Πολλοί που έτυχε να ιδούν τον Πατέρα Αρσένιο…

Πολλοί που έτυχε να ιδούν τον Πατέρα Αρσένιο να υψώνη τα χέρια του και να παρακαλή τον Θεό και να φωνάζη προσευχόμενος «Θεέ μου!», έλεγαν:«Λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα και θαρρείς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν Τον άφηνε, εάν δεν του έκανε το αίτημα του».
Ο μεν Πατήρ Αρσένιος έκανε συνέχεια προσπάθεια να κρύβεται, η δε Χάρις του Θεού, που κατοικούσε μέσα του, συνέχεια τον πρόδιδε και μακριά ακόμη.
. «Εμείς», όπως έλεγαν οι Φαρασιώτες, «στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλά αν τα πούμε στους εντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».

***

Εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, πως θα έφευγαν για την Ελλάδα και έγινε στις 14 Αυγούστου του 1924 μ.Χ. με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Γνώριζε από προηγουμένως και τον θάνατό του και ότι αυτός θα συνέβαινε σ’ ένα νησί.
Η αγία του μορφή συνέχεια σκορπούσε Χάρη και παρηγοριά.
Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε σαν το χρώμα του φτιασμένου κυδωνιού.
Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες, που έκανε από αγάπη στον Χριστό, καθώς και από τους πολλούς του κόπους για την αγάπη προς το ποίμνιο του, που το ποίμανε πενήντα χρόνια σαν καλός Ποιμένας.

***

Αρσένιος ο Καππαδόκης_St. Arsenios of Cappadocia_Св Арсений Каппадокийский_ (10 Νοεμβρίου)Icon-

Οι κάτοικοι των Φαράσων όλα τα αγαθά του Θεού τα είχαν· τον χειμώνα ήταν όλοι στα σπίτια τους και είχαν γιορτές πολλές. Μικροί και μεγάλοι όμως οπλοφορούσαν, διότι θα έπρεπε να είναι έτοιμοι με την σφυρίχτρα (σύνθημα) να τρέξουν για να προστατέψουν το χωριό από τους Τσέτες (Τούρκους αντάρτες). Αστυνομία φυσικά δεν ήταν στην περιοχή εκείνη, διότι δεν συνέφερε στους Τούρκους να έχουν, για να κινούνται οι Τσέτες άνετα. Αυτοί ήταν βαλτοί από τους Τούρκους, για να καταστρέψουν τα έξι εκείνα Χριστιανικά χωριά των Φαράσων, που αποτελούσαν ένα μικρό Ελληνικό κομμάτι μέσα στην Τουρκιά. …Έλεγε πολλές φορές ο Άγιος Πατέρας στα ζωηρά παιδιά: «Η ζωηράδα σας να ξεσπάη στους Τσέτες, για να μην πατήσουν το χωριό μας». Πράγματι και συνέβαινε αυτό στους νέους. «Όταν έρχονταν οι Τσέτες, μου διηγόταν ο πατέρας μου, έτρεχαν και πολλά ζωηρά παιδάκια, για να πολεμήσουν και αυτά, λες και πήγαιναν για χιονοπόλεμο, και δεν μπορούσα να τα συγκρατήσω». 

– Ο Πρόδρομος Εζνεπίδης διηγήθηκε πως μια φορά είχαν έρθει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες) στο χωριό (Φάρασσα) και έτυχε εκείνος να είναι άρρωστος στο κρεββάτι και να σπαρταράη σαν το ψάρι από δυνατό ρίγος. Όταν τον ειδοποίησαν, βρέθηκε σε δύσκολη θέση σαν Πρόεδρος, γιατί έφερνε ευθύνη του χωριού, και είπε σ’ αυτούς που ήταν γύρω του να τον πιάσουν, όπως ήταν, και να τον πάνε στον Χατζηεφέντη. Όπως και έκαναν. Ο Χατζηεφέντης, όταν τον είδε σ’ αυτή τη κατάσταση και έμαθε που είχαν έρθει οι Τούρκοι, ούτε καν τη φυλλάδα του πήρε να τον διαβάσει, αλλά χωρίς να χασομερήση καθόλου, πήρε ένα τσεραστούπι (κανδηλοκέρι), το ευλόγησε, το τύλιξε στο δεξί του χέρι και του είπε: «Πήγαινε παλικάρι, στην ευχή του Χριστού και διώξε τους Τούρκους να μην μπουν στο χωριό μας». Αμέσως έγινε καλά με την ευχή του, συγκέντρωσε τα παλληκάρια του χωριού και τους έδιωξε, χωρίς να έχουν ούτε τραυματία.

