Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΑΙ ΕΥΤΕΛΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕΩΣ (3)

Ο ΠΛΩΤΙΝΟΣ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ.
Απο την στιγμή που η παρακολούθησις είναι μόνον ο τρόπος με τον οποίο η συνείδηση πραγματοποιείται στα κατώτερα επίπεδα τού είναι, υπάρχει ένα είδος συνειδήσεως που δέν είναι παρακολούθησις (V8,1)

Παρότι η αίσθηση του κακού και της ασθένειας παράγει μία εντύπωση (πληγή) πιό δυνατή, εμείς γνωρίζουμε καλύτερα την υγεία: «σημαίνει πώς η υγεία είναι κοντά στην γνώση και ενούται μαζί μας. Η ασθένεια αντιθέτως, είναι ένας επιδρομέας (αλλότρια), δέν είναι κάτι οικείο και γίνεται φανερή αμέσως διότι είναι διαφορετική απο εμάς (έτερον ημών). Εμείς δέν αισθανόμεθα αυτό που είναι δικό μας, αυτό που είμαστε εμείς (αναίσθητοι) : πάνω απ’όλα όμως είμαστε συνειδητοί του εαυτού μας (εμέν αυτοίς συνετοί) όσο περισσότερο κατορθώσουμε να ενοποιήσουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και την γνώση που έχουμε για τον εαυτό μας (την επιστήμην ημών και ημάς έν πεποιηκότες)». 

Χωρίς να μετρήσουμε στα σοβαρά όλον τον λόγο, καθώς χρησιμοποιείται μόνον για ξεκίνημα, ας προσέξουμε την αρχή πώς αισθανόμαστε μόνον αυτό που είναι διαφορετικό απο εμάς και πώς εμείς κατανοούμε καλύτερα αυτό που είναι ένα μόνον πράγμα με εμάς (IV.4.4).

Κατέχουμε το καλύτερο, το μέγιστο, όταν είμαστε αυτό που κατέχουμε, όταν δέν διαφέρουμε απο αυτό σαν να ήταν ένα ξένο πράγμα, όταν δέν έχουμε πλέον «συνείδηση» (μη παρακολουθούντα). Και πράγματι όταν η ψυχή έχει συνείδηση (ειδώς) του γνωριζόμενου, το κατέχει σαν κάτι ξένο απο το οποίο διακρίνεται. Ενώ αντιθέτως, αγνοεί την κατοχή του, σημαίνει πώς έγινε αυτό που κατέχει (αγνοών δέ ότι έχεις, κινδυνείει είναι ό έχει).           

 Το αντικείμενο γνωρίζεται τόσο καλύτερα, όσο πιό οικεία είναι ενωμένο με το υποκείμενο και αποτελεί ένα πράγμα μ’αυτό. Ας εξετάσουμε το θέμα αναφορικά με τον νού.            

Πώς μπορεί να γράφει άραγε ο A.Drews, πώς για τον Πλωτίνο «η δραστηριότης της σκέψεως αυτής καθ’αυτής είναι απολύτως ασυνείδητη;»

Αρκεί να διαβάσουμε τό V3, το οποίο διαπραγματεύεται ουσιαστικώς την νοητή γνώση, για να υποπτευθούμε πώς κατά τον Πλωτίνο πρέπει να εναρμονίσουμε στον νού την γνώση του εαυτού μας (κατανόησιν εαυτού, V3.1.13/γνώσιν….εαυτού V3.2.17, V3.4.9), και την δύναμη να αναγνωρίσουμε αυτό που είναι δικό του και αυτό που είναι σ’αυτόν (τα αυτού και τα εν αυτώ σκοπείσθαι,V3, 3,18). Και θα ήτο αδιανόητο να απορρίψουμε αυτό σ’αυτόν (παντάπασιν άτοπον, V3.1.18).            

Ο Λόγος είναι διότι ο νούς είναι ουσιώδης σκέψη (ουσιώδης νόησις). Για τον νού, το είναι και η νόηση είναι ένα μόνο πράγμα. «Εάν λοιπόν στον νού η νόηση είναι το ίδιο το νοητό και εάν το νοητό είναι αυτός ο ίδιος, συμπεραίνεται πώς ο Νούς σκέφτεται, νοεί τον εαυτό του. Έτσι η ζωή και η δραστηριότης του νού περιγράφεται σαν ένα φώς που λάμπει με το δικό του φώς (το πρώτον φώς εαυτό λαμπρόν), ταυτοχρόνως φωτίζον και φωτιζόμενο (νοητόν και νοούν και νοούμενον), Ικανό να βλέπει τον εαυτό του (εαυτώ ορώμενον), χωρίς να’χει ανάγκη για να δεί, απο τίποτε άλλο διότι είναι αυτό το ίδιο που θεωρεί (και γάρ ό ορά αυτό έστι. V3.8.36, V3.9.21). Σε όλες τις εννεάδες, σε όλες τις εποχές της διδασκαλίας του Πλωτίνου, βρίσκουμε το ίδιο δόγμα: ο νούς είναι ζωντανή θεωρία (θεωρία ζώσα ού θεώρημα, οίον το εν άλλω III 8.8-11).           

