ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ ΜΙΧΑΗΛ.


ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ ΜΙΧΑΗΛ.
/ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Είναι λαμπρότεροι και ταχύτεροι από το φως- ελαφρύτεροι και πιο δροσεροί από τον αέρα στα βουνά, είναι ενδεδυμένοι με φως, το φως του Δημιουργού τους. Είναι αυτοί οι ακούραστοι εργάτες του έργου του Χριστού! 

Μεριμνούν γιά τούς ανθρώπους! Μοναδική τους έγνοια: πώς θά επιστρέψουν τον άσωτο υιό στον Θεό, πώς θά επιστρέψουν τούς μικρότερους αδελφούς τους από την ξένη χώρα στις πανευφρόσυνες αυλές τού Οικοδεσπότου! 

Μιχαήλ, ό αρχιστράτηγος, ό πρωτοστάτης: ότι είναι ή Αφροδίτη ανάμεσα στ’ αστέρια, είναι αυτός ανάμεσα στους αγγέλους! 

Προστρέχει σε κάθε μετανοημένο, γιά να τον υψώσει προς τον Θεό. 

Ανεξαρτήτως πόσοι μετανοούν, αύτός φθάνει απεσταλμένος σε όλους! 

Να διακονεί, να διακονεί, να διακονεί – αύτή είναι ή χαρά του! 

Ακόμη και στον ουρανό, ή διακονία προς τον πλησίον είναι πρωταρχική! 

Ή διακονία πού ενδυναμώνει τη ζωή και κάνει μια μητέρα ν’ άγάλλεται. 

Ή διακονία πού κοσμεί με στεφάνια άφθαρτα. 

Γιά τούς αγγέλους ή υπηρεσία αύτή είναι χαρά και γιορτή, αφιερωμένη στη δόξα τού Θεού και στη σωτηρία των ανθρώπων. 

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

========================================================

Εμπειρικές αλήθειες από την κηρυκτική διακονία του πιστού εργάτου Κυρίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Α. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ (1916-1982)

Αυτός που οδηγεί ανθρώπους, έστω και έναν, στο δρόμο του Θεού, καλύπτει πλήθος αμαρτιών.

Ομολογίες του αειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου για την «προ Χριστού» ζωή του, και διδακτικά παραδείγματά του

* Κάποτε σε κάποια πολύ όμορφη γυναίκα, που ήταν προκλητικά ντυμένη, της είπα με διάκριση, ότι γίνεται αιτία, λόγω του ντυσίματός της, να σκανδαλίζονται οι άνδρες. Να μην σκανδαλίζονται, με απάντησε, να κλείσουν τα μάτια τους, αν σκανδαλίζονται.

Και την ρωτάω: Αν εσύ με δώσεις ένα ποτήρι δηλητήριο και εγώ το πιω, ποιος θα δικαστεί; Εγώ που το ήπια ή εσύ που με το έδωσες; Δεν καταλαβαίνω τι με λες, με είπε. Άμα δεν καταλαβαίνεις και εγώ δεν μπορώ να στο πω διαφορετικά, να σε βοηθήσω και εκεί έκλεισε η συζήτηση μαζί της…

Για πόσες και για πόσους γίναμε αίτιοι να σκανδαλιστούν οι άλλοι; Έχουμε πάει ποτέ στον εξομολόγο, να του πούμε: Πάτερ έγινα αιτία να σκανδαλιστεί ο άλλος; Γιατί είναι αλήθεια, ότι πολλές αμαρτίες των άλλων οφείλονται στο ότι εμείς με έναν λόγο ή με μία πράξη μας τους σκανδαλίσαμε συνειδητά ή ασυνείδητα.

* Είχα πάει κάποτε στη Βοστώνη για κάποιες ομιλίες. Μια μέρα, μια σύζυγος, έκανε μια παράκληση για τον άνδρα της, ο οποίος έκανε μεταμόσχευση νεφρού και οι ιατροί λέγανε, ότι η πορεία της υγείας του, δεν εξελισσόταν καλά.

Η σύζυγος ήταν μια πολύ ευσεβής γυναίκα, αλλά δεν ήξερα αν και ο άνδρας της ήταν πιστός. Έτσι την πλησίασα και τη ρώτησα, αν ο άνδρας της, είχε σχέση με την Εκκλησία.

Πιστός είναι και κοινωνεί κιόλας, μου απάντησε. Εξομολογείται πριν κοινωνήσει, την ρώτησα. Ακόμα να με απαντήσει σε αυτήν την ερώτηση που της έκανα. Ο άνδρας της, ήταν με τον τρόπο του Χριστιανός.

Αυτοί είναι οι λεγόμενοι καλοί άνθρωποι. Ρωτάς τους συγγενείς ενός τέτοιου ανθρώπου, ρωτάς τον κόσμο που τον ξέρει και όλοι σου δίνουν αυτό το πιστοποιητικό, του καλού ανθρώπου.

Μάλιστα τον μακαρίζουν λέγοντας: Μακάρι να ήταν όλοι σαν και αυτόν! Αυτά τα πιστοποιητικά που δίνει ο κόσμος δεν τα λαμβάνει υπόψη Του ο Θεός. Δεν συγκινείται ο Θεός από αυτούς τους ανθρώπους, όσο καλοί και να είναι, γιατί θρησκεύουν με τον τρόπο τους. Να ξέρετε, ότι η κόλαση γέμισε από τέτοιους καλούς ανθρώπους!…

* Μια πνευματική γυναίκα, μου φανέρωσε μια μέρα την αποκάλυψή της. Είχε πάει Μεγάλη Πέμπτη στην Εκκλησία και την ώρα που το πλήθος του κόσμου ετοιμαζόταν να κοινωνήσει, συλλογίστηκε το εξής: Άραγε, ποιοι από αυτούς τους ανθρώπους προετοιμάστηκαν καταλλήλως για το Μυστήριο αυτό;

Μάλιστα για αυτούς, που δεν προετοιμάστηκαν καταλλήλως, προσευχήθηκε λέγοντας: Θεέ μου, συγχώρησέ τους!

Τότε, όπως λέει η ίδια, βλέπει τον παππά με την Ιερή Λαβίδα να κοινωνεί τους πιστούς. Και συνέβαινε κάτι παράδοξο. Σε πολλούς την ώρα που κοινωνούσαν, ένας άγγελος Κυρίου, έπαιρνε τη Θεία Μετάληψη από την Ιερή Λαβίδα και την επέστρεφε στο Ιερό Ποτήριο και οι άνθρωποι αυτοί λάμβαναν απλά άρτο και οίνο και όχι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Παρατήρησε, ότι από τους 100 που πήγαιναν να κοινωνήσουν, στους 95 συνέβαινε αυτό το πράγμα.

