Κυριακή Ι’ Λουκά: Διδαχή στο Ευαγγέλιο της ημέρας (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

(Λουκ. 13, 10-17)

«Ην δε διδάσκων εν μια των συναγωγών εν τοις σάββασι»

Είναι παρηγορητικό, αγαπητοί αδελφοί, ν’ ακούμε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός την ημέρα του Σαββάτου -που στην παλαιοδιαθηκική Εκκλησία ήταν ό,τι η ημέρα της Κυριακής στην καινοδιαθηκική— δίδασκε τον λαό.

Το ίδιο κάνουμε κι εμείς τώρα συγκεντρωμένοι εδώ, στον ιερό ναό, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, δεκαεπτά αιώνες μετά την αναχώρησή Του από τη γη. Με τα σωματικά μας μάτια δεν Τον βλέπουμε. Τον βλέπουμε, όμως, με τα μάτια της πίστεως. Ακούμε τη διδασκαλία Του να εξαγγέλλεται μέσ’ από το ιερό Ευαγγέλιο. Τα γεγονότα που συνδέονται με την επίγεια παρουσία Του, καταγραμμένα με αγία απλότητα και ασυνήθιστη σαφήνεια από τους ιερούς ευαγγελιστές, ξετυλίγονται παραστατικά μπροστά μας. Μέσω των θείων Μυστηρίων αποκτούμε αδιάλειπτη κοινωνία με τον Κύριο. Μπορούμε να ενισχύουμε και να επεκτείνουμε αυτή την κοινωνία με τη διαρκή μνήμη Του, με διαγωγή σύμφωνη με τις αγίες εντολές Του, με τη συνεχή προσευχητική επίκλησή Του.

Είναι αλήθεια: Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός βρίσκεται ανάμεσά μας. Δεν βρίσκεται μόνο για όποιον Τον αρνείται. Δεν πρόκειται για επινόηση τολμηρής φαντασίας. Δεν πρόκειται για πλάνη. Το είπε ο Ίδιος στους μαθητές Του: «Εγώ θα είμαι μαζί σας παντοτινά, ως τη συντέλεια του κόσμου». Όποιος δεν βλέπει τον Κύριο ανάμεσά μας, αυτός δεν είναι μαθητής Του.

Σε τίποτα δεν ωφελεί το να βλέπουμε τον Κύριο με τα σωματικά μας μάτια, όταν ο νους μας είναι τυφλωμένος, όταν η πίστη -αυτή η δύναμη της πνευματικής οράσεως— δεν ενεργεί. Απεναντίας, όταν η πίστη ενεργεί, τότε ανοίγονται οι ουρανοί για μας, και βλέπουμε στα δεξιά του Πατέρα τον Υιό, Αυτόν που είναι «πανταχού παρών» ως Θεός, τα «πάντα πληρών» και «απερίγραπτος». Τίποτα δεν μας εμποδίζει ν’ αποκτήσουμε πίστη. Ας την αποκτήσουμε, και θα δούμε τον Θεό. Ας πάψουμε να αρκούμαστε στην ασθενή διανοητική γνώση Του. Ας απλώσουμε τα αδύναμα χέρια μας στα έργα της πίστεως. Μόνο στην ενεργητική, στην έμπρακτη, στη ζωντανή πίστη φανερώνεται ο Κύριος.

Τυφλά είναι τα σωματικά μάτια, όταν είναι τυφλός ο νους. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, στον καιρό της παρουσίας Του στη γη, για να πιστοποιήσει τη θεότητά Του έκανε εκπληκτικά θαύματα. Αυτά ήταν τόσο καταφανή, τόσο χειροπιαστά, που η θεότητά Του θα έπρεπε να γίνει πιστευτή ακόμα και από τους πιο ανόητους, ακόμα και από τους πιο δύσπιστους, ακόμα και από τους πιο φιλήδονους ανθρώπους. Εκείνοι, ωστόσο, κοιτάζοντας με μάτια δεκατέσσερα, δεν έβλεπαν τίποτα. Με έκπληξη, με απορία, με παράπονο, αλλά και με πόνο για τους Ιουδαίους της εποχής του σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Μολονότι (ο Ιησούς) είχε κάνει τόσα θαύματα μπροστά στα μάτια τους, εκείνοι δεν πίστευαν σ’ Αυτόν». Και πιο κάτω αποκαλύπτει τις αιτίες αυτής της ψυχικής τυφλώσεως:

Είναι ο σκοτισμός του νου και η σκληρότητα της καρδιάς, οι συνέπειες της αμαρτωλής ζωής, που καθιστούν ανώφελη τη σωματική δράση, όσο ισχυρή κι αν είναι αυτή, για τη γνώση της αλήθειας.

Το γεγονός που αφηγείται σήμερα το Ευαγγέλιο είναι θαυμαστό. Ο Κύριος, αφού τελείωσε τη διδαχή Του στη συναγωγή, θεράπευσε μια γυναίκα που υπέφερε από κύρτωση για πολλά χρόνια Έτσι, αν δεν είχαν καταλάβει Ποιος ήταν από τα λόγια Του, θα το καταλάβαιναν από το θαύμα Του· αν δεν είχαν αναγνωρίσει τον Θεό από τα λόγια εκείνα, που οδηγούσαν στην αιώνια ζωή, όπως Τον αναγνώρισε κάποτε ο άγιος Πέτρος, θα αναγνώριζαν τουλάχιστον έναν άνθρωπο του Θεού από το θαύμα, όπως Τον αναγνώρισαν κάποτε ο Νικόδημος και ο τυφλός που απέκτησε το φως του.

Το θέαμα της άρρωστης γυναίκας ήταν παράδοξο, θλιβερό και συνάμα διδακτικό. Ο αποστάτης άγγελος, με τον οποίο είχε έλθει σε κοινωνία και στον οποίο είχε υποταχθεί η ανθρώπινη φύση μετά την προπατορική πτώση, είχε προξενήσει στη γυναίκα μια πάθηση παράξενη και πολύ βασανιστική, μια βαθιά κύρτωση, όπως είπαμε, εξαιτίας της οποίας το σώμα της είχε γίνει σαν ένα κουβάρι. Για δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια δεν μπορούσε καθόλου να ισιώσει τα μέλη της και να τα ανακουφίσει, διορθώνοντας την αφύσικη και οδυνηρή θέση τους.

Όταν, λοιπόν, την είδε ο Κύριος, τη φώναξε και της είπε: «Γυναίκα, απαλλάσσεσαι από την αρρώστια σου». Έβαλε πάνω της τα χέρια Του, και αμέσως εκείνη ορθώθηκε και δόξασε τον Θεό.

