Κυριακή ΙΓ’ Λουκά: Σχετικά με τον πλούσιο νεανίσκο που επιθυμούσε να κληρονομήσει την αιώνια ζωή (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ. ιη΄, χωρία 18 έως 27)

Αποσπάσματα από την ομιλία ΞΓ΄

«Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;» (Και ιδού Τον πλησίασε κάποιος και Του είπε· διδάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;)

Ορισμένοι κατηγορούν τον νέο αυτόν ως ύπουλο και πονηρό και ο οποίος πλησίασε τον Ιησού με σκοπό να Τον πειράξει· εγώ όμως δε θα μπορούσα να μην πω ότι ήταν φιλάργυρος και δούλος των χρημάτων, επειδή και ο Χριστός τον ήλεγξε ως άνθρωπο αυτού του είδους, ύπουλο όμως δε θα μπορούσα να τον ονομάσω με κανένα τρόπο, και διότι δεν είναι ασφαλές το να επιχειρεί κανείς να κρίνει τα άγνωστα πράγματα και ιδίως όταν πρόκειται για κατηγορίες, και για το ότι ο ευαγγελιστής Μάρκος έχει αναιρέσει αυτήν την υποψία· καθ΄όσον λέγει ότι «έτρεξε προς Αυτόν και αφού γονάτισε εμπρός Του, Τον παρακαλούσε» και ότι «ο Ιησούς τον κοίταξε με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον και τον συμπάθησε» (Μαρκ. 10, 21). Αλλ΄ όμως είναι μεγάλη και τυραννική η δύναμη των χρημάτων και αυτό γίνεται φανερό και από την περίπτωση αυτή· διότι και αν ακόμη είμαστε ως προς τα άλλα ενάρετοι, αυτή τα καταστρέφει όλα τα άλλα.

Για ποιο λόγο λοιπόν ο Χριστός έδωσε τέτοιου είδους απάντηση, λέγοντας «κανείς δεν είναι αγαθός»; Επειδή Τον πλησίασε σαν να ήταν κάποιος απλός άνθρωπος και ένας από τους πολλούς και δάσκαλος των Ιουδαίων· για τούτο λοιπόν και ως άνθρωπος συζητεί μαζί του. Καθ΄ όσον σε πολλές περιπτώσεις δίνει απάντηση στις σκέψεις εκείνων που Τον πλησιάζουν, όπως όταν λέγει· «ίσως μου πείτε: εμείς δεν πιστεύουμε σε αυτά που λες για τον εαυτό σου, διότι στηρίζονται στη δική σου εγωιστική μαρτυρία» και «εάν εγώ ο ίδιος από μόνος μου έδινα μαρτυρία για τον εαυτό μου, η μαρτυρία μου θα μπορούσε να μην είναι αξιόπιστη» (Ιω. 5, 31).

Όταν λοιπόν λέγει, «κανείς δεν είναι αγαθός», δεν το λέγει αυτό με σκοπό να αποκλείσει τον εαυτό του από το να είναι αγαθός, μη σκεφθείς κάτι τέτοιο· διότι δεν είπε, «για ποιον λόγο με ονομάζεις αγαθό; Δεν είμαι αγαθός» αλλ΄ ότι «κανείς δεν είναι αγαθός»· δηλαδή κανείς από τους ανθρώπους. Αλλά και αυτό ακόμη όταν το λέγει, δεν το λέγει για να αποκλείσει τους ανθρώπους από την αγαθότητα, αλλά το λέγει εν συγκρίσει προς την αγαθότητα του Θεού. Για τον λόγο αυτό και πρόσθεσε· «παρά μόνο ένας, ο Θεός». Και δεν είπε «παρά μόνον ο Πατήρ μου» για να μάθεις ότι δεν φανέρωσε τον εαυτό του εις τον νεανίσκο.

Κατά τον ίδιο τρόπο και προηγουμένως αποκαλούσε τους ανθρώπους πονηρούς, λέγοντας· «Εάν όμως εσείς, ενώ είστε πονηροί, γνωρίζετε να δίδετε καλά πράγματα στα τέκνα σας». Καθόσον και εις την περίπτωση εκείνη τους ονόμασε «πονηρούς», θεωρώντας όχι όλη την ανθρώπινη φύση πονηρά (διότι το «σεις» δεν σημαίνει όλοι εσείς οι άνθρωποι), αλλά τους ονόμασε έτσι συγκρίνοντας την αγαθότητα των ανθρώπων προς την αγαθότητα του Θεού· διά τούτο και πρόσθεσε· «πόσο μάλλον ο Πατήρ σας θα δώσει αγαθά σ΄ αυτούς που Του ζητούν;»

Αλλά θα πει κάποιος· ποια ανάγκη υπήρχε ή ποια ωφέλεια, ώστε να δώσει αυτήν την απάντηση ;

Ανεβάζει τον πλούσιο αυτό νέο πνευματικά ολίγον κατ΄ ολίγον και τον διδάσκει ν΄ απαλλαγεί εξ ολοκλήρου από την κολακεία, αποσπώντας τον από τα επίγεια πράγματα και προσηλώνοντάς τον στον Θεόν, και τον πείθει να ζητεί τα ουράνια αγαθά και να γνωρίσει αυτόν που πράγματι είναι αγαθόν και ρίζα και πηγή όλων των αγαθών, και εις αυτόν ν΄ αποδίδει τις τιμές. Διότι και όταν λέγει «μην αποκαλέσετε κανένα ως “διδάσκαλο” επάνω στη γη», το λέγει εν συγκρίσει προς τον εαυτό Του και για να γνωρίσουν οι άνθρωποι ποία είναι η πρώτη αρχή όλων γενικώς των όντων.

Ούτε βέβαια ήταν μικρή η προθυμία που έδειξε ο νεανίσκος τότε, καθόσον κατελήφθη από τέτοιον έρωτα για τα πνευματικά αγαθά, την στιγμήν που άλλοι μεν επείραζαν τον Κύριο, άλλοι Τον επλησίασαν μόνο για να θεραπεύσει τις ασθένειές τους ή τις ασθένειες των συγγενών τους ή των ξένων, αυτός όμως και Τον επλησίασε με κάθε ειλικρίνεια και συζητούσε με πραγματικό ενδιαφέρον για την αιώνιο ζωή. Διότι ήταν μεν η ψυχή του εύφορη και πλουσία, αλλ΄ όμως το πλήθος των ακανθών κατέπνιγε τον σπόρο. Πρόσεχε λοιπόν πώς ήταν την στιγμή εκείνη προετοιμασμένος για την υπακοή των προσταγμάτων. Διότι λέγει· «Τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;» .Έτσι ήταν προετοιμασμένος προς εφαρμογή των όσων θα του έλεγε.

Εάν όμως Τον επλησίασε με σκοπό να τον πειράξει, θα μας το έλεγε οπωσδήποτε ο ευαγγελιστής και αυτό, πράγμα που το κάνει και εις τις άλλες περιπτώσεις, όπως δηλαδή εις την περίπτωση του νομικού. Εάν όμως και αυτός το αποσιώπησε, ο Χριστός δε θα ήταν δυνατόν να Τον αφήσει απαρατήρητο, αλλά θα Τον ήλεγχε κατά τρόπο φανερό ή και θα έκανε κάποιον υπαινιγμό, ώστε να μη σχηματισθεί η εντύπωση ότι επλανήθη και διέφυγε την προσοχή του και ζημιωθεί έτσι περισσότερο.

Εάν επίσης Τον είχε πλησιάσει με σκοπό να Τον πειράξει, δε θα έφευγε λυπημένος για όσα άκουσε. Διότι αυτό κανείς ποτέ από τους Φαρισαίους δεν το έπαθε, αλλ΄ εξαγριώνονταν όταν τους έκλεινε τα στόματα. Όμως δε συνέβη αυτό στον νέο, αλλά φεύγει καταλυπημένος, πράγμα που αποτελεί όχι μικράν απόδειξη, ότι δεν Τον πλησίασε με πονηρά διάθεση, αλλά με εξασθενημένη, και επιθυμεί μεν την αιώνιον ζωήν, αλλ΄όμως είναι κατακυριευμένος από άλλο φοβετότατο πάθος.

Όταν λοιπόν ο Χριστός του είπε «Εάν θέλεις να εισέλθεις στην αιώνια και μακαρία ζωή, φύλαξε τις εντολές», ο νέος ρωτάει «ποιες εντολές;» όχι με σκοπό να Τον πειράξει, μη γένοιτο, αλλά επειδή νόμιζε ότι άλλες είναι εκείνες οι εντολές, εκτός από τις εντολές του νόμου, που θα του χάριζαν την αιώνια ζωή, πράγμα που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο που είναι κυριευμένος από σφοδρή επιθυμία. Έπειτα, επειδή ο Ιησούς του είπε να φυλάττει τις εντολές του νόμου, απαντά· «όλ΄ αυτά τα φύλαξα από την νεανική μου ηλικία». Και δεν σταμάτησε μέχρι εδώ, αλλά πάλι ερωτά· «σε τι ακόμη υστερώ;», πράγμα που αποδείκνυε και αυτό την μεγάλη επιθυμία του. Αλλά και δεν ήταν μικρό πράγμα το ότι νόμιζε ότι υστερεί σε κάτι, και το ότι θεωρούσε ανεπαρκείς τις εντολές του Νόμου για να επιτύχει αυτά που επιθυμούσε.

Τι κάνει λοιπόν ο Χριστός; Επειδή επρόκειτο να δώσει κάποια μεγάλη εντολή, προσθέτει τα έπαθλα και λέγει· «εάν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε, πώλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς και θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς· και τότε έλα και ακολούθησέ με».

