Το «λάθος», η «άρνηση» και ο Βησσαρίων…

Το «λάθος», η «άρνηση» και ο Βησσαρίων…

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Στη Χώρα της Τήνου πριν από μερικά χρόνια ρωμαιοκαθολικός κληρικός μου είπε ότι ήταν λάθος των  Ελλήνων να αρνηθούν  να υποταγούν στον Πάπα και να εκδυτικισθούν. Τον ερώτησα: «Δηλαδή να γινόμασταν Βησσαρίωνες;» και με φυσικότητα μου απάντησε: «Ναι, ακριβώς. Άσχημα πέρασε ο Βησσαρίωνας και όσοι Έλληνες τον ακολούθησαν;…».

            Θυμήθηκα τα λόγια του παπικού κληρικού διαβάζοντας σε καθημερινή εφημερίδα άρθρο του άγγλου καθηγητού κ. Ρόντρικ Μπίτον. Σε αυτό συνέδεσε τους Έλληνες, που κάνουν το λάθος  να αρνούνται να εμβολιασθούν, με τους προγόνους τους, που θεωρεί ότι έκαμαν «λάθος» να αρνηθούν, το 1438-39 να υποχωρήσουν στον Πάπα και να απαρνηθούν την ιδιοπροσωπία τους. Με τον συλλογισμό του  ο κ. Μπίτον, ασφαλώς ακουσίως, ηρωοποιεί τους ανεμβολίαστους Έλληνες και εκδηλώνει και αυτός την πεποίθηση ότι ο Ελληνισμός θα σωζόταν από τους Οθωμανούς αν υποτασσόταν στον Πάπα…

Ο Ελληνισμός είχε πικρή εμπειρία της κατοχής των Φράγκων, από το 1204 και μετά. Ο Γάλλος πολιτικός και ιστορικός Εντουάρ Μπινιόν (1771-1841) στη μελέτη του «Οι κυβερνήσεις και οι λαοί από το 1814 μέχρι σήμερον (1823)» γράφει μεταξύ άλλων: «Η αιχμαλωσία του ελληνικού έθνους δεν αρχίζει από την άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως παρά των Οθωμανών…. Οι αληθείς ολετήρες του ελληνικού κράτους είναι οι σταυροφόροι και όχι οι Μουσουλμάνοι».

            Στην άποψη του παπικού ιερωμένου, του κ. Μπίτον και κατ΄ επέκταση της Δύσης και του ελληνικού δυτικόφρονος εποικοδομήματος απαντά ο ιδιοφυής ιστορικός μας Σπυρίδων Ζαμπέλιος. Στη μελέτη του περί του μεσαιωνικού Ελληνισμού, που περιλαμβάνεται  στο σύγγραμμά του « Άσματα Δημοτικά της Ελλάδος» (Εκδ. 1852), γράφει ότι το Γένος των Ελλήνων βρέθηκε μπρος στο δίλημμα :

Να στρέψει όμμα συνδιαλλακτικό προς τη Δύση, να παραδεχθεί τον Παπισμό, να συγχωνευθεί μετά των εσπερίων εθνών, να απολέσει την αρχαιόγονη φύση του, να εξουθενηθεί στον ωκεανόν των δυτικών εθνικοτήτων, να αποταχθεί από την αυθεντία του παρελθόντος, χωρίς πάντως τη βεβαιότητα ότι θέλει σωθεί από την βαρβαρική πλημμύρα, ή να παραχωρήσει τον βυζαντινό θρόνο και την πολιτεία και να διατηρήσει την ταυτότητά του «ως παλλάδιο εντός του οποίου ήθελε καταφύγει και κρυφτεί ο σπόρος της ελευθερίας»;

Με άλλες λέξεις, γράφει ο Ζαμπέλιος, τι έπρεπε να δώσει βορά στον αδυσώπητο δράκοντα της ανάγκης; Τελικά οι Έλληνες διατηρήσαμε την ιδιοπροσωπία μας ακολουθώντας το «Μη μέταιρε (μεταθέτεις) όρια αιώνια τα οποία έθεντο οι πατέρες σου!».

Και σχολιάζει ο ιστορικός μας: «Οι Ευρωπαίοι δεν εννόησαν και δεν εξετίμησαν δεόντως την αληθινή φύση του περί Ενώσεως ζητήματος, διότι δεν γνώρισαν καλώς τη φύση και την αποστολή της Ορθοδοξίας. Διότι δεν εννόησαν ότι δόγμα θρησκευτικό, όπως το ελληνικό είναι όρος της του έθνους ατελευτησίας, είναι αυτό τούτο το Έθνος».

Είναι λυπηρό ότι 170 χρόνια μετά τη συγγραφή του κειμένου του Ζαμπελίου ο Πάπας και η Δύση διατηρούν τις ίδιες σκέψεις για τον Ελληνισμό και υπάρχουν Έλληνες;;;, που τους ακολουθούν.-

ΑΚΤΙΝΕΣ: Το «λάθος», η «άρνηση» και ο Βησσαρίων… (aktines.blogspot.com)

ΠΆΠΑ ΣΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΠΑΜΠΑΣ. ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΤΕΡΑΣ.

ΔΕΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΣΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΠΡΟΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ. ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΟΜΩΣ, ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΝΟΥ, ΤΟ ΘΕΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑΝ ΝΑ ΟΠΟΣΘΟΔΡΟΜΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΜΙΑ ΥΠΟΤΥΠΩΔΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑ-ΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΞΑΝ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΑΙΡΕΣΗ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΕΠΑΡΚΩΣ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΕΥΓΕΙ ΣΤΟ ΣΠΑΘΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΙΜΑ. ΕΤΣΙ ΜΕ ΔΥΟ ΜΑΜΑΔΕΣ ΚΑΤΑΚΛΥΣΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ, ΤΟΝ ΕΣΧΑΤΟ ΒΑΘΜΟ ΤΗΣ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗΣ.

Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΕΝΑΣ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΕ ΤΑ ΔΩΡΑ ΚΑΙ Η ΜΑΜΑ ΚΥΝΗΓΟΣ ΤΑΛΕΝΤΩΝ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΑΥΤΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ. 

ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΑΦΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΕΑΜΑ, ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ. ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Αναρτήθηκε από amethystos στις 10:16:00 π.μ. 1 σχόλιο

==============================================================

Ανώνυμος είπε…

Το όποιο δίλλημα δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά όταν το ουσιαστικό θέμα γίνεται “ΠΩΣ ΝΑ ΓΛΥΤΏΣΕΙΣ” και όχι η ΣΩΤΗΡΙΑ. (Δύσκολο να το παραδεχτούμε…..αλλά δυστυχώς είναι έτσι)
Φίλε αμέθυστε η ΣΩΤΗΡΙΑ δεν είναι ζητούμενο ή στην καλύτερη για να μας απασχολήσει πρέπει ποιο μπροστά να την “σκαπουλάρουμε”- να γλυτώσουμε και βλέπουμε.
Βάλε Τούρκους Πάπες Μνημόνια Εμβόλια και ότι άλλο τραβάει η ψυχή σου και το θέμα και όλη η αγωνία είναι καρμπόν γύρω από το πως “γλυτώνεις”. Διαφωνίες επί κοινού στόχου που είναι όμως από μόνος του “λίγος”. Ως προς τι η διχόνοια; Μπορεί με τέτοια διχόνοια να γίνει πραγματικά κάτι ακόμα και για έναν ανεπαρκή στόχο; Πως μπορείς να διαφωνείς; Που είναι η ενότητα;
Υποπτεύομαι πως ο Σίσυφος την πάταγε γιατί του έλειπε ένα δεδομένο. Καταλάβαινε την κλίση της πλαγιάς, αντιλαμβανόταν την δυσκολία του παρόντος του αλλά μάλλον δεν έβλεπε την Κορυφή. Έπλαθε έτσι με την φαντασία του την κορυφή σαν το απλανές αλφαδιασμένο επίπεδο που επιτέλους θα ξεκουραζόταν το κοκαλάκι του. Έναν παράδεισο. ΌΜΩΣ οι ΚΟΡΥΦΈΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΕΠΙΠΕΔΑ ΑΛΛΆ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΜΌΝΟ ΜΕ ΙΣΣΟΡΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΚΤΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΗΞΕΡΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΣΠΡΩΧΝΕΙ. Στο Θαβώρ ας πούμε….. ο Πέτρος σκέφτηκε να κατασκηνώσει αν με καταλαβαίνεις.
Από την άλλη, στην περίπτωση που λέει κάποιος πως όντως εμένα με απασχολεί το ουσιαστικό πως μπορείς να διαφωνείς με κάποιον που δεν έχει τον ίδιο στόχο;
Παιδία του καιρού μας….της εποχής μας …….της εκάστοτε εποχής μας ………… με τον ίδιο μικροπρεπή στόχο ……να την σκαπουλάρουμε και βλέπουμε …….όταν οι παλαιοί μας έδειξαν πως το θέμα είναι πως να ξεπερνάς την εποχή σου….. και να είσαι έτοιμος να αντιληφθείς την ανάγκη για ισορροπία την κατάλληλη στιγμή.

================================================

Παραμυθία εν είδει παραμυθιού

Μία φορά και έναν καιρό – όχι πολύ μακρινό είναι αλήθεια- ένα κοριτσάκι χτύπησε την πόρτα του Θεού.

– Καλώς τη Ρεγγινούλα, είπε ο Θεός και χαμογέλασε με ευχαρίστηση.

Πώς να μη χαρεί;  Ελάχιστοι Μου χτυπούν την πόρτα, σκέφτηκε. Συνήθως Εγώ είμαι Αυτός που στέκομαι στην πόρτα του καθενός διακριτικά και την κρούω,  περιμένοντας υπομονετικά για ημέρες, μήνες, κάποτε και για ολόκληρα χρόνια μέχρι να Μου ανοίξει.

– Θεέ μου, θέλω κάτι να Σου ζητήσω είπε η μικρή με μάτια που κουβαλούσαν τόση απόγνωση, που δεν άφηναν περιθώριο για χρονοτριβή και άσκοπους προλόγους.

– Ξέρεις νιώθω μόνη, πολύ μόνη και θα ήθελα…

Ένας κόμπος στο λαιμό της έκοψε τη φόρα.

Βρήκε όμως το κουράγιο, αναστέναξε βαθιά και συνέχισε:

– Η φίλη μου η Ρηνούλα έχει αδέρφια, πολλά αδέρφια και μπορεί να παίζει, να λέει αστεία, να χαίρεται, ίσως και να μαλώνει μαζί τους καμιά φορά, δε λέω, ενώ εγώ…

Τα δάκρυα αυτή τη φορά δεν της επέτρεψαν να ολοκληρώσει τη φράση της.

Λυγμοί τράνταξαν το μικρό κορμάκι της.

Μα και ο Θεός δεν έμεινε ασυγκίνητος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;

Ποιος πατέρας δε θα λύγιζε μπροστά στον πόνο του παιδιού του;

Την κοίταξε με βλέμμα γεμάτο αγάπη, τόση αγάπη που μόνο ο Θεός μπορεί, αφού δεν έχει απλώς αγάπη, αλλά ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ!

Πώς να εξηγήσει σε ένα μικρό παιδί το πάνσοφο σχέδιό Του για το κάθε ανθρώπινο πλάσμα Του, για το κέντημα που βλέπουν οι άνθρωποι σ΄ αυτή τη ζωή από την ανάποδη, για το ότι κύριο μέλημά Του – καθοριστικό για την ανεξήγητη πολλές φορές στάση Του – είναι η σωτηρία τους;

– Ίσως και να μη σου φαίνεται δίκαιο όλο αυτό, της ψιθύρισε γλυκά.

Νομίζω όμως ότι θα μπορούσα να σου δώσω κάποια δώρα, κάποια μοναδικά χαρίσματα, σε αντάλλαγμα.

Το κλάμα σταμάτησε απότομα και η θλίψη έδωσε τη θέση της στην προσμονή:

– Δώρα; Τι δώρα; ρώτησε με απορία αλλά και περιέργεια μαζί.

Στιβαρή και συνάμα απαλή, αντήχησε η φωνή του Θεού μέσα της…

– Το κυρίως δώρο Μου προς εσένα έχω αποφασίσει να είναι η αγάπη, η βαθιά, άδολη και κυρίως ΑΠΡΟΫΠΟΘΕΤΗ και ΑΠΡΟΣΩΠΟΛΗΠΤΗ αγάπη , κομμάτι της δικής Μου , που θα απολαύσουν όλοι όσους θα γνωρίσεις στο διάβα της ζωής σου. 

Μικροί, μεγάλοι, συνεργάτες, μαθητές, συνάδελφοι, ομοϊδεάτες και μη. 

Τέτοια αγάπη θα έχεις, που αν κάποιος θα ρωτούσε χίλια άτομα ‘ποιον αγαπάει η Ρεγγίνα περισσότερο’ θα έπαιρνε την ίδια απάντηση από όλα τα στόματα: ‘Μα φυσικά, εμένα!’

