«Ἡ οἰκολογία εἶναι ἐφαρμοσμένη ἐκκλησιολογία»! ΚΑΙ ο σταυρος του “αλαθητου”…

Εἰς τὰς ΗΠΑ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἰς ὁμιλίας του ἀγγλιστὶ ἀπεκάλυψε τὰ σχέδια τῆς πανθρησκείας.

Ἡ πρώτη τοιαύτη ὁμιλία μὲ τίτλον «Τὸ μέλλον τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως» ἔγινεν εἰς τὰ γραφεῖα τοῦ «Ἐθνικοῦ συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» εἰς τὴν Οὐάσινγκτον εἰς τὸ κτήριον τῶν Μεθοδιστῶν τὴν 26ην Ὀκτωβρίου 2021, ὅπου ἀνέφερε καὶ τὰ ἑξῆς:

«…….. Ἐπιτρέψτε μας νὰ προσφέρουμε ἕνα παράδειγμα γιὰ τὸ εἶδος τοῦ οἰκουμενικοῦ ὁρόσημου, στὸ ὁποῖο ἔχουμε δεσμευτεῖ, σχετικὰ μὲ ἕνα θέμα ποὺ μᾶς ἀρέσει πολύ: τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος. Στὶς 7 Σεπτεμβρίου 2021, μαζὶ μὲ τὴν Ἁγιότητα τοῦ Πάπα Φραγκίσκο καὶ τὸν Παναγιώτατο Ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Καντέρμπουρυ Τζάστιν Οὐέλμπι, ἀπευθύναμε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ μία ἐπείγουσα ἔκκληση γιὰ τὸ μέλλον τοῦ πλανήτη.

Λίγες ἑβδομάδες ἀργότερα, ἤμασταν καὶ πάλι μαζὶ στὴν Ἰταλία, γιὰ νὰ συζητήσουμε τὸ περιβάλλον στὸ πλαίσιο τῆς προετοιμασίας γιὰ τὸ COP26. Ἡ κοινή μας φροντίδα γιὰ τὸ φυσικὸ περιβάλλον ἔχει γίνει μία ἁπτὴ εὐκαιρία νὰ ἐξερευνήσουμε τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητας. … Τὸ μέλλον τοῦ οἰκουμενικοῦ κινήματος βρίσκεται στὸν «διάλογο τῆς ἀγάπης» μέσῳ τῆς δημιουργίας νέων συμβόλων καὶ κοινῶν δράσεων. Πρέπει νὰ ἀνοίξουμε τὶς καρδιές μας στὴ γλώσσα τοῦ διαλόγου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔσχατη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν. Ὁ 20ός αἰώνας ἦταν μία ἐποχὴ γιὰ αὐξανόμενη ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων. Ὁ 21ος αἰώνας πρέπει νὰ γίνει ὁ αἰώνας τῆς ἀποκατάστασης τῆς ἑνότητας …..…».

Ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι ἐπιτακτικὸς σκοπὸς ἔχει γίνει ἡ «ἕνωσις» πρὶν κἄν καταλήξη ὁ διάλογος. Μάλιστα πεδίον αὐτῆς καθίσταται ἡ «οἰκολογία». Τὸ «γιατί» ἐπεξήγησε κατὰ τὴν ὁμιλίαν του εἰς τὸ Πανεπιστήμιον τοῦ Notre Dame, τὸ ὁποῖον τὸν ἔχρισε μὲ τὸν «σπουδαῖον» τίτλον τοῦ ἐπιτίμου διδάκτορος, τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 2021, ὅπου εἶπε καὶ τὰ ἑξῆς:

«……. ἕνα σημαντικὸ ἀλλὰ ταπεινωτικὸ μάθημα ποὺ ἔχει μάθει ἡ Ἐκκλησία κατὰ τὴ διάρκεια αὐτῆς τῆς περιόδου: ὅτι ἡ θρησκεία πρέπει νὰ λειτουργεῖ καὶ νὰ ὑπηρετεῖ σὲ σχέση μὲ – καὶ ποτὲ ἀπομονωμένη ἀπὸ– τὴν ἐπιστήμη . Ἡ πίστη ἀπὸ μόνη της δὲν θὰ ξεπεράσει τὰ προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας , ἀλλὰ οἱ προκλήσεις τῆς ἐποχῆς μας σίγουρα δὲν θὰ ξεπεραστοῦν χωρὶς πίστη…… Καὶ αὐτὸ ποὺ ἀντιμετωπίζουμε δὲν μπορεῖ ἀφελῶς νὰ ἀπορριφθεῖ ὡς πειρασμὸς ἢ δοκιμασία . Δὲν εἶναι κάποιου εἴδους τιμωρία ἀπὸ τὸν Θεὸ ἢ ἀπειλὴ ἀπὸ τὴν κυβέρνηση. Καὶ σίγουρα δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα «ἁμαρτίας» ἢ ἀποκάλυψης τοῦ «τέλους»…..

Ἐμεῖς οἱ πιστοὶ ἡγέτες καλούμαστε ταπεινὰ καὶ ὑπομονετικὰ νὰ συνεργαστοῦμε μὲ ἡγέτες στὸν ἐπιστημονικο καὶ ἀκαδημαϊκὸ κόσμο , καθὼς καὶ στὸν ἑταιρικὸ καὶ πολιτικὸ τομέα. Αὐτὴ ἡ διασύνδεση μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ γῆ μᾶς ἑνώνει πέρα ἀπὸ ὁποιεσδήποτε δογματικές, κοινωνικὲς ἢ πολιτισμικὲς διαφορές . Ἡ δύναμη τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου ἔγκειται στὸ ἄνοιγμα πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὰ δικά μας συμφέροντα , πέρα ἀπὸ τὶς ὁμολογίες ἢ τὶς θρησκεῖες μας…… Ὅπως γνωρίζετε, τὸν περασμένο μήνα ἐκδώσαμε μία δήλωση μὲ τοὺς ἀδελφούς μας τὸν Πάπα Φραγκίσκο τῆς Ρώμης καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἰουστῖνο τοῦ Καντέρμπουρυ .

Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ οἱ τρεῖς μας ὑπογράψαμε ἀπὸ κοινοῦ μία ἐπείγουσα ἔκκληση σχετικὰ μὲ τὸν ἐπείγοντα χαρακτήρα τῆς οἰκολογικῆς ἀκεραιότητας καὶ βιωσιμότητας….. χαιρετίζουμε ἐπίσης τὴ συζήτηση στὸν Λατινικὸ Κώδικα Κανονικοῦ Δικαίου νὰ συμπεριλάβει μία διάταξη ποὺ καλεῖ κάθε πιστὸ ὄχι μόνο νὰ ἀποφύγει τὴν καταστροφὴ τῆς δημιουργίας ὡς κοινό μας σπίτι , ἀλλὰ νὰ βελτιώσει τὸ φυσικὸ περιβάλλον . Αὐτὸ σίγουρα ἀπηχεῖ τὴν Ὀρθόδοξη κοσμοθεωρία , ποὺ θεωρεῖ τόσο τὴν οἰκολογία ὅσο καὶ τὸ κανονικὸ δίκαιο ὡς ἐφαρμοσμένη ἐκκλησιολογία ἢ πνευματικότητα στὴν πράξη».

Αὐτὴ ἡ σχέσις πίστεως καὶ ἐπιστήμης ἐκτὸς ὅτι εἶναι ἐσφαλμένη εἰς τὰ θεμέλιά της , καταλήγει διὰ τὸν Πατριάρχην εἰς μίαν ἀπόρριψιν πνευματικῆς ἐξηγήσεως τῆς ἐπιδημίας καὶ ἐπικεντρώνει εἰς ἕνα ἄκρατον ἀνθρωπισμόν, ὁ ὁποῖος προϋποθέτει, κατὰ τὸν Πατριάρχην, νὰ ὑπερβῶμεν τὸ δόγμα , δηλ. τὴν οὐσίαν καὶ τὸν τρόπον τῆς ἀληθοῦς ζωῆς ! Αὐτὰ εἶναι ἀκριβῶς ὅσα ὑποστηρίζουν οἱ θιασῶται τῆς πανθρησκείας , ἂν ὄχι οἱ ἄθεοι!

Τέλος, ἂν ἡ οἰκολογία ἐξισοῦται μὲ τοὺς Ἱ. Κανόνας καὶ αὐτὸ εἶναι ἐκκλησιολογία , τότε Ἱ. Κανόνες καταλήγουν οἱ νόμοι τῆς φύσεως καὶ ἑπομένως ἡ ἐκκλησιολογία καθίσταται πανθρησκειακή.

====================================================

Ὁ σταυρὸς τοῦ «ἀλαθήτου» μὲ τὰ χρώματα τοῦ σοδομισμοῦ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ἡ πρώτη φορά ποὺ ὁ «ἀλάθητος» δείχνει τὴν εὔνοιά του στὸ σοδομισμό.

Πρὶν ἀπὸ καιρὸ εἶχε πεῖ ἐκεῖνο τὸ ἀπίστευτο: « Ποιὸς εἶμαι ἐγὼ γιὰ νὰ κρίνω ἕναν ὁμοφυλόφιλο ; » !

Ἄλλοτε, εἶχε ταχθεῖ σαφῶς ὑπὲρ τοῦ «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, ζητώντας νὰ ψηφισθοῦν «νόμοι, οἱ ὁποῖοι νὰ καλύπτουν τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, τὰ ὁποῖα συζοῦν, εἶναι ἀνάγκη νὰ τοὺς παρασχεθεῖ νομικὴ κάλυψη … οἱ ὁμοφυλόφιλοι δικαιοῦνται νὰ ἔχουν οἰκογένεια»!

Τώρα φόρεσε, μαζὶ μὲ τὸν συνήθη στραπατσαρισμένο ἐγκόλπιο σταυρό του καὶ ἕτερο σταυρὸ μὲ τὰ χρώματα τοῦ σοδομισμοῦ! Ὕστερα, ὅμως ἀπὸ θύελλα διαμαρτυριῶν, τὸ Βατικανὸ ἔσπευσε νὰ δικαιολογηθεῖ πώς, «αὐτὸς ὁ Σταυρὸς ἀποτελεῖ τὸ σῆμα κατατεθὲν τῆς ἡμέρας γιὰ τὴν νεολαία, ποὺ ἑτοιμάζεται γιὰ τὸ 2019 καὶ ὁ Πάπας τὸ φόρεσε στὸ πλαίσιο τῆς Συνόδου τῶν νέων, ποὺ διεξάγεται αὐτὲς τῆς ἡμέρες στὸ Βατικανό»! Τ

ώρα μᾶς ἔπεισε! Καὶ ὁ πλέον «ἀφελὴς» μπορεῖ νὰ ρωτήσει: εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ τὸν προειδοποίησαν οἱ ἔμπειροι σύμβουλοί του ὅτι ὁ «παρδαλὸς» σταυρός, φέροντας τὰ χρώματα τοῦ σοδομισμοῦ , θὰ προκαλέσει σύγχυση , σκανδαλισμὸ καὶ ἀναστάτωση ; Φρονοῦμε ὅτι ἦταν εἰς γνώση του, διότι τίποτε δὲν κάνει ὁ «ἀλάθητος», ἂν δὲν περάσει ἀπὸ τὸ «κόσκινο» τῶν συμβούλων του ! Γιατί τὸ ἔκανε ;

Εἶναι εὐνόητο : Γιὰ νὰ δείξει μία ἀκόμα φορά ὅτι τάσσεται ὑπὲρ τοῦ σοδομισμοῦ , διότι αὐτὴ εἶναι ἡ «γραμμὴ» τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων , τὴν ὁποία ὑπηρετεῖ πιστὰ ἡ ἀφεντιά του !

