Κανένα αγαθό δεν έχει σημασία όταν δεν είσαι ελεύθερος.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ

« Το εμβόλιο ο καθένας δεν το κάνει για να σώσει την κοινωνία, το κάνει για να σώσει τον εαυτό του.

Δεν υπάρχει ιατρική πράξη υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Η ιατρική πράξη είναι για να σώσω εγώ τον εαυτό μου, να μην αρρωστήσω, να μην νοσήσω βαριά, να μην πεθάνω… Όταν λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ότι το Κράτος, το οποίο ασκεί εξουσία επάνω μας και έχει δικαίωμα να ασκεί εξουσία, δεν αρκείται στην πειθώ και δεν επιτρέπει να αντιπαρατεθούν οι δύο απόψεις έτσι ώστε να καταλάβουμε ότι πράγματι είναι υπέρ μας να κάνουμε το εμβόλιο και ότι έτσι θα διασφαλιστεί η δημόσια υγεία και η ελευθερία μας όπως το λένε, αλλά δαιμονοποιούν την άποψη που εκφράζουνε πάρα πολλοί καταξιωμένοι γιατροί και καθηγητές, παγκόσμια καταξιωμένοι μάλιστα…

Όταν η εξουσία χρησιμοποιεί την υπακοή αντί για την πειθώ, τότε ο κόσμος καλά κάνει και αντιδρά. Αυτό είναι το εύλογο και το σωστό. Αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι κακό συμβαίνει για να σου απαγορεύουνε να σκεφτείς και να αποφασίσεις.

Η ελευθερία στο σώμα μας και η ελευθερία να σκεφτόμαστε ό,τι θέλουμε και η ελευθερία να λέμε ό,τι θέλουμε, θα έπρεπε να είναι αναμφισβήτητη, να μην χρειάζεται καν να το συζητάμε.

Και δεν μπορεί να μπαίνει στην διαδικασία στάθμισης της δημόσιας υγείας με την ελευθερία, μάλιστα σε αυτά τα επίπεδα αυτοδιάθεσης του σώματός μας που είναι ο πυρήνας της ατομικής ελευθερίας του ανθρώπου

Και είναι πάρα πολύ δυσάρεστο το ότι συζητάμε ότι το αγαθό της υγείας είναι πάνω απ’ όλα. Την στάθμιση την έχουνε κάνει εκτός από τους διαφωτιστές, την κάνει και το Σύνταγμά μας. Αναφαίρετο και πρώτο απ’ όλα, το κάνανε και οι Αγωνιστές του 1821, πριν απ’ όλα τα δικαιώματα πρώτο έρχεται η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Περιστέλλεται [το αγαθό της ελευθερίας] για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, για πολύ έκτακτες συνθήκες, ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΑΝΑΙΡΕΙΤΑΙ Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΑΓΑΘΟ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΟ ΑΓΑΘΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ, ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ. »

[Ειρήνη Μαρούπα]


ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

===========================================================

Να κρατήσουμε το αυτεξούσιο για να μην ασκεί βία πάνω μας ο διάβολος.

«Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ἐνῶ ἐντοπίζει τό κατ’ εἰκόνα στήν ὅλη ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, δίνει ἰδιαίτερη ἔμφαση στό νοῦ.

Ἀλλά ὁ νοῦς καί ἡ λογική συνδέονται ἀναπόφευκτα μέ τό αὐτεξούσιο καί τήν προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου, καί αὐτά τοῦ παρέχουν τή δυνατότητα νά τρέπεται πότε στό καλό, καί πότε στό κακό.

Ἄν ἡ αὐτεξουσιότητα ἀφαιρεθεῖ ἀπό τή λογική, τότε ἡ λογική καταντᾶ χωρίς οὐσιαστικό περιεχόμενο.

Χωρίς ἐλεύθερη θέληση καί ἀπόφαση δέν εἶναι νοητή καμιά εὐθύνη.

