Πώς να «ξεπαγώσουμε τα λάδια της ψυχής» πριν προσευχηθούμε;

Η Προσευχή είναι μία εσωτερική κίνηση τής ψυχής για επικοινωνία μέ τον Θεό… Αν κάποιος δεν έχει όρεξη για προσευχή και δεν είναι αποδεδειγμένα κουρασμένος, αυτός μπορεί να ξεκινήσει τον προσωπικό του διάλογο με τον Θεό προσευχόμενος για τους άλλους, έτσι ώστε σιγά – σιγά «να ξεπαγώσουν τα λάδια της ψυχής του» και μετά να αρχίσει να προσεύχεται και για τον εαυτό του.

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, ο Ρώσος, (+24.9.1938) που έζησε στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος (Ρώσικο), μας είπε ότι οι πιο ευπρόσδεκτες προσευχές για τους άλλους είναι οι εξής:

Πρώτα πρέπει να προσευχόμαστε για τους εχθρούς μας, γιατί μή ξεχνάμε ότι και ο Χριστός προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του πάνω από το Σταυρό…

Δεύτερον πρέπει να προσευχόμαστε για τους νεκρούς μας, γιατί αυτοί από μας τους ζωντανούς περιμένουν μέχρι τη Β΄ Παρουσία, για να τους βοηθήσουμε με τις ευχές, προσευχές, μνημόσυνα και ελεημοσύνες μας υπέρ συγχωρήσεως και αναπαύσεως της ψυχής τους.

Και τρίτον πρέπει να προσευχόμαστε για τους λαούς της γης που δεν πίστεψαν ακόμη στην Ορθοδοξία ώστε να γνωρίσουν εν Πνεύματι Αγίω τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας Χριστό.

  Μάλιστα άλλος Γέροντας είπε ότι « όποιος προσεύχεται πρώτα για τους εχθρούς του και τους συγχωρεί από την καρδιά του, αυτού ο Θεός δεν συγχωρεί μόνο τις αμαρτίες του, αλλά και εισακούει και όλη την υπόλοιπη προσωπική προσευχή του ”. Φοβερό!

Ακόμη κάτι για την προσευχή. Αν κάποιος δεν ξέρει τι να πεί στην προσευχή του, θα αρχίσει να προσεύχεται για τους άλλους, όπως προείπαμε. Αυτό εμπεριέχει αγάπη και ενδιαφέρον και είναι λιγάκι πιο προσιτό στους περισσότερους. Πέστε όμως ότι δεν ξέρουμε πολλές προσευχές.

   Λέγει λοιπόν ο ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ ότι όποιος ζει μέσα στον κόσμο και λέγει τρείς φορές το «Πάτερ ημών», τρείς φορές το «Θεοτόκε Παρθένε» και μια φορά το «Πιστεύω» σώζεται. Αλλά όλα αυτά όμως κάθε μέρα.

Με την Κυριακή προσευχή συμπροσεύχεται με αυτόν τον Χριστό που μας δίδαξε πως να προσευχόμαστε.

Με το «Θεοτόκε Παρθένε» συμπροσεύχεται με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ που προσφώνησε στον Ευαγγελισμό τη Θεοτόκο με αυτά τα άγια λόγια.

Και με το Σύμβολο της Πίστεως συμπροσεύχεται και συνομολογεί την Πίστη της Εκκλησίας με τους Άγιους Πατέρες που συνέθεσαν αυτό το «Πιστεύω» στις δύο πρώτες Άγιες Οικουμενικές Συνόδους. Κι ένα τελευταίο.

Αν μ΄ αυτά και μ΄ αυτά δεν ξεκινήσει το χάρισμα της προσευχής μέσα μας, ασφαλώς τότε πρέπει να ανησυχήσουμε θετικά, αλλά μπορούμε και κάτι άλλο να κάνουμε σύμφωνα με τη συμβουλή του μακαριστού Μητροπολίτη Αντωνίου του Σουρόζ.

Δηλ. μπορούμε να πάμε σε μια εκκλησία μόνοι μας και μέσα στη σιωπή να μη μιλήσουμε εμείς στο Θεό , αλλά να περιμένουμε Αυτός νά « μιλήσει » σε μάς μέσα στην ευλαβική κατάνυξη του ναού. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε και στο σπίτι μας μπροστά στα εικονίσματα.

Άνθρωπος που δεν προσεύχεται ή δεν έμαθε, ή δεν προσπάθησε ή …..… χρειάζεται άμεσα Εξομολόγηση .

‘”” Μετά την εξομολόγηση έλεγε ο αείμνηστος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, η προσευχή τρέχει σα νεράκι “” . Καλή είναι και η μελέτη πριν από την προσευχή πνευματικών βιβλίων, καθαρίζει το μυαλό μας .

Ο διάβολος δεν θέλει να προσευχόμαστε και κατά την ώρα της προσευχής εγείρει πειρασμούς, λογισμούς και περισπασμούς. Πλήν όμως, όπως και όλα τα καλά και το μέγιστο καλό της προσευχής θέλει βία . « Όσοι εκβιάζουν τον εαυτό τους στο καλό , αυτοί αρπάζουν τη Βασιλεία των Ουρανών » , μας λέγει ο Κύριος.

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

Ἅγιος Ἰάκωβος Tσαλικης: Ἡ θέση του γιὰ τὶς συμπροσευχες μὲ ἑτεροδόξους

«Ὅ­ταν ἔ­μει­νε γι­ά δι­α­νυ­κτέ­ρευ­ση στό Μο­να­στή­ρι ἕ­νας πα­πι­κός, ὁ Γέ­ρον­τας τοῦ φέρ­θη­κε μέ ἀ­γά­πη.

