Πήρε άραγε και τον Σωκράτη μαζί του ο Χριστός, όταν αναστήθηκε;

Πού σου, θάνατε, το κέντρον ; Πού σου, άδη, το νίκος ; Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι . Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι . Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται . Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

Και σε εκείνη την ατμόσφαιρα του λόγου του Αγίου Χρυσοστόμου επέστρεψε αργότερα η σκέψη μου ενώ βρισκόμασταν στην Τράπεζα της Μονής Σισσίων μετά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.

Άρχισα να πηγαίνω πίσω, μια γενεά, δυο γενεές, πέντε, δέκα, πενήντα παππούδες πίσω, εβδομήντα, ογδόντα και να, βρίσκομαι στον Σωκράτη τον Αθηναίο, τον σοφό και δίκαιο, τον αμετακίνητο στην αρετή μέχρι θανάτου…

τον Σωκράτη που στην Πολιτεία του Πλάτωνος (B, V, 362)

λέει για τον Χριστό: «Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης , διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη…

και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας, αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου, και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείται άδικος για όλη του τη ζωή.

Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του, αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει…»

Πήρε άραγε και τον Σωκράτη μαζί του ο Χριστός, όταν αναστήθηκε ;

Σε αυτό το ερώτημα μυστικά , και κατ’ ιδίαν στάθηκε η σκέψη μου , όταν…

δυνατή, και με παρρησία ακούστηκε η φωνή του π. Γεράσιμου που στεκόταν απέναντι:

“Ναι ανέστησε και τον Σωκράτη”.

Διάβασε την σκέψη μου, και μου έδωσε απάντηση.. (…)

Από Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε

«Διατελοίτε αν, ει μή τινα άλλον ο θεός υμίν επιπέμψειεν κηδόμενος υμών»

(Αναμείνατε μέχρι την ώρα που ο Θεός θα σας στείλει κάποιον άλλον για να ενδιαφερθεί για σας). ~ Απολογία Σωκράτους

http://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

============================================

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΑΙ ΕΥΤΕΛΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕΩΣ (9)

 Μετά την καταστροφή τής Ιερουσαλήμ και την διασπορά των Εβραίων πέραν τής Ρωμαϊκής Επικράτειας, οι Εβραίοι στην σύνοδο της Jabne, όρισαν τον Βιβλικό τους κανόνα, τον οποίον ονόμασαν Τορά.

Ο σκοπός του καθορισμού τού κανόνος αυτού ήταν η χάραξη μίας διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στον Φαρισαϊσμό και στον Χριστιανισμό. Το μήνυμα τους πρός τον Χριστιανισμό ήταν πώς στις γραφές της Βίβλου, οι οποίες ήταν όλες τους μαρτυρίες αποκαλύψεων, δέν υπήρχε τίποτε να προστεθεί.

Αντιθέτως ο Χριστιανισμός, παρόλη την πίεση των Γνωστικών, ιδίως του Μαρκίωνος, να ξεχωρίσει ο Θεός Δημιουργός απο τον Θεό Λυτρωτή και επομένως να εγκαταλειφθεί η Π.Δ , κράτησε στις ιερές του Γραφές την Βίβλο, όπως είχε διαμορφωθεί απο την μετάφραση των εβδομήκοντα . Μ’αυτή του την κίνηση όμως ο Χριστιανισμός καθορίζεται για πάντα σαν μία διακλάδωση του Εβραϊσμού . Παρότι διακρίνεται απο το Ισραήλ, παραμένει αναφερόμενος σ’αυτό. 

Αυτή η στάση της διαφοροποιήσεως παρότι παραμένει αναφερόμενος και της αναφοράς παρότι διαφοροποιούμενος , παραμένει ο πυρήνας του Χριστιανισμού . Και προσφέρει κατά κάποιο τρόπο τον κανόνα τής σχέσεως του Χριστιανισμού με τις υπόλοιπες θρησκείες  ( Απο εδώ ξεκινά όμως και η σύγχρονη κακοδοξία των νεοορθοδόξων , η οποία έχει εβραϊκές ρίζες επίσης . Διότι κατά τους Βιβλικούς επιστήμονες , με την αποδοχή της Βίβλου του Ισραήλ , ο Χριστιανισμός ομολογεί πώς ο ίδιος Θεός που μαρτυρείται σαν ο Θεός του Αβραάμ , του Ισαάκ και του Ιακώβ , αποκαλύπτεται σαν Πατέρας του Ιησού Χριστού και γίνεται τοιουτοτρόπως ο Θεός και των Χριστιανών ) .»

Απο δώ και πέρα ξεκινά το σύγχρονο φαινόμενο της εξελίξεως της πίστεως , η οποία εξέλιξη λόγω της Ιστορικής της ουσίας καταλήγει να ερμηνεύει τον Χριστιανισμό με την βοήθεια του ΜωαμεθανισμούΟ οποίος θεωρείται απο τους Μουσουλμάνους η εξέλιξη του Χριστιανισμού και η ολοκλήρωση του, με τον ίδιο τρόπο που ο Χριστιανισμός ολοκληρώνει τον Εβραϊσμό . 