Είδες πόσα βραβεία και πόσους στεφάνους ορίζει γι΄ αυτόν τον αγώνα; Εάν όμως τον επείραζε, δε θα του έλεγε αυτά. Τώρα όμως και το λέγει, και για να τον προσελκύσει, του φανερώνει ότι είναι πολύ μεγάλος ο μισθός, και αφήνει το παν στην διάθεσή του, επικαλύπτοντας με όλα όσα λέγει την εντύπωση ότι είναι βαριά η παραίνεση. Για το λόγο αυτόν και πριν πει το αγώνισμα και τον κόπο, του φανερώνει το βραβείο, λέγοντας· «εάν θέλεις να είσαι τέλειος», και τότε του λέγει, «πώλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους πτωχούς» και αμέσως πάλι αναφέρει τα βραβεία· «και θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς˙ και τότε έλα και ακολούθησέ με». Καθόσον το να ακολουθεί Αυτόν, ήταν πολύ μεγάλη ανταμοιβή.

«Και θα έχεις θησαυρό στους ουρανούς». Επειδή δηλαδή ο λόγος ήταν για τα χρήματα και τον συμβούλευε να απαλλαχθεί από όλα, για να δείξει ότι δεν του αφαιρεί αυτά που έχει, αλλά ότι του προσθέτει και άλλα σε αυτά που έχει, του έδωσε περισσότερα από αυτά που του είπε να δώσει· και όχι μόνο περισσότερα, αλλά και τόσο σπουδαιότερα, όσον είναι ο ουρανός από τη γη και ακόμη περισσότερο. Θησαυρό δε ονόμασε τη μεγαλοδωρία της ανταμοιβής, με σκοπό να δείξει την μονιμότητα και την ασφάλειά της, όπως δηλαδή ήταν δυνατόν να οδηγήσει τον νέο στη γνώση, χρησιμοποιώντας ανθρώπινα παραδείγματα.

Επομένως, δεν αρκεί να περιφρονεί κανείς τα χρήματα, αλλά πρέπει να δώσει τροφή στους πτωχούς και πριν από όλα, να ακολουθεί τον Χριστό, δηλαδή να πράττει όλα τα προστάγματά του και να είναι έτοιμος για σφαγή χάριν αυτού και για καθημερινό θάνατο. Διότι, «εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει, να απαρνηθεί τον εαυτόν του, να λάβει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί» (Λουκά 9, 23). Ώστε είναι πολύ πιο ανωτέρα η εντολή αυτή το να θυσιάζει κανείς την ζωή του από το να περιφρονήσει τα χρήματα, και δεν είναι μικρή η συμβολή της απαλλαγής από τα χρήματα στην εφαρμογή της εντολής αυτής.

«Αφού όμως άκουσε ο νεανίσκος αυτά, έφυγε λυπημένος». Και στη συνέχεια για να δείξει ο ευαγγελιστής, ότι δεν ήταν αυτό που έπαθε κάτι το φυσικό, λέγει: «διότι είχε πολλά χρήματα». Δεν είναι δηλαδή κυριευμένοι από το ίδιο πάθος αυτοί που έχουν ολίγα και αυτοί που έχουν πάρα πολύ μεγάλη περιουσία· διότι τότε γίνεται πιο τυραννικός ο πόθος τους για τα χρήματα.

Συμβαίνει δηλαδή αυτό που δε θα παύσω να το λέγω, ότι η προσθήκη των εκάστοτε αποκτωμένων χρημάτων ανάπτει κατά πολύ περισσότερο την φλόγα και κάνει πιο πτωχούς αυτούς που τα αποκτούν, καθόσον εμβάλλει σ’ αυτούς μεγαλύτερη επιθυμία γι’ αυτά και τους κάνει να αισθάνονται πολύ περισσότερο την πτώχεια τους.

Και πρόσεχε λοιπόν και στην περίπτωση αυτή ποια δύναμη παρουσίασε το πάθος αυτό. Διότι εκείνον που ήλθε προς τον Κύριο με χαρά και προθυμία, επειδή ο Χριστός τον προέτρεψε να απαρνηθεί τα χρήματα, τόσο πολύ τον εξουθένωσε και κατέβαλε τις δυνάμεις του, ώστε δεν τον άφησε ούτε καν να απαντήσει σε όσα του είπε, αλλ΄ έφυγε σιωπηλός, σκυθρωπός και καταλυπημένος.

Τι λέγει λοιπόν ο Χριστός; «Πόσον δύσκολα θα εισέλθουν οι πλούσιοι στη Βασιλεία των ουρανών», κατηγορώντας όχι τα χρήματα, αλλά αυτούς που είναι δούλοι σ΄ αυτά. Εάν δε θα εισέλθει δύσκολα ο πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών, πολύ πιο δύσκολα θα εισέλθει ο πλεονέκτης. Διότι εάν αποτελεί εμπόδιο για την Βασιλεία των Ουρανών το να μη δίδει κανείς, σκέψου πόση φωτιά επισωρρεύει το να παίρνει και τα πράγματα των άλλων. Αλλά με ποιο σκοπό έλεγε στους μαθητές Του ότι δύσκολα θα εισέλθει ο πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών, εφόσον ήσαν πτωχοί και δεν είχαν τίποτε; Με σκοπό να τους διδάξει να μην ντρέπονται την πτωχεία και απολογούμενος κατά κάποιο τρόπο προς αυτούς για το ότι δε θα τους επέτρεπε να έχουν τίποτε.

Αφού λοιπόν τους είπε ότι είναι δύσκολο, εν συνεχεία τονίζει ότι είναι και αδύνατο, και όχι απλώς αδύνατο, αλλ΄ αδύνατον σε υπερβολικό βαθμό, πράγμα που το φανέρωσε με το παράδειγμα της καμήλου και της βελόνης. Διότι λέγει· «ευκολότερο είναι να περάσει μία κάμηλος από την τρύπα της βελόνης, παρά να εισέλθει ο πλούσιος στην βασιλεία των ουρανών».

Αποδεικνύεται λοιπόν εξ αυτού ότι δε θα είναι τυχαία η αμοιβή εκείνων που είναι πλούσιοι και μπορούν να ζουν με ευσέβεια. Για τον λόγο αυτό και είπε ότι αυτό είναι έργο του Θεού, το να δείξει δηλαδή, ότι χρειάζεται πολλή χάρη από μέρους του Θεού εκείνος που πρόκειται να το κατορθώσει αυτό.

Επειδή λοιπόν ταράχθηκαν οι μαθητές του, είπε·

«Στους ανθρώπους μεν αυτό είναι αδύνατο, στον Θεό όμως τα πάντα είναι δυνατά».

Δεν είπε φυσικά αυτά τα προηγούμενα λόγια για να απελπιστούμε και να παραιτηθούμε με τη σκέψη ότι είναι αδύνατα, αλλά το είπε με σκοπό, ώστε, αφού κατανοήσουμε το μέγεθος του κατορθώματος να σπεύσουμε με ευκολία στον αγώνα και επικαλούμενοι και τη βοήθεια του Θεού στους καλούς αυτούς αγώνες μας, να επιτύχουμε την αιώνιο ζωή.

[…]Επομένως για να μη στενοχωριόμαστε για περιττά πράγματα, αφού αποβάλουμε την σφοδρή επιθυμία για τα χρήματα, που συνεχώς μας λυπεί και ουδέποτε ανέχεται να σταματήσει, ας στραφούμε προς μια άλλη, που μας κάνει μακαρίους και είναι πολύ εύκολη, και ας επιθυμήσουμε τους θησαυρούς των ουρανών. Διότι προς την κατεύθυνση αυτήν δεν υπάρχει ούτε κόπος τόσο μεγάλος, το δε κέρδος είναι απερίγραπτο, και δεν είναι δυνατόν να αποτύχει εκείνος που κατά κάποιον τρόπον επαγρυπνεί, φροντίζει και περιφρονεί τα παρόντα· ενώ αντιθέτως αυτός που είναι δούλος των υλικών πραγμάτων και έχει δώσει εξ ολοκλήρου τον εαυτόν του εις αυτά άπαξ και διά παντός, οπωσδήποτε αυτός θ’ αναγκαστεί κάποτε να τα αποχωριστεί.

[…]Αναλογιζόμενοι όλα αυτά, ας βγάλουμε από μέσα μας την πονηρή επιθυμία της διαρκούς απόκτησης χρημάτων, καθώς εκτός από το ότι μας στερεί την αιώνια ζωή, και στην τωρινή μας γεμίζει με συνεχή άγχη και στενοχώριες και προβλήματα· και ερχόμενος κάποτε ο θάνατος απρόσμενα μας παίρνει γυμνούς από όλα αυτά που με τόσο κόπο συσσωρεύσαμε όσο ζούσαμε και με τόσο άγχος προσπαθήσαμε να περιφρουρήσουμε για να μη μας τα αρπάξουν, και φεύγουμε χωρίς να σύρουμε πίσω μας τίποτε από όλα αυτά, παρά μόνον τα τραύματα και τις πληγές τα οποία πήρε από όλα αυτά η ψυχή και φεύγει.

Και ελεύθεροι από κάθε περιττή βιοτική μέριμνα, τα αιώνια αγαθά να επιτύχουμε με την χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, μετά του οποίου στον Πατέρα μαζί με το Άγιο Πνεύμα ανήκει δόξα, δύναμις και τιμή, τώρα κα πάντοτε και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Πηγή: Ιερού Χρυσοστόμου έργα, Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς», τόμος 11Α, σελ. 210-233)

(Επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος)

Τον ερχόμενον προς με ου μη φοβήσω και τρομοκρατήσω..

