Ο Κουλης δεν εκφραζει το Ελληνικο εθνος…εξυπηρετει τα δικα του συμφεροντα εισβαρως της πατριδος…Η απαξιωση της χωρας.

Ο καθε ενας αγαπα πρωτα την Πατριδα του . Η λυση ειναι το γκρεμισμα….. Πως γινεται αυτο ?

===========================================

Γέρων Γεώργιος: Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΕΙΔΕ ΟΣΑ ΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ…. “” 10.09.2001 η καταρρευση της Ευρωπης θα αρχισει απο την Ουκρανια “”

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΤΟ 2001 ΣΤΟΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΝΕΡΩΣΕ ΤΑ ΤΩΡΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ   ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΕΩΡΓΙΟ: « Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ »

Για την πληροφόρηση του Θεού, μίλησε ο Γέρων Γεώργιος, το Ψυχοσάββατο (26-2-2022) και για τον Άγιο Πορφύριο που του αποκάλυψε μετά την κοίμησή του , τα γεγονότα που ζούμε σήμερα και τι θα επακολουθήσει , ενώ αναφέρθηκε στην πλάνη πολλών που πορεύονται χωρίς πνευματικούς οδηγούς , λέγοντας ότι ” είτε είσαι δεσπότης , ακόμη και Πατριάρχης , θα πρέπει κάπου να κάνεις υπακοή , να έχεις έναν πνευματικό οδηγό για να σωθείς “ ενώ συμπλήρωσε ότι ” προσευχές και νηστείες χωρίς πνευματικό είναι πλάνη “.

Μόνο δι ευχών των Αγίων μπορεί να σωθεί ο άνθρωπος θα αναφέρει ο Γέροντας Γεώργιος, συμπληρώνοντας ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται σε νήψη , σε επιφυλακή , τον προειδοποιεί ο Θεός για ότι έρχεται , αλλά και για να τον προφυλάξει από την αμαρτία , αλλά και από δυσάρεστα γεγονότα .

#eldergeorgios#orthodox#orthodoxy

=====================================

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ!

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο που λέει "Όταν οι Τούρκοι κλείσουν τα στενά του Βοσπόρου για τα Ρωσικά πλοία, θα σημάνει η αντίστροφη μέτρηση για την καταστροφή της Τουρκία, την διχοτόμηση της σε 3-4 κομμάτια και την επίσημη έναρξη μετά από κάποιους μήνες του Γ'Παγκοσμίου Πολέμου"
==================================================

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι; Γ΄

Γεώργιος Τζανάκης

Ἐνθρονιστήριος λόγος (ΕΛ)[1]

«Οἱ ὑποθῆκες τοῦ ἀποστόλου Παῦλου διὰ τῆς πρὸς αὐτὸν ἐπιστολῆς του ἀποτελοῦν ὑποθῆκες καὶ γιὰ τὴν δική μου ἀναξιότητα.» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ).

Λέγοντας ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος ὅτι οἱ ὑποθῆκες τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀποτελοῦν καὶ ὑποθῆκες γι᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο μᾶς χαροποιεῖ ἀφ᾿ ἑνὸς , ἀλλὰ μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα – καὶ μᾶς ὑποχρεώνει ταυτοχρόνως – νὰ συγκρίνουμε τὰ ὅσα λέγει καὶ πράττει μὲ ὅσα διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος .

Μπορεῖ νὰ πῇ κανεὶς ὅτι μιλοῦμε σκληρὰ, ἀκόμη καὶ ὅτι λοιδωροῦμε ἐννίοτε , ἀλλὰ δὲν γίνεται γιὰ προσωπικοὺς λόγους . Δὲν γίνεται γιὰ τὸν ἑαυτό μας . Ὅποιος σκέφτεται ἔτσι ἄς ἀναλογιστεῖ τὴν ζημιὰ ποὺ προκαλοῦν οἱ σύγχρονοι ποιμένες μὲ τοὺς λόγους καὶ τὶς ἐνέργειές τους , μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χάνονται οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὁ Χριστὸς ἔλουζε τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς φαρισαίους μὲ μύρια ὅσα , ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό του , ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀπώλεια ὅλους τοὺς ἄλλους .

«Καὶ ὁ Χριστὸς δὲ μυρία ἐλοιδορεῖτο τοῖς γραμματεῦσι καὶ Φαρισαίοις, ἀλλ’ οὐχ ἑαυτοῦ ἕνεκεν, ἀλλ’ ὅτι τοὺς ἄλλους ἅπαντας ἀπώλλυον». ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.664

( Τὰ ἀποσπάσματα τοῦ ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου εἶναι σκοπίμως ἀπὸ τὴν ἐρμηνεία στὴν πρὸς Τϊτον ἐπιστολὴν τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἡ ὁποία , ὡς γνωστόν , ἐγγράφη ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη , τῇ ὑπαγορεύσει καὶ φωτισμῷ τοῦ ἰδίου τοῦ ἀποστόλου Παύλου , μιὰ ποὺ τὸν σέβεται ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος , ὅπως λέει , καὶ τὰ θεωρεῖ ὑποθῆκες καὶ γιὰ τὸν ἴδιο )

Κατ᾿ ἀρχὴν πρέπει οἱ ἐπίσκοποι νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ καὶ νὰ μὴν σκανδαλίζουν τοὺς ἀνθρώπους . Ἄν ὅποιος σκανδαλίσει μιὰ ψυχὴ, τὸν συμφέρει νὰ δέσῃ μιὰ μυλόπετρα στὸ λαιμό του καὶ νὰ πέσῃ στὴ θάλασσα , αὐτὸς ποὺ σκανδαλίζει τόσες ψυχὲς , πόλεις ὁλόκληρες , ἄνδρες γυναῖκες καὶ παιδιά κλπ τί πρέπει νὰ πάθῃ ; ( γιὰ ἐπισκόπους λέγει , πολὺ συγκεκριμένα )

« Εἰ δὲ ὁ μίαν ψυχὴν σκανδαλίζων, συμφέρει αὐτῷ ἵνα μύλος ὀνικὸς κρεμασθῇ εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης, ὁ τὰς τοσαύτας ψυχὰς σκανδαλίζων, πόλεις ὁλοκλήρους καὶ δήμους καὶ μυρίας ψυχὰς, ἄνδρας, γυναῖκας, παῖδας, πολίτας, γεωργοὺς, τοὺς ἐν αὐτῇ τῇ πόλει, τοὺς ἐν ἑτέραις ταῖς ὑπ’ ἐκείνην τὴν πόλιν, τί ὑποστήσεται ;» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.667

Σκανδαλίζει ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος ;

Καὶ ὡς Ρεθύμνης συμπορεύτηκε ἀπολύτως μὲ τὶς ἐπιταγὲς τῶν τυράννων ποὺ κυβερνοῦν καὶ δήλωσε καὶ τὴν μελλοντικὴ συμπόρευσί του σὲ ὅτι ἀποφασίσουν ( τὰ ἔχουμε ἀναφέρει στὰ προηγούμενα ). Συνήργησε ἐξ ἀρχῆς στὴν ἀπομάκρυνσι τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τοὺς ναούς , ἔκλεισε τὶς πόρτες τῶν ἐκκλησιῶν ( τὶς σφάλισε , ὅπως λένε στὴν Κρήτη ) , ἀλλὰ τὸ ἔκανε ἀπὸ ἀγάπη !!! Δὲν τὸ ἤθελε , οὔτε ἦταν προδότης . Ὄχι , βέβαια . Ἀπὸ ἀγάπη τὸ ἔκανε , ὅπως καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα .

« Σφαλίζω ἀπὸ ἀγάπη ὅμως. Δὲν σφαλίσαμε γιατὶ θέλαμε νὰ σφαλίσουμε, οὔτε γιατὶ, ὅπως βιάστηκαν κάποιοι νὰ μᾶς κατηγορήσουν, εἴμαστε προδότες , ἐπιλήσμονες καὶ ἐπίορκοι. ». Συνέντευξις τοῦ Ρεθύμνης στὸν ΤΕΑΜ ΦΜ [2]

Καὶ τί ἔγινε ποὺ δὲν γιόρτασαν Πάσχα οἱ Χριστιανοί ; Τί ἔγινε ποὺ δὲν πῆγαν στὶς ἐκκλησίες ; Ἔγινε τίποτα ; Τὸ ἔκαναν (τὸ Πάσχα) στὶς καρδιές τους . Ἀπλά πράγματα . Χάνεις τίποτα ἄν δὲν πᾶς τὸ Πάσχα στὴν Ἐκκλησία ; Ὄχι βέβαια . Τὸ κάνεις στὴν καρδιά σου .

« Δεν χάνουμε τίποτα αν δεν κάνουμε Πάσχα στις Εκκλησίες μας και κάνουμε Πάσχα στις καρδιές μας, και ίσως θα πρέπει να επανατοποθετηθούμε όλοι μας και στον τρόπο που γιορτάζαμε το Πάσχα » Συνέντευξις τοῦ Ρεθύμνης στὸν ΤΕΑΜ ΦΜ[2]

Λαμπρές ἐπισκοπικὲς ὑποθῆκες.

Ἀφοὺ δὲν σημαίνει τίποτα γιὰ τὸν ἐπίσκοπο αὐτὸν τὸ νὰ μὴν πᾶς καθόλου στὴν ἐκκλησία τὸ Πάσχα , θὰ ὑπάρχει κανένα πρόβλημα νὰ τὸ γιορτάσῃς ἀντί τὴν Κυριακὴ τὸ Σάββατο βράδυ ; Ὄχι βέβαια . Γι᾿ αὐτὸ μὲ τόση εὐκολία τὸ ἐπόμενο Πάσχα ἀνέστησαν διήμερο τὸν Κύριο . Ἄν αὔριο χρειαστεῖ νὰ συνεορτάσουν μὲ τοὺς παπιστὲς ἤ τοὺς ἐβραίους , θὰ ὑπάρχῃ κανένα πρόβλημα ; Δὲν νομίζω . Οἱ ἄνθρωποι τέτοιας νοοτροπίας ἔχουν τὴν ἄνεσι νὰ « ἐπανατοποθετοῦνται » , ὅπως οἱ ἴδιοι λένε , ὄχι μόνον στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα ἀλλὰ σὲ ὅλα τὰ τῆς πίστεως.

Καὶ ὅμως δηλώνει ὅτι εἶναι διάδοχος τῶν ἀποστολικῶν θρόνων καὶ γνωρίζει ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ καὶ μέτοχος τῶν ἀποστολικῶν τρόπων.

« Οἱ ἐπίσκοποι γινόμαστε μὲν θρόνων διάδοχοι τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ἀλλὰ καθημερινὸς ἀγῶνας μας εἶναι νὰ γίνωμε καὶ τρόπων μέτοχοι ἐκείνων. » Ὁ Κρήτης Εὐγένιος ΕΛ

Πολὺ σωστὰ, πῶς ὅμως μπορεῖ νὰ συμβῇ αὐτὸ ὅταν λένε , οἱ σημερινοὶ ἐπίσκοποι , ὅτι ἐπιβάλλουν οἱ καιροὶ καὶ τὰ συμφέροντα καὶ ὄχι ὅσα παρέλαβαν χωρὶς νὰ προσθέτουν ἤ νὰ ἀφαιροῦν τὸ παραμικρὸν ;

Εἷναι κήρυκες τῆς ἀληθείας, ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος , καὶ « καθὼς ὁ κῆρυξ μέσα στὸ θέατρο μπροστὰ σὲ ὅλους κηρύττει ἔτσι καὶ μεῖς κηρύττουμε χωρὶς νὰ προσθέτουμε τίποτα , ἀλλὰ λέμε αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε . Ἡ ἀρετὴ τοῦ κήρυκος πέραν τοῦ ὅτι πρέπει σὲ ὅλους νὰ κηρύξῃ εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσθέσῃ ἤ νὰ ἀφαιρέσῃ τίποτα ».

«Ὥσπερ γὰρ ὁ κήρυξ πάντων παρόντων ἐν τῷ θεάτρῳ κηρύττει, οὕτω καὶ ἡμεῖς κηρύττομεν, ὥστε μηδὲν προσθεῖναι, ἀλλ’ αὐτὰ ἃ ἠκούσαμεν εἰπεῖν. Ἡ γὰρ τοῦ κήρυκος ἀρετὴ ἐν τῷ πᾶσιν εἰπεῖν ἐστι τὸ γεγονὸς, οὐκ ἐν τῷ προσθεῖναί τινα καὶ ἀφελεῖν.» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.666

Πού εἶπαν οἱ πατέρες νὰ κλείνουμε τὶς ἐκκλησίες ἤ νὰ μπαίνουν μέσα μόνο «ὑγιεὶς» σωματικῶς ;

Ποὺεἶπαν νὰ καλοῦμε ἀστυνόμους καὶ νὰἐλέγχουμε τοὺς ἀνθρώπους ἐν ὥρα λειτουργίας ἄν εἶναι ἐμβολιασμένοι; Πότε εἶπαν νὰ ἐκβιάζουν τοὺς ἱερεῖς νὰ ἐμβολιαστοῦν ἀλλοιῶς να μὴν λειτουργοῦν καὶ νὰ μὴν ἐξομολογοῦν; Πότε εἶπαν ὅτι οἱ δεσπότες ἀποφασίζουν καὶ διατάζουν ὅτι τοὺς ἔρθει στὸ κεφάλι ;

Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο λένε . Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο . Νὰ μὴν προσθέτουν καὶ νὰ μὴν ἀφαιροῦν τὸ παραμικρό.

Ξεχνοῦν φαίνεται, ὅτι ἄρχουν αὐτεξουσίων ἀνθρώπων. Ξεχνοῦν ὅτι «ἐπ᾿ ἐλευθερία ἐκλήθησαν» οἱ χριστιανοί. Μὲ τὴν ἐξουσιομανία ποὺ τοὺς ἔχει κυριεύσει καὶ μὲ τὸν συμφυρμό τους μὲ τοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντες ἔχουν ξεχάσει ὅτι ὑπάρχουν γιὰ τὴν ἐπιστασία καὶ ὄχι γιὰ τὴν τυραννία τοῦ λαοῦ. Αὑτὸς ποὺ ἐξουσιάζει ἐξωτερικῶς, μὲ τὸν νόμο καὶ τὴν ἀνάγκη, συνήθως δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν γνώμη τῶν ἀρχομένων. Θέλουν δὲν θέλουν ἀναγκάζονται νὰ ὑπακούσουν στὸν νόμο καὶ τὴν βία. Αὑτὸς ὅμως ποὺ καλεῖται νὰ ἄρχῃ σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἐκουσίως τοῦ δίδουν αὐτὴν τὴν ἐξουσία, ἄν ὁδηγήσῃ τὰ πράγματα ὥστε νὰ πράττῃ τὰ πάντα στηριζόμενος μόνο στὴν γνώμη του, στὴ θέλησί του καὶ σὲ κανέναν νὰ μὴν λογοδοτῇ, τότε τὴν ἐπιστασία ποὺ τοῦ ἀνετέθη γιὰ τὸ καλὸ τοῦ λαοῦ τὴν ἔχει μετατρέψει σὲ τυραννία.

«Ὁ μὲν γὰρ ἔξωθεν ἄρχων, ἐπειδὴ νόμῳ κρατεῖ καὶ ἀνάγκῃ, εἰκότως οὐ πολλαχοῦ τῆς τῶν ἀρχομένων γνώμης κοινωνεῖ· ὁ μέντοι ἑκόντων ὀφείλων ἄρχειν, καὶ χάριν αὐτῷ τῆς ἀρχῆς εἰδότων, ἂν οὕτω τὸ πρᾶγμα καταστήσῃ, ὡς ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης μόνον πάντα ποιεῖν, καὶ μηδενὶ μεταδιδῷ λόγου, τυραννικώτερον μᾶλλον ἢ δημοτικώτερον τὴν ἐπιστασίαν πεποίηται» ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.672

Θὰ μοῦ πῇ ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος ὅτι ἀδίκως κοπιῶ, διότι αὐτὰ ποὺ παραθέτω ἀπὸ τὸν ἄγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τὰ γνωρίζει καὶ τὰ λέει καὶ ὁ ἴδιος στὸν ἐνθρονηστήριο λόγο του:

«Ἡ ἑκκλησία δὲν κυριεύει, ἀλλὰ συμμετέχει, δὲν καταπιέζει, ἀλλὰ παρακαλεῖ· δὲν ἐπιβάλλει, ἀλλὰ προσκαλεῖ· δὲν εἶναι αὐθεντία, ἀλλὰ ἀλήθεια· δὲν εἶναι ἐξουσία, ἀλλὰ εὐθύνη· δὲν εἶναι βία, ἀλλὰ ἐλευθερία» Ὁ Κρήτης Εὐγένιος ΕΛ

Τϊ κάνουμε τώρα ; Στὰ λόγια ὅλα καλά . «Ἡ ἐκκλησία δὲν ἐπιβάλλει, ἀλλὰ προσκαλεῖ . Δὲν καταπιέζει , ἀλλὰ παρακαλεῖ . Δὲν εἶναι βία , ἀλλὰ ἐλευθερία ». Ναὶ, ἀλλὰ δὲν μὲ ἀφήνουν νὰ μπῶ στὸν ναό . Ἀπαιτοῦν νὰ φορῶ μουρόπανα . Ἀπειλοῦν τοὺς ἱερεῖς καὶ μάλιστα μὲ ἐγκυκλίους . Τοὺς κόβουν τὸν μισθὸ, τοὺς ἀπαγορεύουν νὰ ἱερουργοῦν καὶ νὰ ἐξομολογοῦν . Τϊ νὰ πιστέψουμε ; Τὰ λόγια ἤ τὶς πράξεις ;

Ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος ὁ ἀρχιεπίσκοπος : Τὶς πράξεις νὰ πιστέψουμε .

«Νὰ δοῦμε πῶς θὰ πείθῃ ὄχι ἡ γλῶσσα μας ὅσο ἡ ζωή μας, ἀφοὺ δὲν πείθεις ὅταν δὲν ζῇς. «Ὁ γὰρ μὴ ποιῶν καὶ διδάσκων ἀναξιόπιστος ἐστὶν εἰς ὡφέλειαν», κατὰ τὸν Βασίλειο». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Οἱ πράξεις , λοιπὸν, τῆς ἱεραρχίας ἀποδεικνύουν τὴν τυραννία ποὺ ἔχει ἐπιβληθῇ . Αὑτὴ ἡ τυραννία εἶναι πασίδηλη στὴν συμπεριφορὰτῶν σημερινῶν ποιμένων ὅσο καὶἄν προσπαθοῦν λεκτικῶς νὰ τὴν ὡραιοποιήσουν . Ἕνα παράδειγμα ἡ Συνοδικότης στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ ἀρχιεπίσκοπος στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του.

«Ἡ συνοδικότητα δὲν ἀρκεῖται στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐπισκόπων τῆς ἐκκλησίας, ἀλλὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ βάσι, ἀπὸ τὴν ἐνορία, τὸ μικρότερο κύταρο, ποὺ λειτουργεῖ μὲ συνοδικοὺς καὶ δημοκρατικοὺς θεσμούς, καὶ ἀνέρχεται ὡς τὸ ὑψηλότερο ἐπίπεδο». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Τώρα ἄς μὴν ἀναλύσουμε γιὰ ποιὰ συνοδικότητα μιλοῦν οἱ ἐπίσκοποί μας…

Καὶ μάλιστα ὑπὸ καθεστῶς φαναριώτικου ἐλέγχου καὶ δικῆς τους ἐθελοδουλείας. Ἡ Κολυμπάριος Σύνοδος βοᾶ… Καὶ ὅμως στὰ λόγια βλέπουν « συνοδικοὺς καὶ δημοκρατικοὺς θεσμούς ».

