Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΑΙ ΕΥΤΕΛΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕΩΣ (6)-Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ


Ας συνεχίσουμε όμως στην ευτελέστερη, κοσμική εκδοχή τής απομυθοποιήσεως, διότι ο Φλωρόφσκι με την ταύτιση των εικόνων στον Θεό, τής Δημιουργίας καί τής Ενανθρωπήσεως, μας προσέφερε την ουσία της εκκοσμικεύσεως της Εκκλησίας. Αποθέωση της οποίας είναι η θεολογία του Ζηζιούλα, ότι ο Επίσκοπος είναι η εικών του Πατρός και η Θ. Ευχαριστία η εικόνα της Εκκλησίας. Μια καταπληκτική αλυσίδα εικόνων με τελευταία την Σύναξη των πιστών σαν εικόνα των εσχάτων. Μια καταπληκτική εικονική πραγματικότης η οποία δια της γριάς αναλογίας απαιτεί και την ομοίωση της Βασιλείας.
Ο Σέλερ (Max Scheler) λοιπόν, στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου του “Η θέση του ανθρώπου στον κόσμο”, δηλώνει πως η ιδέα ενός θεού “πνευματικώς αδύναμου” ο οποίος όμως “γίγνεται” και πραγματοποιείται, ελευθερώνοντας την δημιουργική ώθηση στην πραγματικότητα, μας ελευθερώνει από την ψευδή αντίληψη μιας δημιουργίας εκ του μηδενός, υπέρ της ιδέας μιας συνεχούς δημιουργίας.
Αυτή ακριβώς η ιδέα ανήκει στον πανθεϊσμό . Πως συνεχίζει τους στοχασμούς του όμως ο εξελικτικός πανθεϊσμός :  Δεν είναι δυνατόν, λέει, ο θεός να έκανε μια στάση. Διότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η έννοια της στάσεως, είναι ο χρόνος. Ο θεός δημιουργεί και τον χρόνο μαζί με όλη την δημιουργία και ακριβώς αυτή η πράξη, η ενέργεια του θεού, μέσω του χρόνου, να δώσει συνέχεια στην ύπαρξη, μας φανερώνει την ίδια οντολογική μεταμόρφωση με την ενέργεια της εκ του μηδενός δημιουργίας.
Γι’ αυτόν τον λόγο και θεωρείται εκκοσμίκευση η ιδέα του Big Bang. Μια επανάληψη των ιδεών της Βίβλου, χωρίς τον άνθρωπο.
Όλα τα πράγματα, συνεχίζουν οι πιστοί της εξελίξεως, γίνονται κατανοητά, μέσα στο ιστορικό πλαίσιο στο οποίο εμφανίστηκαν. Η εκ του μηδενός δημιουργία είναι η χριστιανική απάντηση στον διάλογο με τον Πλάτωνα. Εκ του μηδενός, σημαίνει πως δεν υπάρχει μια πρώτη ύλη και επομένως η δημιουργία γίνεται χωρίς αυτή, χωρίς κανένα δημιουργό και επομένως η δημιουργία είναι στον θεό, δεν είναι εκ του θεού, κάτι όμως που σημαίνει πανθεϊσμός. (Αυτό το ίδιο διδάσκει και ο Φλωρόφσκι δηλώνοντας πως η εικών της δημιουργίας υπήρχε προ των αιώνων στην θέληση του θεού).
Η δημιουργία όμως, συνεχίζουν, δεν είναι η ουσία του θεού, επομένως εάν είναι “εκ”, δεν μπορεί να είναι “εκ του μηδενός” παραμένοντας ταυτοχρόνως “στον θεό”. Επομένως η Δημιουργία δεν είναι ούτε απ’ έξω, ούτε ανεξάρτητη από τον θεό, τον Δημιουργό.
Πρέπει λοιπόν να βρούμε το κουράγιο να διαλαλήσουμε, λένε, όπως και οι τέσσερις ευαγγελιστές στον καιρό τους, οι οποίοι τόλμησαν να δηλώσουν πως η διαθήκη του Γιαχβέ με τον λαό του καταργήθηκε, και πως στην Εκκλησία δεν υπάρχει άρσεν και θήλυ, Έλληνας και Ιουδαίος, πως ήρθε η ώρα να ελευθερωθούμε από την κούνια του μονοθεϊσμού της Καθολικής Εκκλησίας και να διεκδικήσουμε την καθολικότητα του αναστημένου Χριστού.
Ο Σέλερ λοιπόν επιμένει, πάντοτε στο ίδιο κείμενο: «Ο άνθρωπος, την στιγμή κατά την οποία γεννιέται σαν άνθρωπος (και επομένως συνειδητοποιεί τον εαυτό του και είναι ικανός να τα αντικειμενοποιήσει) πρέπει ταυτοχρόνως να συλλάβει την πιο καθολική ιδέα ενός υπερκοσμικού όντος, απολύτου και αιωνίου . Δηλαδή η συνείδηση του εαυτού, του κόσμου και του θεού σχηματίζουν μια δομική αδιάσπαστη ενότητα.

