“- Μα ναι, σε θυμάμαι σε είχα μαθητή στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Και τι κάνεις τώρα; | – Διδάσκω. Με επηρεάσατε τόσο πολύ που ήθελα επίσης να σας μοιάσω…

Περπατούσε στους δρόμους μιας μεγαλούπολης . Είδε στο βάθος έναν ηλικιωμένο να κινείται με δυσκολία και να ξαποσταίνει σε ένα παγκάκι . Τον πλησίασε

.- Δεν με θυμάστε; Ήμουν μαθητής σας

.- Μα ναι, σε θυμάμαι σε είχα μαθητή στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Και τι κάνεις τώρα?

– Διδάσκω. Με επηρεάσατε τόσο πολύ που ήθελα επίσης να σας μοιάσω.– Μα πως σε επηρέασα;
– Μια μέρα ένας συμμαθητής μου ήρθε στην τάξη με ένα όμορφο ρολόι στο χέρι του.Το έβγαλε και τα έβαλε στο συρτάρι του γραφείου. Πάντα ονειρευόμουν να έχω ένα ρολόι σαν αυτό.Το έκλεψα.

Το αγόρι ήρθε σε δάκρυα και παραπονέθηκε για κλοπή.Κοιτάξατε γύρω μας και είπατε

:“Όποιος πήρε το ρολόι αυτού του αγοριού, παρακαλώ να το επιστρέψει…”

– Αισθάνθηκα πολύ ντροπιασμένος, αλλά δεν ομολόγησα.
Πήγατε στην πόρτα, την κλειδώσατε και μας είπατε όλοι να ευθυγραμμιστούμε κατά μήκος του τοίχου λέγοντας: “Πρέπει να ελέγξω όλες τις τσέπες σας με μια προϋπόθεση ότι όλοι θα κλείσετε τα μάτια σας.”

Υπακούσαμε και ένιωθα ότι αυτή ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της μέχρι τότε σύντομης ζωής μου.

– Πήγατε από μαθητή σε μαθητή…Όταν βγάλατε το ρολόι από την τσέπη μου, συνεχίσατε να προχωράτε στο τέλος της σειράς.Τότε είπατε

:«Παιδιά, όλα εντάξει. Μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας και να επιστρέψετε στα γραφεία σας.”Επιστρέψατε το ρολόι στον συμμαθητή μου και δεν είπατε άλλη λέξη σχετικά με αυτό το περιστατικό.Έτσι, εκείνη την ημέρα σώσατε την τιμή και την ψυχή μου.Δεν με κρίνατε ως κλέφτη και ψεύτη.

Δεν με ενοχλήσατε ούτε μου μιλήσετε για αυτό το επεισόδιο. Με την πάροδο του χρόνου , κατάλαβα γιατί .Διότι , ως αληθινός δάσκαλος , δεν θέλατε να αμαυρώσετε την αξιοπρέπεια ενός παιδιού. Να γιατί , έγινα δάσκαλος .

Για λίγο έμειναν σιωπηλοί.
– Μάλλον δεν θυμόσαστε αυτό το επεισόδιο. Ο γέρος τον κοίταξε στα μάτια .
– Μόλις τώρα μαθαίνω ότι ήσουν εσύ. Την ώρα που έψαχνα τις τσέπες σας είχα κι εγώ τα μάτια μου κλειστά…..!
από τον Μιχάλη Μάλαμα

=============================================

” ΣΠΑΡΤΑ ” 1.2.22

«Ποτέ να μη ζηλέψετε πλούτη και φαντασίες…

    … Πάντα να ζήτε σεμνά και ταπεινά, δίχως εγωισμό.
Πάντα να φροντίζετε να αγαπάτε τους γέρους, τα ορφανά, τους αρρώστους.
Να συναναστρέφεστε με φτωχούς και με ανθρώπους, 
που οι άλλοι τους ταπεινώνουν…»

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης

===============

Γιατί, ἄραγε, 10.000 ὑγειονομικοὶ
ποὺ ἔκαναν τὶς δύο δόσεις
ἀρνοῦνται νὰ κάνουν τὴν τρίτη;

==============

==================

===================

“Μ’ αυτό τον τρόπο πρέπει να διαπαιδαγωγούμε και να μορφώνουμε τα παιδιά μας…” |Άγιος Λουκάς ο Ιατρός

                        Για τη μόρφωση των παιδιών…

Να μην περιορίζεται η μόρφωση και η αγωγή των παιδιών σας στην έξωθεν σοφία, στην σοφία αυτού του κόσμου. 

================

~ Ας έχουμε το νου μας. Όταν σκαρώνουμε τα μεγαλόπνοα σχέδιά μας…

” Οταν σου μιλαει ο αλλος για οσα τον τσακιζουν ….

    …Μην του απαντάς λες και είναι πλατάνι.
Ως στάχυ, σου εξομολογείται..»

Τσιμάρας Τζανάτος

================

Εκεί που έγινε της Αλέγκρας το Κάγκελο. Η προδοτική 5η Ολομέλεια της ΚΚΕ λτδ και η αναγνώριση του «Μακεδονικού λαού» και της γλώσσας του ΚΑΙ Μνήμη Κίτσου Μαλτέζου. Τον δολοφόνησε η ΟΠΛΑ την 1η Φεβρουαρίου 1944 στην Αθήνα

Η Φωτογραφία -απάτη που τράβηξε ο σ. Πέτρος Ρούσος στους Ψαράδες, με φόντο το Χιόνι για να λένε ότι δήθεν η Ολομέλεια έγινε “στο βουνό”.

Στις 31 Ιανουαρίου 1949, «ολοκληρώθηκαν οι εργασίες» της διήμερης 5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ που αναγνώρισε τον «Μακεδονικό λαό» όπως ακριβώς έκαναν οι 153+1 προδότες που ψήφισαν την νέα Συμφωνία των Ψαράδων, όπως και ο Προκόπης που την υπέγραψε και την δημοσίευσε, όπως και ο Γουρλομάτης Εφιαλτάκης και οι βουλευτές του που την εφαρμόζουν. 

 Η Συμφωνία ΝΑΤΟ-ΣΥΡΙΖΑ των Ψαράδων και η αποδοχή της από τη ΚΝΟΥΔΟΥ της Αριστεράς και της Προόδου, αποτελούν υλοποίηση των αποφάσεων της 5ης Ολομέλειας που υποσχέθηκε ότι, «ο Μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει».