Ὁ ἐ­πι­σκέ­πτης ἦ­ταν κα­λο­προ­αί­ρε­τος καί εἶ­χε πολ­λές ἀ­πο­ρί­ες. Ὁ Γέ­ρον­τας τοῦ ἐ­ξη­γοῦ­σε μέ κα­λωσύ­νη καί πρα­ό­τη­τα.

Τό­τε τό Μο­να­στή­ρι δέν εἶ­χε τήν με­γά­λη τρά­πε­ζα πού ἔ­χει τώ­ρα, καί ἔ­τρω­γαν ὅ­λοι μα­ζί (μο­να­χοί, κλη­ρι­κοί, λα­ϊ­κοί) σέ μι­ά μι­κρή τράπε­­ζα (τρα­πε­ζα­ρί­α) στό ἰ­σό­γει­ο, δί­πλα στή βρύ­ση. Εἶ­χαν προ­πο­ρευ­θῆ ὅ­λοι οἱ ἄλ­λοι. Κά­θησαν στήν τρά­πε­ζα καί πε­ρί­με­ναν τόν Γέ­ρον­τα. Ὅ­ταν μπῆ­κε ὁ Γέ­ρον­τας μέ­σα, ὅ­λοι ση­κώ­θη­καν ἀ­πό σε­βα­σμό ἀλ­λά καί γι­ά νά γί­νη ἡ συ­νη­θι­σμέ­νη προ­σευ­χή τῆς τρα­πέ­ζης.

Ὁ Γέ­ρον­τας κά­θησε, εἶ­πε καί στούς ἄλ­λους νά κα­θή­σουν, ἔ­κα­νε τό σταυ­ρό του καί ἄρ­χι­σε νά τρώ­η.

Ὁ πα­πι­κός ἦ­ταν πι­στός. Παίρ­νει τό λόγο καί λέ­ει στό Γέ­ρον­τα: ”Γέροντα, δέν θά κά­νω­με προ­σευ­χή ;”.

Καί ὁ Γέ­ρον­τας ἤ­ρε­μα τοῦ ἀ­παν­τᾶ:….
”Καλύ­τε­ρα νά κά­νω­με σι­ω­πή­”.

Καί συ­νέ­χι­σε τό φα­γη­τό του. Ἄς κα­τα­νο­ή­σουν τό πνεῦ­μα τοῦ ἁ­γί­ου Γέ­ρον­τος ὅ­σοι ἐ­πι­μέ­νουν στίς συμ­προ­σευ­χές μέ ἑ­τε­ρο­δό­ξους». 


ΑΠΟΣΜΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ: Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ
Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἅγιος Ἰάκωβος Tσαλικης: Ἡ θέση του γιὰ τὶς συμπροσευχες μὲ ἑτεροδόξους (orthodoxia-ellhnismos.gr

==================================================================

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης (22/11) = Νουθεσίες προς λαϊκούς , Αρρώστιες και δοκιμασίες , Τα Άγια Λείψανα

Τη ΚΒ’ του αυτού μηνός (Νοεμβρίου), μνήμη του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Ιακώβου, Ηγουμένου της Μονής του Οσίου Δαυΐδ του εν Ευβοία.

† Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης (22/11)

Νουθεσίες προς λαϊκούς (Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης)

«Να με συγχωρήτε, αγράμματος άνθρωπος είμαι, δεν ξέρω τίποτα να σας πω, μόνον που έχω πίστη στον Θεόν και ταπείνωση, τέκνα μου».

«Κάποια πλούσια κυρία πήγε την Κυριακή στην Εκκλησία, αλλά δεν πρόσεχε καθόλου, και ο νους της γύριζε. Ομολόγησε: «Γύριζε ο νους μου απ’ την ώρα που μπήκα στην εκκλησία μέσα· είχα ένα σακκουλάκι και σκεφτόμουν ότι είναι καλό να βάλω την ζάχαρη του δελτίου. Με το σακκουλάκι αυτό, πέρασα όλη την Λειτουργία χωρίς να καταλάβω ούτε ένα γράμμα, τίποτε, ε!… πήρα αντίδωρο και σηκώθηκα κι έφυγα».

»Ενώ η υπηρέτριά της, που ήταν θεία μου και από δέκα χρονών δούλευε υπηρέτρια, αλλά ήταν πολύ ευσεβής, αν και λόγω της δουλειάς δεν είχε πάει Εκκλησία, ήξερε ποιον Απόστολο και ποιο Ευαγγέλιο είπαν, διότι δουλεύοντας έκανε προσευχή και πνευματικά ήταν στην Εκκλησία.

»Βλέπετε, παιδιά μου, «όπου ο θησαυρός ημών εκεί και η καρδία ημών», λέει ο Χριστός. Κανείς να προσηλώνεται στα Θεία, να προσεύχεται».