Την στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος αναγνωρίζεται έκ-κεντρος από την Φύση, και γνωρίζεται σκεπτόμενος, εκείνη την ίδια την στιγμή συνειδητοποιεί την ανάγκη υπάρξεως ενός απολύτου Είναι, το οποίο θα μπορέσει να αγκυροβολήσει το κέντρο του . Ενός θεού δηλαδή ο οποίος γίγνεται, ο οποίος συγκεντρώνει και πραγματοποιεί τον εαυτό του μέσα στον άνθρωπο, ο οποίος είναι γι’ αυτόν τον λόγο, ένα μερικό κέντρο, ένα αποσπασματικό κέντρο του πνεύματος και της ορμής (του όλου) δηλαδή του καθ’ εαυτού Είναι».
Υπάρχουν δύο είδη ανθρωπολογίας : 

μια ανθρωπολογία ανιούσα, ανοδική, από το bigbang, Σύμπαν, στους πιθήκους, στον άνθρωπο, στο κομπιούτερ και μία ανθρωπολογία κατιούσα, κατερχόμενη, που είναι η ανθρωπολογία όλων των θρησκευτικών παραδόσεων, είτε λόγω απορροής, είτε λόγω ενός πεσμένου θεού, είτε ενός πεσμένου αγγέλου, είτε ενός θεού βυθισμένου στην ύλη (ο γνωστός Γνωστικισμός με τα δεκάδες συστήματά του).

 Σε μια θρησκευτική ας πούμε προοπτική, η αρχή δεν μπορεί να είναι το τίποτα, η ύλη, αλλά το πνεύμα ή ο θεός. Και επομένως όλες οι παραδόσεις της ανθρωπότητος αναγνωρίζουν την ίδια τριάδα: ύλη, συνείδηση και … κόσμο, θεό, άνθρωπο… Υπάρχει δηλαδή κάτι που ανήκει στην ανθρώπινη σύσταση, όπως η τροφή, το γέλιο κ.τ.λ. Κάθε άνθρωπος έχει συνείδηση πως υπάρχει μια γη, ο άνθρωπος και ο ουρανός. Υπάρχει δηλαδή μια θεανθρωποκοσμική καθολικότης.
Μπορούμε να ελευθερωθούμε εύκολα επομένως από το απόλυτο Είναι, από την ανθρωπομορφική έννοια του προσώπου, διότι εκτός των άλλων από την Σύνοδο της Χαλκηδόνος και μετά, ο θεός δεν είναι Ουσία. Να συναντήσουμε επομένως εύκολα, τον Ινδουισμό, το απρόσωπο θείο, την κοσμική ψυχή.
Φτάνοντας μέχρι το δόγμα της μη-δυϊκότητος, του μη δυϊσμού, που ονομάζεται επίσης, χωρίς δεύτερο, Advaita. Καταργώντας ταυτοχρόνως και το ήθος του ανθρώπου και το νόημα κάθε ηθικής πράξεως.
Σε έναν παλιό διάλογο του Αϊνστάιν με τον Ταγκόρ διαβάζουμε τα εξής:

Αϊνστάιν: Υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις για την Φύση του Σύμπαντος. Ο κόσμος ως ενότητα που εξαρτάται από την ανθρωπότητα και ο κόσμος ως πραγματικότητα ανεξάρτητη από τον ανθρώπινο παράγοντα.

Ταγκόρ: Αυτός ο κόσμος είναι ένας ανθρώπινος κόσμος και η επιστημονική του άποψη είναι αυτή του επιστημονικού ανθρώπου. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει ο κόσμος εκτός από εμάς: είναι ένας σχετικός κόσμος, του οποίου η πραγματικότης εξαρτάται από την συνειδητότητά μας.

Σήμερα όμως επικρατεί η άποψη ενός άλλου επιστήμονος, που είναι η σύνθεση αυτών των δύο ακραίων θέσεων. Μπορ: Η αντικειμενική ύπαρξη του κόσμου δεν έχει κανένα νόημα, ανεξάρτητο από τον ανθρώπινο νου (την διάνοιαθα λέγαμε).
Ας προσέξουμε την παρεμβολή του νοήματος και την ανάγκη της ερμηνείας, η οποία μας ξαναγυρίζει στο υποκείμενο και στην αρχαία γνώμη, και στην ηθική πράξη, προέκταση της οποίας είναι η τεχνολογία.

Όσον αφορά την σύνοδο της Χαλκηδόνος, ας θυμίσουμε ότι επετεύχθη ο χωρισμός φύσεως και προσώπου. Και ενώ ούτε η φύσις ταυτίζεται με την Ουσία, ούτε το πρόσωπο με την υπόσταση, οι Δυτικοί συμπεραίνουν ελάφρά τη καρδία, πως έπαψε πλέον ο θεός να είναι Ουσία. Όπως και ο δικός μας Ζηζιούλας και ο δικός μας Γιανναράς.

Συνεχίζοντας όμως ακαταμάχητα ο Σέλερ, την εκκοσμίκευση του Λατινικού δόγματος, την οποία ονομάζει ανθρωπολογία, προτείνει την αντικατάσταση της λειτουργικής ζωής με μια κοινωνία, με μια συνυπευθυνότητα, με μια ταυτότητα πνευματικού τύπου, κάτι που συστήνει τον τρόπο συμμετοχής του ανθρώπου στον θεό, ο οποίος με την σειρά του πραγματοποιείται και ολοκληρώνεται στον άνθρωπο.