 Η 5η Ολομέλεια έγινε στην εκκλησία της Kοίμησης της Θεοτόκου στους Ψαράδες της Πρέσπας .

Ξεκίνησε στις 30 Ιανουαρίου. Πήραν μέρος 26 τακτικά και αναπληρωματικά μέλη. Ανάμεσά τους: Νίκος Ζαχαριάδης, Β. Μπαρτζιώτας, Π. Δανιηλίδης, Π. Σινάκος, Κ. Καραγιώργης, Μ. Πορφυρογένης, Δ. Βλαντάς, Π. Μαυρομμάτης, Ι. Ιωαννίδης, Κ. Λουλές, Χ. Χατζηβασιλείου, Α. Γκρόζος, Λ. Στρίγγος, Γ. Ερυθριάδης, Πέτρος Ρούσος, Γιώργης Βοντίτσιος – Γούσιας, Βαγγέλης Βασβανάς, Βασίλης Κοτσάβρας, Κώστας Κολιγιάννης, Χαρίλαος Φλωράκης, Στέφανος Γκιουζέλης, Αλέγκρα Καπέτα.

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στην εβραία Κομμουνίστρια από τα Τρίκαλα Αλέγρα Δαβίδ Φελούς, που ήταν σύζυγος του Εβραίου βιομηχάνου του Βόλου Ραφαήλ Καπέτα και εξελέγη στην ΚΕ του ΚΚΕ στο 7ο Συνεδριο ως Αλέγρα Καπέτα.

Μετά την λήξη του Συμμοριτοπολέμου κατέφυγε στην Ανατολική Γερμανία .Στη σύνθεση της 3ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ (1950), που στοίχισε τη ζωή του Κώστα Καραγιώργη, συμμετείχε ως Αλέγρα Καπέτα-Σκύφτη. Το 1968 με την διάσπαση ακολούθησε το ΚΚΕεσωτερικού. Δηλαδή ήταν ΣΥΡΙΖΑ. 

Πολλοί Ισραηλίτες υπηρέτησαν στις ένοπλες συμμορίες του ΚΚΕ. Πρώτος ο Μωυσής Πέσσαχ ο ραβίνος της Θεσσαλίας γνωστός και ως ο ραβίνος του ΕΛΑΣ. Το ΚΚΕ τον ανέβασε μαζί με 650 Ισραηλίτες του Βόλου στο Πήλιο για να μην απελαθούν στην Πολωνία από τους Γερμανούς. 

Ο Λάζαρος Αζαριά υπεύθυνος Επιμελητείας για όλη την Θεσσαλία. Η Σάρα Γεσουά η «Σαρίκα», η Ντόρα Μπούρλα, κόρη του Λέον Μπούρλα που ήρθε από την Αίγυπτο στην Νάουσα όπου ζούσε ο αδελφός του ΔΑβίδ Μπούρλα του οποίου η κόρη Σουλτάνα είχε παντρευτέι τον αδελφό του Φριζή. Οι Μπούρλα της Νάουσας ήταν συγγενείς  με τους Αδελφούς Αβραάμ Μπούρλα που είχαν την Ποτοποιία  στην Βίκτωρος Ουγκώ 3, στην Σαλανίκ.

Η Ντόρα διακρίθηκε στα καθήκοντα που της ανατέθηκαν και απόκτησε το προσωνύμιο «Ταρζάν». Υπηρετούσε σε μάχιμο τμήμα και ταυτόχρονα εκτελούσε και καθήκοντα νοσοκόμας. Ο αδελφός της Ντόρας Σολομών-Σιάρλο (Κάρολος) Μπούρλα υπήρξε ένας από τους ηρωικότερους ΕΛΑΣίτες μαχητές. Σκοτώθηκε την 6η Οκτωβρίου 1944 σε μάχη με τους αποχωρούντες από τη Βέροια Γερμανούς στο χωριό Σταυρός, κοντά στη Βέροια.

Ο Μωϋσής-Μιχαήλ Μπούρλα, μετά την απελευθέρωση, συνελήφθη και εξορίσθηκε διαδοχικά στην Ικαρία, τη Μακρόνησο και τον  Άη Στράτη. Ακολούθως έφυγε στο Ισραήλ, μετά πήγε στη Βουλγαρία, και στη Σοβιετική Ένωση και επέστρεψε πάλι στην Ελλάδα όπου άφησε την τελευταία του πνοή. Ο  Ίντο Σίμσι ,υπεύθυνος επιμελητείας Ομάδος Μεραρχιών Στερεάς , ο Μωϋσής Ματαθίας, οι ιατροί Εμμανουήλ Αρούχ και Αλβέρτος Κοέν στο υγειονομικό τμήμα του ΕΛΑΣ, ο Ισαάκ Μωυσής διοικητής λόχου, ο Ιάκωβος Μπαλέστρα και ο Μωρίς Φλωρεντίν του 16ου συντάγματος, ο Σαμουήλ Εσκινατζή εφ.ανθυπολοχαγός, που εφονεύθη ως διοικητής λόχου στα Δεκεμβριανά.

Η Αλέγκρα Φελλούς του Δαβίδ γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Το 1930 ενω ήταν ακόμα μαθήτρια Γυμνασίου έγινε μέλος της ΟΚΝΕ. Το 1933 έγινε αφορμή για το πρώτο Εσωκομματικό επεισόδιο. Καθοδηγητής του Κόμματος ήταν ο Τάσης Κουλαμπάς, ο Κομματικός ηγέτης της σφαγής στον Μελιγαλά. Τον έκρυβαν οι Φελούς στο σπίτι τους και εκεί τα έφτειαξε με την Αλέγκρα. Επειδή επέμενε και δεν άφηνε την μικρή που καθοδηγούσε ήσυχη ο αδελφός της πήγε στην αστυνομία και τον κατάγγειλέ και έτσι ο Τάσης συνελήφθη. Αλλά για να μην τους μείνει η ρετσινιά της κατάδοσης οι Φελλούς μέσω φίλων τους Εβραίων κομμουνιστών  κοινοποίησαν την υπόθεση στην Κομμουνιστική  Διεθνή οπότε το ΚΚΕ αναγκάστηκε να διαγράψει τον σύντροφο Τάση , “σαν στοιχείο ανήθικο”, και την διαγραφή του μάλιστα την δημοσίευσε στην «Κομμουνιστική επιθεώρηση», επίσημο θεωρητικό και πολιτικό όργανο της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε., το 1934. Εις τό κείμενο αναφερλόταν ότι: « Ο Κουλουμπας που ξεσκέπασε τό Ντόβα έπεσε στο Ιδιο σφάλμα».