Σήμερα γνωρίζουμε μία νέα ολοκλήρωση με την ένωση των Εκκλησιών .

Και έτσι η ιστορία πλησιάζει τα έσχατα , απο ολοκλήρωση σε ολοκλήρωση , για καλή μας τύχη . « Ο Χριστός λοιπόν δέν ανταποκρίθηκε στην προκατασκευασμένη αναμονή του Μεσσία απο τους Εβραίους της Συναγωγής . ( Πόσο διαφέρει άραγε απο τον σύγχρονο ορισμό της Εκκλησίας σαν Σύναξη ). Ούτε και ο ίδιος δέχθηκε την προκατασκευή τού Μεσσία απο τους Φαρισαίους . Αντιθέτως όπως αποδεικνύει και η πορεία πρός Εμμαούς , ο Ιησούς είναι το ερμηνευτικό κλειδί μέσω του οποίου η Ιερή Γραφή γίνεται απολύτως κατανοητή σαν Λόγος του Θεού . Διότι όπως ομολογεί ο Απ. Παύλος, η Π.Δ. χωρίς την πίστη στον Ιησού παραμένει αινιγματική.

 Έτσι λοιπόν, σαν Λόγος του Θεού, αυτή η γραφή μπορεί να ανακοινωθεί σε όλους τους Λαούς της Γής και σε όλες τις θρησκείες .

Ανακοινώνει μία μέγιστη και ανεπέρβλητη αλήθεια : Την συμμαχία του Θεού με τους ανθρώπους. Την κοινωνία με τον Θεό. Αυτό που αλλάζει απο την θρησκεία του Ισραήλ , ο Χριστός ,είναι ο τρόπος κατανοήσεως αυτής της αλήθειας. 

Διότι στην πραγματικότητα το Χριστιανικό μήνυμα δέν προσθέτει τίποτε στην Βίβλο του Ισραήλ. Έτσι ο Χριστός καθιστά καθολική την Ιερή Γραφή του Ισραήλ

Χωρίς τον Χριστό , ο χαρακτήρας του Λόγου του Θεού , παραμένει κρυμμένος, αινιγματικός και γι’αυτό δέν είναι δυνατόν να γίνει καθολικά αποδεκτός. Μόνον μέσω του Χριστού οι υπόλοιποι λαοί έρχονται σε επαφή με το σωτηριώδες μήνυμα των Ιερών Γραφών του Ισραήλ.

Χωρίς τον Χριστό λοιπόν δέν θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε ποτέ τον χαρακτήρα του Λόγου του Θεού, της Βίβλου του Ισραήλ. Έτσι όλοι οι λαοί μπορούν να λάβουν τον Λόγο του Θεού και απο τις Γραφές του Ισραήλ.

Ο Λόγος αυτός του Θεού προϋπήρχε της Κ.Δ., πρίν δηλαδή ενσαρκωθεί στην Ιστορία. Έτσι κατ’ουσίαν δέν είναι η Κ.Δ. που ολοκληρώνει την Π.Δ. αλλά ο Χριστός ο οποίος προϋπάρχει και των δύο σαν Λόγος του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός λοιπόν μιλά μέσα απο τις Γραφές, μ’έναν μυστικό τρόπο. Με την βοήθεια δέ του Αυγουστίνου μπορούμε να πούμε πώς ο Χριστός, για τις Γραφές τού Ισραήλ, είναι «interior intimoearum». Πιό οικείος και πιό εσωτερικός απο την ταυτότητα τους. 

Αυτή η σχέση λοιπόν Π.Δ και Κ.Δ. μπορεί να ονομασθεί εσωτερισμός, διότι στηρίζεται στην εσωτερικότητα και αινιγματικότητα της Παρουσίας του ίδίου του Χριστού στις Εβραϊκές Γραφές. Παρομοίως όμως βρίσκεται αινιγματικά κρυμμένος και στις υπόλοιπες Ιερές Γραφές των απανταχού θρησκειών, σαν Λόγος του Θεού. Αρκεί να τον ανακαλύψουμε με την βοήθεια της νέας ερμηνευτικής της Π.Δ. που μας προσφέρει ο ίδιος ο Χριστός.

Όπως λέει ξανά ο Αυγουστίνος, η Κ.Δ. είναι κρυμμένη στην παλαιά και το παλαιό διανοίγει στο Νεό !

« Ο Θεός λοιπόν εμπνευστής και συγγραφεύς των Βιβλίων και της μίας και της άλλης Διαθήκης, επέτρεψε να είναι κρυμμένη η Κ.Δ. στην παλαιά και η παλαιά να κατανοείται με την Καινή. Διότι, παρότι ο Χριστός θεμελίωσε την νέα Διαθήκη στο αίμα του, παρ’όλα αυτά τα βιβλία της Π.Δ. γινόμενα καθ’ολοκληρίαν αποδεκτά στο Ευαγγελικό κήρυγμα, αποκτούν και φανερώνουν όλη τους την σημασία στην Κ.Δ., την οποία με την σειρά τους διαφωτίζουν και ερμηνεύουν »  (θέματα της επτάτευχου 2,73).