Αυτή η πραγμάτωση και η συμμετοχή αναδεικνύουν λοιπόν και ένα τέλος της Ιστορίας, μια μοίρα του ανθρώπου : Διότι αυτό το απόλυτο Είναι, το οποίο στη αρχή της Ιστορίας δεν έχει καν το όνομα του Θεού, θα το αποκτήσει στο τέλος άρα στην πραγματοποίηση των αξιών εκ μέρος του ανθρώπου . Και αυτή την αμοιβαία περιχώρηση, ο Σέλερ, την όνόμασε πανενθεϊσμό. Και τον χρόνο που τρέχει την Ιστορία προς το έσχατον, μπορούμε να τον ονομάσουμε “χροναιωνιότητα”.
Τα προβλήματα που προκύπτουν αναγκαίως από την φιλοσοφία του εξελικτικού πανθεϊσμού, μπορούν να λυθούν εύκολα με την βοήθεια του Ινδουισμού. Με τον τραγέλαφο του Αριστοτέλη . Διότι πώς μπορεί να ξεπεραστεί ο δυαλισμός από την στιγμή που μέσα στην φιλοσοφία αυτή καιροφυλακτεί η αντίθεση ανάμεσα στο πνεύμα και στην ορμή ; 
Με τον από μηχανής θεό της Advaita, της Μάγια, της ψευδαισθήσεως. Η Μάγια αυτή χρειάζεται το “τρίτο μάτι”, την μυστικιστική εμπειρία, την υπέρβαση της σκέψης. Η σκέψη καταλαβαίνει, καταλαμβάνει, μειώνει το Ένα, ad unum, και η μόνη της λύση είναι η διαλεκτική του Χέγκελ (βεβαίως αγνοείται η αρχαία διαλεκτική). Νομίζει η διαλεκτική πως η ίδια η δομή της πραγματικότητος είναι διαλεκτική. Μόνο που διαψεύδεται από το παράλογο και το ασυνείδητο.
Χ
ωρίς το τρίτο μάτι, τον μυστικισμό, δεν υπάρχει ολότης, άνθρωπος.

Πέρα και πάνω από τον ορθολογισμό υπάρχει μια συνειδητότητα ενός άλλου τύπου η οποία δεν είναι καν μια ενοποιός σύλληψη της πραγματικότητος. Δεν μπορώ ποτέ να πω, σε καταλαβαίνω και δεν σε καταλαβαίνω. Υπάρχει κάτι στον άνθρωπο και αυτό είναι το πνεύμα! Το οποίο δεν εκφράζεται ούτε με το δυϊσμό, ούτε με τον μονισμό.
Όταν η σημερινή προτεσταντική θεολογία, ιδίως ο Ράνερ, δηλώνει πως χάσαμε το Άγιο πνεύμα, και προτείνει μια θεολογία του Αγίου πνεύματος, προτείνει μια υποταγή του πνεύματος στον Λόγο. Κάτι απαράδεκτο (τραγική ειρωνεία της θεολογίας. Αντιμετώπισε με μεγάλη δυσκολία την φανταστική υπαγωγή Αγίου πνεύματος στον Λόγο).
Το πνεύμα όμως είναι αρμονία, δεν είναι ενότης αλλά δεν είναι δυσαρμονία. Συνεχίζει ο Χριστιανοβουδισμός, τον οποίο παρουσιάζουμε.

 Και η θέωσις, που είναι η καρδιά της Ορθοδοξίας, αλλά δεν είναι αποκλειστικότητά της, είναι η αποκατάστασις των πάντων, η ανακεφαλαίωσις, την οποία μάλιστα απωθούμε και φοβόμαστε ακόμη και σαν έννοια. Και καταλήξαμε να φτιάξουμε μια παράδοση στην οποία από φόβο μήπως γίνουμε θεοί, γινόμαστε ζώα.
Η θέωση βρίσκεται σε όλες τις θρησκευτικές παραδόσεις, ακόμη και στην αιγυπτιακή. Αυτό το πνεύμα λοιπόν που κυριαρχεί στον χριστιανοβουδισμό είναι μια διάμετρος κύκλου χωρίς κέντρο. Η διάμετρος προηγείται του κέντρου, διότι δεν υπάρχει κέντρο χωρίς την διάμετρο (ούτε διάμετρος χωρίς τον κύκλο).
Έτσι όταν ανακαλύπτω την θέωσή μου, ανακαλύπτω τον εαυτό μου σαν κέντρο αλλά πρέπει να έχει προηγηθεί η ανακάλυψη της διαμέτρου (του απείρου). Εάν όμως πω πως αυτό είναι το κέντρο όλης της πραγματικότητος, τότε γίνομαι ειδωλολάτρης. Έχω μια έννοια των πραγμάτων. Μια συν-λογή, ένα con-ceptus.
Αυτή είναι εν ολίγοις η σημερινή πραγματικότης, πέραν του προτεσταντισμού ή καλύτερα μαζί με τον προτεσταντισμό! ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ.
Μπορούμε να κατανοήσουμε κάτι ; Βλέπουμε την αλήθεια που βιάζεται ; Καλώς. Διαφορετικά είμαστε ακόμη μακρυά νυχτωμένοι.
Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από amethystos

=====================================================

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος: Ο μείζων εν γεννητοίς γυναικών

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος... Μέ τόν χρωστήρα τοῦ Κόντογλου καί τήν πένα τοῦ  Παπαδιαμάντη - Χριστιανική Φοιτητική Δράση

        Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων προφητών και ομολογητών της πίστεώς μας.

Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τον χαρακτήρισε ως το μέγιστο άνθρωπο που φάνηκε στον κόσμο: «αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού» (Ματθ.11,11). Η αγία μας Εκκλησία τον έθεσε σε τιμή μετά τη Θεοτόκο, μάλιστα στην εικονογραφία παριστάνεται μαζί με την Παναγία μας να ικετεύει για τη σωτηρία του κόσμου. Είναι η γνωστή εικονογράφηση της «δεήσεως»

Ο μεγάλος αυτός άνδρας πάνω απ’ όλα είναι ο πρόδρομος της εμφανίσεως του Χριστού στον κόσμο, αυτός που άνοιξε το δρόμο να περάσει ο Λυτρωτής μας. Είναι ο μεγάλος αγγελιοφόρος της πιο χαρμόσυνης και ελπιδοφόρας αγγελίας όλων των εποχών: της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Είναι ο κομιστής και ο διαπρύσιος κήρυκας της μετάνοιας και ο άτεγκτος ελεγκτής της ανομίας και της αμαρτίας.      

Σύμφωνα με τις αγιογραφικές μαρτυρίες ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος υπήρξε κορυφαίο όργανο της θείας πρόνοιας και του έργου της σωτηρίας του κόσμου, διαδραματίζοντας πρωτεύοντα ρόλο. Μεγάλοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης είχαν προφητεύσει για το πρόσωπό του και τη δράση του. Ο προφήτης Μαλαχίας προανήγγειλε τη βουλή του Θεού για την εμφάνιση του Τιμίου Προδρόμου: «Ιδού εγώ εξαποστέλλω τον άγγελόν μου, και επιβλέψεται οδόν προ προσώπου μου, και έξαίφνης ήξει εις ναόν εαυτού Κύριος, όν υμείς ζητείτε, και ο άγγελος της διαθήκης, όν υμείς θέλετε. Ιδού έρχομαι, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ» (Μαλ.3,1).      

Η γέννησή του υπήρξε θαυμαστό γεγονός, διότι γεννήθηκε από μητέρα στείρα. Ήταν γιος του ευσεβή ιερέα Ζαχαρία, από την εφημερία Αβιά (Α΄Βασιλ.24,10) και της Ελισάβετ (Λουκ.1,7) η οποία καταγόταν από τον ιερατικό οίκο «Ααρών» (Λουκ.1,5). Ο αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάστηκε στο Ζαχαρία την ώρα που θυμίαζε στο ναό, για να του αναγγείλει τη γέννηση του παιδιού του. Για την καλόπιστη απιστία του έμεινε άλαλος ως τη γέννησή του. Ο Ιωάννης ήταν εκλεγμένος από το Θεό «εκ κοιλίας μητρός», διότι όταν επισκέφτηκε η Θεοτόκος τη συγγενή Της Ελισάβετ, ούσες έγγειοι και οι δύο άγιες γυναίκες, «εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής» (Λουκ.1,41). Με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος έγνωσε ο Πρόδρομος, ως βρέφος αγέννητο ακόμη, τον ερχομό του Κυρίου και χάρηκε !

Το όνομά του σημαίνει δώρο Θεού (Θεοχάρης για την ακρίβεια), και ήταν επιλογή του ιδίου του Ζαχαρία, διότι πίστευε ακράδαντα ότι το παιδί αυτό ήταν χάρισμα του Θεού, για τον ίδιο και για όλη την ανθρωπότητα. Αυτό αποδεικνύεται από τις προφητικές ρήσεις του αγίου ιερέα, μετά τη «λύση» της γλώσσας του.        

Μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον ευσέβειας, πίστεως στο Θεό και εναγώνιας αναμονής του Μεσσία. Οι άγιοι γονείς του γέμισαν την ψυχή του με την βεβαία προσμονή του Λυτρωτή του κόσμου. Τον έμαθαν να κλείνει ερμητικά τα αφτιά του στην κοσμική σαπίλα και να αποστρέφεται την αμαρτία, διότι έπρεπε να τους βρει ο Μεσσίας καθαρούς, όσο γινόταν, ώστε να σχηματιστεί ο αρχικός πυρήνας των συνεργατών Του.       

Σε ηλικία τριάντα ετών αποσύρθηκε στην έρημο της Ιουδαίας για να ζήσει βίο ασκητικό, για την προσωπική του κάθαρση. Αυτό έκαναν και άλλοι ευσεβείς Ιουδαίοι της εποχής του, όπως οι Εσσαίοι, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει ολόκληρες κοινότητες ασκητών στην περιοχή της Νεκράς Θαλάσσης. Ο Ιωάννης πιθανότατα δεν ανήκε σε αυτές τις ομάδες, διότι η ιδέα του περί του αναμενόμενου Μεσσία είναι ριζικά διάφορη από εκείνη των Εσσαίων, οι οποίοι περίμεναν δύο Μεσσίες.

Ζούσε με προσευχή και νηστεία. Ως ένδυμα είχε τρίχες καμήλας και έτρωγε ακρίδες (βλαστάρια φυτών της ερήμου) και μέλι από αγριομέλισσες. Δεν αρκούνταν μόνο στην προσωπική του άσκηση, αλλά εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα, ως «ρήμα Θεού» (Λουκ.3,2), φώναζε με γοερή φωνή πάνω από τους γυμνούς βράχους της ερήμου, για να ακουστεί όσο το δυνατό μακρύτερα: « μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών » (Ματθ.3,3).