« Ευχόμεθα και δεόμεθα, πάντοτε να βάζη ο Θεός το χέρι Του και στην Εκκλησία μας και στο κράτος και στον κόσμο, διότι οι μέρες είναι πολύ πονηρές και πολύ δύσκολα χρόνια. Ας φωτίζη ο Θεός όλον τον κόσμο. Ευτυχώς υπάρχουν και καλοί Χριστιανοί. Αν (παλαιά) υπήρχαν οι δέκα, δεν θα καταστρέφονταν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, οι πόλεις, αλλά δεν υπήρχαν. Ε! τώρα υπάρχουν εδώ πολλοί Χριστιανοί πιστοί, ευλαβείς, κοντά στον Θεό …

Βλέπω καθημερινώς πλήθη λαού περνάνε από το Μοναστήρι. Την περασμένη βδομάδα είχαν περάση επτά πούλμαν. Πολύς κόσμος, ο κάθε άνθρωπος είχε τον σταυρό του, άλλος είχε καρδιά, άλλος είχε τον καρκίνο, άλλος είχε το χέρι του, άλλος είχε το πόδι του, άλλος είχε, με συγχωρείτε, το κεφάλι του, πολλές αρρώστιες στον κόσμο, πάρα πολλές αρρώστιες αλλά με την βοήθεια του Θεού, με την προσευχή μας θα τις περάσουμε με πολλή υπομονή. Και όταν βλέπουμε τόσα και τόσα θαύματα που κάνει ο Θεός, πρέπει να πλησιάζουμε περισσότερο κοντά στον Θεό.

Εγώ που ζω μέχρι σήμερα, είμαι ζωντανός από τους Αγίους, διότι οι Άγιοι έχουν παρρησία στον Θεό, πρεσβεύουν όπως ο άγιος Δαυΐδ, ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος, όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Τους τιμούμε, τους ευλαβούμεθα, γι’ αυτό ήρθατε σ’ αυτόν τον άγιο προορισμό και με την θεία Λειτουργία που κάνουμε, τιμούμε τον Θεό και τους Αγίους. Μου έλεγε ένας ιερομόναχος, ένας ευλαβέστατος Γέροντας: «Πάτερ, λέει, όταν τελήται θεία Λειτουργία σ’ έναν τόπο, όλος ο κόσμος εδώ αγιάζεται, όλη η περιφέρεια αγιάζεται από την θεία Λειτουργία »».

«Προχθές πέρασε πολύς κόσμος. Ρωτάω κάποιους:

– Πηγαίνετε στην Εκκλησία;

– Δεν πάμε…, είπαν.

Γιατί, παιδιά μου, δεν πάτε στην Εκκλησία ; Απ’ την μέρα που γεννιώμαστε μέχρι την μέρα που θα φύγουμε (η ζωή μας) περνά από την Εκκλησία.

– Ε! πάμε, παπά, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, τι θες άλλο να σου πούμε;

– Με συγχωρείτε, δεν είναι μόνο το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Όταν ο Χριστιανός δεν πηγαίνει τρεις Κυριακές στην Εκκλησία χωρίζεται ! Εκτός αν υπάρχη τόσο μεγάλη ανάγκη, με συγχωρείτε, μπορεί να είναι άρρωστος, μπορεί να καίγεται το σπίτι και να σηκωθή να το σβήση, τότε συγχωρεί ο Θεός…

– Ε! τα Χριστούγεννα και το Πάσχα πάμε στην Εκκλησία και τίποτα άλλο… Χαίρετε, χαίρετε…

» Και τίποτα άλλο δεν είπανε, για Εκκλησία να μην ακούσουν. Στην Εκκλησία όμως βρίσκουμε την παρηγορία, βρίσκουμε την υγεία, βρίσκουμε την σωτηρία της ψυχής μας ».

« Υπάρχουν πολλά στον κόσμο, αρρώστιες, δοκιμασίες, θλίψεις, στεναχώριες και όλα αυτά πάντοτε (να τα αντιμετωπίζουμε) με την προσευχή.

Ο Χριστός που ήταν Θεός και άνθρωπος και πάλι εκείνος προσευχότανε και νήστευσε και τώρα λέμε δεν υπάρχει νηστεία. Μα πώς δεν υπάρχει νηστεία; Νηστεία υπάρχει! Είναι εντολή του Θεού, η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός ήταν η νηστεία… στον Αδάμ και στην Εύα. Και Εκείνος ο Ίδιος ενήστευσε.

Έρχεται μια γυναίκα και μου λέει ότι ο γαμπρός της της έλεγε ότι οι καλόγηροι νηστεύουνε, για τους καλογήρους είναι αυτά, δεν υπάρχει αμαρτία αν δεν νηστεύης και έρχεται η γυναίκα και μου το είπε. Να πης, λέω, στον γαμπρό σου ότι υπάρχει νηστεία. Πώς δεν υπάρχει ; Στο Ευαγγέλιο ο Χριστός μας λέει, «ει μη εν προσευχή και νηστεία…».

Πρώτα–πρώτα ο Χριστός μας ενήστευσε και δεν ενήστευσε όπως νηστεύουμε εμείς σήμερα. Εκείνος που ήταν Θεός και άνθρωπος νήστευσε σαράντα μέρες και εμείς σήμερα να μην νηστεύσουμε , που (εμείς) νηστεύομε για τις αμαρτίες μας ».

« Προ ημερών με πήρε μια γυναίκα από την Αθήνα τηλέφωνο και μου λέει: «Πάτερ μου, μου πονεί η μέση μου, δεν ξέρω αν είναι από τον πονηρό ή από τον Θεό ». Της λέω: « Τέκνο μου, τώρα είτε του πονηρού είναι , είτε ο Θεός επιτρέπει , να κάνης υπομονή όπως ο Ιώβ . Είδες ο Ιώβ τι υπόμεινε ; Ε! παιδί μου, κοίταξε . Όσο άρρωστος και να είναι κανείς , με συγχωρείτε , και να νευριάσης και να πης ωχ ! τι έπαθα , μα γιατί παίρνω τα φάρμακα και θα πάω να σκοτωθώ , τίποτα δεν κάνεις , χειρότερα γίνεσαι… ». Με την ηρεμία , με την πραότητα , με την προσευχή ιδιαιτέρως , θα σε βοηθήση η χάρις του Θεού».

(Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος. Διηγήσεις-Νουθεσίες-Μαρτυρίες.” Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016, σελ. 93.)

=============================================================

Αρρώστιες και δοκιμασίες (Γέρων Ιάκωβος Τσαλίκης)

Έχω την καρδιά και το πρωί φοβάμαι τον ίλιγγό μου… έχω και αυτό το αυχενικό και δεν πάω και στους γιατρούς, για να μη με γυμνώνουν· γι’ αυτό δεν πάω. Και προτιμώ να υποφέρω. ( σσ !! )

Το ’79 κάποτε αδιαθέτησα και εντρεπόμουν να πάω στον γιατρό, δεν είχα πάει ποτέ μου σε γιατρό, έγινα 59 χρονών. Και είπαν οι γιατροί ότι 99% ήταν καρκίνος σ’ ένα σημείο του σώματός μου. Κι εγώ πήγα τρεις φορές στην Αθήνα. Είπε ο γιατρός να με δη, αλλά εγώ ντρεπόμουνα, δεν ήθελα να με δη και γύριζα πίσω. 14.000 (δραχμές) την ημέρα (πλήρωσα). Και έλεγα (στον εαυτό μου): « Κάθομαι στο Μοναστήρι μου και ασκητεύω και, όταν έρχωμαι εδώ πέρα, να εκθέτω το σώμα μου γυμνό ; ».

Εγώ είμαι ιερέας, (είπα) με συγχωρείτε, με γυμνώνετε και με πιάνετε το σώμα μου, να με βλέπετε το σώμα μου. Νοιώθω ότι αμαρτάνω.

– Πάτερ μου, λέει (ο γιατρός), δεν κάνετε αμαρτία.

– Με συγχωρείτε, λέω, εγώ είχα αρχές από παιδί, αρχές πνευματικές, και τώρα πώς να ξεντυθώ; Μου λέει (ο γιατρός):

– Βγάλε το ράσο σου.

– Πώς να βγάλω το ράσο μου, γιατρέ μου; (Το βγάζω και) μένει τ’ αντερί. Μου λέει:

– Βγάλε τ’ αντερί. Πώς να βγάλω τ’ αντερί ; Νομίζω πως είμαι κανένας κοσμικός και νομίζω πως κάνω πράξεις κακές. Δεν τις έχω κάνει , αλλά σας ζητώ συγγνώμη για την φράση μου.

Με πιάνει η πίεση. Ανεβαίνει, πάει 25. Μου ‘δωσε ο γιατρός φάρμακα για (την) πίεση , και παθαίνω υπόταση και πάει μέχρι 8 και, όταν λειτουργώ , με πιάνει μία θαμπάδα στα μάτια μου και νέκρα . Με κόβει κρύος ιδρώτας. « Γιατρέ μου, να σου πω την αλήθεια, δεν έχω πίεση , εγώ απ’ την ντροπή μου που με βλέπεις , με συγχωρείτε , πότε 9 έχω , πότε 10, 11, 12, 13, δεν έχει όρια η πίεση η δική μου ». Λέει , « κόψε τα φάρμακα ». Έκοψα τα φάρμακα και είμαι καλύτερα χωρίς το φάρμακο που έπαιρνα.

***

Τι να κάνωμε τώρα ; Επέμεινα στο Μοναστήρι, έχω 38 χρόνια , μένω εδώ στο Μοναστήρι μ’ όλη μου την ψυχή. Αλλά μ’ έδωσε ο Θεός δοκιμασίες. Κάθε τρεις μήνες, πάω στην Αθήνα και εκθέτω το σώμα μου στους γιατρούς και γυρίζω. Αυτό κάνω, παιδιά μου. Πάω και με βλέπουν οι γιατροί, σας ζητώ συγγνώμη, παιδιά μου… Και με βλέπει ο γιατρός , με κάνει μία εξέταση στην καρδιά – έχω βηματοδότη, δεν λειτουργεί καλά – και με την κούραση που έχω από τον κόσμο,,..…

Περνάει πολύς κόσμος από το Μοναστήρι , χιλιάδες κόσμος , θέλω να τους δω τους ανθρώπους , αλλά τι να (πρωτο)δω ; Χθες περάσανε καμμιά σαρανταριά άτομα , ήτανε απ’ το Άργος. Έκλαιγε λοιπόν, (κάποιος και έλεγε): « Πάτερ μου , την ευχή να πάρωμε ».

Ειδοποιούν πολλοί να ‘ρθουν στην Μονή και τους λέω « δεν μπορώ, δεν μπορώ » αλλά τους εξυπηρετώ. Τι να κάνω ; Κάνω το σταυρό μου , βάζω το πετραχηλάκι μου , βοηθάει ο άγιος Δαυΐδ. Μας δυναμώνει και η Χάρις ……

Τώρα με πειράζει και ο διάβολος και λέει: « Όλη σου τη ζωή φάρμακα θα παίρνης ; ». Αν ήμουν σε καμμιά ερημιά, δεν θα ‘παιρνα . Ίσως να μην αρρωστούσα με καρδιές και παθήσεις που έχω . Αλλά τώρα που τα ‘δωσε ο Θεός, τι να κάνωμε, «δόξα τω Θεώ» . Όλα τα καλά δεν πρέπει να τα ‘χουμε . Και τώρα πάω και παίρνω τα φάρμακα 7-8 την ημέρα . Ή απ’ τις αμαρτίες μου τώρα, ή απ’ την καλωσύνη του ο Θεός με δοκιμάζει, αλλά λέω «είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο».