Η ΔΙΜΕΡΗΣ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ.

Το Χριστιανικό μήνυμα εξ’αρχής ανοίγει έναν διαθρησκειακό διάλογο. Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πώς δέν μπορούμε να γίνουμε μαθητές του Χριστού, χωρίς να μπούμε αμέσως σε διάλογο με τις άλλες θρησκείες.Ο διάλογος είναι συστατικό στοιχείο του Χριστιανισμού. Οντολογικό. Χωρίς τον διάλογο δηλαδή Χριστιανισμός δέν υπάρχει.

Ο εσωτερισμός λοιπόν, το εσωτερικό μήνυμα του Λόγου του Θεού, ο προϋπάρχων Χριστός της Π.Δ., μας δίνει την δυνατότητα να ανιχνεύσουμε τον κρυμμένο Χριστό και των άλλων θρησκευτικών παραδόσεων. 

Η όπως το θέτει ο Γερμανός Θεολόγος Peter Knauer

…. Στην κανονική σχέση της Κ.Δ. με την παλαιά , στην Χριστιανική Βίβλο , είναι προετοιμασμένο , προκατασκευασμένο , το παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μπορούμε να αξιολογήσουμε και τις άλλες θρησκείες απο την οπτική γωνία της Χριστιανικής πίστεως , για να αναγνωρίσουμε την ύψιστη αλήθεια τους και να την καταστήσουμε καθολικώς γνωστή …. ( Σάν άλλοι νέοι Χριστοί ή έστω Χριστοποιημένοι ή τουλάχιστον πρόσωπα που είναι προορισμένα να σώσουν διά της Ειρήνης τον Κόσμο ).

Η κυρίαρχη εμπειρία της μεταμοντέρνας εποχής μας είναι η εμπειρία του πλήθους, της πολλαπλότητος. ( Φυσικά λόγω της επιβεβλημένης καταναλώσεως, αλλά δέν κατανοείται εύκολα η διάβρωση του καπιταλισμού σε όλο το εύρος της ζωής μας, ιδίως απο τους θεωρητικούς ) . Συναντούμε λοιπόν μία πληθώρα τρόπων ζωής, στάσεων, απέναντι στην πραγματικότητα ( όχι απέναντι στην αλήθεια,ας το προσέξουμε.Η Δύση ταύτισε την πραγματικότητα με την αλήθεια ). Οδών, για την λύση των προβλημάτων της ζωής .

Ζούμε σε μία εποχή η οποία αντιτίθεται στους πολιτικούς ολοκληρωτισμούς , στον ολοκληρωτισμό των συστημάτων και των φιλοσοφιών . Ο προηγούμενος αιώνας γνώρισε επαρκώς την εμπειρία του ολοκληρωτισμού και της δουλείας που συνεπάγεται . Η παραδοσιακή φιλοσοφία προσπαθούσε να λύσει πάντοτε το πρόβλημα του Ενός , σαν υπερβατικού χαρακτήρος του Είναι και της πολλαπλότητος των όντων και της εντάσεως ανάμεσά τους υπέρ του Ενός, στο οποίο έπρεπε να επιστρέψει η πολλαπλότης . ( Η πολλαπλότης των όντων, ας σημειώσουμε, όχι των φαινομένων ).

Σήμερα , σε μία μεταμοντέρνα εποχή , τείνουμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα υπέρ της πολλαπλότητος , του πλήθους. Δέν κυριαρχεί πλέον το Ένα , αλλά η πολλαπλότης των Ιδεών , των στύλ , των επιπέδων της ηθικής και της αλήθειας , τα οποία σημαδεύουν την ζωή και ερεθίζουν την σκέψη . Αυτή η αποκαθήλωση όμως της μεταφυσικής και της ενότητος του Είναι, εκτός απο την γεύση μίας Νιτσεϊκής ελευθερίας που έφερε και μιάς χαρούμενης Γνώσης , διαθέτει και το αντίθετο της , το οποίο και επιβάλλει. Τον ίσκιο της. Τον θρυμματισμό της ζωής και του νοήματος και τις εξασθενημένες βεβαιότητες .

Το ίδιο πράγμα παρατηρείται και στις θρησκείες. Η θρησκευτική πολλαπλότης είναι το χαρακτηριστικό του μεταμοντέρνου. Και ενώ τα πράγματα στην πολιτική είναι λίγο δύσκολο να λυθούν και η σκοτεινή πλευρά τής αποκαθηλώσεως όλων των αξιών τελικώς θα λυθεί με μία πρωτάκουστη δικτατορία του Χρήματος, η ένωση των θρησκειών μπορεί εύκολα να στηριχθεί στον Ιησού Χριστό, τον Λόγο του Θεού, την αλήθεια όλων των αληθειών, στο όνομα που βρίσκεται πάνω απο κάθε όνομα. 