Και ενώ η γυναίκα, που μέσα σε μια στιγμή λυτρώθηκε από τον βαρύ ζυγό της, δόξαζε έκπληκτη τον Θεό, ενώ ο λαός, που βρισκόταν στη συναγωγή, δίκαια χαιρόταν για την απαλλαγή της από την τυραννική πάθηση με ολοφάνερη ενέργεια της θείας χάριτος, ο αρχισυνάγωγος αγανάκτησε. Αυτός δεν είδε το θαύμα, δεν είδε τη θεραπεία, δεν είδε το Άγιο Πνεύμα να ενεργεί, δεν είδε τον Λυτρωτή και Σωτήρα των ανθρώπων, δεν είδε καν έναν άνθρωπο του Θεού. Τα μάτια του νου του είχαν τυφλωθεί από κάποιαν ανεξήγητη δύναμη του άδη. Στην ενέργεια του Θεού, λοιπόν, είδε παράβαση του θείου νόμου! Στη θεραπεία της άρρωστης γυναίκας, που πραγματοποιήθηκε στιγμιαία και θαυματουργικά, δίχως εργασία και κόπο, εκείνος, μέσα στην πλάνη του, βρήκε σοφιστικά παράβαση της εντολής του Θεού, που απαγόρευε την εργασία το Σάββατο. Την απαγόρευση αυτή επικαλέστηκε εναντίον της θεραπείας: «Υπάρχουν έξι μέρες που επιτρέπεται να εργάζεται κανείς· μέσα σ’ αυτές να έρχεστε και να θεραπεύεστε, όχι το Σάββατο».

Η πραγματική αιτία, όμως, της αγανακτήσεως και της διαμαρτυρίας του αρχισυνάγωγου ήταν άλλη: Όντας Φαρισαίος, τουλάχιστον ως προς την ψυχική διάθεση, μόλις είδε έναν άνθρωπο του Θεού να επισφραγίζει τον δυνατό του λόγο μ’ ένα θαύμα, άναψε από φθόνο. Ο φθόνος ήταν γέννημα της υπερηφάνειας και της κενοδοξίας του: Ήθελε να έχει εκείνος το προβάδισμα στην εκτίμηση του κόσμου για την επίγεια δικαιοσύνη του.

Το προβάδισμα αυτό το πήρε άκοπα μέσα σε μια στιγμή η ουράνια δικαιοσύνη. Ο αρχισυνάγωγος, για να το αποκτήσει πάλι, στράφηκε εναντίον της ουράνιας δικαιοσύνης και προσπάθησε να τη συκοφαντήσει. Καλύπτοντας την κακοβουλία του με το προσωπείο του δικαίου, παρουσιάστηκε ως υπερασπιστής του θείου νόμου. Ο καρδιογνώστης Κύριος, όμως, τον ξεσκέπασε. Έδειξε την υποκρισία του.

Ο υποκριτής, προσπαθώντας να ικανοποιήσει τα πάθη του, ενώ είναι δούλος της αμαρτίας, θέλει να εμφανίζεται στους ανθρώπους με το προσωπείο της αρετής. Κεντρική θέση ανάμεσα στα πάθη μας κατέχει η κενοδοξία, που ευφραίνεται με τον έπαινο και τον επιζητεί.

Δεν την ενδιαφέρει αν αυτός ο έπαινος είναι δίκαιος ή άδικος και αν θα τον αποκτήσει με τρόπο σωστό ή σφαλερό. Να επαινεθεί μ’ οποιονδήποτε τρόπο -αυτός είναι ο σκοπός του κενόδοξου υποκριτή. Τον Θεό τον έχει ξεχάσει· είναι ανίκανος για την πίστη και τη θεογνωσία «Πώς μπορείτε εσείς να πιστέψετε», έλεγε ο Κύριος στους Ιουδαίους, από τους οποίους οι περισσότεροι είχαν μολυνθεί από τον φαρισαϊσμό, «αφού αποζητάτε τον έπαινο ο ένας του άλλου και δεν επιδιώκετε τον έπαινο του μοναδικού Θεού;».

Ο αρχισυνάγωγος, που μνημονεύεται στο σημερινό Ευαγγέλιο, απέδειξε την ανικανότητα του υποκριτή να πιστέψει στον Χριστό, να δεχθεί τον Λυτρωτή. Αυτή η κενόδοξη ψυχή, που διψούσε για τον έπαινο και την τιμή των ανθρώπων, θεωρώντας πως ήταν άξια γι’ αυτόν τον έπαινο κι αυτή την τιμή, δεν μπόρεσε να ανεχθεί το ότι η προσοχή και ο θαυμασμός του λαού ελκύστηκαν από το θαύμα που είχε γίνει μπροστά του. Αυτή η ψυχή έβραζε από φθόνο. Να αρνηθεί το θαύμα ήταν αδύνατο. Γι’ αυτό επιχειρεί να το αχρηστέψει, παρουσιάζοντας την επιτέλεσή του ως αθέτηση του θείου νόμου. Ο υποκριτής αδίστακτα εναντιώνεται στον Θεό, αδίστακτα βλασφημεί το Άγιο Πνεύμα.

Αν ο θαυματουργός ήταν απλώς ένας χαρισματικός άνθρωπος, ο Φαρισαίος θα συκοφαντούσε και θα βλασφημούσε τη χάρη του Πνεύματος. Καθώς, όμως, ο θαυματουργός ήταν ο ίδιος ο Θεάνθρωπος, ο Φαρισαίος εναντιώθηκε στον Θεό. Αληθινό θαύμα είναι αδύνατο να κάνει ο άνθρωπος μόνος του. Κάθε αληθινό θαύμα επιτελείται με την ευδοκία και την ενέργεια του πανάγιου Θεού, γι’ αυτό και δεν μπορεί να είναι αντίθετο στο θείο θέλημα και στον θείο νόμο. Η διατύπωση μομφής εναντίον του θείου θαύματος και η μείωσή του από τον Φαρισαίο δεν φανερώνουν παρά τον σκοτισμό του νου του και τη σκληρότητα της καρδιάς του, τις συνέπειες της αμαρτωλής ζωής του.

Τη θρασεία και απαράδεκτη ενέργεια του Φαρισαίου, που τόλμησε να αποδοκιμάσει το θαύμα του Σωτήρα μπροστά στον Ίδιο, πρέπει να την προσέξουμε ιδιαίτερα, αλλά πρέπει και να την κλάψουμε με πικρά δάκρυα. Πρέπει να την κλάψουμε, γιατί οφείλεται στην κοινή πτώση όλων μας. Και πρέπει να την προσέξουμε ιδιαίτερα, ώστε, αφού με φόβο διαπιστώσουμε πόσο άτοπη ήταν, να την αποφεύγουμε. Και σήμερα ενεργεί ο Χριστός! Και σήμερα το Άγιο Πνεύμα κάνει σωτήρια θαύματα με τα χριστιανικά Μυστήρια! Και σήμερα, όμως, ο Θεός έχει τους βλάσφημους εχθρούς Του ανάμεσα στους ανθρώπους.

