Και τούτο γιατί το κλειδί της ζωής του Παπαδιαμάντη είναι ο Χριστός…

Ο Κωστής Μπαστιάς στο δοκίμιό του “Παπαδιαμάντης”, εκδ. Ιωάννη Κ. Μπαστιά, Αθήνα, 1974:
  “ Ο Παπαδιαμάντης γεννήθηκε φτωχός, έζησε φτωχός και πέθανε φτωχός.

Τραγούδησε τους φτωχούς, και το έργο του στάθηκε το μεγάλο χρονικό της Ελληνικής φτωχολογιάς… 

Και άλλοι γεννηθήκανε, ζήσανε και πεθάνανε φτωχοί. Και τραγουδήσανε τους φτωχούς χωρίς να μοιάζουνε του Παπαδιαμάντη. Η πνευματική τους στάση ήτανε ριζικά αντίθετη με τη φτώχεια τους. Ήτανε φτωχοί, αλλά ζήσανε και πεθάνανε με τον καϋμό και τη λαχτάρα του πλούτου… 

 Ο άνθρωπος που ζει με τον καϋμό του πλούτου δεν ξεχωρίζει σε τίποτα απ’ τον πλούσιο. Ο πλούτος είναι το ιδανικό του. Για το χρυσάφι χτυπά η καρδιά του… τίποτα δεν σημαίνει αν τέτοιοι άνθρωποι γράφουνε πλήθος ιστορίες για τους φτωχούς. Δε γράφουνε επειδή αγαπάνε τους φτωχούς, αλλά επειδή φτονούνε τους πλούσιους. Οι φτωχοί στα χέρια τους γίνουνται πέτρα για το ανάθεμα που βγαίνει από τα χείλη τους για κείνους που τους λογαριάζουνε αφορμή της αδικίας. Ο λόγος τους, η φωνή τους, δεν είναι τραγούδι, αλλά κατάρα και οργή.   

Η φτώχεια του Παπαδιαμάντη κι αρκετοί φτωχοί που κινούνται στο έργο του, δεν έχουν τίποτα κοινό μ’ αυτούς τους παραχαράκτες της φτώχειας.

 Ο Παπαδιαμάντης δεν πέθανε με τον καϋμό του πλούτου. Πέθανε ψέλνοντας, που σημαίνει δοξολογώντας. 

Τούτο φανερώνει πως ευχαριστούσε τον Πλάστη για όσα τούχε χαρίσει. Τον ευχαριστούσε που τον αξίωσε να γεννηθεί φτωχός, να ζήσει φτωχός και να πεθάνει φτωχός… 

Και τούτο γιατί το κλειδί της ζωής του Παπαδιαμάντη είναι ο Χριστός. 

Ο Χριστός γεννήθηκε φτωχός, έζησε φτωχός και πέθανε πάνω στο Σταυρό. Δε χωρούσε λοιπόν στο νου του πως ο άνθρωπος που έκλεισε στη καρδιά του τον Χριστό μπορεί να προσεύχεται στον Ουράνιο Πατέρα και να Του ζητά μια ζωή διαφορετική από κείνην που έζησε ο Μονογενής Υιός Του.

Προσκυνητής (proskynitis.blogspot.com)

Βαθιά συγκίνηση στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Μητροπολίτη Κοσμά (βίντεο,φωτό)

Βαθιά συγκίνηση στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Μητροπολίτη Κοσμά (βίντεο,φωτό)

Σε βαρύ κλίμα συγκίνησης η Αιτωλοακαρνανία αποχαιρετά τον Μακαριστό Μητροπολίτη Κοσμά  ο οποίος εκοιμήθη το πρωί της Δευτέρας αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» όπου και νοσηλευόταν.https://youtube.com/embed/lfTPRbvod5A

Στις 15:00 το μεσημέρι της Τρίτης ξεκίνησε στον Μητροπολιτικό Ναό  Αγίου Σπυρίδωνος στο Μεσολόγγι η εξόδιος ακολουθία  στην οποία χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος ο οποίος και ορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο τοποτηρητής στη χηρεύουσα  Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Η κηδεία έγινε συγχοροστατούντων των μητροπολιτών, Πειραιώς Σεραφείμ και Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου.

Στην Ακολουθία παρέστησαν εξάλλου οι Μητροπολίτες πρώην Άρτης Ιγνάτιος, Πατρών Χρυσόστομος, Καρπενησίου Γεώργιος, Καστορίας Καλλίνικος και ο Επίσκοπος Κερνίτσης Χρύσανθος.

Το «παρών» στον περίβολο της εκκλησίεας έδωσε πλήθος πιστών, κληρικών της Μητρόπολης και εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης για να αποχαιρετήσουν τον μακαριστό Μητροπολίτη.Τις δέουσες τιμές απέδωσαν άγημα του Στρατού και η Φιλαρμονική του δήμου Μεσολογγίου.

Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε με την τήρηση όλων των προβλεπομένων διατάξεων για την αποφυγή διασποράς του κορωνοϊού. Για το λόγο αυτό δεν επετράπη η προσκύνηση του σκηνώματος από τους πιστούς ενώ στο ναό εισήλθαν ελάχιστοι  .