Προφανώς αυτοί προσέρχονταν στο Μυστήριο απροετοίμαστοι και ουσιαστικά δεν κοινωνούσαν, αν και στην πράξη φαίνονταν ότι συμμετείχαν στο Μυστήριο αυτό.

* Συναντήσαμε κάποτε μια μαυροφορεμένη γυναίκα απαρηγόρητη που έκλαιγε συνεχώς. Την πλησιάσαμε για να μάθουμε γιατί έκλαιγε έτσι, αλλά και για να την παρηγορήσουμε. Και τι μάθαμε λέτε; Ότι είχε πεθάνει η αδελφή της και ετάφη χωρίς ιερέα.

Επειδή ήταν χειμώνας και χιόνιζε, δεν μπόρεσαν οι ιερείς να φτάσουν εγκαίρως στο χωριό. Ιερέας δεν υπήρχε στο χωριό. Την κράτησαν τρεις μέρες και τελικά την θάψανε, χωρίς παπά και ψάλτη.

Και αποδείχθηκε στη συνέχεια, ότι η εκλιπούσα σε όλη της τη ζωή κατηγορούσε τους παππάδες. Δίκαιος είναι ο Θεός! Γιατί ο άνθρωπος ό,τι σπείρει, αυτό θερίζει.

* Μια μέρα καθώς έπαιρνα έξω από το μαγαζί μου την αλληλογραφία μου, με πλησίασε μια χήρα, γνωστή από άλλοτε και άρχισε να με λέει ότι έχει ανάγκη και με ζήτησε χρήματα. Τότε της έδωσα όσα είχα πάνω μου, νομίζω ήταν 3.100 δραχμές και ξαναμπήκα μέσα στο μαγαζί.

Είναι αλήθεια, ότι της έδωσα τα χρήματα μουρμουρίζοντας, για να μην έχω επιβαρυμένη την συνείδησή μου. Μέσα στο μαγαζί είδα την αλληλογραφία και ανάμεσα στα άλλα υπήρχε και ένας φάκελλος που είχε μέσα 2.000 δραχμές και έγραφε: κ. Παναγόπουλε, αυτές οι 2.000 δραχμές στη διάθεσή σας, να διατεθούν όπως νομίζετε.

Μετά από λίγη ώρα, έρχεται μια κυρία για να ψωνίσει και με δίνει ένα φάκελλο λέγοντάς μου: Αυτό είναι για σας. Τον ανοίγω τον φάκελλο και είχε μέσα 1.000 δραχμές. Οι 2 φάκελλοι, περιείχαν συνολικά 3.000 δραχμές. Ήταν σαν να με έλεγε ο Χριστός, παλιάνθρωπε, εγώ είχα κανονίσει για σένα, πριν ακόμα εσύ δώσεις τα λεφτά στη χήρα!

* Μιλούσα κάποτε σε ένα ακροατήριο και η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Ήταν και πολύς κόσμος πίσω μου, όρθιοι. Κάποια στιγμή της ομιλίας μου, άκουσα πίσω μου μια γυναικεία φωνή που έλεγε: Αχ, να ‘χανε φτερά, αυτά τα λόγια.

Εγώ δεν γύρισα πίσω να δω, ποιος είπε αυτό το πράγμα. Όμως στο τέλος το κράτησα αυτό σαν κρατούμενο και γύρισα πίσω μου και ρώτησα: Ποιος είπε κατά τη διάρκεια της ομιλίας μου, αυτά τα λόγια;

Και μια γνωστή σε μένα, πλουσιοτάτη κυρία, μου λέει: Εγώ τα είπα τα λόγια αυτά, κ. Παναγόπουλε. Μπορείς να τα επαναλάβεις, την ρώτησα. Και με λέει: Αχ, να ‘χανε φτερά τα λόγια σου, να πηγαίνανε σε όλο τον κόσμο, για να τα ακούσουνε και άλλοι. Δεν έχουνε φτερά, της λέγω. Μου λέει, όχι δεν έχουν.

Δεν έχουν της απάντησα, διότι εσύ τα έχεις μέσα στο πορτοφόλι σου. Στην τσάντα σου τα έχεις. Όπως βλέπεις, γράφονται τα λόγια μου σε μια κασέτα και εάν εσύ ήθελες να ανοίξεις την τσάντα σου, για να πάρεις 5000 κασέτες και να τις μοίραζες στον κόσμο, τότε θα είχανε φτερά. Να όμως που τώρα κάθονται στην τσάντα σου!

* Ρίξε σε έναν κόκκορα χρυσά φλουριά και καλαμπόκια. Ο κόκκορας θα αγνοήσει τα χρυσά φλουριά και θα ενδιαφερθεί μόνο για τα καλαμπόκια. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Όσα λεφτά και να έχει ο άνθρωπος, δεν θα του ικανοποιήσουν την ψυχή, δεν θα τον κάνουν ευτυχισμένο.

Γιατί η ψυχή του ανθρώπου είναι πλασμένη μόνο για το Χριστό. Ο Χριστός είναι η μοναδική του ανάγκη και μόνο Αυτός, τον κάνει ευτυχισμένο.

* Μιλούσα κάποτε με μια κυρία, που είχε κάνει 13 εκτρώσεις! Καλά, της λέω, τόσο αθεόφοβη είσαι; Και ακούστε απάντηση που με έδωσε: Εγώ σε σχέση με την τάδε, περιστερά είμαι.

Εκείνη έκανε 24 εκτρώσεις! Και το έλεγε με τέτοιο τρόπο, λες και είχε περιθώριο να κάνει, άλλες 11 εκτρώσεις. Μάθαμε να συγκρίνουμε τον εαυτόν μας, με έναν χειρότερό μας και όχι με έναν καλύτερο από εμάς. Γι’ αυτό και έχουμε αυτά τα χάλια.

* Αυτός που οδηγεί ανθρώπους, έστω και έναν, στο δρόμο του Θεού, καλύπτει πλήθος αμαρτιών. Έλεγε ο σοφός Σολομώντας: Σοφός είναι εκείνος που σώζει ψυχές ανθρώπων, εφόσον πρώτα τακτοποίησε τη δική του ψυχή.