Κάθε αμαρτία αποτελεί εναντίωση και αντίπραξη στον Θεό. Κάθε αμαρτία είναι παράβαση του θείου νόμου, είναι απόρριψη του θείου θελήματος. «Όποιος αμαρτάνει», λέει ο απόστολος, «παραβαίνει τον νόμο του Θεού· η αμαρτία είναι η ίδια η ανομία». Η υποκρισία είναι μια διαρκής αμαρτία που εναντιώνεται στη γνώση του Χριστού και στον Χριστιανισμό.

Η αρχή της μεταστροφής μας στον Χριστό είναι η αναγνώριση της αμαρτωλότητάς μας, η αναγνώριση της πτώσεώς μας. Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει την κατάστασή του αυτή, νιώθει την ανάγκη του Λυτρωτή. Και τότε πλησιάζει τον Χριστό μέσω της πίστεως, της ταπεινώσεως και της μετάνοιας. Ο υποκριτής, όμως, που έχει πάθη όχι αρκετά εμφανή —την κενοδοξία, την υπερηφάνεια, τη φιλαργυρία, τον φθόνο, την πονηρία, το μίσος— τα καλύπτει με την υποκρισία και την προσποίηση. Γι’ αυτό δεν είναι ικανός, όπως ακριβώς και ο σατανάς, ν’ αναγνωρίσει την αμαρτωλότητά του.

Τόσο οι αρετές όσο και τα πάθη, με τη συνήθεια, γίνονται σαν φυσικά στον άνθρωπο. Αυτό συμβαίνει και με την υποκρισία. Όποιος κυριαρχείται απ’ αυτήν, δεν τη βλέπει ως ψυχόλεθρη κακία. Τα έργα της υποκρισίας τα κάνει σαν έργα αλήθειας. Η ψυχή του υποκριτή είναι τυφλωμένη. Γι’ αυτό ο Κύριος αποκάλεσε τους Φαρισαίους μωρούς και τυφλούς.

Ο υποκριτής είναι ένας δύστυχος δήθεν δίκαιος, που έχει απορριφθεί από τον Θεό. «Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς», είπε ο Σωτήρας. Δίκαιοι ονομάζονται εδώ οι Φαρισαίοι, όχι γιατί ήταν πράγματι δίκαιοι, αλλά γιατί οι ίδιοι θεωρούσαν δίκαιο τον εαυτό τους, τηρώντας με σχολαστικότητα τις τυπικές διατάξεις του θείου νόμου και καταπατώντας την ουσία του, η οποία συνίσταται στην ευθυγράμμιση του νου, της καρδιάς, της όλης υποστάσεως του ανθρώπου με το θέλημα του Θεού. Ο Κύριος χάρισε στους ανθρώπους μιαν αρετή, τη μετάνοια, η οποία τους συμφιλιώνει με τον Θεό. Πώς μπορούσαν να λάβουν το πνευματικό αυτό δώρο εκείνοι που ήταν πλήρως ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους και πίστευαν πως ο αναμενόμενος Μεσσίας, όταν θα ερχόταν ως αήττητος επίγειος βασιλιάς και κατακτητής, θα επιβράβευε με άφθονες εγκόσμιες ανταμοιβές τη μεταπτωτική τυφλή δικαιοσύνη τους, μια δικαιοσύνη γεμάτη υπερηφάνεια και μοχθηρία;

Μέσα στον σκοτισμό και τη σκληρότητά τους οι Φαρισαίοι έφταναν στο σημείο να καυχιούνται για την ανικανότητά τους να αναγνωρίσουν και να δεχθούν τον Λυτρωτή. «Μήπως πίστεψε σ’ Αυτόν κανένας από τους άρχοντες ή από τους Φαρισαίους;», έλεγαν. Αυτή την ανικανότητά τους για την αληθινή θεογνωσία φανέρωσε και ο Κύριος. «Σας βεβαιώνω», τους έλεγε, «πως οι τελώνες και οι πόρνες θα μπουν πριν από εσάς στη βασιλεία του Θεού».

Ένας άνθρωπος φανερά αμαρτωλός, ένας άνθρωπος που έχει διαπράξει θανάσιμα αμαρτήματα, ένας άνθρωπος που έχει γνωρίσει την περιφρόνηση και την απέχθεια των συνανθρώπων του για τις άνομες πράξεις του, ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πιο ικανός για τη μετάνοια από έναν δήθεν δίκαιο, ο οποίος εξωτερικά, στη συμπεριφορά του, είναι άψογος, και γι’ αυτό εσωτερικά, στα βάθη της ψυχής του, είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του.

Ο φαρισαϊσμός είναι μια φοβερή αρρώστια του ανθρωπίνου πνεύματος, είναι η αρρώστια του πεσμένου αγγέλου, ο οποίος εμμένει στην πτώση του και τη διατηρεί σαν θησαυρό ανεκτίμητο. «Προσέχετε από το προζύμι των Φαρισαίων, που είναι η υποκρισία τους», συμβούλεψε ο Κύριος τους μαθητές Του. Την υποκρισία την παρομοίασε με προζύμι, επειδή αυτή, όταν εισχωρήσει στην ψυχή, διαποτίζει όλες τις σκέψεις, όλα τα αισθήματα, όλα τα έργα του ανθρώπου. Έτσι, διαμορφώνει έναν νέο χαρακτήρα, δημιουργεί, θα λέγαμε, μια νέα ψυχή.

Όποιος θέλει να προφυλάξει τον εαυτό του από την υποκρισία, πρέπει, πρώτον, όλα τα καλά του έργα να τα κάνει κρυφά, σύμφωνα με την υποθήκη του Κυρίου, και, δεύτερον, ποτέ να μην κατακρίνει τον πλησίον. Η κατάκριση του πλησίον είναι δείγμα υποκρισίας, όπως επισημαίνει το Ευαγγέλιο. Για να μη φτάνουμε στην κατάκριση, όμως, πρέπει να αποφεύγουμε και την απλή κρίση του πλησίον. Γι’ αυτό και πριν από την ευαγγελική εντολή που απαγορεύει την κατάκριση, υπάρχει εντολή που απαγορεύει την κρίση: «Μην κρίνετε τους συνανθρώπους σας, για να μη σας κρίνει κι εσάς ο Θεός. Μην τους καταδικάζετε, για να μη σας καταδικάσει κι εσάς ο Θεός». Οι άνθρωποι, επιτρέποντας πρώτα στον εαυτό τους την κρίση για τα έργα του πλησίον, πέφτουν έπειτα άθελά τους στην κατάκριση.