Η ταφή του, κατόπιν επιθυμίας του Μακαριστού Μητροπολίτη, θα πραγματοποιηθεί στην Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς Τριχωνίδος

Εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου εκφώνησε επικήδειο ο Αρχιγραμματέας της , Επίσκοπος Ωρεών Φιλόθεος Θεοχάρης. Εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου μίλησε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου.

Μίλησαν εξάλλου  ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος Νεκτάριος Φαρμάκης και ο δήμαρχος Μεσολογγίου Κώστας Λύρος ενώ συγκίνηση προκάλεσε ο λόγος του Πρωτοσύγκελου της Ιεράς Μητρόπολης, Πατέρα Επιφάνιου.

Mετά το πέρας της  νεκρώσιμης ακολουθίας του μακαριστού Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας διαδραματίστηκαν  συγκινητικές στιγμές καθώς  κατά την έξοδο  του σκηνώματος οι πιστοί  έραιναν με ροδοπέταλα το φέρετρο του και φώναζαν «Αγιος» και «άξιος», πολλοί ξεσπώντας σε λυγμούς.

Βαθιά συγκίνηση στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Μητροπολίτη Κοσμά (βίντεο,φωτό) | AgrinioNews

ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΚΟΡΟΝΟΙΟ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΕΝΔΟΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗ ΛΟΙΜΩΞΗ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΘΛΙΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΜΑΣ . ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΧΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΕΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΚΟΗ ΣΤΗΝ ΔΙΣ Η ΟΠΟΙΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΤΟΧΙ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ. 

Στον Μακαριστό Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κυρό Κοσμά

Τα μέλη της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων και ιδιαίτερα οι Θεολόγοι του Παραρτήματος Θεολόγων που εδρεύει στο Αγρίνιο, αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας, σεμνό, ταπεινό, ασκητικό, φιλομόναχο, φιλάγιο και φιλόθεο Μακαριστό Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κυρό Κοσμά, τον Ιεράρχη που υπήρξε πραγματικά ένα πολύτιμο μέλος της Ενώσεώς μας και ένα αληθινό κόσμημα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Με εκκλησιαστική χαρμολύπη πληροφορηθήκαμε την είδηση της αναπαύσεώς του στις αγκάλες του Θεού, που συνέβη εντός του εορταστικού κύκλου του Ιερού Δωδεκαημέρου.
Ο Μακαριστός Ιεράρχης υπήρξε και θα παραμείνει, για όλους τους πιστούς, ιδιαίτερα όμως για τους κληρικούς και τους ορθόδοξους Θεολόγους της χώρας, ένα πρότυπο Φιλόθεου και Φιλάνθρωπου Πνευματικού Πατέρα, Ποιμένα και Διδασκάλου, αφιερωμένου, ολοκληρωτικά, με βαθιά πίστη και θυσιαστική αγάπη, στο λυτρωτικό έργο της Εκκλησίας του Χριστού.

Αξιολογώντας, με τα κριτήρια του Ευαγγελίου και της Ιεράς Αγιοπνευματικής μας Παραδόσεως, τη ζωή και τα έργα του σεμνού και ταπεινού Μητροπολίτου, διαπιστώνουμε ότι όλος του ο βίος υπήρξε μια εν Χριστώ θυσιαστική προσφορά και αυτό το γνωρίζουν όλοι όσοι έζησαν εμπειρικά την ζεστασιά της ενάρετης και φιλόχριστης ψυχής του.
Εμείς οι Θεολόγοι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι, εν καιρώ διωγμού ή παραχάραξης της Ορθόδοξης σχολικής διδασκαλίας, ο Μακαριστός στάθηκε πάντοτε πρόθυμος βοηθός και άοκνος συμπαραστάτης στους αγώνες που διεξήγαγε η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, επί δέκα (10) συναπτά έτη, για τη διατήρηση της εκκλησιαστικής διδασκαλίας στην Παιδεία του τόπου μας.

 Υπήρξε σταθερός και ακλόνητος βράχος απέναντι σε ενέργειες και προσπάθειες, που ήθελαν να διδάσκονται τα ορθόδοξα παιδιά της χώρας μας αλλόκοτες και αλλόδοξες διδασκαλίας, που στόχευαν να τα απομακρύνουν από το ορθόδοξο χριστιανικό ήθος και να τα κάνουν είτε ανάπηρους είτε γενίτσαρους πνευματικά.

Όμως, λόγω της διαφορετικής αντιμετώπισης που είχε, επί του θέματος του Κορωναϊού και των εμβολίων, ακούστηκαν ή γράφτηκαν πολλά αρνητικά, με ηχηρούς τίτλους και ετικέτες, για το πρόσωπο και τις επιλογές του Μακαριστού, τόσο κατά τον καιρό της ασθενείας του όσο και μετά την ανάπαυσή του.
Θεωρούμε ότι ο Μακαριστός συκοφαντείται κατάφορα, διότι αποσιωπάται το τεράστιο πνευματικό, ποιμαντικό και φιλανθρωπικό του έργο και επιλέγεται, αποσπασματικά, μόνον ένα και μοναδικό σημείο, η θέση του σχετικά με το θέμα του Κοροναϊού, με αποτέλεσμα κάποιοι να τον κρίνουν, να τον επικρίνουν και να τον κατακρίνουν επιπόλαια και βιαστικά, με κριτήρια κοσμικά και προσωρινά.

