Ρώτησα τον Θεό:”Γιατί με πας, μέσα στην τρικυμία..;” Κι εκείνος μου απάντησε:”Γιατί, οι εχθροί σου δεν ξέρουνε κολύμπι….”

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

=====================================================

ΠΑΡΑΒΟΛΉ ΤΌ ΜΉΛΟ

Παραβολή 

Ένα μήλο έχει μεγαλώσει σε μια μηλιά – μια μεγάλη, κατακόκκινη, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου! Κοίταξε τους γείτονές του: ο ένας ήταν σκουληκωμένος, ο άλλος ανώριμος και ο τρίτος ήταν τόσο υπερώριμος που κόντευε να πέσει. 

“Είμαι ο καλύτερος! – σκέφτηκε χαρούμενο το όμορφο μήλο. Απλά πρέπει να δυναμώσω στο κλαδί και να γεμίσω χυμό για να γίνω ακόμα πιο όμορφος!». Ξαφνικά όμως φύσηξε δυνατός άνεμος και έπεσε βροχή. 

Το όμορφο μήλο δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο κλαδί και έπεσε στη λάσπη. Και τότε ήρθε ένα γουρούνι και, γρυλίζοντας, το έφαγε. 

Σε κάθε πνευματική πτώση, ο κύριος λόγος είναι η υπερηφάνεια.

======================================================

Ρωτήθηκε ένας ενάρετος γέροντας: – Τι αναπαύει περισσότερο την Παναγία μας;

Ρωτήθηκε ένας ενάρετος γέροντας:

– Τι αναπαύει περισσότερο την Παναγία μας; 

Και ο σοφός εκείνος γέροντας απάντησε: 

– α) να αγαπήσουμε και να μνημονεύουμε το όνομα του Υιού Της, με την ευχή του Χριστού

β) να αγαπήσουμε και να μιμηθούμε τη ζωή του Υιού Της και τη δική Της, μια ζωή γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και αγνότητα, κατεξοχήν αυτές τις αρετές και γ) να αγαπήσουμε και να κάνουμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. 

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας, περιέχουν πάρα πολύ Χάρη!

Νηστεύουμε 40 μέρες τα Χριστούγεννα, για να ευπρεπήσουμε τη φάτνη της ψυχής μας, να απαλλαχτεί από τα πάθη και να γεννηθεί εκεί μέσα ο Χριστός. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τιμούμε τον Χριστό που σαρκώθηκε.

Υπάρχουν άνθρωποι, που όταν είναι μόνοι τους, περνούν δραματικότατες στιγμές, διότι στερούνται τη Χάρη, δεν μπορούν να ησυχάσουν με τον εαυτόν τους. 

Η μοναξιά γι’ αυτούς είναι μια κόλαση, διότι η Χάρη δεν τους παρηγορεί. 

Γι’ αυτό επιδιώκουν να είναι συνεχώς μέσα στον κόσμο, όπου εκεί η κατάσταση ”κουκουλώνεται” προσωρινά, αλλά δεν θεραπεύεται.

Οι Πατέρες την μοναξιά την ερμηνεύουν ως απουσία του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο και όχι ως μια αίσθηση απουσίας των ανθρώπων γύρω του…

Οι συμπροσευχές με αιρετικούς (παπικούς, προτεστάντες κ.λπ.), απορρίπτονται ρητώς και αμετακλήτως, διότι οι Ορθόδοξοι που θα συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους προσευχές θα χάσουν τη Χάρη, η οποία θα ”κλειδωθεί”. 

Οι Ορθόδοξοι θα χάσουν και όχι οι αιρετικοί, που δεν έχουν Χάρη. 

Έχω εγώ ως Ορθόδοξος το πρόβλημα που έχω τη Χάρη, ενώ ο άλλος που δεν έχει τη Χάρη, τί έχει να χάσει; Για να βοηθήσεις τον άλλον πρέπει να μη βλάψεις τον εαυτόν σου. Θα κάνω ένα φαγητό, που δεν θα έχω πρόβλημα να το φάω και να το δώσω και σε σένα.

Εάν τελικά ο Χριστός σώσει τον διάβολο και όλους τους αμαρτωλούς αμετανόητους ανθρώπους, τότε είναι σαν να έχει μάταια Σαρκωθεί και Σταυρωθεί…

Ο υπερήφανος άνθρωπος κατηγορεί τους πάντες, εκτός από τον εαυτόν του. Προκαλεί τους άλλους και θέλει να υπερισχύσει το θέλημά του και εκτοξεύει κατάρες. Γίνεται σκληρόκαρδος και δεν ευσπλαχνίζεται κανέναν άνθρωπο. 

Ο υπερήφανος δεν μπορεί να καταλάβει, ότι είναι αμαρτωλός, διότι είναι αφώτιστος. Για να φωτιστεί κανείς πρέπει να μαλακώσει η καρδιά του με την αυτομεμψία και σιγά – σιγά θα καταλάβει με την αυτογνωσία, ότι είναι ένα ταλαίπωρο μηδενικό…

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS

Jacob Burckhard ΙΙΙ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ – 2

                                            ΤΟΜΟΣ 2ος

                    ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ:  ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ

ΙΙΙ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ – 2

     Η αρχαία ποίηση είχε όμως ήδη περιγράψει την ύπαρξη μεταστοιχειωμένων ηρώων. Ο Ησίοδος αναφέρεται στα  Έργα και Ημέρες σ’ αυτούς τούς ήρωες, και στη διαμονή τους στις Νήσους τών Μακάρων:

«Σε άλλους, τέλος, ο Ζευς, ο γιός τού Κρόνου και πατέρας των θεών,

Πρόσφερε μιαν ύπαρξη και μια κατοικία μακριά από τούς ανθρώπους,

Εγκαθιστώντας τους στα πέρατα της γης.

Κατοικούν, με την καρδιά απαλλαγμένη από φροντίδες, στις Νήσους τών Μακάρων, δίπλα στους βαθείς στροβίλους τού Ωκεανού,

Καλότυχοι Ήρωες, στους οποίους η εύφορη γη προσφέρει τρείς φορές τον χρόνο,

Μια πλούσια και γλυκιά συγκομιδή».

     Αυτή ακριβώς η «εν ετέρα μορφή» ύπαρξη περιγράφεται στο υπέροχο και μυστηριώδες απόσπασμα ενός πινδαρικού θρήνου: « Σ’ εμάς εδώ πάνω είναι νύχτα, αλλά γι’ αυτούς στον Άδη λάμπει ο ήλιος· στην πόλη τους μπροστά απλώνεται μια ροζ-πορφυρή πεδιάδα· η ιερή βοσβελία προσφέρει τη σκιά της και οι χρυσοί καρποί της βαραίνουν  στα κλαδιά της. Εκείνοι όμως χαίρονται με τα άλογα και τους αγώνες, κι άλλοι με τα ζάρια και τις κιθάρες, και κάθε είδος ευτυχίας βρίσκει εδώ την πληρότητά της. Η προσφιλής εξοχή είναι γεμάτη αρώματα, που συνταιριάζουν την ευωδία τους με τη λαμπερή φλόγα στους βωμούς τών θεών».

      Όταν ο Πόντος γέμισε πια από Έλληνες εποίκους, μερικοί από τούς ευδαίμονες ήρωες απέκτησαν μια πιο συγκεκριμένη, μόνιμη κατοικία: την αποκαλούμενη Λευκή Νήσο, σε άγνωστη τοποθεσία, κοντά στις εκβολές τού Δούναβη, μιαν έκταση είκοσι σταδίων, με πυκνά δάση, γεμάτα ήμερα και άγρια ζώα, ένα ιερό και ένα άγαλμα του Αχιλλέα· ο οποίος εξακολουθούσε ωστόσο να ζει με τη σύζυγό του Ελένη, περιτριγυρισμένος από τούς δύο Αίαντες, τον Πάτροκλο και τον Αντίλοχο. 

