Ο εξαναγκασμός της καθημερινότητος.

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου σχετικά με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής ΙΑ΄ Λουκά [:Λουκά 14, 16-24]

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 16-12-2001]

Κάποτε ο Κύριος, αγαπητοί μου, εκλήθη σε ένα δείπνο από κάποιον Φαρισαίον. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο Κύριος είπε στον οικοδεσπότη να μην καλεί φίλους και συγγενείς στο τραπέζι του, αλλά αναγκεμένους ανθρώπους, που δεν θα είχαν τη δυνατότητα να του ανταποδώσουν την ευεργεσία. Μάλιστα προσέθεσε ο Κύριος: «Ἀνταποδοθήσεται γάρ σοι ἐν τῇ ἀναστάσει τῶν δικαίων». Δηλαδή «θα έχεις την αμοιβή σου κατά την ανάσταση των νεκρών.

Τώρα μην περιμένεις αμοιβή, γιατί το κάλεσμα συγγενών και φίλων δεν θα είναι τίποτε άλλο, παρά γεμάτο επαίνους: ‘’Ήταν ωραίο το φαγητό. Σε ευχαριστούμε που μας κάλεσες’’» και άλλα τέτοια. Κάποιος ανακείμενος ενθουσιάστηκε και είπε εις τον Κύριον: «Μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή είναι ευτυχισμένος εκείνος ο οποίος θα καθίσει στο τραπέζι της Βασιλείας του Θεού. Και τότε ο Κύριος, σαν απάντηση και εις επήκοον, μάλιστα, πάντων, είπε την παραβολή του Μεγάλου Δείπνου, που σήμερα ακούσαμε σαν ευαγγελική περικοπή.

Λέγει: «Ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα…». Βέβαια δεν θα επαναλάβουμε την περικοπή, γιατί θα μας καταναλώσει χρόνον. Πιστεύω την προσέξατε την παραβολήν.

Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που ἐποίησεν, έκανε δείπνον μέγα, μεγάλο δείπνο; Ο άνθρωπος της παραβολής, αγαπητοί μου, είναι ο Θεός· που στρώνει το μεγάλο δείπνο στη γη και που είναι η Βασιλεία Του. Είδατε, λέμε «Αγία Τράπεζα», «Σώμα και Αίμα Χριστού», «τά παρατιθέμενα ἐπί τῆς ἁγίας τραπέζης». Πραγματικά είναι ένα δείπνον.

Και ο «παρατιθέμενος μόσχος» που λέγει, ποιος είναι; Ή ο αμνός;

Είναι η θυσία του Υιού Του, που με αυτήν βέβαια στρώνεται το τραπέζι. Είναι το δείπνον μέγα, γιατί μεγάλος είναι Εκείνος που το παραθέτει. Είπαμε, ο Θεός. Μεγάλα δε και τα παρατιθέμενα. Όπως είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Αλλά και όλα τα άλλα· η Θεία Χάρις, η άφεσις των αμαρτιών, η υιοθεσία, τα μυστήρια της Εκκλησίας, όλα που απορρέουν από αυτήν την τράπεζα, όλα είναι μεγάλα και φοβερά.

Αλλά είναι μεγάλο το δείπνο ακόμη γιατί είναι και οικουμενικό, είναι και παγκόσμιον. Μην το ξεχνούμε αυτό. Ἀεί παρατιθέμενον· το οποίον παρατίθεται πάντοτε. Βλέπετε; Έως ότου έλθει ο Κύριος ξανά εις τον κόσμον αυτόν, το δείπνο αυτό θα παρατίθεται. Και πάντα θα είναι εκείνο που χορταίνει και ευφραίνει και αιωνίζει όποιον σε αυτό το τραπέζι όντως καθίσει.

«Και το δείπνον ετοιμάστηκε», όπως μας λέγει η παραβολή. Και εδώ αρχίζει τώρα το δεύτερο μέρος. Αυτά, το πρώτο μέρος, όσον αφορά τον οικοδεσπότη· τώρα εδώ, στο κάλεσμα των συνδαιτυμόνων. Εδώ έχομε μία περίεργη, αγαπητοί μου, συμπεριφορά, όπως θα δούμε και θα εκπλαγούμε πραγματικά.

«Ἢρξαντο», λέγει η παραβολή, «ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες». «Απ’ την πρώτη στιγμή, οι καλεσμένοι άρχισαν να παραιτούνται». Δηλαδή να ζητούν να μη μετέχουν εις το τραπέζι αυτό. Η αιτία; Λέγει ο πρώτος καλεσμένος: «Ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον». Λέγει: «Αγόρασα ένα χωράφι και έχω ανάγκη να βγω να πάω να το δω το χωράφι αυτό. Γι΄αυτό, σε παρακαλώ, άφησέ με. Δεν θα μπορέσω να έλθω εις το δείπνον που με καλείς». Ο δεύτερος απήντησε εις τον δούλον εκείνον που έστειλε ο οικοδεσπότης βέβαια για το κάλεσμα. Και εκείνος με ανάλογο τρόπο απήντησε ότι είχε να κάνει κάτι αγορές ζώων. Ήθελε με τον τρόπον αυτόν να πάει να τα δοκιμάσει τα βόδια του, ας το πούμε, αν είναι καλά, γερά το όργωμα κ.λπ. Και ο τρίτος; Και ο τρίτος, ο ταλαίπωρος ο τρίτος, έκανε καινούρια οικογένεια και τώρα είχε πολλές βιοτικές ανάγκες τις οποίες έπρεπε να καλύπτει και φυσικά δεν είχε καιρό, δεν είχε δυνατότητα να ανταποκριθεί εις το μεγάλο αυτό δείπνο…

Πάντως, έτσι, δειγματοληπτικά, αναφερομένη η παραβολή, όλοι δεν ανταποκρίθηκαν εις αυτήν την πρόσκλησιν. Ας προσέξομε τη διατύπωση, γιατί πάνω στη διατύπωση μιας προτασούλας θα μείνομε και θα αναλύσομε το θέμα μας σήμερα, αγαπητοί μου.

«Ἒχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν»· που θα πει: «Έχω ανάγκη να βγω». Ο πρώτος. «Να πάω να δω το χωράφι που θα αγοράσω». Ο δεύτερος: «Να πάω να δω τα ζώα». Ο τρίτος: «Να πάω να δουλέψω, γιατί πώς θα ζήσω την καινούρια μου οικογένεια;». «Ἀνάγκη ἐξελθεῖν». Αυτό το «έχω ανάγκη» μας θυμίζει έναν εξαναγκασμό ακούσιον· που μας ωθεί να πραγματοποιήσομε κάτι. Και αυτό είναι κάθε μέρα, όλη τη μέρα. Είναι κάθε μέρα όλη τη μέρα. Ένας εξαναγκασμός μέσα εις την καθημερινότητα, που κάπου μας θυμίζει την καταναγκαστική ψύχωση. Έχετε ακούσει περί καταναγκαστικής ψυχώσεως;

Η καταναγκαστική ψύχωσις είναι μία ψυχική αρρώστια πολύ βασανιστική. Αυτός που πάσχει από την αρρώστια αυτή, δεν είναι σίγουρος για τις ενέργειές του και διαρκώς επιθεωρεί τις ενέργειές του κατά έναν βασανιστικό τρόπο.

Αυτό είναι η καταναγκαστική ψύχωσις. Π.χ. «Έκλεισα το πετρογκάζ;». Πάμε να κοιμηθούμε. «Έκλεισα το πετρογκάζ; Μπας και το άφησα ανοιχτό; Και τότε κάπου καμία διαρροή και πεθάνομε;». «Κλείδωσα την πόρτα; Μη καμιά φορά ξεχάσομε την πόρτα του σπιτιού μας ανοιχτή και μπει κάποιος κλέφτης;»· κ.ο.κ. Όλα αυτά μας βασανίζουν. Αυτό λέγεται «καταναγκαστική ψύχωσις». Έτσι και ο άνθρωπος της πολλής μερίμνης, σαν να πάσχει από καταναγκαστική ψύχωση, κινείται όλη την ημέρα στις βιοτικές του μέριμνες, κατά έναν βασανιστικό τρόπο. Βέβαια, η εργασία είναι νόμος πνευματικός και βιολογικός, αν το θέλετε. Και εδόθη στον άνθρωπο μέσα εις τον Παράδεισον. Αυτό το «ἐδόθη» είναι σύμφωνο βέβαια με τη δομή του ανθρώπου να εργάζεται.

Υπάρχει όμως και ένα αλλά. Είπε μεν ο Θεός εις τον Παράδεισον εις τους πρωτοπλάστους: «Ἐργάζεσθαι καί φυλάσσειν τόν Παράδεισον». Και ο Χριστός είπε: «Ὁ Πατήρ μοῦ ἕως ἄρτι ἐργάζεται κἀγώ ἐργάζομαι». Όμως δεν πρόκειται για την εργασία καθ’ εαυτήν. Αλλά για έναν ανόητο και επικίνδυνο καταναγκασμό στην εργασία. Είναι γνωστό ότι μετά την απώλεια του Παραδείσου, η εργασία έγινε δουλεία. Γι΄αυτό και το λέμε στη νεοελληνική μας γλώσσα· λέμε: «Έχω δουλειά». Δηλαδή είμαι δούλος σε μία υπόθεση. Αυτό θα πει δουλειά. Είμαι στη δουλεία. Πάω στο χωράφι, πάω στο κατάστημα, πάω οπουδήποτε, από έναν εξαναγκασμόν. Αυτή η δουλεία στην εργασία, γίνεται στον άνθρωπο μία τρόπον τινά και πρέπει να το πούμε, καταναγκαστική ψύχωση. Όχι ότι θα είχαμε τόση προθυμία να δουλέψομε, αλλά γιατί κάτι μας σπρώχνει. Σημαίνει ότι ο κύριος της εργασίας δεν είναι ο άνθρωπος. Αντίστροφα. Η εργασία είναι η αφεντικίνα και ο άνθρωπος είναι δούλος· που θα πάει τώρα σε αυτή τη δουλεία, σε αυτή τη δουλειά.

Πώς αλλιώτικα θα μπορούσε να ερμηνευθεί η συμπεριφορά και των τριών καλεσμένων στον δείπνο που έβαλαν πιο πάνω από το σπουδαίο δείπνο, την εργασία που ο καθένας είχε; Πώς αλλιώτικα μπορεί αυτό να εξηγηθεί; Σαν ένας νόμος να αναγκάζει τον άνθρωπο να μένει μόνον στη μέριμνα του βίου και να μην ατενίζει στον ουρανό, να μη βλέπει τη σωτηρία Του.

Και αυτός ο παράσιτος νόμος είναι η πλεονεξία στον πλουτισμό. Είδατε τι ακούσαμε σήμερα στην αποστολική περικοπή που λέει ο Απόστολος Παύλος, Κολοσσαείς, ότι η πλεονεξία είναι ειδωλολατρία. Και δεν μπορείς, όταν είσαι πλεονέκτης και φυσικά αποδεικνύεσαι ότι είσαι ειδωλολάτρης, να μπορείς να εκτιμήσεις τα πνευματικά αγαθά. Δεν είναι δυνατόν.

Είναι ακόμη και η προσκόλληση στην ικανοποίηση των αισθήσεων. Όπως λέμε «Πάω να δω, να δοκιμάσω τα βόδια μου». Οι Πατέρες ερμηνεύουν ότι είναι η υπηρεσία που κάνει ο άνθρωπος στις πέντε του αισθήσεις. Να ικανοποιεί τις πέντε του αισθήσεις. Αλλά και η ειδωλοποίηση της οικογενείας. «Α, οικογένεια» σου λέει. «Ιερόν πράγμα». Ιερό πράγμα κάνουν και την εργασία, όλα ιερά σαν δικαιολογία, να μην κοιτάξουν, να μην ατενίσουν τίποτε απ’ ό,τι ανήκει εις τον ουρανόν και την σωτηρία.

Η εργασία, αγαπητοί μου, είναι νόμιμος. Αρκεί να μένει στα όριά της. Εκεί που πρέπει να μένει. Στους όρους της, χωρίς να γίνεται σκοπός της ζωής. Το καταλάβαμε; Δεν είναι σκοπός της ζωής η εργασία. Η εργασία είναι ένα μέσον για να υπάρχομε. Είτε βιολογικά, είτε ακόμη και πνευματικά. Και όταν επιτελείται η εργασία, θα γίνεται βεβαίως πάντοτε με την μνήμη του Θεού. Λέμε: «Μπορείς να εργάζεσαι οτιδήποτε. Διανοητική ή χειρονακτική εργασία και να λες την μονολόγιστη ευχή: ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με’’»; Ή να έχεις την μνήμη του Θεού διαρκώς. Όταν μάλιστα μας λένε οι Πατέρες λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ότι «πιο συχνότερο πρέπει να είναι η μνήμη του Θεού από την αναπνοή!».Τότε βεβαίως δεν παραδοθήκαμε στην εργασία.

Είναι αξιοπρόσεκτο ότι δεν ομιλεί εδώ η παραβολή περί γεύματος. Προσέξτε κάτι. Μια λεπτομέρεια είναι. Αλλά περί δείπνου. Γεύμα στην ελληνική γλώσσα λέμε το τραπέζι που στρώνεται για το μεσημέρι. Δείπνο λέμε το τραπέζι που στρώνεται για το βραδινό φαγητό. Εδώ λέει ότι έκανε δείπνο μέγα. Άρα λοιπόν η τράπεζα εδώ είναι βραδινή. Προσέξτε, είναι βραδινή. Όταν εσύ λες: «Πάω να δω το χωράφι μου, πάω να δω τα βόδια μου», άνθρωπε, το βράδυ θα πας γι’ αυτά; Το βράδυ θα πας γι’ αυτά; Αφού υποτίθεται ότι έχει τελειώσει η εργασία η ημερινή, για να βρεθείς σε ένα δείπνο.

Αυτό σημαίνει μας έχει πάρει ο στρόβιλος της μερίμνης και έχομε παραθεωρήσει το δείπνο της Βασιλείας του Θεού. Ο Κύριος μάς παρήγγειλε: «Προσέχετε ἑαυτοῖς (:προσέχετε τους εαυτούς σας) μήποτε (:μήπως) βαρυνθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐκ κραιπάλει καί μέθη καί μερίμναις βιοτικαῖς».

«Προσέξτε», λέει, «μη βαρύνουν οι καρδιές σας με την κραιπάλη και τη μέθη». Πράγματι γίνεται μία μέθη η βιοτική φροντίδα και μέριμνα, που ο άνθρωπος δεν μπορεί από εκεί να ξεκολλήσει.