Ὅταν κλείνετε τὶς ἐκκλησίες , ὅταν περιορίζετε τοὺς εἰσερχομένους , ὅταν τοὺς ἀναγκάζετε νὰ φοροῦν μουρόπανα , νὰ μὴν προσκυνοῦν τὶς ἅγιες εἰκόνες , νὰ δείχνουν ἐμβολιόχαρτα γιὰ νὰ μποῦν στὸν ναό , ἔχουν προηγηθῇ δημοκρατικὲς διαδικασίες ;

Ὅταν ἀπαγορεύετε στοὺς ἱερεῖς νὰ ἱερουργοῦν καὶ νὰ ἐξομολογοῦν καὶ τοὺς θέλετε καθοδηγητὲς καὶ προαγωγοὺς τῶν κυβερνητικῶν ἀποφάσεων ἔχουν ληφθῇ ἀποφάσεις δημοκρατικῶς στὸ μικρότερο κύταρο , στὴν ἐνορία ;

Καλὰ νὰ τὰ λέῃ κανεὶς, ὡραῖα ἀκούγονται, ἀλλὰ μερικοὶ καταλαβαίνουν καὶ τί λέτε. Ἡ κοροϊδία φαίνεται παρακάτω :

« Μέλημά μας ἡ καλλιέργεια αὐτῆς τῆς συνοδικότητος στὴν καρδιὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς , ὅπου ὅλες οἱ σκέψεις οἱ ἀπόψεις, οἱ προβληματισμοί, οἱ ἀντιρήσεις καὶ οἱ διαφωνίες ἀκόμη κατατίθενται καὶ μὲ ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα ἐκφράζονται καὶ ἀξιολογοῦνται. » Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Τϊ μεγαλόπνοες διακηρύξεις !!! Τί ἀνωτερότης !!!

Προσέξτε διότι θὰ γεμίσουν οἱ ναοὶ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θὰ τρέχουν νὰ καταθέσουν τὶς σκέψεις , τὶς ἀπόψεις, καὶ τοὺς προβληματισμούς τους , μήπως κολλήσετε κανέναν κορωνοϊό ἀπὸ τὸ συνωστισμένο πλῆθος. «Ὅλες οἱ σκέψεις , ὅλες οἱ ἀπόψεις , ὅλοι οἱ προβληματισμοί , ὅλες οἱ ἀντιρρήσεις καὶ οἱ διαφωνίες ἀκόμη κατατίθενται ». Ἀκριβῶς , αὐτὸ ποὺ ὅλοι ζοῦμε πάντα στὴν ἐκκλησία , ἀλλὰ ἰδιαιτέρως τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἐνταθῇ . Περιμένουν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ δεσπότες νὰ ἀκούσουν τὶς σκέψεις , τοὺς προβληματισμοὺς καὶ τὶς ἀντιρήσεις τοῦ κάθε ἀνθρώπου . Ὄλοι θὰ τὸ ἔχετε ζήσει φαντάζομε . ( Ζητῶ συγνώμη ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ἱερεῖς τοῦ ὑψίστου ποὺ πράγματι προσπαθοῦν νὰ ἀκούσουν τὴν ψυχὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου γιὰ νὰ δοῦν πῶς θὰ τὴν βοηθήσουν νὰ ἐλευθερωθῇ ἀπὸ τὰ δίκτυα τοῦ διαβόλου . Δὲν τοὺς ἀφοροῦν προφανῶς τὰ γραφόμενα , ἀν καὶ τοὺς θλίβουν ) .

Μόλις πᾶς στὴν ἐκκλησία ὅλοι παρακαλοῦν γιὰ τὴν γνώμη σου , ἐκλιπαροῦν γιὰ τοὺς προβληματισμούς σου , ζητοῦν ἐναγωνίως τὶς ἀπόψεις σου , ὥστε ἡ ὅποια ἀπόφασι νὰ εἶναι δημοκρατική , ἀποτέλεσμα τῶν σκέψεων καὶ τῶν προβληματισμῶν ὅλων . Ἔτσι δὲν ἔκλεισαν οἱ ναοί ; Ἔτσι δὲν γιορτάσαμε Πάσχα τὸ μεγάλο Σάββατο ; Ἔτσι δὲν ἔγιναν καρναβάλι οἱ ἐκκλησίες καὶ κλόουν οἱ πιστοί ; Ἔτσι ἀκριβῶς . Μετὰ ἀπὸ δημοκρατικὲς διαδικασίες. Καὶ ἔρχεται ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος καὶ λέει αὐτὰ τὰ λόγια. Καὶ ὅλοι ποὺ τὸν ἄκουγαν , ὑποθέτω , πίσω ἀπὸ τὰ φίμωτρα τους θὰ ἔνοιωθαν ὅπως οἱ ὀπαδοὶ τῶν κομμάτων ὅταν οἱ ἀρχηγοί τους ἐξυμνοῦν τὶς ὑψηλὲς ἀρχὲς ποὺ τὰ κόμματά τους ὑπηρετοῦν καὶ τὶς δημοκρατικὲς διαδικασίες ποὺ ἀκολουθοῦνται…

Γιὰ νὰ μὴν ὑπάρξουν ὅμως παρεξηγήσεις συμπληρώνει ὁ ἀρχιεπίσκοπος:

«Κάθε φωνὴ εἶναι ἀποδεκτὴ καὶ ἀπαραίτητη καὶ ὑπακούοντες στοὺς κανόνες ἐντάσεται στὴν συμφωνία, διαφορετικὰ κινδυνεύει νὰ γίνῃ παραφωνία ἤ ἀπλὰ φωνασκία». Ὁ Κρήτης Εὐγένιος (ΕΛ)

Ὅλα εἶναι ἀποδεκτά ἀρκεῖ στὸ τέλος νὰ ὑπακούουν στοὺς κανόνες καὶ νὰ ἐντάσονται στὴν συμφωνία. Ὑπάρχουν κανόνες ἐδώ, ἀγαπητοί μου. Δὲν εἶναι βεβαίως οἱ κανόνες τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων, αὑτοὶ.

Ὅταν δὲν ἐξυπηρετοῦν προνόμια καὶ ἐξουσίες εἶναι τείχη τοῦ αἴσχους , ὅπως λέγει ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος . Ἄλλοι κανόνες ὑπάρχουν ἐδώ. Καὶ ὑπάρχει καὶ συμφωνία. Ἡ ὀρχήστρα εἶναι συμφωνική καὶ διευθυντὴς εἶναι ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ἐξ οὖ καὶ πατέρας πάντων τῶν μουσικῶν. Διευθύνει τὴν ὀρχήστρα καὶ ὅλα τὰ ὄργανα συντονίζονται. Διαφορετικὰ θὰ γίνῃ παραφωνία ἤ θὰ καταλήξουμε σὲ φωνασκία. Ἀντιλαμβάνεστε. Πάντως τὰ λέει πιὸ ραφιναρισμένα ἀπὸ τὸν συνεπίσκοπό του στὰ Χανιά. Αὐτὸς στὴν Ἐγκύκλιό του ἀπαγόρευε τελείως καὶ τὴν συζήτησι ἀκόμη ἐπὶ ποινῇ τιμωρίας.

Γνωρίζω ὅτι θὰ ποῦν ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ συμπαιραίνω εἶναι ὑβριστικὰ καὶ ἀνήκεια καὶ ἀπάδοντα πρὸς τὸ ἐκλησιαστικὸ ἦθος ( αὐτὸ ποὺ ἔχουν οἱ ἴδιοι καὶ τὸ βλέπουμε στὴν πράξι… ) Ὅπως εἶπα ξεκινῶντας εἶναι ἀναγκαία διότι χάνονται ψυχές, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἀποτέλεσμα ἀγάπης. Πῶς αὐτοὶ ἀπὸ ἀγάπη κλείνουν τὶς ἐκκλησίες; Ἔτσι καὶ ἐμεῖς , ὑπακούοντας στὶς πατρικὲς ὑποδείξεις ἀπὸ ἀγάπη τοὺς λέμε καὶ καμμιὰ ἀνήκεια – κατ᾿ αὐτοὺς – λεξούλα , καὶ ταράττουμε τοὺς μακαρίους κύκλους τους .

Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὕβριζε ὅλους τοὺς Κρῆτες ἀποκαλῶντας τους ψεῦτες , ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δὲν τὸ βρίσκει ὑβριστικὸ, ἀλλὰ ἐρωτικό. Ὄχι ἀπλὴ ἀγάπη, ἔρως . Γιατί ; Διότι ἦταν πυρπολημένος καὶ ζέων γιὰ τὸ κήρυγμα , γιὰ τὴν πίστι , γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀδελφῶν καὶ ὄχι γιὰ τὸ ξεγέλασμά τους ὥστε νὰ τοὺς ἐξουσιάζει καὶ νὰ τοὺς ἐκμεταλεύεται , ὅπως κάνουν οἱ σημερινοὶ ποιμένες:

«Εἰ δὲ καὶ ὁλόκληρον τὸ ἔθνος ὑβρίζει (ἐννοεῖ τῶν Κρητῶν), μὴ θαυμάσῃς· καὶ ἐπὶ Γαλατῶν γὰρ αὐτὸ ποιεῖ, λέγων· « Ὢ ἀνόητοι Γαλάται». Οὐχ ὑβριστικοῦ δὲ τοῦτο ἤθους, ἀλλ’ ἐρωτικοῦ. Εἰ μὲν γὰρ τῶν αὑτοῦ ἕνεκεν ταῦτα ἐποίει, εἰκότως τις αὐτῷ ἐπεμέμψατο· εἰ δὲ πεπυρωμένος καὶ ζέων ὑπὲρ τοῦ κηρύγματος, οὐχ ὑβριστικῶς αὐτὸ ἐποίει». ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG62.664

Δυστυχῶς ἡ πολυλογία μακραίνει τὰ γραφόμενα καὶ πρέπει νὰ ἐπανέλθουμε, πρώτα ὁ Θεὸς, γιὰ νὰ ποῦμε τί λέει ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος γιὰ τὸν Πατριάρχη καὶ τὸ Πατριαρχείο, γιὰ τὸ φυσικὸ περιβἀλλον καὶ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή, γιὰ τὴν πανδημία , γιὰ τὴν σύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου , τὸν ἐθνοφυλετισμό, τὸν συγκρητισμό καὶ τέλος στὴν αὐτοκριτική του.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 24 Φεβρουαρίου 2022

[1] Ἐνθρονηστήριος λόγος Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης Εὐγενίου https://www.youtube.com/watch?v=QlCdKHvpfxM

[2] Ἀπομαγνητοφωνημένη συνέντευξις στὸν ραδιοσταθμὸ TEAM FM 102. http://www.imra.gr/ta-nea-tis-mitropoleos/articles/synenteyxeis-toy-seb-mitropolitoy-rethymnis-kai-aylopotamoy-k-eygenioy-en-meso-tis-pandimias-toy-covid-19.html ἤ στὸ https://www.youtube.com/watch?v=NnjKNJRmW_k&t=11s

=========================================

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι; Β΄

Γεώργιος Τζανάκης

2. Ἐνθρόνησις

Γιὰ κάποιους θὰ ἀρκοῦσε ἡ φωτογραφία τοῦ Πρωθυπουργοῦ μὲ τὸν νέο Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης γιὰ τὸ τί πρόκειται νὰ ἐπακολουθήσῃ. Καὶ οἱ δύο ἐν κημῷ, σύμβολο τῆς ὑποταγῆς στοὺς σχεδιασμοὺς τῆς ἐπιχειρούμενης μεγάλης ἐπανεκίνησης. Δημοσιοποίησις τοῦ μηνύματος ὅτι ἔχουν ἐνεργοποιηθῇ ἀπολύτως γιὰ τὴν ἔμπρακτη ἐφαρμογή της. Καὶ ταυτοχρόνως -γιὰ τοὺς «ἐντὸς» τῆς ἐκκλησίας- γιὰ τὴν συνέχισι τῆς ἀπόλυτης ὑποταγῆς-ὑπακοῆς τῆς ἐκκλησίαστικῆς ἡγεσίας στὰ ὁποιαδήποτε νέα κελεύσματα τῆς Πολιτείας, ὥστε νὰ καμφθοῦν καὶ νὰ ἀκολουθήσουν. Αὐτὸ ἐξ ἀρχῆς εἶχε δρομολογηθῇ καὶ δηλωθῇ προφορικῶς καὶ γραπτῶς ἀπὸ τὸν νέο ἀρχιεπίσκοπο:

«Πρεπει ὅλοι νὰ κινηθοῦμε βάσει τῶν προστατευτικῶν μέτρων τῆς πολιτείας μας», «αὐτὸ ποὺ τόνισα σὲ ὅλους εἶναι νὰ κάμουν αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Πολιτεία μὲ ὅλες τὶς ἀποφάσεις». (Λόγια τοῦ νῦν ἀρχιεπισκόπου ὡς μητροπολίτου Ρεθύμνου [1] τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2020).

Καὶ «μὲ θρησκευτικὴ εὐλάβεια» ἐκτελοῦν ὅτι ἀποφασίζει ἡ πολιτεία, ἀκόμη καὶ ἄν εἶναι ἡ βεβήλωσις τοῦ ναοῦ, ἡ ἐξύβρισις τῶν μυστηρίων, ἡ ἀντροπὴ κάθε καθιερωμένης παραδόσεως (ἑορτὴ Πάσχα-Θεία κοινωνία κλπ).

Στὴν ἐνθρόνησι προσεκλήθησαν μόνον ἐμβολιασμένοι καὶ νοσήσαντες, μὲ πιστοποιητικά. Οἱ ὑγιεῖς δὲν εἶχαν θέσι… Ὅπως δὲν ἔχει κανεὶς ὑγιὴς πνευματικὰ στὸ οἰκουμενιστικὸ ὄργιο τὸ ὁποῖο θριαμβευτικῶς ἐξελλίσουν καὶ στὴν ἀπόλυτη προδοσία τῆς πίστεως.

Σταθερὸς λοιπὸν ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος στὴν ἀπροϋπόθετη ἐκτέλεσι -ἄρα δουλικὴ- κάθε κρατικῆς ἐντολῆς, ὅπως εἶχε ἐξ ἀρχῆς δηλώσει. (Φυσικὰ τὰ ἴδια κάνουν καὶ ὅλοι οἱ συνεπίσκοποί του.)

Ἔκτοτε (ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 20) πολλὰ συνέβησαν στὴν χώρα ἐτούτη μὲ πρωταγωνιστὴ τὸν κ. Πρωθυπουργό.

Τί νὰ πρωτοθυμηθῇ κανεὶς ἤ τί νὰ πρωτοξεχάσῃ; Τὴν πανωλεθρία στὴν έξωτερικὴ πολιτικὴ ἀπὸ τὴν πλήρη ἀδράνεια στὶς προκλήσεις τῶν καλῶν γειτόνων μέχρι τὴν πλήρη παράδοσι τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας στοὺς Σκοπιανούς, σὲ συνέχεια τῶν προηγουμένων κυβερνώντων;

Τὸν κατ᾿ οἶκον περιορισμὸ καὶ τὴν μανία ἐμβολιασμοῦ τῶν ἑλλήνων, ἔως καὶ τῶν βρεφῶν, καὶ τὴν πλήρη ἐλευθερία καὶ ἀσυδοσία τῶν ἐποικιστῶν λαθρομεταναστῶν γιὰ τὰ ἴδια θέματα;

Τὴν πλήρη διάλυσι τοῦ Συστήματος Ὑγείας καὶ τὴν ἐπαίσχυντη ἐκβιαστικὴ τακτικὴ ἔναντι ὁποιουδήποτε δὲν ὑποκύπτει στὴν ἐμβολιαστική του ἀλλοφροσύνη;

Τὴν διάσπασι τῆς ἑνότητος τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν εὐκολώτερη ἐπίτευξι τῶν στόχων;

Τὴν προώθησι κάθε ἀντεθνικοῦ διεστραμένου καὶ «ἀλλοιώτικου» σὲ θέσεις εὐθύνης τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ καὶ ἰδιαιτέρως στὴν χάραξι ἤ ἐφαρμογή τῆς κρατικῆς ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς;

Τὴν ἐνεργειακὴ ὑπονόμευσι τῆς χώρας; Τὸ βάθεμα τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλίωσεως καὶ τῶν πολιτῶν καὶ τῆς χώρας;

Τὴν ἀπομάκρυνσι ἀπὸ κάθε παραδεδομένη ἀξία τῶν πατέρων μας; (Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρω μερικὰ ἀπὸ τὰ κατορθώματα τοῦ πρωθυπουργοῦ μας καὶ τῆς κυβερνήσεώς του.)

Καὶ τί εἶπε δημοσίως στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος;

« Ἀποτελεῖ βαθειά τιμὴ γιὰ τὴν ἐκκλησία τῆς Κρήτης καὶ τὸ πρόσωπό μου ἡ ἱστορικὴ παρουσία τοῦ ἐξοχωτάτου πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος κ.κ. Κυριάκου Μητσοτάκη. Ἐξοχώτατε σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὸν ἐπιστηριγμό σας στὴν Ἐκκλησία Κρήτης, γιὰ ὅσα προσφέρετε στοὺς δύσεκτους αὐτοὺς χρόνους στὴ χώρα μας καὶ στὸ λαό μας. Γιὰ τὴν Κρητική σας λεβεντιά ποὺ κάνει τὴ μεγαλόνησο νὰ καυχᾶται ».[2]

Καλά, ὁ ἵδιος μπορεῖ νὰ θεωρῇ τιμή του την παρουσία τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ . Καὶ εἶναι, μιλῶντας γενικῶς , τιμητικὴ ἡ παρουσία ἑνὸς πρωθυπουργοῦ γιὰ ὅσους γλείχονται μὲ τὰ ἀξιώματα καὶ τὶς ἐξουσίες.

Τὸν εὐχαριστεῖ, ὅμως , γιὰ ὅσα προσέφερε στὴν χώρα μας καὶ στὸ λαό μας !!! Ἔλειψις συναισθήσεως τοῦ τί συμβαίνει γύρω του ἤ ἀντίδωρο γιὰ τὴν συμβολὴ καὶ τοῦ Πρωθυπουργοῦ στὴν ἐκλογή του , ὅπως διατείνονται οἱ ἐκκλησιαστικοί παράγοντες ; Ἄς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ λαὸς ἤδη ἔχει ἀγανακτήσει ἀπὸ τὴν μέχρι τώρα πορεία τῶν πραγμάτων, ἐνῷ ἡ καταιγίδα τῶν ἀκόμη μεγαλυτέρων δυσκολιῶν πλησιάζει.

Καὶ ἐνῷ στὸ ἐρώτημα « τίς πταίει διὰ τὰ ἐρείπια », ἡ ἀπάντησις ἔχει δοθεῖ πρὸ πολλοῦ: « Πταίουν οἱ πλάσαντες τὰ ἐρείπια. Καὶ τὰ ἐρείπια τὰ ἔπλασαν οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος »[3], ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος δὲν βλέπει κάτι τέτοιο. Προφανῶς δὲν διαθέτει τὴν ματιὰ καὶ τὶς πνευματικὲς προϋποθέσεις τοῦ Παπαδιαμάντη.

