Άγ. Μάρκος Ευγενικός

Ο ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ
Εφέτος κλείνουν 560 έτη από την κοίμηση του εν αγίοις πατρός ημών και ομολογητού Μάρκου αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού .

Ο άγιος Μάρκος (κατά κόσμο Εμμανουήλ), εγεννήθη από ευσεβείς γονείς το 1392 εις την βασιλίδα των πόλεων, Κωνσταντινούπολιν. Ο πατέρας του ωνομάζετο Γεώργιος και ήτο αρχιδικαστής, σακελλίων και διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, η μητέρα του ωνομάζετο Μαρία και ήτο θυγατέρα του ευσεβούς ιατρού Λουκά.

Αμφότεροι οι γονείς προσπάθησαν και επέτυχαν να αναθρέψουν τον μικρό Εμμανουήλ εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Αλλά ο θάνατος του πατρός του άφησε αυτόν και τον μικρότερό του αδελφό Ιωάννη ορφανούς εις νεαρά ηλικία.

Τα πρώτα γράμματα ο άγιός μας τα εδιδάχθη από τον πατέρα του Γεώργιο, ο οποίος είχε μία ονομαστή ιδιωτική σχολή. Μετά τον θάνατον του πατρός του η μητέρα του τον έστειλε να μαθητεύεση εις τους πλέον φημισμένους διδασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (κατόπιν Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυμβρίας) και τον μαθηματικόν και φιλόσοφον Γεώργιον Γεμιστόν Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήτο και ο μετ έπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων ο καρδινάλιος.
ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ
Όταν ο νεαρός Εμμανουήλ τελείωσε τας σπουδάς του, ανέλαβε την διεύθυνση της πατρικής σχολής και εις σύντομο χρονικό διάστημα ανεγνωρίσθει ως ένας από τους πλέον λαμπρούς διδασκάλους της ψυχορραγούσης πόλεως. Μεταξύ των μαθητών του, που διέπρεψαν αργότερον, ήσαν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος,-ο πρώτος μετά την πτώσιν της Πόλεως Πατριάρχης-, ο Θεόδωρος Αγαλλιανός, ο Θεοφάνης Μητροπολίτης Μηδείας και ο αδελφός του Ιωάννης ο Ευγενικός.

Αλλά ο θείος έρως δεν άφησε τον Εμμανουήλ να παρασυρθεί από την γεμάτη υποσχέσεις λαμπρά καριέρα του διδασκάλου, ούτε οι λίαν φιλικές σχέσεις του με τον αυτοκράτορα τον εμπόδισαν να απαρνηθεί τον κόσμο και να καταφύγει εις την νήσον των Πριγκιποννήσων Αντιγόνη, πλησίον του φημισμένου ασκητού Συμεώνος. Εκεί έμεινε αγωνιζόμενος πνευματικώς επί δύο έτη και μετά, κατόπιν των τουρκικών επιδρομών εις τας νήσους, ήλθε με τον γέροντά του εις την περίφημο τότε Μονή του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, εις την Κωνσταντινούπολιν.

Ο μοναχός Μάρκος συνέχισε και εις την νέαν μετάνοιά του την σκληράν ασκητικήν ζωήν. Εις την μονήν των Μαγγάνων, ο άγιος Μάρκος συνέθεσε σχεδόν τα περισσότερα από τα 100 έργα του που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερον. Ιδιαιτέρως σημαντικά είναι τα έργα που έγραψε εναντίων των λατινοφίλων αντιπάλων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τον οποίον εσέβετο πολύ και τον είχε ως πρότυπο του.
Εις την Μονήν αυτήν ο Μάρκος έλαβε και το χρίσμα της ιεροσύνης, κατόπιν πιέσεως, διότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο δια τέτοιον υψηλόν λειτούργημα. Σύντομα δε απέκτησε και φήμη καλού πνευματικού, δι,αυτό πολλοί κληρικοί και λαϊκοί έγραφον εις τον άγιον ζητώντες την γνώμη του επί διαφόρων ζητημάτων.
ΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ
Το 1436 και ενώ ακόμη ήτο ιερομόναχος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας τον διορίζει ως αντιπρόσωπο του εις την συγκληθείσαν σύνοδον δια ένωσιν των εκκλησιών. Το ίδιον έτος ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης ο Παλαιολόγος τον αναγκάζει να δεχθεί τον Μητροπολιτικόν θρόνον της Εφέσου που είχε χηρεύσει εκείνον τον καιρόν.

Ο αυτοκράτωρ δείχνει την μεγάλη εκτίμηση που έτρεφε εις τον άγιον Μάρκον διορίζοντάς τον γενικόν έξαρχον της συνόδου. Ούτως ο άγιος ηναγκάσθη να ακολουθήσει τον Πατριάρχη και την λοιπήν αντιπροσωπία εις την Ιταλία.

Ο άγιος Μάρκος πήγε στην σύνοδον με τας καλυτέρας προθέσεις και έδειξε την διαλλακτικότητά του με τον λόγο που συνέθεσε δια τον πάπαν, προτού ακόμη αρχίσουν αι εργασίαι της συνόδου εις την Φερράραν. Μερικοί μάλιστα Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι παρεξήγησαν τον Μάρκον δια την διαλλακτικότητα του ύφους του εις τον διάλογο με τον καρδινάλιο Κεσσαρίνι, και απήτησαν όπως εις το εξής ομιλεί ο Βησσαρίων, Μητροπολίτης Νικαίας.

Το πρώτο θέμα των συζητήσεων ήτο το καθαρτήριο πυρ. Του Βησσαρίωνος αδυνατούντος – λόγω ανεπαρκούς θεολογικής καταρτίσεως – να ομιλήσει, ομίλησε δια τους Ορθοδόξους ο άγιος Μάρκος, εκφωνήσας επί του θέματος τέσσαρες αντιρρητικούς λόγους.

Αι κρυστάλλιναι ορθόδοξοι απόψεις, ως επαρουσιάσθησαν από τον άγιο μας, ενθουσίασαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος προσέβλεπε εις τον Μάρκον ως τον μόνον Ορθόδοξο θεολόγο που ηδύνατο να απαντά ευχερώς εις τους λόγους των παπικών. Αλλά ο περί τα θεία άσχετος βυζαντινός αυτοκράτωρ ήλπιζε ότι αι ορθόδοξοι απόψεις θα επεκράτουν, μη γνωρίζων ότι οι παπικοί θα επέμεναν αμετακίνητοι εις τας πλάνας των.
Δι΄αύτόν τον λόγο, όταν είδε ότι η παράλογος επιμονή των λατίνων θα ναυαγούσε τον πολιτικό του σκοπό – ήτοι την ένωση των δύο εκκλησιών και την εξ αυτής αναμενόμενη παπική βοήθεια δι αντιμετώπισιν των Τούρκων – άρχισε να πιέζει τους Ορθοδόξους να ακολουθήσουν μία ηπιότερη η καλύτερα ενδοτική γραμμή.
Η ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΙΣ
Οι λατίνοι άρχισαν να εφαρμόζουν την γνωστή τακτική των ψιθύρων, ψευδών και εκβιασμών, και ούτω κατ εκείνη την εποχή διένειμαν εις την Φερράραν εκατοντάδας φυλλαδίων, τα οποία περιείχαν 54 αιρετικές δοξασίας των Ορθοδόξων!!! Βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει εις βάρος των Ορθοδόξων, δύο εκ των εγκρίτων μελών της Βυζαντινής αντιπροσωπείας, ο Μητροπολίτης Ηρακλείας Αντώνιος, πρώτος τη τάξει Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου και ο αδελφός του Μάρκου Ιωάννης, προσπάθησαν να αποδράσουν από την Φερράραν, αλλά ημποδίσθησαν από τον αυτοκράτορα. Και επειδή ο Ιωάννης συνοδευόταν μέχρι τον λιμένα από τον αδελφό του, ο αυτοκράτωρ και ο Πατριάρχης φοβούμενοι τυχόν άλλας απόπειρας αποδράσεως – εν συνεννοήσει μετά των παπικών – μετακίνησαν τις εργασίες της συνόδου από την Φερράραν, που ήτο πλησίον της θαλάσσης, εις την Φλωρεντία.

Όταν δε επανήρχισαν αι εργασίαι της συνόδου ο Εφέσου ήτο ο κύριος ομιλητής των Ορθοδόξων. Αι σαφείς όμως απαντήσεις του και αι ανατροπαί των λατινικών κακοδοξιών προκάλεσαν το μένος των λατινοφρόνων Ορθοδόξων, οι οποίοι με την σιωπηρά συγκατάθεση και ανοχή του αυτοκράτορος προσπάθησαν να διαβάλουν τον άγιο Μάρκο, κυκλοφορούντες μάλιστα και την είδηση ότι ο Εφέσου είχε τρελαθεί. Εις μίαν δε συνεδρίαση της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας, όταν ο Μητροπολίτης Εφέσου απεκάλεσε τους παπικούς «αιρετικούς» οι Μητροπολίτες Λακεδαίμονος και Μυτιλήνης ύβρισαν τον άγιο και προσπάθησαν να τον κτυπήσουν.
Ο ΕΦΕΣΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ
Διαπιστώνων ο άγιος ότι όλες οι προσπάθειές του να πείσει τους Ορθόδοξους να μην προχωρήσουν εις την ένωση – γενόμενοι θύματα των παπικών – ήσαν μάταιοι, απεσύρθη από του να συμμετέχει ενεργώς εις τας εργασίας της συνόδου.

Τελικώς την 5 Ιουλίου 1439 υπεγράφη η ένωση και ως αναφέρει ο Συρόπουλος οι περισσότεροι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι υπέγραψαν χωρίς την θέληση των και φοβούμενοι τον αυτοκράτορα. Όταν δε ο πάπας ηρώτησεν εάν υπέγραψε ο Μάρκος και έλαβε απάντηση αρνητική είπε προφορικώς «λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν».Ο υπερόπτης και δεσποτικός πάπας ζήτησε ανερυθριάστως από τον άβουλο βυζαντινό αυτοκράτορα, όπως στείλει τον Μάρκον εις αυτόν δια να τον δικάσει ενώπιον συνοδικού δικαστηρίου, αλλ’ ευτυχώς ο αυτοκράτωρ ηρνήθη.

Αργότερα όμως παρεκάλεσε τον Μάρκον, αφού είχε πάρει προφορικές διαβεβαιώσεις δια την ασφάλειάν του από τον πάπα, να εμφανισθεί ενώπιον του ποντίφικα και να εξηγήσει την στάση του. Ο Μάρκος υπακούοντας εις το αυτοκρατορικό πρόσταγμα επήγε εις τον πάπαν. Μάταια όμως προσπάθησε ο αρχιαιρεσιάρχης της δύσεως να τον πείσει να δεχθεί την εκτρωματική ένωση. Όταν δε είδε ότι ο Μάρκος έμεινε αμετακίνητος εις τας απόψεις του, κατέφυγε εις εκβιασμούς και απείλησε ότι θα καταδίκαζε τον άγιό μας ως αιρετικό.
Αλλ΄ ο άγιος Μάρκος μη πτοηθείς απήντησε μετά παρρησίας λέγων. «Αι σύνοδοι κατεδίκαζον τους μη πειθωμένους τη Εκκλησία, αλλ’ εις δόξαν τινά εναντίον αυτής ενισταμένους και ταύτη κηρύττοντας και υπέρ αυτής αγωνιζόμενους, διό και αιρετικούς εκάλουν αυτούς…Εγώ δε ου κηρύττω ιδίαν μου δόξαν ουδέ τι εκαινοτόμησα, ουδέ υπέρ αλλοτρίου τινός δόγματος και νόμου ενίσταμαι, αλλ’ εις την ακραιφνή δόξαν, τηρώ εμαυτόν».
Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟΝ
Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας – Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλίαν δια την επιστροφήν των εις την πολιορκουμένην Πόλιν. Ο αυτοκράτωρ παρέλαβε τον άγιον Μάρκον εις το αυτοκρατορικόν πλοίον. Ύστερα από ταξίδι τριών και ήμισυ μηνών έφθασαν τελικώς εις την Κωνσταντινούπολιν. Εκεί οι κάτοικοι εδέχθησαν με αισθήματα εχθρικά και απεδοκίμασαν τους υπογράψαντας την ένωση, αλλ’ επεδοκίμασαν και ετίμησαν τον άγιόν μας και ως αναφέρει ο υβριστής του γραικολατίνος επίσκοπος Μεθώνης Ιωσήφ «ο Εφέσου είδε το πλήθος δοξάζων αυτόν ως μη υπογράψαντα και προσεκύνουν αυτώ οι όχλοι παθάπερ Μωϋσεί και Ααρών και ευφήμουν αυτόν και άγιον απεκάλουν»( PG 159, 992).

