νέοι σταυροφόροι σου στέλνονται για να τον βοηθήσουν, γελούσαμε αναλογιζόμενοι την ειρωνεία και τα παιχνίδια που παίζονται κατά των Αγίων Τόπων και του Σταυρού.

Επειδή όμως η τιμιότητά σου, με το γράμμα που έστειλες, μας παρακινεί να μην παρενοχλούμε τον φίλο σου και υιόν Ιωάννη Βρυέννιο, γνωρίζουμε και εμείς στην τιμιότητά σου, ότι δεν ξέρουμε σε ποιο μέρος της γης ή της θάλασσας βρίσκεται η επικράτεια αυτού του Ιωάννη.

Εάν όμως εννοείς την Κωνσταντινούπολη, καθιστούμε γνωστό και στην αγιότητά σου και σε όλους τους χριστιανούς ότι ποτέ δε θα πάψουμε να δίνουμε μάχες και να πολεμούμε αυτούς που την κατέκτησαν και την κατέχουν, γιατί αλήθεια, πως δε θα διαπράτταμε αδικία απέναντί στους νόμους της φύσης, και στους θεσμούς της πατρίδας μας, και στους τάφους των προγόνων μας, και στα θεία και ιερά τεμένη, αν δεν πολεμήσουμε γι΄ αυτά με όλη τη δύναμή μας ;

Ωστόσο, αν είναι κανείς που αγανακτεί για τούτη τη θέση μας, και μας δυσκολεύει, και εξοπλίζεται εναντίον μας, έχουμε τον τρόπο να αμυνθούμε εναντίον του : πρώτα πρώτα με τη βοήθεια του Θεού, και μετά, με τα άρματα και το ιππικό που έχουμε, και με πλήθος αξιόμαχων πολεμιστών, οι οποίοι πολλές φορές πολέμησαν τους σταυροφόρους. Τότε και συ, από τη μεριά σου, σαν μιμητής, που είσαι, του Χριστού, και σαν διάδοχος του κορυφαίου των Αποστόλων Πέτρου, έχοντας μάλιστα τη γνώση για το τι είναι θείο και νόμιμο και για το τι επιβάλλεται από τους ανθρώπινους θεσμούς, τότε λέω, θα μας επαινέσεις, αφού δίνουμε τη μάχη για την πατρίδα και για τη σύμφυτη με αυτήν ελευθερία.

Και αυτά βέβαια θα συμβούν κατά το θέλημα του Θεού. Η βασιλεία μου θέλει πολύ και ποθεί να διασώσει τον σεβασμό που αρμόζει προς την αγία Εκκλησία της Ρώμης, και να τιμά το θρόνο του κορυφαίου Αποστόλου Πέτρου και, απέναντι της αγιότητάς σου, να έχει τη σχέση και την τάξη του υιού, και να αποδίδει σ΄ αυτή την αρμόζουσα τιμή και αφοσίωση. Αυτό θα γίνει όμως, μόνο εάν και η δική σου αγιότητα δεν παραβλέψει τα δικαιώματα της δικής μας βασιλείας, και αν δεν γράφει σε μας γράμματα με τέτοια επιπολαιότητα και απαξίωση.

Ωστόσο να ξέρει η αγιότητά σου, ότι υποδεχτήκαμε χωρίς λύπη το αγροίκο ύφος του γράμματός σου, και φερθήκαμε με ηπιότητα στους κομιστές του, μόνο και μόνο για να διατηρήσουμε την ειρήνη μαζί σου. ===========

Ο άγιος (& μεγάλος) πολιτικός: αυτοκράτορας Ιωάννης Βατάτζης

 4 Νοεμβρίου κι ο λαός μας τιμούσε (όταν θυμόταν την παράδοσή του) έναν ιδιαίτερο άγιό του: τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, που βασίλεψε στη Νίκαια της Μικράς Ασίας όταν η ΚΠολη ήταν υπόδουλη στους σταυροφόρους (13ος αιώνας). Ο άγιος Ιωάννης Βατάτζης, ο Πτωχός Βασιλιάς, που ζούσε ως αγρότης, δε νοιάστηκε για την τσέπη του και τα προνόμια που μπορούσε να του αποφέρει η θέση του, αλλά προσπάθησε να απελευθερώσει την Πόλη (αυτό ήταν το όνειρο της αυτοκρατορίας της Νίκαιας, που ήταν κομμάτι της υπόδουλης βυζαντινής αυτοκρατορίας), ν’ αντισταθεί στους ποικίλους εχθρούς της πατρίδας του, να προωθήσει την ένωση των Εκκλησιών (χωρίς υποταγή στον πάπα) και να βελτιώσει τη ζωή και το μορφωτικό και πνευματικό επίπεδο του λαού του. 