– Επίσης διηγήθηκε ο ίδιος ότι μια άλλη φορά είχαν πάει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες), για να πατήσουν τα Φάρασα. Στο χωριό οι άνδρες έλειπαν, άλλοι στα μακρινά κτήματα και άλλοι στα ταξίδια.
Αναγκάστηκε τότε να μαζέψη τα μικρά παιδιά, μόνο για να δείξουν στόχο γύρω από το Κάστρο ότι είναι πολλοί, και μετά τα έδιωξε, για να κρυφθούν.
Μερικοί γέροι που ήταν, και αυτοί σκόρπισαν, και τελικά έμεινε μόνος του με την απόφαση να σκοτωθή καλύτερα παρά να ιδή του Τούρκους στο χωριό. Είχαν τελειώσει όμως οι σφαίρες του και μετά τον έπιασαν ζωντανό οι Τούρκοι. Αφού τον έδεσαν γερά, τον πήγαν στο σπίτι του και τον ανέβασαν στο δώμα (ταράτσα), όπου είχαν στήσει τη κρεμάλα του. Εκεί τον βασάνιζαν, για να τους δώση ό,τι είχε και μετά να τον τελειώσουν. Εκείνη τη στιγμή όπου τον βασάνιζαν, δεν ξέρει πως του ήρθε, είπε στου Τούρκους:
«Ό,τι έχω, τα έχω στον Χατζεφεντή».
Οι Τούρκοι δεν χασομερούν και τον πηγαίνουν στον Πατέρα Αρσένιο. Όταν άνοιξε την πόρτα του ο Πατήρ και είδε αυτή τη σκηνή, πολύ πληγώθηκε, και μάλιστα μάλωσε τους Τούρκους, που τον είχαν δεμένο, για να τον ελευθερώσουν γρήγορα, και μάλιστα τους είπε και «παλιότουρκους». Ο αρχηγός τους θύμωσε και τράβηξε το χατζάρι του, για να κόψη τον Χατζεφεντή. Ο Χατζεφεντής τότε λέγει στον Τούρκο Καπετάνιο: «Γρήγορα κατέβασε το χέρι σου κάτω ξερό».
Ώ του θαύματος! Το χέρι του Τούρκου κατέβηκε ξερό κάτω αγκυλωμένο και το χατζάρι του έπεσε κάτω καταγής. Όταν είδαν αυτό οι άλλοι Τούρκοι της συμμορίας, άρχισαν να τρέμουν από φόβο και ο αρχηγός με κλάματα να παρακαλεί να του κάνη καλά το χέρι του. Ο Πατήρ Αρσένιος τότε του σταύρωσε το χέρι του και το θεράπευσε. Και αφού έλυσαν και τον Πρόεδρο, τους μάλωσε, για να μην ξαναπατήσουν στο χωριό. Πράγματι από εκείνη τη συμμορία δεν είχε ξαναπατήσει κανείς στα Φάρασσα.

Παΐσιος ο Αγιορείτης _ св. Паисий Святогорец_ St.Paisios of the Holy Mountain_15paisiemarecopy2488_BC

Ο Ιωάννης Κυρκαλάς διηγήθηκε ότι μια φορά είχαν πάει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες) στα Φάρασα και, αφού έπιασαν κρυφά δώδεκα πλουσίους του χωριού, ειδοποίησαν τις οικογένειες τους: Ή θα τους πάνε πεντακόσιες χρυσές λίρες ή θα τους κόψουν. Επίσης εμήνυσαν και το εξής στους Φαρασιώτες: Η παραμικρή τους κίνηση για να τους χτυπήσουν, θα είναι εις βάρος των κρατουμένων, διότι πρώτα θα κόψουν αυτούς και μετά θα αρχίσουν την μάχη.
Όλα τα Φάρασα είχαν αναστατωθή τότε και άλλοι έτρεξαν να συγκρατήσουν τα παλληκάρια του χωριού, για να μην κάνουν καμμιά τρέλλα και τους χτυπήσουν, και άλλα γυναικόπαιδα έτρεξαν στον Χατζεφεντή, που ήταν η μόνη τους ελπίδα, γιατί οι Τούρκοι ήταν πολλοί και οχυρωμένοι – λέγουν γύρω στους τριακόσιους ογδόντα.
Ο Πατήρ Αρσένιος, μόλις το μαθαίνει, πηγαίνει στην Εκκλησία και λέγει στους επιτρόπους να του δώσουν όλα τα χρήματα που είχε το παγκάρι, τα οποία ήταν γύρω στις πενήντα λίρες. Τα παίρνει λοιπόν ο Πατήρ μαζί του και με δυο γέρους ανεβαίνει στο λημέρι των Τσετών και ζητάει τον Καπετάνιο τους, ο οποίος ήρθε χαρούμενος, γιατί νόμιζε ότι έφεραν τις πεντακόσιες λίρες. Μόλις είδε τον Καπετάνιο τους ο Πατήρ Αρσένιος, άρχισε να τον μαλώνη με τα εξής λόγια:
– Δεν φοβάσαι τον Θεό; Δεν ντρέπεσαι καθόλου; Από πού θα τις βρουν τις πεντακόσιες λίρες οι φτωχοί αυτοί άνθρωποι και λέτε ότι θα τους κόψετε, εάν δεν σας τις δώσουν;
Παίρνει μετά την σακκούλα με τα χρήματα της Εκκλησίας (τα ψιλά), τα πετάει και τους λέγει:
– Πάρτε αυτά για τον κόπο που κάνατε και φέρτε γρήγορα τους ανθρώπους μου, γιατί αλλιώς θα σας κόψω εγώ πέτρες επί τόπου όλους σας.
Με τα λόγια αυτά που τους είπε: «Θα σας κόψω πέτρες», όλοι οι Τούρκοι είχαν μείνει στον τόπο τους ακίνητοι σαν αγάλματα. Μετά από λίγο, ενώ έμεναν έτσι μαρμαρωμένοι, τους λέγει ξανά ο Πατήρ:
– Γρήγορα, φέρτε τους ανθρώπους μου και φύγετε.
Τότε μόνον μπόρεσαν να ελευθερωθούν από εκείνο το αόρατο δέσιμο που ένιωθαν και έλυσαν τους δώδεκα κρατουμένους Φαρασιώτες και έφυγαν κατατρομαγμένοι από εκείνο το μαρμάρωμα που έπαθαν, χωρίς να σκύψουν να πάρουν ούτε τις πενήντα λίρες, που ήταν στην γη σκορπισμένες. Ο Πατήρ Αρσένιος είπε στους κρατουμένους: «Μάστε τα χρήματα της Εκκλησίας και πάμε να φύγουμε», και γύρισαν μετά στο χωριό χαρούμενοι.