     Δημιούργημα κατά βάση τού θρύλου τής Τροίας, η εικόνα τού ήρωα είναι πιθανόν να προεκτάθηκε, όπως τη συνέλαβε η ελληνική συνείδηση, στο παρελθόν, φθάνοντας μέχρι και στις πρωτόγονες γενιές. Μυθικά πρόσωπα, διαφορετικού επιπέδου και προέλευσης, κατατάχθηκαν, απ’ τη στιγμή που εμφανίστηκαν στο έπος, ανάμεσα στους ήρωες: πρόσωπα που ανήκαν στους αρχαίους θρύλους τών Θηβών, του Άργους, της Κρήτης, της φυλής τών Μινύων τής Καλυδώνας, καθώς και οι ήρωες φυλών όπως ο Ιόνιος Θησέας· αλλά και θεϊκές τελικά υπάρξεις, στις οποίες η παράδοση είχε αποδώσει μιαν εντελώς επική βιωτή, όπως οι αρχαίοι ηλιακοί θεοί Ηρακλής και Περσέας, οι Διόσκουροι και η επιφανής αδελφή τους Ελένη, της οποίας η φυσιογνωμία αποκτά συχνά τα χαρακτηριστικά τής κυνηγού Αρτέμιδος, της Σεμέλης και της Αφροδίτης, καθιστάμενη μια καθεαυτή τελικά θεά. Υπήρχαν ακόμη μνημεία πολλών επικών ηρώων, που τα κατορθώματά τους τα γνώριζε, χάρη στο έπος, ολόκληρη η Ελλάδα, ενώ και ανώνυμα μέχρι τότε μνημεία μιας αρχαιότερη εποχής αποδίδονταν σ’ αυτούς τούς ήρωες.

     Οι περισσότερες πόλεις διατηρούσαν ωστόσο, εκτός από αυτά τα γνωστά σε όλο το έθνος μυθικά πρόσωπα, και την ανάμνηση τοπικών ηρώων, από το σκοτεινό, ιστορικό και πρωτόγονο παρελθόν τους, το γεμάτο βιαιότητες και απειλές. Απ’ τους οποίους το μόνο που απέμενε ήταν πια το όνομά τους, καθώς οι τοπικοί μύθοι που διέδιδαν τη δόξα τους είχαν πλέον χαθεί, και η φήμη τους παρέμενε άγνωστη στην υπόλοιπη Ελλάδα, διότι οι αοιδοί και οι Αθηναίοι αργότερα τραγικοί ποιητές δεν τους ανέφεραν.

Γι’ αυτό και υπήρχαν σε όλες τις πόλεις  «ηρώα», μέσα σ’ έναν ιερό συχνά περίβολο, προς τιμήν τοπικών ηρώων, εντελώς αγνώστων εκτός τής περιοχής τους, για τους οποίους και οι ίδιοι οι κάτοικοι ελάχιστα γνώριζαν, αλλά τούς επικαλούνταν πάντοτε πριν από τη μάχη. Οι Πλαταιείς είχαν, για παράδειγμα, επτά «αρχηγούς», στους οποίους και έκαναν έκκληση πριν από κάθε πόλεμο. Η λατρεία που απέδιδαν σ’ αυτά τα μνημεία ήταν εμβληματική, και όταν συνοδεύονταν από επίσημες τελετές και αγώνες, η άμιλλα μεταξύ τών πόλεων, που αποτέλεσε κίνητρο για μεγαλειώδη επιτεύγματα στην Ελλάδα, της προσέδιδε ιδιαίτερη λαμπρότητα.

      Από τη στιγμή που η ελληνική παράδοση καθιέρωσε τον τύπο τού λατρευομένου ήρωα, κατέστη αντιληπτό, ότι η τιμή αυτή δεν ανήκε σε ένα πολύ περιορισμένο μόνον είδος ανθρώπων, αλλά αποτελούσε έναν τίτλο, που μπορούσε να κατακτηθεί. Μόνο δε το αίμα που έτρεχε στις φλέβες τής ελληνικής αριστοκρατίας θα μπορούσε να αποτελέσει τη βασική γι’ αυτό προϋπόθεση: αν θεωρούνταν μόνον οι αρχαίοι ήρωες μέχρι τότε απόγονοι των θεών, υπήρχε ένας μεγάλος τώρα αριθμός ανθρώπων, που διεκδικούσαν τη δόξα αυτής, της έστω και πολύ μακρινής καταγωγής.

Η ίδρυση, από τον 8ον αιώνα, αποικιών ευνόησε σημαντικά την ανάδειξη των ηρώων, καθώς εκείνοι που μετέφεραν μαζί τους οι νέοι άποικοι, εξακολουθούσαν να απολαμβάνουν τις ίδιες, όπως στις πόλεις τής καταγωγής τους, τιμές, ένα δικαίωμα που καθιερώθηκε σταδιακά, και επιβίωσε μέχρι τούς ύστερους χρόνους. Δεν έλειπε πράγματι ποτέ, από τον χώρο τής Αγοράς μιας ελληνικής πόλης τού Πόντου, ή στις όχθες τού Νείλου, στη Σικελία, ή κατά μήκος τής βόρειας ακτής τής δυτικής Μεσογείου, το ηρώο τού ιδρυτή της. Ο τίτλος τού ήρωα μπορεί βέβαια να αποτελούσε ακόμα και το αποτέλεσμα μιας καπηλείας, σε ορισμένες περιπτώσεις· ο Ιέρων π.χ. των Συρακουσών ίδρυσε εκ βάθρων μια νέα Κατάνη στη θέση τής παλαιάς, προκειμένου να αποκτήσει ο ίδιος τις τιμές ενός ήρωα. Οι δε βασιλείς τηής Σπάρτης, που είχαν πολύ περιορισμένες εξουσίες εν ζωή,  λατρεύονταν μετά τον θάνατό τους ως θεοί, κι αυτό όχι επειδή ανήκαν σε κάποια περιφανή γενιά, όπως οι Ηρακλείδες, κάτι που θα προϋπέθετε ανάλογες άλλωστε τιμές και για τους γονείς τους. Αλλά και οι γόνοι βασιλικών οικογενειών τιμήθηκαν σε κάποια νησιά ως ήρωες (σύμφωνα με τις επιτάφιες επιγραφές). Κάποιος χρησμός απαιτούσε μερικές φορές να αποδωθούν, με αφορμή κάποιες επικείμενες συμφορές, τιμές σε έναν συγκεκριμένο ήρωα, ο οποίος υποτίθεται πως είχε ζήσει στην απειλούμενη πόλη, αλλά η φήμη του είχε με τα χρόνια ξεχαστεί, προκαλώντας την οργή του.

Αποδίδονται πράγματι αρκετοί παρόμοιοι χρησμοί στο Μαντείο τών Δελφών. Ο τίτλος τού ήρωα ήταν μάλιστα δυνατόν να αποδωθεί επί τόπου, στο πεδίο τής μάχης σε περίοδο πολέμου, όταν ένας νεκρός πολεμιστής είχε ιδιαιτέρως, ακόμη και από το εχθρικό στρατόπεδο, διακριθεί. Ο Κροτωνιάτης Φίλιππος, που κατέστη Ολυμπιονίκης, και υπήρξε ο ομορφότερο νέος τής εποχής του, ακολούθησε τον Δωριέα στην εκστρατεία του κατά τής Σικελίας, όπου και σκοτώθηκε στη μάχη εναντίων τών Φοινίκων και των κατοίκων τής Σεγέστας, οι οποίοι όμως ανήγειραν ηρώο, εξ αιτίας τού κάλλους του,προς τιμήν του, όπου και τελούσαν εξιλεωτικές κατόπιν θυσίες. Ο Αχεμενίδης Αρταχαίης, ένας γίγαντας με στεντόρεια φωνή, ασθένησε και πέθανε κατά την άφιξη του Ξέρξη στην Άκανθο· ο περσικός στρατός τού ανήγειρε τότε έναν τύμβο, ένας όμως χρησμός απαίτησε να του αναγνωριστεί ο τίτλος και η  λατρεία τού ήρωα.

      Τιμές ήρωα άρχισαν να αναγνωρίζονται με την πάροδο των χρόνων – αν και είναι δύσκολο να προσδιοριστή το πότε και το πού ακριβώς ξεκίνησε αυτή η πρακτική – ακόμα και σε κάποιο σύγχρονο πολιτικό πρόσωπο, με λαϊκή ψήφο, σύμφωνα με το πνεύμα τής κάθε εποχής και για όση διάρκεια παρέμενε στη εξουσία κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Οι Συρακούσιοι αφιέρωσαν στον νομοθέτη τους Διοκλή ένα ιερό με δαπάνες τού Κράτους περί τα τέλη του 5ου αιώνα, το οποίο κατεδάφισε όμως λίγο αργότερα ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος, για να χτίσει τα τείχη τής πόλης, αδιαφορώντας πλήρως για το ενδεχόμενο εκδίκησης ενός τόσο νεοφανούς ήρωα.