Ο απλός λαός του Θεού προσέβλεπε εις τον άγιον Μάρκον ως τον μόνον ιεράρχη που είχε το θάρρος και την ικανότητα να υπερασπίσει την Ορθόδοξον πίστη του. Εγνώριζεν ήδη ότι αρκετοί που υπέγραψαν την ένωση είχαν δωροδοκηθεί από τον πάπα, ενώ τα χέρια του Μάρκου ήταν καθαρά. Όταν ο αυτοκράτωρ απεφάσισε να πληρώσει τον πατριαρχικό θρόνο, έστειλε αντιπροσώπους του εις τον άγιον Μάρκον παρακαλών αυτόν να δεχθεί το υψηλόν αξίωμα του Πατριάρχου, αλλ’ ο άγιός μας ηρνήθη.
Η ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟΝ
Την 4ην Μαΐου 1440 ο άγιος Μάρκος ηναγκάσθη να δραπετεύσει από την Βασιλεύουσαν, διότι εκινδύνευε η ζωή του, και να πάει εις την μητροπολιτική του περιφέρεια, την Έφεσον που ήτο κάτω από τους Τούρκους. Εκεί αφού εποίμανεν έπ’ ολίγον το λογικόν του ποίμνιον ηναγκάσθη πάλιν, τώρα υπό των Τούρκων και των ενωτικών, να εγκαταλείψει την Έφεσον και εμπήκεν εις πλοίον που επήγαινεν εις το Άγιον Όρος, όπου απεφάσισε να διέλθει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Όταν όμως το πλοίον έκαμε σταθμό εις την Λήμνο ο άγιος ανεγνωρίσθει και αμέσως συνελήφθη, κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής και εφυλακίσθη εκεί επί διετία.
Κατά την διάρκεια της φυλακίσεώς του υπέφερε πολύ, αλλά ως έγραψε εις τον ιερομόναχο Θεοφάνη τον εν Ευβοία «ο λόγος του Θεού και η της αληθείας δύναμης ου δέδεται, τρέχει δε μάλλον και ευοδούται, και οι πλείονες των αδελφών τη εμή εξορία θαρρούντες βάλλουσι τοις ελέγχοις τους αλιτηρίους και παραβάτας της ορθής πίστεως…».

Από την Λήμνο ο άγιος εξαπέλυσε την περίφημο εγκύκλιο επιστολή του προς τους απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Με αυτήν ελέγχει αυστηρώς τους Ορθοδόξους εκείνους που απεδέχθησαν την ένωσιν και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι λατίνοι είναι καινοτόμοι και δι’ αυτό λέγει : «ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν, και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν». Καλεί δε ο άγιος τους πιστούς να αποφεύγουν τους ενωτικούς, διότι αυτοί είναι «ψευδαπόστολοι και εργάται δόλιοι».
ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΜΑΓΓΑΝΩΝ
Μετά την αποφυλάκισίν του άγιος Μάρκος πιεζόμενος υπό της ασθενείας του δεν ηδυνήθη να αποσυρθεί εις το Άγιον Όρος, αλλ’ επέστρεψεν εις την εν Κωνσταντινουπόλει μονήν του, όπου εγένετο δεκτός μετά τιμών ως άγιος και ομολογητής υπό του πιστού λαού. Από το μοναστήριον του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφων επιστολάς εις μοναχούς και κληρικούς ενθαρρύνων αυτούς να κρατούν την ορθή πίστη και να μη συνεργάζονται μετά των ενωτικών.

Οι διωγμοί, αι εξουδενώσεις και αι πιέσεις επεδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του οσίου πατρός, και ούτω την 23ην Ιουνίου τω 1444, αφού είχε καλέσει πλησίον του τα πνευματικά του τέκνα και ανέθεσε εις τον Γεώργιον Σχολάριον την αρχηγίαν του ανθενωτικού αγώνος, απεδήμησεν εις Κύριον. Ήτο δε τότε 52 ετών.
ΤΙΜΑΙ ΑΓΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ
Ο πιστός λαός του Κυρίου απορφανισθείς, εθρήνησε πολύ δια την απώλειαν του πνευματικού του πατέρα. Ο δε Γεώργιος Σχολάριος, εξεφώνησεν επικήδειον λόγον εις τον οποίον ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο όσιος «εν ιερεύσει διέπρεψεν, εν αρχιερεύσιν διέλαμψεν, ήθλησεν υπέρ της Εκκλησίας πάνυ καλώς αδάμαντος στερεώτερος ώφθη προς την μετάθεσιν…νυν γυμνή τη ψυχή της μακαριότητος εμφορείται ήν επέγνω καλώς και λαβείν εντεύθεν εσπούδασε την εν Χριστώ κεκρυμμένην ζήσας ζωήν και σύνεστι τοις ιεροίς διδασκάλοις της πίστεως, πάντων είνεκα δίκαιος ών εκείνοις συντάττεσθαι». Πνευματικός καρπός του αγίου είναι οι δύο άγιοι μαθηταί του Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος και Διονύσιος.

Αμέσως μετά την οσίαν κοίμησίν του ο Μάρκος ετιμήθη ως άγιος και ομολογητής.

Αυτό μαρτυρεί με πόνο και ο σύγχρονος και άσπονδος εχθρός του Ιωσήφ, ουνίτης επίσκοπος Μεθώνης, λέγων, «ώσπερ πολλούς μεν και άλλους, και τον καλούμενον Παλαμάν, και τον Εφέσου Μάρκον, ανθρώπους ούτ’ άλλως φρενήρεις, αλλά και δοξοσοφίας εμπεπλησμένους, μηδεμίαν αρετήν ή αγιωσύνην εν εαυτοίς έχοντας, μόνον δια το λέγειν και συγγράφειν κατά Λατίνων, δοξάζετε και υμνείτε, και εικόνας εγκοσμείτε αυτοίς και πανηγυρίζοντες, στέργετε αυτούς ως αγίους και προσκυνείτε» ( PG 159, 1357)

Την πρώτη ακολουθία προς τιμήν του αγίου συνέθεσε ο αδελφός αυτού Ιωάννης ο φιλόσοφος. Κατ’ αρχάς η μνήμη του εορτάζετο την 23ην Ιουνίου, αλλά βραδύτερον ωρίσθη η 19η Ιανουαρίου – ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου και ταφής αυτού εις την μονήν του Λαζάρου εις τον Γαλατά.
Οι αγώνες του Μάρκου όσον και του μαθητού αυτού Γενναδίου ανεγνωρίσθησαν και εδικαιώθησαν από την μεγάλη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως που τελείωσε το 1484 και κατέγραψε τα ονόματα αυτώ, ως πατέρων αγίων, εις το Συνοδικό της Ορθοδοξίας.
ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
«Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ», ΜΕΘΩΝΗ – ΠΙΕΡΙΑΣ 

============================================================

”Κανεὶς δὲν ἐξουσιάζει τὴν πίστη μας, οὔτε βασιλιάς, οὔτε ἀρχιερέας, οὔτε ψευδοσύνοδος, οὔτε κανένας ἄλλος, παρὰ μόνο ὁ Θεὸς…”

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

~ Ἅγιος Μάρκος o Εὐγενικός

======================================================

“- Η μαμά σου μου είπε, αν σου συμβεί ρινορραγία εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Τι κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις;”

 |μια τέτοια απάντηση από ένα τόσο μικρό κορίτσι δεν θα περίμενε κανείς…Αποτέλεσμα εικόνας για ρινορραγία
Πόσο όμορφα περνούσε η Ι. στην χριστιανική κατασκήνωση!
Όμως καθώς βρισκόταν στην τραπεζαρία ένα μεσημέρι άνοιξε η μύτη της και έτρεχε αίμα. 
Τα στελέχη της κατασκήνωσης έκαναν ότι μπορούσαν με τις γνώσεις που είχαν για να σταματήσει η αιμορραγία …τίποτε.
Το αίμα άρχισε να τρέχει ασταμάτητα. 

Οι υπεύθυνοι άρχισαν να ανησυχούν σοβαρά . Τότε ο αρχηγός κάτι θυμήθηκε και είπε στη μικρή Ι. που αιμορραγούσε:
– Η μαμά σου μου είπε αν σου συμβεί ρινορραγία εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Τι κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις;
Και η μικρή απάντησε:
– Στη θήκη της βαλίτσας μου έχω ένα κομποσκοίνι, φέρτε το μου , σας παρακαλώ.


Μόλις το έφεραν η μικρή Ι. σταύρωσε το πρόσωπό της με το κομποσκοίνι και η αιμορραγία εκείνη τη στιγμή σταμάτησε αμέσως ενώπιον όλων των αδελφών .
– Ποιος σου έδωσε το κομποσκοίνι; που το βρήκες ;
Και το κοριτσάκι απάντησε:

– Το κομποσκοίνι το έπλεξε με τα ίδια του τα χέρια ο γέροντας Παϊσιος! 

Είχαμε πάει στο μοναστήρι στη Σουρωτή επειδή η ρινορραγία με ταλαιπωρεί , και επειδή η γιατροί δε μπορούσαν να την σταματήσουν, γιατί τα αιμοφόρα αγγεία που αιματώνουν τη μύτη είναι πολύ λεπτά …
Δεν είχαμε όμως την ευλογία να συναντήσουμε τον παππούλη και το κομποσκοίνι μας το έδωσε εκ μέρους του μια μοναχή.
Από τότε όταν ρινορραγώ αυτό το κομποσκοίνι και η προσευχή είναι η μόνη μας ελπίδα…


(Το περιστατικό συνέβη το 1994 στη χριστιανική κατασκήνωση, μαθητριών του “Σωτήρος” στην Εξοχή Θεσσαλονίκης.

Την ευχή του παππούλη μας να έχουμε!)

Φανούρης Μοσκιού

================================================

Ασύλληπτες μαρτυρίες για τον αγαπημένο Άγιο Γέροντα Παΐσιο…

σχόλιο Γ.Θ : Πραγματικά δεν θα θέλετε να τελειώσει…
https://www.youtube.com/embed/SPNU5kljjvo

====================================================

– Καλά, εσύ το πιστεύεις, ότι με τη θεία Κοινωνία έρχεται μέσα σου ο Χριστός; Σε πόσους πια; Αφού ένας είναι…

– Καλά βρε παιδί!
Συ το πιστεύεις, ότι με τη θεία Κοινωνία έρχεται μέσα σου ο Χριστός;
Σε πόσους πια… Αφού ένας είναι!
Ο νεαρός έμεινε για λίγο συλλογισμένος.
Και μετά τον ρώτησε:
– Εδώ μένεις;
– Ναι!
– Πόσα παράθυρα έχει η πόλη μας;
– Δεν τα μέτρησα.
Αλλά πολλά.
Εκατοντάδες χιλιάδες.
Εκατομμύρια!
– Από τα παράθυρα αυτά, δεν μπαίνει στα σπίτια μας ο ήλιος;
– Ναι, βέβαια!
– Μα πόσους ήλιους έχουμε;
– Ένα. Μόνον ένα!…
Τον ρώτησε το παλικάρι:
– Και πώς γίνεται και ο ένας ήλιος μπαίνει σε τόσες χιλιάδες σπίτια, από τόσα παράθυρα;
Κάτι πήγε να ψελλίσει.
Αλλά ο νεαρός πρόσθεσε:
– Κοίταξε…
Το λάθος είναι δικό σου.
Ο Θεός είναι πολύ πιο μεγάλος από τον ήλιο.
Και πιο σοφός.
Και πιο δυνατός.
Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Και δεν είναι καθόλου λογικό και σωστό κάτι που το θεωρείς τόσο φυσικό για τον ήλιο, να το βρίσκεις αδύνατο και απαράδεκτο για το Θεό…

Δημητρης Ροδης

==================================================

Τέτοιες μέρες πριν 3 χρόνια… |Ποιος σας είπε πως ξεχάσαμε;

|Ακόμα τσούζουν τα μάτια μας.Και οι ψυχές μας …

==================================================================

«Φορείς διαφωτισμού» και θεολογικές παγίδες…Κάθε εποχή έχει τους αρχιερείς και τους διαφωτιστές που της αξίζουν.