[…] Αυτό δε που βοηθούσε περισσότερο και ενίσχυε τους φοβισμένους Χριστιανούς για να μένουν σταθεροί στην πίστη τους, δεν ήταν τα ενισχυτικά του λόγια μόνο, αλλά τα θαυμαστά έργα, που έβλεπαν να κάνει ο Πατήρ Αρσένιος, διότι είχε άφθονη την θεία Χάρη και θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των πονεμένων ανθρώπων. Οι Χριστιανοί, όταν τα έβλεπαν, γίνονταν πιο πιστοί, διότι έβλεπαν την μεγάλη δύναμη της πίστεως μας. Οι δε Τούρκοι, που τα έβλεπαν και αυτοί, και Χριστιανοί να μη γίνονταν, έπαυαν κάπως να δαγκώνουν τους Χριστιανούς.

Είναι αλήθεια ότι ο Πατήρ, όπου περνούσε και του έφερναν αρρώστους, για να τους διαβάση, ποτέ δεν εξέταζε εάν ο άρρωστος είναι Χριστιανός ή Τούρκος, αλλά από ποια αρρώστια πάσχει, για να βρη την ανάλογη ευχή. Όταν θεράπευε τον άρρωστο με την Χάρη του Θεού, έκανε τους Τούρκους να καταλάβουν την μεγάλη αξία της Ορθοδοξίας μας και να την ευλαβούνται.

Μεγαλύτερο κακό έκαναν οι προτεστάντες στον ευλαβή Ορθόδοξο λαό της Ανατολής παρά οι Τούρκοι, γιατί οι Τούρκοι ομολογούσαν ότι είναι Τούρκοι, και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τους απέφευγαν σαν Τούρκους. Ενώ οι προτεστάντες παρουσιάζονταν με το Ευαγγέλιο και παρέσυραν τους απλούς στην πλάνη τους και κατέστρεφαν ψυχές.

Αυτό που είχε κουράσει περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια τον ακούραστο καλόν εργάτη Πατέρα Αρσένιο στον Αμπελώνα του Χριστού, δεν ήταν τόσο η δουλειά, όσο το άγρυπνο φύλαγμα του αμπελιού, διότι ήταν σε πολύ απόμερο μέρος τα Φάρασα και γύρω-γύρω ήταν άγρια θηρία (οι Τσέτες), που ορμούσαν, για να σπάσουν τους φράχτες και να μπουν να το καταστρέψουν. Βλέποντας όλη αυτή την μεγάλη αγωνία ο Καλός Θεός, ξερρίζωσε τα κλήματα όλα και τα πήρε μαζί με τον Αμπελουργό· τα μεν κλήματα να τα μεταφυτέψη στο μεγάλο Του αμπέλι στην Ελλάδα, τον δε Αμπελουργό να πάρη πια κοντά Του, να ξεκουρασθή.

Καθώς ανέφερα πιο πάνω, στον βίο του Οσίου Αρσενίου, είναι ατέλειωτα τα θαύματα που έκανε με την Χάρη του Χριστού, και …. ίσως μας βοηθήσουν στα δύσκολα χρόνια που περνάμε.

Η αρετή, βλέπετε, δεν κρύβεται, όσο και να θέλει κανείς, όπως ο ήλιος δεν κρύβεται με το κόσκινο, διότι από τις τρυπούλες θα περάσουν ακτίνες αρκετές.

Αυτός ήταν ο Πατήρ Αρσένιος!
Μόνος, μικρός, με μόνη του Θεού την προστασία!
Μόνος, μεγάλος, δοσμένος μόνο στον Θεό και στην εικόνα Του !
Μόνος στο τέλος της ζωής του με τον Θεό μόνο !

(Μοναχού Παϊσίου Αγιορείτου, «Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης», εκδ. Ι.Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή, Θεσ/νίκης 1991, σ.114-121)
https://iconandlight.wordpress.com/

========================================================

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

This image has an empty alt attribute; its file name is %CE%B1%CE%B3-%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82.jpg

Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά. Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο).

Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχε ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, για τον Θεόδωρο δε να θέλει να γίνει καλόγερος. Στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του.Στα είκοσι έξι του περίπου χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου όπου αργότερα κάρηκε Μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος.

Δυστυχώς όμως δε χάρηκε πολύ την ησυχία του, διότι εκείνη την εποχή είχαν ανάγκη μεγάλη από δασκάλους και ο Μητροπολίτης Παϊσιος ο Β΄, τον χειροτόνησε Διάκο και τον έστειλε στα Φάρασα για να μάθει γράμματα στα εγκαταλειμμένα παιδιά. Αυτό φυσικά γινόταν στα κρυφά, με χίλιες δυο προφυλάξεις, για να μη μάθουν τίποτε οι Τούρκοι.Στο τριακοστό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισαρεία πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου και την ευλογία ως Πνευματικός. Άρχισε πια η πνευματική του δράση να γίνεται μεγαλύτερη και να απλώνεται. Με την άφθονη Θεία Χάρη που τον προίκισε ο Θεός θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των πονεμένων ανθρώπων.

Είχε πολλή αγάπη στον Θεό και προς την εικόνα Του, τον άνθρωπο και όχι στον εαυτό του, διότι , όταν έβλεπε πολύ πόνο και καταπίεση Τουρκική, η αγάπη τον έβγαζε έξω από τον εαυτό του και έξω από το χωριό του και αγκάλιαζε και τα γύρω χωριά. Θεράπευε αδιάκριτα τον ανθρώπινο πόνο όπου τον συναντούσε σε Χριστιανούς ή Τούρκους. Για τον Άγιο δεν είχε καμιά σημασία, διότι έβλεπε στο πρόσωπό τους, την με πολλή αγάπη πλασθείσα εικόνα του Θεού. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που επετέλεσε ο Άγιος με τη Χάρη του Θεού. Στείρες γυναίκες τεκνοποιούσαν, αφού τις διάβαζε ευχή ή έδιδε «φυλακτό» που ήταν ένα κομμάτι χαρτί γραμμένο με κάποιες ευχές που τις έγραψε ο ίδιος.