Μόνο ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει «λελυμένην πάσης ἀνάγκης τήν γνώμην», δηλαδή ἀπαλλαγμένη ἀπό κάθε εἴδους ἀνάγκη, παρατηρεῖ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μπορεῖ νά διατηρεῖται στήν κατά φύση ζωή καί νά προσεγγίζει τόν Θεό ἤ νά ἐκτρέπεται ἀπό τήν κοινωνία μαζί Του καί νά κατευθύνεται πρός τόν θάνατο.                  

Δημιουργώντας ὁ Θεός αὐτεξούσιο, (ἐλεύθερο) τόν ἄνθρωπο στέρησε τήν δυνατότητα στόν πονηρό νά ἀσκεῖ βία πάνω στόν ἄνθρωπο.

Μόνο μέ πειθώ ἤ δόλο μπορεῖ νά ἐπηρεάσει ὁ διάβολος τή θέληση τοῦ ἄνθρωπου καί νά τόν κάνει κοινωνό τῆς ἀποστασίας του».

Δηλαδή, ἀκριβῶς ὅπως συμβαίνει στή σημερινή ἐποχή, ὁ διάβολος μέ τά ὄργανά του προσπαθεῖ νά ἐπηρεάσει τή θέληση τοῦ ἄνθρωπου:

1. Μέ τήν πειθώ τῶν Κυβερνητικῶν…                                                                                                                         

2. Μέ τό δόλο τῶν εἰδικῶν…                                                                                                                                    

3. Μέ τήν συμμετοχή ἀλλά καί τήν συνδρομή τῆς διοικούσας Ἱεραρχίας, στά δύο αὐτά κακά.

(Αλιευμένο από εδώ): Ὁ χαρακτήρας τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου κατά τον Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμά
Ὁ χαρακτήρας τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου κατά τον Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμά – Κύριος Ἰησοῦς Χριστός-Ὑπεραγία Θεοτόκος


εστάλη από αδελφή Αναγνώστρια

=========================================================

Στην Ελλάδα, ένα κόμμα που χρωστάει 340 εκατομμύρια ευρώ, καταδικάζει τους χαμηλοσυνταξιούχους στο βασανιστήριο της πείνας

Ελευθέριος Ανδρώνης

Ως «λαγός» της Κομισιόν λειτούργησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αφού η Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν δήλωσε πως η Ε.Ε. πρέπει να σκεφτεί σοβαρά το θέμα του υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Για άλλη μια φορά ο Κυριάκος Μητσοτάκης λειτούργησε ως «λαγός» της Ευρώπης, βγαίνοντας μπροστάρης στην διαγωνισμό απάνθρωπων μέτρων που γίνεται ανάμεσα στα Ευρωπαϊκά κράτη.

Σε μια αποφράδα ημέρα για κάθε αξία που πρεσβεύει το δημοκρατικό πολίτευμα, αποφάσισε να ασελγήσει στα τελευταία απομεινάρια συνταγματικότητας που είχαν μείνει όρθια σε αυτόν τον έρμο τόπο.

Η στυγνή τυραννία φόρεσε προσωπείο δημοκρατίας και άρχισε να παίρνει κεφάλια. Επιβάλλοντας αδίστακτους κεφαλικούς φόρους. Που έχουν τόση σχέση με την καταπολέμηση της πανδημίας, όση έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το πνεύμα της δημοκρατίας. Καμία.

Θετική στον υποχρεωτικό εμβολιασμό, η Κομισιόν

Και μετά τις κινήσεις των «λαγών» της Ευρώπης, όπως η Αυστρία, η Ιταλία, η Γαλλία και φυσικά η Ελλάδα, έρχεται και η ώρα των μεγάλων αποφάσεων της Γηραιάς Ηπείρου. Η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις Βρυξέλλες, δήλωσε πως «είναι καιρός για την Ε.Ε να σκεφτεί την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών», προκειμένου να αντιμετωπιστεί η μετάλλαξη Όμικρον.