Καυχᾶται, καὶ θεωρεῖ ὅτι καυχᾶται καὶ ὁλόκληρη ἡ μεγαλόνησος, γιὰ τὴν λεβεντιά τοῦ κρητὸς Πρωθυπουργοῦ !!!, πράγμα ποὺ κάνει τὸν μὲν Πρωθυπουργὸ νὰ μειδιᾶ ἰκανοποιημένος, ἐμᾶς τοὺς ὑπολοίπους νὰ ἀποροῦμε πού βλέπει τὴν λεβεντιά ;

Στὶς δωροδοκίες τῶν μαθητῶν νὰ ἐμβολιαστοῦν ;

Στοὺς ἐκβιασμοὺς τῶν ὑγειονομικῶν ;

Στὸν κεφαλικὸ φόρο τῶν ἄνω τῶν 60 ;

Στὴν στάσι ἔναντι τῶν προκλήσεων τῶν Τούρκων ;

Στὶς τιμὲς καυσίμων, ρεύματος καὶ προϊόντω ν ;

Στὶς παρελάσεις τῶν ΛΟΑΤΚΙ ; Στὶς διαδηλώσεις τῶν Πακιστανῶν καὶ στὰ προνόμια ποὺ τοὺς παρέχει ;

Σίγουρα κάτι θὰ ξέρει παραπάνω ἀπὸ μᾶς, τοὺς κατὰ τὸν πρωθυπουργὸ ψεκασμένους κατὰ δὲ τὸν ἴδιο βλαμένους ποὺ δὲν ξέρουμε τί κάνουμε.[4]

Μὲ τὸν λόγο του ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος ἀμνηστεῦει ὅλες τὶς μέχρι τώρα ἐνέργειες τοῦ πρωθυπουργοῦ , τοῦ δίδει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπικαλεῖται πλέον τὰ λόγια του ἐναντίον ὅσων διαμαρτύρονται γιὰ τὰ δεινὰ ποὺ ὑφίστανται ὡς πολῖτες, ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως σὲ ὅσους ἀνήκουν συνειδητὰ στὸν χῶρο τῆς ἐκκλησίας καὶ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν ἀσεβὴ στάσι τῶν πολιτικῶν ἔναντι τῆς πίστως μὲ τὶς βεβηλώσεις , τὶς ἀπαγορεύσεις καὶ τοὺς διωγμούς.

Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι ὄχι μόνον ἀναλαμβάνει ἡ ἴδια ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία τὸν διωγμὸ ὅσων ἀντιδροῦν στὶς ἀπάνθρωπες κυβερνητικὲς μεθοδεύσεις, ἀλλὰ καὶ πρωτοστατεῖ καὶ ὑπερβάλλει. Δεῖτε τὶς ἀπειλὲς καὶ τοὺς διωγμοὺς τῶν ἱερέων ποὺ δὲν κλίνουν γόνυ καὶ δὲν γυμνώνουν τὸ μπράτσο τους.

Ἀπόλυτη συνεργασία τῆς ἀνερμάτιστης θρησκευτικῆς ἡγεσίας μὲ τὴν αὐταρχικὴ παρανοϊκὴ πολιτικὴ τυραννία γιὰ τὴν ἐπίτευξι δαιμονικῶν προταγμάτων καὶ στόχων (παγκόσμια δικτατορία- μετανθρωπισμός-δαιμονοκρατία).

Καὶ βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε, λοιπόν, ἀπὸ τὸν νέο ἀρχιεπίσκοπο, τὴν ἀπόλυτη ἐπιβράβευσι τῶν μέχρι τώρα χειρισμῶν τῆς πολιτείας, ποὺ ὁδήγησαν στὸν φόβο, τὴν ὑστερία, τὴν φθορὰ τῆς πίστεως καὶ στὴν ἀποϊεροποίησι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.

Μπορεῖ, ἄρα, νὰ ἀλλάξῃ κάτι ; Νὰ προκύψῃ κάτι καλό ; Ἀδύνατον . Ποτέ ἀπὸ τὴν δουλικότητα , τὴν συναλλαγή , τὴν ὑποταγή καὶ τὸ γλείψιμο δὲν προέκυψε κάτι καλό γιὰ τὸν αὐτουργό τους . Πάντα εἰσέπρατταν μεγαλύτερη περιφρόνησι , μεγαλύτερη καταπίεσι , καὶ περισσότερη αὐθάδεια ἀπὸ ὅσους προσπαθοῦσαν νὰ κατευνάσουν καὶ νὰ πλησιάσουν μὲ τὶς ἐνέργειες τους αὐτές ὥστε νὰ ἀποκομίσουν προσωπικὰ ὀφέλη .

Ὅταν δὲ οἱ διαπράττοντες τέτοιες ἀσχήμιες εἶναι πνευματικοὶ λειτουργοὶ καὶ ὑποτάσσουν ὑπεριστορικὲς ἀξίες στοὺς σχεδιασμοὺς πολιτικῶν ποὺ ἐνδιαφέρονται γιὰ ἐπικράτησι καὶ ἐπιβολή ἀκόμα καὶ μὲ τὴν ἐξαπάτησι ἤ τὸν ἐκβιασμό τότε ἔχωμε φτάσει στὸ ἔσχατο σημεῖο ξεπεσμοῦ .

Ἄν φαίνονται ὑπερβολικὰ αὐτὰ καὶ λόγοι ψεκασμένων , ἄς ρωτήσουν τὸν Ἀμερικῆς Ἒλπιδοφόρο ποὺ ἔχει προλογίσει τὸ βιβλίο τοῦ κ. Νικολάου Λάου ὁ ὁποῖος τὰ ἀναφέρει στὸ βιβλίο του Νοοπολιτική (ἐκδ. ΔΙΑΥΛΟΣ Ἀθήνα 2018, σελ 124-5).[5]

Καὶ μιὰ καὶ θεωροῦν , μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὸν θεωροῦν , «πατέρα» δικό τους , ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ὀρθοδόξων , τὸν ἑκάστοτε πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως – ἀντὶ τὸν ἐν οὐρανοῖς, ποὺ ξέραμε ἔως τώρα – ἄς εἶναι προσεκτικοὶ διότι μετὰ τὴν ἐκδημία τοῦ παρόντος Πατριάρχου ἴσως βρεθοῦν μὲ « πατέρα » τὸν Ἐλπιδοφόρο Ἀμερικῆς ἤ τὸν Ἐμμανουὴλ , πρώην Γαλλίας , ἄν δὲν παραχωρήσει ὁ Θεός κάποιον « καλύτερο » , ὁπότε νὰ δῶ πῶς θὰ ξεμπερδέψουν καὶ οἱ ἴδιοι ὡς πρόσωπα πλέον . Θὰ τοὺς λέει ἀπλὰ « φαρμακίδειους », ὅταν ἐφαρμόζουν τὸν καταστατικό χάρτη τῆς ἐκκλησίας τους ἤ θὰ ἔχουν μεγαλύτερα μαλώματα καὶ ταπεινώσεις ; [6].

Ἀλλὰ αὐτὰ γιὰ ὅσους γνωρίζουν εἶναι περιττά , γιὰ ὅσους δὲν ξέρουν χρήζουν ἐπεξηγήσεως , καὶ ἐδὼ ἄλλο εἶναι τὸ κυρίως σχολιαζόμενο , στὸ ὁποῖο θὰ συνεχίσουμε, χωρὶς νὰ ξεφεύγουμε τόσο , ἄν θέλει ὁ Θεός.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 17 Φεβρουαρίου 2022

Παραπομπές:

[1] Ἀπομαγνητοφωνημένη συνέντευξις στὸν ραδιοσταθμὸ TEAM FM 102. http://www.imra.gr/ta-nea-tis-mitropoleos/articles/synenteyxeis-toy-seb-mitropolitoy-rethymnis-kai-aylopotamoy-k-eygenioy-en-meso-tis-pandimias-toy-covid-19.html ἤ στὸ https://www.youtube.com/watch?v=NnjKNJRmW_k&t=11s

[2] Ἐνθρονηστήριος λόγος Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης Εὐγενίου https://www.youtube.com/watch?v=QlCdKHvpfxM

[3] Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. Ἄπαντα. ἐκδ. Δόμος. Ἀθήνα 2005 ΟΙΩΝΟΣ (1896) τομ.5 σελ.254.

[4] «Πραγματικά δὲν ξέρουν τί κάνουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀνοίγουν τόσο εὔκολα τὸ στόμα τους καὶ λένε καὶ γράφουνε». «Στὴν ἐκκλησία, δυστυχῶς, ὑπάρχουν, ἀφοὺ εἶναι μία οἰκογένεια ποὺ περιλαμβάνει τοὺς πάντες καὶ ἐκείνοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι εὐλαβεῖς – βλαμένοι» Ρεθύμνης Εὐγένιος στὴν παραπάνω συνέντευξι στὸν TEAM FM 102.

[5] Καλὸ θὰ εἶναι νὰ διαβάσει, ὅποιος ἐνδιαφέρεται, ἐκεῖ γιὰ τὸν ρόλο ποὺ ἔχουν ἀναθέσει οἱ Ἀμερικανοὶ στὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. ὅ.π. σελ.123

[6] ἐφ. ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ 18/10/2021 https://www.neakriti.gr/article/kriti/1632999/arhiepiskopos-kritis-enohlisi-sto-patriarheio-gia-tis-methodeuseis-diadohi-kai-austiro-minuma/

====================================

Ἐκκλησία Κρήτης: Νέος Ἀρχιεπίσκοπος. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ κάτι;

Γεώργιος Τζανάκης

Στὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης ἐξελέγη νέος ἀρχιεπίσκοπος. Ὑπάρχει περίπτωσις νὰ συμβῇ κάτι διαφορετικό ἀπὸ ὅτι συνέβαινε μέχρι σήμερα; Τί δείχνουν τὰ γεγονότα καὶ τὰ λεχθέντα; Ἄς καταθέσουμε μερικὰ ἀπὸ ὅσα γνωρίζουμε καὶ ἄς ἐξάγει τὰ συμπεράσματα του, ὅποιος ἔχει ἀκόμη τὴν κακιὰ συνήθεια νὰ χρησιμοποιῇ τὸ μυαλό του.

1. Ἡ ἐκλογή.

Ὅποιος ἐκλέγει τὸν ἀρχηγὸ, αὐτὸς ἔχει τὴν ἐξουσία ἐκεὶ ποὺ εἶναι ἀρχηγὸς ὁ ἐκλεχθείς. Ὅποιοι δὲν ἐκλέγουν οἱ ἴδιοι τὸν ἀρχηγό τους δὲν εἶναι «αὐτοκυρίαρχοι καὶ αὐτεξούσιοι». Αὐτὰ ἀναφέρει στὸ Τυπικὸν τῆς Μεγίστης Λαύρας ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης καὶ ἔβαλε τὸν φίλο του τὸν Βασιλέα τὸν Νικηφόρο Φωκᾶ νὰ τὰ θεσπίσῃ, ὥστε ἡ μονὴ νὰ «μὴν περιέλθη δολίως εἰς τὴν ἐξουσίαν κάποιου ἄλλου, μήτε πατριάρχου, μήτε ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιωματούχου, μήτε κάποιου ἄλλου προσώπου ἱσχυροῦ, μήτε ἐπίσης νὰ ἐκλέγεται ὁ ἡγούμενος ὑπὸ τούτων, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως νὰ εἶναι αὐτοκυρίαρχος καὶ αὐτεξουσία, ὅπως εἴπαμε.

Διότι ἐάν εἶχε ἐπιτραπεῖ αὐτὸ , τὸ νὰ ἐκλέγεται δηλαδὴ ὁ καθηγούμενος ἐκ μέρους κάποιου ξένου προσώπου, τότε ἡ Λαύρα θὰ ἐγίνετο ὑποτελὴς καὶ ὑπεξουσία ἐκείνου» (Νικοδήμου Μπιλάλη: Ὅσιος Ἀθανάσιος Ἀθωνίτης τομ.Β΄ ἐκδ. Παρουσία , Ἀθήνα 2000,, σελ 113. )[1]

Στὴν Κρήτη Ἀρχιεπίσκοπο, οὐσιαστικῶς, ἐκλέγει ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (ὅπως, πλέον, καὶ στὴν Μεγίστη Λαῦρα ἡγούμενο… ἀφοὺ οἱ μοναχοί της ξέχασαν τὶς ὑποθῆκες τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου, ἀπὸ ὅσα μαθαίνω).

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης ξεκίνησε τὴν τελευταῖα ἱστορικὴ της περίοδο τὸ 1900 ὡς αὐτόνομη ἐκκλησία γιὰ νὰ διολισθήσῃ (μὲ τὶς μεθοδεύσεις τοῦ Πατριαρχείου, τὴν συμβολὴ τῆς πολιτείας καὶ πιθανῶς τὴν ὅποια ἀφέλεια, ἀδιαφορία, ἀδυναμία ἤ καὶ ἐνδοτικότητα τῶν Ἰεραρχῶν της), σὲ μιὰ πολυεπίπεδη ἐξάρτησι ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο, ποὺ πλέον ἔχει ὁδηγήσει στὴν πλήρη ὑποδούλωσί της. [2] Εὔκολα μπορεῖ νὰ τὰ διαπιστώσῃ ὅλα αὐτὰ ὅποιος ἐνδιαφέρεται.

Μὲ ποιὰ ἀντικειμενικὰ κριτήρια ἐξελέγη ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος; Οἱ ἐπίσκοποι δὲν εἶναι πλέον οὔτε λαοπρόβλητοι, οὔτε θεοπρόβλητοι. Λειτουργεῖ ἕνας ἄλλος μηχανισμὸς, μὲ ἄλλα κριτήρια, ποὺ ἔχει συμβάλλει ἀποφασιστικὰ στὸ νὰ ὁδηγηθοῦν τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα ἐδὼ ποὺ ἔφτασαν. [3] Συνήθως προηγοῦνται τὰ χαρτιὰ, τὰ πτυχία καὶ οἱ ἐπιστημονικὲς περγαμηνὲς καὶ κάποιο κοινωνικὸ ἔργο καὶ παρουσία. Ἔστω καὶ μὲ τέτοια κριτήρια, πῶς ἔγινε ἡ ἐκλογὴ τοῦ νέου ἀρχιεπισκόπου; Κατ᾿ ἀρχὴν στὸ τριπρόσωπο.

Δὲν ἀμφισβητῶ, ἐρωτῶ. Καὶ τὸ ἐρώτημα ἀπευθύνεται στοὺς ἐπισκόπους ποὺ ψηφίσαν γιὰ τὸ τριπρόσωπο, ἀλλὰ δὲν γνωρίζω ἄν θὰ αἰσθανθοῦν τὴν ἀνάγκη ἔναντι τοῦ ποιμνίου νὰ ἀπαντήσουν σὲ αὐτό, ὅπως καὶ σὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἐρώτημα. Πῶς ἐξατμίστηκε ἡ ὑποψηφιότης τοῦ Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα ὁ ὁποῖος στὰ χαρτιὰ ὑπερέχει ἐμφανέστατα τῶν ὑπολοίπων ὡς καθηγητὴς Πανεπιστημίου; Δὲν ἦτο ἄξιος οὔτε νὰ μπῇ στὸ τριπρόσωπο; Μήπως δὲν ἤθελε; Μὰ, ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ἐθεωρεῖτο κύριος διεκδικητὴς μαζὶ μὲ τὸν Κισσάμου Ἀμφιλόχιο καὶ ἦτο ἐμφανὲς αὐτό. Δὲν μὲ ἰκανοποιοῦν αὐτὰ ποὺ διαρρέουν οἱ «κύκλοι», οὔτε καὶ μπορῶ νὰ τὰ γράψω.

Μετὰ τὸ τριπρόσωπο. Ἡ ἐκλογὴ γίνεται ἀπὸ τὴν Σύνοδο, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, μιὰ ποὺ ἡ Σύνοδος διορίζεται ἀπὸ τὸν ἴδιο. Μὲ ποιὰ κριτήρια ἐπελέγη ὁ νῦν ἀρχιεπίσκοπος; Σὲ τί ὑπερέχει π.χ. τοῦ Κισσάμου Ἀμφιλοχίου; Ἄς μάθουμε ἔστω καὶ ἕνα (1) ἀντικειμενικὸ κριτήριο. Αὐτὰ ποὺ ἄκουσα γιὰ βέτο τῶν Ἡρακλειωτῶν, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἐκλεγῇ τρίτος στὴν σειρὰ ἀρχιεπίσκοπος μὴ Ἠρακλειώτης (ὁ μακαριστὸς Τιμόθεος ἤτο Χανιώτης καὶ ὁ σεβ. Εἰρηναῖος εἶναι Ρεθύμνιος) καὶ ὅτι οὶ βουλευτὲς Ἠρακλείου ζήτησαν ἀπὸ τὸ πρωθυπουργὸ καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸν Πατριάρχη κ.τ.λ. καλύτερα νὰ μὴν λέγονται. Εἶναι κατάντια καὶ ξεπεσμός.

Τὸ ὅτι ἡ ψηφοφορία ἔφερε ἰσοψηφία μεταξύ τοῦ Κισσάμου καὶ τοῦ Ρεθύμνης (5 ψήφους ἕκαστος) εἶναι ἀπὸ τὰ ἀπρόσμενα γιὰ τὸν τρόπο λειτουργίας τῆς Συνόδου αὐτῆς. Βέβαια τὸ «κακὸ» διορθώθηκε μὲ τὴν ἀνάθεσι ψήφου ἀπὸ τὸν Πατριάρχη σὲ δύο ἄλλους ἐπισκόπους, στὴν θέσι τῶν δύο ποὺ ἔλειπαν (σύμψηφο), οἱ ὁποῖοι ἐψήφισαν αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο ἐκλήθησαν. Ἔτσι προέκυψε τὸ 7-5. (Τόσο δημοκρατικὰ καὶ κυρίως «ἁγιοπνευματικὰ», ὅπως εἶπε ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του). Ὅπως ἀντιλαμβάνεται ὁ ἔχων νοημοσύνη κώνωπος οἱ δύο διορισθέντες δὲν εἶχαν περιθώρια ἐλιγμοῦ, ἄν ὑπῆρχε τέτοια πρόθεσις.

Ἡ παραίτησις τοῦ Ἀμφιλοχίου Ἀνδιανουπόλεως διαθρυλεῖται ὅτι προέκυψε διότι δὲν συνεμορφώθῃ εἰς τὰς ὑποδείξεις. Ἀνεξαρτήτως ἄν ὄντως συμβαίνουν τέτοια πράγματα, ἡ ἀπορία γιὰ τὰ κριτήρια μὲ τὰ ὁποία ἐξελέγη ὑπάρχει καὶ περιμένει ἀπάντησι. Τὰ 3.100.000 εὐρὰ ποὺ ἔδωσε ἡ Περιφέρεια στὴν Μητρόπολι Κισσάμου καὶ Σελίνου γιὰ ἀνακαίνησι τῆς ὀρθοδόξου Ἀκαδημίας,[4] μπορεί καὶ νὰ εἶναι ἀντίτιμο σιωπῆς, ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι τέτοιου ἐπιπέδου. Ἀφορᾶ τὴν οὐσιαστικὴ λειτουργία τῆς ἐκκλησίας, δηλαδὴ τὴν πίστι μας.