Η Αλέγκρα, αφού έχασε τον Κουλαμπά παντρεύτηκε  νομίμως τον  ομόθρησκο και ομοϊδεάτη της, ονόματι Σολομών Καπέτα, κομμουνιστή από τα Τρίκκαλα, τον οποίον όμως της τον πήρε από κοντά της πολύ γρήγορα ή 4η Αυγούστου . Το 1938 Η Αλέγκρα βρισκόταν στην Αθήνα «παράνομη » και ζήτησε σύνδεση με το Κόμμα. Την εποχή εκείνη, γραμματέας της Κομματικής  Οργάνωσης Αθηνών ήταν ο Μάρκος Βαφειάδης, ο  «ασθενήσας» «Πρωθυπουργός» και «Αρχιστράτηγος» του «Δημοκρατικού Στράτου Ελλάδας».

Σε όσους έζησαν την Κομματική ζωή τότε δεν θα φάνηκε καθόλου παράξενο το γεγονός, οτι ο Μάρκος «φιλοξένησε», για αρκετό διάστημα, την ‘Αλέγκρα στο δωμάτιό του. Άλλωστε ήταν και τότε  δύσκολο  να βρεθεί σπίτι. Ο Μάρκος , αναγνωρίζοντας τις ικανότητες της ‘Αλέγκρας, την συνέδεσε με τον τότε καθοδηγητή της Σ.Κ.Ο. (Στρατιωτική Κομματικλη Όργάνωση) Ιωάννη Γεωργιάδη, για να την χρησιμοποιήσει σαν βοηθό του στην ανάπτυξη της κομμουνιστική δράσης στο Στράτο. Πράγματι,  η ‘Αλέγκρα  «ανταποκρίθηκε πλέρια» στα νέα καθήκοντα, που της ανέθεσε το Κόμμα και έγινε η  απαραίτητη βοηθός του.

Μετά την αντικατάσταση του Μάρκου από γραμματέως της Κ.Ο.Α.  η  Αλέγκρα εγκατεστάθηκε μονίμως στό δωμάτιο του «καθοδηγητή» της Γεωργιάδη, επί της όδού Κυριαδων. Έκεί, μια ημέρα,  η Ασφάλεια, πού πληροφορήθηκε το καταφύγιο της, την συνέλαβε μαζί με τον Γεωργιάδη, τόσο όμως αιφνιδιαστικά, πού δεν πρόφτασε να βάλει πάνω στο τελείως γυμνό σώμά της τίποτε . Στην κατάθεση της. ομολόγησε πώς συζούσε μέ τον Γεωργιάδη αλλά ήταν «νόμιμη σύζυγος» του Σολομών Καπέτα   «φυλακισμένου  στην Ακροναυπλία από 18 μηνών».

Η Επιτροπή ‘Ασφαλείας την εκτόπισε τότε στη Γαύδο, όπου έφθασε εκτοπισμένος και ό Μάρκος Βαφειάδης. Ύστερα από λίγο καιρό, την μετέφεραν στην Κίμωλο όπου γνώρισε τον Κώστα Καραγιώργη  και από κει στη Φολέγανδρο, όπου ανέπτυξε μεγάλη δράση ένεκα της οποίας χρειάσθηκε νά θεραπευθεί σε μαιευτική κλινική των Αθηνών. Το 1940 την παρέλαβε απο την κλινικη ό πατέρας της και «χωρίς δήλωση» εγκαταστάθηκε στα Τρίκαλα. Τό 1941 συνελήφθη στην Άθήνα και εκτοπίσθηκε «γιατί δεν υπέγραψε δήλωση».

Στο 7ο Συνέδριο του Κ.Κ.Ε. (Σεπτέμβριος 1945) ή ‘Αλέγκρα πήρε μέρος σαν αντιπρόσωπος της Θεσσαλίας και άπό τό 1946 ανέβηκε στο βουνό για να «οδηγήσει» τις γυναίκες της Έλλάδας στο δρόμο της «τιμής», της «λευτεριάς» και της «προόδου». “Όταν ό Καραγιώργης ανέλαβε την αρχηγία του ΚΓΑΝΕ (Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας) ή  Αλέγκρα ανέλαβε τό πόστο της υπεύθυνης των γυναικών του ΚΓΑΝΕ.

Στην 5η Ολομέλεια, που διαπίστωσε ότι, «οι Μακεδόνες κομμουνιστές στέκονται επικεφαλής στην πάλη του λαού τους» και υποσχέθηκε ότι «ο Μακεδονικός λαός της Μακεδονίας του Αιγαίου , θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει», ο Ζαχαριάδης έρριξε το σύνθημα της αυτοδιάθεσης των Μακεδόνων πού ζούσαν στην Ελλάδα και υποσχέθηκε στον «μακεδονικό λαό», «εθνική αποκατάσταση», με τη δημιουργία ανεξάρτητου «Μακεδονικού Κράτους». 

 Η κατάπτυστη απόφαση της 5ης Ολομέλειας έλεγε ότι «στη Βόρεια Ελλάδα, ο Μακεδονικός λαός τα ‘δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με ηρωισμό και αυτοθυσία, που προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο Μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να τη αποκτήσει. Οι Μακεδόνες κομμουνιστές στέκονται πάντα επικεφαλής στην πάλη του λαού τους». 

Το δεύτερο θέμα στην ημερήσια διάταξη της 5ης Ολομέλειας αφορούσε στην «πλατφόρμα του Μάρκου Βαφειάδη». Η Ολομέλεια πήρε απόφαση να τον καθαιρέσει από το ΠΓ, από την ΚΕ και να τον διαγράψει από μέλος του Κόμματος. Η 5η Ολομέλεια καθαίρεσε επίσης τον Νίκο Ρουμελιώτη από αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ και τον διέγραψε από μέλος του Κόμματος σαν λιποτάκτη του κομμουνιστικού αγώνα, επειδή τον κυνήγαγε ο Φλωράκης μετά την αποτυχημένη επίθεση στον Πλάτανο της Φωκίδας το 1948 και καθαίρεσε από τακτικά μέλη της ΚΕ τους Θανάση Χατζή και Μήτσο Βατουσιανό και από αναπληρωματικά τους Μιχάλη Τσάντη και Φώκο Βέτα.  