Σε αυτό το μεγάλο δώρο της αγάπης θα βασίζονται και τα υπόλοιπα χαρίσματα που θα έχεις.

– Και ποια θα είναι αυτά; ξαναρώτησε η μικρή.

– Πρώτα από όλα θα σου χαρίσω τα ωραιότερα μάτια στον κόσμο. Ειλικρινή, χαμογελαστά, διεισδυτικά στην ψυχή του άλλου, καθρέφτης μιας καρδιάς που αγαπάει πολύ, της δικής σου καρδιάς.

Όποιος θα καθρεφτίζεται στα μάτια σου, θα βλέπει ό,τι ωραίο υπάρχει στην ψυχή του ακόμα και αν είναι βαθιά καταχωνιασμένο μέσα του, σκονισμένο ή για πολύ καιρό αχρησιμοποίητο.

Θα βλέπει όχι μόνο τις αρετές που ξέχασε, αλλά και τις ικανότητες, τα τάλαντα των οποίων την ύπαρξη αγνοεί και που έχει σαφώς τη δυνατότητα να ανασύρει στην επιφάνεια και να αξιοποιήσει για το καλό το δικό του και των γύρω του.

Σαν άλλο αντικλείδι, τα μάτια σου θα ξεκλειδώνουν διακριτικά την ψυχή των πολύ ευαίσθητων, αυτών που αποφάσισαν να κλείσουν ερμητικά τις πόρτες της, για να γλυτώσουν από επώδυνες καταστάσεις, γιατί δεν άντεχαν να πληγωθούν ξανά από άστοχες συμπεριφορές ξένων και δικών τους.

Ακόμα και αν έπρεπε να κουβαλούν τη ρετσινιά του ακοινώνητου, του ψυχρού ή του αδιάφορου για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Τα αφτιά σου, συνέχισε ο Θεός, θα είναι ανοιχτά τόσο για να ακούς τη χαρά, την ευτυχία, την επιτυχία, την καλή είδηση και να χαίρεσαι μαζί με τον αδερφό σου, όσο και για να αφουγκράζεσαι τον ψίθυρο της απογοήτευσης, της απελπισίας, της θλίψης. Για να παρηγορείς τον λυπημένο αναλαμβάνοντας το δύσκολο ρόλο του ακροατή, του ανθρώπου στον οποίο θα μπορεί να εμπιστευτεί τον πόνο και τα βάσανά του.

Η γλώσσα που από εδώ και πέρα θα διαθέτεις, θα είναι εξίσου μοναδική.

Θα μιλάς και όλοι θα κρέμονται από τα χείλη σου. Θα έχεις την άνεση να διηγείσαι και να λες πολλά και όλα ευχάριστα και εποικοδομητικά, κάνεις δεν θα θέλει να σιωπήσεις.

Και το ακόμα καλύτερο:

Θα τραγουδάς ή θα ψάλλεις και θα συναγωνίζεσαι τη μελωδία των αγγέλων μου όταν Με δοξολογούν στον ουρανό.

Το χαμόγελο δεν θα λείπει ποτέ από το στόμα σου. Μόνιμα θα στολίζει το πρόσωπό σου,  ακόμα και στην κούραση, τον πόνο ή τη θλίψη.

Θα επιλέξεις να βοηθάς πάρα πολύ κόσμο, είτε με ελεημοσύνη είτε για να καλύψεις ψυχικές ανάγκες και φοβάμαι ότι δυο χέρια δεν θα σου είναι αρκετά.

Εδώ ο Θεός έκανε μια μικρή παύση στο λόγο Του, για να συνεχίσει λίγο πιο έντονα:

Σκέφτηκα λοιπόν να σου δώσω και ένα τελευταίο δώρο. Ένα επιπλέον χέρι.

-Τρίτο χέρι! αναφώνησε έντρομη η μικρούλα. Πώς θα είμαι, πώς θα δείχνω με τρία χέρια;

– Ηρέμησε, την καθησύχασε ο Θεός. Αυτό το επιπλέον χέρι θα είναι τελείως αόρατο.

– Και σε τι θα χρησιμεύει; ξαναρώτησε με λιγότερο τώρα φόβο.

Μοναδικός ρόλος αυτού του χεριού θα είναι να χαϊδεύει τις ψυχές των ανθρώπων απαλά, βελούδινα. Να μην τις πονά ακόμα κι όταν θα είναι απίστευτα πληγωμένες, ματωμένες, έτοιμες να σπάσουν και να διαλυθούν σε πολλά μικρά κομματάκια, όπως ένα γυαλί που πέφτει από μεγάλο ύψος.

– Και πώς θα αντέξω να έρχομαι σε επαφή με όλο αυτόν τον πόνο, χωρίς να λυγίζω κάτω από το βάρος τόσης οδύνης;

– Ξέρεις, η βοήθεια στον πλησίον έχει αόρατες ανταμοιβές που γιατρεύουν την ψυχή του ανθρώπου που προσφέρει.

 Άλλωστε, το να ευεργετείς ψυχικά τους άλλους γίνεται μετά από λίγο, σχεδόν εθιστικό.

Με αυτό λοιπόν το χέρι θα σου επιτρέπω να χαϊδεύεις τους ανθρώπους ακόμα και όταν θα έχεις φύγει από αυτή τη ζωή.

Ακόμα και τότε θα μπορείς να τους παρηγορείς, να τους θυμίζεις ότι αργά ή γρήγορα, με λίγη ή περισσότερη υπομονή θα βρεθούμε όλοι μαζί στην ουράνια Βασιλεία Μου αιωνίως. Για πάντα.

Σταμάτησε για λίγο να μιλάει ο Θεός και η Ρεγγίνα ρώτησε δειλά:

– Δεν είναι πολλά τα δώρα σου Θεέ μου; Μήπως έτσι αδικούνται οι υπόλοιποι που δεν θα έχουν όσα εγώ; ψέλλισε με συστολή.

Χαμογέλασε ο Θεός.

– Μάλλον εσένα αδικώ μικρή μου, γιατί περιμένω από σένα πολλά. Ξεχνάς την παραβολή των ταλάντων;

Πολλά πήρες, πολλά θα σου ζητηθούν την ημέρα της κρίσεως.

Άλλωστε, είναι γνωστό ότι δεν φημίζομαι για τη δικαιοσύνη Μου.

Όπως τουλάχιστον κατανοεί ο  άνθρωπος την έννοια του δικαίου.

Θυμήσου το ληστή στο Σταυρό. Τι έκανε για να γίνει ο πρώτος πολίτης του παραδείσου;

Με ένα ‘μνήσθητί  μου’ κατάφερε σε μόλις τρία δευτερόλεπτα ό,τι δεν κατάφεραν άλλοι, αν και πάλεψαν σκληρά, χρόνια ολόκληρα. 