Σε κάθε περίπτωση είναι αληθινή ευλογία και μακαριότητα να διώκεται και να κακολογείται κάποιος για την μεγάλη και ακλόνητη πίστη του στον Χριστό.

Πιστεύουμε ότι αδικείται ολοφάνερα ο αγαθός στην ψυχή, ο φίλος της αληθείας και υπέρμαχος της Ορθοδοξίας και των δικαίων της Εκκλησίας εκκλησιαστικός άνδρας, όπως, εξάλλου, έχει συμβεί με όλους σχεδόν τους ανθρώπους του Θεού.

Αναρτήθηκε από amethystos

============================================

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΑΙ ΕΥΤΕΛΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕΩΣ (5)

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΛΑΝΗ

Για να προετοιμασθούμε για την συνέχεια ας σημειώσουμε λίγες λεπτομέρειες απο την Ορθόδοξη διδασκαλία σχετικώς με την διάκριση ουσίας και ενέργειας. 

Θα βρούμε πολλές εξηγήσεις και της σημερινής ελλείψεως αληθινής πίστης.Η άρνηση πραγματικής διαφοράς μεταξύ ουσίας και ενέργειας στη Δύση, αμαυρώνει την διάκριση μεταξύ γεννήσεως και δημιουργίας, αφού και οι δύο θεωρούνται πράξεις της ουσίας. Και η διαφορά μεταξύ προγνώσεως και δημιουργίας χάνεται και η κτίσις εμφανίζεται ως συναΐδιος του Θεού. 

Η ουσία είναι η εσωτερική αυθυπαρξία του Θεού,ενώ η ενέργεια η πρός έτερον σχέσις του. Η διάκριση ουσίας και ενέργειας,γίνεται κατανοητή σαν η διάκρισις φύσεως και χάριτος! Οι ενέργειες είναι ο Θεός ο ίδιος, όχι όμως η υπερούσιος ουσία του, αλλά η θέλησις του. Η αιτία της δημιουργίας του κόσμου βρίσκεται αποκλειστικώς στην Θεία ελευθερία, δηλαδή στην ελευθερία της αγάπης του Θεού.

Εδώ όμως ακριβώς αρχίζει και το μαρτύριο της ασάφειας της συγχρόνου Ορθοδόξου Θεολογίας που την οδηγεί σε κρίση πίστεως. Οι υποστάσεις της Αγίας Τριάδος δέν είναι άκτιστες ενέργειες. Η χάρις του Θεού δέν είναι η Σωτηρία τής υιοθεσίας. Λέει ο Φλωρόφσκι, στο κείμενο «η κτίσις και το κτιστόν», παρότι δέν κατορθώνει τελικώς να διακρίνει σαφώς την ενσάρκωση του Κυρίου, απο την δημιουργία του κόσμου.

«Όλη η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της θεότητος του Χριστου, οδηγεί σε μία συνεπή αφαίρεσιν όλων των κατηγορημάτων, που αναφέρονται στην Θεία Του συγκατάβαση και τον χαρακτηρίζουν ώς δημιουργό και λυτρωτή, ώς κτίστην και σωτήρα, για να κατανοήσουμε την θεότητα του στο φώς της εσωτερικής ζωής της θείας φύσεως και ουσίας». 

«Καμμία απο τις ενέργειες δέν είναι ενυπόστατος ή αυθυπόστατος. Το αναρίθμητον πλήθος τους δέν εισάγει καμμία σύνθεση στο Είναι (στην ουσία) του Θεού. Στο σύνολο τους οι θείες ενέργειες αποτελούν την προαιώνιον θέλησιν του, το περί του ετέρου θέλημα του, σχέδιον του, την προαιώνιον δημιουργικήν του βουλή». 

Εδώ όμως βρίσκεται επίσης και η αρχή της απομακρύνσεως μας απο τους Πατέρες της Εκκλησίας. Δέν υπάρχει σαφής διάκριση δημιουργίας του κόσμου, υπάρξεως του κόσμου και οικονομίας της Σωτηρίας. Γράφει ο Φλωρόφσκι στο ίδιο κείμενο, βάσει του οποίου επηρέασε όλη την μοντέρνα θεολογία και την έρριξε στα χέρια του προτεσταντισμού.