«Η θέσπιση της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού απαιτεί κοινή προσέγγιση», είπε η πρόεδρος, δίνοντας σαφή γραμμή πλεύσης, ενώ πρόσθεσε πως η απόφαση ανήκει στα κράτη μέλη. Βέβαια, δεν θα μπορούσε να μην ερωτηθεί για το ανεκδιήγητο χαράτσι που επέβαλλε ο «Καίσαρας» της ελλαδικής μπανανίας.

Ολόκληρη η Ευρώπη (ο απλός κόσμος της) έχει φρίξει από την κατάντια μιας χώρας που γέννησε τη δημοκρατία, και εχθές δια στόματος του πρωθυπουργού αναγγέλθηκαν τα γεννητούρια ενός τερατουργήματος υγειονομικού φασισμού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγραψε ιστορία, άλλα με μαύρα γράμματα.

Η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν, απαντώντας στην ερώτηση για την Ελλάδα, δήλωσε πως: «εκεί που υπάρχει υψηλή διάδοση της νόσου και χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός πρέπει να είναι πάνω στο τραπέζι ως πολιτική απάντηση». Άρα ο «λαγός» έπραξε σωστά.

Τα κράτη της Ε.Ε. συνεννοούνται μόνο στα απολυταρχικά μέτρα

Μια σαραβαλιασμένη ευρωπαϊκή ένωση που δεν μπορεί να πάρει ούτε μισή απόφαση για σοβαρές γεωπολιτικές απειλές – ω του θαύματος – αρχίζει να αποκτά απόλυτη σύμπνοια στο θέμα της επιβολής υποχρεωτικών εμβολιασμών.

Ο υποτιθέμενος προμαχώνας της φιλελεύθερης δημοκρατίας, αρχίζει να κατατρώει τα σωθικά του. Ηγέτες που λειτουργούν ως πλασιέ σκευασμάτων, στρέφονται εναντίον των ίδιων των λαών τους. Η κερδοσκοπία και η εξουσία είναι οι βασικές επιδιώξεις τους. Όχι η καταπολέμηση της πανδημίας, που άλλωστε αποδείχθηκε χρυσή ευκαιρία στα χέρια τους.

Ενώ υπάρχουν 8 – 9 διαθέσιμες θεραπείες για να ριχτούν στη μάχη εναντίον του ιού, οι τεχνοκράτες βρικόλακες προτιμούν την αφαίμαξη των ζωτικών δικαιωμάτων των πολιτών, για να τιμήσουν αποκλειστικά τα deals με τις «big pharma» και να τελειοποιήσουν το οικοδόμημα του τεχνοφασισμού.

Το σάρωμα όλων των κεκτημένων που μας διαχώριζαν από τον Μεσαίωνα, εξαπλώνεται σαν δεύτερη πανδημία στην Ευρώπη. Κάθε ήττα της δημοκρατίας στην Ελλάδα, δεν αφορά μόνο τους Έλληνες. Όπως και κάθε επαίσχυντο μέτρο που ανακοινώνεται στη Γαλλία ή στην Αυστρία, δεν αφορά μόνο τους λαούς των χωρών αυτών.

Κάθε υποχώρηση δικαιωμάτων καταλήγει στο σακούλι της ευρωπαϊκής ελίτ και γίνεται προϊόν επεξεργασίας από «think tanks». Επιστρέφει σε πιο εφιαλτική μορφή, για να καλύψει και να υπερκεράσει το κενό που άφησε ο παραδομένος λαός.

«Ευεργέτες» με τα λεφτά των φτωχών

Στην Ελλάδα, ένα κόμμα που χρωστάει 340 εκατομμύρια ευρώ, καταδικάζει τους χαμηλοσυνταξιούχους στο βασανιστήριο της πείνας. Ομολογεί το φιάσκο του να πείσει και την αδημονία του να εκβιάσει.

Κόντρα σε κάθε διεθνή συνθήκη, σε κάθε ηθικό κώδικα αξιών. Δεν συζητάμε για το σύνταγμα. Μέχρι και καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου έφριξαν με το άκουσμα της είδησης.