Ενώ αποδόθηκαν επίσης τιμές ήρωα σε στρατηγούς που σκοτώθηκαν σε νικηφόρες μάχες ή έστω σ’ έναν πόλεμο. Ο Βρασίδας, που μεταφέρθηκε ημιθανής στην Αμφίπολη, ετάφη αρχικά από τούς Σπαρτιάτες συστρατιώτες του, για να αναγείρουν όμως στη συνέχεια οι συμπολίτες του ένα πέτρινο, προστατευτικό τείχος γύρω από το μνήμα του, καθιερώνοντας επίσημους εορτασμούς με αθλητικούς αγώνες και ετήσιες θυσίες προς τιμήν του, ισοπεδώνοντας μάλιστα το αναμνηστικό μνημείο τού Αθηναίου Άγνωνα, επίσημου ήρωα και ιδρυτή τής πόλης, εξαφανίζοντας έτσι οποιοδήποτε αναμνηστικό στοιχείο θα αποδείκνυε το ποιος υπήρξε ο πρώτος δημιουργός τής αποικίας τους· μόνον ο Βρασίδας θα ήταν από ’δώ και πέρα ο ήρωας της πόλης.

Οι Αθηναίοι πάλι κήδεψαν κατά τον Λαμιακό πόλεμο (322 π. Χ.) τον στρατηγό τους Λεωσθένη, που πληγώθηκε θανάσιμα από πέτρα, «με τιμές ήρωα, εξ αιτίας τής πολεμικής του ανδρείας». Ο Τιμολέων ωστόσο, στην κηδεία τού οποίου παρευρέθηκαν πλήθη από όλη τη Σικελία, τιμήθηκε μεν με  μουσικούς και αθλητικούς αγώνες, καθώς και με ένα μεγαλοπρεπές μνήμα, χωρίς να του αναγνωριστεί ποτέ, περιέργως, το καθεστώς ενός ήρωα, όπως προκύπτει από το σχετικό, επίσημο διάταγμα που διέσωσε ο Πλούταρχος. Ενώ ο γηραιός Αιθίδας, ένας στρατηγός που διακρίθηκε στους πολέμους εναντίον τών Μακεδόνων, λατρεύτηκε αντιθέτως ως πραγματικός ήρωας ενάμιση αιώνα αργότερα.

Και επειδή παρατηρείται  συνήθως μια πλειοδοσία, μακροπρόθεσμα, σ’ αυτά τα θέματα, διότι η συνήθεια προκαλεί και την ανία, δεν πρέπει να εκπλαγούμε από το γεγονός ότι οι αξιέπαινοι ηγέτες τής Αχαϊκής Συμμαχίας Άρατος και Φιλοποίμην, θεωρήθηκαν ισόθεοι μετά τον θάνατό τους, σε μιαν εποχή που ορισμένοι από τούς εν ζωή Διαδόχους αποκαλούνταν ήδη θεοί. Το γεγονός ότι υποτιμήθηκε αργότερα ο απλός τίτλος τού ήρωα, μπορεί να οφείλεται και στο ότι η πολιτεία τον απένεμε σε νεκρούς, αφού είχε εξαντλήσει προηγουμένως κάθε άλλου είδους τιμές, όπως στεφάνια, προεδρίες, αγάλματα κ. ο. κ., και ήθελε να εκφράσει μιαν ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη για τις υπηρεσίες κάποιου μέλους της προς το Κράτος. Όταν πέθανε στην Ταρσό ο Στωικός Αθηνόδωρος, που υπήρξε φοροεισπράκτορας του Αυγούστου, εξασφαλίζοντας ειδικές ωστόσο φοροελαφρύνσεις για τους κατοίκους τής πόλης, ο λαός τού αφιέρωσε μιαν ετήσια λατρευτική εορτή ως ήρωα.

     Και ολόκληρα όμως στρατεύματα πολεμιστών που θυσιάστηκαν, μπορούσαν να γίνουν αντικείμενο ηρωικής λατρείας στους αρχαίους χρόνους.

Οι Φιγαλείς δεν παρέλειψαν ποτέ να προσφέρουν κάθε χρόνο θυσίες στο κοινό μνήμα τών Ορεσθασίων, που είχαν θυσιαστή για χάρη τους. Ενώ μια δολοφονική σφαγή πολεμιστών Φωκαέων στην ιταλική πόλη Άγυλλα προκάλεσε, μετά από πολλές συμφορές, έναν χρησμό τής Πυθίας, που ζητούσε να τιμηθούν ως ήρωες. Οι δε κάτοικοι των Πλαταιών συνέχισαν να προσφέρουν, ακόμη και την εποχή τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ετήσιες θυσίες προς τιμήν τών νεκρών τής φημισμένης μάχης τού 479, αλλά και οι Μαραθώνιοι τιμούσαν ως ήρωες (πέρα από τούς μυθικούς ήρωες της Μάχης τού Μαραθώνα) όλους τούς νεκρούς πολεμιστές που είχαν ταφεί στον τόπο τους.

Σε όλα μάλιστα τα ταφικά μνημεία που ανεγέρθηκαν αργότερα, οι τιμές για τους νεκρούς τών πολέμων ξεπέρασαν κάθε όριο. Ο Περικλής ονόμασε αθάνατους, όπως οι θεοί, εκείνους που θυσιάστηκαν στην εκστρατεία κατά τής Σάμου, και ο Δημοσθένης, ή αυτός που συνέταξε τον Επιτάφιο λόγο του, αναφωνεί:

« Πώς δεν θα θεωρούσαμε μακάριους όλους αυτούς που δικαίως συγκατοικούν με τους θεούς τού Άδη, και συγκαταλέγονται ανάμεσα στους αρχαίους ήρωες των Νήσων τών Μακάρων; ».

(συνεχίζεται)

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΔΡΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΕ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΠΟΛΕΜΟ. ΜΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΟΤΑΝ Η ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΣ ΛΑΤΡΕΥΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΣΕ ΤΗΝ ΘΕΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ, ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ. ΡΩΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΗΡΩΑ: ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΙΣ; ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΜΕ; ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ  ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ ΑΠΟΣΠΩΝΤΑΣ ΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ, Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΛΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΑΘΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΛΛΟΣ, ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ.

Αναρτήθηκε από amethystos

Σχολιο Οδοιπ.

, Jacob Burckhardt – ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (101 )περα απο τα “πιστευω” και την προσωπικοτητα του Burckhardt το κειμενο (βεβαιως-βεβαιως) ειναι εξαιρετικο ωφελιμο για τους Ελληνες…….

=====================================================

Τσιοδρομαγειρέματα = Καρδιολογος Αρβανιτης , Δρ Bhakdi , Δρ Μαίρη Τάλη Μπόουτεν

Αποκαλύψεις του κ. Αρβανίτη στο Ανατρεπτικό Δελτίο.

“” …… Εδώ όμως προκύπτει κάτι. Βγαίνει ένας λαγός απ’ αυτά τα νούμερα, διότι, παρότι η Hufington Post πήρε τους τόσους εμβολιασμένους και τους 9 χιλιάδες ανεμβολίαστους και είπε ότι έχουνε φοβερά μικρή θνησιμότητα και λοιπά, και κάτι τέτοιες αλχημείες στατιστικές που απευθύνονται σε καθυστερημένα παιδάκια, προκύπτει το εξής:

Όποιος θέλει μπορεί πανεύκολα να πάρει τις 2 μελέτες, του κυρίου Τσιόδρα και της Huffington που απέχουν κάποιες μέρες (περίπου μήνα) η μία από την άλλη, και να πει, αυτό το μεσοδιάστημα αν κάνουμε αφαίρεση και από τα νέα νούμερα της Huffington βγάλω τα προηγούμενα του κυρίου Τσιόδρα, φαίνεται αυτό το διάστημα πόσοι πέθαναν από κάθε ομάδα. Και τί προκύπτει; Βγάλτε τώρα το σλάιντ να δούμε. …

«Σεισμό» προκαλεί η ανάλυση του καρδιολόγου, Κωνσταντίνου Αρβανίτη, ο οποίος πήρε τα στοιχεία του ΕΟΔΥ για τους θανάτους εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων και παρατήρησε ότι καθημερινά καταγράφονται περισσότεροι θάνατοι σε εμβολιασμένους παρά σε ανεμβολίαστους! 

Όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο Κ.Αρβανίτης σημειώνονται τριπλάσιοι θάνατοι σε εμβολιασμένους απ’ ότι σε ανεμβολίαστους τους τελευταίους μήνες και συγκεκριμένα από τα τέλη Σεπτέμβρη, όπου και έγινε η ανάλυση του Σωτήρη Τσιόδρα, μέχρι και τις αρχές Νοέμβρη, όπου και υπήρξε διαρροή των στοιχείων του ΕΟΔΥ σε ΜΜΕ, καταγράφηκαν 972 θάνατοι σε πλήρως εμβολιασμένους, 163 θάνατοι σε ατελώς εμβολιασμένους και 442 θάνατοι σε ανεμβολίαστους! https://www.youtube.com/embed/zxiuVNAV_Sg?controls=0&modestbranding=1&rel=0&showinfo=1&loop=0&fs=0&hl=el&playsinline=true&enablejsapi=1&origin=https%3A%2F%2Fwww.pronews.gr&widgetid=1

Για ποιά πανδημία των ανεμβολίαστων μιλάμε τότε; 

«Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί και δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση», τονίζει ο γιατρός και να συμπληρώσουμε ότι εδώ και λίγες ημέρες που τα στοιχεία βρίσκονται στη δημοσιότητα κανείς δεν τα έχει διαψεύσει!Μετάλλαξη Μποτσουάνα: Με ειδική άδεια, 10ήμερη καραντίνα & 3 αρνητικά PCR στην Ελλάδα από χώρες της Ν. Αφρικής (upd)

Μιλάμε για απίστευτα πράγματα, την ώρα που βλέπουμε «ειδικούς» και κυβέρνηση καθημερινά να λένε διαφορετικά νούμερα για τον αριθμό των εμβολιασμένων που διασωληνώνονται σε ΜΕΘ. 

Μάλιστα ο Κ.Αρβανίτης ζητά ανοιχτά την παρέμβαση του εισαγγελέα, όπως τονίζει χαρακτηριστικά «είναι πρώτη φορά από την αρχή της πανδημίας που δηλώνω κάτι τέτοιο και το κάνω με πλήρη επίγνωση», ενώ τονίζει ότι ή τα συστημικά ΜΜΕ λένε ψέματα για τις ΜΕΘ και πρέπει να τους ασκηθεί δίωξη για ψευδείς ειδήσεις, ή λένε αλήθεια και πρέπει να υπάρξει έρευνα για το πού πεθαίνουν τελικά οι εμβολιασμένοι. 

Διαβάστε αναλυτικά την αποκαλυπτική ανάρτηση του Κωνσταντίνου Αρβανίτη

«ΜΗΠΩΣ ΕΦΤΑΣΕ ΠΙΑ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ;

ΔΙΑΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΣΧΗΜΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΩΝ!

ΜΗΠΩΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΘ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΕΙ ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ,

ΟΤΙ ΣΤΙΣ ΜΕΘ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΙ;

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί και δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση!

Αν και ο ΕΟΔΥ αποφεύγει να κοινοποιεί νευραλγικά δεδομένα για την εμβολιαστική κατάσταση των θανόντων, έκανε δύο φορές το “λάθος” να τα δώσει σε “ημέτερους” και μόνο! 
Αλλά αυτό μας είναι αρκετό για να ξετρυπώσουμε μία τραγική αλήθεια.

Προκύπτει μία τραγική πραγματικότητα για τους εμβολιασμένους συμπολίτες μας, που σίγουρα επισύρει και ποινικές ευθύνες.
 Ας δούμε όμως τα γεγονότα βήμα-βήμα.
_________________________________

ΒΗΜΑ 1ο

Πριν από ένα μήνα περίπου, ο κ. Τσιόδρας παρουσίασε μια “μελέτη” του, που την πραγματοποίησε με στοιχεία που του έδωσε ο ΕΟΔΥ.  Στοιχεία που όμως δεν τα έδωσαν σε κανέναν άλλον, ούτε ο ΕΟΔΥ, ούτε ο κ. Τσιόδρας…

Ο σκοπός της υποτιθέμενης “μελέτης” του κ. Τσιόδρα ήταν να “αποδείξει” ότι οι μαζικοί εμβολιασμοί τάχα μας γλύτωσαν από πολλούς θανάτους. Εκανε λοιπόν επεξεργασία κάποιων αριθμητικών δεδομένων (που ΔΕΝ μας τα κοινοποιεί) και οδηγήθηκε στα συμπεράσματα που σκόπευε από την αρχή, με έναν τρόπο αδιαφανή και που θέλει να τα αποδεχτούμε στα πλαίσια του “πίστευε και μη ερεύνα”!

Αναγκαστικά όμως, μέσα σε αυτήν την “μελέτη” εμφάνισε 3 σημαντικούς αριθμούς, που αφορούν τους θανάτους των πλήρως εμβολιασμένων, των ατελώς εμβολιασμένων και των  ανεμβολίαστων, από την αρχή του 2021 ως την πραγματοποίηση της “μελέτης” του.

Αυτοί οι αριθμοί είναι:

1) Πλήρως εμβολιασμένοι: 701 θάνατοι
2) Ατελώς εμβολιασμένοι: 607 θάνατοι
3) Ανεμβολίαστοι: 8.572 θάνατοι

Αυτοί οι 3 αριθμοί είναι για μας 3 φάροι στο σκοτάδι. 

Αν τώρα ξυπνήσει μέσα μας ο Σέρλοκ Χολμς και αρχίσουμε και ψάχνουμε τα καθημερινά ημερήσια δελτία του ΕΟΔΥ, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά τα αριθμητικά δεδομένα ταιριάζουν μόνο με τα δεδομένα του δελτίου της 27ης Σεπτεμβρίου.

Οπότε οι παραπάνω πέθαναν μεταξύ 1ης Ιανουαρίου και 27ης Σεπτεμβρίου 2021.
_____________________________________

ΒΗΜΑ 2ο

Πριν 15 μέρες η HUFFINGTON POST ανακοίνωσε και αυτή στοιχεία από τον ΕΟΔΥ, (που επίσης δεν δόθηκαν σε κανέναν άλλον), σχετικά με τους θανάτους πλήρως εμβολιασμένων και ατελώς εμβολιασμένων, από την αρχή του έτους ως την 7η Νοεμβρίου 2021.

Οι αριθμοί αυτοί είναι:

1) Πλήρως εμβολιασμένοι: 1673 θάνατοι (!)
2) Ατελώς εμβολιασμένοι: 770 θάνατοι

Οι ανεμβολίαστοι προκύπτουν εύκολα, αν από τα συνολικά στοιχεία του δελτίου του ΕΟΔΥ της 7ης Νοεμβρίου, αφαιρεθούν οι δύο παραπάνω αριθμοί, των πλήρως και των ατελώς εμβολιασμένων.

Ετσι προκύπτουν 9.014 θάνατοι ανεμβολίαστων (από την αρχή του 2021 ως την 7η Νοεμβρίου).
________________________________________

ΒΗΜΑ 3ο

Αν από τα νούμερα της 7ης Νοεμβρίου (στο ΒΗΜΑ 2ο) αφαιρέσουμε τα νούμερα της 27ης Σεπτεμβρίου (στο ΒΗΜΑ 1ο) βρίσκουμε τι ακριβώς συνέβη μέσα σε αυτές τις 41 μέρες που μεσολάβησαν.

Ετσι έχουμε για τους θανάτους που σχετίζονται με Covid:

1) Πλήρως εμβολιασμένοι: 972 θάνατοι (!)
2) Ατελώς εμβολιασμένοι: 163 θάνατοι
3) Ανεμβολίαστοι: μόλις 442 θάνατοι (!)

Το αποτέλεσμα είναι σοκαριστικό!

Στο μεσοδιάστημα των 41 ημερών μεταξύ 2 αυτών “μελετών”, πέθαναν με Covid περίπου 3πλάσιοι εμβολιασμένοι, από όσοι πέθαναν ανεμβολίαστοι!
Καθημερινά δηλαδή, κατά μέσον όρο, πέθαιναν μόλις 11 ανεμβολίαστοι, όταν ταυτόχρονα πέθαιναν 28 εμβολιασμένοι (24 πλήρως και 4 ατελώς)….

Μα κάθε βράδυ, όλα τα συστημικά τηλεοπτικά κανάλια μας λένε το ακριβώς αντίθετο! Οτι οι ΜΕΘ για Covid είναι ασφυκτικά γεμάτες με βαριά πάσχοντες συμπολίτες μας, “που είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία ανεμβολίαστοι”. Οτι περίπου το 90% των νοσηλευόμενων στις ΜΕΘ είναι ανεμβολίαστοι.