Ας μη σπέρνουμε σπόρους ζιζανίων, και δεν θα φυτρώνουν ζιζάνια. Ας αποφεύγουμε κάθε άσκοπη κρίση για τον πλησίον, και δεν θα πέφτουμε σε κατάκριση. Θα με ρωτήσετε: Έχει κάποια σχέση η κατάκριση του πλησίον με την υποκρισία; Έχει και μάλιστα φανερή: Όποιος κατακρίνει και μειώνει τον πλησίον του, προβάλλει τον εαυτό του ως δίκαιο, χωρίς να το λέει ρητά και ίσως χωρίς να το συνειδητοποιεί. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Κάθε προβολή, λοιπόν, του εαυτού μας ως δικαίου, είτε άμεση είτε έμμεση, αποτελεί υποκρισία.

Στις συναντήσεις μας για φιλική συναναστροφή και συζήτηση, συχνά, αν όχι πάντοτε, περνάμε την ώρα μας κουτσομπολεύοντας τους άλλους, κοροϊδεύοντάς τους, κατηγορώντας τους, μειώνοντάς τους. Σαν ποτάμι ξεχύνονται τότε τα φαρμακερά λόγια, που συνοδεύονται επιδοκιμαστικά από σαρκαστικά γέλια. Στις ατυχείς αυτές ώρες της λήθης και της αυταπάτης, οι ψυχές μας μετέχουν στις δαιμονικές ιδιότητες και διαποτίζονται από το δηλητήριο της υποκρισίας.

Το ιερό Ευαγγέλιο, αποβλέποντας στη σωτηρία μας, χτυπά κι εδώ την αμαρτία. «Για κάθε λόγο ανώφελο», προειδοποιεί, «που θα πουν οι άνθρωποι, θα λογοδοτήσουν την ημέρα της Κρίσεως. Έτσι, τα λόγια σου θα σε δικαιώσουν, αλλά και τα λόγια σου θα σε καταδικάσουν».

Ας παρατηρούμε προσεκτικά, αδελφοί, τις απαρχές της αμαρτίας, ας φυλαγόμαστε από τις απαρχές της αμαρτίας, και θ’ αποφύγουμε την επιτέλεση της αμαρτίας. Οι σπόροι της αμαρτίας —όπως, για παράδειγμα, η αργολογία— φαινομενικά είναι μηδαμινοί. Απαρατήρητα σπέρνεται μ’ αυτούς ο αγρός της ψυχής. Αλλά, όταν οι σπόροι βλαστήσουν και ιδίως όταν τα βλαστάρια μεγαλώσουν και δυναμώσουν, τότε η αμαρτία κυριεύει την ψυχή και ο άνθρωπος πρέπει να μοχθήσει πολύ για ν’ απαλλαγεί απ’αυτήν.

«Όποιος εμποδίζει το στόμα του από την κατάκριση», είπε ένας από τους μεγάλους οσίους πατέρες, «αυτός προφυλάσσει την καρδιά του από τα πάθη· αυτός κάθε ώρα βλέπει τον Κύριο… Όποιος συνάγει μέσα του την δράση του νου του, βλέπει μέσα του την αυγή του Πνεύματος». Τι θα δούμε, όμως, εμείς, αδελφοί μου, στον πνευματικό μας θάλαμο, όταν τον φωτίσει το θείο φως; Θα δούμε το αναρίθμητο πλήθος των αμαρτημάτων μας, που είναι περισσότερα από την άμμο της θάλασσας. Τότε θα δούμε και θα αισθανθούμε στον ίδιο μας τον εαυτό την πτώση του γενάρχη μας Αδάμ, την οποία μας διηγείται η Αγία Γραφή. Τότε θα δούμε και θα αισθανθούμε την αναγκαιότητα του Λυτρωτή. Και αφού αναγνωρίσουμε τον Λυτρωτή στο πανάγιο Πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, θα Τον ομολογήσουμε και θα Τον προσκυνήσουμε όπως πρέπει στον Θεό, τον Πλάστη και τον Σωτήρα μας. Αμήν.

(Πηγή: “Ασκητικές ομιλίες Β’” Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)

========================================================

Γέροντας Ανανίας: Γιατί ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο και χωματένιο και πνευματικό

Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης (1945-2021).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Απόστολος Ανδρέας

Εκφωνήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2014.

Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=327825

Ο Διάβολος από τι έπεσε; Απ’ την αμαρτία; Μα δεν υπήρχε αμαρτία. Τότε θα ’ταν αίτιος των κακών ο Θεός, που λένε οι Πατέρες. Έπεσε από τις αρετές του. Τα προσόντα του. Τα στολίδια του. Από τα δώρα του. Το πρώτο κτίσμα του Θεού είναι ο Εωσφόρος. Ο Εωσφόρος! Που σημαίνει Αυγερινός. Ολόλαμπρος.

Τώρα σημαίνει σκοτεινός. – «Από δήμαρχος, κλητήρας». –

Και αυτοθαυμάστηκε. Σταμάτησε ν’ αγαπά και να υπακούει τον Θεό. Όπως στην αρχαία Αθήνα σταματούσαν οι άνθρωποι ν’ ακολουθούν τους νόμους του κράτους και το πολίτευμα κι έκαμαν στάση. Κι άμα παίρναν όπλα, γινόταν και επανάσταση. Έτσι κι ο Διάβολος σταμάτησε ν’ αγαπά και να υπακούει τον Θεό.

Εισήγαγε κάτι καινό στη Δημιουργία. «Νεανευσάμενος», λέει το Συναξάρι της 8ης του μηνός Νοεμβρίου, που γιορτάζουμε τότε τους Αρχαγγέλους και τη Σύναξή τους.

Εισήγαγε κάτι καινούργιο. Και είπε, από κει αρχίζει το κράτος της αμαρτίας.

Γι’ αυτό ο Ιησούς λέει για τον αρχέκακο ότι είναι «ο πατήρ του ψεύδους και η αρχή αυτού». Να το, το κράτος της αμαρτίας. Απ’ τον Διάβολο. «Ο πατήρ του ψεύδους και η αρχή αυτού». Κεφάλαιο 7 και 8 του Ιωάννη. Διαβάστε.

Κι έπεσε. Ως αστραπή εκ του ουρανού.

Και ο Θεός σου λέει, «Έφτειαξα τέτοια όντα, με τέτοια δόξα, με τέτοια… Και να πέσουν»;

Στενοχωρήθηκε πολύ ο Θεός. Όπως στενοχωρήθηκε και με τον Αδάμ και την Εύα, που έπεσαν. «Και μετεμελήθη ο Θεός, ότι εποίησε τον άνθρωπον», που λέει στη Γένεση. Είναι ανθρωπομορφισμοί αυτοί, άλλα δείχνουν τον πόνο του Θεού. «Και τώρα τι να κάνω»; Φτειάχνει τον άνθρωπο, δισύνθετο. Λέει ο ιερός Χρυσόστομος για τον άνθρωπο, «Διπλούν τούτο το ζώον. Εκ πνεύματος και χώματος». Και έτσι, όταν φοράμε το χώμα, η αθάνατη ψυχή μας έχει φυλακτήριον.

