Εκδημια Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας.

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς«Γινώσκει Κύριος τὰς ὁδοὺς τῶν ἀμώμων,καὶ ἡ κληρονομία αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται». (Ψαλ. 36,18)

Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρός Κοσμάς ήτο γαλουχημένος από της παιδικής του ηλικίας με τα ορθόδοξα νάματα, παρουσιάστηκε παραδοσιακός, μη αφιστάμενος της πατρώας ευσέβειας.. Διακονώντας σε μόνιμη βάση το μυστήριο της εξομολογήσεως οδήγησε πολλούς στην αλλαγή πλεύσης και στη σωτηρία. Λειτουργώντας και ομιλώντας ανελλιπώς, αγίαζε και τον εαυτό του και τον λαό του Θεού. Γινόταν πάντα «τύπος των πιστών εν λόγω, εν αναστροφή, εν αγάπη, εν πνεύματι, εν πίστει, εν αγνεία».

Στη συμπεριφορά του ήταν απλούς, ευθύς και ειλικρινής. Στην προσωπική του ζωή λιτός, ασκητικός, απέριττος και πάντα ανυπόκριτος. Ένας, φωτεινός λύχνος μετεκινήθη από τον παρόντα κόσμο στην αιωνιότητα.

Ο κλήρος και ο λαός της Μητροπόλεως του αλλά και όσοι καλώς τον γνωρίσαμε  είμαστε βέβαιοι ότι «απόκειται αυτώ ο της δικαιοσύνης στέφανος», αναφωνούμε μαζί με τον Μέγα Βασίλειον: «Ουκ απεστηρήθημεν του αγαπητού αδελφού, αλλ’ απεδώκαμεν τούτον τω Κυρίω. Ουδέ ηφανίσθη αυτού η ζωή, αλλ’ επί το βέλτιον διημείφθη. Ουχ η γη κατακρύψει τον αγαπητόν ημών, αλλ’ ουρανός υποδέξεται.»

Κι όπως διδάσκει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, την ημέρα εκείνη που θα ακουστεί η σάλπιγγα του Αρχαγγέλου «οψόμεθα αυτόν μηκέτι εκδημούντα, μηκέτι φερόμενον υπό τεσσάρων, μηκέτι πενθούμενον,…αλλά λαμπρόν, ένδοξον, υψηλόν….»

Σας ασπάζομαι Σεβασμιώτατε και…

Μαρτυρώ για την ευγένεια του χαρακτήρος σας, την συγχωρητικότητα και την ανεξικακία σας, αλλά προπαντός την ακεραιότητα του ήθους σας,

 Σας ευχαριστώ για την αγάπη που μου προσφέρατε από Αρχιμανδρίτης, και σας ζητώ συγνώμη, για όσα δεν σας πρόσφερα, 

Γονατίζω με ευλάβεια στη θωριά του σκηνώματος σας.«Μητροπολίτου Κοσμά,του Αιτωλίας και Ακαρνανίας  αγαθού Αρχιθύτου,αιωνία είη και άληστος η μνήμη»!

Γένοιτο.

Αναστάσιος Κωστόπουλος

ΕΣΩΣΕ ΤΟΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΣΥΡΜΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΟΥΝ.

Αναρτήθηκε από amethystos

=================================================

Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 3 Ιανουαρίου 2022

 ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ

Εκδημία Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας

Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας, με αισθήματα της κατ’ άνθρωπον θλίψεως και στενοχωρίας, αναγγέλλει την κοίμηση του Ποιμενάρχου της, Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού Κοσμά.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, αύριο (Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2022) και ώρα 15:00’.

Κατά την διάρκεια των ακολουθιών θα τηρηθούν όλα τα προβλεπόμενα υγειονομικά μέτρα για την αποφυγή της διάδοσης του κορωνοϊού. Για το λόγο αυτό δεν θα επιτραπεί η προσκύνηση του σκηνώματος από τους πιστούς.

Η ταφή του μακαριστού Μητροπολίτου, κατόπιν δικής του επιθυμίας, θα πραγματοποιηθεί στην Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς Τριχωνίδος.

Εκ  της  Ιεράς  Μητροπόλεως

————————————-

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Παπαχρήστος) γεννήθηκε στη Σκουτεσιάδα Αγρινίου το έτος 1945. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έλαβε το πτυχίο αμφοτέρων.

Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον μακαριστό προκάτοχό του, Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρό Θεόκλητο το έτος 1974. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας για περισσότερα από τριάντα χρόνια και ανέπτυξε πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα. Δημοσίευσε άρθρα και μελέτες ποιμαντικού και αντιαιρετικού περιεχομένου σε εκκλησιαστικά περιοδικά και εφημερίδες.

Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας εξελέγη στις 5 Οκτωβρίου 2005. Η χειροτονία του τελέσθηκε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό των Αθηνών στις 8 Οκτωβρίου 2005 από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο με τη συμμετοχή πλειάδος αρχιερέων. Αξιομνημόνευτη είναι η υποδοχή της ενθρονίσεώς του, στις 6 Νοεμβρίου 2005 στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, από το πλήθος των πιστών που εξέφρασαν την αγάπη τους στον Ιερομόναχο που επί δεκαετίες τους υπηρέτησε και με αγάπη τους διακόνησε.  