Πρέπει ακόμη να αναφέρομε και μερικές περιπτώσεις που μας εξαναγκάζουν ή αν θέλετε, καταναγκάζουν, ώστε να μην έχομε ούτε καιρό ούτε διάθεση για πνευματική ζωή. Και πρώτα είναι ο βιοπορισμός αυτός καθ’ εαυτόν. Έχομε την εντύπωση ότι δεν μας φθάνουν τα χρήματα του μισθού και πρέπει να κάνομε και μία δεύτερη δουλειά. Ακόμη… ω, πω, πω, να βγει και η γυναίκα έξω να δουλέψει. Και ναι μεν η γυναίκα βγήκε στο χωράφι μαζί με τον άνδρα της για να βοηθήσει. Τώρα η γυναίκα δεν είναι πια στο χωράφι με τον σύζυγον. Ή στο κατάστημα να βοηθήσει. Αλλά είναι σε ξεχωριστή δουλειά, με ξεχωριστή σύνταξη. Να, αυτές τις μέρες λογαριαζόταν… αν , λέει, ο άνδρας παίρνει σύνταξη, η γυναίκα θα πρέπει να παίρνει κι αυτή ;

Και το Συμβούλιο της Επικρατείας είπε: «Βεβαίως». Και πολύ σωστά. Διότι είναι ξεχωριστόν πρόσωπον και πρέπει να πάρει ξεχωριστή σύνταξη. Βλέπετε λοιπόν τι γίνεται εδώ; Ο βιοπορισμός. Κι όμως αν ήξεραν, το ζεύγος, να οργανώνουν τη ζωή τους από πλευράς οικονομικής, δεν θα χρειαζόταν η γυναίκα να βγει έξω να δουλέψει. Πάντως, το ότι βγαίνει και η γυναίκα έξω, εδώ υπάρχει μία δικαιολογία αποφυγής της πνευματικής ζωής. «Δεν έχω καιρό», σου λέει. «Να πάω στην εκκλησία δεν έχω καιρό. Να ακούσω λόγο Θεού δεν έχω καιρό». Κ.λπ. κλπ.

Μετά είναι η μόρφωσίς μας και η μόρφωση των παιδιών μας. Εκεί δα υπάρχει ένας κυριολεκτικά πυρετός. Φροντιστήρια, μουσικές.. «Το παιδί να μην πάρει και μουσικήν κατάρτισιν, να μην πάει στο Ωδείον;». Μετά, γυμναστικές επιδόσεις, ξένες γλώσσες και βάλε και βάλε και βάλε. Όλα αυτά δεν αφήνουν χρόνον ούτε για μας ούτε για τα παιδιά μας. Κι αυτά, δεν νομίζετε ότι αποτελούν μία καταναγκαστικήν ψύχωσιν, ένα φαύλο κύκλο, από τον οποίον δεν μπορούμε να ξεφύγομε για κάτι το πνευματικόν ;

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση πολλές φορές, παίρνει τηλέφωνο, ας πούμε, κάποιος, πατέρας ή μητέρα, για να ‘ρθει το παιδί για εξομολόγηση, να το δούμε εμείς ιδιαιτέρως…· γιατί το παιδί την ημέρα που έχομε εξομολόγηση έχει φροντιστήριο, έχει ξένες γλώσσες, έχει να πάει στο Γυμναστήριο. Α, δηλαδή εγώ, που είμαι πνευματικός, να υποβληθώ εις τον κόπον να δεχθώ το παιδί σου μία άλλη μέρα και μία άλλη ώρα, μόνο και μόνο για να μην χάσει το …φροντιστήριό του. Βλέπετε παρακαλώ; Κι αν πω εγώ –είναι πολύ φυσικό- «Δεν μπορώ άλλη μέρα», τότε το παιδί θα μείνει χωρίς εξομολόγηση. Φταίω εγώ που είπα: «Δεν μπορώ;». Ή φταις εσύ που δεν θυσιάζεις το φροντιστήριο του παιδιού σου, μόνο και μόνο για να μην το χάσει;

Μετά, οι κοσμικές ενασχολήσεις. Εκεί δα, τελειωμό δεν υπάρχουν. Και οι ψυχαγωγίες. Έχομε να πάμε εδώ, έχομε να πάμε εκεί, ταξίδια, και δεν μπορούμε να σκεφθούμε καν για θέματα πνευματικής ζωής και σωτηρίας.

Μετά, η ικανοποίηση των αισθήσεων. «Πολύ ωραίο έργο προβάλλει ο κινηματογράφος, πρέπει να το δούμε, να πάμε να δούμε». Κι εκείνο, κι εκείνο. «Η τηλεόραση προβάλλει τούτο, πρέπει κι εκεί να το δούμε». Και δεν έχομε χρόνο να κοιτάξομε την πνευματική μας ζωή.

Βέβαια η άρνηση των καλεσμένων δεν σημαίνει και ματαίωσις του δείπνου. Δεν σημαίνει επειδή κάποιοι αρνούνται και τον δείπνο του Θεού, μπορεί αυτό να ματαιωθεί. Αν είναι δυνατόν αυτό ποτέ. Γιατί; Απλούστατα υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι οι οποίοι περιμένουν την κλήσιν. Δεν είναι όλοι οι οποίοι θα πουν το «όχι». Με μύριες δικαιολογίες «όχι». Υπάρχουν κι εκείνοι που μπορούν και ανταποκρίνονται. Και αυτό είναι βέβαια ένα ευτυχές γεγονός.

Είναι οι αποδεχόμενοι λοιπόν το δείπνον της Βασιλείας του Θεού. Και παρακάθηνται εις αυτό το δείπνο. Είναι η μυστηριακή ζωή. Είναι ο εκκλησιασμός. Είναι η μελέτη του λόγου του Θεού. Είναι η άσκησις. Κι αυτοί δουλεύουνε. Δεν είναι τεμπέληδες. Κι αυτοί έχουν οικογένεια. Κι αυτοί έχουν επάγγελμα. Αλλά σου λέει: «Άλλο αυτό, άλλο εκείνο· όλα με τη σειρά τους. Θα πάω και στο μαγαζί, θα πάω και στο χωράφι, αλλά θα πάω και στην Εκκλησία».

Μάλιστα το θέμα της αργίας είναι πάρα πολύ σημαντικό. Η Εκκλησία μας έχει αρκετές αργίες μέσα εις το έτος. Το κάνει αυτό, για να σου δώσει την ευκαιρία να αφήσεις τις ενασχολήσεις σου τις βιοτικές και να πας στην Εκκλησία. Και να ακούσεις τον λόγο του Θεού. Θυμούμαι, στη Λάρισα, είχα πει κάποτε στα παιδιά του Κατηχητικού σχολείου.. ένα παιδί το εφήρμοσε, ένα παιδί· ήταν στο Λύκειο. Τι έκανε ; Σε μία αργία… σχολείο βέβαια είχαν, γιατί και οι αργίες έχουν δυστυχώς καταργηθεί. Στην εποχή μου είχαμε πολλές αργίες. Αγίου Δημητρίου, να είναι το σχολείο ανοιχτό ; Αγίου Αντωνίου ; Μπα! Είχαμε αργία. Τι λοιπόν ; Το παιδί, όπως του είχα πει…- είχα πει σε όλα τα παιδιά, ένα το εφήρμοσε – τι έκανε το παιδί αυτό ; Έπαιρνε τη σάκα του, έτρωγε πρωινό, ερχότανε στην Εκκλησία, όταν έχομε μία αργία, και δεν είναι αργία που να ‘ναι κλειστά όλα, δυστυχώς εκεί βλέπετε, δεν πανηγυρίζει ο ναός, εκεί τελειώνομε και γρήγορα, 9 η ώρα έχει τελειώσει η Εκκλησία . Ε, τότε, τι ; Ερχότανε με τη σάκα του το πρωί, εκκλησιαζόταν το παιδί, ευθύς μετά έφευγε και πήγαινε στο σχολείο. Έχανε μόνο μία ώρα. Το πρωί. Μόνο μία ώρα.

Ελάτε να μου πείτε τώρα, που καταργήσαμε τις αργίες…-γιατί ξέρετε τι λένε οι εχθροί του Θεού ; Είναι στο Ψαλτήρι γραμμένο. « Δεῦτε καταργήσωμεν τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς ». «Δεῦτε καταργήσωμεν τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς» ! Δεν μου λέτε, πόσες ώρες τα παιδιά σήμερα είναι εκτός σχολείου ; Πάρα πολλές… Δεκάδες ώρες χάνουν. Γιατί ; Γιατί θυσιάζουν αυτές τις πέντε ώρες να πάνε στην Εκκλησία. Και έτσι, από άλλο μέρος πληρώνομε τα σπασμένα. Αγαπητοί μου, έτσι είναι. Καταργείς εκείνο που θεσμοθετεί ο Θεός; Αλίμονό σου…

Αγαπητοί, σε λίγες ημέρες θα γιορτάσομε το μεγάλο γεγονός, το μεγαλύτερο γεγονός που είναι η Ενανθρώπησις του Θεού Λόγου . Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα, τώρα θα γίνει άνθρωπος . Και θα ΄ρθει ανάμεσά μας. Η παρουσία Του στη γη είναι το δείπνον της Βασιλείας του Θεού. Ορατόν σημείον της Βασιλείας του Θεού στη γη επάνω είναι η Εκκλησία. Και μάλιστα η τέλεσις του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Πόσοι όμως από μας γνωρίζουμε το νόημα της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου ; Πόσοι από μας έχομε δημιουργήσει προϋποθέσεις υποδοχής, όπως είναι μία Τεσσαρακοστή, όπως τώρα που διερχόμεθα ; Πόσοι από μας ετοιμάσαμε την οδόν Κυρίου και κάναμε « εὐθείας τάς τρίβους αὐτοῦ », όπως ειδοποιεί ο Βαπτιστής , ο Πρόδρομος ; Μη νομίσομε ότι Χριστούγεννα σημαίνει φαγοπότι και ευκαιρίες ταξιδίων και δώρων και ψυχαγωγίας .

Χριστούγεννα σημαίνει ότι κατανοήσαμε Ποιος ήλθε ανάμεσά μας. Αυτό θα πει Χριστούγεννα. Και βέβαια και Τον δεχθήκαμε. Να μη μείνομε λοιπόν σε εκείνο το μελαγχολικό και απογοητευτικό, που καταγράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, στο Α΄ του κεφάλαιο: «Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον». «Ήλθε ανάμεσά μας, ήλθε στο σπίτι μας, ήλθε στη γη μας και εμείς δεν Τον παραλάβαμε. Του γυρίσαμε την πλάτη».

Αδελφοί, Χριστούγεννα, και το τραπέζι της Βασιλείας στρώθηκε. Μη χάνομε καιρό . Οι βιοτικές μέριμνες ποτέ δεν τελειώνουν · γιατί είναι ένας φαύλος κύκλος. Η ζωή μας είναι μία ευθεία. Από τη γη στον ουρανό. Όλες οι συστροφές είναι εκ του πονηρού. Και τώρα μας δίδεται η ευκαιρία. Ο Θεός Πατήρ έστρωσε Μέγα Δείπνον και εκάλεσε πολλούς. Ανάμεσα στους πολλούς, να σπεύσομε και εμείς. Ίσως αύριο , κατόπιν μιας αναβολής , να είναι πολύ αργά . Ίσως τελεσίδικα αργά…… Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

· Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

· http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_904.mp3

Τὰ ἄλογα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος και το θαύμα!

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Νίκαια Βιθυνίας, 325 μ.Χ. Η απειλή της αίρεσης του Αρειανισμού ταλαιπωρεί την Ορθοδοξία.
Οι αιρετικοί ισχυρίζονται ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν κτίσμα, και όχι ο προαιώνιος, ο ίδιος Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός. Το θέμα σοβαρό και επικίνδυνο. Ο αυτοκράτωρ αποφασίζει να συγκαλέσει Σύνοδο, την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. 318 θεοφόροι Πατέρες συμμετέχουν, μεταξύ των οποίων ο άγιος Σπυρίδων, επίσκοπος Τριμυθούντος, ο άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Μύρων, ο τότε ιεροδιάκονος και μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας Μέγας Αθανάσιος κ.ά.


–Παιδί μου, έλαβα γράμμα από τον βασιλέα μας, να πάμε στην Νίκαια για να πολεμήσουμε την αίρεση του Αρείου, είπε ο άγιος Σπυρίδων στον διάκο του Τριφύλλιο.

–Μα, το προχωρημένο της ηλικίας σας και η απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων για να φθάσουμε εκεί… Θα αντέξετε;

–Πρέπει, παιδί μου. Το πρωί ετοίμασε τα δύο άλογα και ας πάμε στον Βασιλέα!

Όταν έμαθαν οι Αρειανοί ότι θα έρθει στη Σύνοδο ο άγιος Σπυρίδων, ταράχθηκαν. Σκέφθηκαν πώς να ματαιώσουν το ταξίδι του. Αποφάσισαν λοιπόν να μπουν τη νύχτα στο στάβλο και να σκοτώσουν τα δύο άλογα… Ήταν δύο ώρες πριν ξημερώσει.

–Πάτερ, αλίμονό μας, σκότωσαν τ’ άλογά μας, είπε ο διάκος Τριφύλλιος μπαίνοντας στο στάβλο.

Ο Γέροντας επίσκοπος αντιλήφθηκε αμέσως πως τούτο ήταν έργο των αρειανών, για να τους εμποδίσουν να πάνε στη Σύνοδο.

–Πήγαινε και βάλε το κεφάλι των αλόγων στη θέση του σώματός τους και έρχομαι κι εγώ, είπε στον υποτακτικό του.

Όμως, τι τραγικό ! Στο ημίφως του στάβλου ο Τριφύλλιος υπάκουσε μεν στο Γέροντά του, αλλά εφάρμοσε το άσπρο κεφάλι στο μαύρο άλογο και το μαύρο κεφάλι στο άσπρο άλογο ! Έτσι, όταν τον ρώτησε ο Άγιος αν έκανε όπως τον πρόσταξε και πήρε καταφατική απάντηση, είπε:

–Να είσαι δοξασμένος, Κύριε, Εσύ που έδωσες ζωή σε ολόκληρη την κτίση τώρα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Αμέσως τα άλογα ζωντάνεψαν και κλωτσούσαν το ένα το άλλο. Τώρα μπορούσαν να τα ζέψουν με την άμαξα και να ξεκινήσουν. Βλέπεις, ο Άγιος δεν είχε δει ότι ο διάκος του είχε κάνει λάθος με τα χρώματα των κεφαλιών των αλόγων.

–Συγχώρα με, Γέροντα, έκαμα κάποιο λάθος! Έβαλα το κεφάλι του άσπρου αλόγου στο μαύρο άλογο και το αντίθετο, ομολόγησε με συστολή και φόβο. Αλλά έκπληκτος άκουσε τον Άγιο να τον καθησυχάζει.

–Άφησέ τα αυτά, παιδί μου, έτσι ήθελε ο Θεός! Ας ξεκινήσουμε με του Χριστού μας την ευλογία.