Βαφτίζουν ως «λύση» το να αρπάζουν το ένα τρίτο της σύνταξης ενός 80χρονου γέροντα που μετά βίας επιβιώνει με τα ψίχουλα που παίρνει. Κατάπτυστο ταξικό πρόστιμο, που δεν διαχωρίζει μόνο τους ανεμβολίαστους από τους εμβολιασμένους, άλλα και τους πλούσιους από τους φτωχούς.

Κεφαλικός φόρος στον 70χρονο και τον 80χρονο, για την ενίσχυση του διαλυμένο (από τους ίδιους) ΕΣΥ. «Ευεργέτες» με τα 100ρικα των φτωχών, αφού τα εκατομμύρια ζεστού κρατικού χρήματος κατέληξαν να τροφοδοτούν τις μηχανές φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, μέσω των λιστών Πέτσα.

Παράλληλα ανοίγεται δρόμος για καθιέρωση χαρατσιών, όπου κρίνεται πως βολεύει το αφήγημα της κυβέρνησης. Είναι αφελής όποιος πιστεύει πως η εξουσία δεν θα εκμεταλλευτεί ένα τέτοιο πρωτοφανές «προηγούμενο».

Άνοιξε ένα εφιαλτικό πολιτικό μονοπάτι, που είναι πιθανό να επεκταθεί και σε υγειονομικά χαράτσια για τρίτες δόσεις (ήδη ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε πρόταση στην επιτροπή εμβολιασμών για τρίτη δόση σε 4 μήνες) ή και εφαρμογή υποχρεωτικότητας σε νεότερες ηλικιακές ομάδες. Αν νομίζει κάποιος πως το μέτρο Μητσοτάκη δεν τον αφορά επειδή τυχαίνει να είναι εμβολιασμένος ή ανεμβολίαστος κάτω των 60, πλανάται πλάνην οικτράν.

Έχουμε πλέον και επίσημη καθιέρωση του υγειονομικού απολυταρχισμού. Και ένας απολυταρχισμός δεν κάνει ποτέ διακρίσεις, παρά μόνο ευκαιριακά…

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (102)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 

                                                Jacob Burckhard

                                                 ΤΟΜΟΣ 2ος

                    ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ:  ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ

ΙΙΙ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ – 3

     Οι κατηγορίες τών ηρώων που αναφέρθηκαν αφορούν αποκλειστικά σε υπάρξεις που θεωρούνται ή είναι όντως ανθρώπινες, όπως αυτές εμφανίζονται στους μύθους και την ιστορία. Πώς μπορούμε όμως να ερμηνεύσουμε την απόδοση του τίτλου τού ήρωα σε έναν μεγάλο αριθμό παράξενων ή αλληγορικών υπάρξεων; Μερικές απ’ τις οποίες ήταν δαιμονικής μάλιστα προέλευσης, και ανήκαν σε πνεύματα που προστάτευαν την πόση και τη βρώση: τον Ακρατοπότη (που πίνει άκρατο τον οίνο) τής Μουνιχίας, και τους Κεράοντα και Μάττοντα (απ’ τους οποίους ο ένας αναμιγνύει τον οίνο, και ο άλλος κατασκευάζει τον άρτο) τής Σπάρτης, που τους μνημόνευαν οι μάγειρες των συσσιτίων, καθώς και τους Μεγάλαρτο και Μεγαλόμαζο (ο μέγας άρτος και το μέγα γλυκό) στο Σκόλο τής Βοιωτίας· ενώ πρέπει να συμπεριληφθεί και ο αναφερόμενος σαν ήρωας της Τρωάδας Δαΐτης σ’ αυτήν την κατηγορία. Επρόκειτο για  κωμικές κυρίως καρικατούρες, τις οποίες είχε μετατρέψει σε ήρωες η λαϊκή φαντασία.