Αυτό δεν ακούμε κάθε βράδυ;

Ομως αποδείχθηκε με τα επίσημα στοιχεία του ΕΟΔΥ ότι πεθαίνουν σχεδόν 3 πλάσιοι εμβολιασμένοι από όσοι ανεμβολίαστοι…
Επειδή “ένα κι ένα κάνει δύο” και για να μην τρελαθούμε εντελώς, προκύπτουν 2  σοβαρότατα θέματα για εισαγγελική διερεύνηση.
(Είναι ΠΡΩΤΗ φορά από την αρχή της πανδημίας που δηλώνω κάτι τέτοιο και το κάνω με πλήρη επίγνωση.)

______________________________________

ΔΥΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ

Υπάρχουν μόνο 2 εκδοχές και 3η δεν υπάρχει:
– ή τα ΜΜΕ λένε ψέματα 
– ή τα ΜΜΕ λένε αλήθεια

1η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Τα συστημικά ΜΜΕ κάθε βράδυ να λένε ψέματα και να βγάζουν το άσπρο, μαύρο.

Στην περίπτωση αυτή πρέπει να κινηθεί εισαγγελέας, για να διερευνήσει την “διασπορά ψευδών ειδήσεων, με σκοπό την κατατρομοκράτηση του κόσμου κλπ”, όπως αυτά καθορίστηκαν από την πρόσφατη τροποίηση του άρθρου 191 του Ποινικού Κώδικα και να σχηματίσει κατηγορητήριο κατά των υπεθύνων, πράγμα όχι και ιδιαίτερα δύσκολο, αν σκεφτούμε ότι ΟΛΑ τα συστημικά κανάλια λένε ΚΑΘΕ βράδυ, το ΙΔΙΟ ακριβώς ψέμα.

2η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Τα συστημικά ΜΜΕ να λένε αλήθεια και πράγματι η συντριπτική πλειονότητα των νοσηλευομένων στις ΜΕΘ να είναι ανεμβολίαστοι.
Τότε, ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ πέθαναν οι σχεδόν 3πλάσιοι θανόντες εμβολιασμένοι;

Τους κρατούν σκόπιμα έξω από τις ΜΕΘ, για να μην χαλάσει το αφήγημα που θέλει την συντριπτική πλειονότητα στις ΜΕΘ να την κατέχουν οι ανεμβολίαστοι;

Ετσι οι εμβολιασμένοι καταλήγουν “σαν το σκυλί στο αμπέλι”, είτε σε ράντζα στους διαδρόμους, είτε σε κοινούς θαλάμους, είτε (ακόμη χειρότερα) τους διανέμουν σε διάφορες άλλες κλινικές των νοσοκομείων,, πράγμα που εκτός από την άδικη μεταχείριση των εμβολιασμένων εμπεριέχει και το έγκλημα της ΣΚΟΠΙΜΗΣ διασποράς του Covid;

Μιλούμε για έγκλημα, πολύ βαρύτερο της διασποράς ψευδών ειδήσεων.
(Από κάτι κελαϊδήματα πουλιών που έχουν φτάσει στα αυτιά μου, που δεν ήθελα να τα πιστέψω, μάλλον η 2η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ισχύει…)
_____________________________________________
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Οι θνησιμότητες που προκύπτουν για τις 3 ομάδες είναι πολύ αποκαλυπτικές:
1) Ανεμβολίαστοι: 0,011% (11 ανά 100.000)
2) Πλήρως εμβολιασμένοι:  0,016%  (16 ανά 100.000)
3) Ατελώς εμβολιασμένοι: ):  0,051% (51 ανά 100.000)

Επιβεβαιώνεται πανηγυρικά η προηγούμενη ανάλυσή μας, στην ανάρτηση:
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=145912417776701&id=100…

Σε εκείνη την ανάρτηση, που αφορούσε ΟΛΟ το χρονικό διάστημα της πανδημίας, πάλι είχαμε δείξει ότι οι πλήρως εμβολιασμένοι έχουν μισή φορά υψηλότερη θνησιμότητα από τους ανεμβολίαστους:

– Ανεμβολίαστοι: 0,008%,  (8 ανά 100.000)
– Πλήρως εμβολιασμένοι: 0,012%  (12 ανά 100.000)»

βλέπει ότι σε αυτές τις λιγοστές ημέρες -ούτε μήνα- πέθαναν -στην τρίτη σειρά-

972 πλήρως εμβολιασμένοι, σε περίπου ένα μήνα μέσα,

163 ημιεμβολιασμένοι, και μόλις, μόλις, μόνο

440 ανεμβολίαστοι, από την επιδημία των ανεμβολίαστων τάχα.

-https://www.youtube.com/watch?v=9kGEahGcVdQ&t=193s AlertTV.gr

======================================

ΜΙΑ_ΤΙΜΙΑ_ΓΙΑΤΡΟΣ💞Μαίρη Τάλη Μπόουτεν

🎙️ Συγκλονίζει η ομιλία της!!

👉Καθαιρέθηκε.. διασύρθηκε..εκδιώχθηκε.Θεράπευσε εκατοντάδες ασθενείς τις με ΙΒΕΡΜΕΚΤΙΝΗ‼️

Είναι έγκλημα πλέον να αποφασίζουν οι γιατροί πως θα θεραπεύσουν έναν ασθενή!!

Είναι έγκλημα να επιλέγει ο ασθενής ποια Θεραπεία θα ακολουθήσει!! 📌Το νοσοκομείο που εργαζόταν Houston Methodist Hospital https://www.facebook.com/plugins/video.php?height=315&href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2F100003310394891%2Fvideos%2F1583382848708772%2F&show_text=false&width=560&t=0

===================================================

Ο καθηγητής Μικροβιολόγος Dr. Sucharit Bhakdi:Tα εμβόλια κατά COVID19 απέτυχαν γιατί αγνόησαν θεμελιώδεις αρχές της ανοσολογίας!ΒΙΝΤΕΟ

Ο Dr. Sucharit Bhakdi, MD, Γερμανο-ταυλανδέζος Καθηγητής Ιατρικής Μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg Mainz,κι επιδημιολόγος στην τελευταία δήλωση του σχετικά με τα εμβόλια Covid αποφαίνεται ότι τα εμβόλια κατά COVID19 απέτυχαν γιατί αγνόησαν θεμελιώδεις αρχές της ανοσολογίας!«Δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο που να βάζετε στους μυς σας που να μπορεί ποτέ να σας προστατεύσει από μια λοίμωξη του αναπνευστικού… όποιος λέει το αντίθετο είτε είναι αδαής είτε ψεύδεται».

https://rumble.com/vpw1y9-the-covid-vaccines-were-designed-to-fail.html

Σε αυτό το βίντεο διάρκειας 10 λεπτών, ο Δρ. Sucharit Bhakdi τοποθετείται ως προς τον θεμελιώδη λόγο για το τρέχον κύμα των «προχωρημένων λοιμώξεων:» η αποτυχία των εμβολίων κατά του COVID έπρεπε να αναμένεται, επειδή οι θεμελιώδεις αρχές της ανοσολογίας αγνοήθηκαν στο σχεδιασμό τους.


Το πρώτο λάθος ήταν να εστιάσουμε στα αντισώματα αντί στην κυτταρική ανοσία (κυτταροτοξικά Τ-λεμφοκύτταρα) στην αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του εμβολίου, παρόλο που η κυτταρική ανοσία είναι πολύ πιο σημαντική για την αντιική ανοσία από τα αντισώματα

.https://rumble.com/embed/vn9vu3/?pub=4#?secret=NLlYS3p1nk

Το δεύτερο λάθος ήταν να παραμεληθεί η λειτουργική διάκριση μεταξύ των δύο μεγάλων κατηγοριών αντισωμάτων, που παράγει το σώμα για να προστατευτεί από παθογόνα μικρόβια:

  1. Η πρώτη κατηγορία (εκκριτική IgA) παράγεται από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος (λεμφοκύτταρα) που βρίσκονται ακριβώς κάτω από τους βλεννογόνους που καλύπτουν την αναπνευστική και εντερική οδό. Τα αντισώματα που παράγονται από αυτά τα λεμφοκύτταρα εκτοξεύονται μέσω και προς την επιφάνεια των επενδύσεων. Αυτά τα αντισώματα βρίσκονται έτσι στη θέση τους για να συναντήσουν ιούς που μεταδίδονται στον αέρα και μπορεί να είναι σε θέση να αποτρέψουν τη σύνδεση με τον ιό και τη μόλυνση των κυττάρων.
  2. Η δεύτερη κατηγορία αντισωμάτων (IgG και κυκλοφορούν IgA) εμφανίζονται στην κυκλοφορία του αίματος. Αυτά τα αντισώματα προστατεύουν τα εσωτερικά όργανα του σώματος από μολυσματικούς παράγοντες που προσπαθούν να εξαπλωθούν μέσω της κυκλοφορίας του αίματος.