Διάβαζε το Άγιο Ευαγγέλιο σε σοβαρές περιπτώσεις, όπως στους τυφλούς, βουβούς, χωλούς παραλυτικούς, δαιμονιζομένους και γινόντουσαν καλά, μόλις τελείωνε την ανάγνωση.Πολλοί Χριστιανοί και Τούρκοι είχαν θεραπευθεί, αφού πήραν χώμα από το κατώφλι του κελιού του και αναμιγνύοντάς το με λίγο νερό το έπιναν, πιστεύοντας ότι θα εθεραπεύοντας ότι θα εθεραπεύοντο και η πίστη τους που είχαν στον Άγιο, έκανε το θαύμα. Χρήματα φυσικά δε δεχόταν ποτέ ούτε κι έπιανε στα χέρια του. Συνήθιζε να λέγει «η πίστη μας δεν πουλιέται».

Βίωνε ολοκληρωτικά και «έπασχε τα Θεία». Ζούσε με αυταπάρνηση, διότι αγαπούσε πολύ πρώτα τον Θεό και μετά την εικόνα Του, τον Θεό και μετά την εικόνα Του, τον πλησίον.

Αιματηρούς αγώνες και προσπάθειες κατέβαλε για να διατηρήσει τους συγχωριανούς και τους συμπατριώτες του στην πίστη, για να μην κλονιστούν και αλλαξοπιστήσουν στις χαλεπές εκείνες ημέρες και εποχές, από τις πολλές και διάφορες πιέσεις που δεχόντουσαν από τους Τούρκους, αλλά και από διάφορους προβατόσχημους λύκους, τους προτεστάντες, που προσπαθούσαν να ποιμάνουν την ποίμνη του Χριστού.

Το κελί του, μικρό, απέριττο, ευρισκόταν μέσα στον κόσμο. Ζούσε μέσα στον κόσμο, αλλά συγχρόνως κατόρθωνε να ζει και εκτός του κόσμου. Σε αυτό, καθώς και για τα θεία του κατορθώματα, πολύ τον βοηθούσαν οι δύο ημέρες (η Τετάρτη και η Παρασκευή) που έμενε έγκλειστος στο κελί του, προσευχόμενος. Οι οποίες καρποφορούσαν περισσότερο πνευματικά τότε, διότι αγίαζαν και την εργασία των άλλων ημερών. Ώρες έμενε γονατιστός προσευχόμενος στον Θεό για τον λαό Του, που τον είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου.

Η μεγάλη ευαισθησία του Αγίου Πατρός δεν άντεχε να κάνει κανένα κακό στην πλάση. Ιδιαίτερα στα ζώα. Ποτέ του δεν κάθισε σε ζώο να το κουράσει, για να ξεκουράσει τον εαυτό του. Προτιμούσε πάντοτε να βαδίζει πεζός και όπως συνήθιζε ξυπόλυτος. Είχε πάντοτε μπροστά του τον Χριστό που ποτέ Του δεν κάθισε σε ζώο – μόνο μια φορά – και όπως χαρακτηριστικά έλεγε: «Εγώ που είμαι χειρότερος και από το γαιδουράκι, πως να καθίσω σ’ αυτό;»

Για να κρύψει τις αρετές του από τα μάτια των ανθρώπων και να αποφύγει έτσι τους επαίνους, κατάφευγε σ’ ορισμένες «ιδιοτροπίες». Παρουσιαζόταν σαν σκληρός θυμώδης, οξύθυμος, απόπαιρνε τις διάφορες γυναίκες, που από αγάπη γι’ αυτόν και ευγνωμοσύνη προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν, με διάφορους τρόπους, να του μαγειρεύουν και να του στέλνουν φαγητό. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε στον πιστό του φίλο και ψάλτη Πρόδρομο τα εξής: «Εάν ήθελα να με υπηρετούν γυναίκες, θα γινόμουν έγγαμος ιερεύς και θα με υπηρετούσε παπαδιά. Τον καλόγηρο που τον υπηρετούν γυναίκες, δεν είναι καλόγηρος».

Όταν ύψωνε τα χέρια του για να παρακαλέσει για κάτι τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας , «Θεέ μου! λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα, και θαρρείς πώς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν του έκανε το αίτημά του.

Εμείς όπως έλεγαν οι Φαρασιώτες «στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλ’ αν τα πούμε στους εντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».

Εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, πως θα έφευγαν για την Ελλάδα και έγινε στις 14 Αυγούστου του 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Γνώριζε από προηγουμένως και τον θάνατό του και ότι αυτός θα συνέβαινε σ’ ένα νησί. Η αγία του μορφή συνέχεια σκορπούσε Χάρη και παρηγοριά. Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε σαν το χρώμα του φτιασμένου κυδωνιού.

Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες, που έκανε από αγάπη στον Χριστό, καθώς και από τους πολλούς του κόπους για την αγάπη προς το ποίμνιο του, που το ποίμανε πενήντα χρόνια σαν καλός Ποιμένας.

Τρεις μέρες πριν την εκδημία του ήλθε η Παναγία, τον γύρισε σ’ όλο το Άγιο Όρος, τα Μοναστήρια, τους Ναούς που τόσο επιθυμούσε να δει και δεν είχε αξιωθεί και του είπε ότι σε τρεις ημέρες θα παρουσιαστεί στον Κύριο, που τόσο πολύ αγάπησε και έδωσε όλο του τον εαυτό σ’ Αυτόν.