Μάλλον ένας τέτοιος πολιτικός είναι ό,τι λείπει από την πατρίδα μας (κι όχι μόνο) σήμερα. Ένας έντιμος και άγιος πολιτικός. Γι’ αυτό και ο λαός τον τίμησε ως άγιο και είναι ο αυτοκράτορας που έμεινε στο θρύλο ως “ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, που θ’ αναστηθεί και θα επιστρέψει ως ελευθερωτής”, επειδή μετά την κοίμησή του παρέμεινε άφθαρτος σε τέτοιο βαθμό, που (κατά τις πηγές) έμοιαζε ζωντανός. 

Ανεβάζουμε ένα μικρό αφιέρωμα. Ας έχουμε την ευχή του (ως πρόσωπα και ως λαός)…. 

“”””””””””” Όταν όμως πήγαν να ανοίξουν τον τάφο για να εκτελέσουν τη μετακομιδή, μια γλυκιά ευωδία απλώθηκε τριγύρω, σαν να είχε ανθίσει απότομα κήπος αρωματικός! Αλλά δεν ήταν μονάχα αυτό. Ο νεκρός φαινόταν σαν να κάθεται επί βασιλικού θρόνου, χωρίς να έχει καμιά μελανότητα, καμιά δυσωδία, κανένα απολύτως σημείο που να φανέρωνε πως ήταν νεκρός!

ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ήταν μέσα στον τάφο και το χρώμα του σώματός του ήταν όπως κάθε φυσιολογικού εν ζωή ανθρώπου! Έμοιαζε πραγματικά σαν ένας ολοζώντανος, αλλά ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ! Και μάλιστα και αυτά ακόμη τα ρούχα του επίσης είχαν διατηρηθεί επί επτά χρόνια αδιάφθορα και έμοιαζαν σαν να είχαν μόλις ραφτεί! Γιατί έτσι αντιδοξάζει ο Θεός εκείνους που Τον δοξάζουν στη γη! Μάλιστα από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου βασιλέως Ιωάννη Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονος έδωσε πάμπολλα θαύματα, γιατρεύοντας θαυματουργικά Χάριτι Θεού ασθένειες, διώκοντας δαίμονες και θεραπεύοντας ένα σωρό πάθη, με την κατοικούσα εν αυτώ Χάρη του Αγίου Πνεύματος!

Για το τι απέγινε το λείψανό του, υπάρχουν πάλι θρύλοι, που τον θέλουν να βρίσκεται κάπου Μαρμαρωμένος και κάποτε να ξαναζωντανεύει και να απελευθερώνει τη Πόλη από το Τουρκικό ζυγό, γιατί σαφώς όλες οι προφητείες μιλάνε για κάποιον Ιωάννη που θα έχει Θεϊκή βοήθεια προς τούτο. Και συνδυάσθηκε να είναι ο Άγιος Ιωάννης αυτός που τον θέλουν οι προφητείες και ο θρύλος, να ανακαταλάβει τη Πόλη.

“Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά μας θά’ ναι…” Δεν θεωρείται ως Μαρμαρωμένος Βασιλιάς ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, και ούτε θα ανακηρυχθεί ποτέ άγιος από την Εκκλησία αφού αναγκάσθηκε και παρέστη στη τελευταία “π α π ι κ ή” Θεία Λειτουργιά στην Αγία Σοφία, προσδοκώντας βοήθεια ο ταλαίπωρος από το Πάπα και τους Δυτικούς “”””””””””””

 Στις 3 Νοεμβρίου 1254, πέθανε στο Νυμφαίο της Ιωνίας, σε ηλικία 61 ετών ο  Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ο Ελεήμων, και ενταφιάστηκε με μεγάλες τιμές και λαϊκό πένθος στη Μονή Σωτήρος Χριστού Σωσάνδρων της Μικράς Ασίας, που ο ίδιος είχε κτίσει. Έπασχε από επιληψία.
 Ο Αυτοκράτορας και Άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ο Ελεήμων είναι ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς του Θρύλου διότι βρέθηκε παντελώς άφθαρτος στον τάφο του στην Μικρασία, τόσο ο ίδιος, όσο και τα βασιλικά του ενδύματα!
 Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης το 1245 είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο την Κωνσταντία Χοενστάουφεν κόρη του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν, βασιλιά της Γερμανίας, η οποία άλλαξε το όνομά της σε Άννα. 
 Το Σκήνωμα του Άγιου Ιωάννη Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονα, μεταφέρθηκε από την Μονή Σωσάνδρων όταν πλησίαζαν να την καταλάβουν οι Τούρκοι και έκτοτε, χάθηκαν τα ίχνη του αγίου άφθαρτου και ολόσωμου λειψάνου, το οποίο βρίσκεται κρυμμένο, κάπου στην Κωνσταντινούπολη
Την πρώτη βάσιμη και αξιόπιστη μαρτυρία την έχουμε διά στόματος του Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής, τέως Καθηγουμένου της Ι. Μ. Φιλοθέου Αγίου Όρους, ο οποίος έχει διηγηθεί ότι…. «την πληροφορία για την ύπαρξη του ιερού σκηνώματος του Άγιου Ιωάννη Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονα Ιωάννη, την μετέφερε πριν το 1955 στο Άγιον Όρος ο Αρχιερεύς Ιερόθεος ! Αυτός ο Αρχιερέας Ιερόθεος τους είπε πως είχε δει με τα ίδια του τα μάτια τον κοιμώμενο Βασιλέα Ιωάννη»
Επίσης είπε ότι «το δεξί του χέρι είναι στη λαβή του σπαθιού! Το οποίο σπαθί είναι μες στην θήκη». 