 Ο νούς είναι αυτός ο ίδιος τα πράγματα που νοεί, απο την στιγμή που οι μορφές τους δέν του μεταφέρθηκαν απ’έξω : και πράγματι απο που θα μπορούσε να τις δεχθεί; (Μετά την επιδρομή του ακτίστου στο κτιστό υπάρχει τόπος απο όπου να μπορεί να τις δεχθεί). Είναι μ’αυτές, και μ’αυτές κάνει ένα μόνον πράγμα (V4.2)           

 Ο νούς γνωρίζει αληθινά, δηλαδή, όχι όπως τα αισθητήρια τα οποία δέχονται τις εντυπώσεις απο εξωτερικά αντικείμενα, καθότι διαθέτει τις ουσίες και αποτελεί ένα μόνον πράγμα μ’αυτές (V5,1,2).           

 Στον νού η ψυχή χάνει την μνήμη του εαυτού της, διότι αυτή είναι ο εαυτός της μόνον εν δυνάμει αλλά η ψυχή γίνεται νούς ενεργεία και έχει συνείδηση του εαυτού της (IV 4.1.2).            

Να υποθέσουμε λοιπόν πώς στον αληθινό νού αυτός που νοεί είναι διαφορετικός απο αυτό που νοεί ή σκέπτεται πώς σκέπτεται, είναι ολότελα παράλογο (αλλά πάντως γέ ο αυτός έσται τώ όσπερ ενοεί ο νοών ότι νοεί).           

 Είναι δυνατόν να σκεφθούμε ποτέ έναν νού ο οποίος νοεί μόνον χωρίς να’χει συνείδηση της νοήσεως του; (νούν νοούντα μόνον, μή παρακολουθούντα δε εαυτώ ότι νοεί;). Εάν βρεθούμε σ’αυτήν την κατάσταση σίγουρα θα θεωρηθούμε τρελλοί.

Διότι ο αληθινός νούς, ο οποίος δέν δέχεται απ’έξω αυτό που νοεί «αλλά είναι αυτός ο ίδιος αυτό που νοεί, αναγκαίως, όταν νοεί κατέχει και θεωρεί τον εαυτό του και βλέπει τον εαυτό του όχι σαν κάτι α-νόητο,αλλά σαν κάτι νοήμον, καθότι στην νόησί του εμπλέκεται η νόηση η οποία νοεί, δύο πράγματα δηλαδή τα οποία συνιστούν μία ενότητα (ώστε εν τω πρώτως νοείν έχοι αν και το νοείν ότι νοεί ώς έν όν II 9.1).

O Πλωτίνος δέν θα μπορούσε να είναι πιό σαφής.

Εάν είναι αλήθεια πώς η δεύτερη αρχή γίνεται νούς μόνον μετά απο έναν «στοχασμό» η δύναμις που ήταν ο νούς προηγουμένως καθορίζεται, όχι επειδή εναντιώνεται σε μία αντίθετη δύναμη, αλλά επιστρέφοντας στον εαυτό του, δηλαδή στο ΕΝΑ. Και πληρωμένος με το ΕΝΑ, στο μέτρο του δυνατού. Έτσι λοιπόν καθορίζεται και γίνεται ο νούς, κατέχοντας στον εαυτό του το αντικείμενο του, και κάνοντας ένα μόνον πράγμα μ’αυτό (V1, 4/V1,7/V6,6/V9,3). Δέν υπάρχει κανένα ίχνος στοχασμού μέσα στον Οργανισμό.

Ο Πλωτίνος υπερβαίνει την συνείδηση η οποία συνίσταται στο «είναι καθ’αυτή», εισάγοντας ακόμη και στην πρώτη Αρχή, μ’έναν πλάγιο τρόπο, ένα είδος συνειδήσεως. Και πραγματικά, το Ένα είναι ο ήλιος, το λαμπρό Φώς απ’αυτό και γι’αυτό(V5,7/VI 7,36). H ενότης η οποία αντικατοπτρίζεται στον εαυτό της, κατοχή του εαυτού της (III9.,3) και όχι απόκτηση. 

Αυτή η ιδέα μάς φαίνεται σκοτεινή, μόνον λόγω της τελειότητος της. Διότι δέν κατανοούμε ούτε την απλότητα παρά μόνον διά της απορίας όπως ακριβώς η ζωή στην κίνηση. Όλο όμως αυτό το γεγονός οφείλεται στην μεταβλητότητα μας, στο ότι είμαστε βουτηγμένοι στην ύλη

.Έτσι, αποκαθιστώντας τις βεβαιώσεις του Drews, έχουμε

:1.      Ο όρος παρακολούθησις δέν εκφράζει για τον Πλωτίνο παρά μία κατώτερη μορφή της συνειδήσεως, εκείνη που υπάρχει σε μία ψυχή που είναι ενωμένη μ’ένα σώμα. Είναι παράνομο λοιπόν να τον βλέπουμε σαν να ανήκει σε κάθε συνείδηση.
2.      Ο πιό διαυγής τρόπος συνειδήσεως βρίσκεται στην νόηση (καλύτερα δέ μάλλον στο Ενα), η οποία καθ’εαυτή αναγνωρίζεται χωρίς δισταγμό και χωρις καμμία υποχώρηση (αμφιβολία). Δέν μπορούμε βεβαίως να ισχυρισθούμε πώς η συνείδηση για τον Πλωτίνο είναι ένα συνεχές γίγνεσθαι.
3.      Είναι αλήθεια πώς δέν έχουμε συνείδηση μιας παρόμοιας συνειδήσεως. Αυτό το καθαρό νοητό Φώς είναι για μας η νύχτα (το σκότος, θα πεί ο Αρεοπαγίτης). Και μ’αυτή την έννοια μπορούμε να πούμε πώς είναι ασυνείδητη για τον εξωτερικό άνθρωπο, αλλά δέν είναι καθ’αυτή, δέν ισχύει για τον καθαρό νού.
4.      Υπάρχει μία βαθύτατη διαφορά ανάμεσα στην θεωρία του Πλωτίνου και την φιλοσοφία τού ασυνειδήτου. Οι εννεάδες αγνοούν τον εξελικτικό πανθεϊσμό που βρίσκεται στην βάση των θεωριών τουDrews. 
Τέλος η αναίρεση του Arnou.  
Συνεχίζεται.  Αμέθυστος.