« Το περί κόσμου σχέδιο-βουλή είναι μία δημιουργική πράξις, μία ενέργεια της βουλήσεως, μία υπερβολή θείας αγάπης, μία δωρεά, μία χάρις. Η διαφορά των θείων ονομάτων βάσει των οποίων ο Θεός ονομάζεται «Θεός» καθ’εαυτόν, και ο Ων, και Θεός αποκαλυπτόμενος, Θεός οικονομών, Θεός ενεργών, δέν είναι μία υποκειμενική διάκριση, που γίνεται δυνάμει της «εικόνος» μας, η οποία «εικόνα» ανατέμνει (βλέπει, γνωρίζει και κατατάσσει), τις ιδέες μας, αλλά έχει σημασία αντικειμενική και οντολογική και εκφράζει την απεριόριστη ελευθερία του Θεού πρός δημιουργία και δράση. ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΟΜΩΣ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ. Η βουλή του Θεού περί σωτηρίας και απολυτρώσεως είναι βουλή αιώνια και αΐδιος, πρόθεσις των αιώνων »

Είναι βουλή όμως η Σωτηρία ; Ανήκει στην δημιουργία του κόσμου ;

Λέει ο Φλωρόφσκι, πάντοτε !  « Ο Θεός είχε πάντοτε, αΐδίως εν εαυτώ την εικόνα του κόσμου. Η ελευθέρα αυτή θέλησις του ήτο μία βουλή προαιώνιος. Η βουλή του Θεού είναι αναλλοίωτος , επειδή ακριβώς ερείδεται επί της ελευθερίας Του , που είναι υψίστου βαθμού και διά τούτο δέν δεσμεύει ούτε της κτίσεως την ελευθερίαν.

( όπως είδαμε ήδη, ο Άγιος Συμεών άλλα διδάσκει, Άγιος Συμεών, ο Ν, Θεολόγος, Ηθικός λόγος Α,β,4 : « Τί κάνει λοιπόν ο δημιουργός των όλων και πλάστης του Θεός ; Ο οποίος εγνώριζε πρό καταβολής κόσμου ότι ο Αδάμ εμπρόκειτο να παραβεί την εντολή και προόρισε την κατά παλιγγενεσία ζωή και ανάπλαση του με την ένσαρκη γέννηση του μονογενούς Υιού και Θεού ; Συγκρατεί τα πάντα με την δύναμη , την ευσπλαχνία , και αγαθότητα του , αναστέλλει την ορμή όλων των κτισμάτων και υποτάσσει αμέσως τα πάντα μπροστά του . Έτσι ώστε η κτίση, η οποία κατασκευάστηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο , γενόμενη απο τον φθαρτό φθαρτή, όταν εκείνος πάλι, ανακαινισθεί και γίνει πνευματικός, άφθαρτος και αθάνατος, ελευθερωμένη τότε και αυτή απο την δουλεία, αυτή λοιπόν η κτίση να συνανακαινιστεί μαζί του, να αφθαρτωθεί και να γίνει ολόκληρη πνευματική, διότι αυτό το προόρισε ο πολυεύσπλαχνος Θεός και Κύριος πρό καταβολής του κόσμου » ).

οι Σχολαστικοί είχαν επινοήσει τον όρο Potenzia absoluta και Potenzia ordinatα. ( Για τους Δυτικούς λοιπόν δέν υπάρχει ουσιαστικώς Θεός πρίν την Δημιουργία )
Με αφετηρία την εν χρόνω γένεσίν της η κτίσις οφείλει με την ελευθέραν τής πορείας πρός τα άνω να φθάση στο μέτρο του προαιωνίου σχεδίου Του και του προορισμού Του δι’ αυτήν. Το σχέδιο του Θεού για τον κόσμο μένει πάντοτε υπερβατικό και άρρητο. Και διά της δυνάμεως συνδέεται με το αντίθετο του ! ( Απορία ) . Διότι διά της δυνάμεως του Θεού εδημιουργήθη η κτίσις και συνέχεται ». 

« Στην “εικόνα”, αυτή η “βουλή” του Θεού, περικλείεται η κτίσις ολόκληρος δηλαδή η κάθε επι μέρους κτιστή υπόστασις με την ανεπανάληπτον και ακατάλυτον ιδιοτυπίαν της. ( Εδώ οι Θεολόγοι συμπεριλαμβάνουν και τον άνθρωπο, δυστυχώς ). « Η αδιαίρετος διαίρεσις της Χάριτος ή ενεργείας του Θεού είναι «μυριουπόστατος», αφού κατά την ελευθέραν αυτού θέλησιν διαιρείται είς τας χιλιάδας και μυριάδας χιλιάδας υποστάσεις »

Ο Θεός λοιπόν είχε αΐδίως, εν εαυτώ, την εικόνα του κόσμου ταυτοχρόνως όμως και ο Κύριος μας δίδαξε ότι είναι η εικών του Πατρός του αοράτου. Αυτές οι δύο εικόνες είναι ίδιες; Ίδιες λέει ο Φλωρόφσκι, και μας ρίχνει στα τάρταρα! 

« Η Δημιουργική σχέσις του Λόγου πρός τον κόσμον ομολογείται στο Σύμβολον της Νικαίας : «δι’ ου τα πάντα εγένετο».
 Και δέν εγένετο μόνον επειδή ο Λόγος είναι Θεός, αλλά επειδή ο Λόγος είναι ο Λόγος του Θεού, ο Θεός Λόγος, η γέννησις του Λόγου δέν προϋποθέτει ούτε την ύπαρξη του κόσμου,ούτε και το περί αυτού σχέδιο ». Μ.Αθανάσιος, Κατά Αρειανών Β, 31 !