Ο Δρ Bhakdi, MD στη δήλωση του σχετικά με τα εμβόλια Covid αποφαίνεται:

«Δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο που να βάζετε στους μυς σας που να μπορεί ποτέ να σας προστατεύσει από μια λοίμωξη του αναπνευστικού… όποιος λέει το αντίθετο είτε είναι αδαής είτε ψεύδεται».

dimpenews.com

=====================================================

Φώτης Κόντογλου – Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος. Ἡ Ζωὴ ἑνὸς Ὁσιομάρτυρα

(ἀπὸ τὸ Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἀκρίτας 1996)


Προχθὲς στὶς 30 τοῦ Νοέμβρη ἤτανε ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἀνδρέα τοῦ Πρωτοκλήτου. Ὅλοι οἱ ἀπόστολοι πεθάνανε μὲ μαρτυρικὸ θάνατο, κηρύχνοντας τὸ Εὐαγγέλιο σὲ διάφορες χῶρες. Στὴν Ἑλλάδα μαρτύρησε μοναχὰ ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς, ὁ Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος, δηλαδὴ ποὺ πῆγε πρῶτος κοντὰ στὸν Χριστό.

Μαρτύρησε στὴν Πάτρα. Πολὺ τιμημένη εἶναι ἡ Πάτρα μέσα στὸν κόσμο, γιατὶ ἀξιώθηκε νὰ ποτισθεῖ τὸ χῶμα της μὲ τὸ αἷμα ἐκείνου ποὺ τὸν κάλεσε ὁ Χριστὸς πρὶν ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἕντεκα, πρὶν ἀπὸ τὸν ἀδερφό του τὸν Πέτρο. Ὁ Ἀνδρέας ἤτανε στὴν ἀρχὴ μαθητὴς τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.

Μιὰ μέρα καθότανε ὁ Πρόδρομος μαζὶ μὲ τοὺς δυὸ μαθητές του, κ᾿ εἶδε ἀπὸ μακριὰ τὸν Χριστὸ νὰ περπατᾶ, καὶ γυρίζει καὶ τοὺς λέει: «Νά, αὐτὸς εἶναι τὸ ἀρνὶ τοῦ Θεοῦ». Καὶ σὰν ἀκούσανε οἱ μαθητὲς τὸ δάσκαλό τους νὰ μιλᾶ ἔτσι, πήγανε ξοπίσω ἀπὸ τὸν Χριστό. Καὶ Κεῖνος γύρισε καὶ τοὺς εἶδε νὰ τὸν ἀκολουθᾶνε, καὶ τοὺς λέγει: «Τί ζητᾶτε;» Κι᾿ αὐτοὶ τοῦ εἴπανε: «Δάσκαλε, ποῦ κάθεσαι;» Κι᾿ ὁ Χριστὸς τοὺς ἀποκρίθηκε: «Ἐλᾶτε νὰ δῆτε». Πήγανε λοιπὸν κ᾿ εἴδανε ποὺ καθότανε, κι᾿ ἀπομείνανε μαζί του ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ὁ ἕνας ἀπ᾿ αὐτοὺς τοὺς δυὸ ἤτανε ὁ Ἀνδρέας. Ὁ ἄλλος εἶναι φανερὸ πὼς ἤτανε ὁ Ἰωάννης, γιατὶ αὐτὰ ποὺ εἴπαμε παραπάνω τὰ γράφει ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης στὸ Εὐαγγέλιό του (Ἰω. α´ 35), καὶ λέγει «ἦν Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου εἷς ἐκ τῶν δύο τῶν ἀκουσάντων παρὰ τοῦ Ἰωάννου καὶ ἀκολουθησάντων αὐτῷ» (Ἰω. α´ 41).

Βλέπεις πὼς κρύβει τὸν ἑαυτό του, ποὺ ἤτανε μαζὶ μὲ τὸν Ἀνδρέα; Καὶ τὸ κάνει ἀπὸ σεμνότητα, ὄχι μοναχὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ μέρος τοῦ Εὐαγγελίου του, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα. Κ᾿ ἐνῶ εἶναι πάντα λιγόλογος στὰ καθέκαστα τῆς ἱστορίας του, σ᾿ αὐτὸ τὸ μέρος γράφει καὶ τὴν ὥρα ποὺ πήγανε κοντὰ στὸν Χριστό, κι᾿ ἀπ᾿ αὐτὸ φαίνεται πόσο τυπώθηκε μέσα στὴν ψυχή του ἐκείνη ἡ στιγμὴ ποὺ πρωτογνώρισε τὸν ἀγαπημένο του δάσκαλο. Γράφει λοιπόν: «Ὥρα ἦν ὡς δεκάτη» (Ἰω. α´ 40).

Ὕστερα, πηγαίνει ὁ Ἀνδρέας καὶ βρίσκει τὸν ἀδελφό του τὸν Πέτρο ποὺ τὸν λέγανε τότε ἀκόμη Σίμωνα καὶ τοῦ λέγει: «Βρήκαμε τὸν Μεσσία ποὺ θὰ πεῖ Χριστός». «Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν, ὃ ἐστι μεθερμηνευόμενον Χριστός». Καὶ τὸν πῆρε καὶ τὸν πῆγε στὸν Χριστό. Κι᾿ ὁ Χριστός, σὰν γύρισε καὶ εἶδε τὸν Σίμωνα, εἶπε: «Ἐσὺ εἶσαι ὁ Σίμωνας ὁ γυιὸς τοῦ Ἰωνᾶ· ἐσένα τὄνομά σου θὰ γίνει Κηφᾶς, ποὺ θὰ πεῖ Πέτρος».

Ὁ Ἀνδρέας γεννήθηκε στὴ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, ἕνα ψαραδοχώρι χτισμένο στὴν ἀκρογιαλιὰ τῆς λίμνης Γεννησαρέτ. Κατὰ τὰ παραπάνω ποὺ εἴπαμε, ὁ Πέτρος ἤτανε ἀδελφὸς τοῦ Ἀνδρέα, κ᾿ οἱ δυὸ ἤτανε γυιοὶ τοῦ γέρο Ἰωνᾶ, ψαραδόσογο. Ὁ Πέτρος ἤτανε φουριόζος καὶ ἐνθουσιαζότανε εὔκολα, ἐνῶ ὁ Ἀνδρέας ἤτανε ἥσυχος καὶ λιγόλογος, ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος: «Πέτρος θερμὸς τῷ πνεύματι ἦν πάνυ καὶ εἰς κοσμικῶν χρεῶν μέριμναν ἐπιτήδειος, ὁ δὲ Ἀνδρέας πραῢς καὶ ὀλιγόλαλος».

Ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο φαίνεται πὼς ὁ Ἀνδρέας ἤτανε ἀνάμεσα στοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἴχανε πιὸ πολὺ θάρρος μαζί του, σὰν τὸν Πέτρο, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Φίλιππο. Ὡστόσο τὰ λόγια ποὺ ἔλεγε ἦταν πάντα λιγοστά. Τὴ μέρα ποὺ μαζεύθηκε πολὺς κόσμος κι᾿ ἄκουγε τὴ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ πεινάσανε, γύρισε ὁ Χριστὸς κ᾿ εἶπε στὸν Φίλιππο: «Ἀπὸ ποῦ θὲ ν᾿ ἀγοράσουμε ψωμιὰ γιὰ νὰ φάει ὁ κόσμος;» Κι᾿ ὁ Φίλιππος τοῦ εἶπε: «Διακόσια τάλληρα ψωμιὰ δὲν φτάνουνε γιὰ νὰ φάγει ὁ καθένας τους ἀπὸ μία μπουκιά». Τότε ὁ Ἀνδρέας λέγει στὸν Χριστό: «Εἶναι ἐδῶ πέρα ἕνα παιδάριο ποὺ ἔχει πέντε ψωμιὰ κριθαρένια καὶ δυὸ ψάρια» (Ἰω. στ´ 5-10).