===========================================

Τομάρια και… παλιοτόμαρα

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.

«Άλλο ο βυρσοδέψης, άλλο ο τσαγκάρης, άλλο ο δερματολόγος, άλλο ο βιβλιοδέτης και ο άλλο ο δικαστής κακουργοδικείου. Βέβαια όλοι αυτοί έχουν ένα κοινό σημείο: όλοι ασχολούνται με “τομάρια”. Αλλά πάντως με πολύ διαφορετικά τομάρια ο καθένας». Ερανίζομαι τον πρόλογο από το εξαιρετικό βιβλίο του π. Ιω. Κωστώφ «Αθεϊσμός: οίκος ανοχής».

Κατ’ αρχάς, λόγω διδασκαλικής συνήθειας, αναζήτησα τα ετυμολογικά της λέξης «τομάρι». Παράγεται από το ομηρικό ρήμα «τέμνω», κόβω. Από το «τέμνω» έχουμε τον τόμο, (=τεμάχιο, τμήμα), την τομή και από εδώ το υποκοριστικό, μεσαιωνικό «τομάριον» και στην νεοελληνική τομάρι, που σημαίνει δορά, δέρμα.

Προφανώς επειδή τα δέρματα κατά την επεξεργασία τους, στα περίφημα γουναράδικα ή τουρκιστί ταμπάκικα, μύριζαν άσχημα – αν και το επάγγελμα ήταν επικερδέστατο , «γουναράδες βρωμεροί και στην τσέπη όλο φλουρί», γράφει ο λαογράφος Νικ. Πολίτης- η λέξη ταυτίστηκε με τους ουτιδανούς, με τους παλιανθρώπους. Πιο συχνά ο απλός λαός το χρησιμοποιεί στην… υπερθετική του μορφή, μιλώντας για « παλιοτόμαρα ». Το τομάρι , αν και ουδέτερο, γέννησε και μια άλλη λέξη , που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο , που αρχή και ρίζα παντός αγαθού θεωρεί τον εαυτό του, ο φιλοτομαριστής, ο υπέρμετρα εγωπαθής.

Στο παρόν άρθρο δεν μας ενδιαφέρουν τα τομάρια του βυρσοδέψη ούτε τα πετσιά του τσαγκάρη και του δερματολόγου η επιστήμη . Θα καταπιαστούμε με τα τομάρια, τα παλιοτόμαρα που λέει και ο λαός , που ενίοτε απασχολούν και τα ποινικά δικαστήρια . Το τομάρι, ως είδος ανθρωπολογικό , ανθεί σε τούτον τον τόπο , υπάρχει εν αφθονία. Λιπαίνεται βεβαίως και ευδοκιμεί λόγω και της περιρρέουσας ατιμωρησίας.

Η τιμωρία και ως λέξη έχει διαγραφεί από το λεξιλόγιο των γονέων και διδασκάλων ή… διδασκλάβων όπως μας κατήντησαν, οι δε τιμωρίες της Δικαιοσύνης με τις άδειες και τα πενταετούς διάρκειας « ισόβια » δεσμά , φαντάζουν στα μάτια των τομαριών με ολιγοήμερες διακοπές και δωρεάν σίτιση . Εξάλλου τα ποικιλώνυμα τομάρια δεν βασανίζονται από ηθικά διλήμματα του τύπου «να κλέψω ή να μην κλέψω», αλλά από το «θα με πιάσουν ή δεν θα με πιάσουν». Οι περισσότεροι «νονοί της νύχτας» έχουν το στρατηγείο τους στις φυλακές, εκεί νιώθουν ασφάλεια και εξέρχονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να επιθεωρήσουν τα εργοτάξιά τους.

Αν έβγαιναν, τα τομάρια,  από την ειρκτή μέσα σε φέρετρο, όπως γίνεται στην « βάρβαρη » Αμερική, το έγκλημα θα περιοριζόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αλλά εδώ είναι Ευρώπη, θερμοκήπιο και φυτώριο τομαριών.

Η πατρίδα μας ιδίως είναι από τους λίγους τόπους του κόσμου, ίσως ο μοναδικός, που εκτός από τα όμβρια ύδατα, βρέχει και… ανθρώπους. Είναι αυτοί που « πέφτουν από τα σύννεφα », καταπώς με περισσή πρωτοτυπία αναμασούν τα ημιμαθή μειράκια των καναλιών, όταν αποκαλυφθεί ανόμημα ενός υπεράνω πάσης υποψίας τομαριού , επωνύμου ή ανωνύμου.

Δεύτε ίδωμεν τώρα ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες και διακριτές κατηγορίες τομαριών στον τόπο μας .

Διευκρινίζω ότι δεν θα αναφερθώ μόνο στους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, αλλά και σε τομάρια του κοινού «πνευματικού» δικαίου. (Θυμήθηκα αυτό το βαθύτατα θεολογικό που έλεγε ο οσιακής μνήμης γέροντας π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος , « ο άγιος των φυλακισμένων » , πολύ σπουδαία μορφή , στις ομιλίες του στους φυλακισμένους. « Είμαστε όλοι εγκληματίες , απλώς εσάς σας έπιασαν »).