Γιατί ἡ ἐκλογὴ ἀρχιεπισκόπου νὰ μὴν γίνεται ἀπὸ τοῦς Κρῆτες ἐπισκόπους; Δὲν εἶναι ἰκανοὶ νὰ ἐκλέξουν τὸν καλύτερο; Γιατὶ τὸ Πατριαρχεῖο νὰ ἔχει καὶ αὐτὸ τὸ βάσανο, μέσα στὰ τόσα ἄλλα ποὺ ἔχει; Ἄν κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπιλέγῃ ὅτι θέλει, καὶ νὰ εἶναι ὑπεύθυνος τῆς ἐλευθέρας ἐπιλογῆς του, πῶς μιὰ ἐκκλησία καὶ οἱ ἐπίσκοποί της δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν τὴν εὐθύνη τῆς ἐλευθερίας τους;

Γιατὶ ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος γιὰ ἕνα μοναστήρι ἔδειχνε τέτοια μέριμνα νὰ μὴν πέσει στὰ χέρια «ξένων», εἴτε πατριαρχῶν, εἴτε ἀρχόντων; Τὸ ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος. Ὅποιος ἐκλέγει κάνει κουμάντο, ἔχει τὴν ἐξουσία. Καὶ ὅποιος ἔχει τὴν ἐξουσία κάνει ὅτι θέλει. Καὶ ἡ Μεγίστη Λαῦρα στὸ κλίμα τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἀνήκει. Βλέπετε ὅμως τὴν μέριμνα τοῦ ἁγίου. Γιατὶ ὑπάρχουν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ πάθη τους καὶ οἱ φιλοδοξίες τους, σὲ ὅποια θέσι καὶ ἄν βρίσκονται…

«Μὰ τὸ καταστατικὸ προβλέπει… », θὰ ποῦν κάποιοι. Τὰ καταστατικὰ, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, γίνονται καὶ ἀλλάζουν ἀπὸ ἀνθρώπους συμφώνως μὲ τὰ δεδομένα καὶ τοὺς συσχετισμοὺς τοῦ καιροῦ. Ἔτσι δὲν ἔγινε καὶ ἡ Κωνσταντινούπολις Πατριαρχεῖο τὸν 4ο αἰῶνα; Μέχρι τότε τί ἦταν; Σὲ σχέσι μὲ τὴν ἀποστολικὴ ἐκκλησία τῆς Κρήτης τί ἦταν; Ποιά προϋπῆρχε; Πῶς τώρα εἶναι «Μητέρα ἐκκλησία» καὶ ἡ ἐκκλησία τῆς Κρήτης ὑπάκουη καὶ ταπεινή «θυγατέρα»; Ἡ ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως «γέννησε» τὴν ἐκκλησία τῆς Κρήτης ἤ ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Τί φανερώνει ἡ πρὸς Τίτον ἐπιστολή του καὶ τὸ πέρασμα του ἀπὸ τὴν Κρήτη; Πῶς οἱ Κρῆτες ἐπίσκοποι ἐνῷ θεωροῦν πρῶτον ἐπίσκοπο Κρήτης τὸν Τίτο θεωροῦν «πατέρα» τους τὸν ἐπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως;

Τέτοια ἐρωτήματα δὲν ξέρω ἄν ἔχουν νόημα μέσα στὴν ἐξαθλίωσι ποὺ βιώνουμε, ἀλλὰ πολλὲς φορὲς σκέφτομαι ὅτι βιώνουμε αὐτὴ τὴν ἐξαθλίωσι γιατὶ ποτὲ δὲν θέτουμε τὰ καίρια ἐρωτήματα, ἀλλὰ δεχόμαστε τὶς στημένες ἀπαντήσεις στὰ λάθος ἐρωτήματα ποὺ μᾶς ὑποβάλλουν αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ μᾶς χειραγωγήσουν.

(Πρώτα ὁ Θεὸς, θὰ συνεχίσουμε).

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων 10 Φεβρουαρίου 2022

Υ.Γ. Γιὰ τὰ λάθος ἐρωτήματα καὶ τὶς συνέπειές τους : Ἀπὸ τὰ διαβόλια ἔχουν πεθάνει στὴν Εὐρώπη ἐπισήμως 22.159 ἄνθρωποι καὶ 120 παιδιά. [5] Ἀντὶ νὰ τεθῇ τὸ ἐρώτημα: «Τί σόϊ διαβόλια εἶναι αὐτὰ τὰ ὁποία σκοτώνουν ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ποτέ δὲν θὰ πέθαιναν ἀπὸ τὴν νόσο ἀπὸ τὴν ὁποῖα ὑποτίθεται ὅτι τοὺς προστατεύουν;» σοῦ λένε: «Ναί, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν νόσο πέθαναν τόσοι. Ἄν δὲν ὑπῆρχαν τὰ δια-βόλια, δὲν θὰ ἦταν περισσότεροι;» Αὐτὴ ἡ ἐρώτησι βραχυκυκλώνει καὶ ἀποπροσανατολίζει ἀπὸ μόνη της. Δίδεται καὶ μία αὐθαίρετη ἀπάντησι «Θὰ ἦταν περισότεροι» καὶ τελειώσαμε. Ἐρωτήσεις τοῦ τύπου: «Γιατὶ δὲν χορηγοῦνται μονοκλωνικά ἀντισώματα, ποὺ ἀποδεδειγμένα θεραπεύουν ἤ ἄλλα ἀποτελεσματικὰ φάρμακα» πετάγονται στὰ σκουπίδια ἤ σοῦ λένε «δὲν εἶναι ἀποδεδειγμένο». Γιὰ τὰ δια-βόλια ὑπάρχει τίποτα ἀποδεδειγμένο ὅσον ἀφορᾶ τὴν θεραπευτική τους δράσι; Δὲν εἶναι πειραματικά; Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὴν θανατηφόρο δράσι τους εἶναι ἀποδεδειγμένη. Ὁπότε;)

Παραπομπές:

[1]«Δι᾿ οὐδὲν ἔτερον συμβεβουλεύκαμεν ἐκδεδόσθαι παρὰ τοῦ τρισμάκαρος βασιλέως ἤ διὰ τὸ μή τὴν Λαύραν ὑπό τινος ἑτέρου προσώπου ἐξουσίᾳ ὑποπεσεῖν, μήτε πατριάρχου μήτε σακελλίου μήτε τινος ἄλλου προσώπου παραδυναστεύοντος, μήτε ἡγούμενον προχειρίζεσθαι, ἀλλὰ εἶναι αὐτὴν αὐτοδέσποτον καὶ αὐτεξούσιον, ὡς ἔφαμεν· εἰ γαρ ἀφείθη τοῦτο, τὸ παρά τινος ξένου προσώπου προχειρίζεσθαι καθηγουμένον, ὑπὸ τὴν ἐκείνου ἄν ἐτέλεσεν ἐξουσίαν ἡ Λαύρα» (Νικοδήμου Μπιλάλη: Ὅσιος Ἀθανάσιος Ἀθωνίτης τομ.Β΄ ἐκδ. Παρουσία , Ἀθήνα 2000,, σελ 112.)

[2]«Ειδικότερα, η θεμελιωμένη στη Σύμβαση και τον Καταστατικό Χάρτη του 1900 εκκλησιαστική αυτονομία, με τον Ν. 4149/1961 περιστέλλεται πλέον σημαντικά προς όφελος ενός νομοκανονικού καθεστώτος αμεσότερης και πολυεπίπεδης εξαρτήσεως από το Πατριαρχείο, πλησιέστερου προς εκείνο το οποίο ίσχυε προ του έτους 1900». (Κωνσταντίνος Γ. Παπαγεωργίου Δικηγόρος – Δ.Ν.: ΔΙΚΑΙΪΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ. . σελ. 18/269 Ψηφιακή μορφή)

[3] Βρίθει ἡ Πατερικὴ γραμματεία ἀπὸ σχετικὲς ἀναφορὲς καὶ ἀποδείξεις. [4]https://www.neatv.gr/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%9F%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%B7-%CE%91%CE%BA%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%9A%CF%81/

[5] https://tasthyras.wordpress.com/2022/02/07/120-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%ac-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%bc%ce%b2%cf%8c%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1/

==========================================

Ομιλία στην Κυριακή της Απόκρεω (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 (Ματθ. κε’ 31-46)

Οἱ στατιστικολόγοι ἐκτιμοῦν ὅτι πάνω στὴ γῆ ζοῦνε ἑνάμιση δισεκατομμύριο ἄνθρωποι [Αὐτὰ ἴσχυαν τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμ. ἔγραφε τὸ κείμενο αὐτὸ γύρω στὴν δεκαετία τοῦ 1930]. Ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ ἑνάμιση δισεκατομμύριο οὔτε ἕνας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ, μὲ τὶς διανοητικές του δυνατότητες, τί θὰ γίνει, ὅταν ἔρθει τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί θὰ γίνουμε ἐμεῖς ὅταν πεθάνουμε.

Κι ὅλες αὐτὲς οἱ χιλιάδες ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴ γῆ, δὲ θὰ μποροῦσαν οὔτε κι αὐτοὶ μὲ τὴ διαδικασία τῶν νοητικῶν λειτουργιῶν τους νὰ μᾶς ἀπαντήσουν μὲ σιγουριὰ καὶ σαφήνεια γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸν θάνατό μας, νὰ μᾶς ποῦν ὁτιδήποτε ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε σὰν ἀληθινὸ μὲ τὴν καρδιὰ καὶ τὸ νοῦ μας.

Ἡ ζωή μας εἶναι σύντομη, οἱ μέρες μας μετρημένες. Ὁ χρόνος ὅμως εἶναι μεγάλος, μετριέται σὲ ἑκατοντάδες καὶ χιλιάδες χρόνια. Ποιός ἀπὸ μᾶς μπορεῖ νὰ ξεπεράσει τὰ ὅριά του καὶ νὰ φτάσει στὸ τέλος τοῦ χρόνου, νὰ δεῖ τὰ ἔσχατα γεγονότα καὶ νὰ πληροφορήσει ὅλους ἐμᾶς λέγοντας: «Ἔτσι κι ἔτσι θὰ γίνουν τὰ πράγματα στὸ τέλος τοῦ χρόνου. Αὐτὸ θὰ συμβεῖ στὸν κόσμο κι αὐτὸ θὰ γίνει μὲ σᾶς τοὺς ἀνθρώπους »;

Κανένας. Ἀλήθεια, κανένας ἀπ᾽ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν. Ἐκτὸς κι ἂν ὑπῆρχε κάποιος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πείσει πὼς εἶχε μπεῖ στὸ νοῦ τοῦ Δημιουργοῦ του κόσμου καὶ τῆς ἀνθρωπότητας, πὼς ἤξερε ὁλόκληρο τὸ σχέδιο τῆς δημιουργίας, πὼς ἦταν ζωντανὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ κόσμου καὶ εἶχε καθαρὴ ἄποψη γιὰ τὸ τέλος τοῦ χρόνου καὶ τὰ γεγονότα ποὺ θὰ σημαδέψουν τὸ τέλος αὐτό. Ὑπάρχει τέτοιος ἄνθρωπος ἀνάμεσα στὰ δισεκατομμύρια ποὺ ζοῦν σήμερα; Ὄχι, οὔτε ὑπάρχει οὔτε ὑπῆρξε ποτέ.

Ὑπῆρχαν προφῆτες πού, ὄχι ἀπὸ δικό τους νοῦ ἀλλ᾽ ἀπὸ ἀποκάλυψη Θεοῦ, εἶπαν κάποια πράγματα, σύντομα καὶ ἀσαφῆ, γιὰ τὸ τί θὰ γίνει στὸ τέλος. Κι αὐτὸ ὄχι τόσο γιὰ νὰ δώσουν ἀκριβῆ περιγραφὴ τοῦ τέλους τοῦ κόσμου, ὅσο γιὰ νὰ προειδοποιήσουν μὲ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς ἀνομίας. Νὰ σκεφτοῦν περισσότερο τὰ φοβερὰ πράγματα ποὺ μᾶς περιμένουν κι ὄχι τὰ μικρὰ καὶ παροδικὰ ποὺ περνοῦν σὰν σύννεφο καὶ κρύβουν τὴν πύρινη καὶ φοβερὴ πραγματικότητα. Ν᾽ ἀναλογιστοῦν τὰ γεγονότα ἐκεῖνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴ γῆ, ἡ ὕπαρξη τοῦ ἰδίου τοῦ κόσμου, τὰ ἄστρα κι ὁ κύκλος τοῦ εἰκοσιτετραώρου θὰ φτάσουν στὸ τέλος τους.

Ἕνας καὶ μόνο Ἕνας μᾶς μίλησε καθαρὰ καὶ μὲ σαφήνεια γιὰ ὅλα ὅσα θὰ γίνουν στὸ τέλος τοῦ χρόνου: Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ἂν ὑπῆρχε ὁποιοσδήποτε ἄλλος νὰ μᾶς πεῖ αὐτὰ ποὺ Ἐκεῖνος εἶπε γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου, δὲν θὰ τὸν πιστεύαμε, ἀκόμα κι ἂν ἦταν ὁ μεγαλύτερος σοφός. Ἂν μιλοῦσε μὲ τὴν ἀνθρώπινη σοφία του καὶ ὄχι ἀπὸ θεία ἀποκάλυψη, δὲν θὰ τὸν πιστεύαμε. Ἡ ἀνθρώπινη σοφία κι ἡ ἀνθρώπινη λογική, ὅσο μεγάλες καὶ σπουδαῖες κι ἂν εἶναι, εἶναι πολὺ μικρὲς γιὰ νὰ φτάσουν στὴ δημιουργία καὶ στὸ τέλος τοῦ κόσμου. Ἡ σοφία εἶναι ἄχρηστη ἐκεῖ ποὺ χρειάζεται τὸ ὅραμα. Ἀπὸ προφήτη ἔχουμε ἀνάγκη, ποὺ βλέπει τόσο καθαρὰ ὅσο ἐμεῖς βλέπουμε τὸν ἥλιο, γιὰ νὰ δεῖ ὁλόκληρο τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἴσαμε τὸ τέλος του, καθὼς καὶ τὴν ἴδια τὴν ἀρχή, τὸ ἴδιο τὸ τέλος. Μόνο ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει ὑπάρξει: ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

 Μόνο Ἐκεῖνον μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ πιστεύουμε, ὅταν μᾶς λέει τί θὰ γίνει στὸ τέλος. Ὅλα ὅσα προφήτεψε, ἐπαληθεύτηκαν. Τόσο ὅταν ἀφοροῦσαν σὲ πρόσωπα, ὅπως ὁ Πέτρος, ὁ Ἰούδας κι οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι, σὲ λαούς, ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι, σὲ κάποιους τόπους ὅπως ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ Καπερναούμ, ἡ Βηθσαϊδὰ καὶ τὸ Χοραζίν, καθὼς καὶ στὶς Ἐκκλησίες τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἱδρύθηκαν μὲ τὸ αἷμα Του.

Οἱ προφητεῖες τοῦ Κυρίου γιὰ τὰ γεγονότα ποὺ θὰ συμβοῦν κατὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου, τὸ ἴδιο τὸ τέλος καὶ ἡ τελικὴ κρίση, δὲν ἔχουν ἀκόμα ἐπαληθευτεῖ. Ὅποιος ἔχει μάτια ὅμως βλέπει καθαρὰ πὼς στὶς μέρες μας, τὰ γεγονότα ποὺ εἶπε πὼς θὰ εἶναι σημεῖα τῶν καιρῶν ὅτι ἔρχεται τὸ τέλος, ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἐμφανίζονται στὸν κόσμο.

Δὲν ἔχουν ἤδη ἐμφανιστεῖ διάφοροι γυρολόγοι τῆς χαρᾶς, ποὺ γυρεύουν ν᾽ ἀντικαταστήσουν τὸν Χριστὸ καὶ τὴ διδασκαλία Του μὲ τὸν ἑαυτό τους καὶ τὴ δική τους διδασκαλία; Δὲν ἔχουν ξεσηκωθεῖ ἔθνη ἐνάντια σὲ ἄλλα ἔθνη καὶ βασιλεῖες ἐνάντια σὲ βασιλεῖες; Δὲν τρέμει ἡ γῆ καὶ οἱ καρδιές μας μαζί της μὲ τοὺς πολέμους καὶ τὶς ἐπαναστάσεις ποὺ γίνονται σὲ ὅλον τὸν πλανήτη; Δὲν εἶναι πολλοὶ αὐτοὶ ποὺ προδίδουν τὸν Χριστὸ κι ἄλλοι ποὺ ἀρνοῦνται τὴν Ἐκκλησία Του ; Δὲν ἔχει περισσέψει ἡ ἀνομία , δὲν ἔχει ψυχραθεῖ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν ; Δὲν ἔχει κηρυχτεῖ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σ᾽ ὁλόκληρο τὸν κόσμο , « εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσι » (βλ. Ματθ. κδ´ 3-14);

Εἶναι ἀλήθεια πὼς τὰ χειρότερα δὲν ἦρθαν ἀκόμα, μὰ ἔρχονται γρήγορα, χωρὶς καθυστέρηση. Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὁ Ἀντίχριστος δὲν ἐμφανίστηκε ἀκόμα, οἱ προφῆτες κι οἱ πρόδρομοί του ὅμως ὑπάρχουν σὲ κάθε ἔθνος. Εἶναι ἀλήθεια πὼς ἡ μεγαλύτερη καταστροφικὴ δυστυχία ποὺ ἔχει ὑπάρξει ἀπὸ τότε ποὺ δημιουργήθηκε ὁ κόσμος δὲν ἔφτασε ἀκόμα, ὁ ἀφόρητος ρόγχος τοῦ θανάτου δὲν ἀκούστηκε κοντά μας. Τὴν καταστροφὴ ὅμως τὴν βλέπουν καθαρὰ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ποὺ προσμένουν τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ.

Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὁ ἥλιος δὲν σκοτίστηκε ἀκόμα, τὸ φεγγάρι δὲν ἔχασε τὸ φῶς του, οὔτε τ᾽ ἀστέρια ἔπεσαν ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ὅταν γίνουν αὐτὰ ὅμως δὲν θὰ ὑπάρχει χρόνος νὰ γράψει κανεὶς ἢ νὰ μιλήσει γί᾽ αὐτά. Οἱ καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων θὰ γεμίσουν φόβο καὶ τρόμο, οἱ γλῶσσες τους θὰ βουβαθοῦν καὶ τὰ μάτια τους θὰ κοιτάζουν στὸ φοβερὸ σκοτάδι, σὲ μία γῆ δίχως ἡμέρα, σ᾽ ἕναν οὐρανὸ χωρὶς ἄστρα. Ξαφνικὰ μέσα σ᾽ αὐτὸ τὸ σκοτάδι, θὰ ἐμφανιστεῖ τὸ σημεῖο τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, ἕνας λαμπρὸς καὶ πανένδοξος σταυρὸς ποὺ θὰ ἐκτείνεται ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ ὣς τὴ δύση κι ἀπὸ τὸ βορρᾶ ὣς τὸ νότο, μὲ μία λαμπρότητα ποὺ ποτὲ δὲν εἶχε ὁ ἥλιος ποὺ βρίσκεται ἀπὸ πάνω μας.