Ή μήπως η ενανθρώπιση του Υιού Μου και κυρίως η σταυρική Του θυσία συνιστά πράξη απόδοσης δικαιοσύνης; 

Οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι υπάρχει κάποια βάση στην ένστασή σου. 

Θα σου δώσω επομένως και κάποια αρνητικά.

Γούρλωσε τα μάτια της η μικρή Ρεγγίνα. Φοβήθηκε πιο πολύ και από όταν άκουσε για το τρίτο χέρι. Δαγκώθηκε.

-Τι ήθελα να μιλήσω; 

Αλλά ήταν πλέον αργά.

Με κομμένη την ανάσα περίμενε να ακούσει τη συνέχεια του θρίλερ…

– Άκου τώρα και όλα τα ‘ΔΕΝ’ που θα σε χαρακτηρίζουν.

Λοιπόν. 

ΔΕΝ θα είσαι τυποποιημένη, θα σε διακρίνει ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια. Σε όποιο περιβάλλον και αν βρεθείς θα είσαι απλώς ο εαυτός σου. Ο υπέροχος, αυθεντικός εαυτός σου.

ΔΕΝ θα διαθέτεις στερεότυπα, ΔΕΝ θα έχεις προκαταλήψεις. ΔΕΝ θα παρατηρείς τη διαφορετικότητα στην εμφάνιση, στο ντύσιμο, τη συμπεριφορά. Θα βλέπεις στο πρόσωπο του άλλου αποκλειστικά και μόνο την εικόνα Μου.

ΔΕΝ θα έχεις την τέλεια μνήμη σε όλα τα θέματα. 

Η μνήμη σου θα είναι επιλεκτική. Θα ξεχνάς.  Κάποτε, υπερβολικά.

Θα ξεχνάς τις μικρότητες, τις αστοχίες, τις απότομες, αδιάκριτες ή προσβλητικές συμπεριφορές. 

Σε αυτόν τον τομέα η μνήμη σου θα εγγίζει ανησυχητικά τα όρια της νόσου Αλτσχάιμερ.

ΔΕΝ θα διαθέτεις κανένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, καμία μειονεξία, αλλά και καμιά περηφάνια για ό,τι θα έχεις καταφέρει. 

Όλα αυτά θα υπάρχουν μέσα σου σε βαθμό που θα τείνει στο μηδέν.

Τέλος, ΔΕΝ θα κατακρίνεις ποτέ, ακόμα κι όταν όλοι γύρω σου θα κρίνουν και θα στηλιτεύουν ανθρώπους με αδυναμίες και σφάλματα. ΔΕΝ θα κατακρίνεις, γιατί δεν θα το έχεις ανάγκη.

Ο άνθρωπος κατακρίνει είτε από έλλειψη αγάπης, είτε λόγω προβολής των δικών του αδυναμιών στους άλλους, είτε γιατί θέλει να νιώσει ανώτερος από έναν τουλάχιστον άνθρωπο όταν νιώθει βαρύ το έλλειμμα των αρετών μέσα του, είτε, είτε, είτε ….

Μα κυρίως κατακρίνει γιατί δεν συνειδητοποιεί πόσο αποστρέφομαι αυτή την πράξη και δεν γνωρίζει ότι του αποστερώ τελείως τη χάρη Μου μέχρι να μετανοήσει.

Και το βασικότερο όλων, γιατί είναι ανόητος. Δεν κατανοεί το συμφέρον του.

Δεν επιθυμεί να μπει στη Βασιλεία Μου άνετα και άκοπα, χωρίς να περάσει από κρίση.

Σταμάτησε για κάμποση ώρα να μιλάει ο Θεός. 

Έδειχνε πως είχε τελειώσει με την απαρίθμηση των ΔΕΝ.

Αυτά θα είναι τα αρνητικά; Ξεκαρδίστηκε στα γέλια η μικρούλα.

Γελούσε συνέχεια, ασταμάτητα μέχρι που δάκρυα γέμισαν τα μάτια της από τα πολλά γέλια.

Όταν κάποια στιγμή κατάφερε να αυτοκυριαρχήσει, ένιωσε πολύ ανακουφισμένη και  χαρούμενη.

Σε τίποτα δεν θύμιζε το μικρό κορίτσι πριν τη συνομιλία της με τον πανάγαθο, αγαπημένο της  Πατέρα.

Τώρα είχε δουλειά μπροστά της. Πολλή, υπεύθυνη και απαιτητική δουλειά.

Την συνεπήρε η σκέψη για τα τάλαντα που έπρεπε να αξιοποιήσει. 

Αφού έδωσε μία ζεστή αγκαλιά και είπε ένα γεμάτο ευγνωμοσύνη ‘ευχαριστώ’ στο Θεό, πήρε το δρόμο του γυρισμού τρέχοντας.

Η αισιοδοξία πλημμύρισε την ψυχή της και την ακολούθησε –πιστός συνοδοιπόρος της – μέχρι την τελευταία της πνοή.

Μέχρι τη στιγμή που άνοιξε τα φτερά της και πέταξε ευτυχισμένη για πάντα στο παλάτι του Πατέρα της και Πατέρα μας.

Και έζησε αυτή καλά, κι εμείς, επειδή τη γνωρίσαμε και η ζωή της επέδρασε ευεργετικά στις δικές μας ζωές, καλύτερα, πολύ καλύτερα!

Όλγα Νικολάου

(Αφιερωμένο στην αείμνηστη Ρεγγίνα Αραβαντινού)

Πηγή: http://kataskinosi-agkyra.blogspot.com/

==========================================================

Όταν ο Άγιος Πορφύριος συνάντησε τον π. Ευμένιο τον Λεπρό -Σαριδάκη. = Μητροπολίτου Μόρφου Νεόφυτου

Ευμένιος Σαριδάκη_Elder Eumenius Saridakis_Св. старец Евмени Саридакис__7623811111467015320_n

Αν με ρωτάτε, εγώ αυτόν τον μοναχισμό έζησα. Του Οσίου Δαυίδ και ενός άλλου ανθρώπου, του πατρός Ευμενίου του Λεπρού, μαθητού και υποταχτικού του Αγίου Νικηφόρου του Λεπρού, εδώ στο Λεπροκομείο στο Αιγάλεω.