***

Έχω πολλές αρρώστιες , αλλά παρακάλεσα τον άγιο Δαυΐδ να έχω τις δοκιμασίες αυτέ ς, αλλά να μου δίνη υπομονή , και να μην είναι κάτι σοβαρό. Να μην έχω τίποτα ζάχαρο. Να μπορώ να τρώω δύο φέτες ψωμάκι την ημέρα, γιατί φαγητά δεν τρώω, με συγχωρείτε για τη φράση μου, αλλά λίγο ψωμάκι το θέλω. Από μικρό παιδί έτρωγα πάντα το ψωμάκι. Τουλάχιστον να τρώω δύο φέτες ψωμάκι και λίγο νεράκι και τίποτα άλλο δεν θέλω. Ε ! βοήθησε ο άγιος και δεν έχω τίποτα το σοβαρό, μόνο αυτή την βραδυκαρδία . Αλλά δεν απελπίζομαι και λέγω , «Δόξα τω Θεώ» . Όταν τελειώση η προθεσμία μου , θα φύγω από αυτή την ζωή . Τουλάχιστον να είμαστε κοντά στον Θεό και να μας βρη ο Θεός όπως θέλει.

Μία Μεγάλη Τεσσαρακοστή, σας ζητώ συγγνώμη για τη φράση μου, και το λάδι το νηστεύαμε· και πήρα 480 χάπια το ’80, μου δώσανε οι γιατροί από την Αθήνα, και δεν έπαθα τίποτε.

Ποτέ δεν μ’ αδίκησε ο Θεός. Ποτέ δεν μ’ έβλαψε ούτε η νηστεία, ούτε οι παθήσεις, ούτε τίποτε. Από παιδί είχα συνηθίσει . «Δόξα τω Θεώ» . Δοξάζω τον Θεό , με συγχωρείτε, μ’ ευχαριστεί που έρχονται αυτές οι άγιες ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής. Περισσότερο αγωνίζονται αυτοί οι χριστιανοί στον κόσμο . Εγώ δεν κάνω τίποτε . Τώρα στο τέλος κοιτάζω την υγεία μου. Πρώτα, δεν πήγαινα σε γιατρό. Εξήντα έξι χρόνια ζω , ποτέ δεν με αδίκησε ο Θεός .

Μου λέει κάποιος : « Σου έδωσε αρρώστιες ο Θεός , γιατί να σου τις δώση, αφού πιστεύεις στον Θεό ; ».Τι να κάνουμε ; και Εκείνος έχυσε το Πανάγιό Του Αίμα πάνω στον Σταυρό , τον καρφώσαμε , είπε «διψώ» και του δώσαμε ξύδι μετά χολής μεμιγμένον . Εγώ, δόξα τω Θεώ, πάω σε κανέναν γιατρό , παίρνω και κανένα φάρμακο , Δόξα τω Θεώ , είμαι πολύ καλά στο Μοναστήρι μου , στο σπίτι μου εδώ μέσα . Εκείνος τι υπέμεινε για μας ; Και οι Άγιοί μας τόσα πάθανε ! Ο Θεός δοκιμάζει.

[Από το βιβλίο: «Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)». Α’. Διηγήσεις (αποσπάσματα). Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016].

(Πηγή ηλ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

==============================================================

Τα Άγια Λείψανα (γέροντας π. Ιάκωβος Τσαλίκης)

Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης των Αγίων Λειψάνων στην Ορθοδοξία μας και πως μπορούμε να σταθούμε και να αξιοποιήσουμε την ιαματική τους Χάρη και ευλογία.

Συνέντευξη με τον μακαριστό γέροντα π. Ιάκωβο Τσαλίκη, προηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ Ευβοίας.

π. Ιάκωβος: Μια μέρα θ᾽ αναστηθούν π. Κωνσταντίνε μου, κατά τη βουλή και την εντολή του Θεού που μας είπε και ο Χριστός μας «και πάντες αναστήσονται». Και ότι οστέα γυμνά εκβλύζουν ιάματα, αλλά μέσα σ᾽ αυτά τα λείψανα, τα ιερά, κατοικούσε η κατοικεί ψυχή αθάνατος κι όσο και να φθαρούν μέσα στο χώμα και μέσα στη γη κάποτε μια μέρα θα λάβουν ζωή αυτά τα λείψανα και τα οστά αυτά, πάτερ Κωνσταντίνε, και θα αναστηθούν και θα παρουσιαστούν πάλι στον Δεσπότη Χριστό όπως, με συγχωρείτε, ήμασταν και πρώτα αλλά και με το σώμα, κι ότι θα λάβουν ζωή τα λείψανα αυτά.

π.Κ.Σ.: Πάτερ Ιάκωβε, έχετε εκεί τα λείψανα του οσίου Δαυίδ. Μήπως μπορείτε να μας πείτε μερικά πράγματα για την ενέργεια που κάνουν τα λείψανα αυτά.

π. Ιάκωβος: Πατέρα Κωνσταντίνε, τα άγια λείψανα του οσίου Δαυίδ τα βλέπετε γυμνά οστέα. Αναβλύζουν ιάματα και δίδουν θεραπεία και θεραπεύουν κάθε κακή αρρώστια, όπως τόσα και τόσα πράγματα που βλέπουμε στις μέρες μας, αυτά που σας έλεγα προηγουμένως στον όσιο και στον άγιο Δαυίδ αλλά και στον άγιο Ιωάννη τον Ρώσσο.