Μόλις οι Αρειανοί είδαν το μαύρο κεφάλι κολλημένο στο άσπρο άλογο και το άσπρο κεφάλι στο μαύρο άλογο, παραξενεύθηκαν και έλεγαν μεταξύ τους:

–Κοιτάξτε μπροστά σας τα άλογα που τους κόψατε τα κεφάλια! Πώς είναι ζωντανά; Αυτός ο Επίσκοπος τους έδωσε ζωή. Είναι μέγας θαυματουργός Άγιος! Τι θα γίνει άραγε σαν έρθει στη Σύνοδο;

Κάποτε έφθασαν στη Νίκαια… Οι Πατέρες είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους. Μπαίνει κι ο Άγιος με ψάθινο σκούφο, με ένα μάλλινο πανωφόρι και με πρόχειρα υποδήματα στα πόδια. Μερικοί γέλασαν, γιατί δεν τον αναγνώρισαν. Μέχρι που είδαν τον βασιλέα να κατεβαίνει από τον θρόνο του και να του προσφέρει κάθισμα δίπλα του.

Ήταν η ώρα να καταδειχθεί η ορθόδοξη αλήθεια…!

Ο Άγιος Σπυρίδων με απλό και ταυτόχρονα θαυμαστό τρόπο, αυτόν του κεραμιδιού και των συστατικών του, ομολόγησε Ιησούν Χριστόν, Υιόν και Λόγον του Θεού αληθινό, Ομοούσιον με τον Πατέρα, Σύνθρονον, Ομότιμον και Ομόδοξον. Εκεί ο άγιος επίσκοπος απόδειξε, με την απλότητα που τον διέκρινε, την αλήθεια του τριαδικού δόγματος.

Διέσπασε θαυματουργικά ένα κεραμίδι ενώπιον της Συνόδου, σε φωτιά, νερό και χώμα, παραλληλίζοντας έτσι το μυστήριο της Αγίας Τριάδος, συμβάλλοντας με τον δικό του τρόπο, στην καταδίκη της αιρέσεως ..Κατέδειξε ότι η Αγία Τριάς αποτελείται από τρία διακριτά πρόσωπα, τρείς υποστάσεις, αλλά τα πρόσωπα αυτά είναι ένας Θεός, μία Ουσία άρρητος και ακατάληπτος.

12 Δεκεμβρίου , στη χάρη Του δεόμεθα·

«Άγιε Σπυρίδωνα και θαυματουργέ, πρέσβευε υπέρ ημών…»!

==============================================

Σοκαριστικά στοιχεία για την προέλευση των εμβρυϊκών κυτταρικών σειρών και τη σχέση τους με τα εμβόλια! – Δρ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ και Δρ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ

Δρ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

ΝΕΦΡΟΛΟΓΟΣ

ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΑΠΘ

ΜΕΤΕΚΠΑΙΔΕΥΘΕΙΣ ΣΤΙΣ Η.Π.Α., BOSTON, MA

TUFTS MEDICAL CENTER – TUFTS UNIVERSITY

Δρ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΑΠΘ

ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Η έρευνα που βασίζεται σε ανθρώπινα έμβρυα αποτελεί αντικείμενο έντονων αντιπαραθέσεων παγκοσμίως. Πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες της Εμβρυολογίας παραδέχονται ότι το θαύμα της ανθρώπινης ζωής αρχίζει από τη στιγμή της σύλληψης [1]. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι το έμβρυο αποτελεί την πιο ευάλωτη μορφή ανθρώπινης ύπαρξης και επομένως δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για ερευνητικούς σκοπούς, ανεξάρτητα από τα πιθανά οφέλη.

Σύμφωνα με τη δογματική διδασκαλία της, το έμβρυο είναι άνθρωπος αποτελούμενος από σώμα και ψυχή “ἅμα τῇ συλλήψει” ή “ἐξ ἄκρας συλλήψεως” και συνιστά ανεπανάληπτη και ανεκτίμητη ύπαρξη ενταγμένη στην προοπτική της αιωνιότητας. Για το λόγο αυτό η Εκκλησία αντιμετώπιζε πάντοτε τις εκτρώσεις ως φόνους και τη συνεργία σε έκτρωση ως συνεργία σε φόνο, επιβάλλοντας τα επιτίμια που προβλέπονται από τους ιερούς κανόνες, ανεξάρτητα από την ηλικία του εμβρύου (2ος κανόνας Μ. Βασιλείου, 91ος κανόνας Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου). Όμως πολλοί σήμερα θεωρούν ότι το έμβρυο είναι ένα απλό συσσωμάτωμα κυττάρων χωρίς χαρακτηριστικά ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτή η τεράστια διαφορά στις απόψεις αντανακλάται και στην ποικιλομορφία των κρατικών νομοθεσιών που ρυθμίζουν  ζητήματα τα οποία άπτονται θεμάτων σχετικών με το έμβρυο.

Αν και πολλές χώρες επιτρέπουν την έρευνα σε έμβρυα υπό “αυστηρές” συνθήκες, ελάχιστες πληροφορίες παρέχονται για τα έμβρυα που χρησιμοποιούνται για τη διεκπεραίωση αυτής της έρευνας. Καμία χώρα δε δημοσιοποιεί συστηματικά κάποια ανασκόπηση σχετική με τα έμβρυα που συμμετείχαν και συνεχίζουν να συμμετέχουν σε αυτή την έρευνα, γεγονός που καθιστά πολύ δύσκολη την απόκτηση των σχετικών πληροφοριών. Έτσι, είναι αδύνατο να ληφθούν όλα τα δεδομένα, είτε επειδή δε συλλέγονται είτε επειδή δεν είναι προσβάσιμα στο κοινό.

Τι είδους έρευνα διενεργείται; Τι είδη εμβρύων χρησιμοποιούνται;

Πώς τροφοδοτείται η έρευνα με έμβρυα; Ποια είναι η ακριβής διαδικασία με την οποία τα έμβρυα και οι εμβρυϊκοί ιστοί φθάνουν στους ερευνητές;

Υπάρχει αύξηση στον αριθμό των εμβρύων που χρησιμοποιούνται για την έρευνα;

Και το κυριότερο, κατά πόσο αυτή η έρευνα είναι άσχετη και ανεξάρτητη από την πράξη της έκτρωσης δηλαδή της δολοφονίας μιας ανθρώπινης ύπαρξης με σώμα και ψυχή; Αν και οι πληροφορίες αυτές αποκρύπτονται, υπάρχουν αρκετές βιβλιογραφικές αναφορές που μας επιτρέπουν να απαντήσουμε σε αρκετά από τα παραπάνω ερωτήματα.

Ο αυτόματος (μη προκλητός, μη ηθελημένος) τερματισμός της κύησης πριν την συμπλήρωση της 24ης εβδομάδας της ονομάζεται αποβολή. Έκτρωση (ή άμβλωση ή διακοπή της κύησης) καλείται ο προκλητός (ο ηθελημένος) τερματισμός της κύησης μετά από επιθυμία της μητέρας πριν την 24η εβδομάδα της. Ως θεραπευτική έκτρωση ορίζεται η τεχνητή διακοπή της κύησης με σκοπό την προστασία της υγείας της μητέρας. 

 Η αυτόματη αποβολή δεν εγείρει συνήθως ηθικά ζητήματα, διότι δεν είναι σκόπιμη.

Η χρήση του εμβρυϊκού ιστού που αποβάλλεται, ρυθμίζεται από διαδικασίες παρόμοιες με αυτές του ανθρώπινου ιστού των ενήλικων θανόντων [2]. Όμως τα έμβρυα των αποβολών δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην έρευνα. Θεωρούνται ακατάλληλα, διότι σε μεγάλο ποσοστό ή έχουν συνυπάρχουσα νοσηρότητα όπως χρωματοσωματικές ανωμαλίες ή έχουν προσβληθεί από ιογενείς λοιμώξεις ή έχουν ιστική ανοξία που οφείλεται στο μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από το θάνατο του εμβρύου μέχρι την έξοδό του από τη μήτρα [3]. Για τους ίδιους λόγους, ο εμβρυϊκός ιστός από αυτόματες αποβολές δεν επιτρέπεται να μεταμοσχεύεται σε ανθρώπους [4,5].

Η ιατρική βιβλιογραφία του πρώτου μισού του 20ου  αιώνα ήταν περισσότερο ειλικρινής και ανοιχτή σχετικά με τις μεθόδους της. Ο ερευνητής Albert Sabin, γνωστός για την ανάπτυξη τού από του στόματος χορηγούμενου εμβολίου της πολιομυελίτιδας, περιγράφοντας το 1936 τα πρώτα σημαντικά βήματα της έρευνάς του, ανέφερε: “Μια νέα μέθοδος αναπτύχθηκε με τη χρήση ανθρώπινων εμβρύων ηλικίας 3 έως 4 μηνών, τα οποία ελήφθησαν υπό άσηπτες συνθήκες με καισαρική τομή. Οι συγγραφείς οφείλουν ευγνωμοσύνη στον Dr. Lance Monroe, του νοσοκομείου Bellevue, για τα δύο ανθρώπινα έμβρυα που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή την έρευνα ” [6].

Οι Thicke και συν. περιγράφοντας το 1952 στο Canadian Journal of Medical Science τη μέθοδο με την οποία πραγματοποίησαν την μελέτη τους που αφορούσε και πάλι το εμβόλιο έναντι της πολιομυελίτιδας, αποκάλυψαν πλήρως αυτά που επιμελώς αποσιωπώνται: “Ανθρώπινα έμβρυα δυόμισι έως πέντε μηνών κύησης ελήφθησαν από το Γυναικολογικό Τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου του Τορόντο. Τοποθετήθηκαν σε αποστειρωμένο δοχείο και μεταφέρθηκαν αμέσως στο εργαστήριο ιώσεων του παρακείμενου Hospital for Sick Children. Δεν χρησιμοποιήθηκαν τραυματισμένα έμβρυα και σε πολλά από αυτά η καρδιά εξακολουθούσε να χτυπά κατά την παραλαβή τους στο εργαστήριο ιών!!!” [7].

Ο Δρ. Keith Crutcher, καθηγητής Νευροχειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, σε ένα άρθρο του το 1993 αναφέρει: “Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το έμβρυο πρέπει να είναι ζωντανό για να χρησιμεύσει ως χρήσιμος δότης ιστών. …… Ο ιδανικός ιστός είναι αυτός πουλαμβάνεται από ένα άθικτο ζωντανό έμβρυο.  Η έκτρωση με αναρρόφηση οδηγεί σε εκτεταμένο κατακερματισμό του εμβρύου, με αποτέλεσμα να απαιτείται πολύς χρόνος για να εντοπιστεί ο κατάλληλος βιώσιμος ιστός μετά από λεπτομερή εξέταση των υπολειμμάτων. Αυτή η καθυστέρηση μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη χρησιμότητα του ιστού. Από την άλλη, εάν το έμβρυο αποβληθεί σχετικά άθικτο, είναι πολύ πιο εύκολο να αποκτηθεί ο επιθυμητός ιστός με ελάχιστη καθυστέρηση. Επομένως, μένει να δούμε εάν οι διαδικασίες έκτρωσης θα επηρεαστούν από τη ζήτηση για φρέσκο άθικτο εμβρυϊκό ιστό, όπως προφανώς συνέβη στις αρχικές μελέτες στη Σουηδία” [8].

Επομένως, ο τύπος της διαδικασίας της έκτρωσης που εφαρμόζεται, επηρεάζει την ποιότητα του λαμβανόμενου ιστού. Η υστερεκτομή (η αφαίρεση δηλαδή και της μήτρας μαζί με το έμβρυο) παρέχει ποιοτικά ανώτερο ιστό, επειδή είναι ελάχιστα τραυματική για το έμβρυο. Αυτή η τεχνική όμως παρουσιάζει τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την έγκυο. Ο τοκετός με καισαρική τομή παρέχει παρόμοια ποιότητα εμβρυϊκού ιστού με την υστερεκτομή. Η κοιλιά και η μήτρα της γυναίκας τέμνονται χειρουργικά για να επιτραπεί η αφαίρεση του εμβρύου. Αντίθετα, η πιο συνηθισμένη διαδικασία της διαστολής και της αναρρόφησης, που είναι και η λιγότερο επικίνδυνη για την έγκυο, είναι η πιο καταστροφική για το έμβρυο και δεν προσφέρει ατραυματικούς ιστούς και όργανα [9].

Το μεταμοσχευτικό υλικό συνήθως λαμβάνεται από έμβρυα ηλικίας 12-18 εβδομάδων κύησης. Το έμβρυο σε αυτό το στάδιο έχει καλά ανεπτυγμένες φυσικές και νευρολογικές αντιδράσεις στον πόνο.

Υπάρχουν πλέον αρκετές ενδείξεις ότι τα έμβρυα αισθάνονται τον πόνο ήδη από τον 3ο μήνα [10].

Ο εμβρυϊκός ιστός για μεταμόσχευση πρέπει να “συλλέγεται” μέσα σε λίγα λεπτά από τον τοκετό. Ιδανικά αυτό γίνεται με υστερεκτομή, δηλαδή με αφαίρεση του εμβρύου μαζί με τη μήτρα. Φάρμακα που μειώνουν τη φυσιολογική δραστηριότητα του εμβρύου πρέπει να αποφεύγονται διότι διαταράσσουν τις κυτταρικές λειτουργίες. Επομένως, το έμβρυο όταν ανοίγεται θα πρέπει να βρίσκεται σε μια κατάσταση όσο το δυνατόν πιο ζωντανή [11].

Σε καμιά από τις ανωτέρω μελέτες δεν αναφέρεται ότι τα έμβρυα προέρχονταν από θεραπευτικές εκτρώσεις.

Τα στοιχεία που υποστηρίζουν την άμεση σχέση μεταξύ των εκτρώσεων και της παραγωγής διαφόρων φαρμάκων και εμβολίων είναι αδιαμφισβήτητα. Αλλά για να εκτιμηθεί πλήρως ο βαθμός της συνεργασίας, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με τη βιωσιμότητα των ιστών και των κυττάρων.

Στην έρευνα κατά την οποία χρησιμοποιείται εμβρυϊκός ιστός, όπως και σε κάθε τύπο μεταμόσχευσης ανθρώπινου ιστού ή οργάνου, είναι σημαντικό τα δείγματα που συλλέγονται να αποτελούνται από ζωντανούς ιστούς. Ο νεκρός ιστός είναι άχρηστος. Δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί μια έκτρωση και κατόπιν να αποφασιστεί ότι θα χρησιμοποιηθεί το εκτρωθέν έμβρυο για κυτταρική έρευνα. Από τα στοιχεία που παρατίθενται κατωτέρω, γίνεται φανερό ότι η απόφαση για τη χρήση εκτρωθέντος εμβρύου για κυτταρική έρευνα προηγείται της έκτρωσης και επομένως οι δύο πράξεις συνδέονται ηθικά κατά τρόπο άμεσο.

Οι Mahowald και συν. αναφέρουν ότι ένα έμβρυο μετά την έξοδό του από τη μήτρα μπορεί να επιβιώσει για μικρό χρονικό διάστημα μέχρι να επέλθει ο θάνατος. Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου και για μερικές ακόμα ώρες (εφόσον συντηρηθεί κατάλληλα) ο ιστός είναι ακόμα ζωντανός και συνεπώς ικανός να λειτουργήσει, αν μεταμοσχευθεί σε άλλο ζωντανό οργανισμό. Αυτό ακριβώς ισχύει και με την βιωσιμότητα οργάνων και ιστών που λαμβάνονται από “πτωματικούς” δότες [12].