Λέγανε οι πλατωνικοί «φυλακή του σώματος, της ψυχής το σώμα». Αλλά στην Ορθοδοξία είναι φυλακτήριον, τη φυλάει. Σε τι; Στην ταπείνωση. Δεν παίρνει ο νους σου αέρα, όταν έχεις το χώμα επάνω σου κι είναι γεηρόν. Προϊόν της γης δηλαδή. Τρως χώμα.

Λέει ο άγιος Νεκτάριος, περί νηστείας, «Να προσέχετε» -Κι έχουμε τώρα περίοδο νηστείας- «Να προσέχετε! Να νηστεύετε με μέτρο και διάκριση. Κι είναι μερικοί, που τους βλάπτει η νηστεία». Το λέει και ο όγδοος αποστολικός κανών. Άμα εμποδίζεται κάποιος από σωματική ασθένεια, δεν νηστεύει υλικώς. Πνευματικώς, πάντοτε νηστεύουμε. «Καλύτερα», λέει ο άγιος, «να φας λίγο φαγητό παραπάνω και αρτύσιμο, παρά να μη φας και να πεθάνεις είτε από αρρώστεια, και το χειρότερο -η αρρώστεια είν’ το λιγότερο- να πάθεις οίηση. Περηφάνεια. Και να πεις και αγίασα».

Ξέρεις τι είν’ αυτό; Και να βλέπεις όλους τους άλλους ως σκουπίδια.

Το καταλαβαίνετε αυτό; Και να λες: «Εγώ είμ’ εδώ!» ο άγιος Ανανίας, φερ’ ειπείν, μην πω κανέναν άλλον και παρεξηγηθώ. «Προσκυνήστε με! Δοξάστε με!» Ξέρετε τι είν’ αυτό; «Όχι», λέει ο άγιος. «Καλύτερα να ’χεις φάει λίγο παραπάνω και να μπορείς και να σταθείς και να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα, και να τρως χώμα και να λες “Θέε μου, ελέησε με”».

Θα μου πεις: Ποιήσομεν τα κακά, να έλθουν τα καλά; Όχι. Άπαγε της βλασφημίας. Αλλά ο άνθρωπος πρέπει να κρατιέται στην ταπείνωση.

Γι’ αυτό έφτιαξε τον άνθρωπο και χωματένιο και πνευματικό. Με δύο πράγματα. Με δύο υποστάσεις. Και χώμα και πνεύμα. Και κάνει αγώνα. Και κρατιέται στην ταπείνωση ο άνθρωπος.

Πρώτη αρετή είναι η ταπείνωση. Γι’ αυτό κι όταν αρχίζει το Τριώδιο, -θα πάμε μετά την περίοδο των Χριστουγέννων, πρώτα ο Θεός,- μας λέει η Εκκλησία, την πρώτη ακριβώς Κυριακή, του Τελώνου και του Φαρισαίου, μόλις ανοίγουν οι πύλες του Τριωδίου, μας λέει, με την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, τι μας έβλαψε στον Παράδεισο τότε και πέσαμε, η υπερηφάνεια του Φαρισαίου, και τι μας σώζει, η ταπείνωση του Τελώνου.

Δίνει αμέσως τη λύση. Τέρμα. Τα ’πε όλα! Από κει και πέρα, πάνω σ’ αυτά τα δυο εμπλέκονται και εξελίσσονται και προχωρούν όλα

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, «Αγιολόγιο» τόμος στ’, των εκδ. Ακτή, Λευκωσία 2014.

Γέροντας Ανανίας: Γιατί ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο και χωματένιο και πνευματικό | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)

=================================================

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης και η μεγάλη ευλάβειά του στην Αγία Βαρβάρα.

– Γέροντα, στην Ακολουθία και στην Παράκληση της Αγίας Βαρβάρας αναφέρεται ότι η Αγία θεραπεύει τις λοιμώδεις ασθένειες.

– Ποιες είναι οι λοιμώδεις ασθένειες;

– Οι ασθένειες, Γέροντα, που μεταδίδονται με τα μικρόβια .

– Τότε να παρακαλάτε την Αγία Βαρβάρα να σας βοηθάη, για να μη μεταδίδεται το «μικρόβιο» της ζήλειας μεταξύ σας. Να φωτοτυπήσης την Παράκληση της Αγίας Βαρβάρας και να την μοιράσης στις αδελφές.

– Η Αγία Βαρβάρα, Γέροντα, είναι προστάτις και του Πυροβολικού.

– Ε, καλά, ένας Άγιος μπορεί να κάνει όλα τα διακονήματα.

– Γέροντα, και η Αγία Ειρήνη είναι προστάτις της Χωροφυλακής.

– Ναι, γι’ αυτό όταν καμμιά φορά δεν έχης ειρήνη , να παρακαλάς την Αγία Ειρήνη, που κυβερνάει και ολόκληρο το σώμα της Χωροφυλακής και φέρνει ειρήνη, να φέρνη την ειρήνη και μέσα στην καρδιά σου.
Αυτή είναι και η δουλειά όλων γενικά των Αγίων∙ να βοηθούν να βοηθούν και να προστατεύουν εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους από τους ορατούς και αοράτους πειρασμούς. Δική μας δουλειά είναι, όσο μπορούμε, να ζούμε πνευματικά, να μη στεναχωρούμε τον Χριστό, να ανάβουμε το καντηλάκι στους Αγίους και να τους παρακαλούμε να μας βοηθούν. Σε αυτήν την ζωή έχουμε ανάγκη βοηθείας, για να μπορέσουμε να πάμε κοντά στον Χριστό. Στην άλλη ζωή, εάν ο Θεός μας αξιώση και πάμε κοντά Του, ούτε και τους Αγίους θα «κουράζουμε», αλλά ούτε και θα υπάρχη λόγος να τους παρακαλούμε να μας βοηθήσουν.
Πηγή: Από το βιβλίο «Περί Προσευχής» Λόγοι ζ’

***

Με την εμπιστοσύνη στον Θεό και με την ταπείνωση όλα τα προβλήματα λύνονται. Να κάνης αυτό που μπορείς εσύ και μετά να αφήνεσαι στην θεία Πρόνοια, στο θείο θέλημα. Η ελπίδα στον Θεό είναι τονισμένη πίστη είναι η μεγαλύτερη ασφάλεια για τον άνθρωπο.