Διότι ο Χριστός είναι η πραγματικότης που ενώνει τον υπερβατικό Θεό, με τον Δημιουργημένο κόσμο και αποκαλύπτει σε κάθε άνθρωπο την δική του βαθειά αλήθεια : ότι είναι ένας υιός του Θεού και ότι μετέχει στο Θείο Μυστήριο, το οποίο δέν είναι κατανοητό απο καμμία έννοια, και απο καμμία γήινη αλήθεια.

Ο εσωτερισμός λοιπόν, αυτό το βάθος του ανθρώπου που αποκαλύπτεται με τον Χριστό μάς δίνει την δυνατότητα να διακρίνουμε και στις άλλες θρησκείες, όχι μόνον μία μερική αλήθεια, αλλά ολόκληρη την αλήθεια του Θεού.

Ο Κρυμμένος Χριστός, ο άγνωστος Χριστός του Ινδουισμού.

Ο γνωστός Ινδο-Ισπανός θεολόγοςRaimon Panikkar, ένας Ινδο-Χριστιανός κατ’αναλογίαν των αρχαίων Ιουδαιο-Χριστιανών, οι οποίοι θα οικοδομήσουν την νέα οικουμενική Εκκλησία του Αντιχρίστου , δείχνει υποτίθεται , πώς ανήκοντας στην θρησκευτική παράδοση των Ινδών, και σαν Χριστιανός ταυτοχρόνως, μπορούμε να γονιμοποιήσουμε το παράδειγμα της σχέσεως Π.Δ και Κ.Δ. όπως έχει εκτεθεί στα προηγούμενα , για να κατανοήσουμε Χριστιανικά την Ινδική παράδοση και να επιτελέσουμε μέσα στην συνείδησή μας έναν διαθρησκευτικό διάλογο….

Μιλώντας για τον άγνωστο Θεό του Ινδουϊσμού , εννοεί , πώς σε πολλούς Χριστιανούς , λείπει ο Οφθαλμός ο οποίος θα μπορούσε να διακρίνει τον Χριστό μέσα στον Ινδουισμό. Οι Χριστιανοί λοιπόν αγνοούν τον Χριστό στον Ινδουισμό , όχι οι ινδουιστές ( ιδίως οι Γκουρού τον γνωρίζουν πολύ καλά. Εγώ και ο Χριστός είμαστε Ένα ). Οι Χριστιανοί κατανοούν την Ινδική θρησκεία όπως και την Εβραϊκή , χωρίς να συλλαμβάνουν τον Χριστό σαν τον Λόγο του Θεού .

Με τον Raimon Panikkar, θα ασχοληθούμε ιδιαιτέρως. Στην συνέχεια θα επιστρέψουμε στην απομυθοποίηση του Bultmann.

(Συνεχίζεται)

Αναρτήθηκε από amethystos

======================================

Περί εξομολογήσεως του Aγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Βρίσκεται στα έργα του Ι. Δαμασκηνού, συγκεκριμένα στον 8ο τόμο των εκδόσεων Μερετάκη.

Ο Άγιος προσπαθεί να απαντήσει στην ερώτηση που του υπεβλήθη, εάν άραγε επιτρέπεται σε μερικούς μοναχούς να εξομολογούν αμαρτίες, αν και δεν έχουν ιερωσύνη « επειδή ακούμε ότι η εξουσία να λύνουν και να δένουν δόθηκε μόνο στους ιερείς».
Η εξομολόγηση, εξηγεί ο Άγιος Συμεών, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ομολογία χρεών, δηλαδή αναγνώριση των σφαλμάτων και της αφροσύνης, δηλαδή αποδοκιμασία της φτώχειας.

Διότι κάθε πιστός βαρύνεται με χρέη προς τον Κύριο και Θεό του και αυτά πού πήρε από Αυτόν πρόκειται να του ζητηθούν μπροστά στο φοβερό και τρομερό δικαστήριο Του.

Ποια χρέη ; Είναι αναρίθμητα αλλά φτάνει να γνωρίζουμε το ότι με το θείο βάπτισμα γίναμε υιοί και κληρονόμοι Του , το ότι ενδυθήκαμε τον ίδιο τον Θεό , το ότι γίναμε μέλη του σώματος Του και ελάβαμε το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα μας .

Όποιος φυλάει τις εντολές του Κυρίου , φυλάγεται από αυτές και δεν χάνει τον πλούτο που του εμπιστεύθηκε ο Θεός. 

Που λοιπόν θα μπορέσουν αυτοί που τα πήραν και τα έχασαν να τα ξαναβρούν ; Πραγματικά πουθενά , ουράνια γαρ εισί. 

Από εκείνο που κάποιος νικιέται, σ’ αυτό και υποδουλώνεται .