Μελέτες σε έμβρυα του δεύτερου τριμήνου δείχνουν ότι η μέση διάρκεια επιβίωσης εκτός της μήτρας, χωρίς παρέμβαση, είναι περίπου μια ώρα. Μια βρετανική μελέτη 1.306 ζωντανών γεννήσεων μεταξύ 20 και 23 εβδομάδων κύησης σημείωσε ότι στις 20 εβδομάδες ο μέσος χρόνος επιβίωσης του εμβρύου ήταν 80 λεπτά, ενώ στις 23 εβδομάδες ήταν 6 ώρες [13].  

Είναι επομένως σημαντικό για τους ερευνητές που διεξάγουν πειράματα με εμβρυϊκό υλικό να αναπτύξουν μια μέθοδο προμήθειας των εμβρύων και των ιστών τους, όσο αυτά είναι ακόμη ζωντανά (φρέσκα). Ο κορυφαίος καθηγητής της εμβρυολογίας C. Ward Kischer αναφέρει: “Για να διατηρηθεί το 95% των κυττάρων, ο ζωντανός ιστός θα πρέπει να συντηρηθεί εντός πέντε λεπτών από την έκτρωση. Μέσα σε μια ώρα η φθορά των κυττάρων θα καταστήσει τα δείγματα άχρηστα” [14].

O διάσημος καθηγητής της Μικροβιολογίας και της Ανατομίας Leonard Hayflick, δημιουργός της WI-38, μιας από τις πρώτες εμβρυϊκές κυτταρικές σειρές, αναφέρει σε μια μελέτη του που δημοσιεύθηκε το 1961 ότι, εφόσον ο εμβρυϊκός ιστός που ελάμβαναν ήταν βιώσιμος, τα κύτταρα μπορούσαν να καλλιεργηθούν (δηλαδή κάποιες φορές ο εμβρυϊκός ιστός που ελάμβαναν δεν ήταν βιώσιμος). Και προφανώς για αυτό προσθέτει ότι προσπαθούσαν να ελαχιστοποιηθεί η χρονική περίοδος από τη λήψη του εμβρύου ή του εμβρυϊκού ιστού μέχρι την καλλιέργειά του in vitro. Τα βιώσιμα έμβρυα που χρησιμοποιήθηκαν τελικά για τη μελέτη ήταν 19. Ο αριθμός των ακατάλληλων εμβρύων δεν αναφέρεται στη μελέτη [15]. Σε μια ακόμα μελέτη του που δημοσιεύθηκε το 1965, όλα τα έμβρυα που χρησιμοποιήθηκαν προέρχονταν από εκτρώσεις και ήταν περίπου 3 μηνών [16].

Ίσως η πιο παρεξηγημένη αντίληψη μεταξύ των θεολόγων και των ασχολούμενων με την ηθική επιστήμη είναι ότι οι εκτρώσεις δεν έγιναν με σκοπό τη δημιουργία εμβολίων.

Κάποιοι φαντάζονται ότι όσοι εμπλέκονται στη δημιουργία των κυτταρικών σειρών δεν έχουν καμία σχέση με την ίδια την έκτρωση και επομένως δεν εγείρεται κανένα ηθικό ζήτημα. Δεν είναι όμως έτσι. Συνολικά τρεις εμπλέκονται στην έρευνα για τη δημιουργία της κυτταρικής σειράς: η μητέρα, ο γιατρός που κάνει την έκτρωση και ο ερευνητής που επιχειρεί την ανάπτυξη της κυτταρικής σειράς και όλοι μαζί μοιράζονται την ευθύνη αυτής της αποτρόπαιης πράξης.

Η πρόθεση της μητέρας του εμβρύου στην πραγματικότητα μπορεί να μη σχετίζεται ούτε με την έρευνα για τα εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα ούτε με τα φάρμακα και τα εμβόλια. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, η πρόθεση του ερευνητή και του γυναικολόγου είναι αρκετά ξεκάθαρη. Δεν συντελείται απλά ένας φόνος εκ προμελέτης αλλά όλα γίνονται με σαφή πρόθεση ωφέλειας από τη δολοφονία της ανθρώπινης ζωής, με πιθανές προεκτάσεις εμπορευματοποίησης της διαδικασίας. Και στην περίπτωση πολλών εμβολίων, κάθε μία από τις εκτρώσεις πραγματοποιήθηκε με πλήρη γνώση εκ των προτέρων ότι το έμβρυο θα χρησιμοποιηθεί όχι αόριστα για κάποιο είδος μελλοντικής έρευνας αλλά για τη συγκεκριμένη πρόθεση δημιουργίας εμβολίων.

Πριν από την έκτρωση ενός εμβρύου, του οποίου ο ιστός θα χρησιμοποιηθεί για έρευνα, υπάρχουν ορισμένα βήματα που λαμβάνουν χώρα. Αυτά περιλαμβάνουν : τη λήψη της συναίνεσης της μητέρας και τη διεξαγωγή γενετικού ελέγχου (κληρονομικών νόσων), την επιλογή της μεθόδου αποβολής και τη λήψη επιπρόσθετων μέτρων για τη βέλτιστη συγκομιδή. Για την παραγωγή της εμβρυϊκής κυτταρικής σειράς WI-38 ο Δρ. Stanley Plotkin αποκάλυψε ότι  το έμβρυο επιλέχθηκε από τον Sven Guard ειδικά για αυτόν τον σκοπό. Οι γονείς λέει, ήταν δυστυχώς παντρεμένοι και ζούσαν στην Στοκχόλμη. Προχώρησαν στην έκτρωση επειδή είχαν ήδη πολλά παιδιά. Δεν είχαν κάποιο ιστορικό κληρονομικής νόσου ή καρκίνου [17].

Οι Bo M. και συν. για τη δημιουργία της κυτταρικής σειράς Walvax-2, ως υποψήφιο υπόστρωμα για την παραγωγή εμβολίων, αναφέρουν: Λάβαμε 9 έμβρυα μέσω αυστηρού ελέγχου με βάση προσεκτικά καθορισμένα κριτήρια. Πριν από τη μελέτη, καθορίσαμε αυστηρά τα κριτήρια ένταξης προκειμένου να εγγυηθούμε υψηλής ποιότητας κυτταρικό υλικό ως εξής: 1) ηλικία κύησης 2 έως 4 μήνες 2) πρόκληση τοκετού με τη μέθοδο του “water bag” 3) οι γονείς δε θα έπρεπε να έχουν έρθει σε επαφή με χημικά και ακτινοβολία 4) και οι δύο γονείς θα έπρεπε είναι καλά στην υγεία τους χωρίς νεοπλασματικές και κληρονομικές ασθένειες και χωρίς ιστορικό μεταμόσχευσης ανθρώπινου ιστού ή οργάνου στις οικογένειές τους τις προηγούμενες 3 γενιές και 5) δε θα έπρεπε να υπάρχει καμία αναφορά για μολυσματικές ασθένειες. Οι ιστοί από τα “φρέσκα” αποβληθέντα έμβρυα στάλθηκαν αμέσως στο εργαστήριο για την παρασκευή των κυττάρων” [18].

Ο Δρ. van Der Eb, δημιουργός των δύο κυτταρικών σειρών, HEK 293 και PER.C6, που χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή των εμβολίων για τον Covid 19, αναφέρει: “αυτό που θα ήθελα να κάνω λοιπόν είναι να σας περιγράψω πώς και γιατί δημιουργήσαμε δύο διαφορετικές κυτταρικές σειρές ανθρώπινων εμβρύων που έχουν υποστεί μετατροπή από αδενοϊό και ονομάζονται HEK 293 και PER.C6. Και οι δύο κυτταρικές σειρές δημιουργήθηκαν στο εργαστήριό μου, όπως επίσης και το αρχικό υλικό, τα κύτταρα, παρασκευάσθηκαν από εμένα προσωπικά στο πανεπιστήμιο του Leiden. Η κυτταρική σειρά  HEK293 παρασκευάστηκε από τον Frank Graham το 1973 με ανθρώπινα εμβρυϊκά κύτταρα νεφρού που ελήφθηκαν από εμβρυϊκό ιστό από εμένα προσωπικά ένα χρόνο πριν από αυτό, έτσι ήταν πιθανότατα το 1972. Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι πλέον γνωστή. Το έμβρυο, από όσο μπορώ να θυμηθώ, ήταν απολύτως φυσιολογικό. Οι λόγοι για την έκτρωση ήταν άγνωστοι σε μένα. Πιθανόν να τους ήξερα τότε, αλλά χάθηκαν όλες αυτές οι πληροφορίες……..

Η κυτταρική σειρά PER.C6 παρασκευάστηκε από τους Ron Bout και Frits Fallaux το 1995 από καλλιέργειες εμβρυϊκού αμφιβληστροειδούς που έγιναν από εμβρυϊκό ιστό από εμένα δέκα χρόνια πριν, το 1985…… Οπότε απομόνωσα τον αμφιβληστροειδή από ένα υγιές έμβρυο ηλικίας 18 εβδομάδων. Δεν υπήρχε τίποτα παθολογικό όσον αφορά το οικογενειακό ιστορικό και η εγκυμοσύνη ήταν απολύτως φυσιολογική μέχρι τις 18 εβδομάδες. Ήταν μια προκλητή αποβολή που έγινε για κοινωνικούς λόγους, απλώς επειδή η γυναίκα ήθελε να απαλλαγεί από το έμβρυο. Η μητέρα ήταν απολύτως φυσιολογική. Έκανε τουλάχιστον δύο παιδιά αργότερα στο ίδιο νοσοκομείο στο Λέιντεν, τα οποία ήταν απολύτως υγιή (προσπαθεί να πείσει για την άριστη ποιότητα της κυτταρικής σειράς). Ο πατέρας δεν ήταν γνωστός, ούτε στο νοσοκομείο, ήταν άγνωστος, και αυτός ήταν, στην πραγματικότητα, ο λόγος που ζητήθηκε η έκτρωση” [19].

Επομένως, φαίνεται καθαρά ότι για τις κυτταρικές σειρές που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία των εμβολίων κατά του κορονοϊού, τα κύτταρα ελήφθησαν από υγιή έμβρυα προκλητών, δηλαδή ηθελημένων, εκτρώσεων.

Οι γυναίκες που σκέφτονται να κάνουν έκτρωση είναι πιο πιθανό να την πραγματοποιήσουν εάν τους δοθεί η δυνατότητα να δωρίσουν το έμβρυο για έρευνα. Μια μελέτη στο Canadian Medical Association Journal [20] ανέφερε ότι “από τις 122 γυναίκες που δήλωσαν ότι θα σκέφτονταν την έκτρωση εάν ήταν έγκυες, οι 21 (17,2%) δήλωσαν ότι θα είχαν περισσότερες πιθανότητες να κάνουν έκτρωση εάν μπορούσαν να δωρίσουν ιστό για μεταμοσχεύσεις εμβρυϊκού ιστού και οι 24 (19,7%) ήταν αβέβαιες”. Επομένως, η πιθανότητα “αξιοποίησης” του εμβρύου ενθαρρύνει την απόφαση της μητέρας για έκτρωση.

Ενώ κάθε μεμονωμένη κυτταρική σειρά περιέχει τα κύτταρα ενός μόνο εμβρύου, πάρα πολλά έμβρυα εκτρώσεων χρησιμοποιούνται στη διαδικασία δημιουργίας μιας κυτταρικής σειράς. Για παράδειγμα, ο Stanley Plotkin παραδέχτηκε ότι σε μία μόνο μελέτη εμβολίου χρησιμοποιήθηκαν 76 έμβρυα εκτρώσεων [21].

Η τροφοδοσία της έρευνας που βασίζεται σε ανθρώπινο εμβρυϊκό ιστό είναι πάρα πολύ καλά κρυμμένη από τα ραντάρ και τα φώτα της δημοσιότητας. Δύο είναι οι κύριες πηγές τροφοδοσίας εμβρύων.

Η μια είναι τα ανθρώπινα έμβρυα που προέρχονται από τις εκτρώσεις.

Η δεύτερη κύρια πηγή εμβρύων είναι αυτά που προέρχονται μετὰ απὸ εξωσωματικὴ γονιμοποίηση, δηλαδή έμβρυα που γεννιούνται στο εργαστήριο και όχι σε ενδομήτριες συνθήκες.

Μια μελέτη που δίνει ανοιχτά ένα μικρό μέρος των σχετικών στοιχείων, αποτελεί μια πρόσφατη δημοσίευση, στην οποία παρουσιάζεται ο συνολικός αριθμός των ανθρώπινων εμβρύων που χρησιμοποιήθηκαν στο Βέλγιο για ερευνητικά πρωτόκολλα από το 2007 έως το 2015. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης, χρησιμοποιήθηκαν μόνο στο Βέλγιο 15.811 έμβρυα σε 36 ερευνητικά πρωτόκολλα κατά το ανωτέρω διάστημα.

Το 66% αυτών, δηλαδή τα 10.492 ήταν “φρέσκα” υπεράριθμα έμβρυα εξωσωματικών γονιμοποιήσεων, ακατάλληλα για μεταφορά ή κατάψυξη, το 26% (4.083 έμβρυα) ήταν υπεράριθμα κατεψυγμένα έμβρυα των οποίων οι γονείς δεν επιθυμούσαν άλλο παιδί και το υπόλοιπο 8% (1.236 έμβρυα) ήταν έμβρυα που δημιουργήθηκαν ειδικά για την έρευνα. Στοιχεία για τον αριθμό των εμβρύων και των εμβρυϊκών ιστών που προέρχονται από εκτρώσεις δε δόθηκαν στην μελέτη [22].

Αν και τα στοιχεία  δεν αποκαλύπτονται, γνωρίζουμε όμως ότι αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ, όπως το Νιου Τζέρσεϊ και η Καλιφόρνια, έχουν διαθέσει κεφάλαια για την έρευνα των βλαστοκυττάρων, όπως αναφέρεται σε δημοσίευση του 2006. Στην ίδια μελέτη αναφέρεται ότι η πώληση εμβρυϊκών ιστών ή εμβρύων απαγορεύεται σχεδόν από τις μισές πολιτείες των ΗΠΑ, άρα προφανώς επιτρέπεται από τις άλλες μισές. Οι νόμοι στην Καλιφόρνια, το Κονέκτικατ, τη Μασαχουσέτη και το Νιου Τζέρσεϊ ενθαρρύνουν την έρευνα σε εμβρυϊκές σειρές, συμπεριλαμβανομένων και των κλωνοποιημένων εμβρύων [23].