Με την ίδια ανιδιοτελή προσφορά του εαυτού του, προς όλους χωρίς διακρίσεις, συνέχισε ο αείμνηστος την διακονία του και ως Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας, αναπτύσσοντας πλούσια ποιμαντική, κηρυκτική, κοινωνική και φιλανθρωπική δράση. Περιόδευε ανελλιπώς ιερουργώντας και κηρύσσοντας σε όλες τις Ενορίες των πόλεων και των χωριών της Ιεράς Μητροπόλεως. Χαρακτηριστικές ήταν οι περιοδείες του στα απομακρυσμένα και ορεινά χωριά των λίγων κατοίκων, συνεχίζοντας την ιεραποστολική διακονία που επί τριάντα δύο χρόνια διατηρούσε ως Ιεροκήρυκας.

Χειροτόνησε πλειάδα νέων και ικανών Κληρικών, τονίζοντας πάντα τον ιδιαίτερο σεβασμό του προς το Μυστήριο της Ιερωσύνης και την καθαρότητα της ζωής των Ιερέων κατά την διακονία τους. Επίσης, κατέβαλλε προσπάθειες να στελεχώσει τις Ιερές Μονές με μοναχούς και μοναχές ώστε οι πιστοί απρόσκοπτα να βρίσκουν πνευματικά καταφύγια, δεχόμενοι την αγιαστική και σώζουσα Χάρη του Θεού απ’ άκρου εις άκρον της Ιεράς Μητροπόλεώς του.

Σε όλη τη Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, αλλά και πέρα από τα όρια της Μητροπόλεώς του, συμπαραστάθηκε οικονομικά και υλικά, όσακις παρέστη ανάγκη σε Μητροπόλεις που κατά καιρούς επλήγησαν από πυρκαγιές, πλημμύρες και σεισμούς αποστέλλοντας οικονομική και υλική βοήθεια, μάλιστα τις περισσότερες φορές ο ίδιος συνόδευε τις ανθρωπιστικές αυτές αποστολές.

Από τους πλέον κυρίους σταθμούς της ποιμαντικής του διακονίας ήταν η, με δικές του ενέργειες, έλευση του ιερού λειψάνου του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, στην Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά Θέρμου, το οποίο εκόμισε ό ίδιος ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος. Επίσης, με ενέργειές του έγινε και η αναγραφή στις αγιολογικές δέλτους της Ορθοδόξου Εκκλησίας του ονόματος του αγίου ενδόξου ιερομάρτυρος Βλασίου του Ακαρνάνος μαζί με τους έξι συνασκητές του.

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας

της  Ιεράς  Μητροπόλεως

===================================================

Απορία ενός χαζού…

Αφού τώρα, γιορτινιάτικα, τα κρούσματα ήταν πολυπλάσια του Πάσχα, ο κορώνος κάνει θραύση και η κατάσταση είναι πολλά σοβαρότερη, γιατί, μα … γιατί, ούτε που ακούστηκε ούτε που προτάθηκε ούτε το σκέφτηκε κανείς από τους συνήθεις ειδήμονες-αδαήμονες να αλλάξει η χρονιά στις 9 το βράδυ αντί για τις 12 ;  

Μόνο ο αναστάς Κύριος μετέδιδε; Αυτόν που, μόνος αυτός, μεταδίδει τη ζωή, τον χρέωσαν ως μεταδότη του θανάτου;

Η τράπουλα και τα χαρτόμουτρα δεν μεταδίδουν;  Η συναυλία της Βιέννης δεν μεταδίδει;  

Γιατί κι ο λαός, αυτός που κατάπιε αμάσητο το παραμύθι της πρόωρης Αναστάσεως του Κυρίου (από κράτος και παπαδαριό) , δεν πρότεινε, δε ζήτησε, δεν απαίτησε πρόωρη “πρωτοχρονιά”; 

Ποιά γιορτή, εν τέλει, είναι μεγαλύτερη και πότε η κατάσταση ήταν σοβαρότερη; Το Πάσχα ή τώρα; 

Είναι άραγε η λεγομένη πρωτοχρονιά μεγαλύτερη γιορτή από την Ανάσταση του Κυρίου; 

Και τι ακριβώς γιορτάζουμε την πρωτοχρονιά, διότι δεν έχω καταλάβει. Τι ακριβώς αλλάζει με το ανοιγόκλειμα των φώτων και τα βεγγαλικά; Ότι στο και 1΄ συνεχίζω να είμαι το ίδιο παλιοτόμαρο με το παρά 1΄; Ο ίδιος ψεύτης, κλέφτης, χαρτοπαίχτης, λάγνος, μοιχός, ρουφιάνος, τεμπέλης, βλάστημος; 

Διότι η Εκκλησία μας εορτάζει την Περιτομή του Κυρίου και τον μέγα Βασίλειο. Η πρωτοχρονιά της Εκκλησίας μας εορτάζεται την 1η Σεπτεμβρίου, αρχη Ινδίκτου ονομάζεται, όπως και στα χρόνια των πρό Χριστού προγόνων μας κι έχει κι ένα νόημα. Κλείνει ο κύκλος των εποχών και μπαίνουμε σιγά-σιγά στη νύχτα του έτους όπου φθίνουν οι οπώρες (Φθινόπωρο) και η φύση μπαίνει σε ύπνο (όπως και στον ημερονύχτιο κύκλο όπου, πάλι κατά την Εκκλησία μας και τους Αρχαίους, η νέα ημέρα αρχίζει με τη δύση του ηλίου και τον Εσπερινό).