Πρώτον : Τομάρια και παλιοτόμαρα είναι όσοι εκμεταλλευόμενοι την όποια επωνυμία απέκτησαν, εξευτελίζουν πρόστυχα κυρίως νεαρά κορίτσια , όντας οι ίδιοι περασμένης ηλικίας. (« Τρία δε είδη εμίσησεν η ψυχή μου…. πτωχόν υπερήφανον, πλούσιον ψεύστην και γέροντα μοιχόν… », γράφει η Σοφία του Θεού) . Το γιατί περίσσεψαν τα βδελυρά αυτά εγκλήματα – όχι μόνο σε επώνυμα τομάρια, αλλά και σε ανθρώπους της διπλανής πόρτας – και καθημερινώς ξεβράζονται τέτοια τομάρια η απάντηση είναι μία και ανήκει στον Ντοστογιέφσκι : «Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται».

Ας προστεθεί εδώ και η έλλειψη υγιών παραδειγμάτων, μες στην οικογένεια που περιορίζεται στα « πρέπει » και όχι στο « πρέπον » και στην παρεχόμενη εκπαίδευση , που αντί να αρωματίζεται από όλο ευγένεια και αγνότητα Παράδοσή μας, παραδόθηκε στις ακαθαρσίες Δύσης και Ανατολής.

Δεύτερον : Τομάρια είναι όσοι νυχθημερόν ανεμίζουν το δρεπάνι του θανάτου , μέσω των διαύλων της τηλοψίας , μες στα σπίτια μας , κατατρομοκρατώντας τον λαό και ιδίως τους ηλικιωμένους που φοβούνται και τον αέρα που αναπνέουν . Παρηγοριά και ενθάρρυνση θέλει ο κόσμος και όχι φέρετρα και νεκροταφεία .

Τρίτον : Τα χειρότερα τομάρια είναι οι βλάσφημοι.

«Καν ακούσης τινός εν αμφόδω ή εν αγορά μέση βλασφημούντος τον Θεόν, επιτίμησον, καν πληγάς επιθείναι δέη, μη παραιτήση, ράπισον αυτού την όψιν, σύντριψον το στόμα, αγίασον σου την χείρα διά της πληγής, καν εγκαλώσιν τινές, καν εις δικαστήριον  έλκωσιν, ακολούθησον, καν επί του βήματος ο δικαστής απαιτήση, είπε μετά παρρησίας ότι τον βασιλέα των αγγέλων εβλασφήμησεν…». (Ιωάννου Χρυσοστόμου, α’, Προς Ανδριάντας. Και σε νεοελληνική απόδοση.

« Αν ακούσεις κάποιον σε δρόμo ή στην αγορά (ή σε ΜΜΕ, θα προσθέταμε), να βλασφημεί τον Θεό (ή την Θεοτόκο), έλεγξέ τον. Μην σταματήσεις ακόμη κι αν σου επιτεθεί. Χτύπησέ τον το πρόσωπο, «σύντριψον το στόμα» (σήμερα, σε πολύ απλή γλώσσα αυτό μεταφράζεται «σπάσ’ του τα μούτρα»), αγίασε το χέρι σου ακόμη και αν σε κατηγορήσουν κάποιοι ή σε σύρουν σε δικαστήρια. Και στο βήμα του κριτηρίου, να πεις με θάρρος, ότι το έπραξες γιατί βλαστήμησε (ο ραπισθείς) τον βασιλέα των αγγέλων ».

Βαριά, σκληρά λόγια θα σκεφτεί κάποιος . Και μάλιστα από τον Χρυσόστομο άγιο , ο οποίος σε άλλη περίπτωση , για το ίδιο θέμα του ελέγχου, θα πει: «Χρη και τους επιτιμώντας τούτο συμμέτρως ποιείν», δηλαδή « Πρέπει εκείνοι που επιπλήττουν και ελέγχουν, να το κάνουν με μέτρο ». (Εις Δαυίδ και Σαούλ, ομιλ. Γ, 2).

Υβρίζεται, βλασφημείται σήμερα η Θεοτόκος μας, η Εκκλησία του Χριστού. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, η κόπρος του Αυγεία, η επωνυματοφόρος σαχλαμάρα για να πουλήσει λίγη εξυπνάδα και βλακώδη «προοδευτισμό», ανοίγει τον οχετό του και βλασφημεί και σπιλώνει όσια και ιερά.

Και τι κάνουμε; Φοβόμαστε μήπως μας πουν σκοταδιστές, ποιοι ; Το σκότος το ψηλαφητόν. Εθνικιστές, ποιοι ; Οι προδότες. Ρατσιστές, ποιοι ; Οι εχθροί των Ελλήνων. Ο Άγιος Νικόλαος, η «εικόνα πραότητος», όταν ο αιρεσιάρχης Άρειος βλασφημούσε τον Υιό και Λόγο του Θεού, χαστούκισε τον βλάσφημο και τον έκλεισαν φυλακή. Ο Κύριος, όμως, τον επαίνεσε και τον δόξασε.

Στο ιστορικό του βιβλίο , «το χρονικό του Καρς», ο Χρήστος Σαμουηλίδης, Κιλκισιώτης συγγραφέας, περιγράφει τα πάθια, τους καημούς και τις σφαγές των Ελλήνων του Καυκάσου και την μετεγκατάστασής τους στην Ελλάδα, όσοι γλύτωσαν από τον αιμοσταγή Κεμάλ.