Ο γερο-Ευμένιος ήταν ο αγαπημένος του Αγίου Πορφυρίου.
Μια φορά μου λέει, τυχερέ, βρήκες και τον Ιάκωβο, βρήκες και τον Ευμένιο, εγώ έναν άνθρωπο βρε δεν έχω.
Του λέω, Γέροντα είσαι παραπονιάρης. Όλο παράπονα κάνεις.
Είμαι βρε, είμαι παραπονιάρης. Του άρεσε έτσι να μηδενίζεται. Καλά με κατάλαβες, καλά με κατάλαβες, αλλά ξέρεις βρε τι σημαίνει να περνά τόσος κόσμος και να μην έχω και ‘γω έναν, έναν, να εξομολογηθώ και ‘συ να ‘χεις δυό; Πώς να μην έχω παράπονο;
Και τι θέλετε του λέω, πως μπορώ να βοηθήσω;
Να μου φέρεις τον Ευμένιο να εξομολογηθώ.

Λέω και ‘γω, πως θα το πω τώρα του Ευμένιου; 

Θα δεχτεί ο Ευμένιος να εξομολογήσει τον Πορφύριο;
Ο Ευμένιος, βαθιά απλότητα χιλιόμετρα μακριά από την δική μου την πολυπλοκότητα.
Μου λέει, πότε θέλει;
Του λέω, καμιά Κυριακή που δεν πάει πολύς κόσμος μετά τη Λειτουργία να πάμε;
Ντάξει, ντάξει, θα πάρω το πετραχήλι, βρες ένα αυτοκίνητο εσύ και θα πάμε.
Μα τι ήταν η συνάντησή τους !!
Αν έχετε διαβάσει που λέει στην Παλαιά Διαθήκη, κατέβηκε ο Μωησής από το Όρος Σινά και ήταν τόση η λάμψις από την επαφή του με τις ενέργειες του Θεού που ήταν τόσο το φως, που οι Εβραίοι για να μπορούν να συνομιλούν μαζί του έβαλαν μπροστά του ένα μαντήλι γιατί από την λάμψη δεν μπορούσαν να τον δουν.
Όταν βγήκε ο γερο-Ευμένιος από τον Άγιο Πορφύριο, από το κελί του μετά τη εξομολόγηση, έτσι ήταν το πρόσωπό του, τόσο φως είχε επάνω του.

Σκεφτείτε ότι αυτοί οι δύο γνωρίσθηκαν από την εποχή της Πολυκλινικής, που ήταν στην Πολυκλινική εφημέριος ο Άγιος Πορφύριος. Ο π. Ευμένιος τότε ήταν μοναχός, πατήρ Σωφρόνιος Σαριδάκης από την Κρήτη, και τον έστελνε ο Άγιος Νικηφόρος κάθε Σάββατο να πάει στην ψαραγορά, που ήταν κάτω εκεί δεν ξέρω αν είναι μέχρι σήμερα, κοντά στην Ομόνοια. Να πας να ψωνίσεις του έλεγε για όλους τους λεπρούς, επειδή είχε υγεία και δύναμη και ευρωστία ο πατήρ Ευμένιος, τότε Σωφρόνιος.

Οπότε μια ημέρα λέει πηγαίνοντας, είδα κόσμο να μπαίνει σε ένα παρεκκλήσι. Ήταν του Αγίου Γερασίμου στην Πολυκλινική. Και δεν μπαίνω και ‘γω να προσκυνήσω;

Είχαν Λειτουργία και στην Λειουργία βλέπω έναν παπά να λειτουργά αλλά με φως, πολύ φως παιδί μου. Έμεινα πίσω-πίσω. Μα τι χάρη του έδωσε αυτού ο Θεός!! Απ ‘το Χερουβικό και μετά μου λέει, έβλεπα να τον διακονούν άγγελοι !!  Τέλειωσε η Λειτουργία, μερικοί έμπαιναν μέσα στο Ιερό να χαιρετίσουν τον παπά, παπάς ήταν ο Άγιος Πορφύριος. Και μπαίνει ο γερω-Ευμένιος, απλούστατος, σαν παιδάκι ήταν.
Του λέει, πως σε λένε;
– Πατέρα Πορφύριο. Ο Πορφύριος είχε ύφος, βασιλικό, αυτοκρατορικό, ο άλλος, ο Ευμένιος ήταν χωριάτης, Κρητικός.
– Πάτερ Πορφύριε, μα τι μεγάλη χάρη σου έδωσε ο Θεός !! Να έχεις τόσο Φως όταν λειτουργάς και μετά το Χερουβικό τόσους αγγέλους !! Πω πω δεν ξανάδα αυτό το πράγμα !!
Και του απάντησε ο πανέξυπνος και αγιότατος πατήρ Πορφύριος, ναι πάτερ μου είναι αλήθεια, η χάρις της ιερωσύνης είναι μεγάλη, ιδαιτέρως όταν λειτουργούμε και τι ωραία, εσύ είδες τους αγγέλους μου που εγώ δεν βλέπω.
Έτσι μου είπε, μου λέει, ότι δεν έβλεπε τους αγγέλους. Είναι δυνατόν να είναι δίπλα σου και να μην βλέπεις;

Τέτοιος άνθρωπος ήταν ο πατήρ Ευμένιος. Θύμωνε με Κρητικό ύφος, με Κρητικό θυμό. Απότομα, στα μικρά παιδιά.

Να κρατά τα Άγια, να ‘μαστε εμείς [εκεί] και να σκανδαλιζόμαστε. Να κρατά τα Άγια και να θυμώνει που εδώ όταν κρατούμε τα Άγια δεν μιλούμε.
Και έλεγε, τώρα κρατάω τα Άγια, μεγάλη είσοδος. Να φύγουν τα παιδιά, γιατί βάλατε τα παιδιά πάλι μπροστά από το Ιερό; .. στο πεζούλι ξέρετε στο σκαλοπάτι.
Έτρεχα εγώ από το ψαλτήρι, άντε άντε φύγετε από εδώ τους έλεγα. Τα παιδιά, παιδάκια τα καημένα τριών χρονών, πέντε χρονών, μα γιατί να φύγουμε, μουτρωμένα, μερικά έκλαιγαν.
Ο Γέροντας εκεί, πες τους να φύγουν.
Άντε-άντε τους έλεγα, φύγετε.
Μερικές κυρίες, ευγενέστατες, ευσεβέστατες. Μα εμείς ήρθαμε να δούμε άνθρωπο ενάρετο, μας έστειλε ο πατήρ Πορφύριος. Τους έλεγε όλους, τώρα που ασθενώ και φεύγω για το Άγιον Όρος, όλοι στον Ευμένιο και όλοι πήγαν εκεί, οι του Πορφυρίου.
Του λέω μετά, Γέροντα, κρατάς τα Άγια, φωνάζεις και θυμώνεις στα παιδιά.
Μα δεν ακούς, μου λέει, τι λένε;
Του λέω, τι λένε;
Λένε ο παππούλης δεν πατά πάνω στο έδαφος. Γίνεται να λένε αυτά τα πράγματα;

Τα παιδιά έβλεπαν την κατάστασή του και αυτός το αντιλαμβανόταν και ήθελε να κρύβεται, να μην τον αποκαλύψουν τα παιδιά. Προτιμούσε να θυμώνει, να εκτίθεται, να φαίνεται ότι δεν είναι ευλαβής -όπως εμείς που θέλουμε να φαινόμαστε ευλαβείς- παρά να φανερώσει την αγιότητά του.