Γιώργος Νεκτάριος Παναγιωτίδης

 Κάθε εποχή έχει τους αρχιερείς και τους διαφωτιστές που της αξίζουν.

Η δική μας εποχή έχει τα Ελληνικά Hoaxes.

Το περιστατικό που θα διηγηθούμε αμέσως παρακάτω είναι λίγο παλιότερο αλλά ιδιαιτέρως χαρακτηριστικό της χοαξ-ικής νοοτροπίας, για αυτό και θα το αναφέρουμε.

Ελληνικά Hoaxes και « ζηλωτές θρησκευόμενοι »

Απομονώντας ένα ενσταντανέ από δύο άτομα όπου ο ένας φέρει ιερατικό σχήμα και « Φτιάξτο-Μόνος-Σου » σταυρό και ο δεύτερος μια γνωστή κακόδοξη απεικόνιση της αγίας Τριάδας (όπου αναπαρίσταται ο ουδέποτε οφθείς Θεός-Πατήρ [Ιω. 1:18])[1] , ο επικεφαλής των Χόαξις, χαρακτηρισθείς τεκμηριωμένα άλλοτε ως ένθερμος – ή/και μεροληπτικός – υποστηρικτής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ξιφούλκησε με το ξίφος του FB λαύρος κατά όσων διαμαρτυρήθηκαν τότε εναντίον των νέων μέτρων της κυβέρνησης (υποχρεωτικός εμβολιασμός/υγειονομικός διαχωρισμός ):  αμόρφωτοι, άξεστοι, απόπατος, πλέμπα, ξεβράκωτοι.

Αυτοί όλοι είναι οι εχθροί της « επιστήμης », της « προόδου μέσα από τη γνώση », ενώ η μεριά των Χόαξις εκπροσωπεί τα « φωτεινά μυαλά »: ένα σύγχρονο Γαλιλαίο , ένα Τζορντάνο Μπρούνο, ένα Κοπέρνικο !

Είναι όμως έτσι ; Είναι γνωστό ότι την κορυφαία ίσως κριτική κατά του αστικού[2] Διαφωτισμού του 18ου αιώνα εκπροσωπεί η Σχολή της Φραγκφούρτης.

Οι Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο κατεξοχήν, και οι δύο προερχόμενοι από τον αριστερό και ουμανιστικό χώρο, από κοινού συγγραφείς της περίφημης « Διαλεκτικής του Διαφωτισμού », όπως και άλλων έργων. Ένα από αυτά τα άλλα έργα είναι και η «Έκλειψη του Λόγου» του Χορκχάιμερ (1885-1973). Εκεί είναι που παίρνει ορισμένες ενδιαφέρουσες θέσεις έναντι της αντίθεσης μεταξύ του Βατικανού και των αντιφρονούντων της προνεωτερικής εποχής που καταδικάστηκαν για τις θέσεις που ανέπτυξαν.

Πρώτη θέση,

ότι η περίφημη αντίθεση μεταξύ του Πάπα ( Ουρβανού 8ου ) και του Γαλιλαίου ( ειδικότερα ) δεν ήταν παρά  « επιστημολογική ». Δεν ήταν δηλαδή σύγκρουση επιστήμης-θρησκείας, αλλά αφορούσε τα ίδια τα θεμέλια της επιστημονικής γνώσης : την επιστημονική γνωσιολογία. Ο Πάπας εκπροσωπούσε τον αριστοτελισμό και τον ορθολογισμό. Οι αντίπαλοί του (και) άλλες τάσεις: για παράδειγμα, εμπειρισμό και πειραματισμό (Γαλιλαίος), φυσική μαγεία (Τζορντάνο Μπρούνο).

Δεύτερη θέση,

ότι η Καθολική Εκκλησία , με θρησκευτική όπως και πολιτική εξουσία , μπορεί να ειπωθεί ότι υπήρξε ένας « φορέας διαφωτισμού » της εποχής.
Πράγματι, η Καθολική Εκκλησία αντιστάθηκε από θέση αρχής έναντι σε μορφές ψευδοεπιστήμης (αστρολογία κ.π.ά.)[3], υποστηρίζοντας μια αυθεντία , την επιστημονική αυθεντία του Αριστοτέλη. Είναι γνωστό άλλωστε από τη Φιλοσοφία της Επιστήμης ότι το αριστοτελικό (γεωκεντρικό) μοντέλο εξηγούσε ( και ακόμη εξηγεί ) ορισμένα φαινόμενα , όπως αυτά που εκδηλώνονται κατά τη ναυσιπλοΐα[4].

Κάτι ακόμη που είναι γνωστό είναι ότι όλοι οι μοναχικοί αυτοί πρωτοπόροι ήταν απλοί Χριστιανοί, απλοί Καθολικοί . Το δόγμα τους ήταν Ρωμαιοκαθολικό. Ωστόσο , δεν ήταν φορείς (ή στυλοβάτες) της εξουσίας.

Για να συνοψίσουμε: Από τη μία έχουμε ορισμένους « μοναχικούς λύκους » που – με όλα τα προβλήματά τους φυσικά – μάχονται για την ελευθερία ( γνώμης και όχι μόνο ), επικαλούμενοι και εναλλακτικές επιστημονικές θεωρήσεις .

Από την άλλη, έχουμε ένα « φορέα διαφωτισμού », με θέση αρχής και συνεργαζόμενο με την πολιτική εξουσία , που επιθυμεί (και επιβάλλει ) τη συμμόρφωση των αντιφρονούντων με την επιστήμη που κηρύσσουν οι « επίσημες αρχές »  (κυβέρνηση – υπερεθνικοί θεσμοί).

Είμαστε βέβαιοι λοιπόν ποιος είναι ποιος ; Μη λησμονούμε αυτό που έγραψε ο καθ. Goran Therborn: “ ο φασισμός είναι η αλήθεια ολόκληρης της προσπάθειας του αστικού Διαφωτισμού από την εποχή του Βάκωνα να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της προκατάληψης ”

Θεολογικές παγίδες

Ας πάμε όμως και σε ένα δεύτερο θέμα.

Μοιάζει λίγο σα να παραβιάζουμε ανοιχτές θύρες και να κομίζουμε γλαύκα εις Αθήνας, αλλά πρέπει να ειπωθεί από κάποιον, διότι θα βγάλουν φωνή στο τέλος και οι πέτρες : μια θεολογία που υποστηρίζει με ζήλο την επιστήμη ( ή, ακριβέστερα , ό,τι λογίζεται κάθε φορά ως επιστήμη ) δεν είναι κατ’ ανάγκην αντίπαλος της « μαύρης αντίδρασης »[5] . Ο μεγάλος Θεσσαλονικέας πεζογράφος Γιώργος Ιωάννου έγραφε χαρακτηριστικά για τη «Ζωή» της εποχής εκείνης, όπου ανήκε:

“Οι πνευματικοί μας ηγέτες […] πρέσβευαν ξεκάθαρα και αταλάντευτα ένα χριστιανισμό βασισμένο στη λογική και την επιστήμη . Μόνον τα βασικά δόγματα εδέχοντο ότι προσεγγίζονται διά της πίστεως . Όλα τα άλλα, με την επιστήμη και τη λογική”[6].

Οι πιο διαβασμένοι θα θυμούνται ότι ο θεολόγος και φιλόσοφος Χρ. Γιανναράς , όταν είχε κυκλοφορήσει το πρώτο (και θεμελιακό για τις διαφορές Ορθοδοξίας – Δύσης κατά τον ίδιο ) γνωσιολογικό κείμενό του με τίτλο « Χάιντεγκερ και Αρεοπαγίτης », είχε κατηγορηθεί από τους αντιπάλους του στην ακαδημαϊκή θεολογία ( Τρεμπέλας, Ανδρούτσος κ.ά. ) ως… « μυστικιστής », (εν εξελίξει) « αγνωστικός των άκρων »[7]! Το δοκίμιο του Λόσσκυ που είχε εντυπωσιάσει τον Αλμπέρ Καμύ λίγο πριν το θάνατό του δεν ήταν άλλο από τη « Μυστική θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας », που κατόρθωνε την απελευθέρωση , μαζί με τα έργα του Φλωρόφσκι , του Ευδοκίμωφ , του Ρωμανίδη και άλλων , από τον ορθολογιστικό σχολαστικισμό . ( σσ ?? )

Για να πάμε το πράγμα ακόμη μακρύτερα, ο πολιτικός κοινωνισμός, η σοσιαλιστική – δε λέω μαρξιστική – στράτευση αν θέλετε, δε συνδέεται, τουλάχιστον όχι κατ’ ανάγκην, με το διαφωτισμό ή τον ορθολογισμό. Ο μεγάλος Ρομαντικός ( και Χριστιανός ) Μπαλζάκ υποστήριζε έναν σοσιαλισμό στου οποίου την οικοδόμηση θα συνέβαλαν τα μέγιστα οι αριστοκρατικές τάξεις[8]. Για τον άλλο μεγάλο Ρομαντικό Βίκτωρα Ουγκώ, ο Έλληνας κομμουνιστής συγγραφέας Βασίλης Ραφαηλίδης έγραφε ότι οφείλει το σοσιαλισμό τους στους Αθλίους του και πως δεν μπορεί κανείς να διαβάσει τους Αθλίους και να μη γίνει σοσιαλιστής. O μεγάλος Βρετανός Ρομαντικός Τζωρτζ Ράσκιν πρέσβευε, σύμφωνα με το Νικολάι Μπερντιάγεφ, ένα « σοσιαλισμό από τα πάνω ». Ο Ντοστογιέφσκι , που είχε ξεκινήσει από το ρομαντισμό και είχε χαρακτηριστεί εντέλει σε καλλιτεχνικό επίπεδο ιρασιοναλιστής , στο τέλος της ζωής του , είχε καταλήξει σε ένα «ρωσικό ( χριστιανικής αφετηρίας ) σοσιαλισμό»[9]. ( σσ, ?? )

Οι θεωρητικοί της σχολής της Φραγκφούρτης είχαν άλλωστε κατονομάσει στη Διαλεκτική του Διαφωτισμού το ναζισμό ως φυσική απόληξη του διαφωτισμού.( σσ ?? ) Ο Ζακ Ελλύλ παρομοίως, εφόσον θεωρούσε πως ο ναζισμός ήταν η κατεξοχήν μηδενιστική επανάσταση, στην οποία ο αρχικός μηδενιστικός σπόρος της αστικής φιλοσοφίας αναπτύχθηκε στην πλήρη του δυναμική[10]. Ο Σεφέρης, στις Δοκιμές του απέδιδε το ναζισμό στον «επιστημονικό πολιτισμό της Ευρώπης». ( ματαξανα sic – α ρε μπαγασα Χιτλερ και για την πανδημια φταις )Ο Ευάγγελος Παπανούτσος, υπεύθυνος για την ιδιαίτερα σοσιαλιστική και δημοκρατική, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964, με διδακτορική διατριβή για το «Θρησκευτικό βίωμα στον Πλάτωνα», είχε γράψει το 1948 χαρακτηριστικά τα εξής:

«Ώστε σημειώθηκαν και σημειώνονται αντιστάσεις στη γενική ροπή που οδηγεί εδώ και τρεις αιώνες την πνευματική ηγεσία της Ευρώπης προς την ολοσχερή επικράτηση του αντιμαγικού, του αντιθρησκευτικού πνεύματος, προς την άρνηση και εξουδετέρηση του μυστηρίου και του θαύματος. Το ρεύμα δεν ανακόπηκε… Υπάρχουν άλλωστε και οι στυγνοί θεωρητικοί που διακηρύττουν ότι δεν είναι δυνατόν να ανακοπεί, ότι ο βράχος έχει ξεθεμελιωθεί και ένας δρόμος του μένει ανοιχτός: να κατρακυλήσει με ορμή από την κορυφή προς το βάραθρο»[11].