Τα κτίσματα εγένοντο όλα υπό του Λόγου και διά του Λόγου ( σε αυτό το διά και στην σύγχυση δημιουργίας και Σωτηρίας, εντάξεως της ενανθρωπήσεως στο σχέδιο της βουλήσεως του Θεού, στηρίζεται και το Φιλιόκβε ), κατ’ εικόνα λέει ο Άγιος Μεθόδιος ο Ολύμπου. (Όχι και καθ’ ομοίωσιν)Εδώ λοιπόν περιέργως δέν τονίζεται η διαφορά της δημιουργίας του ανθρώπου, ο οποίος δέν είναι απλώς έργο του Λόγου, αλλά έργο των χειρών Του. 

Και πώς έγινε η καταστροφή, που ξεκινά απο τον Φλωρόφσκι ; Κατ’αρχάς ταυτίζοντας τις δύο εικόνες. Της κτίσεως και του Πατρός. Στην συνέχεια ταυτίζοντας τις άκτιστες ενέργειες με την υπόσταση του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Στην συνέχεια ταυτίζοντας την χάρη του Θεού, των ακτίστων ενεργειών, με το πνεύμα Άγιο του Κυρίου και με το Άγιο Πνεύμα. Καταργώντας την Θεοτόκο, η οποία σήμανε το τέλος του χρόνου και την αρχή της δευτέρας παρουσίας. Ταυτίζοντας λοιπόν τις άκτιστες ενέργειες με την Σωτηρία και την Υιοθεσία , την Εκκλησία. Δίνοντας το δικαίωμα στους Δυτικούς Θεολόγους να συνεννοούνται μαζί μας , διότι ομιλούν και αυτοί για την σταθερή (immanent) Αγία Τριάδα, εννοώντας την Φυσική Αγία Τριάδα. Οδηγώντας την πίστη πίσω, στον πανθεϊσμό και την ειδωλολατρία !

Ας το πούμε ξεκάθαρα! Η δημιουργία έγινε διά του Υιού, αλλά η Σωτηρία του ανθρώπου γίνεται μετά (μαζί μέ) του Υιού ! 

Εδώ κρύβεται και το Μυστήριο του κληρικαλισμού, που διέλυσε την εκκλησία του Κυρίου. Στην ταύτιση άκτιστης ενέργειας και προσώπου, η οποία προϋποθέτει την ταύτιση της ενανθρωπήσεως με την χάρη του Θεού.

Λέει ο Φλωρόφσκι« Η αποκάλυψις είναι έργον αγάπης και ελευθερίας, και δέν επιφέρει καμμίαν μεταβολήν εις την Θείαν φύσιν » [ Ταυτίζεται λοιπόν οικονομική καί αίδιος Τριάδα ].

Έτσι ακριβώς και η σημερινή Εκκλησία η οποία ενεργεί την συντήρηση τής Φύσεως και της κοινωνίας και του ανθρώπου μιμούμενη την δράση των ενεργειών του Θεού , δέν μπορεί να οδηγήσει τους Χριστιανούς στην Σωτηρία , στην ένωση με τον Κύριο , διότι οι ενέργειες των ανθρώπων , όπως και οι άκτιστες ενέργειες στήν φύση , τού Θεού , δέν επιφέρουν καμία μεταβολή στην ανθρώπινη φύση .

Και γι’αυτό δέν έχουμε πλέον Χριστιανούς και η εξομολόγηση των αμαρτιών αντικατέστησε την Μετάνοια.Γι’αυτό και οι Χριστιανοί αντιμάχονται σήμερα, το μόνο σωστό πράγμα, που εισήγαγαν οι Θεολόγοι μας απο τον προτεσταντισμό. Η Εκκλησία δέν είναι θρησκεία. Και δέν είναι δυνατόν να ενωθεί με τις άλλες θρησκείες. Και όμως η ένωσις των θρησκειών φέρνει ναυτία, αλλά η αλήθεια πώς η Εκκλησία δέν είναι θρησκεία , καταπολεμείται. 
Το κείμενο του Φλωρόφσκι στο οποίο αναφερόμαστε περιέχεται στον τόμο, “Ανατομία προβλημάτων της πίστεως”, των εκδόσεων Ρηγοπούλου. 
(Συνεχίζεται)
Αμέθυστος

ΣΧΟΛΙΟ

χαλαρωσε είπε

Καμμία απο τις ενέργειες δέν είναι ενυπόστατος ή αυθυπόστατος.

Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η θεία Χάρη δεν αποτελεί ουσία ούτε και υπάρχει «εν ιδία υποστάσει». Δεν είναι δηλαδή αυθυπόσταστη, αλλά ενυπόστατη. Και λέμε ότι είναι ενυπόστατη, επειδή θεωρείται στην υπόσταση άλλου.