Αυτός που υποδουλώθηκε στον διάβολο και εξόργισε τον Κύριο και Θεό, δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με άλλο τρόπο, παρά μόνο με τη μεσιτεία κάποιου αγίου άνδρα και φίλου και δούλου του Χριστού και με την αποφυγή του κακού.

Γι’ αυτό πρώτα ας αποφύγουμε την αμαρτία.

Το αξίωμα και η εξουσία του δεσμείν και λύειν, δόθηκε από τον Κύριο, στους 11 αποστόλους και οι άγιοι απόστολοι διαδοχικά μεταβίβασαν την εξουσία αυτή στους επισκόπους και μάλιστα μόνο σ’ εκείνους οι οποίοι κατείχαν τους θρόνους τους .
Αφότου όμως αυτοί που κατείχαν τους θρόνους των αποστόλων αποδείχτηκαν σαρκικοί και φιλήδονοι και φιλόδοξοι και εξώκειλαν σε αιρέσεις, τους εγκατέλειψε η θεία χάρη και αφαιρέθηκε από αυτούς η εξουσία αυτή, και όλα τα άλλα που οφείλουν να έχουν όσοι ιερουργούν. Ούτε το να είναι κάποιος ορθόδοξος αρκούσε ! Διότι ορθόδοξος δεν είναι εκείνος που δεν εισάγει στην εκκλησία του θεού κάποια καινούρια διδασκαλία, αλλά εκείνος που έχει ζωή σύμφωνη με τον ορθό λόγο. 

« Ώστε και απλώς ούτω τή χειροτονία και τή ταύτης αξία το αφιέναι αμαρτίας από θεού δέδοται ; Άπαγε ! Ιερουργοίς γαρ και μόνοις αυτό συγκεχώρηται ». Η εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες δεν δόθηκε από τον Θεό έτσι γενικά στους χειροτονημένους και στην τάξη αυτών , αλλά παραχωρείται μόνο στους ιερουργούς . Και δεν δίνεται ούτε σε όλους αυτούς , γιατί σαν χορτάρι που είναι θα καούν , αλλά δίνεται μόνο σ’ εκείνους οι οποίοι συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών του Χριστού.
Δίνεται σε όλους όσους τήρησαν τις εντολές του Θεού μέχρι το θάνατό τους . Έχασαν τα υπάρχοντά τους και τα μοίρασαν στους φτωχούς , ακολούθησαν τον Χριστό δείχνοντας υπομονή στις δοκιμασίες , έχασαν τις ψυχές τους στον κόσμο εξαιτίας της αγάπης του Θεού και τις βρήκαν στην αιώνια ζωή.

« Ευρόντες δε τας εαυτών ψυχάς εν φωτί νοητώ εύρον αυτάς και ούτως εν τω φωτί τούτω είδον το απρόσιτον φώς , αυτόν τον θεόν , κατά το γεγραμμένον “ εν τω φωτί σου οψώμεθα φώς ” ».

Ο Χριστός το όντως φώς , ελθών και τους ζητούντας αυτόν συναντών με τρόπο που μόνο αυτός γνωρίζει , εαυτόν αυτοίς εχαρίσατο !

[ Αυτό είναι το ορθόδοξο πρόσωπο ! ]

Αυτό σημαίνει να βρούμε την ψυχή μας, να δούμε τον Θεό και μέσα στο φώς Του να γίνουμε ανώτεροι της ορατής κτίσεως!
Ας αναζητήσουμε άνδρες τέτοιους, μαθητές του Χριστού, και αν συμβεί να βρεθεί μπροστά μας, με πόνο καρδιάς και πολλά δάκρυα, ας παρακαλέσουμε τον Θεό για ορισμένες μέρες ν’ ανοίξει τα μάτια της καρδιάς μας ώστε να τον αναγνωρίσουμε και να πάρουμε μέσω αυτού άφεση των αμαρτιών μας!

Αμέθυστος

Περί Εξομολογήσεως by amethystos

on Scribd https://www.scribd.com/embeds/32728134/content?start_page=1&view_mode=scroll&access_key=key-15bflaekgq1ar08nu0c7&show_recommendations=true Αναρτήθηκε από amethystos

————————————————————-

«Σώστε τους εαυτούς σας, πατέρες και αδελφοί, σώστε εαυτούς».

Οι άγιοι, φύλακες και υπέρμαχοι των αληθινών δογμάτων της ορθοδόξου Πίστεως.

Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης _St Theodosios the Cenobiarch Icon_св. Феодосия Киновиарха_11-1-7

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Όσο συμπονετικοί και επιεικής ήταν οι άγιοι προς τους ανθρώπους και τις αδυναμίες τους, τόσο ανένδοτοι, στερροί και αλύγιστοι ήταν σε σχέση με την ομολογία των αληθινών δογμάτων της ορθοδόξου Πίστεως.
Έτσι, ο άγιος Νικόλαος των Μύρων της Λυκίας ράπισε τον Άρειο στην Α ‘Οικουμενική Σύνοδο [Νίκαια, 325].
Ενώ ο άγιος Αντώνιος άφησε έρημό του για να έρθει στην Αλεξάνδρεια και να αποδοκιμάσει δημοσίως τον Άρειο.
Όταν ο άγιος Ευθύμιος, πιέζονταν υπερβολικά από την αυτοκράτειρα Ευδοκία και τον ψευδο-Πατριάρχη Θεοδόσιο και ήταν αδύνατον να συνδιαλεχθεί λογικά μαζί τους, άφησε το μοναστήρι και κρύφτηκε στην έρημο. Έτσι όλοι οι άλλοι διακεκριμένοι μοναχοί ακολούθησαν το παράδειγμά του. Ο Ευθύμιος παρέμεινε στην έρημο μέχρι που ο ψευδο-πατριάρχης αποπέμφθηκε και η Ορθοδοξία επικυρώθηκε ξανά.

Όταν, στα Ιεροσόλυμα, ξέσπασε η μεγαλύτερη αναταραχή στο όνομα του αυτοκράτορα εναντίον της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου [Χαλκηδόνος, 451], και όλος ο πληθυσμός ήταν τρομοκρατημένος από τους αιρετικούς, τότε ο άγιος Θεοδόσιος ο Μέγας, καίτοι επιβαρυμένος από το γήρας, ήρθε στην Ιερουσαλήμ, σαν ένας ατρόμητος στρατιώτης του Χριστού, μπήκε στη Μεγάλη Εκκλησία, ανέβηκε όλα τα σκαλιά, έγνεψε με τα χέρια του στο λαό και είπε τα εξής,

«Αν κάποιος δεν τιμήσει τις τέσσερις Οικουμενικές Συνόδους, όπως τιμά τους τέσσερις Ευαγγελιστές, ας είναι ανάθεμα». (Μέχρι εκείνη τη στιγμή, μόνο τέσσερις Οικουμενικές Σύνοδοι είχαν συγκληθεί). Όσοι τον άκουσαν τρόμαξαν με τα λόγια του και ούτε ένας αιρετικός δεν τόλμησε να πει κάτι αντίθετο από το λόγο του.
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος», τ. 1, Ιανουάριος, εκδ. Άθως)

***

Από τον βίο του αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχη

Ο μέγας Θεοδόσιος, επειδή ήξερε ότι γι’ αυτούς που διάλεξαν να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού τίποτε άλλο δεν βοηθά τόσο πολύ στην απόκτηση της αρετής και στη διατήρησή της όσο η μνήμη του θανάτου, τι σκέφτηκε να κάνει; Έδωσε εντολή στους μαθητές του να φτιάξουν έναν τάφο, από τη μια για να φέρνει στη μνήμη το τέλος –γι’ αυτό άλλωστε λέγεται “μνημείο”– και έτσι να τους κάνει πιο επίμονους στον αγώνα και να τους κεντρίζει να κοπιάζουν περισσότερο για την αρετή, και από την άλλη για να θάβονται σε αυτόν όταν πεθαίνουν.

Επιπλέον όμως και γιατί κάτι μελλοντικό έβλεπε και πληροφορούνταν από πριν.

Όταν λοιπόν ετοιμάστηκε ο τάφος, στάθηκε μπροστά ο άγιος και γύρω οι μαθητές του. Και βλέποντας με το διαπεραστικό βλέμμα του νου του τι πρόκειται να γίνει , τους κοίταξε και είπε σαν να αστειευόταν: « Ο τάφος είναι κιόλας έτοιμος, ποιος να είναι όμως από εσάς αυτός που θα τον εγκαινιάσει ;»

Αυτός λοιπόν έτσι μίλησε , ανακατώνοντας και την ευχαρίστηση στην αστειότητα του λόγου. Και κάποιος Βασίλειος, ιερέας , που με τον ζήλο του για τα καλά παρουσίαζε ολοκάθαρα στον εαυτό του τα χαρακτηριστικά του πνευματικού του πατέρα , και αυτόν που τον γέννησε πνευματικά τον έμοιαζε κατά την ομοιότητα των αρετών όχι λιγότερο από όσο μοιάζουν τα παιδιά τους γονείς τους , κατάλαβε ότι ο δάσκαλος δεν είπε άσκοπα αυτόν τον υπαινιγμό .

Άρπαξε λοιπόν πρώτος τον λόγο και φάνηκε έτοιμος και πρόθυμος να διαλέξει τον θάνατο , σαν να ήταν κάτι όχι ανεπιθύμητο , αλλά πολύ κερδοφόρο και ωφέλιμο. Αμέσως γονάτισε με το πρόσωπο στο έδαφος και είπε : « Δώσε μου την ευλογία σου , πάτερ, και εγώ θα σου εγκαινιάσω πρώτος τον τάφο ».