Το συμπέρασμα ποιο είναι ;

Ότι , αντίθετα με τις θεωρήσεις που έχουν επικρατήσει σε μέρος του θεολογικού χώρου , αν και μερικές φορές από πολύ καλή προαίρεση και μια πολύ έντιμη θεώρηση, ο επιστημονισμός , η μεγάλη και μάλιστα γενικευμένη έμφαση και πίστη στον « επιστημονικό ορθολογισμό », όχι μόνο δεν εγγυάται την « κοινωνική πρόοδο » , τη σοσιαλιστική προοπτική, τον πολιτικό κοινωνισμό ή τη δημοκρατία και την εμβάθυνσή της, αλλά αντιθέτως έχει υπάρξει ιδεολογία μερικών εκ των πλέον απάνθρωπων, φονικών, εγκληματικών, stricto sensu φασιστικών-ναζιστικών, αντιδημοκρατικών-ολοκληρωτικών δυνάμων στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό ασφαλώς δε σημαίνει ότι ήταν μόνο αυτές οι δυνάμεις θιασώτριες της «απομάγευσης» και του «εξορθολογισμού» των πάντων. Όχι.. Ωστόσο, η απομάγευση και ψευδής ιδεολογία είναι και νομοτελειακά σχεδόν τείνει στον απόλυτο όλεθρο. Επιπλέον η «επιστημονική-ορθολογιστική θεολογία» αντιστοιχεί εν μέρει σε ορισμένες από τις χειρότερες και πολιτικά αντιδραστικότερες εκδοχές της χριστιανικής θεολογίας, ειδικά στη χώρα μας, όπως επίσης και στη μεσαιωνική σχολαστική θεολογία[12]. Στις μέρες μας, επιτυχέστερο όχημα του «επιστημονισμού», σύμφωνα και με τις αναλύσεις του Πιέρ Μπουρντιέ[13], έχει υπάρξει το νεοφιλελεύθερο παράδειγμα και κοσμοείδωλο, αλλά αυτό είναι το αντικείμενο μιας άλλης, πολύ μεγάλης συζήτησης…

Βιβλιογραφία ; …………….

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“The gull”, 1994) είναι έργο του, ολλανδού, Frans Stuurman.

«Φορείς διαφωτισμού» και θεολογικές παγίδες – Αντίφωνο (antifono.gr)

Σχολιο AV

KARGIOLHDES

Στον κακο χαμο που συμβαινει γυρω μας , ερχονται οι “επαιοντες” ( τονιζουν δε και την σχολη Φρακφουρτης ! ) με ντριπλα μεσω διαφωτισμου,ορθολογισμου,σχολαστικισμου, Ρωσων θεολογων της διασπορας ,Καμυ και δεν συμμαζευεται…. Βρε Καλως τους /σας ξερουμε …. μας τα εχουν πει πολλοι σε εκατονταδες χρονια ΚΑΙ προσπαθουμε ολο και λιγοτεροι ΠΙΣΤΟΙ να απαγκιστρωθουμε.

Καλα κανετε εσεις και κρυβεστε εξυπνα. ΑΛΛΑ…..ΚΑΠΙΟΙ ακομη ερεθιζοντε….. ακομη..Αρα εχετε ευτυχως ” δουλεια ” ΑΚΟΜΗ.

ΟΧΙ αρνουμαι να βαλω την βιβλιογραφια ( οχι αλλο “καρβουνο” στην πολυμορφωση του ……)

ΥΓ , 1 Αφιερωμενο στον ΑΜ (ρε σεις τον αισθανομαι φιλο και ας διαφωνω με “θυμο” αρκετες φορες) αλλα εχει γραψει συνθημα επικαιρο και διαχρονικο !

ΥΓ .2 Στον Αμ, Θα εφαρμοζω απο εδω και περα την ” αμεσοτητα της λαικης εμπειρικης φωνης ” …….

========================================================

Το αντίδοτο στον πειρασμό του νεωτερισμού(2)

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας 

Στην Καινή Διαθήκη όλα γίνονται πλέον πιο ψηλαφητά και συγκεκριμένα στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Όταν ήλθε στη γη και προσέλαβε την ανθρώπινη φύση από την Παναγία Παρθένο, φανέρωσε και πάλι στους ανθρώπους το Πρόσωπο του αιωνίου Πατρός[13], ούτως ώστε ο άνθρωπος να μην παραμείνει χωρίς προσανατολισμό, αλλά τρέχοντας την οδό των εντολών Του, να έχει τον Κύριο ως υπόδειγμα προς μίμηση.

Ο απόστολος Παύλος επίσης επανειλημμένα κάνει λόγο για τη δυναμική εν Θεώ αύξηση. Στην Προς Φιλιππησίους επιστολή του αναφέρει: «Διώκω δε ει και καταλάβω, εφ’ ω και κατελήφθην υπό Χριστού Ιησού»[14]. Με άλλα λόγια, « τρέχω για να αρπάξω Εκείνον που Πρώτος με άρπαξε ».

Το αντίδοτο για τον πειρασμό του νεωτερισμού είναι ο ακατάπαυστος ανακαινισμός· είναι ο καθορισμός μας να βάζουμε καινούργια αρχή μετανοίας κάθε μέρα, ώστε να δεχθούμε « καινά ελέη » από τον Θεό, διότι, όπως αναγγέλλει ο Προφήτης, «τα ελέη Κυρίου καινά εις τας πρωΐας»[15]. Τότε και εμείς κάθε μέρα ψάλλουμε «άσμα καινόν» ευγνωμοσύνης και αγάπης στον Κύριο[16].

Η σταθερότητα στην πνευματική ζωή δεν είναι καν αναμενόμενη, γι’ αυτό και οι ταλαντεύσεις δεν θα έπρεπε να μας αποθαρρύνουν, επειδή γίνονται το έναυσμα για να καταβάλλουμε σταθερή προσπάθεια να μην παραμείνουμε χαμηλά επί μακρόν. Ο Θεός μας μυεί σε ένα μεγάλο μυστήριο, διδάσκοντάς μας να κάνουμε καινούργια αρχή καθ’ εκάστην.

Στις αμφιταλαντεύσεις που υπομένουμε για να αποκτήσουμε αυτήν τη γνώση, οι καταβάσεις είναι εξίσου, μάλλον πιο πολύτιμες, από τις αναβάσεις, διότι μας μυούν σε όλο το μήκος της οδού του Χριστού. Πρώτα γνωρίζουμε την κατάβασή Του μέχρι και των καταχθονίων, και έπειτα την ανάβασή Του υπεράνω των ουρανών. Και αυτή ακριβώς είναι η γνώση την οποία μεταδίδει το έργο της μετανοίας. Όποιος προσκαρτερεί στο έργο αυτό, φανερώνει την πιστότητα και την αγάπη του για την πρώτη ταπεινή επιφάνεια του Κυρίου Ιησού, με τις οποίες κερδίζει τον στέφανο της θεογνωσίας σε αυτήν τη ζωή και αποθησαυρίζει ανείκαστο αντίκρισμα στην αιωνιότητα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, κατεχόμενοι από αγάπη για την πρώτη επιφάνειά Του, πορευόμαστε και εμείς στα ίχνη του Κυρίου· πρώτα κατεβαίνουμε και από εκεί εγειρόμαστε πάλι, και το πέρασμα αυτό από το σκοτάδι στο φως συνιστά το προσωπικό μας Πάσχα. Αποσύροντας από εμάς τη χάρη Του και «εκβιάζοντάς» μας, τρόπον τινα, να βάλουμε καινούργια αρχή, ο Θεός μας καθιστά ικανούς να γνωρίσουμε το  μυστήριο της οδού που οδηγεί στο αιώνιο Πάσχα, το μυστήριο της Ημέρας του Κυρίου, που « είδε Αβραάμ και εχάρη »[17].

This image has an empty alt attribute; its file name is xristos-2.jpg

Η χριστιανική ζωή είναι δυναμική. Εξωτερικά εμφανίζεται ανιαρή.

Εντούτοις, στην πραγματικότητα ομοιάζει με ηλεκτρικό καλώδιο, μέσα από το οποίο διέρχεται φοβερό ρεύμα ενέργειας. Οι Χριστιανοί με γνήσια έμπνευση ουδέποτε ικανοποιούνται με εκείνο που κατόρθωσαν, αλλά πάντοτε αγωνίζονται να φθάσουν την τελειότητα, για την οποία τους προόρισε ο Θεός, σύμφωνα με τον λόγο του αποστόλου Παύλου, «τα μεν όπισθεν επιλανθανόμενος τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος κατά σκοπόν διώκω επί το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού»[18]. Στα μάτια του κόσμου οι Χριστιανοί φαίνονται αδύναμοι και ευτελείς, αλλά γίνονται σκήνωμα Θεού και φορείς του πληρώματος της ενέργειάς Του.

Ο άνθρωπος ζει επάξια τον προορισμό του και την κατά Θεόν αύξησή του, μόνον όταν επιτελεί «αγιωσύνην» μέρα με τη μέρα. Στην Καινή Διαθήκη αναφέρεται ότι ο άνθρωπος πρέπει να μεταβαίνει «εκ πίστεως εις πίστιν»[19], από ελπίδα σε ελπίδα, από ένα πλήρωμα αγάπης σε μεγαλύτερο πλήρωμα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο υπάρχει συνεχής αύξηση στη ζωή του, όπως υποδεικνύει και η παρότρυνση του Αποστόλου: «Μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθε τη ανακαινώσει του νοός, εις το δοκιμάζειν υμάς τι το θέλημα του Θεού, το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον»[20].

Ακόμη και ο Κύριος είπε στον Ναθαναήλ: « Από του νυν όψεσθε τον ουρανόν ανεωγότα και τους αγγέλους του Θεού αναβαίνοντας και καταβαίνοντας επί τον Υιόν του ανθρώπου »[21]. Οι παραπάνω λόγοι εκφράζουν τη διαρκή μύηση και αύξηση στο  μυστήριο του Θεού, οπόταν ο άνθρωπος θεωρεί τα «αεί μείζονα» του Θεού[22] και εμβαθύνει στη γνώση του μυστηρίου της αγάπης Του.

Επομένως, εάν ο άνθρωπος δεν αγωνίζεται ακατάπαυστα για τον αγιασμό του, « επιτελών αγιωσύνην εν φόβω Θεού », δεν θα αποφύγει τον πειρασμό του νεωτερισμού. Θα αναλώνεται στις βιοτικές μέριμνες και θα σπαταλά τον πολύτιμο καιρό της σωτηρίας, τη στιγμή που ο χρόνος του δόθηκε για να τον εξαγοράσει και να τον μετατρέψει σε αιωνιότητα· του δόθηκε ως καιρός προετοιμασίας για τη μεγάλη και θαυμαστή συνάντηση με τον Δημιουργό του.

Ο απόστολος Παύλος λέει ότι η σωτηρία συντελείται « κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν»[23]. Αν αυτή είναι η δύναμη του Θεού, τότε κατά πόσο μπορούμε να έχουμε συνείδηση της αυξήσεως αυτής;

Δεν προσευχόμαστε στον Θεό να μας βοηθήσει να δούμε την αύξηση στη ζωή μας, για να Του προσφέρουμε ευχαριστία, αλλά Τον παρακαλούμε να μας βοηθήσει να δούμε τις αμαρτίες μας, να δούμε που υστερούμε και να αυξηθούμε στην επίγνωση της πνευματικής μας πτωχείας. Οι άνθρωποι στον κόσμο επιδιώκουν την αύξηση στα περιορισμένα όρια της γης, και σε αυτή στηρίζουν την ευδαιμονία τους.

Για παράδειγμα, οι τρεις κατηγορίες ανθρώπων στην παραβολή του Μεγάλου Δείπνου σίγουρα θα διαπίστωσαν αύξηση στην περιορισμένη κτιστή ζωή τους. Εκείνος που είχε αγοράσει τον αγρό, θα πρέπει να είδε τον θερισμό. Εκείνος που μόλις είχε νυμφευθεί γυναίκα, είδε πιθανόν τη χαρά της τεκνογονίας.

Στην πνευματική ζωή επίσης, εάν εργασθούμε επιμελώς , θα δούμε καρπούς. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακας λέει: «Δίψα και αγρυπνία εξέθλιψαν καρδίαν. Καρδίας δε θλιβείσης απεπήδησαν ύδατα»[24]. Όταν νηστεύουμε και πεινούμε τη γνώση του Θεού, η καρδιά μας τρόπον τινα συνθλίβεται, αλλά αυτή η κατά Θεόν συνοχή εκπηγάζει «διεξόδους υδάτων», που μας καθαρίζουν, μας αγιάζουν και προσκομίζουν τη χαρά της σωτηρίας. Ο Θεός ουδέποτε αφήνει τον Εαυτό Του «αμάρτυρον»[25]. Πάντοτε δίνει τεκμήρια της Παρουσίας Του και της ζωής Του.

+Το αντίδοτο στον πειρασμό του νεωτερισμού | Πεμπτουσία (pemptousia).