Επισκέψεις του οσίου Αρσενίου στον άγιο Παΐσιο

Ιερομόναχος Ισαάκ
Την χρονιά που ο Γέροντας Παΐσιος πήγε στο Στόμιο αποφάσισε να κάνη την ανακομιδή των Λειψάνων του οσίου Αρσενίου. Είχαν περάσει περισσότερα από τριάντα χρόνια και ακόμη ήταν θαμμένος στο κοιμητήρι της Κερκύρας. Άφησε την φροντίδα του Μοναστηριού στον αδελφό του Ραφαήλ και τον Οκτώβριο του 1958 πήγε στην Κέρκυρα.

Εκεί αναζήτησε τον παλαιό φίλο και συστρατιώτη του Παντελή Τζέκο. Τον βρήκε στο εργοστάσιο όπου εργαζόταν.

Ο κ. Παντελής δεν τον γνώρισε και σκυμμένος στο γραφείο του τον ρώτησε: «Πάτερ, τι θέλετε;». Ο Γέροντας δεν μιλούσε. «Θέλετε να σας εξυπηρετήσω σε τίποτε;», τον ρώτησε πάλι. «Σε τούτο», του είπε και έδειξε τα δυο του μεγάλα δάχτυλα. Τότε τον αναγνώρισε και γεμάτος χαρά και συγκίνηση, που απρόσμενα έβλεπε τον φίλο και σωτήρα του, τον αγκάλιασε και τον φιλούσε.
Στο σπίτι είπε στην μητέρα του και την σύζυγό του να ετοιμάσουν πλούσιο τραπέζι και παρακαλούσε τον Γέροντα να του κάνη την χάρη να μείνη.
– Αφού εγώ θα σου κάνω αυτή την χάρη, να μου κάνης και συ μια χάρη.
– Όσες θέλεις.
Του ζήτησε να φάη μόνο χόρτα, στα οποία έρριξε τρεις σταγόνες λάδι και δυο-τρεις ελιές. Τίποτε άλλο.
Κοιμήθηκαν στο ίδιο δωμάτιο. Τρεις φορές κατά τη νύχτα, αφού κοίταζε και έβλεπε αν κοιμάται ο κ. Παντελής ο οποίος έκανε ότι κοιμόταν, σηκώθηκε, γονάτισε και προσευχόταν.
Το πρωί ξεκίνησαν με καταρρακτώδη βροχή για το κοιμητήρι.

Λέγει ο Γέροντας στον κ. Παντελή: «Μη φοβάσαι· στον δρόμο που πάμε θα σταματήσει η βροχή». Σιγά-σιγά λιγόστευε η βροχή, μέχρι που σταμάτησε τελείως.
Κατά την ανακομιδή έπλενε ο Γέροντας τα οστά με κρασί και νερό, τα τύλιγε εν συνεχεία σε άσπρα κομμάτια από καθαρό σεντόνι και τα έβαζε σε ένα μαύρο κιβώτιο, όμοιο με βαλίτσα. Βρήκε και την πόρπη από την ζώνη του οσίου Αρσενίου. Κάποια στιγμή γλίστρησε και έπεσε πάνω στον κ. Παντελή. Εκείνος στηρίχθηκε με το χέρι του στον τοίχο.
Επειδή ο νεκροθάφτης διαμαρτυρόταν που πήγαν τέτοια βροχερή ημέρα, ο Γέροντας, παρ’ όλο που είχε πάρει άδεια από τον Δεσπότη, από ευαισθησία λέγει στον κ. Παντελή: «Επειδή στενοχωριέται ο άνθρωπος, ας μείνουν και δυο-τρία οστά και, όταν θάρθω του χρόνου, τα βγάζομε».
Μετά την ανακομιδή, μια ακτίνα ηλίου πέρασε ανάμεσα από τα κυπαρίσσια και φώτισε τον τάφο.
Όταν τελείωσαν, πήγε και έμεινε σε ξενοδοχείο. Δεν θέλησε να πάη με τα Λείψανα στο σπίτι του κ. Παντελή, γιατί ήταν νιόπαντρος, μήπως το παρεξηγήσουν οι γυναίκες. Το πρωί που συναντήθηκαν, ο κ. Παντελής τον είδε αλλοιωμένο από την θεία χάρι. Του έλεγε: «Πολύ όμορφος είσαι σήμερα! Μα είσαι πραγματικά όμορφος».
Ο Γέροντας του διηγήθηκε τα εξής: «Να σου πω τι έπαθα χθες βράδυ. Πήγα να ανοίξω να προσκυνήσω τα Λείψανα και μια δύναμη με πίεζε για να με πνίξη. Και εκείνη την ώρα είπα: “Άγιε Αρσένιε, βοήθησέ με”, και αμέσως ελευθερώθηκα».
Επέστρεψε χαρούμενος με τα άγια Λείψανα στην Κόνιτσα και διανυκτέρευσε στο σπίτι της Κέτης Πατέρα.

Εκεί τα τοποθέτησε κάτω από το εικονοστάσι. Αυτή άναψε το καντήλι και ύστερα ασχολήθηκε με τις δουλειές του σπιτού. Έβλεπε όμως στο δωμάτιο που ήταν τα Λείψανα φως σαν να αστράφτη, και νόμιζε ότι θα βρέξει. Βιαζόταν να πάη να πάρη ομπρέλλα, γιατί την επομένη το πρωί ήθελε να πάη στην κάτω Κόνιτσα να λειτουργηθή. Ο Γέροντας προσπαθούσε να της εξηγήση ότι αυτές οι «αστραπές» δεν είναι από τον ουρανό, γιατί έξω ήταν καλός καιρός και είχε άστρα, αλλά από τα άγια Λείψανα.