Τους ανθρώπους αυτούς, που επιτελούν αυτό το διακόνημα ο Θεός θα τους τοποθετήσει σε ειδική-τιμητική θέση στον παράδεισο, γιατί κατά κάποιο τρόπο βοηθούν το Θεό στο έργο Του, ώστε να σωθούν, όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι. Έχω προσωπικά περιστατικά επί του θέματος, αλλά δεν μου επιτρέπεται να σας πω γι’ αυτά.

* Δεν είμαστε κάτοικοι της γης, αλλά ένοικοι. Κάποια στιγμή είτε το θέλουμε, είτε όχι θα μας γίνει έξωση. Τίποτα δεν μας ανήκει πάνω στη γη και είμαστε απλώς διαχειριστές των αγαθών, που μας παραχώρησε ο Θεός.

* Αν όλα τα πράγματα τα μάθει ο άνθρωπος πάνω στη γη, εκτός από ένα, ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί αντιμέτωπος με το Θεό, που θα τον ζητήσει λογαριασμό για τη ζωή του, απέτυχε στον κόσμο. Αντίθετα αν γνωρίζει μόνο αυτό και τίποτα άλλο, τότε θα είναι επιτυχημένος. Δεν μετράει η ποσοτική γνώση, αλλά η ποιοτική.

* Εγώ είμαι υποχρεωμένος να σας πω, πόσο ύψος έχει ο Όλυμπος. Τώρα εσείς πόσο ψηλά θα τον ανεβείτε, είναι δικό σας θέμα.

* ΑΝ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΞΑΝΑΪΔΩΘΟΥΜΕ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ. Αμήν.

Εις αγαθή ανάμνηση Εμπειρικές αλήθειες από την κηρυκτική διακονία του πιστού εργάτου Κυρίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Α. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ (1916-1982)

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

Η ιστορία του ύμνου της Παναγίας “Αγνή Παρθένε Δέσποινα”

Ένας ύμνος που δείχνει και περιγράφει την μεγαλοπρέπεια, την ομορφιά, την δύναμη και την αγάπη της Παναγίας μας, Της όντως πραγματικής και ουράνιας Μητέρας μας…  Αυτός ο πραγματικά όμορφος και συνάμα κατανυκτικός και θεάρεστος ύμνος, έχει γραφτεί από άγια χέρια, τα χέρια του Αγίου Νεκταρίου του Αιγίνης.

Είναι ένας μη λειτουργικός ύμνος, που συνέθεσε ο Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης  κατά τη διάρκεια της θητείας του ως διευθυντής της Θεολογική Σχολής στην Ριζάρειο της Αθήνας.

Η παράδοση λέει ότι παρουσιάστηκε η Υπεραγία Θεοτόκος στον Άγιο Νεκτάριο και του ζήτησε να γράψει έναν ιδιαίτερο ύμνο που θα του τον έψαλλαν Αγγελικές χορωδίες για να τον καταγράψει…

Αυτός λοιπόν ο ύμνος είναι το ”Αγνή Παρθένε Δέσποινα”

1. Αγνή Παρθένε Δέσποινα

Άχραντε Θεοτόκε

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Παρθένε Μήτηρ Άνασσα

Πανένδροσε τε πόκε

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

2. Υψηλοτέρα ουρανών

ακτίνων λαμπροτέρα

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χαρά Παρθενικών Χορών

αγγέλων υπερτέρα

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

3. Εκλαμπροτέρα ουρανών

φωτός καθαρωτέρα

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

των ουρανίων στρατιών πασών αγιωτέρα

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

4. Μαρία Αειπάρθενε

Κόσμου παντός Κυρία

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Άχραντε Νύμφη πάναγνε

Δέσποινα Παναγία

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

5. Μαρία Νύμφη Άνασσα

χαράς ημών αιτία

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Κόρη σεμνή Βασίλισσα

Μήτηρ υπεραγία

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

6. Τιμιώτερα Χερουβείμ

υπερενδοξοτέρα.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

των ασωμάτων Σεραφείμ

των θρόνων υπερτέρα

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

7. Χαίρε το άσμα Χερουβείμ

χαίρε ύμνος Αγγέλων

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χαίρε ωδή των Σεραφείμ

χαρά των Αρχαγγέλων

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

8. Χαίρε ειρήνη και χαρά

λιμήν της σωτηρίας

Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε

Παστάς του Λόγου ιερά

άνθος της αφθαρσίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

9. Χαίρε Παράδεισε τρυφής

ζωής τε αιωνίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Χαίρε το ξύλον της ζωής

Πηγή αθανασίας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

10. Σε ικετεύω Δέσποινα

Σε νυν επικαλούμαι

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Σε δυσωπώ, Παντάνασσα

Σην χάριν εξαιτούμαι

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

11. Κόρη σεμνή και άσπιλε

Δέσποινα Παναγία

Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε

Θερμώς επικαλούμαι Σε

Ναέ ηγιασμένε

Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε

12 Αντιλαβού μου, ρύσαι με

από τού πολεμίου

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Και κληρονόμον δείξον με

ζωής της αιωνίου

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

«ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ»

«ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ»

Όταν το 1955 o Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ανακηρύχθηκε και επίσημα Άγιος (γιατί στην συνείδηση του λαού μας ήταν από την πρώτη στιγμή της κοιμήσεώς του Άγιος), έγινε ένα αποφασιστικό βήμα γιά την εδραίωση του πατερικού φρονήματος στον Ορθόδοξο χώρο γιά δύο κυρίως λόγους:

Κατά πρώτον, γιατί ο Άγιος Νικόδημος υπήρξε ο εκφραστής της πατερικής παραδόσεως!! Από τους Αποστολικούς Πατέρες μέχρι τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και τις άλλες μεγάλες μορφές του Ησυχασμού. Σ’ αυτό, πολύ τον εβοήθησαν τα διανοητικά χαρίσματα, με τα οποία τον είχε προικίσει ο Θεός. Ήταν άνθρωπος σπάνιας ιδιοφυΐας, οξυδερκέστατος, διαλεκτικώτατος, με απίστευτα δυνατή μνήμη.

       Ο δεύτερος λόγος ήταν ο εξής:  Όταν ο Άγιος Νικόδημος επήγε στο Άγιον Όρος να μονάσει στα εικοσιέξι του χρόνια (καταγόταν από την Νάξο και το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος), έφθασαν παπικοί αντιπρόσωποι να συζητήσουν τις διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και παπισμού. Η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους εκάλεσε τον γνωστό γιά την ευρυμάθειά του ασκητή Νικόδημο να συζητήσει μαζί τους. Προσήλθε ρακένδυτος κι άρχισε τη συζήτηση. Ο Νικόδημος, διέλυσε κυριολεκτικά τους παπικούς αντιπροσώπους με ακαταμάχητα επιχειρήματα, τόσο, που εκείνοι κλονίσθηκαν και σιώπησαν.