     Κανείς δε αποτόλμησε να ορίσει ποτέ τη φύση τού ήρωα, όμως η φιλοσοφία θεώρησε από την αρχή απαραίτητο, να αποφανθεί επί τού θέματος. Ο Θαλής είχε πει ότι ότι «τα πάντα είναι πλήρη θεών», ο Ηράκλειτος δίδασκε ότι «τα πάντα είναι πλήρη θεών και δαιμόνων», και είναι εδώ ασφαλώς που θεμελιώνεται ο αρχαίος πολυδαιμονισμός που αναφέρεται στο Έργα και Ημέρες τού Ησιόδου. Ο πρώτος που εξασφάλισε μια πιο συγκεκριμένη ωστόσο θέση στον κόσμο τών υπάρξεων για τους ήρωες είναι ο Πυθαγόρας, ένας  θρησκευτικός μάλλον παρά φιλοσοφικός διδάσκαλος.

Ο οποίος είχε πει κάποτε, ότι «οι θεοί πρέπει να τιμώνται περισσότερο από τούς δαίμονες, και οι ήρωες περισσότερο από τούς ανθρώπους». Ενώ λέει και κάπου αλλού, ότι «οι αιθέρες είναι γεμάτοι ψυχές, που θα πρέπει να τις θωρούμε ως ήρωες και ως δαίμονες· αυτοί είναι που στέλνουν τα όνειρα στους ανθρώπους και στα ζώα, αλλά και τα προμηνύματα για την υγεία και τις ασθένειες· σ’ αυτούς απευθύνονται τα αιτήματα για κάθαρση, για εξιλέωση, καθώς και όλα εκείνα που αφορούν στη μαντική».

Γεγονός παραμένει πάντως, πως η συνήθης ακολουθία: θεοί, δαίμονες, ήρωες, άνθρωποι και άλογα πλάσματα, απέκτησε μια γενικότερη σημασία μετά τον Πυθαγόρα. Στην Απολογία Σωκράτους τού Πλάτωνα, οι ήρωες, και ιδιαιτέρως «όλοι αυτοί που απέθαναν στον πόλεμο της Τροίας», αποκαλούνται για πρώτη φορά ημίθεοι. Η Στοά θεωρούσε επίσης ηρωϊκές τις ψυχές τών γενναίων νεκρών. Οι δε νεοπλατωνικοί ασχολήθηκαν αργότερα, όχι μόνο με όλα τα εξωγήινα όντα (τα οποία και επεδίωκαν να πλησιάσουν μέσω τής θεουργίας), αλλά και με τους ήρωες. Η φιλοσοφία δεν κατώρθωσε ωστόσο να επηρεάσει στο παραμικρό τη λαϊκή παράδοση, η οποία αντιπροσώπευε μιαν ισχυρή, στην προκειμένη περίπτωση, προκατάληψη, παρ’ όλο που οι αντιλήψεις αρκετών φιλοσόφων δεν απείχαν από εκείνες πολλών άλλων συνανθρώπων τους· όπως, για παράδειγμα, η αντίληψη, ότι οι ήρωες ήταν κι αυτοί ψυχές που αποχωρίστηκαν από τα σώματά τους, και μπορούσαν να είναι επομένως και καλές και κακές.

     Ο λαός είχε όμως την τάση να περιβάλει με θαυμασμό τούς ήρωές του, όπως ακριβώς και τους θεούς του, και τους αποκαλούσε «μεγάλους» και «ισχυρούς».

     Αναζητώντας τώρα το τί ακριβώς αντιπροσώπευαν οι ήρωες για τους Έλληνες, θα καταλήξουμε σε πολύ διαφορετικές, ασφαλώς, εκτιμήσεις, ανάλογα με τις ιστορικές εποχές, ανάλογα όμως επίσης και με τη συμμετοχή τών χρησμών στη λατρεία τών ηρώων, συμμετοχή που είχε εξαιρετική κάποτε σημασία, αλλά παραμελήθηκε αργότερα εντελώς, για να αντικατασταθεί από άλλα μέσα αναζήτησης των μελλούμενων. Ο λαός συνέχισε ωστόσο να καταφεύγει, ακόμα και την εποχή τών Αντωνίνων, σ’ αυτούς και εξακολουθούσε να στηρίζεται, όπως υποστηρίζει ο Παυσανίας, στους ήρωές του και να ανησυχεί για την τύχη τους. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν κι εμείς από την τελετουργική μάλλον και επίσημη πλευρά αυτής τής λατρείας, και θα εξετάσουμε στη συνέχεια τη λαϊκή της εκδοχή.