Αφού πήρε την ευλογία που ζήτησε , μπήκε στον τάφο και ο πατέρας πρόσταξε να του κάνουν όλα όσα είναι καθορισμένα για τους νεκρούς , δηλαδή μνημόσυνα στις τρεις, στις εννιά και στις σαράντα μέρες.

Όταν πια συμπληρώθηκαν οι σαράντα μέρες, ο Βασίλειος, χωρίς ούτε πυρετός να τον πιάσει , ούτε ο παραμικρός πόνος στο κεφάλι ή σε άλλο μέρος του σώματος , σαν να τον πήρε ύπνος ελαφρός και πολύ ευχάριστος , αναχώρησε για τον Κύριο. Και το ότι παρουσιάστηκε στον Θεό πρώτος από την αδελφότητα και πήρε πρώτος το στεφάνι ήταν το βραβείο που κέρδισε για την υπακοή του και για την προθυμία του να πάει στα εκεί – η οποία δείχνει καθαρά ποιοι δεν ευχαριστιούνται με τα εδώ .

Τις επόμενες σαράντα μέρες, ο μέγας Θεοδόσιος έβλεπε και άκουγε τον Βασίλειο στη διάρκεια των ύμνων του Εσπερινού να στέκεται ανάμεσα στους μαθητές που έψαλλαν και να ψάλλει μαζί τους. Κανένας άλλος δεν τον άκουγε ούτε τον έβλεπε , εκτός από κάποιον Αέτιο , που βάδιζε στα ίχνη του δασκάλου του και ήθελε να είναι μαθητής του Θεοδοσίου όχι μόνο με το να ξέρει και να διηγείται τα σχετικά με αυτόν , αλλά μάλλον με το να τον μιμείται .

Αυτός δεν έβλεπε βέβαια τον Βασίλειο , άκουγε όμως τη φωνή του · ρώτησε λοιπόν τον δάσκαλο αν άκουγε και εκείνος τη φωνή του πεθαμένου . Εκείνος απάντησε ότι και τον ακούει και τον βλέπει και, αν θέλει, θα του τον δείξει την ώρα που θα εμφανιστεί.

Όταν πήρε να βραδιάζει και γινόταν η ακολουθία, ο άνθρωπος του Θεού είδε πάλι ολοκάθαρα τον Βασίλειο να στέκεται μαζί με αυτούς που έψαλλαν και να ψάλλει μαζί τους. Τον έδειξε τότε με το δάχτυλο στον Αέτιο και προσευχήθηκε λέγοντας : «Άνοιξε , Κύριε , και τούτου τα μάτια και ας δει το μεγάλο αυτό μυστήριο των μεγάλων σου έργων ».

Αμέσως εκείνος τον είδε και τον γνώρισε και έτρεξε με λαχτάρα να τον αγκαλιάσει. Ο Βασίλειος όμως όχι μόνο έμεινε άπιαστος, αλλά έγινε και άφαντος, και τούτο μόνο ακούστηκε να λέει:

« Να σωθείτε, πατέρες και αδελφοί· εύχομαι να σωθείτε. Εμένα δεν θα με ξαναδείτε πια ».
Το γεγονός αυτό δείχνει ότι είναι εντελώς αληθινό και αξιόπιστο αυτό που είπε ο Χριστός στο Ευαγγέλιο: «Όποιος πιστεύει σ’ εμένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει» (Ιω. 11:25).

(Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Α’, Υπόθεση ΛΔ’ (34), σελ. 330. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2001)

Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης _St Theodosios the Cenobiarch Icon_св. Феодосия Киновиарха_11-1

«Σώστε τους εαυτούς σας, πατέρες και αδελφοί, σώστε εαυτούς».
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέχει έναν ακένωτο θησαυρό αποδείξεων για τη ζωή μετά τον θάνατο.

Μία απ’ τις αναρίθμητες αποδείξεις παραθέτουμε παρακάτω: ένα παράδειγμα για το ότι οι ψυχές των ανθρώπων ζουν μετά από τον σωματικό θάνατο και ότι η εκούσια υπακοή οδηγεί στην μακάρια αιωνιότητα.

Όταν ο όσιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης ίδρυσε το μοναστήρι του, είχε στην αρχή μόνον επτά μοναχούς. Για να εδραιώσει μέσα τους την μνήμη του θανάτου, ο άγιος τους έδωσε εντολή να σκάψουν έναν τάφο. Όταν ο τάφος ολοκληρώθηκε, ο Θεοδόσιος στάθηκε από πάνω και, περιτριγυρισμένος από τους επτά μοναχούς, είπε:

« Δείτε παιδιά μου, ο τάφος είναι έτοιμος ! Μήπως υπάρχουν ανάμεσα σας κάποιοι έτοιμοι να πεθάνουν και να ταφούν μέσα σε τούτον τον τάφο ; ». Ένας απ’ αυτούς, ο ιερομόναχος Βασίλειος, έπεσε στα γόνατα και ζήτησε από τον Θεοδόσιο την ευλογία του για να πεθάνει. Ο Θεοδόσιος όρισε να τελέσουν επιμνημόσυνη δέηση για την ψυχή του Βασιλείου την τρίτη, την ενάτη και την τεσσαρακοστή ήμερα, όπως γίνεται συνήθως για τους κεκοιμημένους.