Η σκηνή είναι από τον ερχομό των πλοίων για το «νόστιμον ήμαρ». «Εκείνη την στιγμή κατέφθασαν στο λιμάνι και δυο άνδρες του κλιμακίου της Μίσιας (=η ελληνική αποστολή που θα μετέφερε τους πρόσφυγες στην πατρίδα). Ο ένας βλέποντας την κατάσταση εκνευρίστηκε τόσο πολύ ώστε άρχισε να βρίζει Χριστούς και Παναγίες.  Μόλις τον άκουσαν οι πρόσφυγες που δεν ήταν συνηθισμένοι ούτε να λένε ούτε να ακούνε παρόμοιες βρισιές, έγιναν έξαλλοι και στράφηκαν εναντίον του υβριστή, παρ’ όλο που είδαν ότι ήταν υπερασπιστής τους. Τον άρπαξαν και άρχισαν να τον δέρνουν άγρια ». (σελ. 249). Ήταν αληθινοί Έλληνες…

Τώρα εξημερωμένοι και ανιάτως εξευρωπαϊσμένοι ανεχόμαστε τους καντιποτένιους να βλασφημούν την Θεοτόκο.

1 σχόλιο:

Εμμανουήλ είπε…

Στον αρχαίο παράδεισο του Θεού, ο σατανάς είπε επίτηδες ΨΕΜΑΤΑ στον Αδάμ και στην Εύα, και τους έκανε να συγκρουστούν με τον Θεό, αθετώντας την σαφή εντολή του Θεού για τον απαγορευμένο καρπό, δήθεν “για να γίνουν θεοί” ο Αδάμ και η Εύα.
Μετά από την παράβαση της εντολής του Θεού από τους δύο Πρωτόπλαστους, ο Θεός προσπάθησε με διάφορους τρόπους να οδηγήσει τον Αδάμ και την Εύα, στην μετάνοια για την πράξη τους, δηλαδή να έχουν και πάλι μια ειλικρινή σχέση κοινωνίας και αγάπης με τον Θεό.

Ο Αδάμ και η Εύα, ΔΕΝ μετανόησαν τότε ειλικρινά για την παράβαση της εντολής του Θεού, και τότε έγινε η έξοδος τους από τον Παράδεισο της απόλυτης και αδιατάρακτης ευτυχίας, με τα γνωστά και πολύ οδυνηρά μέχρι και σήμερα αποτελέσματα (ασθένειες του σώματος και της ψυχής, σωματικός θάνατος, βίαιη επανάσταση ολόκληρης της δημιουργίας εναντίον του ανθρώπου, βίαιη υποδούλωση του ανθρώπου στην απόλυτη ανάγκη της τροφής, και ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα ΘΛΙΒΕΡΑ και ΟΔΥΝΗΡΑ που γνωρίζουμε μέχρι και σήμερα).

Ο σατανάς και οι αμετανόητοι διεθνείς σατανιστές, χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα την ΙΔΙΑ ακριβώς μέθοδο για να ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ με ΨΕΜΑΤΑ τους ανθρώπους, και να τους βάζουν να συγκρούονται με τον Θεό (δηλαδή, να καταστρέφονται).

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ σκοπός του σατανά, είναι να παρασύρει τους ανθρώπους στην αιώνια κόλαση, διότι πιστεύει ότι έτσι “κτυπά” τον Θεό. Φυσικά ο σατανάς θα παρασύρει στην αιώνια κόλαση ΚΑΙ τους διεθνείς σατανιστές, όσους από αυτούς δεν μετανοήσουν ειλικρινά πάνω στην γη.

=================================================

Η Μεγάλη Βρετανία των 60 εκ. νομίμων κατοίκων είχε χθες 18 νεκρούς από ΚΟΒΙΝΤ. Και το Γραικυλιστάν 72. = Η Μεγ.Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και το Γραικυλιστάν είναι οι πρωτοπόροι στην ανακοίνωση εικονικών κρουσμάτων της «Ο».

Να τι λένε οι εμβολιασμένοι Αριστεροί, Νόμος είναι το δίκιο του Μπούρλα

Γελάει και το παρδαλό κατσίκι με τους σκηνοθέτες της πραγματικότητας. 35.580 «εικονικά» κρούσματα στο Γραικυλιστάν «βάσει σεναρίου», αλλά μόνο 319 εισαγωγές ασθενών, Ποσοστό 0,89%. Χθες ήταν 1,11%. 

Τα νοσοκομεία είναι άδεια. Ποσοστό κάλυψης των κλινών 54%.

Η Μεγάλη Βρετανία των 60 εκ. νομίμων κατοίκων είχε χθες 18 νεκρούς από ΚΟΒΙΝΤ. Και το Γραικυλιστάν 72. Η Σερβία έχει θνησιμότητα 0,98%, η Σκιπερία 1,54% και το Γραικυλιστάν 1,77‎

Έκθεση του Ινστιτούτου Robert Koch που δημοσιεύθηκε σήμερα, αναφέρει ότι το 95,58% των ‎‎ ‎‎ ‎‎κρουσμάτων της “Ο” στη Γερμανία είναι πλήρως εμβολιασμένα. Το 28% αυτών έχουν κάνει  και την “αναμνηστική”. Μόνο το 4,42% είναι οι ανεμβολίαστοι.‎