Ετόλμησαν όμως να υποβάλλουν την ερώτηση: «Υπάρχουν κι άλλοι στον Άθωνα όμοιοι με τον συνομιλητή μας;»  Και ο Άγιος πρόλαβε να δώσει απάντηση, που δείχνει το μέγεθος της ταπεινοφροσύνης του: «Είναι πλήθος και εγώ είμαι ο τελευταίος»!!!

Κάτι ακόμα πιο ενδεικτικό γιά τα χαρίσματα του Αγίου είναι το απίστευτο, αλλά αληθέστατο, γεγονός ότι, το βιβλίο του «Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον», ένα αριστουργηματικό έργο θεολογικής συγκροτήσεως, γεμάτο παραπομπές από τα έργα των Αγίων Πατέρων, το έγραψε χωρίς κανένα βοήθημα, εκτός από την ισχυρή μνήμη του, στο ερημονήσι των Σποράδων Σκυροπούλα, όπου είχε αποσυρθή γιά ένα μεγάλο διάστημα προς μεγαλυτέρα άσκηση.

Ένα ακόμα γεγονός που αποδεικνύει την εξαιρετική, μοναδική θα λέγαμε, μνήμη του Αγίου Νικοδήμου είναι αυτό που συνέβη κάποια χρονιά, κατά την διάρκεια του Εσπερινού του Μεγάλου Σαββάτου. Ο Άγιος, ως Αναγνώστης του Πρωτάτου, θα έπρεπε να αναγνώσει τα δεκαπέντε Αναγνώσματα από το βιβλίο του Τριωδίου. Ο Τυπικάρης, γιά να τον δοκιμάσει, έκρυψε το βιβλίο μέσα στο Ιερό. Ο Άγιος, ωστόσο, άρχισε να απαγγέλλει από μνήμης τα αναγνώσματα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ακόμα και τα κόμματα και τις τελείες (όπου αυτές υπήρχαν μέσα στο κείμενο). Και το πρωτοφανές: Όπου έπρεπε να γυρίσει σελίδα, αν είχε μπροστά του το βιβλίο, εκείνος, αφιερωμένος, στα πνευματικά νοήματα των αναγνωσμάτων, έκανε την ανάλογη κίνηση με το χέρι του, αφήνοντας άναυδο τον Τυπικάρη και όσους ήξεραν τι είχε κάνει ο τελευταίος.

Το σημαντικό με τον Άγιο Νικόδημο είναι το γεγονός ότι, όταν έγραφε τις πολυπληθείς συγγραφές του με το δεξί χέρι, με το αριστερό κινούσε στα δάκτυλά του το κομποσχοίνι, το όργανο της νοεράς προσευχής.

Ο Άγιος Νικόδημος υπήρξε φωτεινό πρότυπο και ως προς το ότι,  «εκαθάρθη προτού αναλάβει το έργο της καθάρσεως των άλλων και εφωτίσθη μέσα από σκληρούς ασκητικούς αγώνες. Γι’ αυτό, και παρ’ όλον ότι, υπήρξε πολυγραφώτατος αλλά και πρωταγωνιστής στην επιβολή λησμονημένων παραδόσεων και παραθεωρημένων τυπικών, δεν έχει ούτε ίχνος κακοδοξίας στα έργα του, ούτε και η πολυμάθεια ή η εκπληκτική του παραγωγικότητα τον απέσπασαν από την ασκητική ζωή και την προσωπική του καλλιέργεια.

Στις 14 Ιουλίου του 1809, στα εξήντα του χρόνια, μέσα σ’ ένα φτωχό κελλί του Αγίου Όρους, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης εκοινώνησε στην επιθανάτια κλίνη του και εκοιμήθη εν Κυρίω, αφού ψέλλισε πανευτυχής: «Τον Χριστον έβαλα μέσα μου!!! Πώς να μην ησυχάζω;»

Σήμερα πλήθος προσκυνητών ασπάζεται την ευωδιάζουσα Τιμία Κάρα του στο κελλί των αγαπημένων του κολλυβάδων, Σκουρταίων, όπου και ετάφη.

======================================================

Αγγελοι Αρχάγγελοι – Τάγματα και διάταξη των αγγέλων

Αγγελοι Αρχάγγελοι – Τάγματα και διάταξη των αγγέλων

Ο αριθμός των αγγελικών όντων είναι ανυπολόγιστος και απροσμέτρητος. Ο ίδιος ο Ιησούς ομιλεί στη Γεσθημανή για περισσότερες από δώδεκα λεγεώνες αγγέλων, ενώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μαρτυρεί ότι είδε και άκουσε γύρω από το Θεϊκό θρόνο χορωδία από μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων αγγέλων.

Όλοι αυτοί οι αναρίθμητοι άγγελοι είναι οργανωμένοι σε τάγματα ή αλλιώς σε τάξεις. Συγκεντρώνοντας τις αναφορές σε αυτό το θέμα του Προφήτη Ησαϊα, του προφήτη Ιεζεκιήλ, του αποστόλου Παύλου, του αγίου Διονυσίου του αρεοπαγίτη και του Οσίου Νικήτα Στηθάτου, μπορούμε να καταλήξουμε στα εξής:

Τα τάγματα των αγγέλων είναι εννέα, τα οποία ταξινομούνται σε τρεις τρίχορες ιεραρχίες ή ταξιαρχίες, κατά τον ακόλουθο τρόπο: Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνοι – Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες – Αρχές, Αρχάγγελοι, Αγγελοι.

Ιδίωμα της πρώτης ιεραρχίας είναι η πύρινη σοφία και η γνώση των ουρανίων, ενώ έργο τους ο θεοπρεπής ύμνος του «γελ».

Η δεύτερη ιεραρχία έχει ως ιδίωμα τη διευθέτηση των μεγάλων πραγμάτων και την διενέργεια των θαυμάτων, ενώ έργο τους είναι ο τρισάγιος ύμνος «Αγιος, Αγιος, Αγιος».

Τέλος ιδίωμα της τρίτης ιεραρχίας είναι να εκτελούν θείες υπηρεσίες και έργο τους αποτελεί ο ύμνος «Αλληλούϊα».

Πέρα από τα ονόματα των εννέα τάξεων, η Αγία Γραφή μας φανερώνει και τα προσωπικά ονόματα ορισμένων αγγέλων. Γνωρίζουμε το Γαβριήλ, που σημαίνει «ήρωας του Θεού», από την εμφάνισή του στο προφήτη Δανιήλ, στο προφήτη Ζαχαρία και στη Θεοτόκο.