Κι᾿ ἄλλη φορὰ πάλι, τὴ μέρα ποὺ μπῆκε ὁ Χριστὸς στὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὰ βάγια, κάποιοι Ἕλληνες θέλανε νὰ τὸν δοῦνε, καὶ πήγανε στὸν Φίλιππο καὶ τοῦ εἴπανε: «Κύριε, θέλουμε νὰ δοῦμε τὸν Ἰησοῦ». Καὶ ὁ Φίλιππος πῆγε καὶ τὸ εἶπε στὸν Ἀνδρέα, κ᾿ ὕστερα κ᾿ οἱ δυὸ μαζὶ τὸ εἴπανε στὸν Χριστό.

Καὶ τότες ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῆ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. ιβ´ 23). «Ἔφταξε ἡ ὥρα γιὰ νὰ δοξασθεῖ ὁ γυιὸς τοῦ ἀνθρώπου», δηλαδὴ μὲ τοὺς Ἕλληνες θὰ κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο. Λοιπόν, βλέπεις; Πάλι ὁ Ἀνδρέας τοῦ μίλησε. Συμπεραίνω πὼς οἱ Ἕλληνες πήγανε καὶ τὄπανε στὸν Φίλιππο γιατὶ θἄξερε ἑλληνικά, ἀφοῦ καὶ τὄνομά του ἤτανε ἑλληνικό, μακεδονικό. Κι᾿ αὐτὸς πάλι τὸ εἶπε στὸν Ἀνδρέα, ποὺ εἶχε κι᾿ αὐτὸς ἑλληνικὸ ὄνομα, κ᾿ ἴσως γνώριζε καὶ τὴ γλώσσα. Ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, μοναχὰ αὐτοὶ οἱ δυὸ εἴχανε ἑλληνικὰ ὀνόματα.

Μετὰ τὴν Ἀνάσταση, τὴν τελευταία φορὰ ποὺ φανερώθηκε ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητές του, τοὺς εἶπε: «Πηγαίνετε καὶ μαθητέψετε ὅλα τὰ ἔθνη, βαφτίζοντάς τα στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καὶ διδάσκοντας τὰ νὰ κρατᾶνε ὅλα ὅσα σᾶς παράγγειλα. Κ᾿ ἐγὼ θἆμαι πάντα μαζί σας ὅλες τὶς ἡμέρες, μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου». Ἀφοῦ λοιπὸν πήρανε τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, τραβήξανε ὁ καθένας κατὰ τὴ φώτιση ποὺ πῆρε, στόνα καὶ στ᾿ ἄλλο μέρος.

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας τράβηξε, κατὰ τὴν παράδοση, καὶ πῆγε κατὰ πρῶτο στὰ μέρη τῆς Μαύρης Θάλασσας. Κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν Τραπεζοῦντα καὶ στὴν Ἀμισό, ἔχοντας μαζί του κάποιους ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήντα ἀποστόλους, καὶ γύρισε στὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ χιλιάδες Ἕλληνες καὶ Ἰουδαίους. Ἀπὸ κεῖ τράβηξε στὴν Κολχίδα, δηλαδὴ στὸ σημερινὸ Λαζιστᾶν, ποὺ κατοικούσανε οἱ ἄγριοι κουρσάροι οἱ λεγόμενοι Κερκέτες. Κατόπι γύρισε πίσω στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ νὰ δεῖ τὸν ἀδελφό του τὸν Πέτρο καὶ τοὺς ἄλλους ἀποστόλους, καὶ πάλι ξανάφυγε μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννη τὸν Θεολόγο καὶ πήγανε στὴν Ἔφεσο.

Στὴν Ἔφεσο εἶδε στόνειρό του τὸν Χριστό, ποὺ τὸν πρόσταξε νὰ πάγει στοὺς Σκύθες νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο. Πηγαίνοντας στὴ Σκυθία, πέρασε ἀπὸ τὴ Βιθυνία καὶ κήρυξε στὴ Νικομήδεια, στὴ Χαλκηδόνα καὶ στὴν Ποντοηράκλεια. Ἀπὸ κεῖ πῆγε στὴν Παφλαγονία καὶ κήρυξε στὴν Ἄμαστρη καὶ στὴ Σινώπη, κ᾿ ἐκεῖ βάφτισε τοὺς πιὸ πολλοὺς χριστιανοὺς καὶ κατόπι πῆγε πάλι στὴν Ἀμισὸ καὶ στὴν Τραπεζούντα. Ἀπὸ κεῖ πῆγε στὰ Σαμόσατα ποὺ βρισκότανε ἀπάνω στὸν ποταμὸ Εὐφράτη καὶ δίδαξε τοὺς Ἕλληνες, ποὺ κατοικούσανε πολλοὶ σ᾿ αὐτὸ τὸ μέρος.

Ἀπὸ τὰ Σαμόσατα ξαναγύρισε στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τότες εἶδε τὸν Παῦλο. Μετὰ τὸ Πάσχα, ἔφυγε πάλι καὶ πέρασε τὴν Καππαδοκία καὶ τὴ Λαζικὴ κ᾿ ἔφταξε στὸ Κίεβο τῆς Σκυθίας, ποὺ ἤτανε τὸ Πάνθεο τῆς σλαυωνικῆς πολυθεΐας, κι᾿ ἀπάνω σ᾿ ἕνα χαμοβούνι ἔστησε ἕναν πέτρινο σταυρό. Κατόπι πέρασε τὸν Καύκασο καὶ τὴν Κασπία Θάλασσα, καὶ κήρυξε στὴ Χορασμία, στὸ σημερινὸ Χορωσᾶν.

Ὕστερα ἔστρεψε πίσω κατὰ τὸ βασίλεμα καὶ πῆγε στὴν Κριμαία, κι᾿ ἀφοῦ δίδαξε καὶ βάφτισε πολλούς, πέρασε στὴ Σινώπη, κι᾿ ἀπὸ κεῖ πῆγε στὸ Βυζάντιο, ποὺ ἤτανε τότες ἕνα χωριό, πρὶν χτιστεῖ ἡ Κωνσταντινούπολη, κι᾿ ἀφοῦ χειροτόνησε ἐπίσκοπο τὸν Στάχυν, ἕναν ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήντα ἀποστόλους, πῆγε στὴ Θράκη καὶ στὴ σημερινὴ Βουλγαρία καὶ Σερβία. Ἔπειτα κατέβηκε στὴ Μακεδονία, στὴ Θεσσαλία καὶ στὴ Ρούμελη, κι᾿ ἀπὸ κεῖ πέρασε στὸν Μοριὰ καὶ πῆγε στὴν Ἀχαΐα ποὺ εἶχε πρωτεύουσα τὴν Πάτρα, μεγάλη πολιτεία τιμημένη ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους ποὺ ἀφεντεύανε τὸν καιρὸ ἐκεῖνον ἀπάνω σ᾿ ὅλον τὸν κόσμο, κ᾿ ἤτανε στολισμένη μὲ ἐπίσημα χτίρια καὶ μὲ ἀγάλματα. Ἀνθύπατος τῆς Ἀχαΐας ἤτανε τότες ἕνας ποὺ τὸν λέγανε Αἰγεάτη.

Σὲ λίγο ἀκούσθηκε πὼς ὁ Ἀνδρέας γιάτρεψε πολλοὺς ἀρρώστους μονάχα μὲ τὸ ἄγγιγμα τῶν χεριῶν του κι᾿ ὁ κόσμος ἔτρεχε σ᾿ αὐτόν. Ἔτυχε τότε ν᾿ ἀρρωστήσει κι᾿ ἡ γυναίκα τοῦ Αἰγεάτη, λεγόμενη Μαξιμίλλα, κι᾿ ὁ ἅγιος Ἀνδρέας τὴν ἕγιανε. Σὲ λίγον καιρὸ ἔφυγε στὴ Ρώμη ὁ Αἰγεάτης γιὰ νὰ παρουσιασθεῖ στὸν αὐτοκράτορα Νέρωνα γιὰ κάποιες ὑποθέσεις, κι᾿ ἄφησε στὸ πόδι τοῦ τὸν ἀδελφό του Στρατοκλῆ. Αὐτὸς ὁ Στρατοκλὴς ἤτανε σοφὸς καὶ φημισμένος μαθηματικὸς στὴν Ἀθήνα, κ᾿ εἶχε ἕνα δοῦλο ποὺ τὸν λέγανε Ἀλκαμανά, καὶ τὸν γιάτρεψε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ἀπὸ σεληνιασμὸ ποὺ ὑπόφερνε. Ὁ Στρατοκλὴς κ᾿ ἡ Μαξιμίλλα πιστέψανε στὸν Χριστὸ καὶ βαφτισθήκανε, κι᾿ ἄλλος πολὺς κόσμος μαζί τους.