Μετά την προδοτική 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ που έγινε στο χωριό Ψαράδες, της Πρέσπας, έγινε ανασχηματισμός της «κυβέρνησης του Βουνού» και μπήκαν οι ΝΟΦίτες, Πασκάλ Μητρόφσκυ, Σταύρο Γκότσεφ και Βαγγέλι ή Γκέλο Κόϊτσεφ. 
 ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

============================================

Μνήμη Κίτσου Μαλτέζου. Τον δολοφόνησε η ΟΠΛΑ την 1η Φεβρουαρίου 1944 στην Αθήνα

   Ο Κίτσος Μαλτέζος, (14 Αυγούστου 1921 – 1η Φεβρουαρίου 1944), ήταν αντιστασιακός φοιτητής της Νομικής, που δολοφονήθηκε από το ΚΚΕ.
Ως μαθητής εντάχθηκε στην Ε.Ο.Ν. Τελείωσε το Γυμνάσιο στα εκπαιδευτήρια Μακρή.

Το 1942, ως φοιτητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ για να κάνει αντίσταση, αλλά, στις αρχές του 1943 αποχώρησε εντάχθηκε στην ένοπλη εθνικιστική και αντιμοναρχική αντιστασιακή οργάνωση Ρ.Α.Ν (Ρωµυλία – Αυλών – Νήσοι) που την καθοδηγούσε
ο στρατηγός Κωνσταντίνος Βεντήρης, που τότε χαρακτήριζε ως. «ξένο », το θεσμό της βασιλείας. (Ύστερα είδε το Φως το αληθινό πήγε στον Λίβανο και ανένηψε).

Τα μέλη της ΡΑΝ στα πανεπιστήμια συμμετείχαν στον Εθνικό Σύνδεσμο Ανωτάτων Σχολών, (ΕΣΑΣ), που έδινε μάχη με τους κομμουνιστές στα Αμφιθέατρα .

Ο Κίτσος Μαλτέζος, ως αντικομουνιστής, εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ μπροστά στο σπίτι του στις Στήλες του Ολυμπίου Διός επί της Λεωφόρου Αμαλίας.

Συντονιστής της επιχείρησης δολοφονίας ήταν ο Άδωνις Κύρου.
Οι εκτελεστές ήταν οι αδελφοί Μικές και Νάνος Κουρουνιώτες, (τα εγγόνια του αρχαιολόγου Κωνσταντίνου Κουρουνιώτη), ο Δήμος Χλιόβας και ο Φαίδων Αντωνόπουλος.
Ο Χλιόβας και ο Αντωνόπουλος δεν έφτασαν ζωντανοί στην απελευθέρωση.
Ο Μικές Κουρουνιώτης ήταν στα 200 κόκκινά καθάρματα που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Ο Λεωνίδας Κύρκος, συμμετείχε στο «Γραφείο» που έλαβε την απόφαση της δολοφονίας μαζί με τον μετέπειτα «φιλόσοφο» Κώστα Αξελό, τον μετέπειτα οικονομικό σύμβουλο του Σημίτη Γιάννη Σπράο και τον Άδωνι Κύρου.

=================================================================================

Η Δευτερα Παρουσια (Αγιου Εφραιμ του Συρου)


Ἡ Δευτέρα Παρουσία (Αγίου Ἐφραίμ του Σύρου)


σ.σ.: Σε αυτές τις μέρες που ζούμε, ας έχει ο καθένας στο μυαλό του αυτά τα άγια λόγια.

ΑΓΑΠΗΤΟΙ μου ἀδελφοί, ἀκοῦστε γιὰ τὴ δεύτερη καὶ φοβερὴ παρουσία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἔφερα στὸ νοῦ μου τὴν ὥρα ἐκείνη καί, καθὼς ἀναλογίστηκα ὅσα πρόκειται τότε νὰ συμβοῦν, κατατρόμαξα. Ποιὸς μπορεῖ νὰ τὰ διηγηθεῖ; Ποιὰ γλώσσα μπορεῖ νὰ τὰ περιγράψει; Ποιὰ αὐτιὰ μποροῦν νὰ τ’ ἀκούσουν;

Τότε ὁ Βασιλιὰς τῆς οἰκουμένης θὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸ θρόνο τῆς δόξας Του καὶ θὰ ἔρθει γιὰ νὰ κρίνει ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς γῆς, ἀμοίβοντας μὲ αἰώνια μακαριότητα τοὺς ἄξιους καὶ τιμωρώντας μὲ αἰώνια κόλαση τοὺς ἁμαρτωλούς!

Ὅταν τὰ φέρνω αὐτὰ στὸ νοῦ μου, τρόμος μὲ κυριεύει. Παραλύω ὁλόκληρος. Τὰ μάτια μου δακρύζουν. Ἡ φωνή μου κόβεται. Τὰ χείλη μου παγώνουν. Ἡ γλώσσα μου τρέμει. Οἱ λογισμοί μου σταματοῦν.

Ἂν καὶ ὁ φόβος μὲ πιέζει νὰ σωπάσω, ἀναγκάζομαι νὰ μιλήσω γιὰ χάρη τῆς δικῆς σας ὠφέλειας.

Θὰ συμβοῦν τόσο μεγάλα καὶ τρομακτικὰ γεγονότα, ποὺ οὔτε ἔγιναν ἀπὸ τὴν κτίση τοῦ κόσμου οὔτε θὰ γίνουν σ’ ὅλες τὶς γενιές.