 Καλώς ήρθες αδερφέ μου στον Ναό μας.

Εχεις πιστοποιητικό εμβολιασμού;Πιστοποιητικό νόσησης;Μοριακό τεστ;Ράπιντ τεστ;

Μήπως είσαι αδιάθετος;Αρρωστος;Μήπως και τυχόν ‘εχεις πυρετό;Πονοκέφαλο; Πονόλαιμο ; Πονόδοντο; Πονόκοιλο;

Καταρροή;Υδροροή;Διαρροή;Είσαι καθαρός;Πλημένος,λουσμένος ,ξυρισμένος, απολυμασμένος;

Αν είσαι εντάξει τότε είσελθε εις την χαρά του Κυρίου μας.’

Ομως πρόσεχε .

Μην ασπάζεσαι τις εικόνες.Μόνο υπόκλιση.

Μην φιλάς το χέρι του Ιερέως,μην κάθεσαι εδω ,μην κάθεσαι εκεί μην κάθεσαι παραπέρα.

Κράτα αποστάσεις από τους άλλους σε παρακαλω , ενός μέτρου , δύο μέτρων , δεν θυμάμαι και καλά τι είπαν σήμερα οι ειδικοί..

Και προπαντός φόρα σε παρακαλώ τη μάσκα σου ! ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΣΟΥ σε ΠΑΡΑΚΑΛΩ ! Και διπλή μάσκα αν εχεις !

Αν ειχες και μάσκα οξυγονοκόλλησης ακόμα καλύτερα !

Μόνο όταν είναι να κοινωνήσεις να την κατεβάσεις λίγο,και μετα γρήγορα – γρήγορα να την ανεβάσεις.

Συγχώρα με αδελφέ μου σε κουρασα , το ξέρω.

Εκλεισες καημένε μου την ΤV που σε γεμίζει απο το πρωι μεχρι το βράδυ φόβο και τρόμο και είπες να ερθεις στην Εκκλησιά σου να αναπαυθείς λιγάκι. Να πάρεις λίγη Χάρη ,να σηκωθεί η ψυχή σου , να σου φύγει ο φόβος και να σταθείς στα πόδια σου βρε αδερφέ,και εγω o ταλαιπωρος σε ψυχοπλακωσα.

Σου εξομολογούμαι .Δεν μου αρέσουν και μενα αυτα τα μέτρα, αλλά τόσα που ακούει κανείς…

Αρρώστησε ο ενας , διασωληνώθηκε ο άλλος ,’εφυγε ένας άλλος.. Αχ συγνώμη πάλι παρασύρθηκα..

Αλλωστε είναι και θέμα ευθύνης απέναντι στον αδελφό μας . Δεν έχει σημασία άν είναι εμβολιασμένος, αν φοράει μάσκα. Καμία σημασία. Κι αυτός κινδυνεύει..να πάλι που κινδυνολογώ ..συγνώμη..

Είναι όμως και θέμα υπακοής , καταλαβαιμαι. Οχι φόβου. Προς Θεού όχι φόβου.. Αλήθεια σου λέω..

Μόνο υπακοής..

Δεν εχει σημασία αν εκλεισαν τις Εκκλησίες και σταμάτησαν τις Θ.Λειτουργίες .

Καμμία σημασία που μας έβαλαν πιο κάτω και από τα σκυλάκια και τα γατάκια που μπορούσαν να βγαινουν με τα αφεντικά τους,ενώ εμείς οι πιστοί οχι. Ουτε για ατομική προσευχή.Για το καλό μας βρε αδελφέ.

Δεν πειράζει, καμία σημασία. Δόξα τω Θεώ. Να ναι καλά οι άνθρωποι .. τι να κάνουν και αυτοί..

Μη με κακίζεις λοιπόν. Μη γογγύζεις και μην σκανδαλίζεσαι. Αλλωστε τον ίδιο ζήλο για την τάξη και την ευπρεπεια στον ναό δείχναμε και απο παλιά. Για θυμήσου π.χ. ποσες φορες δεν λέγαμε να ερχόμαστε στον ναό ευπρεπώς ντυμένοι ; Ετσι αδελφέ μου. Υπακοή και υπομονή και όλα θα περάσουν..

Δεν ξέρω αν μετα απο όλα αυτά γνώρισες στο ναό την χαρά του Κυρίου μας ..αλλά όλα καλά..

Θα έρθουν καλύτερες μέρες.. Να σαι σίγουρος γι’αυτό..

Θα ξανανοίξουν οι ναοί μας…και τότε να δείς..νά δραστηριότητες..να κατηχητικά.. νά ομιλίες για την νήψη, την άσκηση τη νοερά προσευχή…να οι γιορτές στους αγίους μας… στους μαρτυρικούς αγώνες τους .. στο ηρωικό φρόνημά τους..στα αίματα τους..

Ε ρε γλέντια τότε.αδερφέ….
εμαιλ απο φιλο τον ευχαριστουμε


ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ: Τον ερχόμενον προς με ου μη φοβήσω και τρομοκρατήσω.. (logia-tou-aera.blogspot.com)

===========================================================

«Μακάριοι οἱ ἱερεῖς ποὺ δὲν θὰ ὑποκύψουν στὶς πιέσεις»

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και γένι

π. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 7/2/2021

Ὁ μακαριστὸς πατὴρ Ἐφραίμ, ὁ ἁγιασμένος Γέροντας τῆς Ἀριζόνας, εἶπε ὅτι θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ οἱ ἱερεῖς θὰ λειτουργοῦν σὰν κλόουν, καὶ σὰν κλόουν θὰ τελοῦν τὴν Θεία Λειτουργία -νὰ μὴν πῶ δηλαδὴ ἕνα-ἕνα τὰ ἄλλα Μυστήρια. Δηλαδή, καὶ τὴν Ἐξομολόγηση καὶ τὴν Βάπτιση, καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τὴν Χειροτονία, θὰ τὰ κάνουν ντυμένοι σὰν κλόουν. Καὶ βέβαια, βλέπουμε νὰ ἐπαληθεύεται αὐτὸ τώρα μὲ τὰ φίμωτρα, τὶς μάσκες, αὐτὰ τὰ προσωπεῖα ποὺ ἐπιβλήθηκαν.

Καὶ ὅπως εἶχε πεῖ καὶ ὁ μακαριστὸς π. Βασίλειος ὁ Καυσοκαλυβίτης, «ἔχετε νὰ δεῖτε πολλὰ αἴσχη, θὰ κάνετε χιλιόμετρα γιὰ νὰ βρεῖτε σωστὸ ἱερέα». Αὐτὰ τὰ ἔλεγε στὶς 5 Ὀκτωβρίου τὸ 2009.

Ἐνῷ ὁ μακαριστὸς π. Ἐφραὶμ τὰ ἔλεγε λίγο πιὸ μετά, στὴν δεκαετία -μάλλον στὴν ἴδια δεκαετία- 2000-2010, ὅπως μαρτυροῦν οἱ ἡγούμενοι Ἁγιορεῖτες καὶ μοναχοὶ οἱ ὁποῖοι εἶχαν ζήσει τὸν Ἅγιο τὸν π. Ἐφραίμ. Βλέπουμε πῶς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα διδάσκει τὰ ἴδια!

Καὶ τὶ εἶχε πεῖ καὶ ὁ μακαριστὸς π. Βασίλειος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ὅτι τὰ καρναβάλια θὰ μποῦν μὲ νόμο στὴν Ἐκκλησία καὶ ὅσοι δὲν θὰ γίνονται καρναβάλια, θὰ διώκονται. Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ συμβαίνει στὶς ἡμέρες μας. Βλέπουμε νὰ διώκονται Ὀρθόδοξοι πιστοὶ καὶ λαϊκοί (τὸ εἴδαμε καὶ σὲ μία περίπτωση στὴν Πελοπόννησο) καὶ οἱ κληρικοί (τὸ εἴδαμε προχθὲς ἤ πρὶν δύο ἡμέρες)· ἕνας κληρικὸς εὐλαβὴς στὴν Κάλυμνο ποὺ διώκεται γιατὶ λέει τὸ αὐτονόητο ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μεταβάλλουμε τὴν Λατρεία καὶ τὴν Θεία Λειτουργία σὲ καρναβάλι καὶ νὰ γινόμαστε κλόουν (π. Μιχαήλ λέγεται τὸ ὄνομά του). Καὶ ἔκλεισε μάλιστα ὁ τοπικὸς ἐπίσκοπος καὶ τὴν ἐκκλησία στὴν ὁποία λειτουργοῦσε, καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἔβαλε σὲ ἀργία.

Ἔλεγε ὁ μακαριστὸς ὁ π. Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας ὅτι εἶναι μακάριοι ἐκεῖνοι ἐκ τῶν ἁπλῶν ἱερέων ποὺ στηρίζουν σήμερα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν ἁπλὴ καὶ ἁγία ζωή τους, καὶ ποὺ δὲν θὰ ὑποκύψουν στὶς πιέσεις, καὶ θὰ λογιστοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁμολογητὲς καὶ μάρτυρες.

Αὐτὸ ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τὸν π. Μιχαὴλ καὶ μὲ ὅλους τοὺς ἱερεῖς ποὺ διώκονται, γιατὶ ἀκριβῶς θέλουν νὰ φυλάξουν ἀτόφια, ἀκέραιη τὴν Ὀρθόδοξη πίστη.