     Οι αρχαίοι πληθυσμοί μάς κληρονόμησαν, όποιοι κι αν ήταν, πληθώρα από τάφους και γιγαντιαίους τύμβους σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, όπως έχουμε ήδη πει, και μοιάζει σχεδόν αδύνατο να προσδιορίσουμε το πότε και το πώς η λαϊκή φαντασία προσέδωσε διαστάσεις μεγαλοπρεπείας σ’ αυτούς τούς τάφους.

Οι κηδείες τών αρχαίων Ελλήνων φημίζονταν πράγματι για τον πλούτο και τη μεγαλοπρέπειά τους, κυρίως όταν αφορούσαν σε σημαντικά πρόσωπα. Παράλληλα όμως με τον σεβασμό τού μνήματος, που συναντάται σε όλους τούς λαούς, εμφανίζεται τώρα και ένα ανάμεικτο συναίσθημα σεβασμού και φόβου, και το μνήμα τού ήρωα αποκτά έτσι μιαν ιδιαίτερη, σιγά-σιγά, σημασία για την καθημερινή ζωή. Ένας καινούργιος λαός εισβολέων και κατακτητών μπορεί να τιμά, για παράδειγμα, τους νεκρούς ήρωες των ηττημένων: όταν οι Αιτωλοί τού Οξύλου εισέβαλαν στην Ήλιδα, οι γηγενείς διατήρησαν την παράδοση της λατρείας τών ηρώων τους, παράλληλα με τη λατρεία τών ηρώων τών κατακτητών, οι οποίοι και συμφώνησαν να μοιραστούν τη χώρα με τους ηττημένους.

Επικράτησε μάλιστα, πολύ σύντομα, η φήμη, ότι οι ήρωες θα εγείρονταν από τούς τάφους τους, για να υποστηρίξουν τούς απογόνους τους και τον λαό τους στον πόλεμο, μια αντίληψη που βρήκε σταδιακά την παγίωσή της. Οι Λοκροί πίστευαν, για παράδειγμα, στην παρουσία τού Αίαντα του Οϊλήου στο πεδίο τής μάχης· και οι Επιζεφύριοι Λοκροί είχαν κατά τον πόλεμο εναντίων τών Κροτωνιατών στην αποικία τους της νότιας Ιταλίας την αόρατη προστασία του, ενώ ο κροτωνιάτης αρχηγός, που διέκρινε την παρουσία τού Αίαντα στην πρώτη γραμμή και κατηύθυνε εναντίον του τον στρατό του, χτυπήθηκε στο στήθος από τον ίδιο τον ήρωα! 

Ένας από τούς παράξενους αυτούς ηρωϊκούς θρύλους τελειώνει μάλιστα με τη θεραπεία αυτού τού αρχηγού από τον ίδιον τον Αίαντα, τον οποίον και αναζήτησε στη Λευκή Νήσο! Λέγεται επίσης ότι ένας άγνωστος πολεμιστής εμφανίστηκε στο πλευρό τών Αθηναίων, σκοτώνοντας πολλούς Βαρβάρους με μιαν εχέτλη (λαβή αρότρου), στη μάχη τού Μαρθώνα, και ότι ένας χρησμός ζήτησε κατόπιν από τούς νικητές να τον τιμούν με το όνομα Εχετλαίος· ενώ και οι τοπικοί ήρωες, Μάραθων και Θησέας, τιμήθηκαν εξίσου ως συμπολεμιστές. Όταν οι Δελφοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη στρατιά τού Ξέρξη, γιγαντιαίες μορφές τών τοπικών ηρώων Φύλακου και Αυτόνοου όρμησαν εναντίων τών Περσών. Στη δε Σαλαμίνα, κάποιοι ήρωες άπλωσαν τα μπράτσα τους από την Αίγινα προστατεύοντας τις ελληνικές τριήρεις, και ενώ όλοι πίστεψαν ότι επρόκειτο για τους Αιακίδες, ένας χρησμός αποκάλυψε ότι επρόκειτο στην πραγματικότητα για τον ήρωα Κυχρέα.