Ἂν μία δυνατὴ βροντὴ πολλὲς φορὲς μᾶς τρομάζει καὶ μᾶς κόβει τὰ πόδια, γιὰ σκεφτεῖτε, πὼς θ’ ἀντέξουμε ν’ ἀκούσουμε τὸν ἦχο ἐκείνης τῆς σάλπιγγας, ποὺ θὰ ἠχήσει στὰ οὐράνια δυνατότερα ἀπὸ κάθε βροντή, γιὰ νὰ ξυπνήσει ὅλους τους νεκρούς, δίκαιους καὶ ἄδικους;

Τότε τὰ ὀστὰ τῶν νεκρῶν θὰ συναρμολογηθοῦν. Θὰ προστάξει ὁ μεγάλος Βασιλιάς, ποὺ ἐξουσιάζει ὅλη τὴν κτίση, κι εὐθὺς ἡ γῆ καὶ ἡ θάλασσα θὰ δώσουν μὲ τρόμο τοὺς νεκρούς τους. Ἀκόμα κι ὅσοι κατασπαράχθηκαν ἀπὸ τὰ θηρία, ὅσοι φαγώθηκαν ἀπὸ τὰ ψάρια ἢ τὰ ὄρνια, ὅλοι, «ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ», θὰ παρουσιαστοῦν μπροστὰ στὸν ἀδέκαστο Κριτή.

Τότε οἱ ποταμοὶ καὶ οἱ πηγὲς θὰ ἐξαφανιστοῦν, τ’ ἀστέρια θὰ πέσουν, ὁ ἥλιος θὰ σβήσει, ἡ σελήνη θὰ χαθεῖ.

Ἄγγελοι σταλμένοι ἀπὸ τὸ Θεὸ θὰ διασχίζουν τὴν ὑφήλιο καὶ θὰ συγκεντρώνουν τοὺς ἐκλεκτοὺς ἀπὸ κάθε σημεῖο τῆς γῆς.

Τότε θ’ ἀντικρύσουμε «νέους οὐρανοὺς καὶ νέα γῆ» (Β’ Πέτρ. 3:13), σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου.

Πῶς θ’ ἀντέξουμε, ὅταν θὰ δοῦμε νὰ ἑτοιμάζεται ὁ φοβερὸς θρόνος καὶ νὰ προβάλλει ὁ Σταυρός, ποὺ πάνω του θυσιάστηκε ἑκούσια ὁ Χριστὸς γιὰ μᾶς; Τότε θὰ θυμηθοῦμε καὶ θὰ κατανοήσουμε τὸ λόγο τοῦ Κυρίου γιὰ «τὸ σημάδι τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Ματθ. 24:30). Τότε θὰ πληροφορηθοῦμε ὅλοι, ὅτι πρόκειται νὰ παρουσιαστεῖ ὁ μεγάλος Βασιλιάς. Τὴ φοβερὴ ἐκείνη ὥρα, ὁ καθένας μας θὰ συλλογίζεται τὶς πράξεις του καὶ θὰ σκέφτεται τί θὰ Τοῦ ἀπολογηθεῖ…

Ὅταν θ’ ἀκούσουμε τὴ βροντερὴ ἐκείνη φωνὴ ἀπὸ τὰ ὕψη τ’ οὐρανοῦ νὰ διακηρύσσει, «Νά, ὁ Νυμφίος ἔρχεται» (Ματθ. 25:6), «Ὁ Κριτὴς φτάνει γιὰ νὰ κρίνει ζωντανοὺς καὶ νεκρούς», τότε, ἀπὸ τὴν κραυγὴ ἐκείνη, θὰ σαλέψουν συθέμελα τὰ ἔγκατα τῆς γῆς, ἀπ’ τὴ μίαν ἄκρη ὣς τὴν ἄλλη.

Τότε, ἀδελφοί μου, στενοχώρια καὶ φόβος καὶ τρόμος θὰ καταλάβει κάθε ἄνθρωπο γι’ αὐτὰ ποὺ θὰ συμβοῦν στὴν οἰκουμένη. Οἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν θὰ σαλευθοῦν. Οἱ οὐρανοὶ θὰ σχιστοῦν. Καὶ ὁ Βασιλεὺς τῶν βασιλέων, ὁ ἅγιος καὶ ἔνδοξος Θεός μας, θὰ παρουσιαστεῖ σὰν ἀστραπὴ φοβερή, μὲ ἐξουσία καὶ δόξα ἀπερίγραπτη.

Ἡ Δευτέρα Παρουσία - Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου

Ἔκσταση καὶ φρίκη θὰ μᾶς κυριέψουν τὴν ὥρα ἐκείνη, ὅταν θὰ καθίσει στὸ κριτήριο ὁ ἀμερόληπτος Κριτὴς καὶ θ’ ἀνοίξει τὰ φοβερὰ βιβλία, ὅπου εἶναι γραμμένα τὰ ἔργα καὶ τὰ λόγια μας, ὅλα ὅσα κάναμε καὶ εἴπαμε στὴν ζωὴ αὐτή, νομίζοντας ὅτι μποροῦμε ν’ ἀπατήσουμε τὸν καρδιογνώστη Θεό.

Ὤ! Πόσα δάκρυα πρέπει νὰ χύνουμε, ὅταν συλλογιζόμαστε ἐκείνη τὴν ὥρα! Καὶ ὅμως, εἴμαστε τόσο ἀμελεῖς!

Πόσο θὰ κλάψουμε καὶ θὰ στενάξουμε τότε, ὅταν θὰ δοῦμε ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὶς μεγάλες δωρεὲς καὶ τὴν ἀσύλληπτη μεγαλοπρέπεια καὶ λαμπρότητα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ποὺ θ’ ἀπολαύσουν ὅσοι πάλεψαν σκληρὰ γιὰ νὰ τηρήσουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τὶς φοβερὲς τιμωρίες, ποὺ θὰ ὑποστοῦν ὅσοι ὑποδουλώθηκαν στὴν ἁμαρτία! Καὶ στὴ μέση, ἔντρομοι, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ κάθε φυλή, ἀπὸ τὸν πρωτόπλαστο Ἀδὰμ ὣς τὸν τελευταῖο, θὰ γονατίζουν καὶ θὰ προσκυνοῦν τὸ Θεό, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τῆς Γραφῆς: «Ἐγώ, ὁ ζωντανὸς Κύριος, τὸ λέω πὼς ὅλοι θὰ μὲ προσκυνήσουν» (Ρωμ. 14:11).

Τότε ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, καθὼς θὰ βρίσκεται ἀνάμεσα στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο, ἀνάμεσα στὴ μακάρια ἀνάπαυση καὶ στὴν αἰώνια καταδίκη, θὰ περιμένει μὲ ἀγωνία τὴ φοβερὴ Κρίση. Καὶ κανένας τὴν ὥρα αὐτὴ δὲν θὰ μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸν διπλανό του.