Οι Αξιωματούχοι του Π.Ο.Υ. προειδοποιούν βάσει σεναρίου ότι θα ακολουθήσει τσουνάμι κρουσμάτων λόγω της εξάπλωσης των μεταλλάξεων «Όμικρον» και «Δέλτα». Ο υψηλότερος αριθμός ημερήσιων λοιμώξεων αναφέρθηκε στη Γαλλία, πάνω από 200.000, ένα απόλυτο ρεκόρ από την αρχή της πανδημίας

Στο Παρίσι, από την Παρασκευή, οι μάσκες προσώπου θα γίνουν υποχρεωτικές . Ένα άλλο μέτρο είναι η μείωση του χρόνου μεταξύ της δεύτερης και  αναμνηστικής ένεσης σε 3 μήνες, και η εισαγωγή του πιστοποιητικού εμβολιασμού, το οποίο θα αντικαταστήσει το πράσινο πιστοποιητικό από τα μέσα Ιανουαρίου. 

Ως εκ τούτου, θα απαιτηθεί πλήρης εμβολιασμός για την πρόσβαση στους περισσότερους δημόσιους χώρους αυτής της χώρας. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία, η Δανία και η Πορτογαλία ανέφεραν επίσης πρωτοφανή αριθμό λοιμώξεων.

Από τον πληθυσμό της Πορτογαλίας των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, σχεδόν το ένα τέταρτο έχει λάβει αναμνηστικές δόσεις .Η Ελβετία ανέφερε 13.000 νέα κρούσματα την Τετάρτη και 40 άτομα που εμβολιάστηκαν με τρεις δόσεις νοσηλεύονται.  .

Η Ιταλία κατέγραψε απόλυτο ρεκόρ πάνω από 78.000 νέων κρουσμάτων σε μία ημέρα, το υψηλότερο από την έναρξη της πανδημίας. Στο Βέλγιο, οι αρχές ανακοίνωσαν την απόφασή τους να κλείσουν θέατρα, κινηματογράφους και αίθουσες παραστάσεων, μέτρο που θεσπίστηκε για τον περιορισμό της εξάπλωσης της Όμικρον, που ναι μεν  εξαπλώνεται ραγδαία σε πολλές χώρες, αλλά ο αριθμός των νοσηλευομένων ασθενών παραμένει χαμηλός. 

 Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέγραψε την Τρίτη σχεδόν 130.000 νέα κρούσματα που αποτελεί νέο ρεκόρ, και μόνο 18 θανάτους που σχετίζονται με τον ΚΟΒΙΝΤ . 

Το 5ο κύμα της πανδημίας ενδέχεται να πλήξει τη Ρουμανία από τον επόμενο μήνα, δήλωσε ο υπουργός Υγείας Αλεξάντρ Ραφίλα και είπε ότι η Ρουμανία μπορεί να δει 25.000 καθημερινές λοιμώξεις και πάνω από 1.500 ασθενείς στις ΜΕΘ στο χειρότερο σενάριο του 5ου κύματος.

===============================================

[Απάτη Κορονοϊού / COVID-19 Hoax] ΗΠΑ: Η Πολιτιστική Μαρξίστρια Καμάλα Χάρις Δεν Έκανε Το Θανατηφόρο Εμβόλιο Για Τον Κορονοϊό – Δείτε Το Χέρι Της Νοσοκόμας Με Την Σύριγγα ~ USA: Cultural Marxist Kamala Harris Didn’t Get The Deadly COVID-19 Vaccine… See Nurse’s Hand With The Syringe…! (Video)

Posted by Der Kamerad on

https://www.bitchute.com/embed/ZWWYHaF1UO0T/

Ιt is unbelievable how easy it is to deceive the masses…

================================

Έρευνα: Ο σατανικός συμβολισμός της εικόνας που δώρισε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στον Πάπα Φραγκίσκο

“… Το δώρο κρύβει υψηλούς συμβολισμούς με θρησκευτικές, ηθικές και άλλες αποκρυφιστικές προεκτάσεις. ”

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Το δώρο σκάνδαλο

Ένα από τα παραλειπόμενα της επίσκεψης του Πάπα στην Ελλάδα που μας έκανε εντύπωση είναι το δώρο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου προς τον Πάπα Φραγκίσκο. Ο προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας κατά την ανταποδοτική του επίσκεψη στην Αποστολική Νουτσιατούρα δώρισε στον Πάπα αντίγραφο ενός πίνακα του Andy Warhol με τον τίτλο Madonna Litta.

Ως είθισται τα δώρα σε τέτοιες επισκέψεις έχουν έναν συμβολισμό. Ποιος άραγε είναι ο συμβολισμός που κρύβει αυτό το δώρο; Σύμφωνα με την Αρχιεπισκοπή “…Το εν λόγω έργο έχει ιδιαίτερη σημασία για τους εξής λόγους: Ο πίνακας του Da Vinci είναι ιδιαίτερα πολυσυζητημένος (τέθηκε σαν θέμα αν είναι δημιούργημά του ή του μαθητή του κατόπιν υποδείξεων). Παράλληλα, ο πίνακας αυτός δημιουργήθηκε από τον Andy Warhol, μια άκρως πολυσχιδή προσωπικότητα, και αναδεικνύει την θρησκευτική πλευρά των έργων του Warhol, τα οποία τώρα αρχίζουν και γίνονται πιο γνωστά”.