Καὶ τότε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θ᾽ ἀτενίσουν τὸν Κύριο Ἰησοῦ «ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς» (Ματθ. κδ´ 30). Ὁ χορὸς τῶν ἀγγέλων θὰ σαλπίσει τὶς σάλπιγγες κι ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς θὰ συναχθοῦν μπροστά Του. Ἡ σάλπιγγα θὰ ἠχήσει γιὰ νὰ γίνει μία συγκέντρωση ποὺ δὲν ἔχει προηγούμενό της ἀπὸ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου, γιὰ τὴν κρίση ποὺ θὰ εἶναι καὶ ἡ τελική.

Ὅλα αὐτὰ τὰ σημεῖα καὶ τὰ γεγονότα ποὺ θὰ γίνουν στὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τοῦ χρόνου περιγράφονται σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ εὐαγγελίου. Τὸ εὐαγγέλιο τῆς κρίσεως ποὺ διαβάζεται τὴ σημερινὴ μέρα περιγράφει τὴν τελικὴ ρύθμιση τῶν γεγονότων ἀνάμεσα στὸ χρόνο καὶ τὴν αἰωνιότητα, ἀνάμεσα στὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.

Περιγράφει τὴν τελικὴ κρίση καὶ τὸν τρόπο ποὺ αὐτὴ θὰ γίνει. Περιγράφει γιὰ μᾶς τὴ φοβερὴ ἐκείνη στιγμή, τὴν πιὸ εὐτυχισμένη γιὰ τοὺς δικαίους- ποὺ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ θὰ δώσει τὴ θέση του στὴ θεία δικαιοσύνη. Τότε θὰ εἶναι ἀργὰ πιὰ γιὰ καλὲς πράξεις, πολὺ ἀργὰ γιὰ μετάνοια. Τότε ὁ θρῆνος μας δὲν θὰ λάβει ἀπάντηση καὶ τὰ δάκρυά μας δὲν θὰ τὰ ὑποδέχονται πιὰ τὰ χέρια τῶν ἀγγέλων.

***

«Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾽ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ» (Ματθ. κε´ 31). Ὅπως στὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ ὁ Θεὸς παρουσιάζεται σὰν ἄνθρωπος, ἔτσι κι ἐδῶ ὁ Χριστὸς ὀνομάζεται Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου. Εἶναι Ἐκεῖνος, κανένας ἄλλος. Ὅταν ἔρθει γιὰ δεύτερη φορὰ στὸν κόσμο, ἡ ἔλευσή Του δὲν θὰ εἶναι ἄγνωστη καὶ ταπεινή, ὅπως ἦταν πρώτη φορά, ἀλλὰ φανερὴ ἐν δόξη. Ἡ δόξα αὐτὴ εἶναι ἡ ἴδια ποὺ εἶχε ὁ Χριστὸς προαιώνια, προτοῦ δημιουργηθεῖ ὁ κόσμος (βλ. Ἰωάν. ιζ´ 5), ἀλλὰ εἶναι κι ἡ δόξα τῆς νίκης κατὰ τοῦ Σατανᾶ, τοῦ παλιοῦ κόσμου καὶ τοῦ θανάτου.

Δὲν θὰ ἔρθει μόνος Του, μὰ μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἀμέτρητους ἀγγέλους Του. Θὰ ἔρθει μαζί τους ἐπειδή, σὰν ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ καὶ στρατιῶτες Του ποὺ ἦταν, ἔλαβαν μέρος στὸν πόλεμο κατὰ τοῦ πονηροῦ καὶ στὴ νίκη ἐναντίον του. Χαίρεται νὰ μοιράζεται τὴ δόξα Του μαζί τους. Γιὰ νὰ δοθεῖ ἔμφαση στὴ μεγαλειώδη φύση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ἀναφέρεται ἰδιαίτερα πὼς ὅλοι οἱ ἄγγελοι θὰ ἔρθουν μαζὶ μὲ τὸν Κύριο.

Δὲν ὑπάρχει ἄλλο γεγονὸς ποὺ ν’ ἀναφέρεται πὼς ἦταν παρόντες ὅλοι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Ἐμφανίζονται πάντα σὲ μεγαλύτερο ἢ μικρότερο πλῆθος. Στὴν τελικὴ Κρίση ὅμως θὰ εἶναι ὅλοι παρόντες, συγκεντρωμένοι γύρω ἀπὸ τὸ Βασιλιὰ τῆς δόξης.

Πολλοὶ προφῆτες, εἴτε ἀρχαῖοι εἴτε μεταγενέστεροι, εἶδαν τὸ θρόνο τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ (Ἡσ. ϛ´ 1, Δαν. ζ´ 9, Ἀποκ. δ´ 2, κ´ 4). Ὁ θρόνος αὐτὸς ἀποτελεῖται ἀπὸ τὶς ἀγγελικὲς δυνάμεις, πάνω στὶς ὁποῖες ἐπικάθεται ὁ Κύριος. Εἶναι θρόνος τῆς δόξας, τῆς νίκης, ὅπου κάθεται ὁ οὐράνιος Πατέρας καὶ ὅπου πῆρε τὴ θέση Του ὁ Κύριος Ἰησοῦς μετὰ τὴ νίκη Του (Ἀποκ. γ΄ 21).

Πόσο μεγαλόπρεπη θὰ εἶναι ἡ ἔλευση τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ περιβάλλεται ἀπὸ τόσο ἰδιαίτερα καὶ φοβερὰ γεγονότα! Ὁ προφήτης Ἠσαΐας εἶχε προφητεύσει: «Ἰδοὺ γὰρ Κύριος ὡς πῦρ ἥξει καὶ ὡς καταιγὶς τὰ ἅρματα αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐν θυμῷ ἐκδίκησιν αὐτοῦ καὶ ἀποσκορακισμὸν αὐτοῦ ἐν φλογὶ πυρὸς» (Ἡσ. ξϛ´ 15). Ὁ Δανιὴλ εἶδε καὶ εἶπε πὼς «ποταμὸς πυρὸς εἷλκεν ἔμπροσθεν αὐτοῦ· χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν αὐτῷ, καὶ μύριαι μυριάδες παρειστήκεισαν αὐτῷ· κριτήριον ἐκάθισε, καὶ βίβλοι ἠνεώχθησαν» (Δαν. Ζ´ 10).

Ὅταν ὁ Κύριος ἔρθει μὲ δόξα πολλὴ καὶ καθίσει στὸ θρόνο Του, τότε «συναχθήσονται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾽ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων» (Ματθ. κε´ 32-33). Τότε θὰ συναχθοῦν μπροστά Του ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς καὶ θὰ τοὺς χωρίσει, ὅπως ὁ τσοπάνος χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ ἐρίφια. Τὰ πρόβατα θὰ τὰ βάλει στὰ δεξιά Του καὶ τὰ ἐρίφια στ’ ἀριστερά Του.

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Πατέρες προβληματίστηκαν σχετικὰ μὲ τὸ χῶρο ὅπου ὁ Χριστὸς θὰ κρίνει ὅλα τὰ ἔθνη. Ἀναφερόμενοι στὸν προφήτη Ἰωήλ, συμπεραίνουν πὼς ἡ κρίση θὰ γίνει στὴν κοιλάδα Ἰωσαφάτ, ὅπου ὁ βασιλιὰς ἐκεῖνος χωρὶς νὰ πολεμήσει, χωρὶς νὰ χρησιμοποιήσει ὅπλα, εἶχε ἐνάντια στοὺς Μωαβίτες καὶ τοὺς Ἀμμωνίτες μία πολὺ σπουδαία νίκη, σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ μὴ μείνει κανένας τοὺς ζωντανός. «ἐξεγειρέσθωσαν καὶ ἀναβαινέτωσαν πάντα τὰ ἔθνη εἰς τὴν κοιλάδα Ἰωσαφάτ, διότι ἐκεῖ καθιῶ τοῦ διακρίναι πάντα τὰ ἔθνη κυκλόθεν», εἶπε ὁ προφήτης Ἰωὴλ (δ´ 12).

Ἴσως ὁ θρόνος τοῦ Κυρίου νὰ στηθεῖ πάνω ἀπὸ τὴν κοιλάδα αὐτή, μὰ δὲν ὑπάρχει κοιλάδα στὸν κόσμο ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ χωρέσει ὅλα τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαοὺς τῆς γῆς, ζωντανοὺς καὶ νεκρούς, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὣς τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ποὺ βέβαια θὰ εἶναι πολλὰ δισεκατομμύρια. Ὁλόκληρη ἡ ἐπιφάνεια τῆς γῆς, μαζὶ μὲ τοὺς ὠκεανούς, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ δώσει τόσο χῶρο, ὥστε νὰ συγκεντρωθοῦν ἐκεῖ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου στὴ γῆ. Ἂν αὐτὴ ἦταν ἁπλὰ συγκέντρωση ψυχῶν, τότε ἴσως θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς μαζέψει ὅλους κανεὶς στὴν κοιλάδα Ἰωασαφάτ.

Ἀφοῦ ὅμως θὰ συγκεντρωθοῦν ἄνθρωποι μὲ τὰ σώματά τους (γιατί οἱ νεκροὶ θὰ ἀναστηθοῦν καὶ σωματικά), τότε τὰ λόγια τοῦ προφήτη θὰ πρέπει νὰ τὰ κατανοήσουμε συμβολικά. Ἡ κοιλάδα Ἰωασαφὰτ εἶναι ὁ κόσμος ὁλόκληρος, ἀπὸ τὴ μακρινὴ ἀνατολὴ ὣς τὴ μακρινὴ δύση. Κι ὅπως ὁ Θεὸς κάποτε ἔδειξε τὴ δύναμή Του στὴν κοιλάδα Ἰωασαφάτ, ἔτσι καὶ τὴν ἔσχατη μέρα θὰ δείξει τὴν ἴδια δύναμη καὶ θὰ κρίνει ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος.

Καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾽ ἀλλήλων. Ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ συγκεντρώθηκαν θὰ διαχωριστοῦν σὲ μία στιγμή, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ὁ τσοπάνος στέλνει μὲ τὴ φωνή του τὰ πρόβατα ἀπὸ τὴ μία μεριὰ καὶ τὰ ἐρίφια ἀπὸ τὴν ἄλλη. Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς συγκεντρωμένους θὰ πᾶνε ἀριστερὰ καὶ ἄλλοι δεξιά. Κι ὅλα θὰ γίνουν ξαφνικά, σὰ νὰ τοὺς σπρώχνει μία ἀκαταμάχητη μαγνητικὴ δύναμη μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε κανένας νὰ μὴ μπορεῖ νὰ κινηθεῖ ἀπὸ ἀριστερὰ πρὸς τὰ δεξιὰ ἢ ἀπὸ τὰ δεξιὰ πρὸς τ᾽ ἀριστερά.

«Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. κε´ 34). Τότε ὁ βασιλιὰς θὰ στραφεῖ πρὸς αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται στὰ δεξιά του καὶ θὰ τοὺς πεῖ: ἐλᾶτε ἐσεῖς, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατέρα μου, νὰ κληρονομήσετε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ποὺ ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιὰ σᾶς ἀπὸ τότε ποὺ δημιουργήθηκε ὁ κόσμος.

Στὴν ἀρχὴ ὁ Χριστὸς ὀνομάζει τὸν ἑαυτό Του Υἱὸ τοῦ Ἀνθρώπου, δηλαδὴ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ ὁ ἴδιος ἀποκαλεῖ τὸν ἑαυτό Του Βασιλιᾶ, γιατί τοῦ δόθηκαν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμη καὶ ἡ δόξα. Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου. Ἐκεῖνοι ποὺ ὁ Χριστὸς καλεῖ ἔτσι, εἶναι πραγματικὰ εὐλογημένοι. Γιατί ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ περιέχει μέσα της ὅλα τ’ ἀγαθά, καθὼς τὴ χαρὰ καὶ τὴ χάρη τοῦ οὐρανοῦ. Γιατί ὁ Κύριος δὲν λέει «εὐλογημένοι μου», ἀλλὰ «εὐλογημένοι τοῦ Πατέρα Μου»; Γιατί εἶναι ὁ μοναδικὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Μονογενὴς καὶ ἄκτιστος προαιωνίως καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Κι οἱ δίκαιοι εἶναι μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀδελφοί τοῦ Χριστοῦ ἐξ υἱοθεσίας.

Ὁ Θεὸς καλεῖ τοὺς δικαίους νὰ μποῦν στὴν βασιλεία ποὺ ἔχει προετοιμαστεῖ γί᾽ αὐτοὺς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ Θεός, προτοῦ ἀκόμα δημιουργήσει τὸν ἄνθρωπο, εἶχε προετοιμάσει τὴν Βασιλεία γι᾽ αὐτόν. Προτοῦ πλάσει τὸν Ἀδάμ, ἦταν ὅλα φτιαγμένα γιὰ τὴ ζωή του στὸν παράδεισο. Ὁλόκληρη Βασιλεία, ὑπέροχη κι ὁλοφώτεινη, ποὺ περίμενε τὸ Βασιλιά της. Μετὰ ὁ Θεὸς ὁδήγησε τὸν Ἀδὰμ στὴ Βασιλεία αὐτή, κι ἡ Βασιλεία συμπληρώθηκε. Ὁ Θεὸς προετοίμασε τὴ βασιλεία γιὰ τοὺς δικαίους ἀπὸ τὴν ἀρχή. Μόνο τοὺς ἀφέντες τῆς περίμενε, μὲ τὸ Χριστὸ ὡς βασιλιὰ ἀρχηγό.

Ὁ Κριτὴς κάλεσε τοὺς δικαίους στὴ βασιλεία Του κι ἀμέσως μετὰ ἐξήγησε γιατί τοὺς τὴ χωριζε: «ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατά μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με» (Ματθ. κε´ 35-37). Γιατί πείνασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ φάω, δίψασα καὶ μοῦ δώσατε νερό, ἤμουν ξένος καὶ σεῖς μὲ φιλοξενήσατε στὸ σπίτι σας, ἤμουν γυμνὸς καὶ μὲ ντύσατε, ἀρρώστησα καὶ μὲ ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν στὴν φυλακὴ καὶ σεῖς ἤρθατε νὰ μὲ δεῖτε.

Ἀκούγοντας αὐτὴ τὴ θαυμάσια ἐξήγηση, οἱ δίκαιοι ζήτησαν δισταχτικὰ καὶ ταπεινὰ ἀπὸ τὸ βασιλιὰ νὰ τοὺς πεῖ πότε τὸν εἶδαν πεινασμένο καὶ διψασμένο, γυμνὸ καὶ ἄρρωστο καὶ πότε τὰ ἔκαναν ὅλ’ αὐτὰ σ’ Ἐκεῖνον. Καὶ στὴν ἐρώτηση αὐτὴ ὁ βασιλιὰς ἔδωσε πάλι τὴ θαυμάσια αὐτὴ ἀπάντηση: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε´ 40). Ἀφοῦ ὅλ’ αὐτὰ τὰ ἐκάματε στοὺς ἐλαχίστους καὶ ταπεινοὺς ἀδελφούς μου, εἶναι σὰ νὰ τὰ ἐκάματε σ’ ἐμένα τὸν ἴδιο.

Ὅλη αὐτὴ ἡ ἑρμηνεία ἔχει δύο ὄψεις, μία ἐξωτερικὴ καὶ μία ἐσωτερική. Ἡ ἐξωτερικὴ ἑρμηνεία εἶναι σαφὴς στὸν καθένα. Ἐκεῖνος ποὺ τρέφει τὸν πεινασμένο, ξεδιψάει τὸ διψασμένο, ντύνει τὸ γυμνὸ καὶ στεγάζει τὸν ἄστεγο, εἶναι σὰν νὰ τὰ κάνει ὅλ’ αὐτὰ στὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Ἐκεῖνος ποὺ ἐπισκέπτεται τοὺς ἀρρώστους ἢ τοὺς φυλακισμένους, εἶναι σὰν νὰ τὰ κάνει αὐτὰ στὸν Κύριο. Ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη σχετικὰ πὼς «δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν, κατὰ δὲ τὸ δόμα αὐτοῦ ἀνταποδώσει αὐτῷ» (Παρ. ιθ´ 17). Ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ τὸν φτωχό, εἶναι σὰν νὰ δανείζει τὸν Θεό, ποὺ ἀνάλογα μὲ τὸ τί ἔδωσε, θὰ τοῦ τὸ ἀνταποδώσει.

Ὁ Κύριος, μέσα ἀπὸ κείνους ποὺ ζητοῦν τὴ βοήθειά μας, δοκιμάζει τὶς καρδιές μας. Ὁ Θεὸς δὲν χρησιμοποιεῖ τίποτα δικό μας γιὰ λογαριασμό Του. Δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτα. Ἐκεῖνος ποὺ δημιούργησε τὸ ψωμί, δὲν μπορεῖ νὰ πεινάσει. Ἐκεῖνος ποὺ δημιούργησε τὸ νερό, δὲν γίνεται νὰ διψάσει. Αὐτὸς ποὺ ντύνει τὴν κτίση ὁλόκληρη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι γυμνός, οὔτε καὶ ν᾽ ἀρρωστήσει αὐτὸς ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ὑγείας. Οὔτε καὶ γίνεται νὰ αἰχμαλωτιστεῖ ὁ Κύριος τῶν κυρίων.

Ὁ Θεὸς ζητᾶ ἀπὸ μᾶς νὰ δίνουμε ἐλεημοσύνη, ὥστε μ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ μαλακώσουν οἱ καρδιές μας, νὰ γίνουν πιὸ σπλαγχνικές. Θὰ μποροῦσε ὁ Θεὸς μὲ τὴν παντοδυναμία Του νὰ κάνει διὰ μιᾶς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους πλούσιους, χορτασμένους, ντυμένους κι εὐχαριστημένους. Ἀλλ᾽ ἀφήνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ δοκιμάσουν τὴν πείνα καὶ τὴ δίψα, τὴν ἀρρώστια, τὴ φτώχεια καὶ τὴ δυστυχία γιὰ δύο λόγους. Πρῶτα, ὥστε ἐκεῖνοι ποὺ ὑποφέρουν ἀπ᾽ ὅλα αὐτὰ νὰ μπορέσουν ἔτσι νὰ μαλακώσουν τὴν καρδιά τους, νὰ γίνουν πιὸ σπλαγχνικοὶ καὶ νὰ ἔρθουν πιὸ κοντὰ στὸν Θεό, νὰ τὸν προσκυνήσουν μὲ πίστη καὶ προσευχή. Δεύτερο, ὥστε ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπὸ τὰ δικά του βάσανα νὰ κατανοήσει καὶ τοὺς ἄλλους, μὲ τὴν ταπείνωσή του νὰ κατανοήσει τὴν ταπείνωση τῶν ἄλλων. 

Ἔτσι θὰ καταλάβει τὴν ἀδελφότητα καὶ τὴν ἑνότητα ὅλων τῶν ἀνθρώπων μέσα ἀπὸ τὸν Ζῶντα Θεό, τὸν Δημιουργὸ καὶ δοτήρα ὅλων τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν. Ὁ Θεὸς ζητᾶ ἀπὸ μᾶς νὰ γίνουμε ἐλεήμονες, νὰ ἔχουμε πάνω ἀπ᾽ ὅλα ἔλεος. Γνωρίζει πὼς τὸ ἔλεος εἶναι ὁ τρόπος γιὰ ν᾽ ἀποκαταστήσει ὁ ἄνθρωπος τὴν πίστη στὸν Θεό, τὴν ἐλπίδα στὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξωτερικὴ ἑρμηνεία. Ἡ δεύτερη ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν Χριστὸ μέσα μας.