Εφόσον τα εμβόλια και τα λοιπά φάρμακα που παρασκευάζονται με τη βοήθεια των εμβρυϊκών κυτταρικών σειρών είναι νόμιμα, δεν είναι δυνατό να σταματήσει η έρευνα σε αυτόν τον τομέα, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται συνεχώς όλο και περισσότερα έμβρυα. Για παράδειγμα, το 1982 βρέθηκαν 16.500 έμβρυα στο σπίτι ενός πρώην ιδιοκτήτη εργαστηρίου στις ΗΠΑ [24]. Το 2003 αποκαλύφθηκε ότι μια ολλανδική εταιρεία προμηθευόταν έμβρυα εκτρώσεων από τη Νέα Ζηλανδία [25]. Το 2019 στις ΗΠΑ  βρέθηκαν 2.200 συντηρημένα έμβρυα στο σπίτι γυναικολόγου μετά το θάνατό του [26]. Άρθρα σε περιοδικά συζητούν ανοιχτά για το οικονομικό μέγεθος της επιστήμης που ασχολείται με την εκμετάλλευση εμβρυϊκών ιστών στη Βρετανία [27].

Από τα τέσσερα εμβόλια που κυκλοφορούν στην πατρίδα μας, τα δύο (AstraZeneca και Johnson & Johnson) χρησιμοποιούν εμβρυϊκές κυτταρικές σειρές στα στάδια της παραγωγής τους και των επιβεβαιωτικών ελέγχων και τα άλλα δύο (Moderna και Pfizer) μόνο στο στάδιο των επιβεβαιωτικών ελέγχων.

Τα εμβόλια τα οποία κατά το στάδιο της παραγωγής τους χρησιμοποιούν εμβρυϊκές κυτταρικές σειρές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι περιέχουν κυτταρικά υπολείμματα από το έμβρυο που εκτρώθηκε, τα οποία δεν είναι δυνατό να απομακρυνθούν 100% κατά τη διάρκεια της διαδικασίας καθαρισμού [28-30].

Συμπερασματικά, το άλλοτε ευγενές λειτούργημα της ιατρικής επιστήμης έχει πλέον μολυνθεί από θεωρίες και πρακτικές, σύμφωνα με τις οποίες η ανθρώπινη ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα απλό εμπόρευμα που μπορεί να κοπεί από τη μήτρα, να συσκευαστεί, να κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, να αγοραστεί και να πωληθεί με βάση την αντίληψη ότι η επιστημονική έρευνα πρέπει να προωθηθεί με κάθε κόστος.

Ωστόσο, όταν κάποιος εκτελεί μια πράξη που έχει σκοπό να αποφέρει όφελος για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, ζημιώνεται όμως από αυτήν ένας αθώος, τότε η πράξη δεν είναι σύμφωνη με τη χριστιανική ηθική.

Στην πραγματικότητα, είναι ωφελιμισμός, μια ηδονιστική θεωρία που προωθεί τη μεγαλύτερη κατά το δυνατόν ωφέλεια για τον μεγαλύτερο κατά το δυνατόν αριθμό ατόμων. Δυστυχώς, αντί να ανέβουμε πνευματικά και να μοιάσουμε στο Δημιουργό μας, φαίνεται ότι επιστρέφουμε σε μια ηθικά διεφθαρμένη φιλοσοφία, που έχει ως αρχή την επιβίωση του ισχυρότερου.

Βιβλιογραφία

  1. Kischer CW.  A Commentary on the Beginning of Life: A View From Human Embryology. Linacre Q. 1996; 63: 73-78
  2. Greely HT, Hamm T, Johnson R, et al.  The ethical use of human fetal tissue in medicine. Stanford University Medical Center Committee on Ethics. N Engl J Med 1989; 320:1093-1096
  3. Rojansky N. and Schenker JG. The use of fetal tissue for therapeutic applications. Int J Gynecol Obstet 1993; 41: 233-240 
  4. Annas GJ, Elias S. The politics of transplantation of human fetal tissue. N Engl J Med 1989 320: 1079-1082
  5. Garry DJ, Caplan AL, Vawter DE, Kearney W. Are there really alternatives to the use of fetal tissue from elective abortions in transplantation research? N Engl J Med 1992; 26;327(22):1592-1595
  6. Sabin AB, Olitsky PK. Cultivation of Poliomyelitis Virus in vitro in Human Embryonic Nervous Tissue. Proceedings of the Society for Experimental Biology and Medicine, 1936; 34: 357-359
  7. Thicke JC, Duncan D, Wood W, et al. Cultivation of poliomyelitis virus in tissue culture. Can J Med Sci. 1952;30:231-245
  8. Keith A. Crutcher. Fetal Tissue Research: The Cutting Edge? Linacre Q. 1993; 60:10-19
  9. Frankowska AM, Note, Fetal Tissue Transplants: A Proposal to Amend the Uniform Anatomical Gift Act, 1989 U. ILL. L. REV. 1095, 1097, https://archive.org/stream/indianalawreview26293unse/indianalawreview26293unse_djvu.txt
  10. Derbyshire SWG, Bockmann JC. Reconsidering fetal pain J Med Ethics 2020;46:3–6
  11. Peter McCullagh: “The Foetus As Transplant Donor the Scientific, Social, and Ethical Perspectives” Wiley; 1987
  12. Mahowald MB, Silver J, Ratcheson RA. The Ethical Options in Transplanting Fetal Tissue. The Hastings Center Report 1987; 17: 9-15
  13. Macfarlane PI, Wood S, Bennett J. Non-viable delivery at 20–23 weeks gestation: observations and signs of life after birth. Arch Dis Child Fetal Neonatal Ed 2003; 88:F199–F202
  14. https://www.issues4life.org/pdfs/CommercialMarketsCreatedByAbortion-ProfitingFromTheFetalDistributionChain.pdf
  15. Hayflick L., Moorhead PS. The serial cultivation of human diploid cell strains. Exp Cell Res 1961; 25:585-621
  16. Hayflick L. The limited in vitro lifetime of human diploid cell strains. Exp Cell Res 1965; 37:614-36
  17. Gamma Globulin Prophylaxis; Inactivated Rubella Virus; Production and Biologics Control of Live Attenuated Rubella Virus Vaccines: Discussion on Session V. Am J Dis Child.  1969;118(2):372–381
  18. Bo  M, Li-Fang H, Yi-Li Z. Et al. Characteristics and viral propagation properties of a new human diploid cell line, walvax-2, and its suitability as a candidate cell substrate for vaccine production. Hum Vaccine Immunother 2015; 11(4):998-1009
  19. Meeting transcript; USA FDA: Center for Biologics Evaluation & Research, Vaccines and related biological products advisory comittee, 16/5/2001, https://wayback.archive-it.org/7993/20170404095417/https:/www.fda.gov/ohrms/dockets/ac/01/transcripts/3750t1_01.pdf%5D 
  20. Martin DK, Maclean H, Lowy FH, Williams JV, Dunn EV. Fetal tissue transplantation and abortion decisions: a survey of urban women. Can Med Assoc J. 1995;,153: 545-552
  21. https://cogforlife.org/wp-content/uploads/Plotkin76Fetuses.pdf
  22. Pennings G, Segers S, Debrock S, et al. Human embryo research in Belgium: an overview. Fertil Steril 2017; 108:96-107
  23. Ostrer H, Wilson DI, Hanley NA. Human embryo and early fetus research. Clin Genet 2006: 70: 98–107
  24. https://www.nytimes.com/1985/08/29/us/16500-fetuses-to-get-burial-after-long-fight-on-funeral.html   
  25. https://web.archive.org/web/20030710230811/https://www.nzherald.co.nz/storydisplay.cfm?storyID=3503775&thesection=news&thesubsection=general  
  26. https://www.nytimes.com/2019/09/14/us/dr-ulrich-klopfer-fetal-remains.html  
  27. Kent J. The fetal tissue economy: From the abortion clinic to the stem cell laboratory. Social Science & Medicine 2008; 67(11):1747-1756  
  28. https://lozierinstitute.org/update-covid-19-vaccine-candidates-and-abortion-derived-cell-lines/
  29. Besnard L, Fabre V, Fettig M, et al. Clarification of vaccines: An overview of membrane based technology trends and best practices. Biotechnol Adv. 2016;34(1):1-13
  30. Cherradi Y, Merdy SL, Sim LJ, et al. Filter-based clarification of viral vaccines and vectors. BioProcess International 2018; 16(4):48-53

========================================================

Κυριακή ΙΑ΄Λουκά: σχετικά με την παραβολή των βασιλικών γάμων (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Λουκά ιδ΄16-24)

Eπιλεγμένα αποσπάσματα από την ομιλία ΞΘ΄

«Και αποκρινόμενος ο Ιησούς είπε πάλι με παραβολές: Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με άνθρωπο βασιλέα, ο οποίος έκανε τους γάμους του υιού του. Και έστειλε τους δούλους του να καλέσουν τους καλεσμένους στους γάμους, αλλά αυτοί δεν ήθελαν να έλθουν. Πάλι έστειλε άλλους δούλους, λέγοντας· Πείτε στους καλεσμένους· το γεύμα μου είναι έτοιμο, οι ταύροι και τα μοσχάρια μου είναι σφαγμένα και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμους. Αυτοί όμως έδειξαν αδιαφορία και μετέβησαν, άλλος μεν στο χωράφι του και άλλος στην επιχείρησή του, οι δε υπόλοιποι, αφού συνέλαβαν τους δούλους του, τους κακοποίησαν και τους φόνευσαν. Όταν όμως ο βασιλεύς τα άκουσε αυτά, οργίστηκε και έστειλε τον στρατό του, εξολόθρευσε εκείνους τους φονείς και κατέκαυσε την πόλη τους. Τότε λέγει στους δούλους του· Ο μεν γάμος είναι έτοιμος, αλλά οι καλεσμένοι δεν ήσαν άξιοι. Πηγαίνετε στα σταυροδρόμια και όσους θα βρείτε καλέστε τους στους γάμους. Και αφού βγήκαν οι δούλοι στους δρόμους, μάζεψαν όλους όσους βρήκαν, κακούς και καλούς, και γέμισε η αίθουσα των γάμων από τους καλεσμένους. Όταν όμως εισήλθε ο βασιλιάς για να δει τους καλεσμένους, είδε κάποιο άνθρωπο που δεν είχε ένδυμα γάμου και του λέγει· Φίλε, πώς εισήλθες εδώ χωρίς να έχεις το ένδυμα του γάμου; Αυτός δε δεν απάντησε. Ο δε βασιλιάς είπε στους υπηρέτες· Δέσετέ τον πόδια και χέρια και ρίξτε τον στο σκότος το εξώτερο· εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών· διότι πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί».

Αντιλήφθηκες τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ της προηγούμενης παραβολής του υιού του κτηματία που θανάτωσαν οι κακοί γεωργοί και αυτής εδώ της παραβολής των δούλων;

Αντιλήφθηκες ότι υπάρχει μεγάλη μεν συγγένεια μεταξύ των δύο παραβολών, αλλά και πολύ μεγάλη διαφορά; Καθ’ όσον και αυτή δείχνει και του Θεού την μεγάλη μακροθυμία και την πρόνοια και την ιουδαϊκή αγνωμοσύνη.

Αλλ΄ αυτή έχει και κάτι επιπλέον από εκείνη. Διότι προλέγει μεν και την έκπτωση των Ιουδαίων και την κλήση των εθνικών, αλλά μαζί με αυτά δείχνει και την ορθότητα του βίου και πόση τιμωρία επιφυλάσσεται για εκείνους που θα επιδείξουν αδιαφορία. Και πολύ ορθά αυτή η παραβολή αναφέρεται μετά από εκείνη. Διότι, επειδή είπε ότι «θα δοθεί η βασιλεία του Θεού σε έθνος που θα παράγει τους καρπούς της», αποκαλύπτει λοιπόν εδώ και σε ποιο έθνος θα δοθεί· και όχι μόνον αυτό, αλλά δείχνει και πάλι την απερίγραπτη πρόνοια του Θεού προς τους Ιουδαίους.

Διότι σε εκείνη μεν την παραβολή φαίνεται να τους καλεί πριν από την σταύρωση Του, ενώ σε αυτήν και μετά την σφαγή Του φροντίζει να τους προσκαλεί κοντά Του. Και τότε που έπρεπε αυτοί να υποστούν την πιο φοβερή τιμωρία, ακριβώς τότε και στους γάμους τους προσκαλεί και τους τιμά με την ανωτάτη τιμή. Και πρόσεχε ότι και στην παραβολή των κακών γεωργών δεν προσκαλεί πρώτα τους εθνικούς, αλλά τους Ιουδαίους, το ίδιο επίσης κάνει και εδώ.

Αλλά όπως ακριβώς εκεί, τότε έδωσε τον αμπελώνα στους άλλους, όταν δεν θέλησαν να Τον δεχθούν αλλά και Τον σφαγίασαν όταν ήλθε, έτσι και εδώ, τότε κάλεσε άλλους στους γάμους, όταν δεν θέλησαν αυτοί να έλθουν. Τι λοιπόν θα μπορούσε να θεωρηθεί μεγαλύτερο από αυτή την αχαριστία τους, από τη στιγμή που αποσκιρτούν την ώρα που προσκαλούνται στους γάμους; Διότι ποιος δε θα προτιμούσε να έλθει σε γάμους βασιλέως και μάλιστα σε γάμους του υιού του βασιλέως;

Και γιατί, θα πει κάποιος, ονομάσθηκε το γεγονός αυτό «γάμος»;

Για να γνωρίσεις την φροντίδα του Θεού, την μεγάλη αγάπη Του προς εμάς, το χαρωπό του γεγονότος, διότι τίποτε το λυπηρό δεν υπάρχει εκεί ούτε δυσάρεστο, αλλά όλα είναι γεμάτα από πνευματική χαρά. Για τον λόγο αυτό και ο Ιωάννης τον ονομάζει «νυμφίον» (Ιω.3, 29), για τον λόγο αυτό και ο Παύλος λέγει· «σας έχω ενώσει με δεσμούς αρραβώνος προς ένα άνδρα, δηλαδή τον Χριστό, για να παρουσιάσω την ψυχή σας αγνή και καθαρή προς αυτόν, ως παρθένο και πνευματική νύφη» (Β΄Κορ. 11, 2)· και αλλού πάλι· «Αυτό το μυστήριο είναι μεγίστης σπουδαιότητος· κατά την γνώμη μου λοιπόν αναφέρεται στην πνευματική ένωση Χριστού και Εκκλησίας» (Εφ. 5, 32).

Γιατί λοιπόν η νύμφη-Εκκλησία δεν αρραβωνίζεται με τον Πατέρα, αλλά με τον Υιόν;

Διότι η νύμφη που αρραβωνιάζεται με τον Υιό, συνδέεται και με τον Πατέρα. Καθόσον η Γραφή αναφέρει αυτό ή εκείνο χωρίς καμία διάκριση, διότι ο Υιός είναι ομοούσιος του Πατέρα.