Είναι τόσο απλά τα πράγματα ; Όχι βέβαια ! Το δώρο, όπως θα αποκαλύψουμε, κρύβει άλλους υψηλούς συμβολισμούς με θρησκευτικές, ηθικές και άλλες αποκρυφιστικές προεκτάσεις. Προτού όμως φθάσουμε στα συμπεράσματα, είναι απαραίτητο να πούμε λίγα λόγια για τον δημιουργό και το έργο του.

Ο δημιουργός

Δημιουργός του έργου είναι ο νεοϋρκέζος καλλιτέχνης Άντι Γουόρχολ (Andy Warhol). O Άντι Γουόρχολ γεννήθηκε το 1928 στο Πίτσμπουργκ και πέθανε το 1987 στη Νέα Υόρκη όπου έζησε και μεγαλούργησε. Στην Νέα Υόρκη βρέθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 εργαζόμενος ως σχεδιαστής παπουτσιών. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 άρχισε να ασχολείται με την ζωγραφική και έγινε γνωστός χάρη στα ποπ άρτ έργα του, ώστε το όνομα του Άντι Γουόρχολ να συνδεθεί ανεξίτηλα με την ποπ αρτ κουλτούρα.

Ο εικαστικός, σκηνοθέτης, ζωγράφος, φωτογράφος Άντυ Γουόρχολ

Ποπ άρτ στα ελληνικά σημαίνει λαϊκή τέχνη, αλλά η σημασία της είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτό που στα ελληνικά ονομάζουμε λαϊκή τέχνη. Η ποπ άρτ θέλει να ανεβάσει στο επίπεδο της τέχνης την κουλτούρα του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου, με τον καταναλωτισμό του, τα γήινα πρότυπα, την έλλειψη ιδανικών. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ποπ άρτ καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από καθημερινά αντικείμενα τα οποία αναπαρήγαγαν στα έργα τους, όπως κονσέρβες, κουτιά κόκα κόλα, κά. Όλα τα αντικειμενα αντιμετωπίζονται εξ ίσου ως εικαστικά στοιχεία, χωρίς να γίνεται ηθική διάκριση ανάμεσα σε μία εικόνα της Παναγίας, μια φωτογραφία της Μέριλιν Μονρόε και ένα μπουκάλι αναψυκτικού.

Raphael Madonna-$6.99, έργο του Άντυ Γουόρχολ

Ο Γουόρχολ έζησε βίο έκλυτο. Δήλωνε άφυλος, αλλά οι ομοφυλοφιλικές του περιπέτειες ήταν διαρκείς, από την μετοίκησή του στην Νέα Υόρκη μέχρι και τον θάνατό του. Για μεγάλο διάστημα το εργαστήριό το με το παρατσούκλι factory ήταν τόπος συνάντησης καλλιτεχνών, διασημοτήτων, ναρκομανών, ομοφυλοφίλων κα.

Θρησκευτικά ο Γουόρολ ανήκε στην “βυζαντινή” ή ελληνόρυθμη καθολική Εκκλησία της Αμερικής, δηλαδή των καθολικών που ακολουθούν το τελετουργικό της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Εν ολίγοις ο Γουόρχολ ήταν ουνίτης. Η θρησκευτική πλευρά του Γουόρχολ παρουσιάστηκε σε έκθεση του Μουσείου Άντυ Γουόρχολ στο Πίτσμπουργκ με τίτλο Άντυ Γουόρχολ: “Αποκάλυψη”.

Η Madonna Litta του Da Vinci

Αφορμή για τον πίνακα του Γουόρχολ στάθηκε ένας πίνακας του 15ου αιώνα, ο οποίος αποδίδεται στον Λεονάρντο ντα Βίνσι. Ο πίνακας παριστά την Παναγία γαλακτοτροφούσα και είναι γνωστός ως Madonna Litta, από την ιταλική οικογένεια Litta η οποία τον είχε στην συλλογή της.

Madonna Litta, έργο του Leonardo da Vinci

Ο αυθεντικός πίνακας της Madonna Litta ανήκει στο πνευματικό ρεύμα της Αναγέννησης. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα αριστούργημα της θρησκευτικής ζωγραφικής της Δύσης, απέχει όμως πολύ από το να χαρακτηριστεί αγιογραφία. Οι μορφές του Χριστού και της Παναγίας αποδίδονται με έναν αισθησιακό νατουραλισμό, με τα φλωρεντινά ενδύματα και την κόμωση της Παναγίας, τα χοντρούλικα ποδαράκια του Χριστού, το πιάσιμο του στήθους και το βλέμμα προς τον θεατή. Χαρακτηριστικό στοιχείο της ύστερης Αναγέννησης είναι και η έλλειψη φωτοστέφανου στα ιερά πρόσωπα.

Η madonna litta του Γουόρχολ

Το δώρο του Αρχιεπισκόπου στον πάπα, αντίγραφο της Madonna Litta, έργο του Άντυ Γουόρχολ.

Ο πίνακας του Γουόρχολ παραπέμπει στο αναγεννησιακό του πρότυπο ως προς το εξωτερικό σχέδιο, αλλά όλα τα άλλα στοιχεία του είναι ενταγμένα μέσα στο πνεύμα του νεοϋορκέζου καλλιτέχνη. Η μορφή της Παναγίας και του Χριστού του Λεονάρντο χάνουν την όποια πνευματικότητά τους και γίνονται συγκεχυμένες φόρμες, γεμάτες χαρακιές με αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά των προσώπων. Προκαλεί εντύπωση η φροντίδα του καλλιτέχνη για την μη απόδοση των ματιών. Οι μορφές δεν έχουν βλέμμα και στη θέση των ματιών προβάλλουν απόκοσμα σχήματα που προκαλούν αποστροφή.