Αλλά και οι Ρωμαίοι εόρταζαν πρωτοχρονιά την 1η του Μάρτη, όπου ξεκινούσαν οι πολεμικές τους επιχειρήσεις. Πάλι έχει μια λογική και βγάζει ένα νόημα διότι κάτι ξεκινάει τότε. Ετούτη η πρωτοχρονιά μες στο καταχείμωνο πού βρέθηκε, πώς την ξεθάψανε; Και πώς επεσκίασε και παραμέρισε τη μεγάλη Δεσποτική εορτή της Περιτομής και αλλοίωσε τον πνευματικό τόνο των Χριστουγέννων ένας βρυκόλακας της ρωμαϊκής ειδωλολατρείας; 

Ξέρουν άραγε οι χριστιανοί τη βαρύτητα και το μέγεθος της Περιτομής; Και δεν είναι μόνο ο παραγκωνισμός της εορτής. Είναι – κυρίως αυτό – η αντικατάστασή της από ευτελή ήθη και “διασκεδάσεις” του πολιτισμού του Κάϊν· τζόγος, χαρτοπαιξία, μπουζουξίδικα, σκυλάδικα, καμπαρέ, ρεβεγιόν γενικώς. Άντε και κλασικές συναυλίες για τους πιο δυτικοευρωπαϊκώς εξευγενισμένους πολιτιστικά …

Επισφράγιση όλων αυτών είναι η πλήρης απάθεια του λαού μας (και λαού του Θεού, ελπίζουμε) στις πρωτοφανείς ύβρεις κατά της Παναγίας μας (και του Χριστού μας εμμέσως πλην σαφώς, αφού υβρίζεται η Θεο+τόκος) και της επίσημης και συνταγματικώς αναγνωριζομένης πίστεώς μας από τον καμουφλαρισμένο αρχαίο εχθρό που, αδυνατώντας πλεόν να κρύψει το απύθμενο στρήνος και χαιρεκάκιά του νομίζοντας ίσως ότι πλησιάζει η επικράτησή του, πέταξε τη μάσκα και μας έδειξε τα αληθινά του μούτρα………………………………

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος όμως έχει πεί: «… μὴ παραιτήσῃ· ράπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα, ἁγίασόν σου τὴν χείρα»

===========================================

Εμείς σε ποιά κατηγορία αθέων ανήκουμε;

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει τρεις περιπτώσεις αθεΐας.                                            
Πρώτη κατηγορία αθέων είναι εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του αληθινού Θεού, ” η πολυειδής πλάνη των ελληνιζόντων ” δηλαδή η πλάνη των ειδωλολατρών, εκ των οποίων άλλοι δεν επίστευαν στον Θεό και ικανοποιούσαν τα θελήματα των ηδονών και άλλοι ελάτρευαν τα στοιχεία της φύσεως σαν θεούς.

Δεύτερη κατηγορία  αθέων είναι οι αιρετικοί, οι οποίοι αρνούνται την θεότητα του Χριστού και την θεότητα του Αγίου Πνεύματος. Ο Μ. Αθανάσιος λέγει “άθεος εστιν ο διαιρών τον Υιόν από του Πατρός και το Πνεύμα το Άγιον και εις κτίσμα κατασπών”. Ώστε αθεΐα είναι ” η πολυσχεδής και πολύμορφος απάτη των αιρετικών “.

Τρίτη κατηγορία  αθέων είναι και οι Ορθόδοξοι εκείνοι που δεν δέχονται τα δόγματα της Εκκλησίας, που είναι όροι της σωτηρίας και αμφισβητούν την αξία των λόγων των αγίων Πατέρων, διότι η αληθινή ευσέβεια είναι το ” μή προς τους θεοφόρους πατέρας αμφισβητείν “.

Και φυσικά, όταν φθάνη κανείς στο σημείο να μη παραδέχεται τα δόγματα, που είναι έκφραση της σωτηρίας, ή να μη παραδέχεται τους λόγους των αγίων Πατέρων, δείχνει ότι μέσα του δεν έχει Χάρη, δεν έχει προσωπική γνώση Θεού. Άρα, όποιος δεν έχει εσωτερική αίσθηση της θείας Χάριτος, όποιος δεν γνωρίζει πώς ενεργεί μέσα του η θεία Χάρη και δεν αναγνωρίζει τους αγίους, δεν διαφέρει από εκείνους που αρνούνται την ύπαρξη του Θεού.

.                ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ

Αναρτήθηκε από amethystos

=============================================