Με αυτήν επίσης την παραβολή προείπε και την ανάσταση. Επειδή δηλαδή προηγουμένως μίλησε για τον θάνατό Του, δείχνει τώρα ότι και μετά τον θάνατο, τότε θα γίνουν οι γάμοι, τότε θα έλθει ο νυμφίος. Αλλά όμως ούτε και έτσι γίνονται αυτοί καλύτεροι, ούτε ημερότεροι· τι θα μπορούσε να υπάρξει χειρότερο από αυτό;

Και αυτό είναι η τρίτη κατηγορία. Η πρώτη είναι ότι φόνευσαν τους προφήτες· η δεύτερη ότι φόνευσαν και τον Υιό· στη συνέχεια, αν και εφόνευσαν τον Υιό, και καλούνται στους γάμους του φονευθέντος Υιού από τον ίδιο τον φονευθέντα, δεν προσέρχονται, αλλά προβάλλουν δικαιολογίες, ζεύγη βοδιών, αγρούς και γυναίκες. Μολονότι βέβαια οι προφάσεις φαίνονται δικαιολογημένες, αλλ’ από εδώ διδασκόμαστε ότι και αν ακόμη είναι αναγκαία τα υλικά καθήκοντά μας, πρέπει πριν από όλα να προτιμώνται τα πνευματικά.

Και η πρόσκληση δεν γίνεται την τελευταία στιγμή, αλλά πριν από πολύ χρόνο. Διότι λέγει «πείτε στους καλεσμένους»· και πάλι· «καλέστε τους καλεσμένους», πράγμα που έκανε μεγαλύτερη την κατηγορία.

Και πότε καλέστηκαν ; Κατ’ αρχήν με όλους τους προφήτες και ύστερα διά του Ιωάννου· διότι προς τον Χριστόν τους έστειλε όλους, λέγοντας· «Εκείνος πρέπει να αυξάνει, εγώ δε, ο πρόδρομός του, να μικραίνω, ώστε όλοι πλέον να ακολουθούν εκείνον και όχι εμένα» (Ιω. 3, 30). Αλλά και με τον ίδιο τον Υιό Του· διότι λέγει· «Ελάτε κοντά μου όλοι όσοι μοχθήτε και κοπιάζετε και είσθε φορτωμένοι από το βάρος των αμαρτιών και των θλίψεων και των πλανών και εγώ θα σας αναπαύσω και θα σας ξεκουράσω» (Ματθ. 11, 28)· και πάλι· «Εάν κάποιος διψά, ας έλθει προς εμένα και ας πιει».

Και δεν τους καλούσε μόνο με λόγια, αλλά και με έργα και μετά την Ανάληψη διά του Πέτρου και των συνεργατών του. «Διότι», λέγει, «αυτός που ενήργησε στον Πέτρο, ώστε να γίνει απόστολος των περιτμημένων, ενήργησε και εμένα, ώστε να γίνω απόστολος στα έθνη» (Γαλ. 2, 8). Διότι επειδή οργίσθηκαν μόλις είδαν τον Υιό και Τον εφόνευσαν, στη συνέχεια τους προσκαλεί διά των δούλων.

Και για ποιο πράγμα τους καλεί ; Για μόχθους και κόπους και ιδρώτες ; Όχι, αλλά για απόλαυση· διότι λέγει· «οι ταύροι μου και τα καλοθρεμμένα θρεφτάρια έχουν σφαγεί». Πρόσεχε πόσο πολύ πλούσιο είναι το συμπόσιο, πόσο μεγάλη η τιμή που τους γίνεται. Και όμως ούτε και έτσι φιλοτιμήθηκαν, αλλά όσο μεγαλύτερη μακροθυμία έδειχνε, τόσο μεγάλωνε η σκληρότητά τους. Και δεν ήλθαν όχι επειδή ήταν απασχολημένοι, αλλά από αδιαφορία.

Πώς λοιπόν άλλοι μεν προβάλλουν ως δικαιολογία γάμους και άλλοι ζεύγη βοδιών ; Ασφαλώς αυτά είναι απασχόληση. Δεν είναι καθόλου απασχόληση· διότι όταν υπάρχει πρόσκληση για πνευματικά πράγματα, δεν είναι αναγκαία καμία άλλη απασχόληση. Έχω την εντύπωση ότι χρησιμοποίησαν αυτές τις προφάσεις για να τις προβάλουν ως προκαλύμματα της αδιαφορίας τους.

Και δεν είναι μόνο αυτό το φοβερό, το ότι δεν ήλθαν δηλαδή, αλλά το πιο φοβερό και το μεγαλύτερο δείγμα της παραφροσύνης τους είναι το ότι έδειραν χωρίς κανένα οίκτο αυτούς που ήλθαν, τους κακοποίησαν και τους φόνευσαν· αυτό ήταν χειρότερο από το προηγούμενο. Διότι εκείνοι μεν [:οι υπηρέτες του γαιοκτήμονα που θανάτωσαν οι κακοί γεωργοί στην προηγούμενη παραβολή] ήλθαν για να ζητήσουν τη σοδειά και τους καρπούς και εσφάγησαν, ενώ αυτοί καλώντας αυτούς στους γάμους αυτού που εσφάγη από αυτούς, φονεύονται και αυτοί. Τι μπορεί να εξισωθεί με αυτή τη μανία; Γι’αυτό το πράγμα κατηγορώντας τους ο Παύλος, έλεγε: «Αυτοί οι οποίοι και τον Κύριο εφόνευσαν και τους ίδιους τους προφήτες και εμάς κατεδίωξαν» (Α΄Θεσσ. 2, 15).

Έπειτα για να μη λένε ότι είναι αντίθεος και για τούτο δεν προσερχόμαστε, άκουσε τι λένε αυτοί που τους προσκαλούν· «ο Πατήρ είναι αυτός που κάνει τους γάμους και ο ίδιος τους προσκαλεί». Τι ακολουθεί στην συνέχεια; Επειδή δεν θέλησαν να έλθουν, αλλά και εφόνευσαν αυτούς που ήλθαν να τους καλέσουν, κατακαίει τις πόλεις τους, και αφού απέστειλε στρατό, τους εξολόθρευσε. Αυτά δε τα λέγει, προλέγοντας τα όσα συνέβησαν επί Βεσπασιανού και επί Τίτου, και ότι και τον Πατέρα εξόργισαν, επειδή δεν πίστευσαν σ’ Αυτόν· διότι Αυτός είναι εκείνος που επέτρεψε την καταστροφή τους. Για τον λόγο αυτόν και η άλωση της Ιερουσαλήμ δεν έγινε αμέσως μετά την σταύρωση του Χριστού, αλλά μετά σαράντα χρόνια, για να δείξει την μακροθυμία Του· η καταστροφή έγινε αφού φόνευσαν τον Στέφανο, αφού φόνευσαν τον Ιάκωβο, αφού κακοποίησαν τους αποστόλους.

Είδες πραγματοποίηση προφητειών και ταχύτητα πραγματοποιήσεως αυτών; Διότι αυτά συνέβησαν ενώ ζούσε ακόμη ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής και πολλοί άλλοι από αυτούς που συναναστράφηκαν τον Χριστό και ήσαν μάρτυρες των όσων συνέβησαν αυτοί που τα άκουσαν αυτά.

Πρόσεχε λοιπόν απερίγραπτη κηδεμονία. Φύτευσε αμπελώνα και όλα τα έκανε και τα τακτοποίησε· και μολονότι φονεύθηκαν οι δούλοι, έστειλε άλλους δούλους· και όταν και εκείνοι εσφάγησαν, έστειλε τον Υιό Του· και όταν και εκείνος εφονεύθη, τους καλεί και πάλι στους γάμους· αλλά δεν θέλησαν να έλθουν. Στη συνέχεια αποστέλλει άλλους δούλους· αυτοί όμως και αυτούς τους εφόνευσαν. Τότε λοιπόν καταστρέφει αυτούς, επειδή ήταν αθεράπευτη η ασθένειά τους. Το ότι βέβαια ήταν αθεράπευτη η ασθένειά τους, το απέδειξαν όχι μόνο τα όσα συνέβησαν, αλλά και το ότι, αν και πίστευαν και οι πόρνες ακόμη και οι τελώνες, αυτοί διέπραξαν όλα αυτά. Ώστε κατακρίνονται όχι μόνο από όσα διέπραξαν οι ίδιοι, αλλά και από όσα κατόρθωσαν οι άλλοι.

Εάν όμως κάποιος ήθελε να πει ότι δεν εκλήθησαν τότε οι εθνικοί, όταν δηλαδή μαστιγώθηκαν οι απόστολοι και έπαθαν τόσα πολλά, αλλά αμέσως μετά την ανάσταση (διότι τότε λέγει σε αυτούς, «πηγαίνετε και κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη»), θα μπορούσαμε να του πούμε, ότι και πριν από τη σταύρωσή Του και μετά από αυτήν με αυτούς εξαρχής είχε συνδιαλλαγές. Καθόσον πριν από την σταύρωσή Του λέγει προς αυτούς· «Πηγαίνετε προς τα πρόβατα τα χαμένα του οίκου Ισραήλ» (Ματθ. 10, 6)· και μετά από τον σταυρό δεν τους εμπόδισε αλλά έδωσε εντολή προς αυτούς να κηρύσσουν το ευαγγέλιο. Μολονότι βέβαια είπε, «κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη», όταν όμως επρόκειτο να ανεβεί στον ουρανό, είπε σε εκείνους να κηρύξουν πρώτα.

Διότι λέγει· «Θα λάβετε δύναμη, όταν θα έλθει το άγιο Πνεύμα σε εσάς, και θα γίνετε μάρτυρές μου και στην Ιερουσαλήμ και σε όλη την Ιουδαία και μέχρι τα πέρατα της γης»(Πρ. 1, 8). Και ο Παύλος πάλι· «Αυτός που ενήργησε στον Πέτρο, στέλνοντάς τον σε αποστολή γι’ αυτούς που έχουν την περιτομή, ενήργησε και σ’ εμένα στέλνοντάς με στους εθνικούς» (Γαλ. 2, 8). Για τούτο και οι απόστολοι αρχικά μετέβησαν προς τους Ιουδαίους και αφού διέμειναν επί πολύ χρόνο στην Ιερουσαλήμ, στη συνέχεια, αφού εκδιώχθηκαν από αυτούς, τότε διασκορπίσθηκαν στα έθνη.

Εσύ όμως πρόσεχε και στην περίπτωση αυτή την φιλοτιμία του Κυρίου. «Όσους θα βρείτε», λέγει, «καλέστε τους στους γάμους». Διότι πριν από αυτό που προανέφερα, κήρυτταν και προς τους Ιουδαίους και προς τους εθνικούς, και περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους διαμένοντας στην Ιουδαία, επειδή όμως επέμεναν οι Ιουδαίοι να τους επιβουλεύονται, άκουσε τον Παύλο που ερμηνεύει αυτή την παραβολή και λέγει τα εξής: «Σ’ εσάς ήταν κατ’ αρχάς αναγκαίο να κηρυχθεί ο λόγος του Θεού, επειδή όμως φανήκατε ανάξιοι να δεχθείτε τον λόγο του Θεού, στρεφόμαστε πλέον προς τα έθνη» (Πρ. 13, 46). Για τον λόγο αυτό λέγει και αυτός˙ «ο μεν γάμος είναι έτοιμος, οι καλεσμένοι όμως δεν ήσαν άξιοι». Βέβαια αυτό το γνώριζε και πριν να συμβεί, αλλά όμως για να μην τους αφήσει καμία πρόφαση αναισχύντου αντιλογίας, μολονότι τα γνώριζε, προς αυτούς πρώτα και ο ίδιος ήλθε, και άλλους απέστειλε στη συνέχεια και αποστομώνοντας έτσι εκείνους και διδάσκοντάς μας να κάνουμε ό,τι εξαρτάται από μας, και αν ακόμη πρόκειται κανείς να μην κερδίσει τίποτε από αυτό.

Επειδή λοιπόν δεν ήσαν άξιοι, «πηγαίνετε», λέγει, «όπου βγάζουν οι δρόμοι και καλέστε όσους θα βρείτε» και αυτούς που θα βρίσκονται εκεί κατά τύχη και τους περιφρονημένους. Επειδή δηλαδή συνεχώς έλεγε, ότι «πόρνες και τελώνες θα κληρονομήσουν τον ουρανό» (Ματθ. 21, 31) και «οι πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι και οι τελευταίοι πρώτοι» (Ματθ. 19, 30) αποδεικνύει ότι αυτά δικαίως γίνονται, πράγμα που κατ’ εξοχήν ενοχλούσε τους Ιουδαίους και τους πείραζε πολύ φοβερότερα αυτό και από την κατακρήμνιση του ναού, το να βλέπουν δηλαδή να εισάγονται οι εθνικοί και μάλιστα πολύ περισσότερο στη θέση εκείνη που ανήκε σε αυτούς.

Στη συνέχεια για να μην επαναπαυθούν και αυτοί απλώς και μόνο στην πίστη, τους ομιλεί και περί της κρίσεως για τις πονηρές πράξεις, των μεν απίστων για το ότι δεν προσήλθαν ακόμη στην πίστη, των δε πιστών για την ανάλογη φροντίδα που έδειξαν στη ζωή τους.

Διότι στην περίπτωση αυτή «ένδυμα» είναι ο τρόπος ζωής και οι πράξεις. Και βέβαια η κλήσις είναι έργο της χάριτος. Γιατί όμως ομιλεί με τόση ακρίβεια; Για το ότι η μεν κλήση και η κάθαρση είναι έργο της χάριτος, το να παραμείνει όμως κανείς από αυτούς που κλήθηκαν και ενδύθηκαν καθαρά ενδύματα με τέτοια ενδύματα, οφείλεται στη φροντίδα αυτών που εκλήθησαν. Η κλήση δεν έγινε εξαιτίας της αξίας τους, αλλά κατά θεία χάρη. Έπρεπε λοιπόν η χάρις να αμείψει αυτόν που υπάκουσε και να μη δείξει ο τιμημένος τόση κακία μετά την τιμή που του έγινε.

Αλλά, θα πει κάποιος, δεν απήλαυσα αυτά που απήλαυσαν οι Ιουδαίοι.

Και όμως απήλαυσες πολύ περισσότερα αγαθά. Διότι αυτά που ετοιμάζονταν για εκείνους, αυτά τα έλαβες εσύ. Για τον λόγο αυτό και ο Παύλος λέγει˙«Τα δε έθνη να δοξάσουν τον Θεό για την ευσπλαχνία Του προς αυτά» (Ρωμ. 15, 9). Διότι αυτά που προετοιμάζονταν για εκείνους σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, αυτά εσύ τα έλαβες σε μία στιγμή χωρίς να είσαι άξιος. Για τον λόγο αυτό και αναμένει μεγάλη τιμωρία εκείνους που θα δείξουν αδιαφορία. Καθόσον, όπως ακριβώς εκείνοι τον προσέβαλαν που δεν προσήλθαν, έτσι και εσύ Τον προσβάλλεις με το να καθίσεις στην τράπεζα με τέτοιο διεφθαρμένο βίο.