Προέρχεται από την άκτιστη θεία ουσία και παραμένει αδιάσπαστα ενωμένη με αυτήν, ως φυσική ενέργειά της. Ενυπόστατη όμως παραμένει η θεία Χάρη και στα κτίσματα, που μετέχουν σ’ αυτήν, με την έννοια ότι και στα κτίσματα, δεν υπάρχει ως «συμβεβηκός»,(ΣΣ τυχαιως) αλλά ενυπάρχει σ’ αυτά φυσικώς. Αυτό σημαίνει ότι η θεία Χάρη, ενώ δεν αποτελεί ποτέ φυσικό ιδίωμα των κτισμάτων, βρίσκεται σ’ αυτά όχι με μια εξωτερική σχέση αλλά με μια χαρισματικώς φυσική σχέση.

Εδώ παρατηρούμε, ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μεταφέρει με πολλή επιτυχία την έννοια του ενυπόστατου από τη Χριστολογία –όπου καθιερώθηκε από τον Λεόντιο τον Βυζάντιο –στην θεολογία και ακόμη ειδικότερα στην θεολογία της θείας Χάριτος.

Ο θεολόγος της Χάριτος ορίζει τελικώς την θεία Χάρη ως την ενέργεια εκείνη του Θεού, που κατέρχεται φιλάνθρωπα για την σωτηρία, όσων αξιώνονται την ενότητα με τον Χριστό

επίσης

Η παροχή της θείας Χάριτος για την σωτηρία και θέωση του ανθρώπου αποτελεί κατεξοχήν έργο του Θεανθρώπου. Γι’ αυτό, τόσο η Καινή Διαθήκη όσο και η λειτουργική πράξη της Εκκλησίας κάνουν λόγο για την Χάρη του Χριστού. «Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών», σημειώνεται στην Αναφορά της θείας Λειτουργίας. Η θεία Χάρη χορηγείται και φανερώνεται στην κτίση και τον άνθρωπο με τον Χριστό και ειδικότερα με το σωτηριώδες έργο του Χριστού.

Το ενυπόστατο της θείας Χάριτος διασώζει την ενανθρώπιση από την ταύτιση με την άκτιστη ενέργεια. Εαν η θεία Χάρη δεν είναι ενυπόστατη αλλά αδέσποτη και απλά αναφέρεται ως φυσική ενέργεια της ουσίας τότε η υπόσταση καθίσταται ανυπόστατη ουσία. Αντιλαμβανόμαστε το ατόπημα. Η υπόσταση δεν υφίσταται με το υποστατικό της ιδίωμα αλλά ως μια άλλη έκφραση της ουσίας εκ του Πατρός. Είναι ένας Υιός ο οποίος δεν είναι σε θέση να σώσει διά της εναθρωπήσεως. Η ενανθρώπηση είναι βούληση του Πατέρα.

Στην ουσία υποπίπτουμε σε είδος σαβελλιανισμού. Όπου εδώ οι τρεις υποστάσεις ειναι εκφράσεις του ενός Θεού αλλά με αναφορά στην ουσία του. Όμως ενώ η ενεργεια είναι κοινή και φυσική εν τούτοις η πρωτοβουλία του Υιού στην σωτηρία μας είναι αναμφισβήτητη. 

Μία τέτοια υπόσταση λοιπόν, που ειναι ανυπόστατη ουσία είναι σαφές ότι ζωοποιείται από την έλευση της χάριτος. Δεν έχει υποστατικό ιδίωμα αλλά είναι η υπόσταση ταυτισμένη με την εμφανιση της άκτιστης ενέργειας. Με την εμφάνιση της άκτιστης ενέργειας έχουμε και την υπόσταση. Τουτέστιν έχουμε ταυτιση υποστάσεως και ενέργειας.

Η υπόσταση όμως χαρακτηρίζεται από το υποστατικό ιδίωμα και την ουσία. Η ενέργεια δεν είναι των υποστατικών, επειδή εκείνα τα χαρακτηρίζει η υπόσταση και όχι η ουσία. Άρα η ενεργεια είναι ενυπόστατη και θεωρείται στις υποστάσεις. Η ενέργεια νοειται γύρω από την θεία φύση ή των ουσιαστικών υποστάσεων.

Αναρτήθηκε από amethystos

=================================================

Αποσταγμα Πατερικης Σοφιας …

This image has an empty alt attribute; its file name is AVvXsEihpLtuYltYpH4_iyGNpiLw3spjeY1F9hob0jK2euN__9wKmTJ_UAsPROky9NxGk3LLmmRMK1cxjFK-w3Iw4VIjCu41nt5NLvtUAv8FifxBgL6UH64Q6g9hBU5axnxO4OwsM-L2Cw7Ow-YcuVj-I_4Nrn7j81EpWAyu-zwgYGMPbMY9AKPibSnhaS7okw=w1200-h630-p-k-no-nu

Ὁ Θεὸς δίνοντας μία κακιὰ ἀρρώστια στὸν ἄνθρωπο, τοῦ κόβει τὴν ἁμαρτία. Ἔτσι ἤ θὰ ἔχει ἐλαφρότερη κόλαση ἤ θὰ σωθεῖ ἂν μετανοήσει. 