«Ήταν», κατά την μαρτυρία της, «το φως παράξενο σαν να άστραφτε, όχι όπως να αναλάμπει».
Στις 21 Φεβρουαρίου 1971 ο Γέροντας καθόταν στην αυλή της Καλύβης του και διάβαζε από το χειρόγραφο τον βίο του οσίου Αρσενίου, που είχε πρωτογράψει, για να επισημάνη τυχόν λάθη.
«Ήθελε δύο ώρες ο ήλιος να βασιλέψη», γράφει, «κι ενώ διάβαζα, με επισκέφθηκε ο πατήρ Αρσένιος· και όπως ο καθηγητής χαϊδεύει τον μαθητή που έγραψε καλά το μάθημα, το ίδιο μου έκανε και αυτός. Παράλληλα με άφησε με μια ανέκφραστη γλυκύτητα και αγαλλίαση ουράνια στην καρδιά μου, που ήταν αδύνατο να την αντέξω. Έτρεχα έξω μετά στην περιοχή του Καλυβιού μου σαν τρελλός και τον φώναζα, γιατί νόμιζα ότι θα τον εύρισκα».
Τον συγκλόνισε η εμφάνιση του Αγίου. Έκανε ο ίδιος το σχέδιο με μολύβι και οι αδελφές στην Σουρωτή την εικόνα του. Όμως, όπως ανέφερε ο Γέροντας: «Η πρώτη εικόνα δεν έμοιαζε πολύ με τον Όσιο. Ύστερα κάθησα πάνω από το κεφάλι τους όλη την ώρα και τις έλεγα έτσι και έτσι να την κάνετε». Και έγινε η γνωστή εικόνα του οσίου Αρσενίου, που αποδίδει πλήρως τα χαρακτηριστικά του.
Ο Γέροντας πίστευε ακράδαντα στην αγιότητα του οσίου Αρσενίου. Παρ’ όλα αυτά είπε να μη βάλουν φωτοστέφανο στην εικόνα του ούτε την τοποθέτησε στο προσκυνητάρι με τις εικόνες των Αγίων, αλλά από κάτω. Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν την βάζει επάνω, απάντησε: «Αν θέλη, ας ανεβή μόνος του». Δηλαδή να ενεργήση να γίνη η αγιοποίησή του. Ομοίως κατεσκεύασε χωρίς φωτοστέφανο και την ατσάλινη μήτρα με την οποία έκανε τα σταμπωτά εικονάκια του Οσίου. Και στον βίο του έβαλε τίτλο: «Ο πατήρ (όχι ο Άγιος) Αρσένιος ο Καππαδόκης».

Περίμενε να τον αναγνωρίση πρώτα η Εκκλησία ως Άγιο και τότε έβαλε φωτοστέφανο στην εικόνα και στην μήτρα, και έγραψε πλέον «Άγιος Αρσένιος».
Πριν από την επίσημη αναγνώριση είχε σημειώσει στο προσωπικό του Μηναίο του Οκτωβρίου στις 28 με φαρασιώτικη διάλεκτο τα εξής: «Σήμερα, στις 10-11-1924 με το νέο ημερολόγιο και με το παλαιό στις 28 του Οκτωβρίου, εκοιμήθη ο καλός άνθρωπος του Θεού, ο Ιερομόναχος Αρσένιος (Χατζηεφεντής) από τα Φάρασα της Καισαρείας. Την ευχή του να έχουμε. Παΐσιος μοναχός».
Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 127 και 213.
https://www.koinoniaorthodoxias.org/gerontes/episkepseis-tou-osiou-arseniou-ston-osio-paisio/
Πατερικός: Επισκέψεις του οσίου Αρσενίου στον άγιο Παΐσιο (paterikos.blogspot.com)

============================================================

«Ὁ νέος βαρλααμισμὸς μέσα στὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία»

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο που λέει "Κύρμε, ύρμε, φώτισόν μου τό σκότος."

 π.Σάββα Ἁγιορείτου
Ἀπόσπασμα ὁμιλίας

Ὅπως ἀκούσαμε στὸν βίο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ , μεταξὺ τῶν ἄλλων , στὴν ἐποχή του ἐμφανίστηκε ἕνας μεγάλος αἱρετικὸς ποὺ λεγόταν Βαρλαὰμ καὶ ὁ ὁποῖος δίδασκε ὅτι μπορεῖ ὁ Θεὸς νὰ προσεγγιστεῖ μὲ τὴν λογική , μὲ συλλογισμούς , μὲ τὴν φιλοσοφία· καὶ ἄν δὲν πάει ἔτσι ὁ ἄνθρωπος, δὲν μπορεῖ νὰ βρεῖ τὸν Θεό.


Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς κατάλαβε ὅτι κρύβεται μία μεγάλη αἵρεση πίσω ἀπὸ αὐτὲς τὶς διδασκαλίες καὶ τὸν κατατρόπωσε , καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν προσεγγίζεται μὲ τὴν διάνοια , μὲ τὴν σκέψη , μὲ τοὺς συλλογισμούς , μὲ τὴν λογικὴ τοῦ Ἀριστοτέλους – παρόλο ποὺ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς γνώριζε πολὺ καλὰ τὴν Φιλοσοφία καὶ τὸν Ἀριστοτέλη – καὶ τὸ δίδαξε ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλους μας , σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία – καὶ δόξα τῷ Θεῶ γι΄ αὐτὸ- ὅτι ὁ Θεὸς προσεγγίζεται μὲ τὴν καρδία καὶ ὄχι μὲ τὸν ἐγκέφαλο. Δηλαδή , μὲ τὸν νοῦ ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ὑψηλότερη δύναμη τῆς ψυχῆς καὶ ἔχει τὴν ἕδρα του εἰς τὴν καρδία · τὴν οὐσία του εἰς τὴν καρδία.

Καὶ ὅταν ὁ νοῦς εἶναι καθαρός, ὅταν ἡ καρδία εἶναι καθαρά , τότε ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν Θεό , κατὰ τὸ “μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται” ( Ματθ . 5, 8 ) ποὺ μᾶς εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος .

Καὶ ἔτσι, κατατροπώθηκε αὐτὴ ἡ πλανεμένη διδασκαλία τοῦ Βαρλαὰμ ὁ ὁποῖος μεταξὺ τῶν ἄλλων, δίδασκε καὶ κατὰ τῆς νοερᾶς προσευχῆς καὶ κατὰ τῆς εὐχῆς – τὸ “ Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με” – ποὺ ἀσκοῦσαν καὶ ἀσκοῦν μέχρι σήμερα συστηματικὰ οἱ ἡσυχασταὶ ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ εὐλαβεῖς καὶ εὐσεβεῖς Χριστιανοί.


Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἶναι ἐπίκαιρος καὶ στὶς μέρες μας, γιατὶ καὶ σήμερα ἔχουμε μιὰ παρόμοια αἵρεση ποὺ μᾶς λέει ὅτι πάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι ἡ ἐπιστήμη, ποὺ δὲν εἶναι βέβαια , τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνα δημιούργημα τῆς λογικῆς ἡ ἐπιστήμη καὶ ὄχι τῆς καρδιᾶς . Γι’ αὐτὸ καὶ βλέπουμε, οἱ μηχανὲς ποὺ εἶναι ἄψυχα σίδερα καὶ ἀντικείμενα , τείνουν νὰ κάνουν ἄψυχο καὶ σιδερένιο καὶ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν καρδιά του , τὴν ψυχή του , χωρὶς συναισθήματα , χωρὶς ἀγάπη , χωρὶς οἶκτο , χωρὶς ἔλεος.
Δὲν εἶναι ὅμως , ἡ τεχνολογία καὶ ἡ ἐπιστήμη αὐτὴ ἡ ὁποία πρέπει νὰ μᾶς κατευθύνει , ἀλλὰ εἶναι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ , εἶναι ἡ Πίστις . Καὶ ὅμως, κάποιοι εἶπαν ὅτι καὶ μές στὴν Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἐφαρμόσουμε τὴν ἐπιστήμη, γι’ αὐτὸ καὶ ἔχουμε τὸν νέο βαρλααμισμό· ὅτι τάχατες μποροῦμε νὰ μολυνθοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία ἐνῷ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς λέγουν ὅτι ὄχι, ὁ ναὸς εἶναι χῶρος ὅπου ἐμπεριπατεῖ ὁ Θεός, κατοικεῖ ὁ Θεός, ὅπου ὅλα εἶναι ἁγιασμένα, ὅπου καὶ ὁ ἀέρας ἀκόμα ἁγιάζεται μὲ μόνο τὸ θυμίαμα καὶ βεβαίως , μὲ τὴν Θεία καὶ φρικτὴ Ἱερουργία τῆς Θείας Λειτουργίας .

Γι’ αὐτὸ καὶ ἕνας μεγάλος σύγχρονος Ἅγιος διὰ Χριστὸν Σαλός , ὁ Ἅγιος Γαβριὴλ ὁ Γεωργιανός , ἔλεγε ὅτι “ ἄν βλέπατε πόση Χάρη ἔχει ὁ ναὸς μέσα στὴ Θεία Λατρεία , θὰ παίρνατε καὶ τὴν σκόνη ἀπὸ τὸ πάτωμα νὰ χρισθεῖτε ”. Ὅλα ἁγιάζονται ! Καὶ σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν ἰσχύει ἡ λογικὴ καὶ ἡ ἐπιστήμη μέσα στὸν ναὸ καὶ πέριξ τοῦ ναοῦ , ἀλλὰ ἰσχύει ἡ Πίστις · καὶ ὄχι μόνο ἐδῶ ἀλλὰ καὶ παντοῦ .

Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ξεπερνάει τὴν λογική, ὑπερβαίνει τὴν ἐπιστήμη καὶ ζεῖ μέσα στὸν χῶρο τῆς Πίστης, μέσα στὸν χῶρο τοῦ θαύματος.

Πρόσφατα μάλιστα, καὶ ἕνας ἐπίσκοπος στὴν Ἀμερικὴ κατηγόρησε τὴν προσευχή , παρόμοια μὲ τὸν Βαρλαάμ πρὶν ἀρκετὰ χρόνια καὶ εἶπε ὅτι τὸ “ Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ” δὲν εἶναι σωστὴ προσευχή . Ἄν εἶναι δυνατόν ! Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος νὰ λέγει τέτοια λόγια ! Ἔχουμε ἑπομένως , ἕνα νέο βαρλααμισμὸ μέσα στὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία . Γι’ αὐτὸ καὶ σήμερα, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος εἶναι ἐπίκαιρος καὶ πρέπει πολὺ νὰ τὸν εὐχαριστοῦμε ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν μελετοῦμε , γιὰ αὐτὰ ποὺ μᾶς δίδαξε καὶ τὰ ἄφησε ἐγγεγραμμένα στὰ θεόπνευστα συγγράμματά του.


Ἄς ἔχουμε πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἄς πορευόμαστε σταθερὰ μὲ αὐτὴν τὴν πίστη , εἰς πεῖσμα ὅλων τῶν νεοβαρλααμιτῶν καὶ ὅλων αὐτῶν οἱ ὁποῖοι ἐπιτίθενται στοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανούς , ἐπειδὴ δὲν θέλουν νὰ ὑποκύψουν σ’ αὐτὰ τὰ ἀντίχριστα καὶ ἄνομα μέτρα μὲ τὰ φίμωτρα καὶ τὶς ἀποστάσεις καὶ τὶς κορδέλες καὶ τὶς ἀπαγορεύσεις τῆς προσκύνησης τῶν Ἁγίων Εἰκόνων μέσα στοὺς ναούς , καὶ τὰ πολλαπλὰ πλαστικὰ κουταλάκια γιὰ τὴν μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας · ὅλα αὐτὰ τὰ ἀπαράδεκτα τὰ ὁποῖα εἶναι ἀντίθετα μὲ τὴν πίστη μας , ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Φῶς , εἶναι Ζωή , εἶναι ἁγιασμός , εἶναι ἀπολύτρωσις , εἶναι τὸ πᾶν.