Για την απομαγνητοφώνηση Φαίη/Αβέρωφ
Ομιλία Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου στην κοινότητα νέων «Ορθόδοξη Μαθητεία» (20.9.2015)

========================================================

Κ. Βαθιώτης: «Προδότης ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου – Πολιτικός παιδεραστής ο πρωθυπουργός»

Ο νομικός, πρώην Αναπληρωτής Καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Κωνσταντίνος Βαθιώτης, εξαπέλυσε επίθεση με πρωτοφανείς – σφοδρότατους χαρακτηρισμούς, κατά όσων έλαβαν την απόφαση για τον αναγκαστικό εμβολιασμό των άνω των 60 ετών, αλλά και όσων δεν αντέδρασαν σε αυτήν.

Συγκεκριμένα είπε: «Δυστυχώς δεν έκανα λάθος, του μελετάω κάθε μέρα εδώ και 20 μήνες. Το πρόβλημα είναι ότι ο ελληνικός λαός είναι ακόμα στον καναπέ του. Αυτός που έγραψε το χθεσινό κείμενο πρέπει να ήταν ή πιωμένος ή να είχε πάθει εγκεφαλικό. Μελετώντας αυτά που είπε πραγματικά δεν το πίστευα αυτά που άκουγα»

«Πως και δεν κυκλοφόρησε από τα συστημικά παπαγαλάκια, η πληροφορία της υποχρεωτικότητας της ηλικιακής ομάδα 60 και άνω; Πρόκειται για απόλυτο αιφνιδιασμό. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους πολίτες σα να είναι βρέφη, με τη λογική του παιδεραστή. Είμαστε τα αιχμάλωτα, συστηματικά κακοποιούμενα βρέφη τους.

Τι πέτυχε λοιπόν ο πολιτικός παιδεραστής κος Μητσοτάκης με τον αιφνιδιασμό αυτόν;Τρομοκράτησε τους βρεφοποιημένους πολίτες, προκαλώντας τους ένα ισχυρό σοκ.

Στον πανικό τους κάποιοι ηλικιωμένοι ήδη έκλεισαν ραντεβού για να γλιτώσουν. Κάποιοι άλλοι όμως, ένιωσαν τέτοια ταραχή που από χθες μετρούν συνεχώς την πίεσή τους. Καλώ λοιπόν τους προδότες εισαγγελείς και πρωτίστως τον αρχιπροδότη εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, να μου απαντήσει: Αν μετά από τη χθεσινή απάνθρωπη ανακοίνωση του πρωθυπουργού, υποστούν έμφραγμα κάποιοι ηλικιωμένοι και πεθάνουν, ο Μητσοτάκης δε θα ευθύνεται για δολοφονία εκ προθέσεως;

Ο άνθρωπος πρέπει να πάσχει από ψυχική νόσο. Δεν είναι δυνατόν να έχει τα κότσια να βγαίνει να μιλάει προ των Χριστουγέννων, χύνοντας τέτοιοι δηλητήριο. Υποτίθεται ότι βασανίστηκε για να πάρει την απόφαση σε βάρος των ευάλωτων Ελλήνων .Δεν σκέφτηκε ότι θα τους προκαλέσει ισχυρό σοκ με κίνδυνο να τους στείλει στον Άδη;», είπε χαρακτηριστικά.

«Ξέρετε τι έλεγε ο κ. Βαρουφάκης στις 30/9; Άλλος συνωμότης και προδότης αυτός.

«Ας υποθέσουμε, έλεγε, πως παίρνετε την απόφαση, κάθε πολίτης που δεν θα έχει εμβολιαστεί να πληρώνει χαράτσι 100 ευρώ το μήνα, τα οποία για να πείσετε και την αντιπολίτευση , θα πηγαίνουν όλα στο ΕΣΥ για να το θωρακίσουμε» σημείωσε ο κ. Βαθιώτης προσθέτοντας ότι ο κ. Βαρουφάκης υποστήριζε «εάν το κάνετε, κάποιοι θα εμβολιαστούν, αλλά θα έχετε τσιμεντώσει αυτούς που αρνούνται το εμβόλιο» «Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Είναι όλοι μια κοινοβουλευτική συμμορία» τόνισε ο κ. Βαθιώτης.

«Έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Το ότι υπάρχει μόνο ένας στο κοινοβούλιο, που λέει την αντίθετη άποψη, εμένα δε με καθησυχάζει. Έχουμε κοινοβουλευτική δικτατορία. Για να μας πείσουν για το αντίθετο οι Έλληνες βουλευτές θα πρέπει, όταν έρθει αυτή η επαίσχυντη ρύθμιση στο κοινοβούλιο, να την καταψηφίσουν. Εάν δεν καταπέσει αυτός ο φασισμός, τότε είναι όλοι συμπαίχτες σε αυτή την απίστευτη συνομωσία σε βάρος του ελληνικού λαού», ανέφερε.

«Γιατί είναι εντελώς αναξιόπιστος ο κος Μητσοτάκης και όλη του η κυβέρνηση; Είχαν πει ότι δεν θα επεκτείνουν την υποχρεωτικότητα. 1/10 όχι στην επέκταση. 9/11 κατηγορηματικό όχι στην επέκταση. Διότι η μέχρι τώρα εμπειρία δείχνει ότι, όχι μόνο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, αλλά σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να λειτούργησε αρνητικά. Το ίδιο επανέλαβε και ο κ. Γεραπετρίτης στις 14/9, μόλις δύο εβδομάδες πριν», υπογράμμισε.

«Τολμούν και ζητούν τυφλή εμπιστοσύνη στη κυβέρνηση και στους ειδικούς , αυτοί οι αλήτες που έχουν διαρρήξει το θεσμό της εμπιστοσύνης; Είναι τρομερά αυτά που συμβαίνουν. Ξεχαρβάλωσε το σύστημα υγείας, έδωσε εκατομμύρια ευρώ για την υγειονομική προπαγάνδα και τώρα στερούν τα χρήματα των ευάλωτων ανθρώπων για να στηρίξουν το σύστημα υγείας που οι ίδιοι διέλυσαν. Τέτοιος εμπαιγμός από πρωθυπουργό προς λαό, δεν έχει υπάρξει ξανά στην ελληνική ίσως και την παγκόσμια ιστορία».