Έφυγε στις 10 Νοεμβρίου το 1924. Με λίγα λόγια αυτός ήταν ο Άγιος Αρσένιος. Ας έχομε όλοι τις αγίες του Ευχές.
Απολυτίκιον. Ήχος γ’ Θείας πίστεως.
Βίον ένθεον, καλώς ανύσας, σκεύος τίμιον, του Παρακλήτου, ανεδείχθης θεοφόρε Αρσένιε, και των θαυμάτων την χάριν δεξάμενος, πάσιν πάρέχεις ταχείαν βοήθειαν. Πάτερ όσιε Χριστόν τον Θεόν ικέτευε δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος. Ο τάφος του Αγίου στην Κέρκυρα.

Μπορεί να είναι εικόνα εξωτερικοί χώροι

Ο άγιος απέκρυπτε δε τις αρετές του υποκρινόμενος εκκεντρικότητες ή εξάψεις οργής, για να αποφύγει την εκτίμηση των ανθρώπων, και να διαφυλάξει την ησυχία του…Όταν η θαυματουργική του δύναμη γεννούσε τον θαυμασμό, απαντούσε αυστηρά: Ε, τι θαρρείτε, πως είμαι άγιος; Αμαρτωλός είμαι, χειρότερος από σας. Δεν βλέπετε; Ακόμη και τον θυμό μου δεν μπορώ να συγκρατήσω...Ο Χριστός κάμνει τα θαύματα που βλέπετε.Εγώ τα χέρια μου μόνον υψώνω και Τον παρακαλώ…

πηγή

===================================================

«Θα φύγουμε από την Καππαδοκία αλλά θα ξαναγυρίσουν εκεί στην πατρίδα πάλι οι Έλληνες»

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

====================================================

Δεν παμε καλα… Μα καθολου καλα …

Η Εκκλησία διώκεται στην Μητρόπολη Ελευθερουπόλεως.

σ.σ. Ο ευσυνείδητος αγωνιστής Ορθόδοξος Ιερεύς π. Στυλιανός Καρπαθίου, είπε σε πρόσφατη συνέντευξη στον κ. Στέφανο Δαμιανίδη ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Ότι ΘΕΛΟΥΝ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΡΑΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Τί σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι ΘΕΛΟΥΝ ΝΕΚΡΟΥΣ στους Ι. Ναούς και στα Μοναστήρια για να βρουν το άλλοθι και να παρέμβουν στον τρόπο που λειτουργεί η Εκκλησία.

Θέλουν μία άλλη Ορθοδοξία μπασταρδεμένη, «εκσυγχρονισμένη» όπως λένε, και μακριά από την Παράδοση.

Θέλουν μία καχεκτική και φοβική ψευδο-Εκκλησία που ΔΕΝ σώζει για την ένωση με τους παπικούς που σχεδιάζουν. Πιστεύω ότι αυτός, αν όχι ο κύριος, ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που εξώθησε τον Μητροπολίτη Πειραιώς να προβεί στην επαίσχυντη πράξη να ασκήσει δίωξη κατά του ευλαβέστατου Ιερέα.

Διότι για πρώτη φορά λέχθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι κάτω από τα βλέμματα των Μητρομπολιτών γίνονται δολοφονίες οι οποίες μετά χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για τον διωγμό της Εκκλησίας.
Το «Έκτακτο Εγκύκλιο Σημείωμα» της Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως ήλθε πάνω στην ώρα και «κούμπωσε» στις δηλώσεις του π. Στυλιανού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΦΡΙΞΤΕ. Νά πώς διώκεται η Εκκλησία. Προσωπικά συνεχίζω λέγοντας, νά και από ποιούς διώκεται.


ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ /// σ.σ. Η Παράκληση στην Παναγία τον μάρανε. , Προϋπόθεση του εξομολογείν το ΕΜΒΟΛΙΟ !!!

==========================================================

Δυστυχώς η πτώση των εκκλησιαστικών ταγών δεν φαίνεται να έχει πάτο!

Posted on

Σπυρίδων Στ. Αρναούτογλου

Όταν πριν ενάμιση χρόνο (Μάρτιος του 2020)  βλέπαμε την στάση, τον λόγο, την σταθερή πνευματική και ιατρική τοποθέτηση και παρουσία του π. Στυλιανού Καρπαθίου απέναντι στον τεράστιο διωγμό κατά της Ορθοδοξίας που μόλις ξεκινούσε στην Ελλάδα με αφορμή τα μέτρα κλεισίματος των Ναών και στην ουσία πλήρους απαγορεύσεως της Θείας Μεταλήψεως, σκεφτόμασταν πότε θα του επιτεθεί κυρίως η πολιτική ή και η δικαστική εξουσία, για να τον φιμώσει, να τον εξουδετερώσει για την ζημιά που τους δημιουργούσε.

Δεν περιμέναμε (τουλάχιστον η δική μου συνείδηση το αρνιόταν σθεναρά), ότι οι πρώτοι που θα του έκαναν επίθεση θα ήταν οι εκκλησιαστικοί ταγοί, και μάλιστα κάποιος που παρίστανε τόσα χρόνια τον λέοντα της Ορθοδοξίας, και για τον οποίον μετανοιώσαμε φρικτά για την κάθε μορφή στήριξης που του παρείχαμε ως Διαχειριστές Ορθοδόξων ιστοσελίδων στις επιθέσεις που δεχόταν από τον ανθελληνικό τύπο, από αιρετικές παραφυάδες, αλλόθρησκους σκληροπυρηνικούς εποικιστές, ομάδες ανθρώπων με διχασμένη -χαμένη προσωπικότητα, αλλά και εντεταλμένων μαριονετών της Παγκόσμιας Τάξης και του Οικουμενισμού.