Καὶ στὸν Θεὸ δὲν ὑπάρχει μολυσμὸς οὔτε μέσα στὸν χῶρο ποὺ μένει ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μολυσμός· νὰ μολυνθοῦμε , νὰ μολύνουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον . Γιατὶ ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι Ἅγιος , καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ἁγιάζονται μέσα στὸν ναό , ὅπως διαβάζουμε καὶ στὴν Θεία Μετάληψη ποὺ λένε οἱ Ἅγιοι ὅτι τὸ Σῶμα του μᾶς θεώνει : “ Θεοῦ τὸ Σῶμα καὶ θεοῖ με καὶ τρέφει, θεοῖ τὸ πνεῦμα , τὸν δὲ νοῦν τρέφει ξένως ”. Ἕνας ἄνθρωπος θεωμένος μπορεῖ νὰ μολυνθεῖ ἀπὸ τίποτα ἤ νὰ μολύνει τὸν ἄλλον ; Σὲ καμμία περίπτωση .
Ἄς δοξάζουμε τὸν Πανάγιο Θεὸ ποὺ μᾶς ἔδωσε τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο ποὺ τιμᾶμε σήμερα καὶ μᾶς ἀποκάλυψε τὴν Ἀλήθειά του καὶ μᾶς στερεώνει σ’ αὐτὴν μὲ τὴν Θεία Μετάληψη , μὲ τὰ Ἅγια Μυστήρια καὶ μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ἄσκηση καὶ ζωή .

Ἄς μείνουμε σταθεροὶ σ’ αὐτὰ ποὺ γνωρίζουμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες οἱ ὁποῖοι ἀκολούθησαν τὸν Χριστό μας, καὶ ἔτσι , θὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ζοῦμε συσταυρωμένοι ἀλλὰ καὶ συναναστημένοι μὲ τὸν Χριστό μας καὶ μαζί Του στὴν Βασιλεία Του.
Χρόνια πολλὰ καὶ εὐλογημένα!
Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
Ἡ Ἁγία Τριὰς διαφυλάξοι πάντας ἡμᾶς.

2 σχόλια:

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ,  Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΖΗΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΝΑΝΘΡΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟ. ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΟΗΣΙΑ. 

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΔΙΔΑΞΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΘΕΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟΝ ΝΟΥ. ΕΦΕΡΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΧΑΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ, ΤΟΝ ΝΟΥ. Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙ ΤΡΙΑΔΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΓΡΑΦΕΙ ΟΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΛΑΝΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΦΥΤΕΨΕ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΝ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΧΕΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΕΚΡΑΖΕ ΜΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΦΩΤΙΣΟΝ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΕΝΩ ΗΤΑΝ ΗΔΗ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ. ΑΣ ΤΟΧΟΥΝ ΥΠΟΨΙΝ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΡΑΣΟ ΤΟΥΣ.

Ο ΒΑΡΛΑΑΜ ΕΠΑΝΕΛΑΒΕ ΤΗΝ ΥΒΡΙ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΗΛΩΣΕ: ΓΝΩΡΙΖΩ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΩ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΛΛΑ Σ’ΕΝΑΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ ΠΟΙΟΣ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ!!! ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΓΙΑ ΘΕΟ. ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΑΤΕΡΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ. ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΟΛΙΣ ΕΟΡΤΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΦΤΑΝΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ;

Αναρτήθηκε από amethystos

Ανώνυμος είπε…


Φίλε αμέθυστε ψάχνουν για τσάμπα “εγγυήσεις” όλοι τους. Όλοι τσαμπουκαλεύονται για ΠΛΑΚΑ. Όταν θα έρθει η ανάγκη για πραγματικό τσαμπουκά τότε να μετρήσουμε πραγματικά παλληκάρια και αληθινές λεβέντισσές. Κοντοζυγώνει.
Η λεγόμενη “επιστήμη” πάντα θα κερδίζει σε αυτό το παιχνίδι. Γιατί πείθει το μυαλό.
Αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν. Προσπαθούν να πείσουν όταν το θέμα είναι να Zήσεις (και όχι γιατί δεν θα μολυνθείς από το εμβόλιο ή θα κερδίσεις μερικά χρόνια ζωής εξαιτίας του εμβολίου…….όλοι στο ίδιο καζάνι δυστυχώς).
Άντε και τους έπεισες όλους…..και τι έγινε δηλαδή;
Και αυτό που ονομάζουν Βυζάντιο μήπως δεν έπειθε για 1000 χρόνια;;;;….και τι έγινε στην τελική; To μάθημά μας δεν το καταλάβαμε ακόμα; Πρέπει να καθόμαστε σαν κάτι γέρους (βλέπε Γιανναρά) και να κλαίμε χαμένες πολιτισμικές υπεροχές; H όποια υπεροχή ακόμα και έτσι σε ποιόν χαρακτήρα είχε θεμελιωθεί; Γιατί ο χαρακτήρας θεμελιώνει πολιτισμό και όχι το αντίθετο. Σήμερα ποιος είναι ο χαρακτήρας που απουσιάζει ; Ότι τα Άγια δεν μολύνουν; Χαίρω πολύ……. Πόσοι σήμερα ξέρουν τι πραγματικά έλεγαν οι Πατέρες ; Tι πραγματικά πρέσβευαν οι Άγιο ι; Μήπως τις σχέσεις του Γιανναρά ή την οικολογία του Tούρκου;
Το κείμενο τις προάλλες με την μητέρα του Άγιου Παϊσίου ήταν όλα τα λεφτά .
Ο Κύριος δεν θέλει υπεράσπιση . Πότε θα το καταλάβουμε αυτό ; Θέλει ΦΙΛΟΥΣ ΑΞΙΟΥΣ ΤΟΥ
Που είναι το πνεύμα της ομόνοιας σε αυτό που ζούμε ; Που είναι η ειρήν η;
Ξέρω ξέρω όλοι έχουν τα δίκια τους.
Αλήθεια υπάρχει εκεί κάποιος να πει τι θέλει να κάνουμε ο Κύριος ; Αλλά να του το έχει Πει ο ΙΔΙΟΣ ο Κύριος

. Face to Face που λένε και οι Έλληνες σήμερα . Τι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο ;

Μα ναι…………γιατί εκεί έχουμε φτάσει δυστυχώς ……ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΙ………..
με ένα μάτσο ΑΛΗΤΕΣ ΓΙΑ ΘΕΤΟΥΣ ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ.