Θὰ ρωτηθοῦν οἱ ἐπίσκοποι καὶ γιὰ τὸν δικό τους τρόπο ζωῆς καὶ γιὰ τὸ ποίμνιό τους. Θὰ τοὺς ζητηθεῖ λόγος γιὰ τὰ λογικὰ πρόβατα, ποὺ παρέλαβαν ἀπὸ τὸν ἀρχιποιμένα Χριστό. Ἂν ἀπὸ ἀμέλειά τους χάθηκε κάποιο πρόβατο, τὸ αἷμα του θὰ ζητηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους. Παρόμοια καὶ οἱ ἱερεῖς θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὶς ἐνορίες τους. Ἐπίσης καὶ κάθε πιστὸς θὰ δώσει λόγο γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ τὸ σπίτι του, γιὰ τὴ γυναίκα του, γιὰ τὰ παιδιά του, γιὰ τοὺς ὑπαλλήλους καὶ τοὺς δουλευτάδες του.

Θὰ ἐξεταστοῦν βασιλιάδες καὶ ἄρχοντες, πλούσιοι καὶ φτωχοί, μικροὶ καὶ μεγάλοι, γιὰ ὅλα ὅσα ἔκαναν: «Γιατί ὅλοι μας πρέπει νὰ παρουσιαστοῦμε μπροστὰ στὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ πάρει καθένας τὴν ἀμοιβή του ἀνάλογα μὲ τὰ ὅσα καλὰ ἢ κακὰ ἔπραξε σ’ αὐτὴ τὴ ζωή» (Β’ Κoρ. 5:10).

Ὅλων μας τὰ ἔργα θὰ ἐρευνηθοῦν καὶ θὰ φανερωθοῦν μπροστὰ σὲ ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους. Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ θὰ κατασυντριβοῦν. Θὰ καταργηθεῖ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ δύναμη (Α’ Κορ. 15:24). Τότε, καθὼς εἶναι γραμμένο, ὁ Κύριος θὰ ξεχωρίσει «τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ κατσίκια» (Ματθ. 25:32). Ἔτσι, ὅσοι ἔχουν καλὰ ἔργα καὶ πνευματικοὺς καρπούς, θὰ χωριστοῦν ἀπὸ τοὺς ἄκαρπους καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς.

Οἱ πρῶτοι θὰ λάμψουν σὰν τὸν ἥλιο, γιατί φύλαξαν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἐλεήμονες, οἱ φιλόξενοι, οἱ βοηθοὶ τῶν δυστυχισμένων, οἱ συμπαραστάτες τῶν ἀσθενῶν, οἱ προστάτες τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ὀρφανῶν, ὅσοι ἕντυναν τοὺς γυμνούς, ὅσοι ἐπισκέπτονταν τοὺς φυλακισμένους, ὅσοι ἔγιναν φτωχοὶ γιὰ τὸν πλοῦτο ποὺ ὑπάρχει στοὺς οὐρανούς, ὅσοι συγχώρησαν τὰ παραπτώματα τῶν ἀδελφῶν τους, ὅσοι φύλαξαν τὴ σφραγίδα τῆς πίστεως ἀκέραιη καὶ ἀμόλυντη ἀπὸ κάθε αἵρεση. Αὐτοὺς θὰ τοὺς βάλει στὰ δεξιά Του, ἐνῶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς στ’ ἀριστερά Του.

Οἱ δεύτεροι εἰν’ ἐκεῖνοι ποὺ παρόργιζαν τὸν καλὸ Ποιμένα καὶ περιφρονοῦσαν τοὺς λόγους Του. Εἶναι οἱ περήφανοι, οἱ ἀδιόρθωτοι, οἱ φίλοι τῶν διασκεδάσεων καὶ τῶν ἀπολαύσεων, ὅσοι ξόδεψαν στὴν ἀκολασία καὶ τὴ μέθη καὶ τὴν ἀσπλαχνία ὁλόκληρο τὸ χρόνο τῆς ζωῆς τους, σὰν ἐκεῖνο τὸν πλούσιο ποὺ ποτὲ δὲν ἐλέησε τὸν φτωχὸ Λάζαρο (Λουκ. 16:19-31). Αὐτοὶ θὰ καταδικαστοῦν καὶ θὰ σταθοῦν στ’ ἀριστερά, γιατί δὲν ἔδειξαν συμπόνια.

Ἦταν σκληροὶ καὶ δὲν εἶχαν καρποὺς μετάνοιας, δὲν εἶχαν λάδι στὰ λυχνάρια τους (βλ. Ματθ. 25:1-12). Ὅσοι ὅμως ἀγόρασαν τὸ λάδι τῆς ἐλεημοσύνης ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς καὶ γέμισαν τὰ λυχνάρια τους, θὰ σταθοῦν στὰ δεξιά, κρατώντας τὰ ἀναμμένα, ἔνδοξοι καὶ χαρωποί, καὶ θ’ ἀκούσουν τὴ γαλήνια ἐκείνη καὶ ποθητὴ φωνή: «Ἐλᾶτε, οἱ εὐλογημένοι ἀπ’ τὸν Πατέρα μου, κληρονομῆστε τὴ βασιλεία, ποὺ σᾶς ἔχει ἑτοιμαστεῖ ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου» (Ματθ. 25:34).

Ὅσοι πάλι εἶναι στ’ ἀριστερά, θ’ ἀκούσουν τὴν ὀδυνηρὴ ἐκείνη καὶ φοβερὴ ἀπόφαση: «Φύγετε ἀπὸ μπροστά μου, καταραμένοι• πηγαίνετε στὴν αἰώνια φωτιά, ποὺ ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὸ διάβολο καὶ τοὺς δικούς του» (Ματθ. 25:41). Ὅπως δὲν ἐλεήσατε, ἔτσι τώρα δὲν θὰ ἐλεηθεῖτε. Ὅπως δὲν ἀκούσατε τὴ φωνή Μου, οὐτ’ Ἐγὼ τώρα θ’ ἀκούσω τὸν ἀπαρηγόρητο θρῆνο σας.
Γιατί δὲν Μὲ θρέψατε ὅταν πεινοῦσα.
Δὲν Μὲ ποτίσατε ὅταν διψοῦσα.
Δὲν Μὲ φιλοξενήσατε ὅταν ἦρθα κοντά σας.
Δὲν Μὲ ντύσατε ὅταν ἤμουν γυμνός.
Δὲν Μ’ ἐπισκεφθήκατε ὅταν ἤμουν ἄρρωστος
οὔτε ὅταν ἤμουν στὴ φυλακή.
Δὲν ὑπηρετήσατε Ἐμένα.
Σὲ ἄλλο κύριο γίνατε ὑπηρέτες καὶ δοῦλοι, στὸ διάβολο.
Φύγετε λοιπὸν μακριά Μου, ἐργάτες τῆς ἀδικίας.