Κήρυσσε «βάπτισμα μετανοίας εις άφεσιν αμαρτιών» (Μαρκ.1,4), και βάπτιζε τα πλήθη στα νερά του Ιορδάνη, « εξομολογούμενοι τας αμαρτίας αυτών » (Ματθ.3,6), αφού «εξεπορεύετο προς αυτόν πάσα η Ιουδαία χώρα και οι Ιεροσολυμίται» (Μάρκ.1,5). Ταυτόχρονα δίδασκε τους πολυάριθμους επισκέπτες του, την ευσέβεια και τη δικαιοσύνη και στηλίτευε την ασέβεια και την αδικία, αλλά και «πολλά μεν ουν έτερα παρακαλών ευηγγελίζετο τον λαόν» (Λουκ.3,18).         Η συνάντησή του με το Χριστό και η βάπτισή Του από τον Πρόδρομο υπήρξε η κορυφαία στιγμή για το θεοφόρο άνδρα. Πληρωμένος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος προανάγγειλε την έλευση του Σωτήρα: «ο οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μου εστίν. Ου ουκ ειμί ικανός τα υποδήματά βαστάσαι. Αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί. Ου το πτύον εν τη χειρί αυτού, και διακαθαριεί την άλωνα αυτού, και συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω» (Ματ.3,11-12).

Από μακριά διέκρινε το Χριστό και ομολόγησε: «Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου. Ούτος εστιν περί ου εγώ είπον» (Ιωάν.1,29). Η ομολογία ; Του και η μαρτυρία του υπήρξε καταλυτικός παράγων για τα παραβρισκόμενα πλήθη . Είναι η πρώτη μεγάλη δημόσια αναγνώριση του ερχομού του Μεσσία. Επίσης συγκλονιστικό γεγονός υπήρξε και η τελετή της βαπτίσεως του Κυρίου από τα χέρια του Ιωάννη, την οποία επισφράγισε η φανέρωση της Αγία Τριάδος.

Το αξιοσημείωτο στη βάπτιση του Κυρίου είναι η άρνηση του Προδρόμου να βαπτίσει το Χριστό, διότι ο θεοφόρος άνδρας διέγνωσε την απόλυτη αναμαρτησία Του και είχε τη συναίσθηση της τυπικότητας του βαπτίσματος του δικού του, το οποίο ήταν τύπος του αγίου Βαπτίσματος της Εκκλησίας του Χριστού, ως το μόνο που μπορεί να αναγεννήσει τον άνθρωπο.        

Στόχος του Τιμίου Προδρόμου υπήρξε κυρίως η πολιτική και πνευματική εξουσία της εποχής του, η οποία είχε φτάσει σε έσχατα σημεία κατάπτωσης και ηθικής σήψης. Πυρωμένος από θείο ζήλο, αλλά και αγανάκτηση ο ιερός άνδρας μύδρους κατά των δυναστών του λαού. Ήταν κυριολεκτικά ασυμβίβαστος και ασκούσε κριτική προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες της παρουσίας του. Καταφέρθηκε εναντίον των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων, οι οποίοι στο όνομα του Θεού και της υποκριτικής τους ευσέβειας καταπίεζαν και εκμεταλλεύονταν αφόρητα το λαό.

Τους χαρακτήριζε δημόσια ως «γεννήματα εχιδνών» και τους προειδοποιούσε ότι αν δεν μετανοήσουν δε θα ξεφύγουν «από της μελλούσης οργής» (Ματθ.3,8). Με παραστατικότατο τρόπο τους ανάγγειλε πως ήδη, με τον ερχομό του Μεσσία «η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται και παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Ματθ.3,10).        

Ιδιαίτερος στόχος του έγινε η διεφθαρμένη πολιτική εξουσία της εποχής του. Τα διάφορα ανδρείκελα – εξωμότες συμπατριώτες του ασκούσαν τυραννική εξουσία για λογαριασμό της σιδερόφρακτης κοσμοκράτειρας Ρώμης. Ενώ ο λαός στέναζε κάτω από την πιο σκληρή δουλεία και λιμοκτονούσε, αυτοί ζούσαν μέσα στη χλιδή, τις ατέλειωτες διασκεδάσεις και την ανηθικότητα. Ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στον ακόλαστο και διεφθαρμένο «τετράρχη» Ηρώδη «περί πάντων ων εποίησε πονηρών» (Λουκ.3,19).

Αυτός συζούσε παράνομα με την Ηρωδιάδα, τη γυναίκα του αδελφού του, αδιαφορώντας για τον σκανδαλισμό που προκαλούσε στον ευσεβή λαό η φρικτή μοιχεία του. Φώναζε κάτω από τα ανάκτορά του με όλη τη δύναμη της ψυχής του, ελέγχοντας το μοιχό βασιλιά: «ουκ έξεστί σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου» (Μαρκ.6,18). Ο θρασύς και ακόλαστος μονάρχης συνέλαβε και έκλεισε στη φυλακή τον διαπρύσιο ελεγκτή.  Δεν τον σκότωσε, διότι «εφοβήθη τον όχλον, ότι ως προφήτην αυτόν είχον» (Ματθ.18,5).

Αλλά και από το ολοσκότεινο και υγρό δεσμωτήριο ο Ιωάννης επαναλάμβανε ακατάπαυτα τον δριμύ του έλεγχο, ο οποίος έγινε πολύ ενοχλητικός στα αυτιά παράνομου ζευγαριού και των αυλικών του. Η Ηρωδιάδα αποδείχτηκε πιο διεφθαρμένη από τον Ηρώδη, «ενείχεν αυτώ και ήθελεν αυτόν αποκτείναι και ου ηδύνατο» (Μαρκ.6,19). Γι’ αυτό παγίδευσε με όρκο τον παράνομο σύντροφό της, με το δαιμονικό πορνικό χορό της κόρης της Σαλώμης και κατόρθωσε να αποκεφαλίσει τον Ιωάννη και να σιγήσει το εύλαλο στόμα του !      