Διότι αυτό σημαίνει η είσοδος με ρυπαρά ενδύματα˙ το να φύγει δηλαδή κανείς από αυτήν τη ζωή με βίο ακάθαρτο˙ και ακριβώς για τον λόγο αυτό και «αυτός που δε φορούσε ένδυμα γάμου» σιωπούσε, όντας αναπολόγητος. Βλέπεις πως αν και είναι τόσο ολοφάνερο το πράγμα, δεν τιμωρεί κατ’ αρχήν, προτού ο ίδιος ο αμαρτωλός γίνει αίτιος της καταδίκης του; Διότι, με το να μην έχει να πει τίποτε, κατέκρινε τον εαυτό του και έτσι οδηγείται προς τις απερίγραπτες τιμωρίες. Μη νομίσεις όμως ακούγοντας τη φράση «σκότος το πυκνότατο» ότι αυτός τιμωρείται κατ’ αυτόν τον τρόπο, οδηγούμενος δηλαδή απλώς και μόνο οδηγούμενος σε σκοτεινό μέρος, αλλά οδηγείται εκεί όπου είναι το κλάμα και ο τριγμός των δοντιών. Αυτό δε το λέγει για να δείξει τα ανυπόφορα βάσανα.

Ακούστε όσοι απολαύσατε των μυστηρίων και περιβάλλετε την ψυχή σας με ρυπαρές πράξεις, αν και προσήλθατε στους γάμους. Ακούσατε από που προσκληθήκατε. Από τα σταυροδρόμια. Τι ήσαστε προηγουμένως; Χωλοί και ψυχικά ανάπηροι, πράγμα που είναι κατά πολύ χειρότερο από τον ακρωτηριασμό του σώματος.

Σεβασθείτε την φιλανθρωπία Αυτού που σας κάλεσε και κανείς ας μη συνεχίσει να μένει με ρυπαρά ενδύματα, αλλά ο καθένας ας φροντίζει για την στολή της ψυχής του. Ακούστε, γυναίκες˙ ακούστε, άνδρες. Δε χρειαζόμαστε αυτά τα χρυσοΰφαντα ενδύματα, που μας στολίζουν εξωτερικά, αλλ’ εκείνα που μας στολίζουν εσωτερικά. Ενόσο θα έχουμε αυτά, είναι δύσκολο να ενδυθούμε εκείνα. Δεν είναι δυνατόν να καλλωπίζουμε συγχρόνως και την ψυχή και το σώμα. Δεν είναι δυνατό και στον μαμωνά να δουλεύεις και στον Χριστό να υπακούεις όπως πρέπει.

Ας εκδιώξουμε λοιπόν από πάνω μας αυτή τη φοβερή τυραννίδα. Διότι ούτε θα το ανεχόσουν με ευχαρίστηση εάν κάποιος την μεν οικία του την στόλιζε κοσμώντας την με χρυσά παραπετάσματα, εσένα όμως σε προσκαλούσε να καθίσεις στο τραπέζι του κουρελιάρη και γυμνό. Αλλά να, τώρα εσύ το κάνεις αυτό στον εαυτό σου˙ την μεν οικία της ψυχής σου, δηλαδή το σώμα, το καλλωπίζεις με άπειρα παραπετάσματα, την δε ψυχή σου την αφήνεις να κάθεται μέσα σε αυτό με κουρέλια.

Δε γνωρίζεις ότι ο βασιλεύς της πόλεως πρέπει προπάντων να στολίζεται; Και ακριβώς για τον λόγο αυτόν για μεν την πόλη έχουν κατασκευαστεί παραπετάσματα από λινό, για δε τον βασιλέα αλουργίδα και στέμμα. Έτσι και συ, το μεν σώμα ένδυσέ το με πολύ ασήμαντη στολή, τον δε νου ένδυσέ τον με αλουργίδα και βάλε επάνω σε αυτόν στεφάνι και βάλε τον να καθίσει επάνω σε όχημα υψηλό και περίλαμπρο. Τώρα όμως κάνεις το αντίθετο˙ την μεν πόλη την καλλωπίζεις ποικιλοτρόπως, τον βασιλέα όμως νου τον αφήνεις να σύρεται δεμένος οπίσω από τα παράλογα πάθη. Δε σκέπτεσαι ότι κλήθηκες σε γάμο και μάλιστα γάμο Θεού; Δεν αναλογίζεσαι πώς πρέπει να εισέρχεται σ’ αυτούς τους νυφικούς θαλάμους η καλεσμένη ψυχή, ενδεδυμένη δηλαδή με χρυσά κροσσωτά και καλλωπισμένη;

Θέλεις να σου δείξω αυτούς που είναι έτσι στολισμένοι; Αυτοί που έχουν ένδυμα γάμου;

Ενθυμήσου εκείνους τους αγίους, περί των οποίων σας μίλησα παλαιότερα, που φορούν τρίχινα ενδύματα και κατοικούν στις ερήμους. Αυτοί κατ’ εξοχήν είναι εκείνοι που φορούν τα ενδύματα εκείνων των γάμων· και αυτό γίνεται φανερό από το εξής· όσα δηλαδή βασιλικά ενδύματα και αν τους δώσεις, δε θα προτιμούσαν να τα λάβουν· αλλ’ όπως ακριβώς ένας βασιλιάς, εάν κάποιος αφού λάμβανε το κουρελιασμένα ενδύματα του πτωχού, προέτρεπε αυτόν να ενδυθεί αυτά, θα βδελυσσόταν την στολή, έτσι και εκείνοι σιχαίνονται την βασιλική στολή. Και συμβαίνει αυτό σε αυτούς όχι για κάποια άλλη αιτία, αλλά για το ότι γνωρίζουν το κάλλος της δικής τους στολής. Για τον λόγο αυτό και το βασιλικό εκείνο ένδυμα το περιφρονούν σαν αράχνη. Και όλα αυτά βέβαια τους τα δίδαξε ο σάκος που φορούν· καθόσον είναι πολύ υψηλότεροι και λαμπρότεροι και από αυτόν τον ίδιο τον βασιλέα.

Και αν μπορέσεις να ανοίξεις τις πύλες του νου τους και να εξετάσεις την ψυχή τους και όλο τον εσωτερικό τους κόσμο και αν ακόμη καταπέσεις στη γη, δε θα μπορέσεις να αντέξεις την λαμπρότητα της ομορφιάς τους και την λάμψη των ενδυμάτων εκείνων και την απαστράπτουσα συνείδησή τους.

[…] Τι λοιπόν; Δε θα προσφύγουμε προς μία τόσο μεγάλη μακαριότητα; Δε θα φορέσουμε καθαρά ενδύματα για να ακολουθήσουμε τους γάμους αυτούς, αλλά θα παραμείνουμε επαίτες, χωρίς να βρισκόμαστε σε καλύτερη μοίρα από τους ζητιάνους των δρόμων, μάλλον δε σε πολύ χειρότερη και αθλιότερη κατάσταση;

Καθόσον είναι πολύ χειρότεροι από εκείνους όσοι πλουτίζουν παράνομα, και είναι προτιμότερο να ζητιανεύει κανείς, παρά να αρπάζει˙ διότι το μεν πρώτον είναι δυνατόν να συγχωρηθεί, το δεύτερο όμως είναι άξιο κατηγορίας˙ και ο μεν ζητιάνος καθόλου δεν αντιστρατεύεται προς τον Θεό, αυτός που πλουτίζει αρπάζοντας τα αγαθά των άλλων όμως, παρανομεί και έναντι των ανθρώπων και έναντι του Θεού.

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά και απορρίπτοντας την πλεονεξία εξ ολοκλήρου, ας προσπαθούμε να συγκεντρώνουμε περισσότερο ουράνιο πλούτο, αρπάζοντας με πολλή προθυμία την ουράνια βασιλεία. Διότι δεν είναι δυνατόν, δεν είναι δυνατόν κάποιος που είναι ράθυμος να εισέλθει σε αυτήν. Είθε δε αφού όλοι γίνουν πρόθυμοι και επάγρυπνοι να επιτύχουν αυτήν, με τη χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμις στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Πηγή: Ιερού Χρυσοστόμου “Άπαντα τα έργα”, εκδ. σειρά “Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας”, σελ. 401-431)

(Επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος)

==========================================

Ο ταπεινός και ανεξίκακος άγιος Σπυρίδων Τριμυθούντος πάντα είχε μεγάλη αγάπη και συμπάθεια στους αμαρτωλούς.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς και μια διήγηση του μακαριστού π. Γεράσιμου Φωκά

Το νησί της Κύπρου ήταν η γενέτειρα αλλά, και ο τόπος όπου διακόνησε την Εκκλησία ο έξοχος αυτός άγιος. Ο Σπυρίδων γεννήθηκε σε μία οικογένεια απλών χωρικών και έτσι απλός και ταπεινός παρέμεινε σε όλη τη ζωή του μέχρι την κοίμησή του. Νυμφεύθηκε σε νεαρή ηλικία και απέκτησε παιδιά, αλλά όταν πέθανε η γυναίκα του εκείνος αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην υπηρεσία του Θεού. Χάρις στην ιδιαίτερη ευλάβεια που τον διέκρινε, εξελέγη επίσκοπος στην πόλη της Τριμυθούντος. Αλλά και ως επίσκοπος δεν άλλαξε τον απλό τρόπο ζωής του. Συνέχισε να φροντίζει ο ίδιος τα ζωντανά του και να καλλιεργεί με τα χέρια του τη γη.

Για τον εαυτό του κρατούσε πολύ λίγους καρπούς από την παραγωγή του, ενώ το μεγαλύτερο μερίδιο το μοίραζε στους ενδεείς. Έκανε μεγάλα θαύματα με τη δύναμη του Θεού: με την προσευχή του έφερε βροχή σε περίοδο ξηρασίας, σταμάτησε τη ροή ενός ποταμού, ανέστησε ανθρώπους εκ νεκρών, θεράπευσε τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο από βαριά ασθένεια, είδε και άκουσε αγγέλους του Θεού, προφήτευσε τα μέλλοντα, διέκρινε τα κρύφια των καρδιών των ανθρώπων, μετέστρεψε πολλούς στην αληθινή Πίστη και πολλά άλλα ακόμη.

Συμμετείχε στην Α’ Οικουμε­νική Σύνοδο στη Νίκαια (325) και επέστρεψε πολλούς αιρετι­κούς στην Ορθόδοξη Πίστη, χάρις στις απλές και ξεκάθαρες απόψεις του γι’ αυτήν αλλά και στα μεγάλα θαύματά του. Ο άγιος Σπυρίδων ήταν τόσο απλός στην εμφάνισή του, ώστε, όταν κάποτε θέλησε να εισέλθει στην αυτοκρατορική αυλή ως προσκεκλημένος του αυτοκράτορα, ένας στρατιώτης τον νόμισε ζητιάνο και τον ράπισε κατά πρόσωπο. Ταπεινός και άδολος ο Σπυρίδων, του γύρισε και το άλλο μάγουλο!

Δόξαζε τον Θεό με πληθώρα θαυμάτων και ωφελούσε, όχι μόνον μεγάλο αριθμό ανθρώπων, αλλά και συνολικά την Εκκλησία του Θεού. Αναπαύθηκε εν Κυρίω το έτος 348. Τα θαυματουργά λείψανά του παραμένουν αποθησαυρισμένα στην Κέρκυρα και δι’ αυτών δοξάζεται μέχρι σήμερα ο Θεός με πολλά θαύματα που ενεργούνται.

***

Τίποτα δεν μπορεί να μας βοηθήσει, αν δεν είμαστε επιεικείς προς τους ανθρώπους και αν δεν συγχω­ρούμε τις αδυναμίες τους! Διότι πώς μπορούμε να ελπίζουμε ότι ο Θεός θα μας συγχωρήσει, εάν εμείς πρώτοι δεν συγχωρούμε άλλους;

Κάποτε, ο άγιος Σπυρίδων πούλησε εκατό κατσίκια σε έναν ζωέμπορο σε μια τιμή που συμφώνησαν και ο άγιος είπε στον αγοραστή να του δώσει τα χρήματα. Εκείνος, γνωρίζοντας ότι ο Σπυρίδων ποτέ δεν μετρούσε χρήματα, του έδωσε ικανό ποσόν για ενενήντα εννέα κατσίκια και έκρυψε τα χρήματα για το ένα, το εκατοστό.

Ο άγιος μέτρησε εκατό κατσίκια και του τα έδωσε. Όταν όμως ο έμπορος και οι υπηρέτες του οδήγησαν έξω το κοπάδι, ένα απ’ τα ζώα, βελάζοντας γύρισε πίσω. Αυτός το έδιωχνε αλλά εκείνο επέστρεφε. Όσο το έδιωχνε ξανά και ξανά, εκείνο γύριζε πάλι, μη θέλοντας να πάει μαζί με τα άλλα κατσίκια. Ο άγιος τότε πλησίασε τον έμπορο και ψιθύρισε στο αυτί του: «Κοίταξε, παιδί μου, το ζωντανό δεν το κάνει τυχαία αυτό. Μήπως τυχόν παρακράτησες την άξια του;». Ο έμπορος ντράπηκε και ομολόγησε την αμαρτία του. Μόλις πλήρωσε την ανάλογη τιμή που παρακράτησε, το κατσικάκι έφυγε αμέσως και πήγε μαζί με τα άλλα ζώα του κοπαδιού.