Δύσκολα, ἔλεγε καὶ ὁ μακαριστὸς π. Βασίλειος ὁ Καυσοκαλυβίτης, θὰ ἀκούγεται ἀληθινός, ὀρθὸς Ὀρθόδοξος λόγος. Ὁ κόσμος δὲν θὰ ξέρει ποῦ νὰ πάει καὶ θὰ πλανηθοῦν πολλοί. Καὶ τὸ βλέπουμε στὶς μέρες μας μὲ αὐτὸν τὸν πρωτοφανῆ διωγμὸ ποὺ γίνεται στὴν Ἐκκλησία μας, καὶ τὴν κατασυκοφάντηση τῶν Θείων Μυστηρίων καὶ μάλιστα τῆς Θείας Κοινωνίας.

Μόλις χθές, εἶχα -μοῦ ἔπεσαν στὴν ἀντίληψή μου- δύο περιστατικὰ ἀπὸ δύο ναούς· ἕνας στὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπου ὁ ἱερέας βγῆκε στὸ «μετὰ φόβου» καὶ κανένας ἀπὸ τοὺς πιστοὺς δὲν προσῆλθε. Καὶ ἄρχισε νὰ παρακαλάει λέγοντας καὶ σχεδὸν κλαίγοντας, «ἄς ἔρθει ἔστω καὶ ἕνας καὶ ἄς ἔχει φάει καὶ κρέας»· καὶ οὐδεὶς προσῆλθε. Καὶ τὸ ἴδιο συνέβη καὶ σὲ χωριὸ τῆς Χαλκιδικῆς. Γιατί αὐτό;

Γιατὶ οἱ ἄνθρωποι ἦταν ὀλιγόπιστοι καὶ τώρα ἔγιναν ἄπιστοι. Ἦταν ἀμφιβάλλοντες καὶ τώρα εἶναι βέβαιοι ὅτι πλέον ἐφόσον ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καὶ οἱ ἱερεῖς μας καὶ οἱ ἀρχιερεῖς μας κυκλοφοροῦν μὲ φίμωτρα μέσα στὸν ναό, σημαίνει ὅτι καὶ ὁ ναὸς εἶναι χῶρος ἐπικίνδυνος. Καὶ ἀφοῦ εἶναι ἐπικίνδυνος ὁ χῶρος τοῦ ναοῦ, γιατί νὰ μὴν εἶναι ἐπικίνδυνο καὶ αὐτὸ ποὺ μᾶς προσφέρεται ἐκεῖ. Καὶ ἔτσι, ἀντὶ νὰ τονωθεῖ ἡ πίστις τῶν ὀλιγόπιστων καὶ νὰ γίνουν πραγματικὰ πιστοί, μὲ αὐτὸ τὸ κακὸ ποὺ συνέβη, ποὺ μπῆκαν μὲ νόμο τὰ καρναβάλια στὴν Ἐκκλησία, ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστὸς π. Βασίλειος, καὶ οἱ κληρικοὶ γίνανε κλόουν, ντύνονται σὰν κλόουν, ἡ πίστις τῶν ὀλιγοπίστων ἔγινε ἀπιστία, πλήρης ἀπιστία. Καὶ δυστυχῶς, ἔχουμε αὐτὸ τὸ φαινόμενο: πλέον οἱ πιστοὶ νὰ διστάζουν καὶ νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν Θεία Μετάληψη.

Θὰ πρέπει λοιπόν, νὰ παρακαλέσουμε τοὺς σεπτοὺς ἀρχιερεῖς μας καὶ τοὺς ἱερεῖς μας ποὺ διώκουν τοὺς πιστοὺς ποὺ δὲν φοροῦν μάσκες, νὰ ἀλλάξουν τακτικὴ καὶ νὰ τοὺς δέχονται γιατὶ αὐτοὶ εἶναι πραγματικὰ πιστοί. Καὶ νὰ τονώσουν καὶ τὴν πίστη τῶν ὀλιγοπίστων, ἔτσι ὥστε νὰ σωθεῖ τὸ ποίμνιο· νὰ σωθοῦν ὅσο γίνεται περισσότερο καὶ ὄχι νὰ πέσουμε στὴν ἀπιστία καὶ στὴν πλάνη καὶ στὴν αἵρεση.

Αὐτὰ ἤθελα νὰ πῶ σήμερα στὴν ἀγάπη σας καὶ πρέπει νὰ συγχαροῦμε τὸν π. Μιχαὴλ ποὺ διώκεται. Νὰ χαροῦμε μαζί του δηλαδή, ποὺ ἀναδεικνύεται ὁμολογητὴς τῆς πίστεως καὶ νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ νὰ τοῦ δίνει δύναμη. Νὰ παρακαλοῦμε ἐπίσης, νὰ δίνει φώτιση καὶ στοὺς ἁγίους ἀρχιερεῖς μας νὰ μὴ διώκουν τοὺς ἱερεῖς τοὺς ὁμολογητάς, τοὺς ἀληθινὰ πιστούς οὔτε νὰ κλείνουν τοὺς ἱεροὺς ναούς· γιατὶ ἀλίμονο στὸν ἀρχιερέα ποὺ κλείνει ἱερὸ ναό.

Στὸ Πηδάλιο ποὺ ἔχει συντάξει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, περιέχεται ὁ τέταρτος κανόνας τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁ ὁποῖος -ὅπως γράφει ὁ θεολόγος Ἰωάννης Χατζηδιγενὴς καὶ ἀνέδειξε τὸ θέμα ὅλο αὐτὸ- ὁ κανόνας αὐτὸς εἶναι ξεκάθαρος σχετικὰ μὲ τὸ κλείσιμο τῶν ἱερῶν ναῶν. Καὶ λέγει ὅτι ἀπαγορεύεται ρητῶς στοὺς ἐπισκόπους νὰ ἐπιτρέπουν τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν, ὁποιαδήποτε αἰτία καὶ ἄν ὑφίσταται. Δὲν ἔπρεπε λοιπόν, οἱ ἅγιοι ἀρχιερεῖς μας νὰ δεχθοῦν τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Καὶ τώρα οὐσιαστικά, οἱ ναοὶ εἶναι κλειστοὶ· ὅταν μία ἐνορία ἔχει πέντε καὶ δέκα καὶ εἴκοσι χιλιάδες, καὶ ἐπιτρέπονται μόνο εἰκοσιπέντε νὰ πᾶνε στὸν ναό. Οὐσιαστικά, μιλᾶμε γιὰ κλειστοὺς ναούς.

Λέει λοιπόν, ὁ τέταρτος κανόνας τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «…Ἐὰν λέει, θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε βρεθεῖ κάποιος ἐπίσκοπος ποὺ νὰ ἀπαγορεύσει τὴν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀπαιτῶντας χρυσὸ ἤ κάποιο ἄλλο εἶδος ἤ ἀκόμα γιὰ λόγους κάποιου προσωπικοῦ πάθους, καὶ μάλιστα νὰ ἀφορίσει κάποιον ἀπὸ τοὺς κληρικούς ποὺ ὑπάγονται στὴν δική του ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία ἤ ἄν κλείσει κάποιον ἱερὸ ναὸ ὥστε νὰ μὴ γίνονται σ’ αὐτὸν οἱ Θεῖες Λειτουργίες τοῦ Θεοῦ, καὶ μὲ ἀναισθησία ἐπιρρίψει τὴν μανία του μὲ τιμωρίες, εἶναι ὄντως ἀναίσθητος, καὶ θὰ ὑποστεῖ καὶ αὐτὸς τὰ ἴδια ποὺ ἔχει κάνει. Ὁ πόνος ποὺ ἔδωσε θὰ ἐπιστρέψει στὸ δικό του κεφάλι γιατὶ ὑπῆρξε παραβάτης ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἀποστολικῶν διατάξεων.

Καὶ ἑρμηνεύει ὁ Ἅγιος Νικόδημος καὶ λέγει: « Ὅποιος λοιπὸν Ἀρχιερεὺς εὑρεθῇ νὰ ἀργίζῃ (νὰ βάζει σὲ ἀργία) ἤ νὰ ἀφορίζῃ τινὰ ἱερέα, ἤ Κληρικόν, (ὅπως συνέβη μὲ τὸν π. Μιχαὴλ τώρα) ἤ νὰ κλείῃ Ἐκκλησίας (ὅπως συνέβη στὴν Κάλυμνο) διὰ νὰ πάρῃ ἄσπρα ἤ διὰ καμμίαν του ἄλλην ἐμπάθειαν, οὗτος ἄς παθαίνῃ ἐκεῖνο ὁποὺ κάμνει, ἤτοι ἄς ἀργίζεται (δηλαδή, ἄς ἀργίζεται, ἄς μπαίνει ὁ ἴδιος εἰς ἀργίαν) καὶ ἄς ἀφορίζεται, Ἐπίσκοπος μὲν ὤν ἀπὸ τὸν Μητροπολίτην του, Μητροπολίτης δὲ ὤν ὧν ἀπὸ τὸν Πατριάρχην του». Αὐτὰ βέβαια, τὰ λέμε μὲ πόνο ψυχῆς. Μᾶς τὰ λένε ὅμως οἱ Ἱεροὶ Κανόνες οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστὸς π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ἐκδικοῦνται ὅταν δὲν τηροῦνται. Δηλαδή, ἐκλπηρώνονται ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἀπειλοῦν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες σ’ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι δὲν τοὺς τηροῦν.

Εὐχόμαστε ὅλοι νὰ μετανοήσουμε, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ νὰ ἐπιστρέψει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία καὶ ἡ Ἁγία μας Λατρεία στὴν κανονικότητά Της, σ’ αὐτὸ ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Γιατὶ ὅπως λέμε στὴν Θεία Λειτουργία, αὐτὴν τὴν ἱερουργία ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μᾶς τὴν παρέδωσε.