Μετά από αυτό, «ακούσαντες οι μαθηταί αυτού ήλθον και ήραν το πτώμα αυτού, και έθηκαν αυτό εν μνημείω» (Μαρκ.6,29). Όμως ούτε τα τιμημένα λείψανά του βρήκαν ανάπαυση στον τάφο. Ο παρανοϊκός αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης (361-363) τα έκαψε και τα εξαφάνισε με δαιμονική μανία!        

Αλλά και μετά το μαρτυρικό του θάνατο ο Τίμιος Πρόδρομος συνέχισε να συμβάλλει στο έργο της σωτηρίας του κόσμου. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, έγινε ο διαπρύσιος κήρυκας της εν Χριστώ απολυτρώσεως και στον Άδη, προετοιμάζοντας τα εκεί πνεύματα να δεχτούν τον Κύριο και να προσκολληθούν με Αυτόν κατά τη λαμπροφόρο Ανάστασή Του.        

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων ανδρών της πίστεώς μας , διότι διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στη διαδικασία της σωτηρίας του κόσμου .  Το πρόσωπό του αποτέλεσε το μεταίχμιο της Παλαιάς Διαθήκης και γενικά του αρχαίου κόσμου και της Καινής Διαθήκης, του νέου εν Χριστώ ανακαινισμένου κόσμου.

Είναι ταυτόχρονα ο έσχατος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης και ο πρώτος της Καινής.  Είναι ο πρόδρομος του Κυρίου, ο οποίος, όπως είδαμε, άνοιξε και λείανε το δρόμο να περάσει Εκείνος. Οι δικοί του μαθητές αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα των μαθητών του Χριστού. Ο Ανδρέας, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, ανήκαν στον κύκλο του Ιωάννη. Μάλιστα ο ίδιος τους προέτρεψε να ακολουθήσουν το Χριστό, διότι η αποστολή του είχε λήξει. Είναι ο μεγάλος κήρυκας της μετάνοιας και της επιστροφής των ανθρώπων στις «ευθείες τρίβους» του Θεού (Μαρκ.1,3).

Υπήρξε ο μέγας ελεγκτής της ανομίας και ένα από τα θαρραλέα στόματα όλων των εποχών, ο οποίος δε δείλιαζε μπροστά στους ισχυρούς της εξουσίας και του πνεύματος να ορθώσει λόγο ελεγκτικό με σκοπό να επαναφέρει στην τάξη και το νόμο τους παραβάτες της ηθικής και του δικαίου. Υπήρξε η ενσάρκωση της άσκησης και της θυσίας του προσωπικού θελήματος, διότι δε ζούσε πια για τον εαυτό του, αλλά  για να επιτελέσει την υψηλή αποστολή που του ανέθεσε ο Θεός. Ο άγιος Ιωάννης υπήρξε ο πρώτος και μεγαλύτερος ασκητής της Εκκλησίας μας και το πρότυπο όλων των κατοπινών μυριάδων ασκητών Της.          

Για όλα αυτά η αγία μας Εκκλησία τιμά ιδιαιτέρως τον Πρόδρομο του Κυρίου, κατατάσσοντάς τον στην κορυφή των ιερών προσώπων Της. Περισσότερες από έξι φορές το χρόνο με ισάριθμες εορτές, τιμά το ιερό του πρόσωπο. Πλήθος ναών σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο είναι αφιερωμένοι σ’ αυτόν και χιλιάδες πιστοί φέρουν με καμάρι το σεπτό του όνομα. Το ίδιο και μια πλειάδα πόλεων χωριών καιτοπωνυμιών φέροντας το όνομά του δηλώνοντας τη μεγάλη προσωπικότητά του. Οι πιστοί χριστιανοί  με το αλάνθαστο αισθητήριο της πίστης τους γνωρίζουν την υψηλή του θέση, κοντά στο Λυτρωτή μας Χριστό, στη θριαμβεύουσα Εκκλησία, και γι’ αυτό τον παρακαλούν να δέεται αέναα για τη σωτηρία των ιδίων και του κόσμου.      

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

===========================================

Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.

Posted on

Γράφει ο Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr

Αρχικά, να γίνει ξεκάθαρο πως το άρθρο αφορά μόνο συνειδητούς ορθόδοξους Χριστιανούς και κανέναν άλλο. Για τους υπόλοιπους «όλα επιτρέπονται», που λέει και ο Ντοστογιέφσκι.

Παρατηρώ πως και χριστιανικά ιστολόγια, πατάνε την μπανανόφλουδα, με τον γνωστό τενίστα- εικάζω λόγω άγνοιας. Όμως, πριν δώσουμε την τροφή – εμείς τα νήπια, πρέπει να κάνουμε και μια έρευνα. Ας μην γινόμαστε σαν τους άλλους που κάνει μια ψευτοανταρσία ο εκάστοτε δεσπότης (και ενώ έχει πει 1000 ανοησίες) και τον ονομάζουν άξιο ή και άγιο.

Η εκκλησία μας, άνα τους αιώνες, είχε μέλη τα οποία έχυσαν το αίμα τους, βρέθηκαν σε εξορίες, υπέμειναν τα πάνδεινα, για να μας παραδώσουν την πίστη ανόθευτη. Και εμείς σήμερα τι κάνουμε; Εκθειάζουμε έναν άνθρωπο για την “ομολογία πίστεως” του, τα Χριστιανικά του έργα κλπ. Δεν βλέπουμε πέρα από αυτό. Δεν βλέπουμε ότι κάτι τέτοια πρότυπα φέρνουν τον οικουμενισμό, ανεπαίσθητα, μέσα στα σπίτια μας.