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Ὁ κλῆρος στά ἔσχατα χρόνια θά γίνει ὄργανο τοῦ Ἀντιχρίστου. Θά διδάσκει τήν τυφλή ὑπακοή ὡς ἀρετή εἰρήνης καί σωτηρίας. Μιά ὑπακοή σατανική, πού θά ἀπαιτεῖ ἀπό τόν πιστό “ἄγνοια”, περιφρόνηση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ἀδιαφορία γιά τήν ἀλήθεια καί ἐπιφανειακή εὐσέβεια.

Ἅγιος Νήφων Κωνσταντιανής

Δέν ἀπαιτεῖται ἀπό ὅλους μας νά σώσουμε ἄλλους. Διότι λέγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος: «Ἄρα οὖν ἕκαστος ἡμῶν, ἀδελφοί, περί ἑαυτοῦ δώσει λόγον τῷ Θεῷ» (Ρωμ. ιδ’ 12). Καί πάλι λέγει: «Ὁ διδάσκων ἕτερον, σεαυτόν οὐ διδάσκεις»; (Ρωμ. β’ 21). Ἐνῶ ὁπωσδήποτε ὅλοι ἔχομε χρέος νά σώσωμε τόν ἑαυτό μας.

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος

Ἡ κολακεία εἶναι ἀποκρουστικὴ κακία, καλυμμένη μὲ τὸ προσωπεῖο τῆς φιλίας. Εἶναι ψεύτικο χάδι ποὺ ἐκδηλώνεται σὰν φιλία μόνο στὰ λόγια καὶ ὡς προθυμία καὶ βιασύνη γιὰ πράγματα ἀνάξια λόγου. Στὴν κολακεία ὅπως καὶ στὸ μνῆμα, μόνο τὸ ὄνομα τῆς φιλίας εἶναι γραμμένο. Ἡ κολακεία εἶναι κακία διεφθαρμένης ψυχῆς, ψυχῆς ἄρρωστης, ποὺ τίποτα τὸ ὑγιὲς δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτήν. Εἶναι δολία, δίχως ἱερὸ καὶ ὅσιο ἀσεβὴς, ἀνειλικρινὴς καὶἀπατηλή. Ἡ κολακεία διαφθείρει τὶς ψυχὲς ποὺ τὴν δέχονται.

Ἅγιος Νεκτάριος

Ὁ φθόνος εἶναι δίδαγμα τοῦ διαβόλου, ἀρραβῶνας κολάσεως, ἐμπόδιο στὴν εὐσέβεια, πρόσθετη σπορὰ ἐχθροῦ, δρόμος γιὰ τὴν κόλαση, στέρηση τῆς Βασιλείας τοῦ Οὐρανοῦ.

Μέγας Βασίλειος

Ἀνδρεία εἶναι τὸ νὰ μὴ βρίσκει κάποιον ἀπροετοίμαστο ὁ φόβος τοῦ θανάτου καὶ τὸν πανικοβάλει, τὸ νὰ ἔχει θάρρος στὰ δεινά, τόλμη στοὺς κινδύνους καὶ τὸ νὰ προτιμάει νὰ πεθάνει γιὰ τὸ καλό, παρὰ νὰ σωθεῖ μὲ αἰσχροὺς τρόπους.

Ἅγιος Νεκτάριος

Ἡ σιωπὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κίνησε καὶ αὐτὸν τὸν ἄδικο κριτὴ Πιλάτο σὲ εὐλάβεια καὶ ταπείνωση

Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος

Μὴ μισήσεις τὸν ἁμαρτωλὸ γιατὶ ὅλοι εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Καὶ ἂν ἀπὸ θεῖο ζῆλο κινεῖσαι ἐναντίον του, κλάψε μάλλον γιὰ λογαριασμὸ του. Καὶ γιατὶ τὸν μισεῖς ; Τις ἁμαρτίες του νὰ μισήσεις καὶ νὰ εὐχηθεῖς γι’ αὐτόν, γιὰ νὰ γίνεις ὅμοιος μὲ τὸ Χριστό, ὁ ὁποῖος δὲν ἀγανακτοῦσε κατὰ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀλλὰ προσευχόταν γι’ αὐτούς.

Ὅσιος Ἰσαak κ ὁ Σύρος

Ἡ ἀδιάκριτη συμπεριφορά, τὶς περισσότερες φορές, κάνει μεγαλύτερο κακὸ καὶ ἀπὸ τὴν συμπεριφορὰ τῶν πολὺ τρελῶν πού σπᾶνε κεφάλια, διότι οἱ ἀδιάκριτοι μὲ τὰ κοφτερὰ τους λόγια, πληγώνουν εὐαίσθητες καρδιὲς καὶ πολλὲς φορὲς τὶς τραυματίζουν θανάσιμα (φέρνουν ψυχὲς σὲ ἀπόγνωση).

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

Ὅπου ὑπάρχει (πραγματικὴ) ἀγάπη, ἐκεῖ ὑπάρχει καὶ ταπεινοφροσύνη καὶ ὅπου ὑπάρχει κακία, ἐκεῖ ὑπάρχει ὑπερηφάνεια.