Μικρό πράγμα είναι να έχει κανείς σύμμαχο τον Θεό;

Θυμάμαι, πριν πάω στο στρατό, έκανα προσευχή στην Αγία Βαρβάρα να με βοηθήσει – την είχα σε ευλάβειαγιατί πήγαινα στο εξωκκλήσι της από μικρός και προσευχόμουν. «Ας κινδυνεύσω στον πόλεμο, είπα, αλλά μόνον άνθρωπο να μη σκοτώσω». Και πώς τα οικονόμησε ο Καλός Θεός! Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, ενώ άλλους που ήταν μορφωμένοι τους έστειλαν στην πρώτη γραμμή σαν απλούς στρατιώτες, τουφεκιοφόρους, εμένα που ήμουν του δημοτικού με πήραν για ασυρματιστή!
Μου έλεγαν οι άλλοι: «Έχεις μεγάλο μέσο». «Βρε τί μέσο έχω; Δεν έχω κανένα γνωστό». «Τι; μας κοροϊδεύεις;», μου έλεγαν. Ποιον έχεις στο Γενικό Επιτελείο;». Αφού επέμεναν, τους έλεγα κι εγώ: 

«Έχω στο Γενικό Επιτελείο τον Χριστό». Έτσι δεν χρησιμοποίησα ποτέ ντουφέκι.
Πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού με απόλυτη εμπιστοσύνη και να βλέπουμε την κάθε δοκιμασία σαν δώρο σταλμένο από την αγάπη του Θεού. 

Ο άνθρωπος που έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό χαίρεται τα πάντα. Είτε είναι άρρωστος, είτε μένει νηστικός, είτε τον αδικούν, είτε…, είτε…, πιστεύει ότι ο Θεός τα έχει επιτρέψει, ελπίζει στον Θεό και είναι πάντα ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδος του Θεού.
Από το βιβλίο «Πάθη και Αρετές» Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου, Λόγοι Ε΄

***

Γέροντα, όταν κάποιος έχη ευλάβεια σε έναν Άγιο, τι έχει συμβή;

Βαρβάρα Μεγαλομάρτυς _ Saint Barbara the Great Martyr_ Святая Варвара Великомученика _ΒΑΡΒΑΡΑ34ς3543 56

– Για να έχη ιδιαίτερη ευλάβεια σε κάποιον Άγιο, πρέπει ο Άγιος να του έχη μιλήσει μέσα του με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Καθένας από κάποιο γεγονός που του έχει συμβή με την βοήθεια ενός Αγίου, έχει και μια ιδιαίτερη αγάπη στον Άγιο αυτόν. Μπορεί να είναι σοβαρό αυτό το γεγονός, μπορεί να είναι και απλό.

 Να, εγώ επειδή από μικρός πήγαινα στο Εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας, εκεί στην Κόνιτσα, έχω σε μεγάλη ευλάβεια την Αγία Βαρβάρα. Η Αγία με βοήθησε και στον στρατό, όταν με πήραν στους ασυρματιστές, ενώ ήμουν αγράμματος˙ με βοήθησε ύστερα και στο Σανατόριο μετά την εγχείριση στους πνεύμονες. Τότε οι γιατροί μου είχαν πει ότι, μόλις θα καθάριζε ο πνεύμονας, θα αφαιρούσαν τα λάστιχα και το μηχάνημα. Και ενώ θα τα έβγαζαν σε πέντε μέρες, είχαν περάσει είκοσι πέντε μέρες και δεν τα είχαν αφαιρέσει, και υπέφερα πολύ. Το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου περίμενα τους γιατρούς, για να με ελευθερώσουν από το μαρτύριο αυτό, αλλά δυστυχώς δεν φάνηκαν.

Την Κυριακή το πρωί, που ήταν η μνήμη της Αγίας Βαρβάρας, λέω: «Αν ήταν να βοηθήση η Αγία, έπρεπε να είχε βοηθήσει. Οι γιατροί έφυγαν. Σήμερα, Κυριακή, αποκλείεται να έρθουν. Τώρα ποιος θα μου βγάλη τα λάστιχα;». Είπα και κανα-δυό λόγια με παράπονο: «Εγώ άναβα τα καντήλια τόσες φορές στο Εκκλησάκι τα καντήλια της Αγίας, τι καντηλήθρες, τί λάδια πήγαινα, ,το καθάριζα, το βόλευα. Δυό λάστιχα να μη μου βγάλουν;». Μετά όμως σκέφθηκα: «Φαίνεται, θα λύπησα την Αγία Βαρβάρα, και γι’ αυτό δεν φρόντισε να μου τα βγάλουν». Ξαφνικά ακούω θόρυβο. «Τι γίνεται; λέω, κάποιος έπαθε κάτι;». «Έρχονται οι γιατροί», μου λένε. Δεν ξέρω τι τον έπιασε τον διευθυντή και είπε στους γιατρούς πρωί-πρωί: «Να πάτε να βγάλετε τα λάστιχα του καλόγερου!». Μπαίνουν στον θάλαμο και μου λένε: «Έχουμε εντολή να βγάλουμε τα λάστιχα».

Της … κακοφάνηκε της Αγίας Βαρβάρας, γιατί είπα κανα-δυό λόγια με παράπονο! Πρέπει να γκρινιάξης λίγο! Αλλά καλύτερα είναι να μην γκρινιάζης ˙έχει αρχοντιά, άμα δεν γκρινιάζης.

Βλέπεις, ένας Άγιος άλλοτε δίνει αμέσως ό,τι του ζητάμε και άλλοτε το δίνει αργότερα. Άλλοτε ακούει τον προσευχόμενο, γιατί βρίσκεται σε καλή πνευματική κατάσταση, και άλλοτε, γιατί κλαίει και γκρινιάζει σαν μικρό παιδί.
Πηγή: Από το βιβλίο «Περί Προσευχής» Λόγοι ζ’

iconandlight

=========================================================

Ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών περιγράφει στην «Κιβωτό» περίπτωση θείας παρέμβασης στο χειρουργείο … KAI Η τελευταία πράξη (ή μάλλον η πραγματικά Πρώτη…)του διάσημου αγγειοχειρουργού Παναγιώτη Δημακάκου, ως Λουκά μοναχού…

Ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών περιγράφει στην «Κιβωτό» περίπτωση θείας παρέμβασης στο χειρουργείο

Παναγιώτης Δημακάκος: «Ο Χριστός εφημερεύει»

Στον Γιώργο Ρήγα

Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος σημειώνει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»: «Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».

Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο.

Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Από τη μακρά εμπειρία σας στο χειρουργικό τραπέζι, έχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης;

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μπορώ να σας πω την περίπτωση ενός αρρώστου 52 ετών από τη Σαμοθράκη, με 5 παιδιά, όπου είχε αποφραγμένη την αορτή του. Καθάρισα την αορτή και είδα ότι οι βλάβες αυτές προχωρούσαν και στις νεφρικές αρτηρίες. Αν μείνουν οι νεφροί μία ώρα χωρίς ροή αίματος και οξυγόνο, νεκρώνουν. Αυτό τότε δεν φαινόταν στις εξετάσεις και είχε ήδη περάσει μισή ώρα, ώσπου να καθαρίσω την αορτή και να την κλείσω. Συνειδητοποιώ πλέον ότι θα έχω έναν νεφροπαθή ασθενή, που θα πρέπει 2 και 3 φορές την εβδομάδα να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση. Με λούζει κυριολεκτικά κρύος ιδρώτας, τα νεότερα παιδιά βέβαια δεν συνειδητοποιούν τίποτα, και εκείνη την ώρα ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα». Όπως έχω ανοιχτή την αορτή και εκφύονται τα αγγεία, «τυφλά» βγάζω με τις λαβίδες ό,τι σκληρά αθηρώματα και σε λιγότερο από μισή ώρα κάνω την πιο «τρελή» επέμβαση που θα μπορούσα να κάνω. Πέντε παιδιά τον περίμεναν εκεί έξω κι εγώ έκανα κάτι ανορθόδοξο!

Όταν κάναμε την επομένη μια ενδοφλέβια αγγειογραφία, που μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες, ομολογώ ότι ο ασθενής φαινόταν, όχι σαν να είναι χειρουργημένος, αλλά όπως τον γέννησε η μάνα του. Σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ!

Τότε στην επίσκεψή μου επάνω έκανα ομολογία στους νέους συναδέλφους μου: «Δεν χειρούργησα εγώ, παρακάλεσα και χειρούργησε κάποιος άλλος». Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό.

Ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα»

Μπορούμε να μιλήσουμε και για περιστατικά που έχουν επανέλθει;

Θυμάμαι το παράδειγμα ενός ασθενούς που παρουσίασε ανακοπή της καρδιάς και είχε διάρκεια ανάνηψης πλέον της μίας ώρας. Όταν επανήλθε, με σοβαρότητα και ικανοποίηση, σαν να συμμετείχε ενεργά στην όλη διαδικασία. «Γιατρέ, είχατε σοβαρό πρόβλημα μαζί μου. Αργήσατε και κουραστήκατε πολύ», μου είπε και με ευχαρίστησε. Οι άρρωστοι σε «αποχωρητικές» καταστάσεις, όταν καταβάλλουμε προσπάθειες επανόδου τους στη ζωή, φαίνεται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Κάποιοι μαρτυρούν ότι βρέθηκαν σε κάποιον κόσμο φωτεινό και όμορφο. Είναι ικανοποιημένοι. Κάποιοι άλλοι περιγράφουν λεπτομέρειες από τις ιατρικές μας ενέργειες, ακόμη κι από συζητήσεις, κατά τον χρόνο της ανάνηψης.

Εσείς προσωπικά έχετε προσευχηθεί για ασθενείς σας;

Χειρούργησα μια γυναίκα 65 ετών στην καρωτίδα, σε μια, κατά τα άλλα, επέμβαση ρουτίνας. Η ασθενής όταν ξύπνησε από τη νάρκωση ήταν ημιπληγική από τη μία πλευρά, στο χέρι και στο πόδι, δεν επικοινωνούσε κι έλεγε πράγματα ασυνάρτητα. Στην αγγειογραφία και στο κρανίο όλα έδειχναν απολύτως φυσιολογικά. Μιλώ με τους συγγενείς κι ανοίγω για δεύτερη φορά, προκειμένου να ελέγξω. Ακολούθησε συμβούλιο καθηγητών, ειδικών, αλλά κανείς δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Αποφασίσαμε την παραμονή της ασθενούς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μέχρι την άλλη ημέρα το πρωί, σε βαθιά νάρκωση. Δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2006, παραμονή του Αγίου Νεκταρίου. Δεν μπορούσα να εκκλησιαστώ, γιατί είχα στις 7 το πρωί προγραμματισμένο χειρουργείο. Γινόταν αγρυπνία στον Ι.Ν. του Αγίου Νεκταρίου στο Νέο Ηράκλειο. Στάθηκα για πολλή ώρα, παρακάλεσα τον άγιο και κοινώνησα. Την επομένη νωρίς το πρωί άνοιξα τον μικρό ναό που έχουμε φτιάξει για τον άγιο στο Αρεταίειο, άναψα ένα κεράκι, ζήτησα και πάλι τη βοήθειά του και πήγα και χειρούργησα. Η ασθενής ξύπνησε, είχε θαυμάσια επικοινωνία με το περιβάλλον, κινούσε ελεύθερα όλα τα άκρα, πήρε το πρόγευμά της κανονικά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με φυσιολογική επικοινωνία μαζί μας.

Νιώθετε την παρουσία του αγίου στο Αρεταίειο;

Ο άγιος, αφότου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1908 στην Αίγινα, σπάνια την εγκατέλειπε. Απέκρυπτε, μάλιστα, το πρόβλημα της υγείας του, υποφέροντας σιωπηλά τους σωματικούς πόνους και το βαρύ μαρτύριο. Όταν, όμως, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, δέχθηκε την υπόδειξη του γιατρού για εισαγωγή σε νοσοκομείο της Αθήνας. Έκτοτε παραμένει μεγάλη η ευλογία του για το Αρεταίειο και το πανεπιστήμιό μας, αφού φιλοξένησε για νοσηλεία τον μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του ιατρού Καραπλή, οι γάζες που είχαν χρησιμοποιηθεί με την κοίμησή του ευωδίαζαν και γι’ αυτό δεν τις πέταξαν, αλλά τις τοποθέτησαν μέσα στη γη. Νοσηλεύτηκε στη γ’ θέση (απορίας), όπου στην παρακείμενη κλίνη νοσηλευόταν ύστερα από ατύχημα ένας παραπληγικός ασθενής.

Από τότε κιόλας, αμέσως μετά την κοίμησή του, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του Αγίου Νεκταρίου στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα. Έκτοτε, στο δωμάτιο υπάρχει η εικόνα του, ένα καντήλι που καίει συνεχώς και από το 2000 είναι τόπος προσκυνήματος, χωρίς να νοσηλεύονται ασθενείς. Όνειρό μου ήταν ο χώρος αυτός να γίνει εκκλησία και μάλιστα είχα βρει και τα οικονομικά μέσα για να το υλοποιήσω… αλλά η διοίκηση δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από αυτά.

Αμέσως μετά την κοίμησή του Αγίου Νεκταρίου, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα

Πολλοί επιστήμονες κοιτάζουν με δυσπιστία ό,τι δεν εξηγείται με όρους επιστημονικούς. Τι θα τους λέγατε;

Ο αληθινός επιστήμονας αναζητά την αλήθεια. Επειδή ο Θεός αλήθεια εστί, εξαρτάται από τον Θεό. Γίνεται έτσι λάτρης, μύστης, ακόλουθος, μαθητής του.