Σε άλλη περίπτωση, συνέβη κάποτε να μπουν κλέφτες μέσα στο μαντρί του αγίου Σπυρίδωνα. Αφού άρπαξαν όσα πρόβατα μπορούσαν, γύρισαν κι έκαναν να φύγουν, αλλά μια αόρατη δύναμη τους κρατούσε, σαν καρφωμένους, στο ίδιο σημείο, και ήταν αδύνατον να κινηθούν. Την αυγή ήλθε ο επίσκοπος να δει το κοπάδι του. Βρίσκοντας εκεί τους κλέφτες, τους επέπληξε με ήπιο τρόπο και τους συμβούλευσε στο εξής να πασχίζουν να ζουν με τους δικούς τους κόπους και όχι με κλοπές. Πήρε μετά ένα πρόβατο και τους είπε: «Πάρτε αυτό για τον κόπο σας, για να μην πάει χαμένη η ολονύχτια αγρυπνία σας»· και έτσι τους απέλυσε εν ειρήνη.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Δεκέμβριος, εκδ. Άθως, σ. 114-115, 118-119)

***

Από διήγηση του π. Γερασίμου Φωκά

Ξέρετε, μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι άγαμοι βρίσκονται υψηλότερα στην κλίμακα της αγάπης του Θεού. 
Δίπλα μου ήταν ένα βιβλίο για τη ζωή του Αγίου Σπυρίδωνα, και σκεπτόμενος τον Άγιο έγγαμο, πάλι αυτός ο λογισμός πήρε θέση στη σκέψη μου, οπότε νιώθω ένα χαστούκι στο μάγουλο. Σηκώνω τα μάτια και τότε βλέπω τον Άγιο Σπυρίδωνα ζωντανό και θυμωμένο μπροστά μου, αυστηρά να με ρωτάει πώς και το πιστεύω αυτό; 

Ο ίδιος δεν ήταν έγγαμος, ο Απόστολος Ανδρέας δεν ήταν έγγαμος; Ο Απόστολος Πέτρος δεν ήταν έγγαμος;

Όταν συνήλθα από αυτή την ψυχρολουσία, άνοιξα το βιβλίο και άρχισα να διαβάζω για τη ζωή του Αγίου Σπυρίδωνα. Έφτασα στο σημείο που έλεγε ότι ο Άγιος πάντα είχε μεγάλη αγάπη και συμπάθεια στους αμαρτωλούς. Όταν κάποιοι κλέφτες πήγανε μία νύχτα να κλέψουνε πρόβατα απὸ τη μάνδρα του, που τη συντηρούσε για να βοηθά τους πεινασμένους, τυφλωθήκανε και δεν μπορούσανε να φύγουνε, και πιάσανε και φωνάζανε να τους ελεήσει και ο Άγιος, όχι μόνο τους ξανάδωσε το φως τους, αλλὰ τους χάρισε κ᾿ ένα κριάρι, γιατί, όπως τους είπε, είχανε κακοπαθήσει όλη τη νύχτα. Και τελικά, αφού τους νουθέτησε νάναι καλοὶ άνθρωποι, τους έστειλε στα σπίτια τους, χωρὶς να μάθει τίποτα η εξουσία για την κλεψιὰ που θέλανε να κάνουνε. 
“Αποκλείεται, δεν το πιστεύω”, είπα. “Μα να τους χαρίσει και κριάρι, γιατί είχανε κακοπαθήσει όλη τη νύκτα”;

Άφησα το βιβλίο και ανέβηκα στο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου. Εκεί μια σπουδαία μοναχή, η Βερονίκη, που για χρόνια είχε δουλέψει ως νοσοκόμα στην κλινική Αλεβιζάτου στην Ομόνοια, όπου εφημέριος ήταν ο Γέροντας Πορφύριος, μου πρότεινε να περπατήσουμε λίγο. Ήταν η εποχή που τα γύρω αμπέλια του μοναστηριού έγερναν γεμάτα ώριμα σταφύλια, έτοιμα για τρύγο.
“Σκύψε, Γεράσιμε, σκύψε, να μην αναστατώσουμε τους ανθρώπους”, μου λέει.
Γυρίζω και βλέπω δύο χωρικούς να κλέβουν σταφύλια από το αμπέλι του μοναστηριού.


Η Βερονίκη δεν φώναξε, δεν πρόσβαλε, δεν έδιωξε τους κλέφτες, αλλά μου είπε να σκύψω να μην μας δουν και αναστατωθούν.Από τη Βερονίκη μού ήρθε λοιπόν απάντηση πώς φέρονται οι άνθρωποι του Θεού. Πριν λήξει η μέρα, η αμφισβήτησή μου για ό,τι έπραξε ο Άγιος Σπυρίδωνας με τους κλέφτες, διαλύθηκε.

***

Ήτανε προστάτης των φτωχών, πατέρας των ορφανών, δάσκαλος των αμαρτωλών. Και είχε τέτοια καθαρότητα και αγιότητα, πού του δόθηκε η χάρη άνωθεν να κάνει πολλά θαύματα, για τούτο ονομάσθηκε θαυματουργός. Με την προσευχή του μάζευε τα σύννεφα κ έβρεχε σε καιρό ξηρασίας, γιάτρευε τις αρρώστιες, τιμωρούσε τούς πονηρούς ανθρώπους, όπως έκανε με κάποιους μαυραγορίτες πού γκρέμνισε τις αποθήκες πού φυλάγανε το σιτάρι, ενώ ο κόσμος πέθαινε από την πείνα, και καταπλακωθήκανε μαζί με το σιτάρι…

Και στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο πού έγινε στη Νίκαια, ήτανε κι ο άγιος Σπυρίδωνας ανάμεσα στους τριακοσίους δέκα οκτώ θεοφόρους πατέρας και, παρ όλο πού δεν γνώριζε γράμματα, αποστόμωσε τον αιρεσιάρχην Άρειο πού ήτανε ο πιό σπουδασμένος στα γράμματα από όλους τους δεσποτάδες… Όταν ελειτουργούσε, παραστεκότανε Άγγελοι που τους βλέπανε με τα μάτια τους πολλοί από τους ευσεβείς χριστιανούς, και που έλεγε το «Ειρήνη πάσι», οι Άγγελοι αντιφωνούσανε «Και τω πνεύματί σου» αντί των ψαλτάδων, και τον περιέλουζε κάποια υπερφυσική φωτοχυσία.

 (Φώτης Κόντογλου)

Η διάβαση του ποταμιού

Κάποτε ένας καλός κι ενάρετος χριστιανός, που ήταν και στενός φίλος του αγίου, συκοφαντήθηκε από μερικούς κακούς ανθρώπους, που τον φθονούσαν, στον άρχοντα της πόλεως. Η συκοφαντία ήταν βαριά. Κι ο άρχοντας, μόλις την άκουσε έσπευσε να επιβάλει στον άνθρωπο σαν τιμωρία τον θάνατο. Η είδηση έφτασε και στ’ αυτιά του αγίου, που ήξερε ότι ο άνθρωπος ήταν αθώος. Τί κάμνει; Χωρίς να χάσει καιρό, ξεκινά να πάει να βρει τον φίλο του και να δει, αν μπορεί να τον ελευθερώσει. Ήταν, όμως, χειμώνας. Μια δυνατή βροχή, που είχε πέσει πριν λίγη ώρα έκαμε να ξεχειλίσει ένας χείμαρρος, που βρισκόταν στη μέση του δρόμου. Από κανένα μέρος δεν υπήρχε πέρασμα. Τα θολά νερά του ποταμού κυλιόνταν με πολλή ορμή.

 Ο άγιος, που ήξερε να τα αναθέτει όλα στον Θεόδεν τα ‘χασέ. Εκεί που στεκόταν και συλλογιζόταν τί να κάμει, ήρθε στον νου του η περίπτωση του Ιησού του Ναυή, όταν πέρασε κι αυτός τον Ιορδάνη με την Κιβωτό της Διαθήκης και τον λαό. Σήκωσε στη στιγμή τα χέρια, ψιθύρισε μια θερμή προσευχή κι ύστερα με φωνή δυνατή φώναξε κι είπε:

— Ποτάμι στάσου. Ο Δεσπότης Χριστός με καλεί να πάω να γλυτώσω τον φίλο μου. Στάσου, λοιπόν, να περάσω.

Την ίδια ώρα τα ορμητικά νερά του χείμαρρου, που λες και κτυπούσαν σ’ ένα στέρεο βράχο, σταμάτησαν. Έπαψαν να κυλούνε. Οι φυσικοί νόμοι παραμέρισαν, Κι ένας δρόμος άνοιξε μπροστά τους.

Τα πλήθη, που στεκόντουσαν εκεί και με αγωνία περίμεναν πότε να καλμάρουν τα νερά, για να περάσουν κι αυτοί στην άλλη μεριά, μπροστά στα όσα έβλεπαν, συγκλονίστηκαν. Έκαμαν τον σταυρό τους κι ακολούθησαν τον άγιο, που προχώρησε και πέρασε πρώτος. Όταν έφθασαν στην πόλη, διηγήθηκαν με ενθουσιασμό τα όσα είδαν. Όσοι τ’ άκουσαν έμειναν κατάπληκτοι και δοξολογούσαν τον Θεό, που χαρίτωσε τόσο πλούσια τον άγιο τους. Την είδηση έμαθε κι ο άρχοντας. Μεγάλη έκπληξη δοκίμασε κι αυτός. Κι όταν ο άγιος τον πλησίασε, έσπευσε με συγκίνηση και χαρά ν’ αφήσει ελεύθερο τον θανατοποινίτη φίλο του και μαζί γύρισαν στην πόλη. Τι ωραία αλήθεια, αν όλοι οι πνευματικοί ποιμένες δείχνανε παρόμοιο ενδιαφέρον για τα λογικά πρόβατα τους! Πόσο διαφορετικός, οπωσδήποτε θα ‘ταν ο κόσμος!

Η ίαση του αυτοκράτορα Κωνστάντιου

Σπυρίδων Τριμυθούντος_ agios spyridonas_Спиридон Тримифунтский _St Spyridon Bishop of Tremithus _Greek Byzantine Orthodox Icon23106765264spiridon 01

Ο Κωνστάντιος (337-360 μ.Χ.) υιός του Μ. Κωνσταντίνου είχε κληρονομήσει το ανατολικό τμήμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Βρισκόμενος κάποτε στην Αντιόχεια της Συρίας αρρώστησε βαριά χωρίς κανείς ιατρός να μπορεί να τον θεραπεύσει. Στις δύσκολες εκείνες ώρες τόσο ο Κωνστάντιος, όσο κι οι δικοί του κατέφυγαν ιδιαίτερα στην προσευχήΜια βραδυά, εκεί που ο βασιλιάς προσευχόταν, βλέπει μπροστά του ένα άγγελο, ο οποίος αφού του έδειξε μια χορεία αγίων επισκόπων ανάμεσα στους οποίους ξεχώριζαν δύο, του είπε, πώς την αρρώστια του μόνο αυτοί θα μπορούσαν να του την θεραπεύσουν (επρόκειτο περί του ιερού Σπυρίδωνος και του διακόνου του Τριφυλλίου*, τον οποίον ο βασιλεύς είδε ως επίσκοπο στον ύπνο του, προοραματιζόμενος το μέλλον). Ο βασιλιάς, έστειλε και κάλεσε στο παλάτι όλους τους επισκόπους. Ανάμεσα σ’ αυτούς, όμως, που ήλθαν δεν είχε αναγνωρίσει τα δύο πρόσωπα που του είχε δείξει ο άγγελος. κάποιοι υπέδειξαν ότι από την εκεί χορεία έλειπε ο Σπυρίδων της Κύπρου.

Χωρίς καθυστέρηση ο βασιλιάς έστειλε στη νήσο άνθρωπο δικό του και τον κάλεσε. Ο ταπεινός ιεράρχης,πήρε μαζί του τον μαθητή του Τριφύλλιο, που η αγάπη του Θεού προώριζε για μελλοντικό αρχιερέα, και τον διάκονο του Αρτεμίδωρο και ξεκίνησε για την Αντιόχεια. Όταν όμως παρουσιάσθηκε στα ανάκτορα και ζήτησε να δη τον βασιλέα ο φρουρός που τους είδε έτσι φτωχικά ντυμένους τους εμπόδιζε να εισέλθουν. Τον Σπυρίδωνα μάλιστα νομίζοντας τον για κανένα ζητιάνο, τον άρπαξε από το χέρι και του έδωσε κι ένα χαστούκι στο πρόσωπο. Ο πράος ιεράρχης, χωρίς καθόλου να θυμώσει έστρεψε και την άλλη πλευρά του προσώπου του λέγοντας ότι ο βασιλιάς τον κάλεσε. Όταν ο φρουρός αντιλήφθηκε, ότι μπροστά του είχε ένα αρχιερέα έπεσε μπροστά του και με δάκρυα τον παρακαλούσε να τον συγχωρήσει. Όταν δε, μαζί με τον Τριφύλλιο έφθασαν εις την αίθουσα του θρόνου, αμέσως αναγνωρίστηκαν από τον βασιλέα, ο οποίος έτρεξε προς αυτούς. Ο Άγιος έβαλε την χείρα του στην κεφαλή του βασιλέως και αμέσως ο βασιλεύς θεραπεύθηκε. 

Μετά απ’ αυτό ο βασιλεύς θέλοντας να του εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη και την αγάπη του, του πρόσφερε χρυσόν πολύ, ο άγιος αρνήθηκε να τον δεχθεί, λέγοντας πώς πιο πάνω από τον χρυσόν είναι η αγάπη. Κι όταν ο βασιλιάς επέμενε, ο άγιος, δέχτηκε τα δώρα και τα διαμοίρασε στους αυλικούς του παλατιού. Την πράξη αυτή του αγίου σαν έμαθε ο βασιλιάς τον ευλαβήθηκε ακόμη περισσότερο, λέγοντας: 

«Τώρα εξηγώ και καταλαβαίνω γιατί ο Πανάγαθος Θεός τον έχει τόσο χαριτώσει». Ενθυμούμενος δε τις νουθεσίες του φρόντισε στη ζωή του να κάμνει πολλές φιλανθρωπίες σε κάθε φτωχό και πονεμένο. Κι ακόμη, για την αγάπη του αγίου Σπυρίδωνος, πρώτος αυτός απ’ όλους τους βασιλείς νομοθέτησε, ώστε οι κληρικοί να μη πληρώνουν κανένα φόρο. «Είναι άτοπο και ντροπή, έλεγε, οι υπηρέτες και αντιπρόσωποι του Ουράνιου Βασιλιά να πληρώνουν φόρους σε επίγειους και θνητούς άρχοντες».

*Άγιος Τριφύλλιος Επίσκοπος Λήδρας, ήταν διάκονος και μαθητής του Αγίου Σπυρίδωνος και πρώτος Επίσκοπος της Λευκωσίας, πήρε μέρος στη Σύνοδο της Σαρδικής (σημερινή Σόφια), που έγινε το 343. Υπήρξε σφοδρός πολέμιος των αιρετικών οπαδών του Αρείου και φίλος και υπερασπιστής του Μεγάλου Αθανασίου. Κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη, το 369. ΄περισσότερα εδώ
Εορτάζει στις 13 Ιουνίου

 iconandlight.

=================================================

Ὅσιος Παΐσιος γιὰ Ἅγιο Σπυρίδωνα καὶ τὸ ἄφθαρτο λείψανο

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Στ΄, Περὶ Προσευχῆς, ἔκδ. Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, 2012, σελ. 110

– Γέροντα, μπορεῖ ὁ ἅγιος Σπυρίδων νὰ ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μείνη ἄφθαρτο τὸ Λείψανό Του;

– Ὄχι, πῶς μπορεῖ νὰ γίνη αὐτό; Οἱ Ἅγιοι δὲν ζητοῦν τέτοια πράγματα. Ὁ Θεὸς οἰκονόμησε νὰ μείνη ἄφθαρτο τὸ Λείψανο, γιὰ νὰ βοηθιοῦνται οἱ ἄνθρωποι.

Καὶ βλέπετε πὼς τὰ ἔχει οἰκονομήσει ὁ Θεός! Ἐπειδὴ ἡ Κέρκυρα, ἡ Κεφαλονιά, ἡ Ζάκυνθος εἶναι κοντὰ στὴν Ἰταλία καὶ εὔκολα οἱ ἄνθρωποι θὰ μποροῦσαν νὰ παρασυρθοῦν ἀπὸ τὸν Καθολικισμό, ἔβαλε φράγμα ἐκεῖ πέρα τὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα, τὸν Ἅγιο Γεράσιμο καὶ τὸν Ἅγιο Διονύσιο.

θρησκευτικά
Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ὅσιος Παΐσιος γιὰ Ἅγιο Σπυρίδωνα καὶ τὸ ἄφθαρτο λείψανο (orthodoxia-ellhnismos.gr)

===========================================