Πάτερ Κωνσταντίνε μου, εδώ ο άγιος Δαυίδ, τα λείψανά του, έχουν θαυματουργική δύναμη, διότι μέσα σ᾽ αυτά κατοικούσε η αθάνατος ψυχή και κατοικούσε πάτερ μου, κατοικεί, και το Άγιο Πνεύμα. Λοιπόν, κάνουν πολλά θαύματα όταν σταυρώσουμε έναν άνθρωπο με την αγία του κάρα. Θεραπεύει από καρδιά, που έρχονται στο μοναστήρι πολλοί άνθρωποι πονεμένοι, από καρκίνο, από διάφορες κακές αρρώστιες και δύσκολες, και θεραπεύει πάτερ μου κάθε κακή ασθένεια. Και βλέπουμε ότι μέσα σ᾽ αυτά τα οστά, τα άγια λείψανα, κατοικεί πάτερ μου, η χάρις του Θεού και το Άγιο Πνεύμα, πάτερα Κωνσταντίνε. Και είναι πολύ θαυματουργός ο Άγιος και κάνουν πάντα τα θαύματά τους οι Άγιοι όταν κι εμείς έχουμε πίστιν Θεού.

Πως λέγει ο Χριστός μας «έχετε πίστιν Θεού, αιτείτε και δοθήσεται». Είναι, πάτερ μου, ζωντανή η χάρις των Αγίων και τα ιερά λείψανα έχουν θαυματουργική δύναμη και δίνουν, πάτερ μου, ιάσεις και δίνουν, πάτερ μου, αγιασμό και στο σώμα και στην ψυχή του ανθρώπου.

π.Κ.Σ.: Πάτερ Ιάκωβε ευχαριστώ πάρα πολύ γι᾽ αυτά που μας είπατε για τα άγια λείψανα και δεν ξέρω αν είχατε κάτι άλλο να μου πείτε για τους ακροατές μας. Πως μπορούν να αισθανθούν μπροστά στα λείψανα και πως μπορούν να αξιοποιήσουν την ιαματική τους χάρη και την ευλογία.

π. Ιάκωβος: Πατέρα Κωνσταντίνε, τα άγια λείψανα έχουν χάρη από τον Θεό. Ας πούμε, βλέπετε ήταν κι αυτοί άνθρωποι στη γη αλλά… καθώς και του αγίου Ιωάννου του Ρώσου, όπως ο θείος Ιωάννης ο Ρώσσος προ ολίγων ημερών είχε πει ότι «νομίζουν πως κοιμάμαι μέσα στη λάρνακα, πεθαμένος και κοιμάμαι η είμαι νεκρός. Εγώ όμως είμαι ζωντανός», με συγχωρείτε, «κι ότι αυτοί νομίζουν πως βλέπουν και κοιμάμαι και δεν υπολογίζουν οι Χριστιανοί. Αλλά άκουσε πάτερ μου να σου πω», λέει, «πολλή αμαρτία στον κόσμο, πολλή ασέβεια και πολλή απιστία». Γι᾽ αυτό είχε πει, πατέρα Κωνσταντίνε μου, ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος, δεν τα λέω εγώ γιατί είμαι… με συγχωρείτε βλέπω φαντασίες, αλλά πάτερ μου, είπε ο θείος Ιωάννης ο Ρώσσος, ότι πρέπει να γίνει πόλεμος, διότι πάτερ μου, πολλή αμαρτία στον κόσμο.

Βλέπετε, πατέρα Κωνσταντίνε μου ότι είχε κηρυχθεί ο πόλεμος, οι πλημμύρες, οι καταστροφές, τόσα και τόσα κακά που έγιναν εδώ στην Εύβοια. Αλλά η χάρις του είναι πολύ μεγάλη. «Νομίζουν οι χριστιανοί ότι εγώ κοιμάμαι στη λάρνακα. Εγώ τους πάντας βλέπω και είναι μέσα το σώμα μου, αλλά εγώ πολλές φορές εξέρχομαι». Ήταν, πατέρα Κωνσταντίνε μου, έξω από τη λάρνακά του ο άγιος και λέει αυτοί δεν με βλέπουν, εγώ τους βλέπω και τους ακούω τι λένε. Και πάλι, πατέρα Κωνσταντίνε μου, εισήλθε μέσα στη λάρνακά του και ξάπλωσε σαν ένας άνθρωπος. Διότι έχουν, πάτερ μου, ζωήν αιώνιον αυτά τα λείψανα των αγίων μας. Και σ᾽ αυτά τα κόκκαλα μέσα τα πεθαμένα, που λέμε εμείς πεθαμένα, πατέρα Κωνσταντίνε, υπάρχει η ζωή η αθάνατος, και το Πνεύμα, πάτερ μου, και η ψυχή η αθάνατος.

π.Κ.Σ.: Πάτερ Ιάκωβε Χριστός Aνέστη κι ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλα.

π. Ιάκωβος: Πατέρα Κωνσταντίνε μου να μας έρθεις να σε δούμε.

π.Κ.Σ.: Να εύχεστε να έρθουμε σύντομα.