Ο ίδιος, ομολογώ, δεκαετίες τώρα, δεν χειρουργώ χωρίς να έχει προηγηθεί προσευχή και, κατά κανόνα, καθαρίζω με το αντισηπτικό την περιοχή του δέρματος που θα χειρουργήσω, ξεκινώντας με το σημείο του Σταυρού για ευλογία. Αν, μάλιστα, βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω νοερά προσευχή. Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία του.

Με τις μαρτυρίες αυτές μπορώ να πω σε κάθε συνάδελφο: το απόλυτο είναι θεία κτίση. Το σχετικό με την πρόοδο της επιστήμης, την πείρα, την Τέχνη, την τόλμη και την αρετή χειρουργούμε. Δεν ανήκει, όμως, σε εμάς το 100%. Μπορεί να έχω εκτελέσει μία επέμβαση 200.000 φορές και ύστερα από τόση πείρα να παρουσιάσει κάποιος μια εμπλοκή, ένα κακό. Γι’ αυτό ο ίδιος προσωπικά έχω την προσευχή ως νοερό όπλο.

Η ασθένεια είναι κρίκος θρησκείας και επιστήμης. Αυτές οι δύο είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια.

Από τη μακρά εμπειρία σας, έχετε γνωρίσει ασθενείς που ξεπέρασαν το κλινικό πρόβλημα με όπλο την πίστη τους;

Ασθενείς με πίστη έχουν ιδιαίτερο χάρισμα, είναι γαλήνιοι, ήρεμοι, γεμάτοι ελπίδα και προσευχόμενοι συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη. Το θαύμα, άλλωστε, είναι προϊόν πίστεως, δώρο μέγιστο για όσους την κατέχουν, δύναμη ανεξάντλητη. Το θαύμα εμφανίζεται σιωπηλά, αθόρυβα, και, ξαναλέω, επιτυγχάνεται μέσω πίστεως, η οποία ούτε υποχρεωτική ούτε καταναγκαστική είναι, αλλά εδρεύει και πηγάζει από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

Ποια εφόδια πρέπει να έχει ένας νέος γιατρός;

Το κάλλος της ιατρικής επιστήμης βρίσκεται στην εμπιστοσύνη, την οποία ο ίδιος ο Δημιουργός έχει εκδηλώσει για την ιπποκράτεια επιστήμη, για τον διάκονο του ανθρώπινου πόνου στην Παλαιά Διαθήκη: «Και ιατρώ δος τόπον, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος». Ο γιατρός είναι το πρώτο και το τελευταίο πρόσωπο που βλέπει κανείς όταν έρχεται και όταν εγκαταλείπει τα γήινα. Στην ενδιάμεση λοιπόν ζωή, η αποστολή του είναι να φροντίζει την καλή ποιότητα υγείας, διότι χαρά μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το να είναι κανείς υγιής. Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχής είναι ο ζητιάνος, όταν είναι υγιής, συγκριτικά με έναν άρρωστο βασιλιά.

Γι’ αυτόν τον λόγο ο γιατρός πρέπει να είναι ένας οικουμενικός ευπατρίδης, όταν πλησιάζει τον άρρωστό του, στοργικός πατέρας, όπως ο Κύριος που μας δημιούργησε, με τριπλή προσωπικότητα: καλό επιστήμονα, ανθρωπιστή και με πίστη στον Χριστό. Αν έχει αυτές τις προϋποθέσεις, τότε μπορεί να δει και τις περιπτώσεις που αναφέραμε με τη θεία παρέμβαση σε πολλές στιγμές της ζωής του.

Έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις. Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί!

Τι φοβάστε από την κρίση στον τόπο;

Ένα έθνος και μία πατρίδα μπορεί να ελπίζουν, αν η νεολαία υπερέχει των γερόντων, αν οι γεννήσεις υπερέχουν των θανάτων. Τώρα εμείς έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις. Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί! Χίλια ελληνόπουλα κάθε πρωί σκοτώνονται.

Αν κοιτάξεις το καρδιογράφημα ενός εμβρύου, θα δεις την καρδιά του να χτυπά από την 4η εβδομάδα. Μιλάμε για δολοφονίες σε άτομα που δεν μπορούν να αμυνθούν. Δείτε τα νούμερα: Πετάμε στους οχετούς 350.000 ζωές τον χρόνο, δηλαδή μια πόλη σαν την Πάτρα. Αντί να στηρίξουμε, λοιπόν, την οικογένεια και τα νέα ζευγάρια, που φοβούνται εξαιτίας της οικονομικής ανασφάλειας, δημιουργούμε αφύσικους στην οικογένεια θεσμούς.  

====================================================

Η τελευταία πράξη (ή μάλλον η πραγματικά Πρώτη…)του διάσημου αγγειοχειρουργού Παναγιώτη Δημακάκου, ως Λουκά μοναχού…

 |Η Εξόδιος ακολουθία του μακαριστού μοναχού Λουκά Βατοπαιδινού (φωτο+βίντεο)

Τελέστηκε χθες το πρωί, στις 11 π.μ., στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους η εξόδιος ακολουθία και η ταφή του κοιμηθέντος χθες, 1η Δεκεμβρίου, πατρός Λουκά (Παναγιώτη) Δημακάκου, αδελφού της Μονής.

Ο πρώην καθηγητής Ιατρικής, που έγινε μοναχός τον Ιούλιο του 2019, στο Βατοπαίδι, τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Πριν από μια εβδομάδα νοσηλεύθηκε στο 424 στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου άφησε την τελευταία του πνοή. Σημειώνουμε ότι δεν είχε νοσήσει από κορωνοϊό.

Ο κατά κόσμον Παναγιώτης Δημακάκος ήταν φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του με αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση είχε αποκαλύψει πως είχε την προσευχή ως νοερό όπλο. Με προσωπική του φροντίδα μάλιστα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Ήταν ομότιμος καθηγητής Αγγειοχειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με περισσότερες από 600 δημοσιεύσεις και ανακοινώσεις στον ελληνικό και διεθνή επιστημονικό Τύπο.

Είχε μάλιστα πλούσιο βιογραφικό στις σπουδές ιατρικής και φιλοσοφίας στα πανεπιστήμια Χαϊδελβέργης, Κίελου και Βερολίνου, με εξειδίκευση στην Ελβετία και νοσοκομεία της Ζυρίχης. Ήταν διευθυντής της Β΄ Χειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Αρεταίειο Νοσοκομείο) από το 2001 ενώ είχε πραγματοποιήσει την πρώτη εφαρμογή αγγειοσκόπησης στην Ελλάδα το 1980.

=================================================