 Γνωρίζουμε το Μιχαήλ, που σημαίνει «τις ως ο Θεός ημών», ενώ εμφανίζεται πολλές φορές στη Παλαιά Διαθήκη. 

Το Ραφαήλ είναι ο τρίτος άγγελος που γνωρίζουμε, το όνομά του σημαίνει «ο Κύριος θεραπεύει» και εμφανίζεται στον Τωβίτ μεταφέροντας τις ανθρώπινες προσευχές στο θρόνο του Θεού. 

Τέλος γνωστός από την εβραϊκή παράδοση είναι και ο Ουριήλ.

Οι πεδιάδες του παραδείσου / Τζον Μάρτιν,

του π. Αθανασίου Γιουσμά

Η πίστη μας είναι όντως ένα μυστήριο! Αρκετά τα άγνωστα και πάμπολλα τα κεκρυμμένα… Γνωρίζουμε και πιστεύουμε τόσα όσα ο Κύριος μάς έχει αποκαλύψει. Και μας αποκάλυψε τόσα όσα είναι αρκετά για να Τον πλησιάσουμε και να σωθούμε.

Η Ορθόδοξη πίστη μας είναι αλήθεια που δεν ανακαλύφθηκε κι ούτε ανακαλύπτεται, αλλά αποκαλύφθηκε και αποκαλύπτεται. Αποκαλύφθηκε από τον Τριαδικό Θεό μέσα στο διάβα των αιώνων και αποκαλύπτεται (με την έννοια γνωρίζεται, κατανοείται) ως σήμερα, σε όσους είναι δεκτικοί αυτής της δωρεάς κι έχουν αγαθή προαίρεση και «καθαρή καρδιά» (Ματθ. 5, 8).

Η «αποκαλυφθείσα» πίστη μας είναι καταγεγραμμένη στον κλειστό κανόνα (σύνολο) των βιβλίων της Αγίας Γραφής και θεμελιωμένη από την αγιοπνευματική αυθεντία των Οικουμενικών Συνόδων και των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Περιφρουρείται όμως – φυσικά όχι από τους «κατ’ όνομα Χριστιανούς» της «Πασχαλινής λαμπάδας», όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Σεραφείμ – από τον ευλογημένο λαό του Θεού που συνειδητά είναι αυτό που είναι, και καρδιακά πιστεύει αυτό που πιστεύει…

Σύμφωνα λοιπόν, με την Ορθόδοξη διδασκαλία πέρα των δύο Αγίων Αρχαγγέλων, των Μιχαήλ και Γαβριήλ,  υπάρχουν  και στις τοιχογραφίεςαπεικονίζονται και δύο ακόμα Άγιοι Αρχάγγελοι, ο Ραφαήλ και ο Ουριήλ.

Τι γνωρίζουμε αλήθεια γι’ αυτούς;

Το όνομα του ενός, Ραφαήλ, σημαίνει ο Κύριος θεραπεύει, ικανοποιεί τα αιτήματα. Κάθε όνομα στην Παλαιά Διαθήκη έκρυβε έναν συμβολισμό ή ένα μήνυμα. Στο βιβλίο της Αγίας Γραφής «Τωβίτ», διαβάζουμε πως ο γέροντας Τωβίας έστειλε το γιο του Τωβίτ στους Ράγους της Μηδίας για να ζητήσει από το Γαβαήλ τα δανεικά που του είχε δώσει, έτσι ώστε να μπορέσει να αντεπεξέλθει τις δυσκολίες της ζωής καθώς εκείνος θα πέθαινε. Το μακρύ αυτό ταξίδι ο Τωβίτ το έκαμε με έναν υπέροχο συνοδό, που του στάθηκε ως το τέλος απαραίτητος βοηθός, το Ραφαήλ.

Κατά τη Γραφή ο Ραφαήλ ήταν «άγγελος Κυρίου» που συμπορεύτηκε μαζί του και που τον βοήθησε να επιστρέψει πίσω σώος και αβλαβής (Τωβ. κεφ. 5 & 12)! Ως Αρχάγγελος ο Ραφαήλ χαρακτηρίζεται στον εξωβιβλικό χώρο, σε πατερικά ή ασκητικά κείμενα.

Αξίζει να θυμίσουμε – για να δικαιολογήσουμε και τη σημασία του ονόματός του – πως ο Ραφαήλ γιάτρεψε σε κάποια δεδομένη στιγμή τη γυναίκα του Τωβίτ, τη Σάρρα, και προς το τέλος όλης αυτής της υπόθεσης, ξανάδωσε το φως στον πιστό τυφλό γέροντα Τωβία!

Ο Ραφαήλ θεωρείται ως ένας «εκ των επτά αγγέλων» της Αποκάλυψης του Ιωάννη, που κρατώντας χρυσό θυμιατήρι προσφέρει στο θρόνο του Θεού τις προσευχές του λαού (Αποκ. 8, 3-5). Στο απόκρυφο δε βιβλίο του Ενώχ, γίνεται μεγάλη αναφορά σ’; αυτόν…

Ως τέταρτος Αρχάγγελος αναφέρεται ο Ουριήλ. Η ονομασία του σημαίνει πως ο Θεός είναι φως! Γεγονός είναι πως γι’; αυτόν δεν έχουμε καμία αγιογραφική τεκμηρίωση, όμως αντλούμε αρκετές σχετικές πληροφορίες από την Ιουδαϊκή και τη Χριστιανή παράδοση.

Προβάλλεται ως ο Αρχάγγελος του Άδη, με ειδική μάλιστα αποστολή και λειτούργημα την επιμέλεια των ψυχών. Σε όραμα που είδε ο Αγιος Νήφων, επίσκοπος Κωνσταντιανής «της κατ’; Αλεξάνδρειαν» (4ος αιώνας μ.Χ.), ο Ουριήλ ήταν «αρχηγός αγγελικής παράταξης, λευκός σαν το χιόνι, ολοφώτεινος και σαγηνευτικός» (βλ.: «Ένας ασκητής επίσκοπος», Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού, 2004).