15/11/21 8:12 μ.μ.

===============================================================

H νηστεία των Χριστουγέννων

H νηστεία των Χριστουγέννων

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

1. Δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας μετά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι η νηστεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του ορθοδόξου λαού μας και ως σαραντα(η)μερο. Περιλαμβάνει και αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.
2. Η εορτή της κατα σάρκα γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη Δεσποτική εορτή του χριστιανικού εορτολογίου. Μέχρι τα μέσα του Δ’ αιώνα η Εκκλησία της Ανατολής συνεόρταζε τη γέννηση και τη βάπτιση του Χριστού υπό το όνομα τα Επιφάνεια την ίδια ήμερα, στις 6 Ιανουαρίου. Τα Χριστούγεννα ως ξεχωριστή εορτή, εορταζομένη στις 25 Δεκεμβρίου εισήχθη στην Ανατολή από τη Δύση περί τα τέλη του Δ’ αιώνα.

Ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος, που πρώτος ομιλεί για την εορτή των Χριστουγέννων, την ονομάζει «μητρόπολιν πασών των εορτών» και μας πληροφορεί περί το 386 ότι «ούπω δέκατον έστιν έτος, εξ ου δήλη και γνώριμος ημίν αύτη η ημέρα (της εορτής) γεγένηται».
Με τη διαίρεση της άλλοτε ενιαίας εορτής και την καθιέρωση των τριών ξεχωριστών εορτών, της Γεννήσεως την 25η Δεκεμβρίου, της Περιτομής την 1η και της Βαπτίσεως την 6η Ιανουαρίου, διαμορφώθηκε και το λεγόμενο Δωδεκαήμερον, δηλαδή το εόρτιο χρονικό διάστημα από τις 25 Δεκεμβρίου ως τις 6 Ιανουαρίου. Έτσι διασώθηκε κατά κάποιο τρόπο η αρχαία ενότητα των δύο μεγάλων εορτών της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως του Κυρίου.

3. Ή μεγάλη σημασία που απέκτησε με την πάροδο του χρόνου στη συνείδηση της Εκκλησίας η νέα εορτή των Χριστουγέννων και η ευλάβεια των πιστών και ιδιαίτερα των μοναχών, απετέλεσαν τις προϋποθέσεις για την καθιέρωση και της προ των Χριστουγέννων νηστείας. Σ’ αυτό ασφαλώς επέδρασε και η διαμορφωμένη ήδη τεσσαρακονθήμερη νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που προηγείτο του Πάσχα.
Όπως η εορτή έτσι και η νηστεία, ως προετοιμασία για την υποδοχή των γενεθλίων του Σωτήρος, εμφανίστηκε αρχικά στη Δύση, όπου η νηστεία αυτή ονομαζόταν Τεσσαρακοστή τον άγιου Μαρτίνου επειδή άρχιζε από την εορτή του άγιου τούτου της Δυτικής Εκκλησίας.

Το ίδιο επανελήφθη και σ’ εμάς, όπου πολλοί τη νηστεία των Χριστουγέννων ονομάζουν του άγιου Φιλίππου επειδή προφανώς αρχίζει την επομένη της μνήμης του Αποστόλου. Οι πρώτες ιστορικές μαρτυρίες, που έχουμε για τη νηστεία προ των Χριστουγέννων, ανάγονται για τη Δύση στον Ε’ και για την Ανατολή στον ΣΤ’ αιώνα. ‘Από τούς ανατολικούς συγγραφείς σ’ αυτήν αναφέρονται ό Αναστάσιος Σιναιτης, ό πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος ο Ομολογητής, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, καθώς επίσης και ο πατριάρχης Αντιοχείας Θεόδωρος Βάλσαμων.
4. Ή νηστεία στην αρχή, καθώς φαίνεται, ήταν μικρής διάρκειας. Ό Θεόδωρος Βαλσαμων, που γράφει περί τον ΙΒ’ αιώνα —και κατά συνέπεια μας πληροφορεί για τα όσα ίσχυαν στην εποχή του —, σαφώς την ονομάζει «επταήμερον». Όμως υπό την επίδραση της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής επεξετάθη και αυτή σε σαράντα ήμερες, χωρίς εν τούτοις να προσλάβει την αυστηρότητα της πρώτης.
Πως θα πρέπει να την νηστεύουμε;

Καθ’ όλη τη διάρκεια του σαρανταημέρου δεν καταλύουμε κρέας, γαλακτερά και αυγά.

Αντίθετα, επιτρέπεται να καταλύουμε ψάρι όλες τις ήμερες — πλην, φυσικά, της Τετάρτης και της Παρασκευής— από την αρχή μέχρι και την 17η Δεκεμβρίου. Ψάρι καταλύουμε επίσης και κατά την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει.
‘Από την 18η μέχρι και την 24η Δεκεμβρίου, παραμονή της εορτής, επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου μόνο — εκτός, βέβαια, των ημερών Τετάρτης και Παρασκευής που θα παρεμβληθούν και κατά τις οποίες τηρούμε ανέλαιη νηστεία. Επίσης με ξηροφαγία θα πρέπει να νηστεύουμε την πρώτη ήμερα της νηστείας, 15η Νοεμβρίου, καθώς και την παραμονή της εορτής, έκτος βέβαια κι αν πέσουν Σάββατο η Κυριακή.