============================================

Άγιος Ιωάννης Βατάτζης, ο Ελεήμων Βυζαντινός Αυτοκράτορας.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ανάμεσα στους πολλούς ευσεβείς αυτοκράτορες του Βυζαντίου ξεχωρίζει ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης, ο οποίος υπήρξε ένας από τους ενδοξότερους βασιλείς, και άγιος της Εκκλησίας μας και μάλιστα έχει την προσωνυμία του Ελεήμονος.

Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1193 από γονείς επιφανείς και ευσεβείς. Ο πατέρας του Βασίλειος και ήταν ο Δούκας του θέματος των Θρακησίων και δομέστικος της ανατολής. Η μητέρα του Αγγελίνα ήταν κόρη του Ισαακίου, γιού του Κωνσταντίνου Αγγέλου, και της Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.

Έζησε σε καιρούς τραγικούς για το θεόσωστο κράτος, αφού οι αιρετικοί δυτικοί, μη μπορώντας να υποτάξουν διαφορετικά την Εκκλησία στην εξουσία του αιρεσιάρχη πάπα, έκαναν τις φοβερές σταυροφορίες, με σκοπό δήθεν την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους Σαρακηνούς, αλλά στην ουσία να καθυποτάξουν την Ορθοδοξία στον παπισμό, δια της βίας.

Οι πραγματικοί σκοποί των σταυροφόρων αποκαλύφτηκαν κατά την Δ΄ σταυροφορία, το 1204. Οι ορδές των φραγκικών δυτικών στρατευμάτων αντί να οδεύσουν προς την Ιερουσαλήμ, στράφηκαν προς τη Βασιλεύουσα, την οποία εκπόρθησαν, κατάκτησαν και λεηλάτησαν, σε τέτοιο βαθμό, που ξεπέρασε και αυτή την άλωσή της από τους Οθωμανούς το 1453!

Η πόλη παραδόθηκε στους δυτικούς κατακτητές. Στον αυτοκρατορικό θρόνο ανέβηκε Λατίνος αυτοκράτορας, όπως και στον πατριαρχικό θρόνο. Η αυτοκρατορία διαμελίστηκε. Το μεγαλύτερο μέρος κατέλαβαν οι Φράγκοι, ενώ σχηματίστηκαν άλλα τρία αντίπαλα βασίλεια (Αυτοκρατορία της Νικαίας, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, και το Βουλγαρικό βασίλειο του Ιωάννη 2ου του Ασάνη). Ο νόμιμος αυτοκράτορας και ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατέφυγαν στην αυτοκρατορία της Νικαίας.

Μετά το θάνατο των γονέων του ο Ιωάννης, αφού μοίρασε στους φτωχούς τη μεγάλη περιουσία του και μη αντέχοντας την λατινοκρατία, κατέφυγε στην ελεύθερη Νίκαια, με προορισμό την πόλη Νυμφαίο της Βιθυνίας. Ο αδελφός του πατέρα του και ιερέας στα ανάκτορα του βασιλέα Θεόδωρου Α΄ Λάσκαρη, τον κάλεσε και τον φιλοξένησε στο παλάτι και τον γνώρισε στον αυτοκράτορα. Εκείνος διείδε τον δυναμικό χαρακτήρα του, τις αρετές του και τις στρατιωτικές του ικανότητες και του απένειμε το αξίωμα του πρωτοβεστιάριου. Αργότερα, όταν διαπίστωσε την πιστότητά του σ’ αυτόν αποφάσισε να τον κάμει γαμπρό του, δίνοντάς του ως σύζυγο την μεγαλύτερη κόρη του, την πριγκίπισσα Ειρήνη, εξασφαλίζοντας έτσι διαδοχή για τον αυτοκρατορικό θρόνο.