Τότε θὰ ὁδηγηθοῦν αὐτοὶ στὴν αἰώνια κόλαση, ἐνῶ οἱ δίκαιοι στὴν αἰώνια ζωὴ (βλ. Ματθ. 25:41-46).

Ἡ Δευτέρα Παρουσία - Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου

Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ ἀφήνουν ἀνεκμετάλλευτο τὸν καιρὸ τοῦτο τῆς μετάνοιας καὶ παραδίνονται σὲ πράγματα ἄσκοπα καὶ γελοία. Θὰ ζητήσουν τότε τὸ χρόνο ποὺ ξόδεψαν μάταια, καὶ δὲν θὰ τὸν βροῦν.
Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ δίνουν σημασία σὲ πνεύματα πλάνης καὶ διδασκαλίες δαιμονικές, γιατί αὐτὰ θὰ τοὺς ἐξασφαλίσουν τὴν καταδίκη στὴν ἄλλη ζωή.
Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ μαντεῖες καὶ ἀνηθικότητες.
Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ στεροῦν ἀπὸ τοὺς ἐργάτες τὸν δίκαιο μισθό τους, γιατί εἶναι ὅμοιοι μ’ αὐτοὺς ποὺ χύνουν αἷμα.
Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ κρίνουν ἄδικα, δικαιώνοντας τὸ φταίχτη καὶ καταδικάζοντας τὸν ἀθῷο.
Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ μολύνουν τὴν ἅγια πίστη μας μ’ αἱρετικὲς διδασκαλίες ἢ συναναστρέφονται μ’ αἱρετικούς. Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ ἔχουν τ’ ἀνόητα πάθη τοῦ φθόνου καὶ τοῦ μίσους.
Καὶ γιὰ νὰ μὴ λέω πολλά: Ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ θὰ βρεθοῦν στ’ ἀριστερὰ τὴ φοβερὴ μέρα τῆς Κρίσεως. Θὰ κλάψουν πικρὰ ἀλλ’ ἀνώφελα, ὅταν θ’ ἀκούσουν τὴν ὀδυνηρὴ ἐκείνη ἀπόφαση: «Φύγετε ἀπὸ μπροστά μου, καταραμένοι• πηγαίνετε στὴν αἰώνια φωτιά» (Ματθ. 25:41).

Ὅσοι ἔχετε δάκρυα καὶ κατάνυξη, θρηνῆστε μαζί μου.

Ὅταν συλλογίζομαι τὸν αἰώνιο ἐκεῖνο χωρισμό, νιώθω ἀβάσταχτη θλίψη. Γιατί τότε ἀποχωρίζονται ὁ ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἄλλο καὶ φεύγουν σὲ ἀποδημία ποὺ δὲν ἔχει ἐπιστροφή.

Ποιὸς εἶναι τόσο σκληρόκαρδος καὶ ἀναίσθητος, ὥστε νὰ μὴν κλάψει ἀπὸ δῶ γιὰ τὴν ὥρα ἐκείνη;

Τότε, ὅσοι ἦταν κάποτε βασιλιάδες, θὰ ὀδύρονται σὰν αἰχμάλωτοι.

Τότε θὰ στενάζουν οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ ἄσπλαχνοι πλούσιοι καὶ θὰ ζητοῦν βοήθεια, ἀλλὰ κανεὶς δὲν θὰ τοὺς δίνει. Γιατί ἐκεῖ δὲν ἔχουν καμιὰν ἄξια οὔτε ὁ πλοῦτος οὔτε οἱ κόλακες. Καὶ δὲν θὰ βροῦν ἔλεος, ἐπειδὴ δὲν ἐλέησαν κανένα.

Τότε θ’ ἀποχωριστοῦν γονεῖς ἀπὸ τὰ παιδιά τους καὶ φίλοι ἀπὸ τοὺς φίλους τους.

Τότε θὰ διαλυθοῦν οἱ συζυγικοὶ δεσμοὶ ποὺ δὲν κρατήθηκαν ἀμόλυντοι καὶ ἁγνοί.

Τότε θ’ ἀποδιωχτοῦν οἱ παρθένοι στὸ σῶμα ἀλλ’ ἄκαρδοι καὶ ἄσπλαχνοι στὸν τρόπο, γιατί ἡ κρίση θὰ εἶναι ἀνελέητη σ’ ὅποιον δὲν εἶχε ἔλεος (Ἰακ. 2:13).

Θὰ παραλείψω ὅμως τὰ πολλά, γιατί κυριεύομαι ἀπὸ φόβο καὶ φρίκη. Ἄγγελοι φοβεροὶ θ’ ἀπομακρύνουν βίαια ὅλους τους ἀμετανόητους ἀσεβεῖς, ποὺ θὰ τρίζουν μὲ τρόμο τὰ δόντια τους καὶ θὰ γυρίζουν συχνά, γιὰ νὰ βλέπουν τοὺς δικαίους καὶ τὴν εὐδαιμονία ποὺ ἔχασαν. Θὰ βλέπουν τὸ φῶς ἐκεῖνο τὸ περίλαμπρο καὶ τὰ κάλλη τοῦ παραδείσου. Θὰ βλέπουν τοὺς γνωστούς τους στὴν τρισμακάρια ἐκείνη χώρα καὶ τὶς μεγάλες δωρεές, ποὺ θὰ παίρνουν ἀπὸ τὸ Βασιλιὰ τῆς δόξας ὅσοι ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴ σωτηρία τους σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο.