 
ΝΗΣΤΕΙΑ: ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΠΑΣΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ
«Επίσης οφείλουμε να μην τηρούμε μόνο την τάξη της νηστείας που αφορά τις τροφές, αλλά να απέχουμε και από κάθε αμαρτία, έτσι ώστε, όπως νηστεύουμε ως προς την κοιλιά, να νηστεύουμε και ως προς τη γλώσσα, αποφεύγοντας την καταλαλιά, το ψέμα, την αργολογία, τη λοιδορία, την οργή και γενικά κάθε αμαρτία που διαπράττουμε μέσω της γλώσσας.
Επίσης χρειάζεται να νηστεύουμε ως προς τα μάτια. Να μη βλέπουμε μάταια πράγματα. Να μην αποκτούμε παρρησία διά μέσου των ματιών. Να μην περιεργαζόμαστε κάποιον με αναίδεια. Ακόμη θα πρέπει να εμποδίζουμε τα χέρια και τα πόδια από κάθε πονηρό πράγμα. (….. ? αντε και τα χερια το “καταλαβαινω” (!) αλλα τα ποδια ?? επισης , γιατι εκτος νηστειας επιτρεπονται …? μαλλον κατι παρερμηνευω και “σκανδαλιζομαι ! )
Με αυτό τον τρόπο νηστεύοντας μια νηστεία ευπρόσδεκτη στον Θεό, αποφεύγοντας κάθε είδους κακία που ενεργείται διά μέσου της καθεμιάς από τις αισθήσεις μας, θα πλησιάζουμε, όπως είπαμε, την άγια ήμερα της αναστάσεως αναγεννημένοι, καθαροί και άξιοι της μεταλήψεως των άγιων μυστηρίων».
ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΓΑΖΗΣ
 Από το “Η νηστείαι της Εκκλησίας”, Αρχιμ. Συμεών Κούτσα Εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ. 88-92

σχόλιο: «ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΟΤΥΧΕΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΣΟΥ»


Αύριο ξεκινάει η νηστεία των Χριστουγέννων. Και αρκετοί θα σπεύσουμε να νηστεύσουμε ώστε να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο έτοιμοι για την μεγάλη εορτή. Παρα ταύτα επειδή όπως έχουμε πει ότι ο άνθρωπος έχει μέσα του πολύ φως αλλά έχει και σκοτάδι, είμαστε ικανοί την πιο ιερή πράξη και να την παραμορφώνουμε σε βέβηλη.
Το ίδιο κάνουμε και με την νηστεία.

Ας διαβάσουμε τι λέει το Γεροντικό πάνω στο θέμα αυτό, σε ένα κείμενο που μας έρχεται από το 3-5 αιώνα: « Είναι παράδοξο, αλλά ότι έχουμε εμείς οι άνθρωποι, το έχει και ο διάβολος, ή ότι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, το κάνει και εκείνος. Εμείς νηστεύουμε, αυτός δεν τρώει καθόλου. Εμείς αγρυπνούμε, αυτός δεν κοιμάται καθόλου. Στο μόνο που διαφέρουμε και υπερισχύουμε είναι η ταπεινοφροσύνη».

Θα προσθέταμε κι η αγάπη. Ο διάβολος δε μπορεί να αγαπήσει και να χαρεί. Πως μπορείς να καταλάβεις έναν κακό άνθρωπο; Από το γεγονός ότι ποτέ δεν χαίρεται. Αυτή είναι και η κόλαση του.


Ας έρθουμε όμως στο κειμενάκι μας. Τι μας λέει; Μια απλή αλλά ουσιώδη αλήθεια, ότι μπορεί να νηστεύεις, να τηρείς τον εξωτερικό κανόνα, και μέσα σου να παραμένεις σκοτεινός, κακός και εγωιστής όπως ο διάβολος.
Γιατί η νηστεία ή άσκηση δεν είναι αυτοσκοπός αλλά το μέσον για να πάμε στην ουσία.

Ποια είναι η ουσία; Η αγάπη, η απλότητα και η ταπείνωση. Να αγαπήσουμε τον Θεό, τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο μας. Αυτός είναι ο στόχος της νηστείας. Δυστυχώς όμως αντί της ουσίας μένουμε στον τύπο και παραμορφώνουμε το νόημα της.

Πότε λοιπόν αποτυγχάνει η νηστεία του σκοπού της;
1. Όταν μπερδεύουμε την νηστεία με την δίαιτα.
2. Όταν μένουμε μονάχα σε μια διατροφική αλλαγή δίχως μετάνοια και αγώνα εναντίον των παθών. Όταν δηλαδή δεν αλλάζεις τίποτα.
3. Όταν δεν τρως κρέας αλλά κατασπαράζεις τους άλλους ανθρώπους με την κριτική σου.
4. Όταν δεν έχεις χαρά και φως στα μάτια.
5. Όταν δεν χαίρεσαι που νηστεύεις, αλλά ζηλεύεις τους άλλους που τρώνε, γκρινιάζεις, νευριάζεις και είσαι μίζερος.
6. Όταν αισθάνεσαι πως κάτι κάνεις ή κάποιος είσαι επειδή νήστευσες και τα «κατάφερες».
7. Όταν στο τέλος της νηστείας δεν έχεις αγαπήσει έστω και λίγο παραπάνω τον Χριστό.


Νηστεία σημαίνει πεινάω τον Θεό, την αγάπη, το φως, την ομορφιά.

Ζητώ να βρω το νόημα της ζωής, το γιατί της ύπαρξης. Να πεινάω για να χορτάσω από κάτι άλλο, πιο μεγάλο, πιο αληθινό. Το μόνο αληθινό, που είναι ο Χριστός.
Νηστεύω ηρεμώ το σώμα και ανοίγω το πνεύμα. Βγάζω τις βαριές τροφές, τρώω λιγότερο και μεταπλάθω τα πάθη μου.

Στέκομαι γυμνός ενώπιον του Θεού και του φωνάζω δεν έχω τίποτε δικό μου, ντύσε με Εσύ…

=============================================================