Δεν τα γράφω αυτά λοιπόν χωρίς πόνο, αναίμακτα. 
Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το μίσος και η οργιλώδης προσπάθεια όχι μόνο απλώς να τιμωρηθεί, ή ο εκφοβισμός για να μην ξανανοίξει το στόμα του ή να μην ξαναγράψει η πένα του, αλλά να του αφαιρέσουν τα ράσα, να του ξυρίσουν τα γένια και να επανέλθει στις τάξεις των λαϊκών όπως χαρακτηριστικά περιγράφει το λιβελογράφημα που λάβαμε και αφορά τον διωγμό του π. Στυλιανού Καρπαθίου.

Θα ήθελα, αλλά δεν είναι της στιγμής, ούτε και προλαβαίνει ή μπορεί κανείς να το κάνει σε μερικές γραμμές ή και μερικές σελίδες να γράψουμε για την υπεράνθρωπη και ηρωική προσφορά του π. Στυλιανού και ως πνευματική προσφορά, και ως ιατρική και ως ανθρώπινη παρηγοριά, απέναντι σε ένα καταταλαιπωρημένο καταματωμένο λαό και ένα διωκόμενο ποίμνιο. Αυτό ας το αναλάβουν αδελφοί ικανότεροι, σοφότεροι, αξιολογότεροι. Πάντως δεν πρέπει να μείνουμε άπραγοι. Το οφείλουμε στα παιδιά μας, στις επόμενες γενεές.

Όσοι δεν έχετε ενημερωθεί δείτε το συγκεκριμένο επισυναπτόμενο, με το δολοφονικό ανακοινωθέν του Μητροπολίτου Πειραιώς.


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833, Fax +30 210 4518476,
Email: impireos@hotmail.com

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 10ῃ Νοεμβρίου 2021

Ἡ Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς μετά πολλῆς θλίψεως καί ὀδύνης κηδομένη ὅμως τῆς τρωθείσης κανονικῆς τάξεως κατόπιν τῆς δημοσιοποιήσεως ὑπό τοῦ διαδικτυακοῦ ἱστοτόπου «Τάς θύρας τάς θύρας» τῆς συνεντεύξεως τῆς 9/11/2021 τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Στυλιανοῦ Καρπαθίου, Κληρικοῦ τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, Ἐφημερίου Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Ἀναργύρων Ἠλιουπόλεως εἰς τόν Ραδιοφωνικόν Σταθμόν FOCUS 103,6 FM καί στόν δημοσιογράφο κ. Στέφανο Δαμιανίδη, διά τῆς ὁποίας ἀνιδρύθη συντρέχουσα δωσιδικία τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς κατά τάς διατάξεις τῶν ἄρθρων 7 καί 8 τοῦ Ν. 5383/1932 «Περί Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων καί τῆς πρό αὐτῶν διαδικασίας» ὡς τίθενται καί ἰσχύουν κατά τά σαφῶς ὁριζόμενα ὑπό τῆς παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 44 τοῦ Ν. 590/1977 «Περί Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» ἀνακοινώνει ὅτι ἠσκήθη κανονική δίωξις κατά τάς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 100 τοῦ Ν. 5383/1932 «Περί Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων καί τῆς πρό αὐτῶν διαδικασίας» κατά τοῦ εἰρημένου Κληρικοῦ ἐπί:

1. Συκοφαντικῇ δυσφημήσει τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ,

2. Ὑποκινήσει δι’ αὐτῆς τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς εἰς ἀπείθειαν, καταφρόνησιν, στρηνιασμόν καί ἐχθροπάθειαν πρός τόν Σεβ. Ποιμενάρχην αὐτοῦ.

3. Συκοφαντικῇ δυσφημίσει τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγ. Βλασίου κ. Ἱεροθέου,

4. Ὑποκινήσει δι’ αὐτῆς τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου εἰς ἀπείθειαν, καταφρόνησιν, στρηνιασμόν καί ἐχθροπάθειαν πρός τόν Σεβ. Ποιμενάρχην αὐτοῦ.

5. Συκοφαντικῇ δυσφημίσει τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς καί τῆς Διαρκοῦς Ἱ. Συνόδου καί τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

6. Ὑποκινήσει δι’ αὐτῆς τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς ἀπείθειαν, καταφρόνησιν, στρηνιασμόν καί ἐχθροπάθειαν πρός τούς Σεβασμιωτάτους Ποιμενάρχας αὐτοῦ καί

7. Δεινοτάτῳ σκανδαλισμῷ τῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν,

ἐπί κανονικοῖς ἀδικήμασι σαφῶς προβλεπομένοις καί ρητῶς τιμωρουμένοις ὑπό τῶν θείων καί ἱερῶν κανόνων ΣΤ΄ τῆς Ἁγίας Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ΙΗ΄ τῆς Ἁγίας Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ΛΔ΄ τῆς Ἁγίας ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ΝΗ΄ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὡς καί ὑπό τῶν Γραφικῶν λογίων: Λουκ. 3, 14 καί Ματθ. 18, 6 καί ἐπειδή τά ἀνωτέρω κανονικά ἀδικήματα προβλέπονται καί κολάζονται διά τῆς ποινῆς τῆς καθαιρέσεως καί τῆς ἐπαναφορᾶς εἰς τήν τάξιν τῶν λαϊκῶν μετ’ ἀκρόασιν τοῦ ἀνωτέρω κατηγορουμένου θά κριθῆ ἡ ἐφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 102 τοῦ Ν. 5383/1932 περί προσωρινῆς ἀπαγορεύσεως τελέσεως ἱεροπραξιῶν ἄχρι τελεσιδίκου ἀποφάσεως τῶν ἁρμοδίων Ἐκκλησιαστικῶν ὀργάνων.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Σχολιο

Αυτά που λέει ο Πειραιώς θα είχαν κάποια θεολογική βάση αν οι εμβολιασμένοι δεν μεταδίδουν και δεν μολύνονται από τον ιό , αν δηλαδή , εφαρμόζοντας την επιστημονική μέθοδο , βλέπαμε ότι τα εμβόλια λειτουργούν ,

Από τι στιγμή όμως που τα εμβόλια δεν αναχαιτίζουν τον ιο αλλά:
οι εμβολιασμένοι μεταδίδουν,
οι εμβολιασμένοι νοσούν
οι εμβολιασμένοι μπορεί να μεταδώσουν νέες μεταλλάξεις υπάρχουν καταγγελίες , με στοιχεία , ότι παρενέργειες και θάνατοι αποκρύπτονται για να προστατευτεί η φήμη των εμβολίων.