Σὲ κάθε καθαρὴ σκέψη ποὺ ἔχουμε στὸ νοῦ μας, σὲ κάθε εὐγενικὸ συναίσθημα τῆς καρδιᾶς μας καὶ σὲ κάθε ὑψηλὴ φιλοδοξία κι ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς μας γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ ἀγαθοῦ, ὁ Χριστὸς ἀποκαλύπτεται μέσα μας μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅλες αὐτὲς τὶς ἁγνὲς σκέψεις, τὰ εὐγενικὰ συναισθήματα καὶ τὶς ὑψηλὲς φιλοδοξίες, τὶς ὀνομάζει ἐλαχίστους ἀδελφούς Του. Τὰ ὀνομάζει ἔτσι ὅλ᾽ αὐτά, ἐπειδὴ βρίσκονται μέσα μας σὲ μία ἀσήμαντη μειονότητα σὲ σύγκριση μὲ τοὺς μεγάλους ἐσωτερικοὺς ἀγροὺς ποὺ εἶναι γεμάτοι ἀπορρίμματα καὶ κακία.

Ἂν ὁ νοῦς μας πεινάει γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ταΐσουμε, εἶναι σὰν νὰ τρέφουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας. Ἂν ἡ καρδιά μας εἶναι γυμνὴ ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ κι εὐγενικὸ πράγμα ποὺ ἀνήκει στὸν Θεὸ καὶ τὴν ντύσουμε, εἶναι σὰν νὰ ντύσαμε τὸν Χριστὸ μέσα μας. Ἂν ἡ ψυχή μας εἶναι ἄρρωστη καὶ φυλακισμένη ἀπὸ τὴν κακή μας ὕπαρξη καὶ τὰ κακά μας ἔργα καὶ τὸ ἀντιληφθοῦμε αὐτὸ καὶ τὴν ἐπισκεφτοῦμε, τότε εἶναι σὰ νὰ ἐπισκεφτήκαμε τὸν Χριστὸ μέσα μας.

Μὲ λίγα λόγια, ἂν αὐτὸς ὁ δεύτερος ἑαυτὸς ποὺ ἔχουμε μέσα μας καὶ ποὺ ἀντιπροσωπεύει τὸ δίκαιο ἄνθρωπο, ὑποδουλωθεῖ καὶ ταπεινωθεῖ ἀπὸ τὸν πονηρὸ κι ἁμαρτωλὸ ἐσωτερικό μας ἄνθρωπο καὶ μεῖς τὸν προστατεύσουμε, εἶναι σὰν νὰ προστατεύουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας. Ὁ δίκαιος ἄνθρωπος μέσα μας εἶναι πολὺ μικρός, ἐνῶ ὁ ἁμαρτωλὸς μέσα μας εἶναι ἕνας πραγματικὸς Γολιάθ. Ὁ δίκαιος ἄνθρωπος μέσα ὅμως εἶναι ὁ μικρὸς ἀδελφός τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἐλάχιστος, κι ὁ ἁμαρτωλὸς Γολιὰθ μέσα μας εἶναι ὁ ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ.

Ἂν τότε προστατέψουμε τὸ δίκαιο ἄνθρωπο μέσα μας, ἂν τὸν ἐλευθερώσουμε, τὸν ἐνισχύσουμε καὶ τὸν βγάλουμε στὸ φῶς· ἂν τὸν σηκώσουμε ψηλότερα ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλό, ὥστε νὰ τὸν κυριεύσει καὶ νὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» (Γαλ. β´ 20), τότε θὰ κληθοῦμε εὐλογημένοι καὶ στὴν τελευταία Κρίση θὰ ἀκούσουμε τὰ λόγια τοῦ Βασιλιᾶ: δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.

Σὲ κείνους ποὺ θὰ βρεθοῦν ἀριστερά Του θὰ πεῖ ὁ Κριτής: «πορεύεσθε ἂπ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἠτοιμασμένον τῷ διαβόλω καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ» (Ματθ. κε´ 41). Φύγετε μακριὰ ἀπὸ μένα ἐσεῖς οἱ καταραμένοι, πηγαίνετε στὸ αἰώνιο πῦρ ποὺ ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὸ διάβολο καὶ τοὺς πονηροὺς ἀγγέλους του.

 Ὁ Κριτὴς εἶναι φοβερός, ἀλλὰ δίκαιος. Ὁ Βασιλιὰς καλεῖ τοὺς δικαίους κοντά Του καὶ τοὺς δίνει τὴ βασιλεία Του, ἐνῶ ἀπομακρύνει τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ τοὺς στέλνει στὸ αἰώνιο πῦρ, στὴν πονηρὴ συντροφιὰ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὑπηρετῶν του. Στὸ ἔργο τοῦ «Περὶ Τελικῆς Κρίσεως» ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει: «Ἂν ὑπάρχει κάποιο τέλος στὰ αἰώνια βάσανα, σημαίνει πὼς ὑπάρχει τέλος στὴν αἰώνια ζωή. Καθὼς ὅμως εἶναι ἀδύνατο νὰ φανταστεῖς τὸ τέλος τῆς αἰώνιας ζωῆς, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ σκεφτεῖς ὅτι θὰ ὑπάρξει τέλος στὰ αἰώνια βάσανα;»

Κάτι ὅμως δὲν λέει ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι πολὺ σπουδαῖο. Ὅτι τὸ αἰώνιο πῦρ ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ὅπως κι ἡ βασιλεία Του γιὰ τοὺς δικαίους. Τί σημαίνει αὐτό ; Εἶναι πεντακάθαρο πὼς ὁ Κύριος ἑτοίμασε τὸ αἰώνιο πῦρ μόνο γιὰ τὸ διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του, ἐνῶ τὴ βασιλεία Του τὴν ἑτοίμασε γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ὁ Θεὸς θέλει «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι» (Α´ Τιμ. β´ 4), νὰ μὴ χαθεῖ κανένας.

Ὁ Θεὸς δὲν ἤθελε νὰ κολαστοῦν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ νὰ σωθοῦν. Οὔτε καὶ ἑτοίμασε προκαταβολικὰ γι᾽ αὐτοὺς τὴ φωτιὰ τῆς κόλασης ἀλλὰ τὴ βασιλεία Του, μόνο αὐτή. Ἀπὸ αὐτὸ προκύπτει μὲ σαφήνεια πὼς ἐκεῖνοι ποὺ λένε γιὰ τὸν ἁμαρτωλὸ ὅτι «εἶναι προορισμένος νὰ γίνει ἁμαρτωλός», ἔχουν λαθεμένη ἀντίληψη. Ἂν πραγματικὰ εἶναι προορισμένος ἁμαρτωλός, αὐτὸ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλ᾽ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Ὅτι αὐτὸ δὲν ἔχει προοριστεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ συμπεραίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἑτοίμασε προκαταβολικὰ κανένα εἶδος βασάνων γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὸ διάβολο. 

Ἑπομένως στὴν Τελικὴ Κρίση ὁ δίκαιος κριτὴς δὲν θὰ ἔχει τόπο γιὰ νὰ στείλει τοὺς ἁμαρτωλούς, παρὰ στὸ σκοτεινὸ βασίλειο τῶν δαιμόνων. Κι ὅτι εἶναι στὴ δικαιοσύνη τοῦ Κριτῆ νὰ τοὺς στείλει ἐκεῖ εἶναι φανερὸ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖνοι, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς τους, εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ κι εἶχαν παραδοθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ πονηροῦ.

***

Κρίνοντας τοὺς ἁμαρτωλοὺς ποὺ βρίσκονται ἀριστερά Του ὁ βασιλιὰς τοὺς ἐξηγεῖ ἀμέσως γιατί εἶναι καταραμένοι καὶ γιατί τοὺς στέλνει στὸ αἰώνιο πῦρ: «ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με» (Ματθ. κε´ 42-43). Πείνασα καὶ δὲν μοῦ δώσατε νὰ φάω, δίψασα καὶ δὲν μὲ ποτίσατε. Ἤμουν ξένος καὶ δὲν μὲ πήρατε στὸ σπίτι σας, ἤμουν γυμνὸς καὶ δὲν μὲ ντύσατε, ἤμουν ἄρρωστος ἢ φυλακισμένος καὶ δὲν μὲ ἐπισκεφθήκατε.

Τίποτα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ εἶχαν κάνει οἱ δίκαιοι δὲν ἔκαναν οἱ ἁμαρτωλοί. Καὶ σὰν ἄκουσαν τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου οἱ ἁμαρτωλοί, ρώτησαν, ὅπως καὶ οἱ δίκαιοι: «Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα…;» Κι ὁ Κύριος ἀπάντησε: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾽ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε´ 45). Ἀλήθεια σᾶς λέω: ἀφοῦ δὲν ἐκάματε τίποτα στοὺς ἀδελφούς μου τοὺς ἐλαχίστους, οὔτε καὶ σὲ μένα κάματε.

Ἡ ἑρμηνεία ποὺ ἔκανε ὁ Βασιλιὰς στοὺς ἁμαρτωλοὺς ἔχει ἐπίσης δυὸ σημασίες, μία ἐξωτερικὴ καὶ μία ἐσωτερική, ὅπως καὶ στὴν πρώτη περίπτωση μὲ τοὺς δικαίους.

Ὁ νοῦς τῶν ἁμαρτωλῶν ἦταν σκοτισμένος, ἡ καρδιά τους σκληρὴ κι ἡ ψυχή τους εἶχε κακὴ διάθεση πρὸς ἐκείνους ποὺ πεινοῦσαν, διψοῦσαν, ἦταν γυμνοί, ἄρρωστοι καὶ φυλακισμένοι στὴ γῆ. Μὲ τὸ σκοτισμένο τους νοῦ δὲν μποροῦσαν νὰ δοῦν πὼς ὁ Χριστὸς τοὺς καλοῦσε νὰ ἐλεήσουν τοὺς φτωχοὺς καὶ βασανισμένους ἀδελφούς τους. Ἡ σκληρὴ καρδιά τους δὲν μαλάκωνε μὲ τὰ δάκρυα τῶν ἄλλων. Οὔτε καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων Του ἄλλαζε τὴν κακοπροαίρετη ψυχή τους, γιὰ νὰ ἐπιθυμήσουν τὸ καλὸ καὶ νὰ τὸ κάνουν. Ἔτσι ὅπως ἦταν ἄσπλαχνοι στὸν Χριστό, μέσῳ τῶν ἀδελφῶν Του, ἦταν ἄσπλαχνοι καὶ στὸν Χριστὸ μέσα ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν ἑαυτό τους. Μὲ τὸ ποὺ τοὺς ἐρχόταν κάποια ἁγνὴ σκέψη, τὴν ἐξαφάνιζαν θεληματικὰ καὶ τὴν ἀντικαθιστοῦσαν μὲ ἄλλες σκέψεις, ἀκάθαρτες καὶ βλάσφημες.

Ξερίζωσαν κάθε εὐγενικὸ συναίσθημα ἀπὸ τὴν καρδιά τους καὶ τὸ ἀντικατέστησαν μὲ ἀσπλαχνία, λαγνεία καὶ ἰδιοτέλεια. Κάθε ἐπιθυμία ποὺ ἐκδηλωνόταν μέσα τους, γιὰ νὰ κάνουν κάποια καλὴ πράξη, ἀκολουθώντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, τὴν καταπίεζαν ἀμέσως καὶ στὴ θέση της ἔβαζαν ἄλλη, πῶς νὰ κάνουν κακὸ στοὺς ἄλλους ἢ ν᾽ ἁμαρτήσουν, γιὰ νὰ προκαλέσουν τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι τὸν ἐλάχιστο ἀδελφό τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τὸ δίκαιο ἄνθρωπο ποὺ βρισκόταν μέσα τους , τὸν σταύρωναν , τὸν σκότωναν , καὶ τὸν ἔθαβαν . Ὁσκοτεινὸς Γολιὰθ ποὺ εἶχαν θρέψει, δηλαδὴ ὁ ἄδικος ἄνθρωπος μέσα τους ἢ ὁ ἴδιος ὁ διάβολος, παρέμενε νικητὴς στὸ πεδίο τῆς μάχης.

Τί μπορεῖ νὰ κάνει ὁ Θεὸς σὲ τέτοιους ἀνθρώπους; Μπορεῖ ἆραγε νὰ δεχτεῖ στὴ βασιλεία Του ἐκείνους ποὺ ἔβγαζαν τὴ βασιλεία αὐτὴ ἀπὸ τὴ ζωή τους; Μπορεῖ νὰ καλέσει κοντά Του αὐτοὺς ποὺ ξερίζωσαν μέσα τους τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, αὐτοὺς ποὺ διακήρυξαν μυστικὰ στὴν καρδιά τους ἀλλὰ κι ἀνοιχτά, μπροστὰ σ᾽ ὅλον τὸν κόσμο, πὼς εἶναι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ καὶ ὑπηρέτες τοῦ διαβόλου ; Ὄχι ! Αὐτοὶ ἔγιναν μὲ τὴν ἐλεύθερη βούλησή τους ὑπηρέτες τοῦ διαβόλου. Κι ὁ Κύριος στὴν τελική Του κρίση θὰ τοὺς στείλει νὰ συντροφέψουν ἐκείνους ποὺ εἶχαν παρέα σ᾽ ὁλόκληρη τὴ ζωή τους . Θὰ τοὺς στείλει δηλαδὴ στὸ αἰώνιο πῦρ ποὺ ἔχει προετοιμαστεῖ γιὰ τὸ διάβολο καὶ τοὺς πονηροὺς ἀγγέλους του.

Ἀμέσως μετὰ ἀπ’ αὐτό, φτάνει στὸ τέλος της ἡ πιὸ σύντομη ἀλλὰ κι ἡ μέγιστη διαδικασία στὴν ἱστορία τοῦ κτιστοῦ κόσμου. «καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον» (Ματθ. κε´ 46). Καὶ τότε θὰ πορευτοῦν (οἱ ἁμαρτωλοὶ) στὴν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στὴν αἰώνια ζωή.

Ἡ ζωὴ καὶ ἡ κόλαση ἐδῶ στέκονται ἡ μία ἀπέναντι στὴν ἄλλη . Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ζωή , δὲν ὑπάρχει κόλαση , δὲν ὑπάρχουν βάσανα . Ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἡ κόλαση , δὲν ὑπάρχει ζωή . Ἡ πληρότητα τῆς ζωῆς ἀποκλείει τὴν κόλαση . Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν παρέχει τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς . Ὁ τόπος τοῦ διαβόλου παράγει κόλαση καὶ βασανιστήρια , μακριὰ ἀπὸ τὴ ζωὴ ποὺ δίνει ὁ Χριστός .

Στὴν ἐπίγεια ζωή μας βλέπουμε πὼς ἡ ψυχὴ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ποὺ ἔχει λίγη ζωὴ μέσα της (δηλ. λίγο Θεό), εἶναι γεμάτη μὲ πολὺ μεγαλύτερα βάσανα ἀπ’ ὅσα ἔχει ἡ ψυχὴ τοῦ δικαίου ἀνθρώπου ποὺ ἔχει μέσα του περισσότερη ζωὴ (δηλ. περισσότερο Θεό).

Ὅπως εἰπώθηκε μὲ σοφία τοὺς ἀρχαίους χρόνους: «πᾶς ὁ βίος ἀσεβοῦς ἐν φροντίδι, ἔτη δὲ ἀριθμητὰ δεδομένα δυνάστῃ, ὁ δὲ φόβος αὐτοῦ ἐν ὠσὶν αὐτοῦ…μὴ πιστευέτω ἀποστραφῆναι ἀπὸ σκότους· ἐντέταλται γὰρ ἤδη εἰς χεῖρας σιδήρου…ἀνάγκη δὲ καὶ θλῖψις αὐτὸν καθέξει ὥσπερ στρατηγὸς πρωτοστάτης πίπτων. ὅτι ἦρκε χεῖρας ἐναντίον τοῦ Κυρίου» (Ἰώβ ιε´ 20-25).

Ὁλόκληρος ὁ βίος τοῦ ἀσεβοῦς, λέει, δαπανᾶται καὶ βρίσκεται συνέχεια μὲ φροντίδες καὶ ἀγωνία. Ἀκόμα καὶ τοῦ ἰσχυροῦ καὶ κυριάρχου ἀνθρώπου, τὰ χρόνια εἶναι μετρημένα. Ὁ φόβος ποὺ τὸν συνέχει καὶ τὸν κάνει ν’ ἀγωνιᾶ, ἠχεῖ πάντοτε στ’ αὐτιά του…ἂς μὴν ἀπατᾶται πὼς κάποτε θὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς συμφορᾶς καὶ τῆς ὀδύνης, γιατί ἔχει δοθεῖ ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ περιπέσει στὴν ἐξουσία σιδερένιου μαχαιριοῦ… θὰ τὸν κυριεύσει ὁπωσδήποτε ἡ θλίψη καὶ θὰ πέσει, ὅπως ὁ στρατηγὸς ποὺ πρωτοστατεῖ στὴ μάχη, ἀλλὰ δὲν βρίσκει τρόπο νὰ ξεφύγει.

Ἡ ζωὴ ἐδῶ στὴ γῆ εἶναι κόλαση μεγάλη γιὰ τὸν ἁμαρτωλό. Κι ὁ ἁμαρτωλὸς τὸ βρίσκει πολὺ πιὸ δύσκολο νὰ ὑπομένει τὰ βάσανα σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀπ’ ὅ,τι ὁ δίκαιος. Μόνο ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ζωὴ μέσα του μπορεῖ νὰ ὑπομείνει βάσανα, νὰ τὰ περιφρονήσει, νὰ ξεπεράσει ὅλα τὰ κακὰ τοῦ κόσμου καὶ νὰ νιώθει χαρούμενος. Ἡ ζωὴ κι ἡ χαρὰ εἶναι ἀδιαίρετες. Ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος λέει στὸ δίκαιο ἄνθρωπο ποὺ ὁ κόσμος ἀποκλείει, καταδιώκει καὶ ταπεινώνει: «Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε» (Ματθ. ε´ 12).

Ὁλόκληρη ἡ ἐπίγεια ζωή μας δὲν εἶναι παρὰ μία ἀμυδρὰ σκιὰ τῆς πραγματικῆς, τῆς πλήρους ζωῆς στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλα τὰ βάσανά μας στὴ γῆ δὲν εἶναι παρὰ μία ἀμυδρὰ σκιὰ τῶν τρομερῶν βασάνων, ποὺ θὰ ὑποστοῦν οἱ ἁμαρτωλοὶ στὴν κόλαση. Στὰ ἀποφθέγματα τῶν ἁγίων πατέρων διαβάζουμε τὸ ἑξῆς: «Ρώτησαν κάποιο μεγάλο γέροντα: Πατέρα, πῶς ὑπομένεις τόσο καρτερικὰ τέτοιους ἀγῶνες; Κι ὁ γέροντας ἀπάντησε: Ὅλοι οἱ ἀγῶνες μου ἐδῶ στὴ γῆ εἶναι μικρότεροι ἀπὸ τὰ βάσανα μίας μέρας στὴν κόλαση».