«Καίγεται ο κόσμος έχουμε δικτατορία και τολμούν να ενδιαφέρονται για το πως θα πιουν τον καφέ τους και να παρακολουθήσουν ποδόσφαιρο σε γιγαντοθόνες, κλεισμένοι μέσα στα καφενεία. Αυτό είναι το χάλι μας.

Είναι ντροπή και για τους συναδέλφους μου, διότι δεν είναι δυνατόν αν είμαι ο μόνος που δίδασκε ποινικό δίκαιο και αναγνωρίζει την αλητεία αυτή τη στιγμή και τον εμπαιγμό; Το ότι οι συνάδελφοί μου έχουν βουλώσει το στόμα τους για τόσο χρονικό διάστημα, είναι φρικτό. Είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες», πρόσθεσε.

«Βαδίζουμε πρόσω ολοταχώς σε παγκόσμια κυβέρνηση.

Τώρα στην εποχή της υγειονομικής κρίσης, έχουμε τον εμβολιαστικό ΕΝΦΙΑ, αυτά τα 100 ευρώ. Δε μας φτάνει ο κανονικός ΕΝΦΙΑ, θα έχουμε τώρα και τον εμβολιαστικό.1200 ευρώ το χρόνο. Θα έπρεπε να έχει γκρεμιστεί όλο το σύστημα. Δεν υπάρχουν πολίτες, είναι όλοι στον κόσμο τους. Έρχεται τρομερή τιμωρία, όχι από το Μητσοτάκη», είπε.

«Η πανδημία των ανεμβολίαστων, είναι μεγάλο παραμύθι. Ο όρος αυτός είναι γλωσσικό φετίχ που ακολουθείται και από τους Άγγλους και από τους Γερμανούς και βρίσκω δημοσίευση στο lancet στο επιστημονικό περιοδικό 20/11/21 ο συντάκτης επικρίνει την τακτική των αξιωματούχων Γερμανίας και Αμερικής να στοχοποιούν τους ανεμβολίαστους την ώρα που οι εμβολιασμένοι εξακολουθούν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη μετάδοση. Και εξακολουθεί ο αλήτης ο πρωθυπουργός να παίζει το παιχνιδάκι του διχασμού. Καλλιεργεί τον εμβολιαστικό οπαδισμό.

Γιατί αυτό τον βολεύει», σημείωσε. «Είπε ότι τα Χριστούγεννα διαμορφώνουν συνθήκες που είναι πιθανόν να ευνοήσουν την αναζωπύρωση του κορονοιού. Super sos για τους πολίτες αυτή η δήλωση. Έρχεται και για τους υπόλοιπους η υποχρεωτικότητα. Όσο κάθονται με φραπέ στον καναπέ δεν υπάρχει περίπτωση να αποσοβήσουν τίποτα .

Ο εχθρός είναι ήδη έξω από την πόρτα μας. Γιατί μιλάνε για αναζωπύρωση; Πρέπει να μας τρομοκρατούν όπως μας έχουν εκπαιδεύσει, με συγκεκριμένη ορολογία. Όσο περισσότερο μας τρομοκρατούν, τόσο περισσότερο μας ελέγχουν», τόνισε.
Κ. Βαθιώτης: «Προδότης ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου – Πολιτικός παιδεραστής ο πρωθυπουργός» | Pronews

======================================================

«ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ» ΜΠΡΟΣΤΑ Ο ΖΑΜΠΕΤΑΣ: «ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟ ΕΒΓΑΛΕ Ο ΜΗΤΣΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΑΚΗΣ, Ο ΜΠΡΟΚΟΛΛΑΣ, Ο ΣΕΣΚΟΥΛΑΣ, Ο ΜΠΑΜΙΑΣ ΚΙ Ο ΣΠΑΝΑΚΗΣ…»

========================================================

Η Αποχαιρετιστήρια Επιστολή του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου προς τα πνευματικά του παιδιά

Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά.

Τώρα που ακόμα έχω τας φρένας μου σώας θέλω να σας πω μερικές συμβουλές.

Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στο βουνό, γιατί ο πατέρας μου, επειδή ήμασταν φτωχοί είχε πάει στην Αμερική για να εργαστεί στην διώρυγα του Παναμά, για εμάς τα παιδιά του, εκεί, που έβοσκα τα ζώα συλλαβιστά διάβαζα τον βίο του αγίου Ιωάννου του Καλλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί που ήμουνα 12-15 χρονών δεν θυμάμαι ακριβώς καλά και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα  Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάκτηκα σε δυο γεροντάδες αυταδέλφους τον Παντελεήμονα και τον Ιωαννίκιο.

Μου έτυχε να είναι πολύ ευσεβείς και ενάρετοι και τους αγάπησα πάρα πολύ και γι’ αυτό με την ευχή τους τους έκανα άκρα υπακοή.

Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ, αισθάνθηκα και μεγάλη αγάπη και προς τον Θεό και πέρασα πάρα πολύ καλά. Αλλά, κατά παραχώρηση του Θεού, για τις αμαρτίες μου αρρώστησα πολύ και οι Γεροντάδες μου μου είπαν να πάω στους γονείς μου στο χωριό μου εις τον Άγιον Ιωάννη Ευβοίας. Και ενώ από μικρό παιδί είχα κάνει πολλές αμαρτίες όταν ξαναπήγα στον κόσμο συνέχισα τις αμαρτίες οι οποίες μέχρι και σήμερα έγιναν πάρα πολλές.

Ο κόσμος όμως με πήρε από καλό και όλοι φωνάζουνε ότι είμαι άγιος. Εγώ όμως αισθάνομαι ότι είμαι ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Όσα ενθυμόμουνα βεβαίως τα εξομολογήθηκα, αλλά γνωρίζω ότι γι αυτά που εξομολογήθηκα με συγχώρησε ο Θεός, αλλ’ όμως τώρα έχω ένα συναίσθημα ότι και τα πνευματικά μου αμαρτήματα είναι πάρα πολλά και παρακαλώ όσοι με έχετε γνωρίσει να κάνετε προσευχή για μένα διότι και εγώ όταν ζούσα πολύ ταπεινά έκανα προσευχή για σας, αλλ’ όμως τώρα που θα πάω για τον ουρανό έχω το συναίσθημα ότι ο Θεός θα μου πει: τι θέλεις εσύ εδώ ;

Εγώ ένα έχω να του πω. Δεν είμαι άξιος Κύριε για εδώ, αλλ’ ότι θέλει η αγάπη σου ας κάμει για μένα. Από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι θα γίνει.