Είναι μάλιστα γνωστό ότι το βλέμμα στην ζωγραφική, και μάλιστα στην αγιογραφία, είναι αυτό που μαγνητίζει, είναι ο καθρέφτης της ψυχής του εικονιζόμενου προσώπου, που φανερώνει την ψυχική του διάθεση και την προσωπικότητά του. Σε ένα άλλο επίπεδο τα έργα φανερώνουν και την ψυχική διάθεση του καλλιτέχνη, καθώς εκ του περισσεύματος της καρδιάς ζωγραφίζει και το χέρι.

Στην Madonna Litta του Γουόρχολ το βλέμμα των προσώπων όχι μόνο τα αποϊεροποιεί αλλά τα υπερακοντίζει στην σφαίρα του δαιμονικού, αποκαλύπτοντας στοιχεία της σκοτεινής προσωπικότητας του καλλιτέχνη τη στιγμή της δημιουργίας του έργου. Η Madonna του Γουόρχολ είναι οτιδήποτε άλλο, εκτός από το αγνό, το άσπιλο, το αμόλυντο, το άφθορο, και το άχραντο.

Ο συμβολισμός του δώρου

Είθισται, όπως είπαμε στην αρχή, τα δώρα σε επισκέψεις τέτοιου υψηλού επιπέδου να έχουν ένα συμβολισμό, με σκοπό να τονίσουν μια ιδέα, ένα ιστορικό γεγονός, να τιμήσουν ένα στοιχείο της προσωπικότητας του υψηλού καλεσμένου ή να προβάλουν ένα στοιχείο της εθνικής ταυτότητας και ιστορίας του δωρητή. Και μάλιστα είθισται, κατά την επίδοση τους δώρου, ο επιδίδων να φανερώνει τον συμβολισμό αυτό. Σύμφωνα λοιπόν με την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, το δώρο απλά αναδεικνύει την θρησκευτική πλευρά του Γουόρχολ χωρίς κάποιον άλλο συμβολισμό. Όμως σύμφωνα με όσα αναφέραμε προηγουμένως ο συμβολισμός υπάρχει αλλά γίνεται κατανοητός μόνο μεταξύ των μυημένων, δωρητή και δωρεοδόχου.

Ο πίνακας του Άντι Γουόρχολ συμβολίζει την πνευματική συγγένεια των δύο θρησκευτικών ηγετών, Πάπα και Αρχιεπισκόπου. Ο κοινός τους τόπος, όπου συναντιούνται Ιερώνυμος και Φραγκίσκος, οικουμενιστική Ανατολή και παπική Δύση, είναι η θρησκευτικότητα του Άντι Γουόρχολ, δηλαδή ο ουνιτικός καθολικισμός ως προς το τυπικό μέρος της λατρείας και ο αντιχριστιανισμός ως άρνηση του νόμου του Θεού στην προσωπική ζωή, στις αντιλήψεις, στον κοινωνικό βίο.

Αυτός είναι κ. Ιερώνυμε ο συμβολισμός του δώρου. Πράγματι, είτε εσείς είτε οι σύμβουλοί σας βρήκατε έναν ευφάνταστο τρόπο, άκρως συγκεκαλυμμένο που παραπέμπει σε μασονικού τύπου σημάδια, να δηλώσετε στον υψηλό καλεσμένο την υποταγή της Ελλαδικής Εκκλησίας στον αντίχριστο πάπα.

Όμως διέλαθε της προσοχής σας ότι παίξατε εν ού παικτοίς. Δωρίζοντας αυτό το έκτρωμα στον Πάπα ως Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος προσβάλατε βάναυσα την Παναγία μας. Η βλασφημία αυτή προς το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν θα μείνει αναπάντητη. Όπως η Υπέρμαχος Στρατηγός ταπείνωσε τους Ιταλούς για την ασέβεια τους να τορπιλίσουν την “Έλλη” την ημέρα της εορτής της τον δεκαπενταύγουστο του 1940, έτσι θα ταπεινώσει και εσάς προσωπικά και τους ομόφρονές σας για την βλασφημία αυτή.

Εναλλακτικές προτάσεις για δώρα

Τα επόμενα χρόνια οι επισκέψεις του Πάπα στην Ελλάδα είναι βέβαιο ότι θα πυκνώσουν. Παρά τις καταιγιστικές εξελίξεις οι οποίες προμηνύουν την ανακήρυξη της ένωσης των Εκκλησιών, εμείς παραμένουμε ως χριστιανοί αθεράπευτα ρομαντικοί και αισιόδοξοι και προσευχόμαστε να βρεθεί ένας Αρχιεπίσκοπος που να εκπλήξει τον Πάπα, δωρίζοντάς του ένα από τα παρακάτω:.

  • Εικόνα με τους Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, με το Άρειο πεσμένο στο μέσο πρηνηδόν. Τέλειο δώρο προς μετάνοια του Πάπα, που αποτελεί γνήσιο απόγονο του αιρεσιάρχη Αρείου.
  • Εικόνα του Μ. Φωτίου, η οποία στο περιθώριο να αναγράφει τους αναθεματισμούς για όποιον κηρύττει την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού.
  • Τα συγγράμματα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά “Περί του Αγίου Πνεύματος” και “Περί των ιερώς Ησυχαζόντων” σε χρυσόδετους τόμους.
  • Τα έργο του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, “Άνθρωπος και Θεάνθρωπος”.

====================================================