Για να μην παρεξηγηθώ (σήμερα που πρέπει να αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ελέφαντας – συνεχώς), ο Τζόκοβιτς έκανε πολύ καλά που αντέδρασε, χαιρόμαστε γι’ αυτό, τον αγαπάμε, μπορεί να είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος, όμως παράλληλα απέχει πολύ από το να θεωρείται ένα συνειδητό μέλος της εκκλησίας. Αύριο βέβαια μπορεί να είναι και άγιος. Αυτό όμως εμείς δεν το ξέρουμε.

Πρώτα πρώτα, ξέρουμε τι πραγματικά πιστεύει ο Τζόκοβιτς ή αναπαράγουμε ό,τι βρούμε;

Προσωπικά, θεωρώ πως τα έχει κάνει σαλάτα στο μυαλό του. Κάποιος άλλος μπορεί να πει ότι είναι μέρος του συστήματος (σε ένα ακραίο -;- σενάριο).

Ο ίδιος δηλώνει:

«Πιστεύω στον Θεό, πιστεύω στους αγγέλους, πιστεύω στο σύμπαν και τις ανώτερες δυνάμεις που σε βοηθούν όταν το χρειάζεσαι περισσότερο». [1]

Σε ανώτερες δυνάμεις όμως και σε «Θεό», πιστεύουν και οι μασόνοι και οι αλλόθρησκοι.

Πολλοί θα δείτε τις παρακάτω εικόνες στα κοινωνικά δίκτυα και τα ιστολόγια:

Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.
Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.
Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.

Φυσικά θα δείτε και την δήλωση που έκανε τους Χριστιανούς να πανηγυρίσουν και να απαλλαχθούν (;) από κάποια κόμπλεξ τους.

“Πρώτα είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος και μετά τενίστας” (δήλωση κατά την βράβευση του από την Σέρβικη Εκκλησία το …κοντινό 2012 – σιγά μην ήταν μετά από κάποια νίκη σε “γκραν σλαμ”) [2] (…Λες και έχουμε ανάγκη τους τραγουδιστές και τους τενίστες για να στερεωθούμε στην πίστη. Λες και δεν είμαστε τέκνα Βασιλέως και θα χρειαστώ εγώ τον εκάστοτε αθλητή για να νιώσω υπερήφανος για την πίστη μου ή τον κάθε επιστήμονα – “αχ, Τσιόδρα και Γιαμαρέλλου”).

Ένταξει, τα είδαμε τα ανωτέρω, όμως, αναρωτιέμαι, δεν θα έπρεπε να ξέραμε και τα παρακάτω;

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο
Ο Νόβακ Τζόκοβιτς, όποτε θέλει να ηρεμήσει ή να νιώσει χαρά κάνει γιόγκα, όπως δήλωσε και στο Amuse.

Την σχέση που υπάρχει με την Γιόγκα, το πόσο «τον βοηθάει διανοητικά» κλπ;

Η γιόγκα τον κάνει να νιώθει χαρά, ηρεμία και άλλα. Επίσης, πάντοτε, στο Ουίμπλετον, αφιερώνει μια ώρα διαλογισμού στο Μπουνταπαντίπα…  [3]

Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.
Photo by Keith Waldegrave/ANL/Shutterstock (9031493a)
Novak Djokovic And His Girlfriend Jelena Ristic At The Buddhapadipa Temple In Wimbledon Where They Both Went To Meditate Before Thursday’s Game Against Bobby Reynolds. .
Novak Djokovic And His Girlfriend Jelena Ristic At The Buddhapadipa Temple In Wimbledon Where They Both Went To Meditate Before Thursday’s Game Against Bobby Reynolds. Pic Keith Waldegrave.
Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.
buddhapadipa temple

Εδώ, επί τω έργω.

Caterpillar' Novak Djokovic shows off bizarre anti-gravitational yoga routine ahead of Aus Open clash — RT Sport News
‘Caterpillar’ Novak Djokovic shows off bizarre anti-gravitational yoga routine ahead of Aus Open clash

Σύμφωνα με το “RT“, οι ανωτέρω κινήσεις του ενθουσίασαν τους θαυμαστές του, οι οποίοι βομβάρδισαν τον λογαριασμό του με σχόλια όπως: “Είσαι πραγματικός μάγος, εντός και εκτός των γηπέδων”.

Εδώ, με έναν έτερο μάγο (κανονικό μάγο αυτή τη φορά), μιλάνε για “Μάντρα” , στο βίντεο – “σκέψου σαν μοναχός”. Το πόσο κλειδί είναι δηλαδή το να επαναλαμβάνεις την ίδια λέξη – όποια και αν είναι αυτή –  και πως αυτή σε “ξεκλειδώνει”. Στην τεχνική μάντρα ο «Νόλε» μύησε και τον «δικό μας» Στέφανο Τσιτσιπά [4]

Θα έχετε οπωσδήποτε διαβάσει τα όσα λένε οι γκουρού. “Πίστευε όπου θέλεις, επικαλέσου τον Χριστό, τον Βούδα, τον Μωάμεθ, όποιον θέλεις, δεν υπάρχει διαφορά”, “Μπορείς να είσαι και Χριστιανός και να κάνεις γιόγκα”! Και άλλες ανοησίες δηλαδή.