============================================

Ο Κύριος έκανε τα ενενήντα εννιά από τα εκατό βήματα που χρειάζεσαι για τη σωτηρία σου

 «Ο Κύριος έκανε τα ενενήντα εννιά από τα εκατό βήματα που χρειάζεσαι για τη σωτηρία σου. Δεν θα προσπαθήσεις να κάνεις το βήμα που απέμεινε για να επιτύχεις τη σωτηρία σου, όταν μάλιστα «ούτω γαρ πλουσίως επιχορηγηθήσεται υμίν η είσοδος εις την αιώνιον βασιλείαν του Κυρίου ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού» (Β’ Πέτρ.α’ 11);»
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος ΑχρίδοςΠροσκυνητής (proskynitis.blogspot.com)

============================================

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, Συνομιλεί και ανασταίνει νεκρούς!

Ο άγιος Μακάριος Αιγύπτιος ο Μέγας.

(Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Κάποτε σκότωσαν έναν άντρα και χωρίς να ξέρουν ποιος ακριβώς ήταν ο δολοφόνος κατηγόρησαν κάποιον άδικα και ήθελαν να τον παραδώσουν στη δικαιοσύνη για να τιμωρηθεί.

Ο αθώος αυτός άνθρωπος κατέφυγε στο κελλί του οσίου Μακαρίου του Αιγύπτιου για να σωθεί, αλλά οι στρατιώτες τον συνέλαβαν.

Εντούτοις, ο συλληφθείς φώναζε δυνατά ότι δεν ήταν αυτός ο δολοφόνος και με δάκρυα ορκιζόταν ότι ήταν πράγματι αθώος.

Ο όσιος Μακάριος που λυπήθηκε τον άνθρωπο αυτόν, πήγε μαζί με όλους είχαν μαζευτεί στο κελλί του στον τάφο του δολοφονηθέντος, και αφού έπεσε στα πόδια για να προσευχηθεί, απευθύνθηκε στους παρισταμένους και τους είπε:
– Ο Κύριος θα σας φανερώσει, τώρα, αν είναι ένοχος ή όχι αυτός ο άνθρωπος.

Μετά φώναξε με πίστη στον νεκρό:
– Σε ορκίζω στον Δεσπότη Χριστό να μας πεις την αλήθεια, αν σε σκότωσε αυτός τον οποίο κατηγορούν.

Και, ω του παραδόξου θαύματος, ο νεκρός που σαν να κοιμόταν και ξύπνησε τους είπε ότι:
– Όχι, τίμιε πάτερ, δεν φταίει αυτός αλλά κάποιος άλλος με σκότωσε.

Όταν το άκουσαν αυτό οι παρευρισκόμενοι έφριξαν και ζήτησαν από τον όσιο να ρωτήσει τον νεκρό ποιος τον σκότωσε.

Ο πάνσοφος όμως Μακάριος τους απάντησε:
– Είναι αρκετό ότι σας βεβαίωσε πως ο άνθρωπος αυτός είναι αθώος και δεν πρέπει να τιμωρηθεί. Εγώ δεν είμαι κριτής για να τιμωρήσω τον φταίχτη.

***

Κάποιαν μέρα ο όσιος Μακάριος μαζί με τον αββά Σισώη και άλλους πέντε μοναχούς πήγαν για θερισμό. Μια γυναίκα τους ακολουθούσε από πίσω και μάζευε τα στάχυα που έμεναν στο χωράφι. Η σταχομαζώχτρα, ενώ ασχολιόταν με την περισυλλογή των στάχεων αναστέναζε και έκλαιγε, γι’ αυτό και ο όσιος Μακάριος ρώτησε τον ιδιοκτήτη του χωραφιού τι έχει και κλαίει αυτή η γυναίκα.

Ο κύριος του αγρού του απάντησε πως η σταχομαζώχτρα ήταν χήρα και πως όταν ζούσε ο άντρας της του έδωσε κάποιος ως παρακαταθήκη κάτι πολύτιμο για να του το φυλάξει. Αλλά αυτός πέθανε και κανένας δεν ξέρει πού το έβαλε, και έτσι ο κύριος του πολύτιμου πράγματος ζητά από το δικαστήριο να πάρει τόσο την ίδια όσο και τα παιδιά της ως δούλους.

Ο όσιος Μακάριος, όταν άκουσε αυτήν την θλιβερή ιστορία, συμπόνεσε την χήρα και πήγε στον τάφο του συζύγους της. Εκεί τον ρώτησε τον νεκρό πού έκρυψε την παρακαταθήκη που του έδωσε ο γνωστός του. Και ο νεκρός του απάντησε να σκάψουν κάτω από το κρεβάτι του και θα την βρουν.

Έτσι, η γυναίκα του επέστρεψε στο σπίτι τους και πράγματι βρήκε το πολύτιμο πράγμα στο σημείο που φανέρωσε στον όσιο.

***

Κάποτε πήγε ένας αιρετικός στον όσιος Μακάριο και φιλονικούσε μαζί του λέγοντάς του ότι δεν «είναι ανάσταση νεκρών». Για τον λόγο αυτό ο όσιος Μακάριος ανέστησε έναν νεκρό για να πειστεί και να πάρει ο αιρετικός την απάντηση που έπρεπε.

Ο νεκρέγερτος αυτός ήταν αρχαίος Έλληνας, λεγόταν Μίλης και μετά την ανάστασή του πίστεψε στον Χριστό, βαφτίστηκε και έγινε μοναχός. Σχετικά με αυτόν αναφέρει ο ασματικός κανόνας του Σαββάτου της Τυρινή.

Διασκευή από τον Α’ τόμο, μήνας Ιανουάριος, του Μεγάλου Συναξαριστή της Εκκλησίας.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, Συνομιλεί και ανασταίνει νεκρούς! | Πεμπτουσία (pemptousia.gr) Αναρτήθηκε από amethystos

==============================================

Το αντίδοτο στον πειρασμό του νεωτερισμού

Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

 Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του δυναμικό ον. Ως εκ τούτου, ανέκαθεν αντιμετώπιζε τον πειρασμό του νεωτερισμού. Η ψυχή του ανθρώπου φέρει  έμφυτη την έφεση αναζητήσεως καινοφανών πραγμάτων, ενώ το πνεύμα του δεν μπορεί να παραμείνει στάσιμο. Χωρίς τη δυναμική της εν Θεώ ζωής χάνει την έμπνευση και πνίγεται στην ακηδία, «καθήμενος εν χώρα και σκιά θανάτου»[1].

Γι’ αυτό χρειάζεται συνεχώς να αναπτύσσεται και να αποκτά νέες γνώσεις. Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο ο άνθρωπος έχει ως προορισμό να αυξάνει «την αύξησιν του Θεού»[2], και οφείλει «εν καινότητι ζωής περιπατείν»[3]. Και ο τρόπος να αυξηθεί κάποιος εν Θεώ είναι να βάζει διαρκώς καινή αρχή στην πνευματική του ζωή.

Η καινή αρχή στη ζωή του Χριστιανού δεν είναι κάποια αφηρημένη ιδέα, αλλά πολύ συγκεκριμένο γεγονός. Συνίσταται στην τήρηση της εντολής που έδωσε ο Χριστός, όταν άρχισε το έργο του ευαγγελισμού των ανθρώπων: «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών»[4]. Είναι δηλαδή αρχή μετανοίας. Η μετάνοια είναι το κατεξοχήν έργο του ανθρώπου, που ποθεί τον ανακαινισμό και τον αγιασμό του. Και ο αγιασμός του είναι ο αληθινός πλουτισμός, με τον οποίο αποκτά την όραση του μέλλοντος αιώνος και το αντίκρισμα στην αιωνιότητα.

Ο άνθρωπος μετά την πτώση, μολονότι φέρει μέσα του τη δυνατότητα της δυναμικής αυξήσεως, επειδή στην προσπάθειά του να την πραγματοποιήσει, δεν έχει τον σωστό προσανατολισμό, υπόκειται στον πειρασμό να εκδαπανάται, αναζητώντας διαρκώς ψευδή υποκατάστατα. Αναζητά ολοένα κάτι πρωτόφαντο, αλλά το γυρεύει στη σφαίρα των κτιστών, σε τομείς όπως η τεχνολογία, η φιλοσοφία, οι καλές τέχνες ή εν γένει οι ενασχολήσεις του κόσμου τούτου. Οι τομείς όμως αυτοί ούτως ή άλλως καταλήγουν στο μνήμα, και βεβαίως αδυνατούν να του μεταδώσουν τη μόνη αληθινή γνώση, τη γνώση του Θεού.

This image has an empty alt attribute; its file name is topio.jpg

Στον αντίποδά τους η γνώση του Θεού είναι παρεκτική της αιώνιας ζωής, σύμφωνα με τους λόγους του Κυρίου: « Αύτη δε εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί Σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν »[5].

Συνέχεια ο άνθρωπος στον κόσμο αγωνίζεται να αποκτήσει κάποια σταθερότητα και όταν την κατορθώνει, αισθάνεται ικανοποίηση. Κατ’ ουσίαν όμως η ικανοποίηση αυτή είναι δουλεία στην ακηδία. Ενώ η αύξηση του Θεού παρέχει ατελεύτητη έμπνευση και αληθινή γνώση: «Ημέρα τη ημέρα ερεύγεται ρήμα και νυξ νυκτί αναγγέλλει γνώσιν»[6]. Η σταθερότητα έρχεται καθόσον ο άνθρωπος πλησιάζει τον στόχο του, «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου»[7], τον Χριστό, που είναι «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας»[8].

Η μοναδική περίπτωση που η συνεχής ανανέωση της ζωής στον κόσμο αποβαίνει χρήσιμη και είναι ευλογημένη, είναι όταν κάθε φορά που ανακαλύπτουμε κάτι καινούργιο στην επιστήμη ή στην τέχνη, παριστάμεθα ενώπιον του Θεού παρουσιάζοντας σε Αυτόν την επίτευξή μας και λέγοντας: «Σε ευχαριστούμε, Κύριε, που μας παρέχεις τα μέσα, τα οποία καθιστούν δυνατή και πιο άνετη την επί γης παροίκησή μας».

Αν κάθε φορά που κατακτούμε κάποιον καινούργιο τομέα ζωής μέσω της επιστήμης, ή της τέχνης, ή χρησιμοποιώντας την κτιστή διάνοια του ανθρώπου, αποδίδουμε ευχαριστία στον Θεό, τότε είμαστε μακάριοι και σίγουρα οι καρποί της επιτεύξεως θα είναι προς ωφέλεια όλων. Δυστυχώς όμως, ως επί το πλείστον, αντί να ευλογούμε τον Θεό, Τον αποδιώχνουμε από αυτόν τον τομέα της ζωής μας με τη σκέψη ότι τώρα είμαστε σπουδαίοι, είμαστε μεγάλοι· τώρα γνωρίζουμε καλύτερα· τώρα μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον Θεό. Συνεπώς, ο νεωτερισμός αυτός μετατρέπεται σε κατάρα.

Είναι απολύτως αναγκαίο να κατανοήσουμε την αληθινή δυναμική της ζωής, διότι περισσότερο από ποτέ άλλοτε ο σύγχρονος άνθρωπος πάσχει από τον πειρασμό της καινοθηρίας, ενώ την πίστη την περιφρονεί ως φαινόμενο στατικό, ανιαρό, οπισθοδρομικό, παρωχημένο, αμετάβλητο, παλιομοδίτικο. Οικοδομεί τη δήθεν «υπόστασή» του συσσωρεύοντας κτιστή γνώση, ποικίλες εντυπώσεις και εμπειρίες με πρόσκαιρη αξία.

Στην κατανόηση αυτής της αληθινής δυναμικής έγκειται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ακηδία των πολιτών του κόσμου τούτου και στον ζήλο των τέκνων του Θεού.

Το έργο της μετανοίας που αναλαμβάνει ο Χριστιανός αθλητής έχει παράδοξο χαρακτήρα. Στα μάτια του κόσμου ο άνθρωπος που μετανοεί φαίνεται να αυτοεκμηδενίζεται. Ωστόσο, στην πραγματικότητα μέσα από αυτήν την εργασία αυξάνει συνεχώς κατά Θεόν. Θεωρεί τα πολύτιμα αυτού του κόσμου ως «σκύβαλα», «διά το υπερέχον της γνώσεως Χριστού Ιησού»[9].

Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και έβαλε τον Αδάμ και την Εύα στον Παράδεισο, δίνοντάς τους την εντολή, « εργάζεσθαι αυτόν και φυλάττειν »[10]. Επομένως, αν διαρκώς αγωνιζόμαστε να προσεγγίσουμε τον Κύριο, εργαζόμενοι στην καρδιά μας, δηλαδή καλλιεργώντας την, ξεριζώνοντας από εκεί όλα τα ζιζάνια, συσσωρεύοντας και φυλάσσοντας μέσα της τα ίχνη της χάριτος, τότε η ζωή μας έχει δυναμικό χαρακτήρα. Όσο πιο επιμελώς εργαζόμαστε και φυλάσσουμε τον Παράδεισο με τη μετάνοια και το πένθος, τόσο περισσότερο αυξάνει και η εν Πνεύματι ζωή. «Ος γαρ έχει, δοθήσεται αυτώ· και ος ουκ έχει, και ο νομίζει έχειν αρθήσεται απ’ αυτού»[11].

Το θέμα της δυναμικής εν Θεώ αυξήσεως, της αυξήσεως δηλαδή του ανθρώπου στη δικαιοσύνη και στην αγιότητά Του, ήταν πάντοτε παρόν στην Παλαιά Διαθήκη, όπου δίκαιη και πνευματική ζωή σήμαινε την πορεία στην οδό των εντολών, σύμφωνα με τον μεγάλο ψαλμό: «Οδόν εντολών Σου έδραμον, όταν επλάτυνας την καρδίαν μου»[12].

Στον Παράδεισο πριν την πτώση ο Θεός πρόβαλλε τον Εαυτό Του στον άνθρωπο προς μίμηση.

Και για τον άνθρωπο αρκούσε να βλέπει το Πρόσωπο του Θεού, για να επιτελέσει το έργο του, διότι αντίκριζε την τελειότητα· γνώριζε ποιος ήταν ο σκοπός του ερχομού του στον κόσμο ως δημιούργημα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού· εννοούσε τι είναι πρωτεύον, τι έχει αιώνιο αντίκρισμα και μόνον αυτό μάθαινε να θεωρεί προορισμό της ζωής του.

Μετά την πτώση, ωστόσο, χάνοντας τη θεωρία του Ζώντος Θεού, ο άνθρωπος υπέστη φοβερή στέρηση και ερήμωση· έχασε τον προσανατολισμό του. Τότε άρχισε να φοβάται την παρουσία του Θεού, διότι είχε τη διαίσθηση ότι ήταν αδύνατον να δει κάποιος τον Θεό και να παραμείνει ζωντανός. Ήταν ασύμμετρη και ασύμβατη η εναρμόνισή τους.

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ

Το αντίδοτο στον πειρασμό του νεωτερισμού | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)

=================================================

ΟΧΙ στο Καρτελ του Θανατου. ΜΗΝ ΤΟΝ ΦΟΒΑΣΤΕ. ΜΗΝ ΒΑΛEΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΑΣ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ.ΜΕΙΝΕΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΑΚΗΣ

Δεν θα μας πεθάνουν. Και Το εμβόλιο του Εφιαλτάκη δεν θα το κάνουμε και δεν θα πληρώσουμε το παράνομο πρόστιμο. Και όσοι δημόσιοι Υπάλληλοι υπηρετήσουν τον Εφιαλτάκη θα πάνε φυλακή για παράβαση καθήκοντος. Να τι πρέπει να κάνουμε.

ΜΗΝ ΤΟΝ ΦΟΒΑΣΤΕ. ΜΗΝ ΒΑΛΕΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΑΣ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ.ΜΕΙΝΕΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ. 

Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΧΙ                        Ο ΕΦΙΑΛΤΑΚΗΣ

 Το πρόστιμο  των 100 ευρώ πρέπει  να το βεβαιώσει η  ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΑΕ  , (ΗΔΙΚΑ ΑΕ, οδός Λυκούργου 10 ,Αθήνα 10551   email info@idika.gr

Σύμφωνα με τον Νόμο είναι υποχρεωμένη τους μεν κάτω των 70 να μας ενημερώσει ηλεκτρονικά τους δε άνω των 70 εγγράφως.

 Η ειδοποίηση θα πρέπει να αναφέρει τις διατάξεις που έχουμε παραβιάσει. 

Εντός  5 εργασίμων ημερών πρέπει να απαντήσουμε στο info@idika.gr και να διατυπώσουμε τις αντιρρήσεις μας .

 Η αντίρρηση μας θα αναφέρει ότι δεν έχουμε παραβεί καμιά από τις αναφερόμενες διατάξεις και ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός με το συγκεκριμένο προϊόν είναι παράνομος γιατί παραβιάζει την ευρωπαϊκή αντιμονοπωλιακή νομοθεσία  και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και την ΕΣΔΑ. Επικαλούμεθα επίσης τις θρησκευτικές πεποιθήσεις μας  και τη γνώμη των γιατρών μας οι οποίοι «φοβούνται τις συνέπειες και δεν  βεβαιώνουν εγγράφως αυτό που μας συνιστούν προφορικά», και θα τονίζουμε ότι οι υπάλληλοι της ΗΔΙΚΑ.ΑΕ που θα μας επιβάλουν το παράνομο πρόστιμο έχουν ποινική ευθύνη και διότι παραβίασαν τα προσωπικά μας δεδομένα και διότι παρέβησαν τον νόμο.

Η ΗΔΙΚΑ ΑΕ, θα πρέπει να μας απαντήσει  ότι εξέτασε τις απόψεις μας και ότι είτε τις δέχεται είτε ότι προχώρησε στον οριστικό καταλογισμό του προστίμου και το διαβίβασε στην  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΧΗ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΣΟΔΩΝ (ΑΑΔΕ) , για να το εισπράξει.

Μόλις η ΑΑΔΕ μας καταλογίσει το κατοστάρικο θα πρέπει να μας ενημερώσει. Είτε γραπτά είτε ηλεκτρονικά. Τότε θα έχουμε προθεσμία να διατυπώσουμε την αντίρρηση μας. Στην οποία εάν δεν έχει προηγηθεί η ενημέρωση από την ΗΔΙΚΑ ΑΕ, θα λέμε ότι ο καταλογισμός του Προστίμου είναι απολύτως παράνομος διότι η ΗΔΙΚΑ  δεν μας έδωσε το δικαίωμα να εκφράσουμε τις αντιρρήσεις μας.  

Εάν έχει προηγηθεί ο διάλογος με την ΗΔΙΚΑ, ΑΕ θα τονίζουμε ε ότι δεν χρωστάμε τίποτα και ότι ο καταλογισμός του προστίμου είναι καταχρηστικός και παράνομος.

Μετά την απάντηση της ΑΑΔΕ  εφόσον απορρίψει την αντίρρηση μας αρχίσει η περίοδος των 60 ημερών για την προσφυγή στο Διοικητικό Πρωτοδικείο.

Υποδείγματα για τις προσφυγές θα αναρτηθούν καθώς και υποδείγματα για τις αντιρρήσεις μας.

Πρακτικά θα έχουν γίνει οι εκλογές και ο Εφιαλτάκης θα έχει εισπράξει τα Καρύδια μας. 

ΜΗΝ ΤΟΝ ΦΟΒΑΣΤΕ. ΜΗΝ ΒΑΛEΤΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΑΣ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ.ΜΕΙΝΕΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΑΚΗΣ

=======================================================

=======================================================

ΕΠΙΣΗΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ – Iatronet

https://www.iatronet.gr › 1077-exodikoengeDOCΕΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΡΧΗΣ … και έναντι κάθε άλλου υπευθύνου, ενώπιον κάθε αρμόδιας Εισαγγελικής και Δικαστικής Αρχής.

========================================================

Τὸ λυκόφως τῆς ἐλευθερίας καὶ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου. (Λίγα σχόλια γιὰ μία Ἐγκύκλιο ἐκτροχιασμοῦ καὶ ντροπῆς).

Posted on

Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης

Φίλος ὁ Πλάτων, φιλτάτη ἡ ἀλήθεια.

Μὲ τὸ νέο ἔτος ὁ Μητροπολίτης Χανίων Δαμασκηνός ἔστειλε τὴν ἐγκύκλιο 1-2022 (Α.Π. 70, 10/1/2022) πρὸς τοὺς κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς τῆς Μητροπόλεως.[1] Μὲ ἔκπληξι καὶ ὁδύνη διαβάσαμε τὰ ὅσα γράφονται ἐκεί. Παραθέτωμε λίγα πρώτα σχόλια σὲ ὁρισμένα σημεῖα τῆς Ἐγκυκλίου, χωρὶς νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐξηγήσουμε τοὺς βαθύτερους λόγους τῆς τακτικῆς ποὺ ἀκολουθῇ ἡ Μητρόπολις καὶ τὶς συνέπειες τῶν πράξεών της.

«Οἱ ἀνεμβολίαστοι κληρικοὶ δὲν θὰ συμμετάσχουν εἰς καμμίαν ἁγιαστικὴν πρᾶξιν ἐκτὸς τοῦ Ἱεροῦ ναοῦ τους. Δὲν ἐπιτρέπονται εἰς αὐτοὺς οἱ κατ᾿ οἶκον ἐπισκέψεις, οὔτε ἱεροπραξίαι εἰς Κοιμητήρια. Ἐπιτρέπεται μόνον ἡ Θεία Λειτουργία καὶ Μυστήρια ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ ναοῦ ἀφοῦ πρωτίστως ἔχουν ὑποβληθεῖ εἰς τρία (3) ράπιντ τέστ ἐβδομαδιαίως».

Ποιὰ λογικὴ δικαιολογεῖ αὐτὲς τὶς ἀπαγορεύσεις;

Πολὺ θὰ ἐπιθυμοῦσα νὰ μάθω, διότι δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω. Κατ᾿ ἀρχὴν, γιατὶ αὐτὸ τὸ μένος ἐναντίον τῶν ἀνεμβολιάστων ἱερέων ; Ἔχουν δικαίωμα ἐπὶ τοῦ σώματός τους ἤ δὲν ἔχουν; Ὁ ἐπίσκοπος φρονεῖ ὅτι οἱ ἀνεμβολίαστοι εἶναι ἐπικίνδυνοι. Καὶ τί σημαίνει αὐτό ; Μπορεῖ νὰ φρονεῖ καὶ χίλια ἄλλα πράγματα, λογικὰ ἤ παράλογα. Πρέπει νὰ τὰ ὑποστῇ ὁ κάθε ἄνθρωπος ἐπειδὴ ἔτσι νομίζει αὐτὸς, ἤ καὶ ὅλη ἡ Σύνοδος ;

Ἀπὸ ποὺ προκύπτει κάτι τέτοιο ; Ἔχουν τέτοια ἐξουσία λόγῳ τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος μὲ τὸ ὁποῖο τοὺς τίμησε μὲν ἡ Ἐκκλησία , τὸ χρησιμοποιοῦν δὲ ὅπως νομίζουν ; Αὔριο δηλαδὴ μπορεῖ νὰ ἀποφασίσῃ ὅτι ὅποιος δὲν κάνει κωλονοσκόπιση ἤ δὲν ἐλέγξει τὸν θυρεοειδή του ἤ τὸ σάκχαρο του δὲν μπορεῖ νὰ λειτουργῇ; Ἤλεγχαν μέχρι τώρα τοὺς ἱερεῖς ἄν εἶχαν μηνιγγίτιδα ἤ φυματίωσι ἤ ὑπατίτιδα, ἤ ἄλλα μεταδοτικὰ νοσήματα ;

Τὸ Ἁμερικάνικο CDC σὲ ἐρώτησι τοῦ Ἀαρὸν Σιρί ἄν ὑπάρχει ἔστω καὶ μία περίπτωσις ἀνθρώπου μὴ ἐμβολιασμένου καὶ φυσικῶς ἀνοσοποιημένου ( δηλαδὴ νὰ ἔχει νοσήσει ἀπὸ τὸν κωρονοϊό )  ὁ ὁποῖος νὰ μετέδωσε σὲ ἄλλον τὸν ἱό , ἀπάντησε , τὸ CDC, ὅτι δὲν ἔχει οὔτε ἕνα ἐπίσημο ἔγγραφο ποὺ νὰ ἐμφανίζῃ ὅτι αὐτό ἔχει συμβεῖ. [2]

Τί λέει λοιπὸν ὁ Δεσπότης; Σὲ ποιὰ πραγματικὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα στηρίζει τὶς ἀποφάσεις του; Μήπως ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἐκστομίζονται ἀπό Βασιλακόπουλους καὶ Παγῶνες καὶ Τσιόδρες καὶ τοὺς ὑπολοίπους τηλεαστέρες εἰδικοὺς, ποὺ ὅμως ἔχουν τὸ ἀκαταδίωκτο ;  Ἤ μήπως εἶναι ἀρκετὸ  τὸ ὅτι «τὰ εἶπε ἡ Σύνοδος»; 

Στὴν οὐσία τῶν ἀπαγορεύσεων, τώρα.