π. Ιάκωβος: Ευχαριστούμε πολύ πατέρα Κωνσταντίνε, πάντως, πατέρα Κωνσταντίνε μου, τα ιερά λείψανα έχουν την ιαματική χάρη, ότι οστέα γυμνά εκβλύζουν ιάματα και θεραπεύουν κάθε κακή αρρώστια και κάθε πονεμένο άνθρωπο. Διότι βλέπουμε, πατέρα Κωνσταντίνε μου, προ ολίγου, …τώρα μπορεί να σε κουράζω…

π.Κ.Σ.: Όχι, θέλω ν᾽ ακούσω πολλά από σας…

π. Ιάκωβος: Προ ολίγου ήταν ένας νέος από την πατρίδα του αγίου, τη Λοκρίδα, κι αυτός ο νέος περίμενε τέσσερις ημέρες στη μονή και μου λέγει, πάτερ, μου λέγει, πόσο καλό κάνει η Εκκλησία. Εγώ πήγαινα, λέει, εικοσιπέντε χρόνια στην Εκκλησία έμενα λιγάκι κι έφευγα. Εδώ, πάτερ μου, κάθησα τρεις ημέρες στο μοναστήρι σας και, πάτερ μου, καθόμαστε σ᾽ όλη τη Λειτουργία, αλλά τι ωραία γράμματα πάτερ μου, λέει. Θα κατοικήσει, λέει, μέσα στο σώμα μου, ο Θεός και ο άγιος Δαυίδ. Και είδαμε τη μεταμέλεια του ανθρώπου αυτού, του νεαρού, πατέρα Κωνσταντίνε μου, είδαμε τη μετάνοιά του, κι αμέσως βλέπετε, έπεσε ο σπόρος εις αγαθήν γην και ο καλός ο λόγος. Και χαιρόμεθα πατέρα Κωνσταντίνε μου, διότι έρχονται πονεμένες ψυχές και άνθρωποι με αμαρτίες και με σφάλματα και γίνονται από παλαιοί άνθρωποι νέοι άνθρωποι.

Και ευχαριστώ πάρα πολύ την αγάπη σας, που μ᾽ ακούσατε πατέρα Κωνσταντίνε μου…

π.Κ.Σ.: Βεβαίως, βεβαίως, μάλιστα…

π. Ιάκωβος: Ευχαριστούμε πολύ και με το καλό, εύχομαι καλή δύναμη. Με το καλό να μας έλθετε στην αγία Μονή, με το καλό πάντοτε να εξυπηρετείτε το ποίμνιό σας εκεί και να διδάσκετε τον λόγον της αληθείας

(Το απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα είναι από την εκπομπή Ράδιο-Παράγκα του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Την εκπομπή παρουσίαζε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος).

ΗΧΗΤΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ

(Πηγή ηλ. κειμένου: www.floga.gr)

================================================================

Ιερά Μονή της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας

Στο δρόμο Σερρών – Καβάλας, αμέσως μετά την Κορμίστα, στα όρια των νομών Σερρών – Καβάλας, στη βόρεια πλευρά του κατάφυτου όρους Παγγαίου, σε μια θαυμάσια τοποθεσία, σε υψόμετρο 753 μ., βρίσκεται η Ιερά Μονή της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας. Είναι ένας από τους δύο ιερούς χώρους της Ανατολικής Μακεδονίας, που συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί πόλο έλξης πλήθους πιστών, που έρχονται να προσκυνήσουν την «αχειροποίητο εικόνα της Θεοτόκου» και να ηρεμήσουν μέσα στο γαλήνιο περιβάλλον της.

Το όνομα της Μονής, κατά μία εκδοχή, οφείλεται στο θαύμα της εικόνας της Παναγίας, η οποία έλαμπε και σκορπούσε φως «φοινικούν», δηλαδή κόκκινο, όπως η πορφύρα των Φοινίκων. Απ’ αυτό προέρχεται και η ονομασία: Εικών φοινίσσουσα – Εικών – φοίνισσα – Εικοσιφοίνισσα.

Η Μονή, ιδίως στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, πρόσφερε πάρα πολλά για τη διατήρηση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, ώστε δίκαια προκάλεσε την οργή, αρχικά των Τούρκων και κατόπιν των Βουλγάρων. Αντιμετώπισε επανειλημμένα τις καταστροφικές επιδρομές τους και ανέδειξε πλήθος μαρτύρων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο επίσκοπος Φιλίππων Σώζων, που έλαβε μέρος στη Δ’ Οικουμενική Σύνοδο (Χαλκηδόνα, 451 μ.Χ.) ίδρυσε ναό και μοναστικό οικισμό στη θέση Βίγλα, 50μ. ανατολικά της σημερινής Μονής, όπου τα σωζόμενα ερείπια τείχους και πύργου, μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίου μεγάλου φρουρίου. Όλα αυτά εγκαταλείφθηκαν αργότερα, όταν έφθασε εδώ ο πρώτος κτίτορας της Μονής, ο Άγιος Γερμανός (518 μ.Χ ή κατά μια άλλη εκδοχή τον 8ο μ.Χ. αιώνα), ο οποίος από πολύ νεαρή ηλικία ασκήτευσε στους Άγιους Τόπους, στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, πλησίον του Ιορδάνη ποταμού. Από τότε και για αρκετούς αιώνες η ιστορία της Εικοσιφοίνισσας είναι τελείως άγνωστη.

Αρχαιολογικές ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κατά τον 11ο μ.Χ. αι. κτίσθηκε ξανά το Καθολικό της Μονής. Κατά την περίοδο αυτή η Μονή έγινε «Σταυροπηγιακή», δηλ. εξαρτιόταν απ’ ευθείας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Νέα λάμψη γνώρισε το Μοναστήρι το έτος 1472 μ.Χ., όταν σ’ αυτό αποσύρθηκε, παραιτηθείς από το θρόνο του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άγιος Διονύσιος, που θεωρείται ο δεύτερος κτίτορας της ιεράς Μονής.