Είναι ο Αρχάγγελος που ζει τη δυστυχία των κολασμένων και με βαθιά συμπόνια σ’; αυτούς, ψάλλει τον όγδοο στίχο του 81ου ψαλμού: «Ανάστα, ο Θεός, κρίνον την γην». Προσεύχεται να έλθει γρήγορα η ημέρα της Κρίσεως…

Μαζί με τον Ουριήλ προσδοκούμε κι εμείς τη Δεύτερη του Χριστού Παρουσία και ικετεύουμε τον Αρχάγγελο Ραφαήλ να σταθεί ως τότε βοηθός πλάι μας, φύλακας του σώματος και της ψυχής μας, όπως κάποτε στον Τωβίτ. Το ελπίζουμε!

Πηγή:http://1myblog.pblogs.gr/2008/09/321343.html

==============================================

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ.

Γιά τούς άγγέλους Είπε ό Γέροντας σε κάποιον:

Νά μή στενοχωριέσαι. Θά κάνεις τις προσευχές σου, θά λες γλυκόλογα του Χριστού. Θά ζητάς άνυψώσεις μέσω των άγιων άγγέλων («τίς δώσει μοι πτέρυγας ώσεί περιστεράς και πετασθήσομαι καί καταπαύσω;» Ψαλμ. 54, 7).

Μεταφέρουν τον άγιασμό οί άγγελοι. Μόνο αυτοί μπορούν νά δοξάζουν τόσο τον Θεό.

Είναι ειδικά φώτα, του πρώτου φωτός δεύτερα , πού ανακλούν τό πρώτο φώς. Έχουν:

α’. ιδιότητα να υμνούν τον Θεό.

β’. ιδιότητα να υπηρετούν τούς ανθρώπους («ό ποιών τούς άγγέλους αυτού πνεύματα καί τούς λειτουργούς αυτού πυρός φλόγα», Ψαλμός 103,4. «Ούχί πάντες είσί λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν άποστελλόμενα διά τούς μέλλοντας κληρονομειν σωτηρίαν;»,Έβρ. 1, 14»).

Αυτά να σκεφτείς καί να τά επικαλείσαι. Όταν τα καλείς θα έρχονται. Είναι ή φύσις τους να μάς άγαπάνε.

Γιατί χαίρονται όταν τά καλούμε.Έχουν τέτοια λεπτότητα πού καί στην προστασία τους θέλουν να κάνουν μόνο οτι θέλει ό άνθρωπος. Απαντούν στον διάβολο :
 «Μέ επικαλέστηκε» καί τρέχουν όλο χαρά. Να τά επικαλείσαι, γιατί είναι πολύ άγιο πράγμα.

Ή αγάπη τους είναι και θεραπευτική. Όταν κάνεις τό βράδυ την προσευχή σου θα βάλεις καί ψαλμωδία κι όταν ή καρδιά σου γίνει άγαπητική να επικαλείσαι τίς μεγάλες δυνάμεις, Πανάγια Χερουβείμ – να δονείται ή καρδιά σου – αφήστε λίγο τον Παράδεισο και ελάτε λίγο κοντά μου.

Μιμούνται τον Δεσπότη στήν άγαθοδωρία.
Ή παρουσία τους εκπέμπει τέτοια ανάλαφρη μακαριότητα καί χαρά.

==========================================================

Ποτέ να μην ξεχνούμε ότι ο Φύλακας Άγγελός μας αοράτως βρίσκεται πάντα κοντά μας, μας φρουρεί και μας προσέχει. 

* Πάντα παρών μαζί σου ο Άγγελός σου …

 «Όταν κλείσεις τις πόρτες του σπιτιού και είσαι μόνος, γνώριζε, ότι και εκείνη την ώρα, είναι παρών μαζί σου Άγγελος Κυρίου, ο οποίος έχει ορισθεί από τον Θεό για κάθε άνθρωπο.

Αυτός, είναι ακοίμητος (δεν κοιμάται ποτέ) και απαραλόγιστος (δεν μπορεί κανείς να τον ξεγελάσει).
Στέκεται πάντοτε μαζί σου, τα βλέπει όλα και δεν εμποδίζεται από το σκοτάδι (για να μην βλέπει).
Όπως ο Άγγελος (που είναι δημιούργημα Θεού), έτσι και ο Θεός (που έφτιαξε τους Αγγέλους),γνώριζε ότι υπάρχει σε κάθε τόπο.
Και δεν υπάρχει κανένας τόπος ή καμμιά ύλη,μέσα στην οποία να μην είναι ο Θεός.
Εφόσον Αυτός, είναι απ’ όλους και απ’ όλα μεγαλύτερος και όλους τους περικλείει στο χέρι Του».
~Μέγας Αντώνιος

================================================

“…Και ξαφνικά, βλέπω στον δεξιό ώμο τον Φύλακα Άγγελο. Ήταν ίσα με δώδεκα χρονών παιδάκι. Είχε ένα όμορφο στρογγυλό προσωπάκι με στρογγυλά ματάκια. Ένα προσωπάκι! Φεγγοβολούσε! Και μόνο με την παρουσία του μου έφυγε και ο πόνος και όλα· όχι από την χαρά, αλλά από την θεία Χάρη…” Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου.

Πόση δύναμη έχει ο Άγγελος!

“Βοηθάει ακόμη και με την σιωπή του. Κάποτε βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Από την στενοχώρια αισθανόμουν να μου χτυπούν το κεφάλι με σμίλη , για να μου σπάσουν το κούτελο. Τα μάτια μου κόντευαν να βγουν έξω, ιδιαίτερα το δεξί. Πόνος, πόνος ανυπόφορος! Έφερνα σβούρα, σπαρταρούσα από τον πόνο. Δεν ήξερα τί να κάνω.

 Έκανα προσευχή και ζητούσα από τον Θεό να βρεθεί ένας τρόπος να βγώ από το αδιέξοδο. Και ξαφνικά, βλέπω στον δεξιό ώμο τον Φύλακα Άγγελο. Ήταν ίσα με δώδεκα χρονών παιδάκι. Είχε ένα όμορφο στρογγυλό προσωπάκι με στρογγυλά ματάκια. Ένα προσωπάκι! Φεγγοβολούσε! Και μόνο με την παρουσία του μου έφυγε και ο πόνος και όλα· όχι από την χαρά, αλλά από την θεία Χάρη. 

Η χαρά δεν διώχνει τον πόνο, έχεις τον πόνο και χαίρεσαι συγχρόνως, ενώ η θεία Χάρις!… Μεγάλη υπόθεση!

Δεν περιγράφεται! «Αν είναι έτσι, είπα, όχι με σμίλη, αλλά με βαριά ας με χτυπούν στο κεφάλι!». Άξιζε να μου σπάσουν το κεφάλι, και μόνο γι’ αυτό. Μετά βρέθηκε και η λύση, που ανθρωπίνως δεν υπήρχε.