Γυρίζοντας στὴν Πάτρα ὁ Αἰγεάτης καὶ μαθαίνοντας αὐτὰ ποὺ γινήκανε, πρόσταξε νὰ πιάσουνε τὸν Ἀνδρέα καὶ νὰ τὸν βάλουνε στὴ φυλακή, καὶ σὲ λίγες μέρες, ἀφοῦ τὸν δίκασε, ἔβγαλε ἀπόφαση νὰ σταυρωθεῖ. Πρὶν νὰ τὸν πιάσουνε, χειροτόνησε ἐπίσκοπο τὸν Στρατοκλή. Σὰν ξημέρωσε ἡ μέρα ποὺ θὰ τὸν σταυρώνανε, οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες, ἀφοῦ τὸν βασανίσανε, τὸν πήγανε στὴν ἀκροθαλασσιά, στὸν τόπο ποὺ εἶναι σήμερα χτισμένη ἡ ἐκκλησιά του καὶ ποὺ τότες ἤτανε χτισμένος ὁ ναὸς τῆς Δήμητρας. Γύρισε καὶ κοίταξε ἀτάραχος τὸ σταυρὸ καὶ τὸν βλόγησε, βλόγησε καὶ τὸν κόσμο, κ᾿ ὕστερα τὸν σταυρώσανε, γέρον, παραπάνω ἀπὸ ἑβδομήντα χρονῶν.

Ὁ σταυρὸς ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ἤτανε κανωμένος ἀπὸ δυὸ ἴσια σταυρωτὰ ξύλα σὲ σχέδιο X, καὶ κατὰ τὴν παράδοση ἤτανε ἀπὸ ξύλο τῆς ἐληᾶς. Μαρτύρησε βασιλεύοντας στὴ Ρώμη ὁ Νέρωνας. Κατὰ τὸν ἅγιο Ἐπιφάνιο, «ἤτανε μεγαλόσωμος, λίγο σκυφτός, μὲ γυριστῆ μύτη καὶ μὲ πυκνὰ φρύδια». Τὸ σκήνωμά του τὸ ἔθαψε ὁ ἐπίσκοπος Στρατοκλῆς μὲ τὴ Μαξιμίλλα καὶ κόσμος πολύς, ἀφοῦ τὸ ἀλείψανε μ᾿ ἀκριβὰ ἀρώματα καὶ τὸ ἐνταφιάσανε σ᾿ ἕνα μνῆμα μαρμάρινο κοντὰ στὴ θάλασσα.

Ὁ τάφος τοῦ βρίσκεται ὡς τὰ σήμερα μέσα στὴν ἐκκλησιά του, ἀλλὰ τὸ ἅγιο λείψανο λείπει, γιατὶ 350 χρόνια ὕστερα ἀπὸ τὸ μαρτύριό του τὸ ἀνακομίσανε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὸ καταθέσανε στὴν ἐκκλησιὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων μαζὶ μὲ τῶν ἄλλων μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ.

Στὰ 1204 πήγανε στὴν Πόλη οἱ Φράγκοι, κι᾿ ἁρπάξανε ὅ,τι ἥβρανε. Ἕνας καρδινάλης Πέτρος, ἀπὸ τὴν Καπούα, πῆρε τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα καὶ τὸ πῆγε στὸ Ἀμάλφι τῆς Ἰταλίας, καὶ κεῖ χτίσανε ἐκκλησία σὲ μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ βάλανε μέσα μὲ μεγάλη πομπὴ τὸ λείψανό του κλεισμένο σὲ ἀσημένια θήκη, στὶς 8 Μαΐου 1208. Στὴν Πάτρα ἀπόμεινε μοναχὰ ἡ ἁγία κάρα ποὺ τὴ δώρισε στοὺς Πατρινοὺς ὁ αὐτοκράτορας Βασίλειος ὁ Μακεδών. Μὰ στὰ 1460 ποὺ κατεβήκανε οἱ Τοῦρκοι στὸν Μοριά, ὁ Θωμᾶς ὁ Παλαιολόγος, ἀδελφός του Κωνσταντίνου καὶ τελευταῖος ἄρχοντας τῆς Πάτρας, πῆρε τὴν ἁγία κάρα καὶ μπαρκάρησε ἀπὸ τὴν Πύλο καὶ πῆγε στὴ Ρώμη καὶ τὴν πρόσφερε στὸν πάπα Πίο τὸ Β´. Ὁ σταυρός του βρίσκεται στὴ Μαρσίλια, στὸ μοναστήρι τοῦ ἁγίου Βίκτωρος.

Στὴν Πάτρα καὶ στὰ περίχωρα ὑπήρχανε πολλὲς ἐκκλησίες τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου, πλὴν τώρα δὲν σώζεται καμμιά. Ἡ σημερινὴ ἐκκλησιά του εἶναι βασιλικὴ κατὰ τὸ σχέδιο ποὺ συνηθιζότανε στὰ Ἐφτάνησα, καὶ χτίσθηκε στὰ 1845. Τὸ ταβάνι εἶναι ζωγραφισμένο ἀπὸ τὸν Δημήτριο Βυζάντιο ποὺ ἔγραψε τὴ Βαβυλωνία καὶ ποὺ ἤτανε ἁγιογράφος. Μ᾿ ὅλο ποὺ ἡ ἐκκλησία αὐτὴ δὲν εἶναι κανωμένη καὶ ζωγραφισμένη κατὰ τὸ βυζαντινὸ τρόπο, εἶναι ὡστόσο κατανυχτική.

Ἐνῶ ἡ μισοτελειωμένη ἐκκλησία ποὺ φαίνεται κοντὰ τῆς εἶναι ἕνα ἔκτρωμα ποὺ πρέπει νὰ τὸ γκρεμίσουνε οἱ Πατρινοί. Ξέρω πὼς παιδεύουνται χρόνια τώρα χωρὶς νὰ μποροῦνε νὰ κατασταλάξουνε σὲ μία ἀπόφαση γιὰ τὸ σχέδιο μιᾶς μεγάλης ἐκκλησιᾶς ποὺ θέλουνε νὰ χτίσουνε. Εἶδα τὸ σχέδιο ποὺ σκάρωσε ἕνας Φραντσέζος, ποὺ εἶναι ἴδια τούρτα. Μὰ ὑπάρχει πιὸ ἁπλὸ πρᾶγμα ἀπὸ τοῦτο: νὰ ἀναθέσουνε σ᾿ ἕναν καλὸν ἀρχιτέκτονα, ποὺ νὰ νογᾶ ἀπὸ βυζαντινά, νὰ κάνει μίαν ἐκκλησιά, ἀντιγράφοντας πιστὰ κάποια ἀπὸ τὶς πιὸ ἔμορφες βυζαντινὲς ἐκκλησιές, π.χ. τὸν ὅσιο Λουκᾶ τῆς Λειβαδιᾶς, τὸ Βροντόχι τοῦ Μυστρὰ ἢ μία ἐκκλησιὰ ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη ἢ ἀπὸ τ᾿ Ἅγιον Ὄρος. Ἡ Πάτρα εἶναι τὸ λιμάνι τῆς Ἑλλάδας ποὺ κοιτάζει κατὰ τὸ πέλαγο τῆς Εὐρώπης, κι ὅποιος ἔρχεται ἀπὸ κεῖ, εἶναι ντροπὴ νὰ πρωτοδεῖ μίαν ἐκκλησιὰ φράγκικη στὸ μέρος ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας. Πρέπει νὰ δεῖ μία ἐκκλησιὰ ἑλληνική, βυζαντινή. Τί καθόσαστε καὶ συζητᾶτε χρόνια τώρα, σὰν νὰ μὴν ἔχετε τὴν πιὸ σπουδαία τέχνη στὸν τόπο σας;

Ἐδῶ στὴν Ἀθήνα ζωγράφισα μία μικρὴ καὶ παλαιὰ ἐκκλησιὰ τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα, ποὺ βρίσκεται στὴν ὁδὸ Λευκωσίας, κοντὰ στὴν πλατεία Ἀγάμων. Ἡ πιὸ πολλὴ δουλειὰ ἔγινε. Σὰν τελειώσει ἡ ἁγιογραφία, πιστεύω νὰ γίνει ἕνα μικρὸ μουσεῖο τῆς βυζαντινῆς ἁγιογραφίας.

Φώτης Κόντογλου – Ανδρέας ο Πρωτόκλητος (uoa.gr)