Επιθυμώ όμως να ενεργήσει η αγάπη του Θεού. Και πάντα εύχομαι τα πνευματικά μου παιδιά να αγαπήσουν το Θεό, που είναι το παν, για να μας αξιώσει να μπούμε στην επίγειο άκτιστο εκκλησία του. Γιατί από εδώ πρέπει να αρχίσουμε. Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους Ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και εσείς να κάνετε το ίδιο.

Εγώ προσπάθησα με τη χάρη του Θεού να πλησιάσω τον Θεό και εύχομαι και εσείς να κάνετε το ίδιο. Παρακαλώ όλους σας να με συγχωρέσετε για ότι σας στεναχώρησα.

Ιερομόναχος Πορφύριος
Εν Καυσοκαλυβίοις τη 4/7 Ιουνίου 1991

=====================================================

~ Άγιος Πορφύριος : Χρειάζονται 3-4 δεσποτᾶδες μέ ἀγωνιστικότητα ! Το ἴδιο καί κάποιοι λαϊκοί… Οἱ ἐχθροί μας πᾶνε νά διαλύσουν την Ἐκκλησία…

==================================================

Διδαχές Γέροντα Πορφυρίου

Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσουμε όλους τους ανθρώπους μυστικά. Θα νιώθουμε τότε ότι όλοι μας αγαπούν. Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ’ τους ανθρώπους…

Ν’ αγαπάμε, να θυσιαζόμαστε για όλους ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση. Τότε ισορροπεί ο άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Να γίνομε όλοι ένα εν Θεώ.

Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσομε περισσότερο τον Χριστό. Ας σκορπίζομε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλομε οι άλλοι να μας μιλάνε με καλοσύνη.

Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκομε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες. Αυτό ισχύει για όλους μας. Αν ο αδελφός σου σ’ ενοχλεί, σε κουράζει, να σκέπτεσαι: «Τώρα με πονάει το μάτι μου, το χέρι μου, το πόδι μου” πρέπει να το περιθάλψω μ’ όλη μου την αγάπη». Να μη σκεπτόμαστε, όμως, ούτε ότι θα αμειφθούμε για τα δήθεν καλά ούτε ότι θα τιμωρηθούμε για τα κακά που διαπράξαμε.

Έρχεσαι εις επίγνωσιν αληθείας, όταν αγαπάεις με την αγάπη του Χριστού. Τότε δεν ζητάεις να σ’ αγαπάνε” αυτό είναι κακό. Εσύ αγαπάεις, εσύ δίνεις την αγάπη σου” αυτό είναι το σωστό. Από μας εξαρτάται να σωθούμε. Ο Θεός το θέλει. Όπως λέει η Αγία Γραφή: «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Όταν κάποιος μας αδικήσει μ’ οποιονδήποτε τρόπο, με συκοφαντίες, με προσβολές, να σκεπτόμαστε ότι είναι αδελφός μας που τον κατέλαβε ο αντίθετος. Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι’ αυτό πρέπει να τον συμπονέσομε και να παρακαλέσουμε τον Θεό να ελεήσει κι εμάς κι αυτόν” κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο.

Αν, όμως οργισθούμε εναντίον του τότε ο αντίθετος από κείνον θα πηδήσει σ’ εμάς και θα μας παίζει και τους δύο. Όποιος κατακρίνει τους άλλους, δεν αγαπάει τον Χριστό. Ο εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.

Ας υποθέσομε ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του στην έρημο. Δεν υπάρχει κανείς. Ξαφνικά ακούει κάποιον από μακριά να κλαίει και να φωνάζει. Πλησιάζει κι αντικρίζει ένα φοβερό θέαμα: μία τίγρις έχει αρπάξει έναν άνθρωπο και τον καταξεσχίζει με μανία. Εκείνος απελπισμένος ζητάει βοήθεια. …;

Τι να κάνει, για να τον βοηθήσει; …; Μήπως θα πάρει καμιά πέτρα να τήνε ρίξει στον άνθρωπο και να τον αποτελειώσει; «Όχι, βέβαια!», θα πούμε. Κι όμως αυτό είναι δυνατόν να γίνει όταν δεν καταλαβαίνομε ότι ο άλλος που μας φέρεται άσχημα κατέχεται από τον διάβολο, την τίγρη.

Μας διαφεύγει ότι, όταν κι εμείς τον αντιμετωπίζομε χωρίς αγάπη, είναι σαν να του ρίχνομε πέτρες πάνω στις πληγές του, οπότε του κάνομε πολύ κακό και η «τίγρις» μεταπηδάει σ’ εμάς και κάνομε κι εμείς ό,τι εκείνος και χειρότερα. Τότε, λοιπόν ποια είναι η αγάπη που έχομε για τον πλησίον μας και πολύ περισσότερο για τον Θεό;

Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί.

Γι’ αυτό να βλέπομε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ», για να δυναμώσει με τη θεία χάρι η ψυχή μας και να μην κατακρίνομε κανένα. Όλους για αγίους να τους βλέπομε.

Όλοι μας μέσα φέρομε τον ίδιο παλαιό άνθρωπο. Ο πλησίον όποιος κι αν είναι, είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας», είναι αδελφός μας και «μηδενί, μηδέν οφείλομεν, ει μη το αγαπάν αλλήλους», σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο. Δεν μπορούμε ποτέ να κατηγορήσομε τους άλλους, γιατί «ουδείς την εαυτού σάρκα εμίσησεν».

Όταν κάποιος έχει ένα πάθος να προσπαθούμε να του ρίχνομε ακτίνες αγάπης κι ευσπλαχνίας για να θεραπεύεται και να ελευθερώνεται. Μόνο με την χάρι του Θεού γίνονται αυτά. Να σκέπτεσθε ότι αυτός υποφέρει περισσότερο από εσάς.…;

Να στεκόμαστε με προσοχή σεβασμό και προσευχή. Εμείς να προσπαθούμε να μην το κάνομε το κακό. Όταν υπομένομε την αντιλογία του αδελφού λογίζεται μαρτύριο. Να το κάνομε με χαρά.

Ο χριστιανός είναι ευγενής. Να προτιμάμε ν’ αδικούμαστε. Άμα έλθει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ξεχνάμε το κακό που μας κάνανε. Εδώ κρύβεται το μυστικό. Όταν το κακό έρχεται από μακριά, δεν μπορείτε να το αποφύγετε. Η μεγάλη τέχνη είναι, όμως να το περιφρονήσετε. Με την χάρι του Θεού ενώ θα το βλέπετε, δεν θα σας επηρεάζει, διότι θα είστε πλήρεις χάριτος.

====================================================