Τὸ πῶς θὰ τὴν κάνουμε τὴν Θεία Λατρεία, τὴν Θεία Λειτουργία, μᾶς τὸ δίδαξε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ δὲν ἔχουμε κανένα δικαίωμα νὰ τὴν ἀλλοιώνουμε, βάζοντας ἀποστάσεις μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, βάζοντάς τους νὰ φοροῦν αὐτὰ τὰ προσωπεῖα ἤ χρησιμοποιῶντας πολλαπλὲς λαβίδες στὴν Θεία Μετάληψη κλπ. Τῷ δὲ Θεῷ ἡμῶν δόξα πάντοτε νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

==========================================================

Αλυσίδα

Κολυμπάρι…

Υπακοή…

Οικονομία…

Μην κρίνεις…

Ταπείνωση…

Κοίτα τις αμαρτίες σου…

Έχουν γνώσει οι φύλακες…

Λουκέτο στους Ιερούς Ναούς…

Ποσοστώσεις εισερχομένων…

Μασκοφορία Πιστών…

Απαγόρευση Λιτανειών…

Απαγόρευση περιφοράς Επιταφίου….

Θεραπευτικές εκτρώσεις…

Μάσκες μέσα στο ναό ακόμη και από ιερείς…

Εκδίωξη ομολογητών Ιερέων και Επισκόπων…

Εξύβριση ομολογητών λαϊκών…

 Rapitest για να μπεις στο Ναό..

σε λίγο το εμβόλιο .. 

“Ευλογημένο” το εμβόλιο…

Οικουμενισμός , Επίσκεψη αρχιαιρεσιάρχη…

πρόβα για το σφράγισμα !

=====================================================

🆘 Με λένε Φοβερή Μποτσουανομετάλλαξη και ήρθα γιατί μαζικά σταματήσατε να κάνετε την 3η Δόση❗

http://trelogiannis.blogspot.com/

======================================================

Η φιλία είναι κάτι ξεχωριστό, είναι το θεϊκό που γίνεται αισθητό, δεν συζητιέται, είναι αυτή η χημεία που εγκαθίσταται ανάμεσα σε δύο όντα χωρίς πολλά λόγια

“””””” “Η φιλία είναι κάτι ξεχωριστό, είναι το θεϊκό που γίνεται αισθητό, δεν συζητιέται, είναι αυτή η χημεία που εγκαθίσταται ανάμεσα σε δύο όντα χωρίς πολλά λόγια.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο – το ίδιο και οι φιλίες, το ίδιο και οι άνθρωποι που μας στέλνει ο Θεός σε ορισμένες στιγμές

Αγαπητέ φίλε, δεν βρίσκω ένα κατάλληλο συμπέρασμα, αλλά θέλω να ξέρεις ότι όλο αυτό το κείμενο είναι γραμμένο χωρίς αξιώσεις πέρα ​​από ειλικρίνεια. Φροντίστε τον εαυτό σας και επιδιώξτε να περιβάλλεστε από ανθρώπους που σας μοιάζουν, ανθρώπους που σας βοηθούν, που σας κάνουν να νιώθετε σημαντικοί, αγαπητοί και εκτιμημένοι. 

Να θυμάστε ότι μετά από κάθε καταιγίδα, ο ήλιος θα χαμογελά πιο λαμπερός από ποτέ(σ.Οδοιπ. οι ναυτικοι γνωριζουν)

Και κάθε δοκιμασία ζωής που θα υποβληθείς θα σε κάνει πιο δυνατό και θα έρθει με ένα μάθημα που σου ζητώ να μην αγνοήσεις.  Γράψε το κάπου στη γωνία της ψυχής σου.  Πείτε στους αγαπημένους σας ότι τους αγαπάτε, αγκαλιάστε τους και δείξτε τους πόσο σημαντικοί είναι στη ζωή σας. 

Να είσαι ο ίδιος καλός άνθρωπος, ό,τι και να γίνει, κρατάς την όμορφη ψυχή σου και να θυμάσαι ότι κάπου, κάποιος, θα είναι πάντα μαζί σου.  Ίσως όχι πάντα σωματικά, αλλά ψυχική κάθε στιγμή. 

Σε ευχαριστώ, αγαπητέ φίλε, για όλα όσα μου λες ωραία, που με σκέφτεσαι, που δεν ξεχνάς να μου δίνεις ένα χαμόγελο και την ενθάρρυνση. 

Σε ευχαριστώ που με άκουσες και για κάθε στιγμή που μου έλεγες ότι θα ήταν μια χαρά. 

Σ ‘ευχαριστώ που είσαι φίλος μου! 

Σας ευχαριστώ που ανάμεσα στους αγαπημένους ανθρώπους στην ψυχή σας υπάρχει ένας που φέρει το όνομά μου!  Και σας ευχαριστώ που αφιερώσατε χρόνο και διαβάσατε αυτές τις γραμμές!

 Συναντιόμαστε στην προσευχή, όπου οι ψυχές μιλούν διαφορετικά… »  “”””””””

 (Πατηρ  Χρυσόστομος Φιλιπέσκου – « Ζήσε όμορφα, συγχώρεσε στον χρόνο και αγάπησε αληθινά ! »)

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

======================================================

“” Με αγάπη από μια βλαμμένη που πιστεύει Στον Θεό και έχει υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Και χαίρεται πολύ γι΄αυτό ! “” Κατερίνα Κουτρούλη

Η Κατερίνα Κουτρούλη γράφει:

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα “αγάπης” που κυριαρχεί και έξω αλλά κυρίως εδώ μέσα, ο τελευταίος στόχος είναι ο Σερβετάλης που αποφάσισε να αποχωρήσει από την παράσταση μετά από την επιβολή των νέων μέτρων σύμφωνα με τα οποία, στο θέατρο δεν μπορείς να πας ούτε με rapid test.

Πήρε την απόφαση γιατί δεν ήθελε αυτό τον διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων.Από χθες λοιπόν τον βρίζουν και ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του γιατί πρέπει να έχουμε άποψη για όλα. Γιατί πριν πάρει την απόφασή του, έπρεπε να ρωτήσει τον Μάκη, τον Τάκη και την Σούλα να του δώσουν το ok.

Αλλά δεν σταματάει εκεί. Πέρα από τα μπινελίκια, κάποιοι θεωρούν πως ο Σερβετάλης έχει υποστεί βλάβη λόγω της πίστης του Στον Θεό. Με λίγα λόγια, από ότι καταλαβαίνω, όποιος πιστεύει Στον Θεό είναι βλαμμένος.

Υποθέτω πως οι γονείς και οι παπούδες αυτών που θεωρούν πως όταν πιστεύεις, έχεις υποστεί βλάβη, ήταν βλαμμένοι που πίστευαν, που άναβαν τα καντηλάκια τους, που προσεύχονταν, που πήγαιναν εκκλησία, που κοινωνούσαν. Μεγάλωσαν λοιπόν σε οικογένειες βλαμμένων.Αλλά ξεχνάω πως τότε ήταν εντάξει να πιστεύεις Στον Θεό. Τώρα είναι ντεμοντέ ρε παιδί μου. Τώρα προχώρησε ο κόσμος. Ποιος Θεός; Είμαστε με τα καλά μας;

Τώρα είσαι in όταν δημοσιεύεις φιλοσοφίες του Osho (ένα από τα μεγαλύτερα καθάρματα, υπάρχει και σχετικό ντοκιμαντέρ για το πόσο απατεώνας ήταν), όταν δημοσιεύσεις αποφθέγματα του Δαλάι Λάμα ή του Κρισναμούρτι, είναι in να ασχολείσαι με βουδισμό, ινδουισμό, με ότι θέλεις τέλοσπάντων, εκτός από τον Χριστιανισμό.

Μόνο λόγια Του Χριστού μην αναφέρεις γιατί τότε είσαι βλαμμένος και Χριστιανοταλιμπάν.

Μα πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι κάποιοι άνθρωποι. Έχουν άποψη για κάτι που δεν φρόντισαν να γνωρίσουν ποτέ. Που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν τι είπε Ο Χριστός και τι έπραξε.

Ένας Θεός που το όνομά Του είναι Αγάπη. Που αγκάλιασε την πόρνη, τον ληστή, τον λεπρό και τον κάθε αμαρτωλό και κατηγορήθηκε και βασανίστηκε γι’ αυτό.

Φτάσαμε στο 2021 και το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε σωστά είναι να προσβάλλουμε τον άλλο για τα πιστεύω του, να τον χαρακτηρίζουμε και να του κολλάμε ταμπέλες. Να κρίνουμε και να κατακρίνουμε κάθε κίνηση , λέξη ή απόφαση ενός ανθρώπου, λες και είναι δικιά μας δουλειά. Πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας αν ο καθένας κοίταζε λίγο τα του εαυτού του και άφηνε στην άκρη τις επιθέσεις στους άλλους ανθρώπους.

Με αγάπη από μια βλαμμένη που πιστεύει Στον Θεό και έχει υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη.

Και χαίρεται πολύ γι΄αυτό !!!

============================================================

Ο πρώτος παιδικός σταθμός!… Αφιέρωμα στον άγιο Στυλιανό

Αφιέρωμα στον άγιο Στυλιανό από την Ηλιαχτίδα

Με την ευκαιρία της εορτής του αγίου μας, παραθέτουμε ένα μικρό αφιέρωμα – για να μάθουμε περισσότερα για τον προστάτη των μικρών παιδιών, του αγίου Στυλιανού…

Ό Άγιος Στυλιανός γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μικράς Ασίας, μεταξύ του 400 και 500 μ.Χ. Ήταν ευλογημένος από την κοιλιά της μητέρας του ακόμη. Όσο μεγάλωνε, τόσο με την Χάρη του Θεού γινόταν κατοικητήριο του Άγιου Πνεύματος.
Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα σπάνια προτερήματα της αγιασμένης ζωής του. Αν και ήταν και αυτός παιδί και νέος και έφηβος , μολονότι είχε κι εκείνος σάρκα, εν τούτοις δεν άφησε τις επιθυμίες να μολύνουν το πνεύμα και την ψυχή του. Ήταν αγνός, αγνότατος.