υπάρχει μια μονότονη και εμμονική πρόταση των ΜΜΕ για εμβόλια και παράλληλα θάψιμο άλλου είδους θεραπειών.

Όλα αυτά και με τα εμβόλια να είναι γονιδιακά και πειραματικά και κατασκευασμένα όχι από κρατικούς θεσμούς αλλά από ύποπτες πολυεθνικές εταιρίες της «υπερκυβέρνησης» …
οπότε όλα αυτά
βάζουν τον Πειραιώς στην θέση των ίδιων των κατηγοριών που εκτοξεύει κατά των επιστημονικώς αμφισβητούντων , γίνεται δλδ ο ίδιος κατήγορος του εαυτού του επιστημονικώς(….)
και εκπίπτει θεολογικώς αφού η εκκλησία έχει για γιατρειά την θεία κοινωνία που είναι το Όντως Εμβόλιον , έχει για θεραπευτικές τις λειτουργίες , τις λιτανείες , αγρυπνίες κτλ για τις οποίες θα άξιζε θεολογικώς να αξιώνει από το κράτος να μπορούν να γίνονται και να κάνει τον ανάλογο αγώνα αφού επιστημονικώς και διαχρονικά γίνονται θεραπείες , και πανδημιών , στις λειτουργίες κτλ.

Ο Θεό μεθ’ ημών

Ο Θεός είναι με τους δικαίους, και όχι με τους ισχυρούς! Άγιος Μάρτυς Στέφανος του Ντέτσανι, Βασιλεύς της Σερβίας

Εορτάζει στις 11 Νοεμβρίου

Ο Άγιος Μάρτυς Στέφανος του Ντέτσανι, Βασιλεύς της Σερβίας
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Στέφανος Γ-Stefan_Decanski_ktitor-Stephen-Urosh III of Decani.-св. крал Стефан Урош III-Stefan_Dečanski,_portal_fresco,_Dečani (1)

Ο Στέφανος ήταν γιος του βασιλιά Μιλουτίν και πατέρας του Τσάρου Ντουσαν . Με εντολή του παραπληροφορημένου πατέρα του, ο Στέφανος τυφλώθηκε και, με διαταγή του φιλόδοξου γιου του (Ντουσαν), στραγγαλίστηκε σε μεγάλη ηλικία.

Όταν τυφλώθηκε, του εμφανίστηκε ο Άγιος Νικόλαος στην εκκλησία στο Oβτσε Πολγιε (Πεδιάδα των προβάτων) και του έδειξε τα μάτια του λέγοντας: «Στέφανε, μη φοβάσαι: δες κρατώ τα μάτια σου μέσα στην παλάμη μου. Στον κατάλληλο καιρό, θα σου τα επιστρέψω.» Ο Στέφανος πέρασε πέντε χρόνια στην Κωνσταντινούπολη ως κρατούμενος στη Μονή του Παντοκράτορος. Εκεί, με τη σοφία και την ασκητικοτητα του, την πραότητα και την ευλαβειά του, την υπομονή και την αγαθοσύνη του, ο Στέφανος δεν ξεπέρασε μόνο όλους τους μοναχούς του μοναστηριού του, αλλά και όλους τους μοναχούς της Κωνσταντινούπολης.

Όταν πέρασαν πέντε χρόνια, του εμφανίστηκε πάλι ο Άγιος Νικόλαος και του είπε: «Ήρθα να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου». Σημείωσε το σημείο του Σταυρού στον τυφλό βασιλιά και ο Στέφανος βρήκε την όρασή του. Ως ευχαριστία προς τον Θεό, ο Στέφανος έχτισε την εκκλησία της Ντέτσανι, ένα από τα πιο θαυμαστά έργα βυζαντινής καλλιτεχνικής ομορφιάς, και ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της σερβικής ευσέβειας.
Ο άγιος βασιλιάς Στέφανος, με τον Άγιο Σάββα και τον άγιο Πρίγκιπα Λάζαρο, αποτελούν μια λαμπρή τριάδα αγιότητας, ευγένειας και αυτοθυσίας – ένα δώρο του σερβικού λαού. Ο Άγιος Στέφανος έζησε τον επίγειο βίο του ως μάρτυρας, και ως μάρτυρας πέθανε το έτος 1336, λαμβάνοντας τον στέφανο της αθάνατης δόξας από τον Παντοδύναμο Θεό τον οποίο υπηρέτησε πιστά.
Ο πρόλογος της Αχρίδος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Βίοι Αγίων, Ύμνοι, Στοχασμοί και Ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου.

***

Ύμνος εγκωμιαστικός
στον Άγιο Μάρτυρα Στέφανο Ντέτσανι, Βασιλέα της Σερβίας
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Βασανισμένος και διωγμένος, ο Άγιος Βασιλεύς Στέφανος του Ντέτσανι
υπέμεινε τις θλίψεις και τους διωγμούς ως αληθινός Χριστιανός.