Ποτέ να μην ξεχνούμε ότι ο Φύλακας Άγγελός μας αοράτως βρίσκεται πάντα κοντά μας, μας φρουρεί και μας προσέχει. Χρειάζεται όμως κι εμείς να προσέχουμε την ζωή μας και να μην αμαρτάνουμε…”

(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου- Τόµος Ϛ΄: Περι Προσευχής , Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σελ. 47 )
https://apantaortodoxias.blogspot.com

=======================================================

Νόμιζα …

Νόμιζα ότι ήμουν, ότι είχα κάνει…

Και ήλθε ο Θεός, και κράτησε απέναντι μου τον καθρέφτη της Αλήθειας : τα μάτια Του !

Και είδα τον εαυτό μου: ένα μωρό, που δεν ήξερε ακόμη να περπατάει.

Δεν μπορούσα να μιλήσω απ’ την έκπληξη.

“Δεν ήξερα! Δεν είχα ιδέα! “, άκουσα τον εαυτό μου να λέει, μπερδεμένη από τα νηπιακά μου βήματα, θαμπωμένη από την Οδό, την Αλήθεια και τη Ζωή!             

|της Κατερίνας Γιαλαμά

(…κυριακάτικα όνειρα, μέσα σ’ έναν κόσμο, που στέρησε απ’ τον εαυτό του την ταπείνωση…)

==================================================

Ο ΤΥΦΩΝΑΣ COVID-19 = “ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΥΡΙΕ, ΒΟΗΘΕΙ ΜΟΥ ΤΗ ΑΠΙΣΤΙΑ”

Γύρω στα μεσάνυχτα ξεκίνησε η κακοκαιρία “COVID-19”.

Το Μέγαρο όπου ήταν μέσα οι Επίσκοποι άρχισε να σείεται από τους κεραυνούς. Κοντά στα ξημερώματα ο Ιησούς πήγε κοντά τους περπατώντας μες στη κακοκαιρία χωρίς να βρέχεται!! Νόμιζαν πως ήταν φάντασμα!!

Εκείνος όμως τους φώναξε: “Θάρρος!!! Εγώ είμαι, μη φοβάστε!”.   

Κι ο Συνοδικός είπε: ” Κύριε αν είσαι εσυ διέταξε να έρθω κοντά σου χωρίς να πέσει πάνω μου σταγόνα”.   “Έλα!”, είπε ο Κύριος κι ο Συνοδικός βγήκε από το κτίριο. Κι όσο κοίταζε τον Ιησού , δε φοβόταν.

Κάποια στιγμή αναλογίστηκε πόσο αφύσικο ήταν αυτό που έκανε, πόσο εκκωφαντικές ήταν οι αστραπές, έχασε τη πίστη του και αμέσως βούλιαξε μες στη νεροποντή. “Κύριε!, σώσε με! πνίγομαι!”

Κι αμέσως ο Κύριος άπλωσε το χέρι του και τον έπιασε λέγοντας του: “Ολιγόπιστε, γιατί δείλιασες;”   Και ύστερα επέστρεψαν και οι δυο όπου ήταν η Ιεραρχία και ευθύς εφάνη ο Ήλιος!      

Κι όμως αυτοί οι τυφώνες, εσωτερικής ή εξωτερικής προελεύσεως, ποτέ δεν έλειψαν από το Σώμα της Εκκλησίας.   2021 χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού και η ΑΠΙΣΤΙΑ συνεχίζει να μας ρωτάει!! Ίσως σ’αυτή τη σύγχρονη εποχή οι αποχρώσεις της να είναι δισδιάκριτες όμως γίνονται αντιληπτές από την ανησυχία που προκαλούν στο χριστεπώνυμο πλήρωμα.   

Χθες ο Άρειος μετά ο Νεστόριος, οι γνωστικοί, οι εικονομάχοι, οι παπικοί, οι ουνίτες κ.ο.κ. Μια αέναη πάλι των ειδωλολατρών με τους Χριστιανούς, των αιρετικών με τους Ορθόδοξους ή μήπως μια μονομαχία μεταξύ του Λογικού και του Υπέρλογου, του Ορθολογισμού και του Βιώματος, της Ολιγοπιστίας και της Πίστης;
  Ίσως τελικά ο τυφώνας-covid-19 να είναι μια πρόκληση για να φθάσουμε στο Τριαδικό Θεό;!  Σε κάθε ένα προσωπικά και σε όλους μαζί ως Εκκλησία ο Χριστός αναφωνεί: ” Έρχου…. Μη φοβάσαι!!!” 

Κάθε καμπάνα είναι ένα προσκλητήριο ΠΙΣΤΗΣ και η Εκκλησία ο χώρος όπου ωριμάζει, ανδρώνεται και αγιάζεται η ΠΙΣΤΗ μας.  Πιστεύω σε ΕΣΕΝΑ ΚΥΡΙΕ ΟΧΙ ΩΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗ πως θα μου κάνεις όλα τα χατίρια!

Αλλά ως ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ στη ζωή μου ως ΣΩΤΗΡΑ. Σε έχω οδηγό για την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. Σ’αγαπώ για τα χάδια και για τα χαστούκια!!!! Σ’αγαπώ για όλα και γι’αυτό ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ!!!   

Πότε αρχίζω να φοβάμαι ; Πότε αρχίζω να βουλιάζω ;

Όταν στο ΦΟΒΟ του ΕΓΩ έχω συνήγορο τις λογικές σκέψεις και την ορθές ιδέες !! Πρώτα η επιτυχία… Πρώτα το συμφέρον… Πρώτα το βόλεμα…. Και έτσι η ΠΙΣΤΗ νοθεύεται και η πορεία από ανοδική παίρνει τη κατιούσα. Κι από ΥΨΙΠΕΤΗΣ γίνομαι ΕΡΠΕΤΗΣ.
  Αυτή τη φόρμουλα Πίστεως έχουν κληθεί να εντυπώσουν στις καρδιές του λαού οι συνεργάτες του Χριστού ήτοι οι Αρχιερείς, οι ιερείς και οι λοιποί βαθμοφόροι του στενού και του ευρύτερου εκκλησιαστικού χώρου. 