Όταν ολοκληρώθηκε και το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο, ο Βασίλειος, ο οποίος έχαιρε άκρας υγείας, ξάπλωσε, σταύρωσε τα χέρια του και πέθανε . Τον έθαψαν στον νέο τάφο που είχαν σκάψει. Σαράντα μέρες μετά από την ταφή του ο Βασίλειος εμφανίστηκε ανάμεσα στους ζώντες αδελφούς του και έψαλλε μαζί τους το πρωί στην εκκλησία. Στην αρχή, μόνον ο Θεοδόσιος τον είδε, και προσευχόταν στον Θεό να ανοίξει τα μάτια και των άλλων μοναχών.

Ύστερα, πράγματι, σύσσωμη η αδελφότητα κοίταξε και είδε τον Βασίλειο εν μέσω αυτής. Ένας αδελφός, περιχαρής, άνοιξε τα χέρια του και θέλησε να αγκαλιάσει τον Βασίλειο – εκείνος όμως μονομιάς εξαφανίστηκε. Ο αδελφός άκουσε μόνον την φωνή του Βασιλείου να λέει: «Σώστε τους εαυτούς σας, πατέρες και αδελφοί, σώστε εαυτούς».
Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Οχρίδας, Εκδ. Άθως

***

Ο άγιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης εμφανίστηκε στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του στην γερόντισσα Πορφυρία, την αδελφή του και της είπε « Πορφυρία , κρούσε τον κώδωνα του κινδύνου πολλά ράσα στην κόλαση !»

Του Αββά Ηλία

Ευλογία ,μητερα αγ.Θεοδοσίου_St Eulogia mother St.Theodosius the Great, the Cenobiarch_Св безсеребренных, матерь св. Феодосия Великого_999

α΄. Είπε ο Αββάς Ηλίας : « Εγώ τρία πράγματα φοβάμαι. Όταν μέλλη η ψυχή μου να βγη από το σώμα. Όταν μέλλω να βρεθώ μπροστά στον Θεό. Και όταν μέλλη να βγάλη την απόφαση του εναντίον μου ».

β΄. Έλεγαν οι γέροντες στον Αββά Ηλία, στην Αίγυπτο, για τον Αββά Αγάθωνα, ότι καλός Αββάς είναι.
Και τους λέγει ο γέρων : « Ως προς τη γενεά του, καλός είναι ». Και του λέγουν : « Ως προς δε τους παλαιούς, τι ; ». Και τους αποκρίνεται και τους λέγει : « Σας είπα ότι ως προς τη γενεά του καλός είναι. Όσον αφορά δε τους παλαιούς , είδα σε Σκήτη άνθρωπο οπού μπορούσε να σταματήση τον ήλιο στον ουρανό, όπως έκαμε ο Ιησούς του Ναυή ». Και σαν το άκουσαν αυτό, θαμπώθηκαν και δόξασαν τον Θεό.

γ΄. Είπε ο Αββάς Ηλίας της διακονίας : « Τι δύναμη έχει η αμαρτία, όπου υπάρχει μετάνοια ; Και τι ωφελεί η αγάπη , όπου υπάρχει υπερηφάνεια; ».

δ’. Είπε ο Αββάς Ηλίας : « Μου φάνηκε ότι είδα κάποιον να βάζη κρυφά στον κόρφο του κολοκύθα με κρασί. Και για να ντροπιάσω τους δαίμονες , βέβαιος ότι ήταν πλανερή εντύπωση , είπα στον αδελφό : Σε παρακαλώ σήκωσέ το αυτό. Σηκώνει λοιπόν τον μανδύα του και αποδείχνεται ότι τίποτε δεν είχε κρυμμένο στον κόρφο του. Και αυτό το είπα , ώστε, ακόμη και αν δήτε με τα ίδια σας τα μάτια ή ακούσετε με τα ίδια σας τα αυτιά , να μη είστε βέβαιοι . Απεναντίας , να έχετε προσοχή στους διαλογισμούς και τις ενθυμήσεις και τις έννοιες , ξέροντας ότι το πονηρό πνεύμα από εκεί έρχεται για να μιάνη την ψυχή και να την κάμη να πιστεύη στα βλαβερά , απασχολώντας τον νου μακριά από τις αμαρτίες μας και από τον Θεό ».

ζ΄ . Είπε πάλι : « Οι άνθρωποι έχουν τον νου τους ή στις αμαρτίες ή στον Ιησού ή στους ανθρώπους ».
(Είπε Γέρων, Το Γεροντικόν εκδ. Αστήρ, Αθήνα 1996 σελ.87-89 )

 iconandlight

==================================================