Ὁ ἱερεύς ἐπιτρέπεται νὰ λειτουργεῖ ἐντὸς τοῦ ναοῦ. Ἔχει κάνει καὶ τρία ράπιντ τέστ,  ἄρα δὲν νοσεῖ . Ἐντὸς τοῦ ναοῦ θὰ ὑπάρχουν λίγοι ἤ πολλοὶ πιστοί . Θὰ κοινωνήσουν ἀπὸ τὸ ἴδιο ποτήριο ποὺ ἔχει κοινωνήσει καὶ ὁ ἱερεῦς , μὲ  τὴν ἴδια ἁγία λαβίδα . Ἕνας ἐξ αὐτῶν ζητεῖ ἀπὸ τὸν ἱερέα νὰ κάνει τρισάγιο σὲ πρόσωπο δικό του στὸ νεκροταφεῖο , ποὺ πολλάκις βρίσκεται δίπλα στὸν ναό .

Αὐτὸ ἡ ἐπισκοπικὴ διαταγὴ τὸ ἀπαγορεύει.

Μὰ ἦταν στὴν ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος, λειτουργήθηκε, κοινώνησε  – ἄν κοινώνησε – καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν ἱερέα νὰ κάνει ἕνα τρισάγιο στὸν τάφο τῆς μάννας του, τοῦ πατέρα του ἤ τοῦ παιδιοῦ του. Τί θὰ ἀπαντήσῃ ὁ ἱερέας ; Τί θὰ πῇ ; Πῶς θὰ δικαιολογήσῃ αὐτὴ τὴν ἀπαγόρευσh ; Νὰ λειτουργῇ μέσα στὸν ναὸ μὲ πολλοὺς ἀνθρώπους , νὰ κοινωνοῦν ἀπὸ τὸ ἴδιο ἅγιο ποτήριο , καὶ μετὰ νὰ ἀπαγορεύεται νὰ πάῃ μὲ τὸν ἴδιο ἄνθρωπο , ἔξω στὸ κοιμητήριο καὶ νὰ κάνουν ἕνα τρισάγιο ; Ὑπάρχει κάποια λογικὴ ἐξήγησις γιὰ ὅλα αὐτά ;

Ζητάει ἀπὸ τὸν ἱερέα ὁ ἄνθρωπος , νὰ πάῃ στὸ σπίτι του νὰ κάμουν ἕνα εὐχέλαιο γιὰ προστασία καὶ θωράκισι ἀπὸ ἀσθένειες καὶ ἁγιασμὸ τοῦ οἴκου καὶ τῶν ἐνοίκων . Τί θὰ τοῦ πῇ ὁ ἱερεῦς ; Ὅτι δὲν γίνεται ; Γιατί ; Γιατὶ εἶναι ὁ ἱερεῦς ἀνεμβολίαστος καὶ κατὰ τὴν γνώμη τοῦ ἐπισκόπου ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων ; Τότε γιατὶ λειτουργεῖ καὶ ἐκθέτει σὲ κίνδυνο τοὺς ἀνθρώπους , ὅπως θεωρεῖ ὁ Δεσπότης ; Ποιὸς δὲν καταλαβαίνει τὸ ἄτοπο καὶ παράλογο αὐτῶν τῶν ἀπαγορεύσεων ; 

«Οἱ ἐκ πεποιθήσεως ἀνεμβολίαστοι Ἱερεῖς ποὺ ἔχετε τὴν εὐλογία τῆς πνευματικῆς πατρότητος ἐντέλεσθε ὅπως παύσητε ἕως τὴν λήξιν τῆς πανδημίας νὰ ἐξομολογῆτε καθὼς διαπιστώνω καὶ μαθαίνω ὅτι ἐπηρεάζετε πολλοὺς πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην. Δυστυχῶς ὡς Μητρόπολις ἔχομεν πολλὰς πληροφορίας αἱ ὁποῖαι δημιουργοῦν πλήστα (!) ὁσα προβλήματα τὰ ὁποία θὰ ἠμποροῦσαμεν νὰ συζητήσωμεν εἰς σύναξιν τὴν ὁποίαν δὲν συγκαλοῦμεν λόγῳ τῆς πανδημίας». 

« Οἱ ἐκ πεποιθήσεως ἀνεμβολίαστοι ἱερεῖς ».

Μὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἐνεργοῦν ἄνευ πεποιθήσεως ; Ζώα εἶναι ; Μὲ τὰ ἔνστικτα καὶ τὶς ἐντυπώσεις τῆς στιγμῆς λειτουργοῦν ; Ὅποιοι ἄνθρωποι ἐνεργοῦν χωρὶς πεποιθήσεις , χωρὶς συνείδησι , χωρὶς προσωπικὴ εὐθύνη σὲ τί διαφέρουν ἀπὸ τὰ ζώα , ποὺ λειτουργοῦν ἐνστικτωδῶς ;

Πῶς ἕνας χριστιανὸς καὶ μάλιστα ἱερεῦς « πεποιθῶς ἐπί Κύριον », ὅπως ὀφείλει νὰ εἶναι, ὑποχρεώνεται νὰ δεχθῇ ἕνα πειραματικὸ σκεύασμα ποὺ γιὰ τὴν παρασκευή του ἔχουν χρησιμοποιηθῇ κυτταρικὲς σειρές παραγόμενες  ἀπὸ τὴν θανάτωσι ζώντων ἐμβρύων , ὅπως ἀδιαμφίσβήτητα συμβαίνει ;

( Ὅποιος ἀμφιβάλλει ἀς μελετήσει -ἐνδεικτικῶς- τὶς μαρτυρίες τοῦ π. Στυλιανοῦ Καρπαθίου ἀκαδημαϊκοῦ, ἱατροῦ καὶ ἱερέως [3] καὶ ἄς δεῖ τὴν ἐνορκη κατάθεσι τοῦ Stanley Alan Plotkin σὲ Ἀμερικανικὸ δικαστήριο[4] )

Καὶ πῶς ἕνας ἐπίσκοπος ἀντὶ νὰ ἐπιβραβεύσῃ ἕναν τέτοιο ἱερέα τὸν καταδιώκει ;  Καὶ φτάνει στὸ σημεῖο γιὰ νὰ τὸν τιμωρήσει νὰ τὸν διατάζει νὰ πάψῃ νὰ ἐξομολογῇ ἔως τὸ τέλος τῆς πανδημίας !!!

Ἀντιλαμβάνεται ὁ ἐπίσκοπος ὅτι προσπαθῶντας νὰ τρομοκρατήσῃ τὸν ἱερέα καὶ ἐξευτελίζοντάς τον ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἐξευτελίζει τὸν ἑαυτό του ; Προφανῶς ὄχι . Καὶ οἱ ἐξομολογούμενοι στὸν ἱερέα τί θὰ κάμουν ;

Ποὺ θὰ πᾶνε ; Δὲν εἶναι σοῦπερ μάρκετ ἤ μπακάλικο νὰ ψωνίσῃς μακαρόνια , ποὺ ἀπὸ ὅπου καὶ νὰ τὰ πάρης εἶναι ἴδια . Εἶναι προσωπικὴ σχέσις ἡ πνευματικὴ σχέσις ἐξομολόγου καὶ ἐξομολογουμένου . Καὶ δὲν ἔχει χαρακτήρα ἐπηρεάζοντος καὶ ἐπηρεαζομένου, ὅπως νομίζει ὁ δεσπότης.

Ὁ μὲν ἐξομολογούμενος ἀνοίγει ἐκουσίως τὴν ψυχή του καὶ παρουσιάζει τοὺς διαλογισμοὺς καὶ τὶς πράξεις του, ὁ δὲ πνευματικὸς ἐπικαλεῖται τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ ὥστε νὰ μπορέσῃ  νὰ διακρίνει ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ βοηθηθῇ ὁ ἄνθρωπος νὰ= πάρῃ = τὶς καλύτερες ἀποφάσεις γιὰ τὴν πορεία του .

Ὁ Δεσπότης παρουσιάζει τὴν ἐξομολόγησι σὰν μιὰ διαδικασία ἐπηρεασμοῦ καὶ χειραγωγήσεως τῶν ἀνθρώπων. Μπερδεῦει τοὺς πνευματικοὺς μὲ τοὺς ἰνστσρούχτορες , τοὺς κομματικοὺς καθοδηγητες, καὶ τοὺς προπαγανδιστές. Προφανῶς ἔτσι ἀντιλαμβάνεται τὸν ρόλο τῆς ἐκκλησίας , ὅπως καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συγχρόνους ποιμένες . Ἕνας μηχανισμὸς καθοδηγήσεως καὶ ἐπηρεασμοῦ τοῦ λαοῦ μέσα στὰ πλαίσια τῆς συγχρόνου νοοπολιτικῆς……

Μόνον ποὺ αὐτὸ δὲν εἶναι ἐξομολόγησις. Εἶναι πειθαναγκασμὸς ἄβουλων  ὅντων. 

Τέτοιους πιστούς θέλει στὴν έκκλησία ; Σίγουρα ναί, ἀφοὺ θέλει τέτοιους ἱερεῖς . Ἄν ὁ ἱερεῦς , ὁ λειτουργὸς τοῦ Ὑψίστου , τὸ μέγιστο τῶν ἐν ἀνθρώποις ἐπαγγελμάτων , πρέπει νὰ εἶναι ἄνθρωπος χωρὶς συνείδηση , χωρὶς πεποιθήσεις , χωρὶς πρόσωπο , μιὰ μαριονέττα ποὺ ἀπλῶς θὰ ἐκτελεῖ τὶς ὅποιες ἀποφάσεις τοῦ κάθε ἐπισκόπου ἤ τῆς κάθε Συνόδου , τότε βέβαια καὶ ὁ ἀπλὸς πιστὸς θὰ εἶναι ἕνα ἄβουλο , τρομοκρατημένο καὶ ὑπάκουο πλάσμα .

Γι᾿ αὐτὸ ἦρθε ὁ Χριστὸς στὴν γῆ καὶ σταυρώθηκε ;

Γιὰ νὰ φτιάξει ἀνθρώπους σκυφτούς, ἀπρόσωπους, χωρὶς αἰσθήσεις, χωρὶς μάτια, χωρὶς φωνή, χωρὶς σκέψη ; Δηλαδὴ σκιὲς ἀνθρώπων, ἀνδράποδα καὶ δούλος κάποιων πολιτικῶν καὶ πνευματικῶν φεουδαρχῶν ; Λαμπρὲς ἐπισκοπικές ἀπόψεις.

 Αὐτὸ ποὺ ἐπίσης εἶναι στενάχωρο καὶ όδυνηρὸ εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἐπικαλεῖται ὁ δεσπότης γιὰ νὰ φτάσῃ σὲ αὐτὲς τὶς ἀποφάσεις. «Μαθαίνω ὅτι…», «ἔχομεν πολλάς πληροφορίας». Δηλαδή ; Ἔτσι λειτουργοῦν οἱ ἐπίσκοποι; Ἀπὸ ποιούς μαθαίνουν ; Ποιοί δίνουν τὰς πληροφορίας ; Κλήθηκαν οἱ « κατηγορούμενοι » νὰ ἐρωτηθοῦν καὶ ἐνώπιον τῶν πληροφοριοδοτῶν νὰ ἐλεγχθῇ ἡ ἀλήθεια ἤ τὸ ψεῦδος τῶν λόγων τους ; Αὐτὸ  λέγεται χαφιεδισμὸς κοινῶς .