Ἡ ζωὴ ἐδῶ στὴ γῆ, ὅσο ὑπέροχη κι ἂν εἶναι, ἀνακατεύεται μὲ βάσανα. Δὲν ὑπάρχει πληρότητα ζωῆς ἐδῶ. Ἀλλὰ καὶ τὰ βάσανα στὴ γῆ, ὅσο μεγάλα κι ἂν εἶναι, ἀνακατεύονται μὲ τὴ ζωή. Στὴν τελικὴ κρίση ὅμως τὰ βάσανα θ’ ἀπομονωθοῦν ἀπὸ τὴ ζωή. Καὶ τὰ δυό τους βέβαια θὰ εἶναι αἰώνια. Τί σημαίνει ἡ αἰωνιότητα αὐτή, ὁ ἀνθρώπινος νοῦς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χωρέσει. Σὲ κεῖνον ποὺ θά ᾽χει τὴ χαρὰ ν’ ἀτενίσει ἔστω καὶ γιὰ μία στιγμὴ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, θὰ τοῦ φανεῖ πὼς ἡ στιγμὴ αὐτὴ κράτησε χιλιάδες χρόνια. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ βασανιστεῖ ἀπὸ τὸ διάβολο στὴν κόλαση γιὰ μία στιγμή, αὐτὴ ἡ στιγμὴ θὰ τοῦ φανεῖ ὅτι κράτησε αἰῶνες. Ὁ χρόνος, ὁ ρυθμὸς τῆς μέρας καὶ τῆς νύχτας, δὲν θὰ εἶναι ὅπως τὸν ξέραμε, ἀλλὰ θὰ εἶναι «μία ἡμέρα, καὶ ἡ ἡμέρα αὐτὴ γνωστὴ τῷ Κυρίῳ» λέει ὁ προφήτης Ζαχαρίας (ιδ´ 7. βλ. Ἀποκ. κβ´ 5). Ἥλιος δὲν θὰ ὑπάρχει πιά, παρὰ μόνο ὁ Θεός. Κι ὁ ἥλιος αὐτὸς δὲν θ’ ἀνατέλλει καὶ θὰ δύει ὅπως τώρα. Ἡ αἰωνιότητα δέ θὰ μετριέται μὲ μέρες, ὅπως γίνεται τώρα μὲ τὸ χρόνο. Οἱ εὐλογημένοι θὰ μετρᾶνε τὴν αἰωνιότητα μὲ τοὺς ὅρους τῆς εὐφροσύνης τους κι οἱ ἁμαρτωλοὶ ποὺ θὰ βασανίζονται μὲ τοὺς ὅρους τῶν βασάνων τους.

***

Ἔτσι μίλησε κι αὐτὰ εἶπε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς γιὰ τὸ τελευταῖο καὶ μέγιστο γεγονὸς ποὺ θὰ λάβει χώρα στὰ ὅρια τοῦ τέλους τοῦ χρόνου καὶ τῆς αἰωνιότητας.

Καὶ πιστεύουμε πὼς ὅλ᾽ αὐτὰ θὰ γίνουν, ἀκριβῶς ὅπως τὰ εἶπε. Πρῶτα ἐπειδὴ ὅλα ὅσα προεῖπε ὁ Χριστὸς ἐπαληθεύτηκαν ἀπόλυτα καὶ δεύτερον, ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος φίλος μας, ὁ Μόνος ποὺ ἀγαπᾶ πραγματικὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Καὶ στὴν ἀληθινὴ ἀγάπη ἐμπεριέχει μόνο τὴν τέλεια ἀλήθεια. Ἂν αὐτὰ δὲν ἐπρόκειτο νὰ γίνουν, δὲν θὰ μᾶς τά ᾽λεγε ὁ Κύριος. Ὅμως μᾶς τὰ εἶπε, καὶ θὰ γίνουν. Κι αὐτὰ βέβαια δὲν μᾶς τὰ εἶπε γιὰ νὰ κάνει ἐπίδειξη τῶν γνώσεων στοὺς ἀνθρώπους. Ὄχι! Ὁ Χριστὸς δὲν ζητοῦσε τὴ δόξα τῶν ἀνθρώπων (βλ. Ἰωάν. ε´ 41). Ὅλα μᾶς τὰ εἶπε γιὰ χάρη τῆς σωτηρίας μας.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀντίληψη καὶ ὁμολογεῖ Χριστό, τὸν Κύριο, θὰ συνειδητοποιήσει πὼς ἡ ἀνάγκη γιὰ νὰ τὰ γνωρίζει αὐτὰ εἶναι μόνο γιὰ τὴ σωτηρία του. Ὁ Κύριος δὲν ἔκανε τίποτα, δὲν εἶπε οὔτε λέξη, οὔτε καὶ ἐπέτρεψε νὰ τοῦ συμβεῖ κάτι στὴ διάρκεια τῆς ζωῆς Του, ποὺ δὲν ἀφοροῦσε τὴ σωτηρίας μας.

Ἂς γίνουμε συνετοὶ καὶ φρόνιμοι, λοιπόν, κι ἂς ἔχουμε πάντα μπροστὰ στὰ πνευματικά μας μάτια τὴν εἰκόνα τῆς Τελικῆς Κρίσης. Ἡ εἰκόνα αὐτὴ ἔχει κάνει ἤδη πολλοὺς ἁμαρτωλοὺς νὰ γυρίσουν ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς ἀπωλείας στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Ἡ ζωή μας εἶναι μικρή. Κι ὅταν τελειώνει, δὲν θὰ ὑπάρχουν περιθώρια γιὰ μετάνοια. Στὴ σύντομη ἐπίγεια ζωή μας πρέπει ν᾽ ἀποφασίσουμε ἐκεῖνο ποὺ θὰ εἶναι κρίσιμο γιὰ μᾶς στὴν αἰωνιότητα: Θὰ σταθοῦμε στὰ δεξιὰ ἢ στ᾽ ἀριστερὰ τοῦ Βασιλιᾶ τῆς Δόξας; Ὁ Θεὸς μᾶς ἀνέθεσε ἕνα μικρὸ κι ἁπλὸ καθῆκον, ἀλλὰ ἡ ἀνταπόδοση ἢ ἡ τιμωρία εἶναι πελώρια, ξεπερνοῦν τὴ δύναμη, κάθε ἀνθρώπινης γλώσσας γιὰ νὰ τὴν ἐκφράσουν.

Ἂς μὴν ὀλιγωρήσουμε λοιπόν, ἂς μὴ χάσουμε οὔτε μία μοναδικὴ μέρα. Κάθε μέρα μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία μας, ἡ ἀποφασιστική. Κάθε μέρα εἶναι δυνατὸ νὰ φέρει τὴν καταστροφὴ τοῦ κόσμου αὐτοῦ, νὰ γίνει ἡ αὐγὴ τῆς πολυαναμενόμενης Ἡμέρας. Λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος: «οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν;» (Ἰακ. δ΄ 4). Ἑπομένως ἐκεῖνος ποὺ δὲν χαίρεται, ὅταν ἐγγίζει τὸ τέλος τοῦ κόσμου, δείχνει πὼς δέν εἶναι φίλος του καὶ ἑπομένως ἐχθρός τοῦ Θεοῦ. Τέτοιες σκέψεις ὅμως δὲν κάνουν οἱ πιστοί, ποὺ γνωρίζουν διὰ πίστεως πὼς ὑπάρχει καὶ ἄλλη ζωή, τὴν ὁποία καὶ ἐπιθυμοῦν εἰλικρινά».

Εἴθε νὰ μὴ ντροπιαστοῦμε τὴν Ἡμέρα τοῦ Κυρίου, μπροστὰ στὸν Κύριο, στὴ χορεία τῶν ἀγγέλων Του καὶ στὰ δισεκατομμύρια τῶν δικαίων καὶ τῶν ἁγίων. Εἴθε νὰ μὴ χωριστοῦμε αἰώνια ἀπὸ τὸν Κύριο, ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους Του, ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς φίλους μας ποὺ θὰ βρίσκονται στὰ δεξιά Του. 

Ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὰ ἀμέτρητα πλήθη τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἁγίων νὰ ψάλλουμε τὸν ἐπινίκιο ὕμνο: «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ! Ἀλληλούια!». Εἴθε νὰ δοξάζουμε μαζὶ μὲ τὶς οὐράνιες δυνάμεις τὸν Σωτήρα Κύριό μας, τὸν Υἱό, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

(Πηγή: «Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επιμέλεια – Μετάφραση – Κεντρική διάθεση: Πέτρος Μπότσης)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: christianvivliografia.wordpress.com)

============================================

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: Ο αγιασμένος Νεοφανής Γέροντας

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης. Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ: Ο ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΣ ΝΕΟΦΑΝΗΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Ο 20ος αιώνας χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο ταραγμένους αιώνες της ιστορίας. Παρά ταύτα είναι ο αιώνας ανάδειξης πλειάδας επιφανών αγίων, ως επιβεβαίωση της μεγάλης αλήθειας, πως όπου: «επλεόνασεν ή αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν ή χάρις» (Ρωμ.5,20). Μια τρανή απόδειξη ότι η Εκκλησία του Χριστού συνεχίζει και στις δύσκολες και παρακμιακές ημέρες μας, να σώζει και να αγιάζει, να αναδεικνύει αγίους. Ανάμεσά τους ο νεωστί καταταγείς στους αγιολογικούς δέλτους, άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, μια σπουδαία ασκητική μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού, άξιος συνεχιστής του γνησίου μοναχικού ιδεώδους της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

      Γεννήθηκε τις 6 Δεκεμβρίου 1912 στο χωριό Αμπελοχώρι Θηβών, από ευσεβείς γονείς, τον Ιωάννη Παπανικήτα και την Βικτώρια. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Ευάγγελος. Είχε άλλα τρία αδέλφια. Η οικογένειά του μετακόμισε στην πόλη των Θηβών, για να διευκολυνθούν τα παιδιά στις σπουδές τους και εγκαταστάθηκε σε οικία, κοντά στο Ναό της Μεγάλης Παναγίας. Οι ευλαβείς και απλοϊκοί γονείς του του  ενέπνευσαν την άδολη πίστη στο Θεό και την απλοϊκή ευσέβεια. Από μικρό παιδί τον διέκρινε μια σπάνια ωριμότητα και φιλομάθεια και γι’ αυτό τον έστειλαν να σπουδάσει στο Γυμνάσιο και στο Σχολαρχείο Θηβών.

     Ο Ευάγγελος έδειξε επιμέλεια στα μαθήματά του, αλλά περισσότερο τον έθελγε η Εκκλησία. Ο περικαλλής Ναός της Παναγίας είχε γίνει το δεύτερο σπίτι του. Σύχναζε στην εκκλησία, ντυνόταν παπαδάκι και χαιρόταν αφάνταστα με τα φανταχτερά του άμφια. Είχε αποκτήσει την αγάπη και την συμπάθεια των ιερέων και πολλών ενοριτών.

     Η υγεία του όμως ήταν εύθραυστη, στα 14 χρόνια του, είχε εκδηλωθεί σοβαρή αλλεργική πάθηση στα μάτια του, με πολύ ενοχλητικούς κνησμούς, η οποία τον ακλούθησε σε όλη τη ζωή του.     Μετά την αποφοίτησή του από το Σχολαρχείο, οι γονείς του φρόντισαν να τον αποκαταστήσουν επαγγελματικά. Αλλά όμως είχε γεννηθεί στην ψυχή του νεαρού Ευάγγελου μια ακατανίκητη έλξη για την μοναχική ζωή.

Καταλυτική επίδραση στις αποφάσεις του διαδραμάτισε η γνωριμία του με δύο σπουδαίους αγιορείτες  μοναχούς και φίλους της οικογένειας, από το Πυρί της ΒοιωτίαςΕφραίμ και Νικηφόρος, οι οποίοι αργότερα έγιναν οι πνευματικοί Γεροντάδες του. Ισχυρή επίδραση είχε και η παρότρυνση της ευσεβούς μητέρας του, η οποία, ύστερα από θερμή προσευχή στον άγιο Εφραίμ το Σύρο, έλαβε την πληροφορία ότι ο Θεός προόρισε το γιό της να γίνει μοναχός και να προκόψει πνευματικά.       

      Στις 14 Σεπτεμβρίου, ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, σε ηλικία 21 ετών μετέβη στο Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε στα Κατουνάκια, στο Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου, όπου μόναζαν οι δύο προαναφερόμενοι Θηβαίοι μοναχοί , Εφραίμ και Νικηφόρος, και εντάχτηκε στη συνοδεία τους. Αφού διήνυσε την διετή δοκιμασία, εκάρη μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Λογγίνος.

Με ζήλο και ταπεινό φρόνιμα προσέφερε πρόθυμα τις διακονίες που του ανέθεταν και με την καθοδήγηση των Γεροντάδων του άρχισε τον πνευματικό του αγώνα, ώστε, ενωρίς άρχισαν να διαφαίνονται οι αρετές του και η πνευματική του πρόοδος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από το Γέροντά του Νικηφόρο, λαμβάνοντας το όνομα Εφραίμ και το επόμενο έτος έλαβε το αξίωμα της ιεροσύνης.     

 Καλλιεργώντας με ζήλο, ακρίβεια και επιμέλεια την κλίμακα των αρετών, αναδείχτηκε ενωρίς ένας γνήσιος μοναχός, φορέας πνευματικής ωριμότητας. Είχε λάβει το προσωνύμιο «ο χαρισματούχος υποτακτικός» , λόγω της υπακοής που επέδειξε στον Γέροντα Νικηφόρο , έναν γέροντα πολύ σκληρό και δύστροπο.

      Σπουδαίος σταθμός στη μοναχική του ζωή υπήρξε η γνωριμία του με τον άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898-1959), τον αποκαλούμενο και «πρύτανη της ησυχαστικής ζωής». Αφού πήρε την ευλογία από τον Γέροντά του Νικηφόρο, συνδέθηκε πνευματικά με τον Ιωσήφ, ο οποίος την εποχή εκείνη βρισκόταν στο απόγειο της πνευματικής του ωριμότητας. Όπως είναι γνωστό ο Γέροντας Ιωσήφ είχε μυηθεί στην πνευματική και ησυχαστική ζωή από τους περίφημους αγιορείτες ησυχαστές μοναχούς  Καλλίνικο και Δανιήλ.

       Ο Γέροντας Ιωσήφ δέχτηκε με χαρά τον Εφραίμ, διαβλέποντας ότι είχε ενώπιον του έναν μοναχό ζηλωτή της μοναχικής ζωής, στολισμένο με την αρετή της ταπείνωσης. Έβγαλε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής, το οποίο έδωσε στον Εφραίμ και του ζήτησε να το τηρεί με ακρίβεια .

Του δίδαξε την καλλιέργεια της Νοεράς Προσευχής, της  μονολόγιστης Ευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησoν με» ως αδιάλειπτη προσευχή, σύμφωνα με την προτροπή του αποστόλου Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε»  (Α΄Θεσ.5,17), ως αδιάκοπη μνήμη του Θεού, ως διαρκή αίσθηση της παρουσίας Του, ως τρόπο ζωής.

Παράλληλα ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ του δίδαξε τον τρόπο της «φυλακίσεως των αισθήσεων», τον τρόπο αποκοπής των παθών και απόκρουσης των πειρασμών, με τον οποίο καθαρίζεται ο νους από πονηρούς λογισμούς  και οδηγείται στον θείο φωτισμό. Μελετούσε με πάθος την «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και εντρυφούσε στα ιερά διδάγματα των ασκητικών Πατέρων, τους οποίους ήθελε να γίνει μιμητής και ακόλουθός τους.

     Κοντά στο φωτισμένο Γέροντα διδάχτηκε την καλλιέργεια της ταπείνωσης και της υπακοής, ως βασικές αρετές της γνήσιας μοναχικής ζωής, δια των οποίων ο μοναχός αποκόβει το δικό του θέλημα και καθίσταται διάκονος των εν Χριστώ αδελφών του. Με μεγάλη προθυμία εκτελούσε άοκνα τις πιο ταπεινές και κουραστικές διακονίες. Παράλληλα ασκούνταν στην αυστηρή νηστεία, την αγρυπνία και στο θείο στοχασμό.

Ασκήθηκε ιδίως στην καταπολέμηση της κενοδοξίας, αποφεύγοντας κάθε ανθρώπινο έπαινο και θεωρώντας και παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως άσημο και αμαρτωλό. Πίστευε και δίδασκε πως ό, τι καλό κατορθώσουμε, είναι μηδαμινό στα μάτια του Θεού και δώρο δικό Του. Η κενοδοξία είναι ένα από τα πλέον δολερά πάθη, με το  οποί μας παγιδεύει ο πονηρός, για να πιστέψουμε ότι είμαστε δήθεν σπουδαίοι και να μας οδηγήσει στην υπερηφάνεια. 

       Στα 1973 κοιμήθηκε ο Γέροντάς του Νικηφόρος ο Θηβαίος. Το 1980, κατ’ εντολήν και ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ, σύστησε δική του μοναχική συνοδεία. Από τότε επωμίσθηκε και την ευθύνη της πνευματικής καθοδήγησης της αδελφότητας. Με πνεύμα αγάπης, πραότητας και διάκρισης δίδασκε, νουθετούσε και παιδαγωγούσε τους υποτακτικούς του, κερδίζοντας την αγάπη τους, το σεβασμό τους και την αφοσίωσή τους.

      Οι νέες λειτουργικές και τις καθοδηγητικές ευθύνες του, δεν μείωσαν τον προσωπικό του αγώνα. Απομονωμένος στο φτωχικό και απέριττο κελί του, προσεύχονταν με θέρμη για όλο τον κόσμο και τελευταία για τον εαυτό του. Αγρυπνούσε προσευχόμενος, μειώνοντας στο ελάχιστο τον ύπνο του. Τηρούσε με ακρίβεια και ιδιαίτερη αυστηρότητα τις νηστείες, αρκούμενος σε στοιχειώδη τροφή. Συνέχιζε να τον ταλαιπωρεί η νεανική του πάθηση της αλλεργίας, αλλά και μια σπάνια μορφή εκζέματος στην άρθρωση του ποδιού του. Όμως υπέφερε τα σωματικά του παθήματα με υπομονή και δοξολογία στο Θεό, θεωρώντας τα ως παιδαγωγικά μέσα για την τελείωσή του.

     Η πνευματική του πρόοδος επιβραβεύτηκε από το Θεό, με το διορατικό χάρισμα, το οποίο είναι απτό σημείο αγιότητας. Μπορούσε να διαβάζει τα κρυφά των καρδιών και του νου των ανθρώπων, με σκοπό πάντα να τους ωφελήσει παιδαγωγικά και να τους συμβουλεύει πατρικά. Είχε αποκτήσει την ικανότητα να χορηγεί τα πλέον αποτελεσματικά πνευματικά φάρμακα, για την σωτηρία τους. Είχε αξιωθεί επίσης και με το προορατικό χάρισμα. Χαρακτηριστική περίπτωση η πρόρρησή του για το μεγάλο σεισμό στη Θεσσαλονίκη το 1977. Προσφωνούσε τους επισκέπτες του με τα ονόματά τους, χωρίς να τους γνωρίζει πρωτύτερα και φανερώνοντας τα κρύφια της ψυχής τους, με σκοπό πάντα την ψυχική τους ωφέλεια, την πνευματική τους πρόοδο και τη σωτηρία τους.