Επίσης, γνωρίζατε πως το βιβλίο του μάγου αυτού κυκλοφορεί με ελληνικό τίτλο “Σκέψου σαν μοναχός” και προωθείται, όσο κανένα άλλο βιβλίο στην αγορά, από πασίγνωστο εκδοτικό οίκο;

Αλήθεια, τι μοναχός; Το εξώφυλλο δεν αναφέρει τίποτα παραπάνω, αν και ο ίδιος αναφέρεται στον μοναχισμό των Βουδιστών.

Εδώ, σε μια σειρά από συζητήσεις με τον ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΟΔΗΓΟ (σχετικά με την αναζήτηση – περιπλάνηση στην ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ), ασχολούνται με θέματα όπως: “πως με την πνευματική καθαρότητα σου μπορείς να κάνεις το βραστό νερό καθαρό, από μολυσμένο”.

Άλλες πτυχές του Ν. Τζόκοβιτς

Φίλος των δέντρων!

Από κει παίρνει ενέργεια και δεν ντρέπεται ποτέ να το δηλώσει ή να παροτρύνει τους συναθλητές του να πράξουν κάτι παρόμοιο (ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΔΕΝΔΡΩΝ).

«Έχω έναν φίλο εκεί, μια βραζιλιάνικη συκιά, όπου μου αρέσει να σκαρφαλώνω και να επικοινωνώ μαζί της, οπότε αυτή είναι, ίσως, η πιο αγαπημένη μου συνήθεια». [5]

Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.

Η σχέση του με τις πυραμίδες στην Βοσνία, που και αυτές “μεταδίδουν ενέργεια”, αλλά και μπορούν να μας …απαλλάξουν από τον κ*βιντ.

Ενδιαφέρον έχει και η καθημερινή ρουτίνα της οικογένειας Τζόκοβιτς, η οποία περιλαμβάνει γιόγκα, τραγούδια, απόλαυση της ανατολής του ηλίου κλπ. (αλήθεια υπάρχει προσευχή στο πρόγραμμα του Νόλε);

Θα μπορούσα να συνεχίζω, καθώς υπάρχουν ουκ ολίγα περισσότερα για την περίπτωση Τζόκοβιτς – ακόμα και σχέση με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Κλαους Σβαμπ και το εγχείρημα για μια ενιαία εκπαίδευση παγκοσμίως… [6]

Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.

Ή και άκρως μασονικές του πόζες σε γνωστά μέσα.

Είναι ομολογητής της Ορθοδοξίας ο Τζόκοβιτς; Μάλλον όχι.

Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα μας είναι να αφυπνιστούμε και να προσέχουμε από τα διάφορα είδωλα της Νεας Εποχής, καθώς, ίσως και άθελα τους, μπορεί να γίνονται και πρόδρομοι του αντιχρίστου. Εμείς τον βγάλαμε ομολογητή για το εμβόλιο! ΦΟΒΕΡΟ! Αν δεν έκανε το εμβόλιο για θρησκευτικούς λόγους να πω χίλια μπράβο, όμως εδώ δεν το έκανε για τον φόβο των παρενεργειών, όπως δήλωσε και ο ίδιος. Και στην τελική που φαίνεται η πίστη του; Από 3 φωτογραφίες και μία δήλωση πριν 10 χρόνια; Για την γιόγκα μιλάει σχεδόν κάθε μέρα. Και τι μας λέει, πως όλα οφείλονται σε εκείνη, και τον δια(ο)λογισμό.

Ας μην ξεχνάμε πως η γιόγκα ειδικά μοιάζει ως η κοινή συνισταμένη της πανθρησκείας, η οποία μας χτυπάει την πόρτα για τα καλά. Και εμείς τσιμπάμε.

Μετά θα μας έρθει ο Αντίχριστος «με τα καλά του έργα», όπως μας λένε οι άγιοι, και θα αναρωτιόμαστε γιατί πλανηθήκαμε.

Ορθοδοξία «α λα καρτ» δεν υπάρχει.

Α, και πότε ομολογούμε Χριστό…; Μόνο τότε (εδώ)

Προσοχή λοιπόν.


Παραπομπές

[1]

New York Times



[2] https://aleteia.org/2018/01/20/novak-djokovic-before-i-am-an-athlete-i-am-an-orthodox-christian/]

[3] https://www.essentiallysports.com/religious-beliefs-and-spiritual-inclination-of-novak-djokovic/

[4] https://www.essentiallysports.com/stefanos-tsitsipas-emulates-novak-djokovics-mantra-to-success-atp-tennis-news/

[5]

Yahoo Sports – https://sports.yahoo.com/hugs-guru-favourite-tree-djokovics-unusual-route-top-022648620–ten.html?guccounter=1&guce_referrer=aHR0cHM6Ly93d3cuZ29vZ2xlLmNvbS8&guce_referrer_sig=AQAAAC1Ft_0Nk-bUn4OzMGIZmGWr7vj9YP654Sz42L0QP2phV-IlksuwMe2wDcy8LjimazMROma-Xa9ZIgtLZXLh_MZnbSkj8_QN9SOkpPKjFs5Y6rcRkJVuqqKmbcKGDwvwMPAt1vMnINHBiXSaj37hwScKKPH8WPOa6ywcfiqpy3YS

[6] https://novakdjokovicfoundation.org/davos-2021-highlights-reimagining-education/

Πηγή orthopraxia.gr

========================================================

=====================================================