Δεν άφησε επίσης να τον κυριεύσει κανένα γήινο πάθος. Δεν επέτρεψε στα πλούτη και στην φιλοπλουτία να κυριαρχήσουν στην ψυχή του και να την υποτάξουν στην φθορά και στην απώλεια.

Με την δύναμη και την Χάρη του Θεού πολέμησε όλα τα δολώματα της φθαρτής και πρόσκαιρης ζωής. Φιλοσόφησε με την αληθινή σοφία του Θεού και είδε πόσο πρόσκαιρος και τιποτένιος είναι ο υλικός τούτος κόσμος. Αποφάσισε έπειτα να βαδίσει με την επιθυμία της ψυχής του. Η ψυχή του τον καλούσε σε αγώνες ηθικούς και ωραίους. Τον καλούσε στην άσκηση της αρετής. Του έδειχνε τον δύσκολο και δύσβατο δρόμο της αιωνίας ζωής, της παντοτινής ευτυχίας.

H αγνή και πιστή καρδιά του υπάκουσε στην φωνή της ψυχής του. Και η πρώτη ενέργεια του ήταν να πουλήσει την περιουσία του και να την μοιράσει στους φτωχούς της Εκκλησίας. Και όταν δεν του είχε απομείνει τίποτε πια από την πατρική κληρονομία , γεμάτος ανακούφιση και χαρά , είπε:

“ Πέταξα μια βαριά άγκυρα, που με κρατούσε δεμένο κοντά στις επιθυμίες του φθαρτού σώματος. Πέταξα από πάνω μου την φθορά και την απώλεια. Τώρα ανοίγεται μπροστά μου πιο ευδιάκριτος ο δρόμος της αληθινής ζωής .”
Απαλλαγμένος, λοιπόν, ο Άγιος από τα φθαρτά, αλλά και συγχρόνως με ευτυχισμένη την καρδιά του, διότι μοίρασε τα πλούτη του σε φτωχούς δυστυχισμένους και σε θεάρεστα άλλα έργα, σκέφτεται πώς θα ζήσει τιμιότερα και αγιότερα τη ζωή του.

Πόσο ανώτερο κάμνει τον άνθρωπο η διδασκαλία του Χριστού, από τη διδασκαλία των φιλοσόφων !

Αυτό το βλέπουμε , εάν συγκρίνουμε την πράξη αυτή του Αγ. Στυλιανού με εκείνο που έκανε ένας αρχαίος φιλόσοφος , Κράτης ονόματι. Και εκείνος κατάλαβε ότι ο πλούτος είναι τύραννος. Τον δουλεύει ο άνθρωπος σαν αφεντικό του. Είναι σκλαβωμένος ο άνθρωπος στον πλούτο του και είναι δεμένος. Δεν είναι ελεύθερος. Γι´αυτό και αυτός πήρε τα χρήματα του, ανέβηκε σ´ έναν παραθαλάσσιο βράχο και από εκεί τα πέταξε στη θάλασσα, φωνάζοντας συγχρόνως: « Κράτης Κράτητα ελευθεροί ». Εγώ δηλ. ο Κράτης με το να πετάξω τα λεφτά μου στη θάλασσα ελευθερώνω τον Κράτητα , τον εαυτόν μου.
Κι’ o Κράτης ελευθερώθηκε μεν από τα χρήματα του , αλλά δέθηκε περισσότερο από τον εγωισμό του. Πέταξε τα χρήματα του για να του πούνε ένα «μπράβο». Οι οπαδοί του Χριστού όμως τα αποχωρίζονται, και συγχρόνως κτυπούν τα πάθη τους και κυρίως τον εγωισμό. Αγωνίζονται να ελευθερωθούν από το τυραννικό πάθος του εγωισμού , διότι και η φιλοπλουτία είναι παιδί του εγωισμού. Για να απαλλαγούν όμως από τα πάθη και τον εγωισμό αρχίζουν ισόβιο αγώνα , έχοντας συγχρόνως και τη Θεία Χάρη βοηθό.

Ο Κράτης ένας ήταν (αν που το έκαμε αυτό οδηγούμενος από τη φιλοσοφία), οι Χριστιανοί όμως που το πετυχαίνουν εφαρμόζοντας την διδασκαλία του Χριστού είναι εκατομμύρια. Πράγματι σε κάθε γενιά πόσα εκατομμύρια εγκαταλείπουν τα εγκόσμια και ζουν θεληματικά φτωχοί. Ένα από τα τρία προσόντα του μοναχού είναι η ακτημοσύνη. Όλα τα πλήθη των μοναστών «αποθέτουν πάντα όγκον» όχι για ένα κούφιο μπράβο , αλλά για να αποκτήσουν την Βασιλείαν του Θεού. Δίνουν τα γήινα και παίρνουν τα επουράνια. Δίνουν τα ρέοντα και παίρνουν τα μόνιμα και παντοτινά. Αποθέτουν το βάρος του πλούτου για να μπορούν ελεύθεροι να τρέχουν για να εισέλθουν στην Βασιλείαν του Θεού. Έχουν υπ´όψει τους το « ως δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την Βασιλείαν του Θεού » , που είπε ο Κύριος. Πόσο λοιπόν ανώτερη είναι η διδασκαλία του Χριστού από την φιλοσοφία των ανθρώπων.

Με μοναδική πλέον περιουσία τα ενδύματα του , αρχίζει ένα σκληρό και αγωνιστικό στάδιο σύμφωνα με την διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Αφού , λοιπόν, με τις ευεργεσίες του , ανέβασε ο μακάριος Στυλιανός τον γήινο θησαυρό του στους ουρανούς, και τον ασφάλισε, πήγε σε ένα μοναστήρι και ντύθηκε το μοναχικό σχήμα. Από τη στιγμή εκείνη καμιά γήινη σκέψη , καμιά υλική παρένθεση δεν μπορεί να τον απομακρύνει από την πίστη του και την προσευχή του. Τίποτε άλλο δεν φροντίζει και τίποτε άλλο δεν επιδιώκει, παρά μονάχα ό,τι είναι αρεστό στο άγιο θέλημα του Θεού. Αγωνίζεται πως να αρέσει στον Κύριο , πως να τελειοποιήσει την ψυχή του , πως να κερδίσει τον Παράδεισο. Καμιά δική του θέληση , που αντιστρατεύεται το θέλημα του Θεού , δεν βρίσκει θέση στην ζωή του.

Η αυστηρή ασκητική του ζωή είναι απερίγραπτη. Η αγιότης του αρχίζει να αστράφτει. Η ταπεινοφροσύνη του λαμποκοπάει. Η αγνότης του θαμπώνει. Η νηστεία του είναι αυστηρότατη. Η προσευχή του αληθινή επικοινωνία με τον Θεό. Οι αγρυπνίες του είναι θαυμαστές.

Τρεις στόχους έβαλε για σκοπό του να επιτύχει ως μοναχός: την ακτημοσύνη , την αγνότητα και την υπακοή. Τους τρεις αυτούς στόχους τους πέτυχε. Και στις τρεις αυτές αρετές πήρε, σαν να πούμε, άριστα ο Άγιος Στυλιανός. Την ακτημοσύνην του την είδαμε. Δεν κράτησε για τον εαυτό του από την περιουσία του τίποτε απολύτως. Ούτε φρόντισε ν’ αποκτήσει ποτέ στη ζωή του κάτι τι και αυτός. Έζησε με φτώχεια και τελεία ακτημοσύνη.

Την αγνότητα του επίσης και την ηθικότητα του την κράτησε πολύ ψηλά. Κρατούσε την ψυχή του καθαρή «από παντός μολισμού σάρκας και πνεύματος». Αγωνιζότανε στις επιθέσεις του εχθρού να μη τον αγγίξει η βρωμερή αμαρτία. Στο μυαλό του στριφογύριζαν πάντα τα λόγια τού Κυρίου μας που είπε:«Μακάριοι οι κα­θαροί τη καρδία , ότι αυτοί τον Θεόν όψονται. Ευτυχισμένοι δηλαδή και καλότυχοι είναι όσοι έχουν καθαρή την καρδιά τους από τη βρώμα της ανηθικότητας διότι αυτοί θ’ αξιωθούν να δούνε το Θεό στη Βασιλεία των Ουρανών.

Η υπακοή του στο Γέροντα του και τους άλλους ήταν παραδειγματική. Αγωνίστηκε σκληρά να κόψει «το δικό του θέλημα», που στηρίζεται στον εγωισμό. Είναι πολύ δύσκολο να κόψη κανείς το θέλημα του. Αυτό το ξέρουν όσοι αγωνίζονται τον πνευματικόν αγώνα.

Ο Άγιος Στυλιανός πολέμησε στο Μοναστήρι εκείνο σκληρά εναντίον των τριών εχθρών, της σάρκας, του κόσμου και του διαβόλου. Για να καταβάλει τον καθένα από αυτούς χρειάσθηκε πόλεμος πολυχρόνιος , σκληρός και ανύστακτος.
Στις τρεις αυτές λέξεις κρύβονται ηρωισμοί και παλαίσματα υπεράνθρωπα.