      Είναι πολύ σημαντική η μαρτυρία του γνωστού δογματολόγου καθηγητού του της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, σχετικά με την γνώμη του Γέροντα Εφραίμ, για την σύγχρονη παναίρεση του Οικουμενισμού, την σύνοψη όλων των κακοδοξιών του παρελθόντος. Ο Γέροντας του απάντησε με μια φρικτή προσωπική του εμπειρία. Ύστερα από θερμή ολονύκτια προσευχή, για να του αποκαλυφτεί τι είναι ο Οικουμενισμός: «γέμισε το κελί μου από αφόρητη δυσωδία, η οποία μου έφερνε ασφυξία στην ψυχή, δεν μπορούσα να αναπνεύσω πνευματικά»! Και συνέχισε: «Σε όλες τις περιπτώσεις, που είναι μπλεγμένες με μάγια, με ακάθαρτα πνεύματα, αυτή είναι η κατάσταση, στην οποία με εισάγει. Μερικές φορές υπάρχει και λεκτική απάντηση, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, αυτή ήταν η απάντηση και έχω απόλυτη τη βεβαιότητα, ότι ο Οικουμενισμός δεν έχει το Πνεύμα το Άγιο, αλλά το πνεύμα το ακάθαρτο»!

Λυπόνταν ο αγιασμένος Γέροντας, βλέποντας τα «τολμηρά ανοίγματα» πολλών ορθοδόξων κληρικών προς τους αιρετικούς, παραβιάζοντας την παράδοση της Εκκλησίας. Επίσης τον απασχολούσε και η ενότητα της Εκκλησίας. Λυπόταν αφάνταστα για τα σχίσματα, τονίζοντας εμφαντικά, πως «το σχίσμα εύκολα γίνεται, η ένωση είναι δύσκολος»!   

      Μια άλλη πτυχή της πνευματικότητας και της αγιότητας του αγίου Εφραίμ είναι και η συγκλονιστική, από μέρους του, βίωση της Θείας Λειτουργίας. Όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος σε ιερομόναχο φίλο του, κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, έβλεπε το Χριστό στα άγιο δισκάριο, αδυνατώντας να συγκρατεί τα δάκρυά του και καταβρέχοντας το Ιερό Αντιμήνσιο. Επίσης έβλεπε δίπλα του αγγέλους την ώρα που λειτουργούσε! Όπως έλεγε ο ίδιος, η κάθε λειτουργία ήταν γι’ αυτόν και μια θεοπτία!

      Το 1996 ο όσιος Γέροντας έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και καθηλώθηκε σε ακινησία για δύο χρόνια. Δέχτηκε τη δοκιμασία αυτή ως παιδαγωγία και ευλογία από το Θεό, δοξολογώντας και ευχαριστώντας Τον.

     Στις 27 Φεβρουαρίου του 1998 κοιμήθηκε εν ειρήνη, παραδίδοντας την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Θεού, τον Οποίο αγάπησε και υπηρέτησε πιστά σε όλη του τη ζωή και ετάφη στον περίβολο του κελιού του, σε τάφο που είχε ανοίξει ο ίδιος πριν από χρόνια και εκεί στοχάζονταν την ματαιότητα του κόσμου και την αξία της σωτηρίας.

      Στις 9 Μαρτίου του 2020 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου προέβη στην αγιοκατάταξή του, ορίζοντας να εορτάζεται η μνήμη του στις 27 Φεβρουαρίου, την ημέρα της οσιακής του κοίμησης.      Ο νεοφανής άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης αποτελεί αναμφίβολα λαμπρό παράδειγμα αγωνιζόμενου πνευματικού ανθρώπου στην σύγχρονη άνυδρη πνευματικά και υλόφρονη εποχή μας.

Επίσης αποτελεί ζωντανή μαρτυρία η ομολογία του για την δαιμονική προέλευση του Οικουμενισμού, για την πρωτοφανή, στις τραγικές ημέρες μας, επέλαση του θρησκευτικού συγκρητισμού, ο οποίος στοχεύει να καταπνίξει και να εξαφανίσει την μόνη σώζουσα αλήθεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, της μοναδικής Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού.

ΑΚΤΙΝΕΣ: Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: Ο αγιασμένος Νεοφανής Γέροντας (aktines.blogspot.com)

====================================================

{{{{ …….διαίτερη και μοναδική ευλογία η παρούσα βιντεοσκόπηση, η οποία πραγματοποιήθηκε από τον αείμνηστο πλέον Γεώργιο Μπουτσουρή, ο οποίος εκοιμήθη πρόσφατα εις το Άγιον Όρος, ως μοναχός Εφραίμ!!
Υπάρχουν, ασφαλώς, αρκετά τεχνικά προβλήματα, τα οποία οφείλονται και στην ατέλεια των μηχανημάτων της εποχής (1994), αλλά και στο ότι οι βιντεοσκοπούντες ήσαν απλοί ερασιτέχνες.
Αυτό, κατά την προσωπική μας άποψη, αναδεικνύει το συγκεκριμένο υλικό σε όντως πολύτιμο, διότι πιστεύουμε ότι, με τον καλλίτερο τρόπο ευλόγησε ο Θεός αυτήν την προσπάθεια, και το αποτέλεσμα, κυριολεκτικά, και εμάς μας εξέπληξε, αλλά και όσοι το παρακολουθήσετε, θα το απολαύσετε, θα το θαυμάσετε και θα ωφεληθήτε!!
Η ευλογημένη συγκυρία είναι ότι, σαν σήμερα (27/2), απεβίωσε ο Μέγας αυτός Γέροντας του Αγίου Όρους και νυν Άγιος της Εκκλησίας μας, Εφραίμ ο Κατουνακιώτης!! …….. )))))

=================================================

Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ_Με συνέπαιρνε η αίσθηση των παθημάτων της οικουμένης…

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και γένι

« Ζούσα για χρόνια μέσα σε πνιγηρή ατμόσφαιρα αδελφοκτόνου μίσους, αρχικά του [Πρώτου] Παγκοσμίου κι έπειτα του [Ρωσικού] εμφυλίου πολέμου. Έκτοτε μου είναι προτιμότερο να ακούω για χιλιάδες ίσως θύματα από σεισμούς, πλημμύρες, επιδημίες και άλλες θεομηνίες και καταστροφές, που προκαλούν συνήθως τη συμπάθεια όλων, παρά για πολέμους, που σχεδόν χωρίς εξαίρεση παρασύρουν τους πάντες σε ηθική συμμετοχή στους φόνους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από τον πόλεμο».

===================================

Το πρώτο Ψυχοσάββατο 2022 στις 26 Φεβρουαρίου – Η «τροφή» των κεκοιμημένων – Τα υλικά που παρασκευάζονται τα κόλλυβα έχουν την σημασία τους.

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ: Οι παλαιότεροι θεωρούσαν γιορτινή ημέρα, το Ψυχοσάββατο. Πίστευαν ότι είχαν τη δυνατότητα, πηγαίνοντας στα κοιμητήρια, να επικοινωνήσουν νοητικά με τους προσφιλείς τους που αναπαύονταν σ’ αυτά.

Έτσι η ημέρα έπαιρνε πανηγυρικό χαρακτήρα. Τα Ψυχοσάββατα στην εκκλησιαστική μας παράδοση είναι δύο: Το ένα είναι το Σάββατο προ των Απόκρεω και το δεύτερο, το Σάββατο προ της Πεντηκοστής.

Το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω έχει το εξής νόημα: Η επόμενη ημέρα είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή.

Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως, να σπλαχνισθεί, και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του.

Πότε είναι το πρώτο Ψυχοσάββατο 2022 και των Αγίων Θεοδώρων

Αν και όλα τα Σάββατα του έτους είναι αφιερωμένα στις ψυχές των χριστιανών, που έχουν αποβιώσει, με την ελπίδα της ανάστασής τους κατά τη Δευτέρα Παρουσία, σύμφωνα με τις Γραφές, η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία τιμά και ειδικά τη μνήμη τους τα δύο προαναφερθέντα Σάββατα.

Το πρώτο Ψυχοσάββατο του 2022 πέφτει στις 26 Φεβρουαρίου, δυο ημέρες μετά την Τσικνοπέμπτη, ενώ το δεύτερο στις 11 Ιουνίου, μια ημέρα πριν την Πεντηκοστή.

Τα δύο Ψυχοσάββατα τιμώνται από τους πιστούς με μνημόσυνα στις εκκλησίες, τρισάγια στους τάφους των προσφιλών τους προσώπων, μοίρασμα κολλύβων και ελεημοσύνες στους φτωχούς (κάνω ψυχικό).

Πέρα όμως από τα επίσημα ψυχοσάββατα, κατά περιοχές υπάρχουν κι άλλα Σάββατα που αφιερώνονται στη μνήμη των νεκρών, όπως για παράδειγμα το Σάββατο πριν τη γιορτή του Αγ. Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη.

Επίσης στην Αθήνα έχουν ακόμη δύο ψυχοσάββατα. Το Σάββατο της Τυρινής και το Σάββατο της πρώτης εβδομάδος των Νηστειών, που είναι γνωστό και σαν Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων.

Κινητές γιορτές σε σχέση με το Πάσχα 2022

-13/2/2022 Τελώνου και Φαρισαίου – Αρχή Τριωδίου
-20/2/2022 Του Ασώτου
-24/2/2022 Τσικνοπέμπτη
-26/2/2022 Α’ Ψυχοσάββατο
-27/2/2022 Αποκριά (Της Απόκρεω)
-6/3/2022 Αποκριά (Της Τυροφάγου)
-7/3/2022 Καθαρά Δευτέρα
-12/3/2022 Ανάμνηση θαύματος κολλύβων Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος (Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων)
-13/3/2022 Κυριακή της Ορθοδοξίας
-20/3/2022 Γρηγορίου του Παλαμά
-16/4/2022 Του Λαζάρου
-17/4/2022 Κυριακή των Βαίων
-24/4/2022 Το Άγιο Πάσχα
-25/4/2022 Του Αγίου Γεωργίου
-1/5/2022 Του Θωμά
-11/6/2022 Β’ Ψυχοσάββατο
-12/6/2022 Πεντηκοστή
-13/6/2022 Του Αγίου Πνεύματος
-19/6/2022 Των Αγίων Πάντων

=======================================

Ψυχοσάββατο: Τι συμβολίζουν τα υλικά στα κόλλυβα

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ: Τα Κόλλυβα είναι ένα από τα πιο παλαιά χριστιανικά έθιμα που διατηρήθηκε στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και συνδέεται άμεσα με τους κεκοιμημένους.

Τα κόλλυβα είναι σιτάρι βρασμένο που κατά κανόνα σήμερα έχει τη μορφή στολισμένου δίσκου με ξηρούς καρπούς, όπως αμύγδαλα , καρύδια, φουντούκια, φιστίκι κ.α και κυρίως ζάχαρη.Τα υλικά που παρασκευάζονται τα κόλλυβα έχουν την σημασία τους.

Τα Κόλλυβα προσφέρονται στους παρευρισκόμενους σε μνημόσυνα στην εκκλησία, αλλά και διανέμονται στη συνέχεια σε συγγενικά ή φιλικά σπίτια. Το έθιμο προέρχεται από τα παλαιότερα χριστιανικά χρόνια και έχει σχέση με τα περίδειπνα των Ελλήνων και άλλων λαών.

Τα υλικά που παρασκευάζονται τα κόλλυβα έχουν την σημασία τους.

Το στάρι: Είναι το σύμβολο της γης και συμβολίζει και τις ψυχές των πεθαμένων.
Το ρόδι: Με αυτό ο Άδης κράτησε την Περσεφόνη στον κάτω κόσμο, βέβαια οι χριστιανοί στο ρόδι συμβολίζουν την λαμπρότητα του παραδείσου.
Τα ασπρισμένα αμύγδαλα: συμβολίζουν τα γυμνά οστά για να μας θυμίζουν την μοίρα που θα έχουμε όλοι.
Τα μπαχαρικά: Είναι τα αρώματα αυτού του κόσμου.
Ο μαϊντανός (σε κάποιες παραλλαγές ο δυόσμος): Είναι η ευχή για ανάπαυση «εν τόπω χλοερώ».
Οι ξηροί καρποί: Είναι η ζωή που αναπαράγεται.
Το τρίμμα από τα στραγάλια ή η φρυγανιά ή το αλεύρι: Συμβολίζει το ελαφρύ χώμα.
Η σταφίδα: Από τα αρχαία χρόνια τον Διόνυσο και την γλύκα της ζωής έως τον Χριστό που είναι η άμπελος. Και τέλος η ζάχαρη συμβολίζει τον γλυκό παράδεισο.

“Θέλει παλληκαριά, για να κοπή η κατάκριση…Κι εγώ, όταν ήμουν νέος, είχα την κατάκριση ψωμοτύρι. Επειδή ζούσα λίγο προσεκτικά και είχα μια ψευτοευλάβεια, ό,τι μου φαινόταν στραβό, το έκρινα…” |Άγιος Παΐσιος

«Άλλη φορά, είπα, δεν θα κρίνης καθόλου. Τελεία- παύλα! Είσαι στραβός και όλα στραβά και ανάποδα τα βλέπεις. Κοίταξε να γίνης σωστός άνθρωπος».

-Γέροντα, τι θα με βοηθήση να μην κατακρίνω;

– Όλα είναι πάντοτε έτσι όπως τα σκέφτεσαι εσύ;

– Όχι, Γέροντα.

– Ε, τότε να λες:

«Δεν σκέφτομαι πάντοτε σωστά πολλές φορές κάνω λάθος. Να, στην τάδε περίπτωση σκέφθηκα έτσι και βγήκε ότι είχα άδικο. Στην τάδε περίπτωση έκρινα και έπεσα έξω, οπότε τον αδίκησα τον άλλον. Επομένως δεν πρέπει να ακούω τον λογισμό μου».

Ο καθένας μας λίγο- πολύ έχει περιπτώσεις που έπεσε έξω στην κρίση του.

Αν φέρη στον νου του τις περιπτώσεις που έκρινε και έπεσε έξω, τότε θα αποφεύγη την κατάκριση. Αλλά και μια φορά να μην έπεσε έξω και να είχε δίκαιο, πού ξέρει τα ελατήρια του άλλου;

Ξέρει πώς έγινε κάτι;

Να μη βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα.

Κι εγώ, όταν ήμουν νέος, είχα την κατάκριση ψωμοτύρι.

Επειδή ζούσα λίγο προσεκτικά και είχα μια ψευτοευλάβεια, ό,τι μου φαινόταν στραβό, το έκρινα.

Γιατί, όταν στον κόσμο ζη κανείς λίγο πνευματικά, μπορεί να βλέπη πολλά κουσούρια στους άλλους και να μη βλέπη αρετές.

Εκείνους που καλλιεργούν την αρετή μπορεί να μη τους βλέπει, γιατί ζουν στην αφάνεια, αλλά να βλέπη τους άλλους που κάνουν αταξίες και να τους κατακρίνη.

«Αυτός, λέει, κάνει έτσι, εκείνος περπατεί έτσι, ο άλλος κοιτάζει έτσι …;».

Ξέρετε τι είχα πάθει μια φορά;

Είχαμε πάει με ένα γνωστό μου να λειτουργηθούμε σε ένα μοναστήρι στο Μονοδένδρι, εννιά ώρες περίπου μακριά από την Κόνιτσα.

Όταν μπήκαμε στον ναό, ο γνωστός μου στάθηκε στο αναλόγιο, για να ψάλη, και εγώ πήγα στο στασίδι πίσω από τον ψάλτη παρακολουθούσα κι έψελνα σιγανά.

Κάποια στιγμή ήρθε μια γυναίκα με μαύρα, σχετικά νέα, στάθηκε δίπλα μου και συνέχεια με κοιτούσε.

Με κοιτούσε, έκανε τον σταυρό της με κοιτούσε, έκανε τον σταυρό της …;

Είχα αγανακτήσει.

Βρέ, παιδάκι μου, έλεγα μέσα μου, τι σόι άνθρωπος είναι αυτή;

Μέσα στον κόσμο, μέσα στην εκκλησία, τί με κοιτάζει έτσι;».

Μόλις λοιπόν τελείωσε η Θεία λειτουργία, πήγε αυτή η μαυροφόρα και παρακάλεσε τον ιερέα να μου πη να πάω στο σπίτι της, γιατί έμοιαζα πολύ με το παιδί της που είχε σκοτωθή στον πόλεμο!

Όταν πήγα στο σπίτι της, είδα την φωτογραφία του παιδιού της πραγματικά, μοιάζαμε σαν αδέλφια!

Αυτή η καημένη με κοιτούσε μέσα στην εκκλησία και έκανε τον σταυρό της σαν να έβλεπε το παιδί της.

Κι εγώ έλεγα: «Την αθεόφοβη, μέσα στην εκκλησία πώς κοιτάζει!».

Ω, μετά ξέρετε πώς με είχε λειώσει αυτό το περιστατικό;

«Για δες, είπα, εσύ να κάνης τέτοιους λογισμούς, ότι ποιος ξέρει τι γυναίκα είναι και μεσ’ στην εκκλησία να μην ντρέπεται καθόλου …; και αυτή η φουκαριάρα να έχη χάσει το παιδί της και να έχη τον καημό της!».

Μια άλλη φορά κατέκρινα τον αδελφό μου που ήταν φαντάρος.

Μου έστειλε μήνυμα ο σιτιστής:

«Έδωσα στον αδελφό σου δύο μπετόνια με λάδι τι έγιναν τα μπετόνια;».

«Μα, αυτός εκεί πέρα, είπα, έφερνε στο σπίτι τους στρατιώτες και τους φιλοξενούσαμε, τώρα πώς τόκανε αυτό, να πάρη λάδι από τον στρατό;».

Οπότε πιάνω και γράφω στον αδελφό μου αγανακτισμένος ένα γράμμα …;

Κι εκείνος μου απαντάει:

«Τα μπετόνια να τα ζητήσης από την νεωκόρο της κάτω εκκλησίας»!

Αυτός το λάδι το είχε στείλει στην εκκλησία της κάτω Κόνιτσας, γιατί ήταν φτωχή.

«Χρόνια πολλά, είπα τότε στον εαυτό μου. Την άλλη φορά κατέκρινες εκείνη την φουκαριάρα τώρα τον αδελφό σου. Άλλη φορά τίποτε-τίποτε!».

Θέλω να πω, όταν είδα ότι έπεφτα έξω στις κρίσεις μου, εξέταζα τον εαυτό μου:

«Στην τάδε περίπτωση είχα πει για τον άλλον ότι ενήργησε έτσι, αλλά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Άλλη φορά άλλο συμπέρασμα είχα βγάλει κι αλλιώς ήταν».

Έτσι έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του.

«Άλλη φορά, είπα, δεν θα κρίνης καθόλου. Τελεία- παύλα! Είσαι στραβός και όλα στραβά και ανάποδα τα βλέπεις. Κοίταξε να γίνης σωστός άνθρωπος».

Και μετά, όταν μου φαινόταν κάτι στραβό, έλεγα:

«Κάτι καλό θα είναι, αλλά εγώ δεν το καταλαβαίνω όσες φορές έβαλα αριστερό λογισμό, έπεσα έξω».

Όταν πλέον σιχάθηκα τον εαυτό μου, με την καλή έννοια, όλους τους δικαιολογούσα, για τους άλλους έβρισκα πάντα ελαφρυντικά και μόνον τον εαυτό μου κατέκρινα.

Αλλά, εάν ο άνθρωπος δεν παρακολουθή τον εαυτό του, όλα τα περνάει απαρατήρητα και μετά στην Κρίση θα είναι αναπολόγητος.

Θέλει παλληκαριά, για να κοπή η κατάκριση…

Άγιος Παΐσιος

(από τον Θεόδωρο Μοσχολιο )

====================================