Kατά το μακρύ διάστημα της παραμονής του στη Μονή, ανήγειρε πολλά νέα κτίσματα και επισκεύασε παλαιά. Στην εποχή του το Μοναστήρι απέκτησε μεγάλη ακμή και αίγλη. Έτσι, σύμφωνα με πληροφορία ενός κατάστιχου του 16ου μ.Χ. αιώνα, το έτος 1507 μ.Χ. ζούσαν στη Μονή 24 ιερομόναχοι, 3 ιεροδιάκονοι και145 μοναχοί δηλ. συνολικά 172. Αυτοί διέτρεχαν την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, ενίσχυαν τους Χριστιανούς στην πίστη και απέτρεπαν τους εξισλαμισμούς. Η δράση τους αυτή προκάλεσε την οργή των Τούρκων, που την 25 Αυγόυστου 1507 μ.Χ. κατέσφαξαν και τους 172 μονάζοντες. Δεν κατέστρεψαν το ναό και τα κτίρια, όμως η Μονή παρέμεινε έρημη και ακατοίκητη επί 13 χρόνια.

Μετά το τραγικό συμβάν της σφαγής, το Οικουμενικό Πατριαρχείο πέτυχε το 1510 μ.Χ. (ή κατ’ άλλους το 1520 μ.Χ.) να λάβει άδεια του Σουλτάνου για την αναδιοργάνωση της Μονής. Έτσι, με τη βοήθεια δέκα (10) μοναχών του Αγίου Όρους, μέσα σε δέκα χρόνια προσήλθαν να μονάσουν στη Μονή 50 μοναχοί, διάκονοι και ιερομόναχοι, που είχαν και τη διακυβέρνηση του Μοναστηριού.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η Μονή είχε γίνει πνευματικό και εθνικό κέντρο της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Εδώ, ελθών από τις Σέρρες, ο Εμμανουήλ Παπάς, όρκισε τους οπλίτες του και κήρυξε την Επανάσταση.

Στην Ιερά Μονή λειτουργούσε περίφημη Ελληνική Σχολή. Ιδιαίτερα αξιόλογη ήταν η Βιβλιοθήκη της Εικοσιφοίνισσας. Πριν τη λεηλασία της από τους Βουλγάρους, το έτος 1917 μ.Χ., περιελάμβανε 1300 τόμους βιβλίων. Ορισμένα χειρόγραφα ήταν μεγάλης αρχαιολογικής αξίας. Κατά τους αιώνες αυτούς της ακμής, επισκευάσθηκαν και ανεγέρθηκαν πολλά κτίσματα της Μονής. Κατά το 2ο μισό του 19ου μ.Χ. αιώνα, αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες: το 1854 μ.Χ. πυρκαγιά αποτέφρωσε τη δυτική πλευρά και μέρος της βόρειας, ενώ το 1864 μ.Χ. επιδημία χολέρας αποδεκάτισε τους Μοναχούς. Για την ανόρθωση της Εικοσιφοίνισσας φρόντισε ιδιαίτερα ο περιφανής Μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος (1902 – 1910 μ.Χ.). Την εποχή αυτή, επίφοβοι δεν ήταν μόνο οι Τούρκοι, αλλά και οι Βούλγαροι, που το1917 μ.Χ. σύλησαν τους ανεκτίμητους εθνικοθρησκευτικούς θησαυρούς της Μονής.

Κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πάλι οι Βούλγαροι, ολοκλήρωσαν την καταστροφή, βάζοντας φωτιά (έτος 1943 μ.Χ.) και καίγοντας τα οικοδομήματά της. Η ανοικοδόμηση της Μονής άρχισε πραγματικά το έτος 1965 μ.Χ. και μέσα σε μια 15ετία κατόρθωσε να έχει τη σημερινή της εμφάνιση.

Το 1997 μ.Χ., η Μονή αριθμεί 25 Μοναχές. Γιορτάζει στις 15 Αυγούστου στη μνήμη της Παναγίας Θεοτόκου, στις 14 Σεπτεμβρίου στη μνήμη του Τιμ. Σταυρού και στις 21 Νοεμβρίου στη μνήμη των Εισοδίων της Θεοτόκου.

Η κυρίως Μονή στο κέντρο έχει τον επιβλητικό ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου και περιλαμβάνει το Ηγουμενείο, τα κελιά των μοναζουσών, Το Αρχονταρίκι, το παρεκκλήσι της Αγ. Βαρβάρας με το Αγίασμα, το Μουσείο, την Τράπεζα, τα εργαστήρια και συναφείς εγκαταστάσεις, ενώ όλο το συγκρότημα το περιβάλλει υψηλό τείχος.

Προ της Ι. Μονής υπάρχει πλατεία και κοντά σ’ αυτή βρίσκεται το μνημείο των 172 Μοναχών που σφαγιάσθηκαν το 1507 μ.Χ. από τους Τούρκους. Στον εξωτερικό τοίχο υπάρχει καλλιμάρμαρο προσκυνητάρι και εκεί κοντά άλλο προσκυνητάρι με θόλο, κάτω απ’ το οποίο υπάρχει αγίασμα. Στη συνέχεια υπάρχει το Κοιμητήριο με το ναϊδριο των Αγίων Αναργύρων. Στην νοτιανατολική γωνία του ναού υψώνεται μεγαλοπρεπές κωδωνοστάσιο. Έξω και πάνω από τα τείχη της Μονής, προς ανατολάς, βρίσκονται ο παλαιός ανεμόμυλος και το «στασίδιον της Παναγίας» με μικρό προσκυνητάρι.

==================================================================