Έτσι ο Άγιος Στυλιανός αποδεικνύεται λαμπρό αστέρι της ασκητικής ζωής.
Γίνεται παράδειγμα σε νεότερους και παλαιότερους. Όλοι τον θαυμάζουν και τον προβάλλουν σαν παράδειγμα. Τον έχουν σαν πρότυπο μιμήσεως.
Άλλα η αυστηρότης εκείνη του ασκητικού βίου δεν του είναι αρκετή, θέλει να πλησιάσει περισσότερο στην τελειότητα. Επιθυμεί, τώρα την πλήρη μόνωση τον αυστηρότατο ασκητισμό: τον αναχωρητισμό. Αποχαιρετάει τους αδελφούς μοναχούς στο Μοναστήρι και αποσύρεται ο Άγιος μακριά σε έρημο και ακατοίκητο μέρος. Εκεί στην έρημο κατασκηνώνει σ’ ένα σπήλαιο.
Το νέο στάδιο της ασκητικής του ζωής είναι ουράνιας τελειότητος. Οι μέρες και οι νύχτες του κυλούν με λογισμούς , με σκέψεις και προσευχές για τον Τρισυπόστατο Θεό. Ψάλλει ολόψυχα το μεγαλείο του Θεού. Υμνεί την Αγία Τριάδα. Ζει ενωμένος με τον Θεό! Τίποτε δεν διασπά την θεϊκή του γαλήνη.

Όλα όσα βρίσκονται γύρω του και όσα προβάλλουν στον μακρινό του ορίζοντα δεν είναι τίποτε άλλο , παρά αποδείξεις του Δημιουργού. Μελέτα τα δημιουργήματα του Θεού και δυναμώνει πιο πολύ ή πίστη του. Νοιώθει καλά εκείνο που λέγει ο Απόστολος Παύλος « Τα γάρ αόρατα του Θεό ο τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται η τε αΐδιος αύτου δύναμις και θειότης ».

Ο σημερινός άνθρωπος, δεν έχει την ευκαιρία να βλέπει τα έργα το Θεό, που τον βοηθούν στο να πιστεύει στο Θεό.

Ζει χωμένος μέσα στις τεράστιες πόλεις , μέσα στις πελώριες πολυκατοικίες ή στο θόρυβο των εργοστασίων. Απομακρύνθηκε έτσι από τη φύση , απομακρύνθηκε από τα δημιουργήματα του. Βλέπει περιορισμένα τα δικά του δημιουργήματα μόνον. Γι´αυτό απομακρύνεται από τον Θεό και λιγοστεύει η πίστη του συνεχώς.
Οι αστρονόμοι, οι οποίοι παρατηρούν συνεχώς τα ουράνια σώματα, τα πολυάριθμα άστρα, τα έργα του Θεού, είναι ευσεβείς και θεοφοβούμενοι. Ο μεγάλος αστρονόμος Κέπλερ , όταν άκουε το όνομα του Θεού , σηκωνόταν όρθιος και έβγαζε το καπέλο του.

Και ο ερημίτης Στυλιανός εκεί στην ησυχία της έρημου είχε τον καιρόν να παρατηρεί τα δημιουργήματα του Θεού και να φιλοσοφεί επάνω σ’ αυτά. Έβλεπε τον Δημιουργό σε όλα , διότι εσκέπτετο , ότι ήταν αδύνατον να γίνει μόνος του αυτός ο τρισμέγιστος κόσμος , τόσον ωραίος , σκόπιμος και αρμονικός. Έβλεπε τον Θεόν στα απειροπληθή άστρα του ουρανού , που στροβιλίζονται στο αχανές διάστημα με τόση ταχύτητα , άλλα και ακρίβεια.

Έβλεπε τον Θεό στον γίγαντα της ημέρας τον ήλιο ο οποίος με το να κρατεί κανονική απόσταση από την Γή , δίδει με την θερμότητα του ζωή στους ανθρώπους , τα ζώα και σ’ όλη την γύρω φύση. Έβλεπε τον Θεό στο νεράκι που κελάρυζε στις βρυσούλες του βουνού και τον δρόσιζε. Σκεφτόταν ότι το νερό αυτό ήταν κάτω στις θάλασσες και τους ωκεανούς και όμως η πανσοφία και παντοδυναμία του Θεού το ανεβάζει στο βουνό. Το εξατμίζει , το κάνει αραιότατο και ανάλαφρο σύννεφο. Το μεταφέρει με τον αέρα στα βουνά , το κάνει ψηλή βροχούλα , το ραντίζει σε όλο το πρόσωπο της γης και την ποτίζει. Το εναποθηκεύει στα σπλάχνα των ορέων σε τεράστιες αποθήκες και το δίδει λίγο – λίγο στις βρυσούλες , που τρέχουν συνεχώς !

Έβλεπε τον Θεό στα αναρίθμητα ζώα τα μικρά και τα μεγάλα , που δημιούργησε ο Θεός «κατά γένος και κατά είδος». Κοίταζε την ποικιλία των δένδρων και των φυτών και σκεφτόταν , αν δεν τα έφτιαχνε αυτά ο Θεός , θα ήταν αδύνατον η ζωή των ανθρώπων και των ζώων. Διότι όλα αυτά τρέφονται από το φυτικό βασίλειο.

Τα έβλεπε όλα αυτά και αναφωνούσε με τον Δαυίδ: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού ποίησιν δέ χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα ». Ξεσπούσε κατόπιν σε δοξολογία , λέγοντας: « Ως έμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε! Πάντα έν σοφία έποίησας. Επληρώθη ή γη της κτίσεως Σου »!

Δύο βιβλία διάβαζε συνεχώς στην έρημο: το βιβλίο της φύσεως και το βιβλίο της Αγίας Γραφής. Η καρδιά του , η διάνοια του , η ψυχή του , όλη ή ύπαρξης του είναι ολόθερμα δοσμένη στον Θεό. Θείο και ιερό ρίγος διαπερνά την ασκητική σάρκα του , καθώς η ψυχή του εμβαθύνει στο κάλλος της θείας Δημιουργίας. Το άγιο πάθος της αγάπης του οσίου Στυλιανού προς το πανάγιο Όνομα του Θεού τον συγκλονίζει. Όλη η δύναμη του είναι συγκεντρωμένη στη θεία αυτή αγάπη. Εγκαταλείπει έτσι ο Άγιος το σαρκικό εγώ του. Παύει να φροντίζει για την τροφή του. Γίνεται όλος ακμή πνεύματος και ψυχής. Μπορεί να πει και αυτός «ζω δέ ουκέτι εγώ, ή δέ έν εμοί Χριστός».

Τρεφόταν με χόρτα της ερήμου. Και όταν δεν υπήρχαν αυτά , ο Θεός δεν τον άφηνε. Ο Θεός , που θαυματουργεί δια τους Αγίους και μέσω των Αγίων , δεν άφηνε τον σεβάσμιο όσιο να εξαντληθεί από την πείνα. Τον κράτησε στην ζωή στέλνοντας του τροφές με τους αγγέλους, όπως έστελνε και στους άλλους Αγίους, στον Προφήτη Ηλία, τον Άγιο Μάρκο τον Αθηναίο τον φιλόσοφο και λοιπούς

Πολλά χρόνια έζησε τη σκληρή ζωή του αναχωρητή. Πάλεψε στην έρημο επί δεκαετίας ολόκληρες σκληρά με τον διάβολο και τον εαυτό του. Πάλεψε να ξεριζώσει τα πάθη του , να αποκτήσει τις αρετές και να φθάσει στην αγιότητα που θέλει ο Θεός , ο Οποίος είπε: «γίνεσθε Άγιοι , ότι Εγώ Άγιος ειμί».
Ο Δημιουργός ήθελε να ζήσει ακόμη ο Άγιος Στυλιανός , για να λαμποκοπάει με την αρετή του και να παραδειγματίζει με την αυστηρότητα της ασκητικής του ζωής. Ήθελε η έμψυχος εκείνη στήλη της εγκράτειας , ο φωτεινός λύχνος της ερήμου , να λάμψει σ’ όλα τα πέρατα της γης. Ήθελε ο Θεός να φανούν οι ποικίλες αρετές του. Ο λύχνος όμως πρέπει να βρίσκεται ψηλά , για να φέγγει σ’ όλους και όχι να κρύβεται και να χά­νεται η λάμψη του.

Έτσι και εκείνοι , που φεγγοβολούν με τις αρετές τους , τους φανερώνει ο Θεός για να γίνονται φως στο δρόμο της ζωής των άλλων.
Έτσι και ο Άγιος Στυλιανός , αφού με τους σκληρούς ασκητικούς αγώνας του στολίστηκε με τις αρετές και ήταν σαν λαμπάδα , με το γλυκό και ζεστό φως , αφού έφθασε σε ύψη δυσθεώρητα αρετής , μπορούσε να χύσει στο λαό το ιλαρό φως της αγιότητας του , προς δόξαν Θεού και σωτηρία ανθρώπων. Ο δίκαιος Θεός θα έδειχνε ακόμη στον κόσμο πως αντιδοξάζει εκείνους , που λατρεύουν το όνομα Του και Τον δοξάζουν.

Διαδόθηκε , λοιπόν, η φήμη του Αγίου Στυλιανού παντού. Πλήθος κόσμου από διάφορα μέρη συνέρρεαν μ’ ευλάβεια προς τον Άγιο για να θαυμάσουν την αγιότητα του και ν’ αποκομίσουν ψυχικά και σωματικά αγαθά. Η αγία του μορφή , τα σοφά του λόγια , οι προτροπές του άλλαξαν την ζωή πολλών ανθρώπων. Πολλοί ήταν εκείνοι που γοητευμένοι από την ασκητικότητα του , εγκατέλειπαν τον κακό εαυτό τους και μετανοούσαν και αναγεννιόνταν ψυχικά. Συγκινητικές ήταν οι εκδηλώσεις των Χριστιανών που τον επισκέπτονταν στην έρημο , εκεί στο ασκητήριο του. Ήξερε να γαληνεύει τις ταραγμένες ψυχές. Κοντά του έτρεχαν και άλλοι ασκητές για να ενισχυθούν με τα λόγια του και την λάμψη του στο σκληρό ασκητικό βίο.