Από ένα πλάνο που μετά λύπης θωρούμε πως λοξοδρομεί η σημερινή Σύνοδος εξ αφορμής του τυφώνα COVID-19. Δυστυχώς οι αποφάσεις τους ως προς την θεολογική θεώρηση του ιού οδηγούν προς μια Ορθολογική-Πίστη όσο και αν τα ωραιοποιούν. Έχουν βάλει ως πυξίδα το Λογικό-Λόγο.
  Να βάλουμε μάσκες…να απολυμαίνουμε την Εκκλησία.. τα Ιερά Σκεύη.. τις Μυρόβλυτες Εικόνες.. να υποκλινόμαστε στα Άγια λείψανα.. να αποφεύγουμε το χειροφίλημα.. όριο πιστών άρα αποκλεισμός πιστών…κτλ κτλ 

Στο πλανήτη των ανθρώπων που περπατούν κοιτώντας τη γη τέτοιες αποφάσεις…. Ναι είναι σωστές!!!!!  Από την άλλη εννοείται πως δαιμονοποιούμε τον παραλογισμό. Δεν θα πηδήξουμε μέσα στα λιοντάρια περιμένοντας να μας σώσει ο Θεός. Ούτε θα ανοίξουμε τα παράθυρα το χειμώνα περιμένοντας να μας ζεστάνει ο Θεός. 

Να Καθολικίζουμε….. Να Βαρλααμίζουμε…. δηλαδή να φιλοσοφούμε για να φθάσουμε στο Χριστό;;!!  Αυτά μας ζήτησε ο Χριστός;; Αυτά μας δίδαξε ο Χριστός;; Έτσι Αγίασαν οι λαϊκοί, οι ιερείς, οι Αρχιερείς οι Πατριάρχες, οι μοναχοί…;;;;


   «Εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως, ερείτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν»  «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται΄ και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα»  Πίστη….πίστη…πίστη…. και πάλι πίστη…..      

Θέλει πίστη να μπεις στην Εκκλησία χωρίς “ομπρέλα”!!! Με τους “κεραυνούς” να αγκαλιάζεις τις εικόνες και όλα του Ναού!!!! Θέλει πίστη να περπατήσεις πάνω στα κύματα για να βρεις το Χριστό!!! 


  – Ποιοί το τόλμησαν;;  – Πολλοί..  – Και το όνομα τους;;  – Οι Άγιοι, οι Όσιοι, οι Μάρτυρες, οι Ομολογητές..              ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΥΡΙΕ, ΒΟΗΘΕΙ ΜΟΥ ΤΗ ΑΠΙΣΤΙΑ !!!


ΙΩΣΗΦ ΚΑΜΠΑΝΈΛΛΗΣ

=======================================================

Προσοχή στον… βάτραχο!

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Δορμπαράκης

«Μερικές φορές καθώς αντλούσαμε νερό από τις πηγές, αντλήσαμε μαζί με αυτό, χωρίς να το καταλάβουμε, και έναν βάτραχο. Παρόμοια πολλές φορές, καθώς καλλιεργούμε τις αρετές, υπηρετούμε και τις κακίες που χωρίς να φαίνονται είναι συμπεπλεγμένες μαζί τους» (Άγιος Ιωάννης Κλίμακος, λόγ. κστ΄ 37).

Ο άγιος Ιωάννης μάς προσγειώνει στην πραγματικότητα: Την ώρα  που ασκούμε μία αρετή, ή που πιστεύουμε ότι την έχουμε κατακτήσει, την ίδια ώρα έχουμε εισπράξει και τον αρνητικό συνοδό της! Κι ας δούμε  την πονηριά του συνοδού! Ενώ είναι «κολλημένος» με την αγαθή κυρία της, ο ίδιος είναι αφανής.

Ο άγιος γίνεται σαφής: «με την αρετή της φιλοξενίας συμπλέκεται και η γαστριμαργία∙ με την αγάπη η πορνική διάθεση∙ με την πραότητα  η υπουλότητα και η οκνηρία∙ με τη σιωπή η διδασκαλική υπεροψία∙… με την ταπεινοφροσύνη η παρρησία. Και σ’ όλα αυτά μέσα, το δηλητήριο της κενοδοξίας»!

This image has an empty alt attribute; its file name is 07s15batr.jpg

Δεν φταίει ασφαλώς η ίδια η αρετή! Η αρετή από τη φύση της είναι αγαθή και καλή.

Χριστιανικά μάλιστα θεωρούμενη αποτελεί καρπό του Αγίου Πνεύματος. Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα μας: στη χαλασμένη φύση μας∙ στις επιρροές της αμαρτίας, η οποία αν και καταργημένη λόγω της σταυρικής θυσίας του Κυρίου μας και του αγίου βαπτίσματός μας, εξακολουθεί να μας ταλανίζει, γιατί πολύ συχνά είμαστε αμελείς και ξεχνάμε τη χάρη που μας δόθηκε.

Οπότε, μια και δεν βρισκόμαστε στο ύψος του χαρίσματος να λειτουργούμε απολύτως ως μέλη Χριστού, η στρεβλή διάθεσή μας χαλάει και την… αρετή. Καλύτερα, αφήνει χώρο στην κακία να αμαυρώνει την έκπαγλη ομορφιά της!

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν επισημάνει την πραγματικότητα αυτή, χωρίς όμως να υποψιαστούν αυτό που θα επακολουθούσε : τη δυνατότητα υπέρβασης της τραγικότητας του ανθρώπου λόγω του ερχομού του ενανθρωπήσαντος Θεού μας! Και τι έλεγαν; «Ουδέν καλόν αμιγές κακού». Όπως και το αντίστροφο. Δηλαδή τίποτε δεν υπάρχει απολύτως καλό, όπως η αρετή για παράδειγμα, χωρίς τη μίξη του με το κακό. Το καλό συνοδεύεται πάντοτε και με το κακό !

Αλλά είμαστε μετά Χριστόν ! Που σημαίνει ότι με τη χάρη Του μέσα στο σώμα Του, την Εκκλησία, μπορεί κανείς να κάνει την υπέρβαση: να καλλιεργεί δηλαδή τις αρετές, χωρίς όμως να υπηρετεί και την «παρέα» τους, τις κακίες.

Πώς ; Ζώντας διαρκώς με νήψη και επαγρύπνηση : ο νους ως άγρυπνος φρουρός να ελέγχει τους όποιους λογισμούς και τις όποιες διαθέσεις της ψυχής. Και κυρίως με ταπείνωση. Γιατί τότε αναλαμβάνει δράση η χάρη του Θεού, η οποία ενεργεί ως προστατευτικό δίχτυ και συλλαμβάνει κάθε… βατράχι. Γιατί λένε οι άγιοί μας ότι στην περίπτωση αυτή ο χριστιανός έχει γίνει «όλος μάτια».

pgdorbas.blogspot.com