Το 1222 ο Θεόδωρος Λάσκαρης πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 47 ετών. Την ίδια χρονιά ο στρατός και ο λαός ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, τον οποίο έστεψε ο Πατριάρχης Μανουήλ Σαραντινός. Με την άνοδό του στο θρόνο έδειξε τις σπάνιες πολιτικές και στρατιωτικές ικανότητές του. Έδωσε μεγάλη σημασία στην αναδιοργάνωση του στρατού, στα πρότυπα των παλαιών μεγάλων αυτοκρατόρων. Παράλληλα άρχισε μια ριζική αναδιοργάνωση του Κράτους. Όλα αυτά, για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών της από τους Φράγκους. Αναδείχτηκε έτσι ως ένας από τους μεγαλύτερους χριστιανούς ηγεμόνες της εποχής του.

Πραγματοποίησε μια σειρά από νικηφόρες μάχες και με έξυπνους χειρισμούς, κατάλαβε, σε σύντομο χρονικό διάστημα, όλα σχεδόν τα εδάφη της Μ. Ασίας, τα οποία βρισκόταν στα χέρια των Λατίνων. Στη συνέχεια μετέφερε τον πόλεμο στο ευρωπαϊκό τομέα, καταλαμβάνοντας την Αδριανούπολη. Ως το 1254, έτος του θανάτου του, είχε καταλάβει όλα τα χαμένα εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, που είχε πριν την φραγκοκρατία και το μόνο που απόμεινε ήταν η κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως, την οποία ανακατάλαβε ο διάδοχός του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος το 1261. Την ανασύσταση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας την αποδίδουν οι ιστορικοί ουσιαστικά στον Ιωάννη Βατάτζη.

Εκτός από ικανός στρατιωτικός αναδείχτηκε και ιδανικός πολιτικός. Εμφορούμενος από φλογερή πίστη στο Θεό, σεβασμό για την Εκκλησία και αγάπη για το λαό κυβέρνησε με δικαιοσύνη και σωφροσύνη. Πονούσε που έβλεπε την απόσχιση της δυτικής χριστιανοσύνης από την μία αδιαίρετη Εκκλησία και γι’ αυτό είχε κάνει πολλές απόπειρες για την ένωσή της με αυτή. Μάταια όμως, διότι ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ τον αγνοούσε!

Ως χαρακτήρας ήταν απλός, καταδεκτικός και φιλήσυχος. Ο κάθε πολίτης μπορούσε να τον δει και να του εκθέσει τα προβλήματά του. Προστάτευε τους αδικημένους και τους αδύναμους. Περιόρισε τη δύναμη των γαιοκτημόνων προς χάριν των μικροϊδιοκτητών αγροτών. Αναδιοργάνωσε τη γεωργία και την κτηνοτροφία και αύξησε την επάρκεια τροφίμων. Υποστήριξε τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, στα οποία έβρισκαν καταφύγιο χιλιάδες αναξιοπαθούντες, περιορίζοντας δραστικά τη φτώχια. Ο ίδιος ζούσε λιτά, σχεδόν ασκητικά και στηλίτευε την πολυτέλεια και τις σπατάλες. Τα δημόσια ταμεία γέμισαν από την χρηστή διαχείριση και μπορούσε έτσι να ασκεί το σπάνιο φιλανθρωπικό του έργο. Ο λαός τον υπεραγαπούσε.

Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 ο χρηστός και ευσεβής αυτοκράτορας της Νικαίας Ιωάννης αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε. Η αγία του ψυχή πέταξε στα ουράνια και το ασκητικό του σώμα κηδεύτηκε με θλίψη αβάσταχτη από το λαό, ο οποίος θρηνούσε για μέρες τον αγαπημένο του ηγεμόνα. Ενταφιάστηκε στη Μονή του Σωτήρος Χριστού, που είχε ιδρύσει και χτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας. Όμως μετά από επτά χρόνια, όταν έγινε εκταφή βρέθηκε άφθαρτο, να ευωδιάζει, έχοντας το χρώμα ζωντανού ανθρώπου και εύκαμπτο, δείγμα της αγιότητάς του. Ως και τα ενδύματά του ήταν απόλυτα άφθορα! Μεταφέρθηκε στη Μαγνησία της Μ. Ασίας, το οποίο έκανε άπειρα θαύματα. Η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του εορτάζεται στις 4 Νοεμβρίου.

Αργότερα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και χάθηκε μυστηριωδώς κατά την άλωση. Γι’ αυτό αναπτύχθηκε γύρω από αυτόν ο θρύλος του «Μαρμαρωμένου Βασιλιά», ο οποίος θα φανεί για να ελευθερώσει ξανά την Βασιλεύουσα. Με αυτόν τον ελπιδοφόρο θρύλο πορεύτηκε το Γένος μας για αιώνες και καρποφόρησε το δένδρο της λευτεριάς, ο οποίος είναι συνδεδεμένος με τον άγιο Ιωάννη Βατάτζη!

=========================================================