Γνώριζε ο Άγιος Στυλιανός , ότι για να κερδίσει κανείς την Βασιλεία των Ουρανών πρέπει να έχει την ψυχή του , σαν την ψυχή των μικρών παι­διών. Του έκαναν εντύπωση τα λόγια του Κυρίου: «Εάν μη στραφείτε και γίνεσθε ως τα παιδία ου μη είσέλθητε εις την Βασιλείαν των Ουρανών». «Των γαρ τοιούτων εστίν η Βασιλεία του θεού», των μικρών παιδιών δηλαδή που είναι αθώα. Ήξερε ότι τα παιδιά έχουν αγγελικές ψυχές. Το κτυπάει ο πατέρας του και πάλι πηγαίνει σ’ αυτόν. Τον κτυπάει ο φίλος του και δεν του κρατάει κακία , αλλά σε λίγο πάλιν παίζουν μαζί. Ενώ οι μεγάλοι το κρατούν μέσα τους. Γι´αυτό ήθελε να τα βοηθάει, να τα προστατεύει τα παιδιά. Και στην αγία του εκείνη επιθυμία ο Παντογνώστης Θεός του έδωσε την Χάρη Του , να μπορεί να κάνει θαύματα.

Ο Θεός βράβευσε το ιερό του αίσθημα και του έδωσε την θαυματουργική δύναμη να θεραπεύει τα ασθενή παιδιά. Μητέρες από κοντινά και μακρινά μέρη , με φορτωμένα στους ώμους ανάπηρα και άρρωστα παιδιά έτρεχαν , με πόνο και πίστη, κοντά στον Άγιο για να ζητήσουν την θεραπεία των παιδιών τους. Μέρες ολόκληρες βάδιζαν μέσα σ’ έρημα μέρη για να βρουν την δοξασμένη από τον Θεό ασκητική σπηλιά του Αγίου Στυλιανού. Και όταν έφθασαν εκεί , με δάκρυα στα μάτια έπεφταν στα πόδια του Γέροντα ασκητή , δόξαζαν τον Θεό , που τον συνάντησαν και τον παρακαλούσαν να γιατρέψει τα παιδιά τους. Ο Άγιος Στυλιανός γεμάτος καλοσύνη και συμπόνια έπαιρνε τ’ άρρωστα νήπια στα χέρια του και με μάτια δακρυσμένα παρακαλούσε το Θεό να τα γιατρέψει.

Ο Δεσπότης των Ουρανών άκουγε την ολόψυχη προσευχή του και ο Άγιος θαυματουργούσε. Παιδιά άρρωστα εύρισκαν την υγειά τους.  Παθήσεις διαφόρων ειδών εξαφανίζονταν. Μπροστά στη δύναμη του Θεού καμιά αρρώστια δεν μπορούσε ν’ αντισταθεί. Μανάδες έκλαιγαν από χαρά έξω από το ασκητήριο του. Και άλλες καταφιλούσαν με σεβασμό και ευγνωμοσύνη το χέρι του Αγίου γέροντα , δοξάζοντας τον Θεόν. Δοξολογούσε κι’ εκείνος ακατάπαυστα το Άγιο Όνομα Του και τον ευχαριστούσε για τα θαύματα αυτά , που τον αξίωνε να κάνει. Έπειτα γεμάτος στοργή κοίταζε τα αθώα πλασματάκια που είχαν λυτρωθεί από την αρρώστια. Ένα γλυκό χαμόγελο , χαμόγελο αγγελικό άνθιζε στο πρόσωπο του σεβασμίου ασκητού. Τα θαύματα όμως αυτά γινόταν γνωστά σ’ όλα τα μέρη και κόσμος πολύς έτρεχε στον Άγιο Στυλιανό για να τον παρακαλέσει να γιατρέψει από κάποια ασθένεια τα παιδιά του.

Έτσι δόξαζε ο Άγιος Θεός το όνομα του οσίου Στυλιανού που αφιέρωσε την ζωή του για την δόξα του Θεού. ‘Αλλά δεν ήταν μόνο τα θαύματα της θεραπείας των παιδιών που δόξαζαν το όνομα του ταπεινού Αγίου Στυλιανού. Ο Άγιος απέκτησε φήμη ως θαυματουργού , διότι έκανε τους άτεκνους ευτέκνους , με την προσ­ευχή του. Με την προσευχή του Αγίου Στυλιανού πολλές στείρες τεκνοποιούσαν. Πολλοί πιστοί Χριστιανοί με την ευλογία του , αν και ήταν άτεκνοι πρωτύτερα , απέκτησαν ωραία και γεμάτα υγεία παιδιά.
Πολλοί μάλιστα καλοί Χριστιανοί και μετά την κοίμηση του , επικαλούμενοι το όνομα του Αγίου και ζωγραφίζοντας σαν τάμα την εικόνα του , απέκτησαν παιδιά , αν και είχαν χάσει την ελπίδα πια να τεκνοποιήσουν.
Εν τω μεταξύ απ’ όλα τα μοναστήρια πήγαιναν στον γέροντα ασκητή για να ευφρανθούν κοντά του , το άρωμα της αγιότητας του. Μοναχοί και ασκητές ζητούσαν από τον Άγιο δάσκαλο συμβουλές, για το πως πρέπει να αντιμετωπίζουν τους πειρασμούς και πως να επιβάλλουν την γαλήνη στα κοινόβια τους.

Όλοι τον έβλεπαν σαν πρότυπο αγίας ασκητικής ζωής. Η προσωπικότητα του ήταν γεμάτη τα­πεινοφροσύνη και άστραφτε από ουράνιο κάλλος . Και εκείνος ακούραστος με αγγελική γαλήνη τους δίδασκε , τους καθοδηγούσε , τους γέμιζε την καρδιά , τους στερέωνε στην πίστη , τους διέλυε τις αμφιβολίες. Ειρήνευε με τις συμβουλές του από μακριά όσα μοναστήρια είχαν εσωτερικές διχόνοιες. Έτσι έζησε κι έτσι δόξασε το όνομα του Θεού και δοξάσθηκε από τον Ουράνιο Πατέρα ο Άγιος Στυλιανός.

Όταν έφθασε σε βαθειά γεράματα , έστειλε ο Θεός τους Αγγέλους Του και πήραν την αγία του ψυχή , για να την αναπαύσουν από τους πολύχρονους κόπους , τις στερήσεις και την σκληρότητα της ασκητικής ζωής. Κοιμήθηκε , λοιπόν, ο Άγιος πλήρης ημερών και αρετών.

Πού τον έθαψαν δεν γνωρίζουμε , ούτε διασώθηκαν άλλα στοιχεία από την κουρασμένη και αγιασμένη ζωή του. Έμεινε όμως το όνομα του. Τον σέβεται και τον τιμά όλη η Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη. Τον επικαλούνται στις ανάγκες τους και προπαντός για τα άρρωστα παιδιά τους. Κτίζουν στο όνομα του μεγαλοπρεπείς Ναούς. Στην Αθήνα υπάρχουν τουλάχιστον δύο Ναοί του Αγίου Στυλιανού στον Γκύζη και στον Καρέα. Τα θαύματα του Αγίου συνεχίζονται και μετά την κοίμηση του. Και σήμερα ο Άγιος Στυλιανός εξακολουθεί να είναι προστάτης των παιδιών. Λένε μάλιστα, ότι από την λέξη “στυλώνει” που σημαίνει “στηρίζει τη υγεία των παιδιών”.

Ο Άγιος εικονογραφείται με ένα νήπιο σπαργανωμένο στην αγκαλιά του που συμβολίζει , ότι είναι ο προστάτης των νηπίων. Η μνήμη του Αγίου Στυλιανού εορτάζεται στις 26 Νοεμβρίου.

Επίλογος 
Ο Άγιος Στυλιανός είναι προστάτης των μικρών παιδιών. Και είναι αλήθεια , ότι οι γονείς τρέχουν στον Άγιο να τα θεραπεύσει από τις διάφορες ασθένειες του σώματος. Δεν τρέχουν όμως στον Άγιο να τα προστατέψει και από τις ασθένειες της ψυχής. Τα παιδιά πάσχουν από ελαττώματα και πάθη. Ο άγιος είναι πρόθυμος να τα βοηθά , να τα προστατεύει και να τα θεραπεύει όχι μόνον σωματικά , άλλα και ψυχικά , αρκεί να υπάρχει πίστη. Αλλά και εκτός της ειδικής αυτής περιπτώσεως , η ζωή του μας καλεί και εμάς να εργασθούμε τα έργα της ευσέβειας , της σωφροσύνης, της δικαιοσύνης , της ελεημοσύνης.

Μας καλεί στη θερμή πίστη , αν θέλουμε να δούμε Θεού πρόσωπο κατά την ημέρα της Κρίσεως. Μας καλεί να ζήσουμε με έργα το θέλημα του Θεού για να παραλάβουν και τη δική μας την ψυχή οι άγγελοι και να την οδηγήσουν στην αιώνια ευτυχία και μακαριότητα των Ουρανών

!!! ΑΜΗΝ !!!

Από το βιβλίο: ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ << Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ >>
του π. Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου
Εκδόσεις: Ορθόδοξου Τύπου

=====================================================