Μπορεῖ μιὰ μητρόπολις νὰ στηρίζεται σὲ πληροφοριοδότες καὶ χαφιέδες ; Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ λεγόμενα τοῦ δεσπότη , ναί. Ἀλλὰ αὐτὸ μόνο ντροπὴ προκαλεῖ καὶ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ πληροφοροῦν καὶ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ δέχονται τέτοιες πληροφορίες. Πολὺ μεγαλύτερος εἶναι ὁ ξεφτιλισμὸς καὶ ἡ ἐκτροπή ἀπὸ κάθε τι χριστιανικό , ἄν ὁ κάθε χαφιεδίζων πιστεύει ὅτι ἐκτελεῖ καὶ θεάρεστο ἔργο καὶ ὅτι προσφέρει ὑπηρεσίες στὴν Ἐκκλησία καὶ οἱ δεχόμενοι τὶς πληροφορίες τὸν ἐπαινοῦν καὶ τὸν προτρέπουν σ᾿ αὐτό

«Σᾶς ἐνημερώνομεν ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψωμεν « συνάξεις »  καὶ παρασυναγωγὰς ἀντιθέτους εἰς τὴν ἐπίσημον ἀπόφασιν τῆς Συνόδου τὴν ὁποίαν σᾶς ἔχομεν ἀποστείλει».

« Δὲν θὰ ἐπιτρέψωμεν συνάξεις καὶ παρασυναγωγάς ». Μόνον ὅταν κάποιος συμφωνεῖ μὲ τὶς  ἀπόψεις τῆς Συνόδου ἔχει τὸ δικαίωμα τοῦ συνέρχεσθαι καὶ τοῦ ὁμιλεῖν !!! Ὑψηλὴ αἴσθησις τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ δικαιώματος νὰ ἔχει γνώμη ὁ κάθε ἄνθρωπος καὶ νὰ μπορεῖ νὰ τὴν ἐκφράζει !!!

Μόνον ὅσοι παπαγαλίζουν ὅτι ἀποφασίζουν οἱ Συνοδικοὶ ἔχουν δικαίωμα νὰ συνέρχονται καὶ νὰ ὁμιλοῦν . Καὶ ἔχωμε Γενάρη καὶ κρύο. Τὸ καλοκαίρι ποὺ θὰ ἔρθουν οἱ καύσωνες , ποιός ξέρει τί ἄλλο θὰ ἀκούσωμε.  

«Ὡς Μητρόπολις θὰ εἴμεθα ἀμείλικτοι εἰς τοιαύτας παρεκτροπάς».

Παρεκτροπὴ εἶναι τὸ δικαίωμα τῆς σκέψης καὶ ἡ συζήτησις μὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Δὲν χρειάζεται , κύριε , νὰ σκέπτεσαι . Ἔχει σκεφτεῖ ἡ Σύνοδος καὶ ἔχει ἀποφασίσει προκαταβολικῶς γιὰ σένα . Αὐτὸ ποὺ σκέφτεσαι , ἐφ΄ ὅσον διαφέρει ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ἀπαγορεύεται νὰ τὸ συζητήσεις μὲ ἅλλους . Ἄν μετὰ τὴν λειτουργία καθίσετε νὰ πιῇτε ἕναν καφὲ καὶ νὰ πῇτε δυὸ κουβέντες αὐτὸ εἶναι παρασυναγωγὴ, μιὰ ποὺ καὶ ὁ ἱερεῦς ἔχει πεποιθήσεις διαφορετικὲς ἀπὸ ὅσα ἐγὼ διατάζω , καὶ προσέξτε διότι οἱ πληροφοριοδότες εἶναι παντοῦ καὶ θὰ εἶμαι ἀμείλικτος !!!

Ἔτσι ἐννοοῦν κάποιοι τὴν ἐκκλησία καὶ βγαίνουν καὶ τὸ λένε δημοσίως καὶ γραπτῶς. Καὶ ἔχουν ὡς κληρικοἰ ἐπισκοπική ἀξία , δηλαδὴ εἶναι ὁμόθρονοι τοῦ Ὶωάννου τοῦ Χρυσοστόμου , τοῦ Μεγάλου Βασιλείου , ἀλλὰ καὶ τῶν χιλιάδων ἄλλων ἀρχιερέων ποὺ πάλαιψαν γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ κάθε σκλαβιά εἴτε ἀνθρώπινη εἴτε δαιμονική . Ὁμόθρονοι μέν , ἀλλὰ ὄχι ὁμότροποι . Δυστυχῶς . Καὶ εἴμαστε στὴν Κρήτη ποὺ ἐπειδὴ δὲν ἦταν ἀνεκτὴ ἡ σκλαβιὰ ὁ λαὸς ξεσηκωνόταν σὲ αἰματηρὲς ἐπαναστάσεις καὶ προτιμοῦσε νὰ τινάξῃ στὸν ἀέρα τὸ Ἀρκάδι παρὰ νὰ ζῇ σκλάβος.

«Ταῦτα ἀδελφοὶ καὶ πατέρες ἀναλογιζόμενος τὰς εὐθύνας ὅλων μας καὶ βεβαίως διὰ νὰ προλάβω τυχὸν καταγγελίας πολιτῶν καὶ δεινὰ σχόλια καὶ κατηγορίας ποὺ θὰ ὑποστῇ καὶ πάλιν ἡ Ἐκκλησία μας , σᾶς προτρέπω εἰς πιστὴν ὑπακοὴν τῶν ἀνωτέρω ».

Ὅλα αὐτὰ ὁ Δεσπότης τὰ κάνει, ὅπως λέει, γιὰ νὰ ἀποφύγῃ « τυχὸν καταγγελίας πολιτῶν καὶ δεινὰ σχόλια ποὺ θὰ ὑποστῇ καὶ πάλιν ἡ Ἐκκλησία μας » . Ὑπάρχει ἄλλη περίπτωσις  νὰ ὑποστῇ ἡ ἐκκλησία δεινότερα σχόλια  ἀπὸ ὅσα  προκύπτουν ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις του αὐτές ;

Ἀπὸ ὅσα γράφει στὴν παρούσα Ἐγκύλιο παρουσιάζει τὴν Ἐκκλησία ὡς ἕνα ἀπολυταρχικὸ θεσμὸ ὅπου αὐθαιρέτως μιὰ ἐλαχίστη ὁμάδα ἀνθρώπων , τῶν 8 ἐπισκόπων , ἀποφασίζει ὅ,τι ἀποφασίζει – στὴν συγκεκριμένη περίπτωσι παντελῶς ἀτεκμηρίωτα καὶ ἀπὸ ἐπιστημονικῆς καὶ ἀπὸ θεολογικῆς ἀπόψεως – συνταυτίζεται μὲ τὶς αὐταρχικές κυβερνητικὲς ἀπόψεις καὶ θέσεις , καταργεῖ τὸ δικαίωμα τῆς σκέψεως, τῆς γνώμης , τοῦ συνέρχεσθαι καὶ συνομιλεῖν , θεσμοθετεῖ τὸν χαφιεδισμό , καταδιώκει καὶ τιμωρεῖ κάθε ἀντίθετη ἄποψι καὶ τρομοκρατεῖ ὅποιον δὲ ὑπακούσει στὶς ἐντολές .

Τί σχόλια θὰ ὑποστῆ ἡ Ἐκκλησία μετὰ ἀπὸ τέτοιες δηλώσεις ;

Ποιὸς ἄνθρωπος μὲ στοιχειώδη αἴσθησι ἀξιοπρέπειας , δημοκρατίας καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὸν ἄλλο δὲν θὰ φρίξῃ ἀκούγοντας ὅλα αὐτὰ τὰ ἀπάνθρωπα καὶ φασιστικά ; Ὑπάρχει μεγαλύτερος ἐξευτελισμός γιὰ τὴν Ἐκκλησία σὲ ὅσους δὲν γνωρίζουν τὴν φύσι καὶ τὸν πραγματικὸ ρόλο της ; Ἕνας νέος ἄνθρωπος τί εἰκόνα θὰ σχηματίσει γιὰ τὴν Ἐκκλησία ;

Ὅμως , φυσικἀ , ὅλα αὐτὰ δὲν παρουσιάζουν τὸν χαρακτήρα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Χριστὸς ἀπευθύνεται σὲ αὐτεξουσίους ἀνθρώπους καὶ ἦρθε στὴ γῆ  γιὰ νὰ τοὺς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ κάθε ὑλικὴ καὶ πνευματικὴ σκλαβιά.

Ὅλα αὐτὰ παρουσιάζουν τὴν ἀνεπάρκεια καὶ τὸν ἐκτροχιασμό τῶν σημερινῶν ποιμένων τῆς ἐκκλησίας ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ τῆς δικῆς τους ἀνεπάρκειας , ἀλλὰ καὶ τοῦ ξεπεσμοῦ καὶ τῆς ἀποχαύνωσης τοῦ λαοῦ , ὅλων μας δηλαδή . Εἴμαστε ὅλοι ὑπεύθυνοι καὶ ἰδιατέρως ὅταν σιωποῦμε μπροστὰ σ᾿ αὐτὴν τὴν αὐταρχική παπιστικὴ παραποίησι τῆς ὀρθόδόξου πίστεώς μας. 

Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἴσως ὁ ἐπίσκοπος θελήσει νὰ σκεφτῇ ἐπ᾿ αὐτῶν ( βουληθῇ συνιέναι ) καὶ ὅτι οἱ συμπολῖτες μας, ἱερεῖς καὶ λαϊκοί , θὰ συνεχίσουν νὰ λειτουργοῦν καὶ νὰ ἀποφασίζουν ὡς ἐλεύθεροι ἄνθρωποι , καὶ τὴν ἰσχυρὴ ἔνστασι ὅτι ὅλα αὐτὰ δὲν ἐκφράζουν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸ γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα τοῦ δημοκρατικοῦ λαοῦ μας , ὅσο καὶ ἄν ἔχει καταχωθῇ κάτω ἀπὸ τὰ μπάζα τῆς παγκοσμιοποιήσεως , τοῦ φόβου καὶ τῆς συγχύσεως καὶ τῆς κοινωνικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἀθλιότητος ποὺ μᾶς περιβάλλει.

Γεώργιος Κ. Tζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 16 Ἰανουαρίου 2022. 

Παραπομπές

[1] primenews.press/2022/01/13 met-euxvn-kai agapi/

[2] https://aaronsiri.substack.com/p/cdc-admits-crushing-rights-of-naturally

[3] http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2021/08/covid-19-25-07-2021.html#more

[4] https://www.youtube.com/watch?v=XONxYzgXDDM θὰ βρεῖτε καὶ πολλὰ ἄλλα βίντεο μὲ τὴν ἔνορκη κατάθεσι τοῦ κ. Πλότκιν διότι εἶναι πολύωρη.


Παράρτημα

Πηγή orthopraxia.gr

Σχολιο Οδοιπ. :

Ποιος Πατριαρχης,Αρχιεπισκοπος,Ηγουμενος,Μοναχος,Ιερεας,Λαικος – βουληθῇ συνιέναι – δηλαδη θελήσει νὰ σκεφτῇ ἐπ᾿ αὐτῶν ; Ποιος – Ποσοι – που ευρισκονται και τι κανουν :

Περιμενω,περιμενεις,περιμενει,περιμενουμε,περιμενετε,περιμενουν ;; Αρκαδι ;;

Φτωχεια πεθανε , μοναχη και τοπε θεατρινιστικα η Σαπφω Νοταρα – μπουρλοτο θα μπουκαρω μεσα…-

Η το – φωτια και τσεκουρι στους προσκυνημενους – του Γερου που τον εβγαλε απο την φυλακη ο Οθων οταν ειδε τα δυσκολα…..

Δεν δυσκολευεται ο συγχρονος “Οθων” … Οχι γιατι δεν ειναι “κοθων” αλλα στηριζομενος απο τους συγχρονους “Βαβαρους” παντοιοτροπως , δημιουργει νεοελληνες να “ζουν” για το τομαρι τους και οχι να βγαζουν ψυχες σαν τον Γερο….. Συμπερασμα :

Περιμενω,περιμενεις,περιμενει,περιμενουμε,περιμενετε,περιμενουν ……..

============================================================

https://rumble.com/vsr3cx–pivotal-moment-episode-1.html

Υγειονομικά Διαβατήρια – Ωρα Μηδέν για την Ανθρωπότητα (Pivotal Moment Episode 1)

Rumble — Τα «υγειονομικά διαβατήρια/πιστοποιητικά» φέρνουν ένα δυστοπικό μέλλον για την ανθρωπότητα. Αποτελούν το τελευταίο γρανάζι σε μια μηχανή που στήνεται εδώ και πολλά χρόνια και θα σημάνει το τέλος της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Δυστυχώς για όλους μας δεν είναι θεωρία συνομωσίας και είναι ένα βήμα πριν την καθιέρωσή του. Δείτε και κοινοποιήστε το βίντεο παντού. Πρέπει όλοι να ενημερωθούν. Πρέπει να το σταματήσουμε ΠΗΓΗ

===========================================================