Πριν, επίσης, από τη μάχη τών Πλαταιών, προσφέρθηκε θυσία στους επτά ήρωες-ιδρυτές τής πόλης, οι οποίοι και αναφέρθηκαν με τα ονόματά τους, σύμφωνα με τον ανάλογο δελφικό χρησμό· αυτοί που επικαλέστηκαν δε τη βοήθειά τους, περίμεναν πως θα τους συναντήσουν ασφαλώς στο πεδίο τής μάχης.

Πολλά ανάλογα περιστατικά φαίνεται ότι συνέβησαν και κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, τα οποία αποσιωπά μεν ο Θουκυδίδης, αλλά ο παλαιός, θανάσιμος εχθρός τής Σπάρτης, και ήρωας της Μεσσηνίας, ο Αριστομένης, έσπευσε να βοηθήσει, ως μελλοντικός απελευθερωτής τής πατρίδας του, τους Θηβαίους στα Λεύκτρα. Τη δε ημέρα που οι Γαλάτες επιτέθηκαν, υπό την ηγεσία τού Βρέννου, στους Δελφούς, εμφανίστηκαν πάνοπλοι και έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουν οι ήρωες Υπέροχος, Αμάδοκος (ή Λαόδοκος), Πύρρος (γιός τού Αχιλλέα) και, για άλλη μια φορά, ο προαναφερθείς Φύλακος. Σ’ ένα μεγάλο μάλιστα σύμπλεγμα έφιππων και πεζών πολεμιστών, που είχαν ήδη αφιερώσει τον 5ον αιώνα οι Ταραντίνοι για τη νίκη τους εναντίον τών Πευκετίων στους Δελφούς, φιλοτέχνησαν όχι μόνον τον Τάρα, τον ιδρυτή τού Τάραντα, αλλά και τον ιστορικό ιδρυτή του Φάλανθο, όρθιο πάνω από το σώμα ενός φονευθέντος εχθρού.

     Η πόλη τιμούσε όμως, πέρα απ’ αυτούς τούς δυό ήρωες, με περιοδικές θυσιαστικές τελετές τούς Ατρείδες και τους Τυδεΐδες, τους Αιακίδες, τους Λαερτιάδες και τους Αγαμεμνωνίδες, και διέθετε και έναν αφιερωμένο στον Αχιλλέα ναό. Σε άλλες περιοχές τής Μεγάλης Ελλάδας επιβίωναν πολλοί θρύλοι για την παρουσία τών ίδιων των ηρώων τής Τροίας, όπως τού Φιλοκτήτη και του Τληπόλεμου, και αρκετά ευρήματα στους ναούς τής Κάτω Ιταλίας θεωρήθηκαν ότι ανήκαν είτε στον οπλισμό τού Ηρακλή, είτε σε εργαλεία με τα οποία o Επειός κατασκεύασε τον Δούρειος Ίππο, είτε στα όπλα τού Διομήδη και των συντρόφων του, καθώς και στο περιλαίμιο που φόρεσε, σύμφωνα με την παράδοση, ο ίδιος σε μιαν ελαφίνα. Η πόλη τού Τάραντα είχε  κληρονομήσει αντίθετα τις ίδιες ηρωϊκές λατρείες, μεταφερμένες αυτούσιες από τη μητρόπολη στην Κάτω Ιταλία, επειδή υπήρχαν πιθανότατα  απόγονοι αυτών τών φημισμένων ηρωϊκών οικογενειών ανάμεσα στους Σπαρτιάτες και τους υπόλοιπους εποίκους. Μόνον όμως οι ήρωες Τάρας και Φάλανθος εμφανίζονταν ως προστάτες, αν κρίνουμε βέβαια από  το αφιέρωμα στο Μαντείο τών Δελφών.