Και όταν φαινόταν ότι νικήθηκε από όλους,
τότε ήταν στην πραγματικότητα νικητής, ισχυρός και αλώβητος!
Νίκησε τον πατέρα του με υπομονή
και τον Καντακουζηνό με βαθιά σοφία.
Με τη σιωπή νίκησε την κακόβουλη Σιμωνίδα,
και με την εμπιστοσύνη στον Θεό νίκησε τον βασιλιά Σισμάν.
Ήταν ακόμη πιο δυνατός κι από τον πανίσχυρο γιο του –
γιατί εκείνοι που δεν αμαρτάνουν είναι πάντα πιο ισχυροί.

Η επίγεια δύναμη σβήνει πάντα χωρίς λάμψη,
αλλά η ουράνια δύναμη δεν έχει τέλος.
Ο βασιλιάς Στέφανος του Decani, πράος και αγαπημένος,
Αντλούσε τη δύναμή του από την ουράνια δύναμη:
η ισχύς και η δόξα Του ήταν από τον Χριστό,
και από τον Χριστό ήταν η ζωή, ο θρόνος και η κυριαρχία του.
Ο Στέφανος το κατανοούσε, και αυτό ομολογούσε.
Γι’ αυτό νίκησε στο τέλος όλους τους αντιπάλους του.
Πρέσβευε υπέρ ημών, θαυμαστέ βασιλιά,
να μας χαρίσει ο Θεός τη σωτηρία και το έλεος Του.
Ο πρόλογος της Αχρίδος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

***

Ο Θεός είναι με τους δικαίους, και όχι με τους ισχυρούς!

Στέφανος Γ-Stefan_Decanski_ktitor-Stephen-Urosh III of Decani.-св. крал Стефан Урош III-Kralj-Stefan-Decanski-kopija-freske-iz-manastira-Visoki-Decani-foto-Dragan-Kurucic-min

Ο Θεός, πολύ συχνά, δίνει τη νίκη στις μάχες στους ειρηνοποιούς. Ένα παράδειγμα είναι ο μεγάλος αυτοκράτορας Ιουστινιανός, και ένα άλλο παράδειγμα είναι ο άγιος βασιλιάς Στέφανος της μονής Ντέτσανι. Μετά το θάνατο του πατέρα του, βασιλιά Μιλουτίν, ο Στέφανος αφαίρεσε τον επίδεσμο από τα μάτια του και ανακηρύχθηκε βασιλιάς τόσο από τους ευγενείς όσο και από τον λαό.
Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος -γιος της Σιμωνίδας και ο μικρότερος αδελφός του Στεφάνου από την πλευρά του πατέρα του – ξεσήκωσε έναν ολόκληρο στρατό εναντίον του Στεφάνου. Ο Στέφανος του έγραψε με τον ακόλουθο τρόπο: « Άκουσες τι μου συνέβη (δηλαδή, οτι βρήκα την όρασή μου) από την Πρόνοια του Θεού, ο Οποίος πάντα συνεργεί προς το αγαθό.

Ο Θεός έδειξε έλεος και κληρονόμησα το θρόνο των γονέων μου, για να κυβερνήσω τον λαό με φόβο Θεού και με δικαιοσύνη, κατά το παράδειγμα των προγόνων μου. Άφησε τις υποθέσεις σου και έλα, ας συναντήσουμε ο ένας τον άλλο, ανάλαβε τη δεύτερη θέση στο βασίλειο, όπως ο δεύτερος γιος της παραβολής, και μην εξεγείρεσαι με τους ξένους ενάντια στην πατρίδα σου. Η ευρύχωρη γη μας είναι αρκετή τόσο για σένα όσο και για μένα. Δεν είμαι ο Κάιν, ο δολοφόνος του αδελφού του, αλλά φίλος του Ιωσήφ, που αγαπούσε τους αδελφούς του. Με τα λόγια αυτού του τελευταίου, σου μιλώ: «ὑμεῖς ἐβουλεύσασθε κατ᾿ ἐμοῦ εἰς πονηρά, ὁ δὲ Θεὸς ἐβουλεύσατο περὶ ἐμοῦ εἰς ἀγαθά, ὅπως ἂν γενηθῇ ὡς σήμερον καὶ τραφῇ λαὸς πολύς. (Σεις σκεφθήκατε και απεφασίσατε εναντίον μου πονηρά, αλλά ο Θεός το θέλησε για μένα αγαθά, για να τραφούν χάρις εις εμέ πολλοί λαοί) (Γένεση 50:20). »
Αυτά έγραψε ο άγιος βασιλιάς, αλλά ο Κωνσταντίνος δεν έδωσε σημασία και τελικά νικήθηκε στη μάχη με τον Στέφανο. Ηττημένος βγήκε επίσης και ο Βλάντιλαβ, ο γιος του Δραγούτιν, άλλος διεκδικητής του σερβικού θρόνου. Ωστόσο, ο Μιχαήλ Shishman, ο Βούλγαρος βασιλιάς, είχε το χειρότερο τέλος από όλους. Ο Στέφανος του είχε γράψει:

«Αναλογίσου το νόημα της χριστιανικής αγάπης, καταπράϋνε την οργή σου, ας υπάρξει αγάπη μεταξύ μας, όπως υπήρχε ανάμεσα στους γονείς μας. Σταμάτα να χύνεις χριστιανικό αίμα. Στρέψε τα όπλα σου ενάντια στους εχθρούς του ονόματος του Χριστού, και όχι στους χριστιανούς. Σκέψου πόσο δύσκολο θα είναι να απολογηθείς για αθώο αίμα. Γνώριζε επίσης ότι αυτός που παίρνει ό, τι ανήκει σε άλλον, χάνει και αυτό που είναι δικό του ».
Ο Μιχαήλ χλεύασε αυτή την επιστολή του αγίου βασιλιά και ύστερα, στη μάχη του Velbuzd το 1330, συνετρίβη ολοσχερώς. «Ο Θεός είναι με τους δικαίους, και όχι με τους ισχυρούς!»
Ο πρόλογος της Αχρίδος του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς 

 iconandlight