Ὅσιος Νίκων τῆς Ὄπτινα

Ἡ ἀδιαντροπιὰ εἶναι ἰδιαίτερο γνώρισμα τοῦ κακοῦ καὶ τιποτένιου ἀνθρώπου καὶ ἡ ντροπὴ τοῦ σπουδαίου.

Μέγας Φώτιος

==================================================

Τὰ Θεοφάνεια στά Φάρασα τῆς Καππαδοκίας

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Τὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας» μνῆμες Φαρασιωτῶν Γερόντων, ἔκδοση Ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου» Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης 

Τὰ Θεοφάνεια – Μικρὰ Φῶτα 

Τὴν παραμονὴ τῶν Θεοφανείων οἱ Βαρασιῶτες τὴν ἔλεγαν «Μουτσούκκα Φῶτα», δηλαδὴ Μικρὰ Φῶτα. Πρωὶ-πρωί, νύχτα ἀκόμη, πήγαιναν στὴν ἐκκλησία, ὅπου γινόταν ὁ Ἁγιασμός. Ἔπιναν Ἁγιασμὸ καὶ ἔπαιρναν καὶ στὰ σπίτια τους, γιὰ νὰ ραντίσουν. Ἔβαζαν καὶ στὶς ποτίστρες, γιὰ νὰ πιοῦν καὶ τὰ ζωντανά τους. Μέχρι τὸ βράδυ τὸν τελείωναν.

Πολλοὶ ἐκείνη τὴν ἡμέρα λούζονταν, γιατί πίστευαν πὼς ἔτσι δὲν θὰ εἶχαν πονοκέφαλο ὅλον τὸν χρόνο. Ὁ παπὰς γύριζε τὸ χωριό, ράντιζε καὶ ἁγίαζε τὰ σπίτια καὶ τὰ ὑποστατικά. Τὸν συνόδευε ἕνα παιδὶ κρατώντας ἕνα μικρὸ μπακιρένιο σκεῦος, τὸ «σιτιλόκκο», γεμάτο μὲ Ἁγιασμό. 

Ἐκείνη τὴν ἡμέρα οἱ Φαρασιῶτες κρατοῦσαν αὐστηρὴ νηστεία. Ἔτρωγαν μόνο…νερόβραστα, γιὰ νὰ πιοῦν ἀνήμερα τῶν Θεοφανείων Μεγάλο Ἁγιασμό, ποὺ τὸν θεωροῦσαν σὰν Θεία Κοινωνία. Ὅλο τὸ ἀπόγευμα τῆς παραμονῆς ἔψαλλαν τὰ κάλαντα τῶν Φώτων.

Καὶ γιὰ τὰ Φῶτα εἴχαμε δικά μας κάλαντα. 
Μεγάλα Φῶτα Τὰ Θεοφάνεια, τὰ «Μεγὰ τὰ Φῶτα», ὅπως λέγονταν, μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία τοποθετοῦσαν στὸ κέντρο τοῦ ναοῦ τὴν κολυμβήθρα. Τὴ γέμιζαν νερὸ καὶ ἔψαλλαν τὴν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ. Στὸ τέλος ἄφηνε ὁ παπὰς μέσα στὴν κολυμβήθρα τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ γινόταν κατὰ κάποιο τρόπο, δημοπρασία. Ὅποιος πρόσφερε τὰ περισσότερα σὲ χρήματα ἢ σὲ εἶδος, ἔκανε τὸν σταυρό του καὶ τρεῖς μετάνοιες, ἔβγαζε τὸν Τίμιο Σταυρὸ ἀπὸ τὸ νερὸ καὶ τὸν ἀσπαζόταν.

Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ αὐτὸς χριόταν συμβολικὰ «ὁ νουνὸς» τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔπαιρνε στὸ σπίτι του τὴν εἰκόνα τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ τὸ Λάβαρο μὲ τὴν παράσταση τῆς Βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ. Τὰ ἱερὰ αὐτὰ τὰ φιλοξενοῦσε στὸ σπίτι του καὶ δεχόταν ἐπισκέπτες ἕως τὴν ἄλλη μέρα τῆς μνήμης τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου.

Ὁ χαιρετισμὸς τῆς μέρας ἐκείνης ἦταν: «Φῶτα τσαὶ (καὶ) καλημέρα» καὶ ἡ ἀπάντηση: «Σὲ σὲν τσαὶ σὸν κόσμον ὅλον». Δηλαδή: «Σὲ σένα καὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο». 
Τὸ τέλος τοῦ Δωδεκαημέρου Ἡ μνήμη τοῦ Τιμίου Προδρόμου Στὶς 7 Ἰανουαρίου γιόρταζαν τὴ μνήμη τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ ἔκλεινε ὁ κύκλος τοῦ Δωδεκαημέρου. Ὁ κόντζορος, ποὺ ἔκαιγε δίπλα στὸ εἰκονοστάσι ὅλο τὸ Δωδεκαήμερο, ἔσβηνε. Τὸ ἱερὸ Λάβαρο τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μαζὶ μὲ τὰ ἅγια εἰκονίσματα μὲ μία κατανυκτικὴ τελετὴ ἐπέστρεφαν στὸν ναό.

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ Στοχαστής

============================================