     Είναι βέβαιο ότι το να γνωρίζει μια πόλη, πως οι ήρωές της πολεμούσαν, με ορατή ή αόρατη μορφή, και τρομοκρατώντας ασφαλώς τούς εχθρούς στο πλευρό της, δεν συνιστούσε καθόλου την ικανοποίηση μιας απλής επιθυμίας, αλλά ήταν ένα ζήτημα της ίδιας της υπερηφάνειας του λαού τής πόλης. Αξίζει δε να παρατηρήσουμε εδώ, ότι ο λαός δεν εμπιστευόταν απολύτως, όπως και σε κάθε είδους λατρεία, και παρ’ όλες τις προσφερόμενες θυσίες, τους πραγματικούς θεούς ως προς την εύνοια ή την ισχύ τους· ο ήρωας και προστάτης τής πόλης ήταν εκείνος που συγκέντρωνε τις περισσότερες ελπίδες στην κρίσιμη στιγμή, αλλά και τους περισσότερους φόβους εκδίκησης σε περίπτωση παραμέλησής του.

Σ’ αυτήν την τελευταία μάλιστα περίπτωση, χρειαζόταν απαραιτήτως η παρεμβολή τών χρησμών, και κυρίως τών χρησμών από τούς Δελφούς, για να εξευμενισθούν οι οργισμένοι ή παραμελημένοι ήρωες. Οι άνθρωποι των Δελφών γνώριζαν πιθανότατα πολλά μέσα από τις αναμνήσεις που τους κατέλειπαν οι πόλεις, οι περισσότερες όμως πληροφορίες προέρχονταν από αυτούς που ζητούσαν τη συμβουλή τού Μαντείου, στις οποίες και  βασίζονταν κατά κύριο λόγο, ώστε να κοινοποιήσουν μιαν απάντησή τους· κι εκείνο που πετύχαιναν στις περισσότερες ασφαλώς περιπτώσεις ήταν το να ηρεμήσουν τα ανήσυχα πνεύματα, προτείνοντάς τους ένα νέο συνήθως είδος ταφικής λατρείας, ενώ και η επικείμενη συμφορά υποχωρούσε πιθανότατα αφ’ εαυτής.

(συνεχίζεται)

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΗΔΗ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. 

ΟΙ ΛΑΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΟ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ ΤΟΥ ΑΘΕΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ, ΗΞΕΡΑΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΦΙΛΙΚΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΗΡΩΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΙΧΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.

ΟΙ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΑΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΠΕΙΛΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΒΕΒΑΙΟ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΥΛΑΚΑ ΑΓΓΕΛΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥΣ.

 ΟΜΩΣ Η ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ ΔΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΕΠΙΝΟΗΣΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΠΕΤΡΕΨΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΘΕΣΗ Η ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.

ΓΕΝΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ , ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ , Ο ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΛΑΣΗ ΜΟΥ , ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΛΥΤΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑΣ . .

Αναρτήθηκε από amethystos

===================================================

Μια από τις δυσκολότερες δοκιμασίες
που περνώ καθημερινά είναι αν πρέπει
να εκφράσω την γνώμη μου ή να σιωπήσω.

                                               Αναστάσιος Κ. Κωστόπουλος


 ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΓΝΩΜΗ  ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ , ΟΤΙ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΆ ΓΙΓΝΕΙ ΓΝΩΣΗ ΠΑΤΏΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΕΞΗ ΤΟΥ ΕΙΔΕΝΑΙ , ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ ΜΑΣ , ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΥΣΙΟ .

=====================================================