Ὓστερ’ ἀπὸ λίγο, ἀφοῦ θὰ ἔχουν ἀποχωριστεῖ ἀπ’ ὅλους τοὺς δικαίους καὶ τοὺς φίλους καὶ τοὺς γνωστούς τους, θ’ ἀποχωριστοῦν κι ἀπ’ αὐτὸν τὸ Θεό. Δὲν θὰ μποροῦν πιὰ νὰ βλέπουν τὴ χαρὰ καὶ τὸ Φῶς τὸ ἀληθινό.

Τέλος, θὰ ὁδηγηθοῦν στὶς διάφορες κολάσεις γιὰ νὰ παραδοθοῦν στὴν αἰώνια τιμωρία.

Τότε, βλέποντας τὴν τέλεια ἐγκατάλειψή τους, βλέποντας ὅτι κάθε ἐλπίδα τους χάθηκε, βλέποντας ὅτι κανένας πιὰ δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς βοηθήσει, θὰ λένε κλαίγοντας ἀπαρηγόρητα μὲ πικρὰ δάκρυα:

“Ὤ! Πόσο καιρὸ χάσαμε στὴν ἀμέλεια ! Πόσο χλευαστήκαμε ἀπὸ τὸν πονηρό ! Ὅταν ἀκούγαμε στὶς Γραφὲς νὰ μιλάει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὄχι μόνο δὲν προσέχαμε, ἀλλὰ καὶ γελούσαμε. Τώρα κραυγάζουμε, κι Αὐτὸς ἀποστρέφει τὸ πρόσωπό Του ἀπὸ μᾶς ! Τί μᾶς ὠφέλησαν λοιπὸν τ’ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου ; Ποῦ εἶναι ὁ πατέρας καὶ ἡ μάνα ποὺ μᾶς γέννησαν ; Ποῦ εἶναι οἱ ἄδελφοι ; Ποῦ τὰ παιδιά ; Ποῦ οἱ φίλοι ; Ποῦ ὁ πλοῦτος ; Ποῦ τὰ ὑπάρχοντα ; Ποῦ οἱ ἄρχοντες κι οἱ ἡγεμόνες; Κανένας ἀπ’ ὅλους αὐτοὺς δὲν μπορεῖ τώρα νὰ μᾶς σώσει.

Οὔτε κι ἐμεῖς μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε τοὺς ἑαυτούς μας. Ἀλλὰ ἐγκαταλειφθήκαμε ἐντελῶς κι ἀπὸ τὸ Θεὸ κι ἀπὸ τοὺς ἁγίους. Τί μποροῦμε λοιπὸν νὰ κάνουμε; Τώρα πιὰ δὲν εἶναι καιρὸς μετάνοιας. Δὲν ἰσχύουν πιὰ οἱ προσευχές. Δὲν ὠφελοῦν πιὰ τὰ δάκρυα. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ οἱ πωλητὲς τοῦ λαδιοῦ, δηλαδὴ οἱ φτωχοὶ καὶ οἱ δυστυχισμένοι. Ὅταν μᾶς παρακαλοῦσαν ν’ ἀγοράσουμε, ἐμεῖς κλείναμε τ’ αὐτιά μας. Τώρα ζητᾶμε καὶ δὲν βρίσκουμε. Δὲν ὑπάρχει λύτρωση γιὰ μᾶς, τοὺς ἀξιοθρήνητους. Δὲν θὰ βροῦμε εὐσπλαχνία, γιατί δὲν εἴμαστε ἄξιοι”.

Τότε λοιπὸν θὰ πάει ὁ καθένας στὸν τόπο τῶν βασάνων, στὸν τόπο ποὺ ὁ ἴδιος ἑτοίμασε γιὰ τὸν ἑαυτό του μὲ τὶς πονηρὲς πράξεις του, ἐκεῖ «ὅπου τὸ σκουλήκι δὲν πεθαίνει καὶ ἡ φωτιὰ δὲν σβήνει» (Μάρκ. 9:44).

Νά, ἀκούσατε τί κερδίζουν ὅσοι ἀμελοῦν καὶ ραθυμοῦν καὶ δὲν μετανοοῦν. Ἀκούσατε πὼς χλευάζονται ὅσοι χλεύαζαν τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου.

Ἡ Δευτέρα Παρουσία - Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου

Ὁ Πέτρος, ὁ κορυφαῖος τῶν ἀποστόλων, μᾶς προειδοποιεῖ γιὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη λέγοντας: «Ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου θὰ ἔρθει ὅπως ὁ κλέφτης τὴ νύχτα, καὶ τότε οἱ οὐρανοὶ θὰ ἐξαφανιστοῦν μὲ τρομερὸ πάταγο, τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως θὰ διαλυθοῦν στὴ φωτιά, καὶ ἡ γῆ, ὅπως καὶ ὅλα ὅσα ἔγιναν πάνω σ’ αὐτήν, θὰ κατακαοῦν» (Β’ Πέτρ. 3:10).

Ἀλλὰ καὶ πρωτύτερα, ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης καὶ Κύριός μας μᾶς ἀποκάλυψε τὰ ἑξῆς: «Προσέξτε καλὰ τοὺς ἑαυτούς σας. Μὴν παραδοθεῖτε στὴν κραιπάλη καὶ στὴ μέθη καὶ στὶς βιοτικὲς ἀνάγκες, καὶ σᾶς αἰφνιδιάσει ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Γιατί θὰ ἔρθει σὰν τὴν παγίδα σὲ ὅλους τους ἀνθρώπους ποὺ κατοικοῦν στὴ γῆ» (Λουκ. 21:34-35). Καὶ ἀλλοῦ: «Μπεῖτε ἀπὸ τὴ στενὴ πύλη… Στενὴ εἶναι ἡ πύλη καὶ γεμάτη δυσκολίες ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή» (Ματθ. 7:13-14).

Ἀδελφοί μου, ἂς βαδίσουμε τὸν δύσκολο αὐτὸ δρόμο γιὰ νὰ κληρονομήσουμε τὴν αἰώνια ζωή.

Αὐτὸς ὁ δρόμος ἀπαιτεῖ μετάνοια, νηστεία, προσευχή, ἀγρυπνία, ταπεινοφροσύνη, περιφρόνηση τῆς σάρκας, ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς, ἐλεημοσύνη, δάκρυα, πένθος. Νὰ μισεῖται κανεὶς καὶ νὰ μὴ μισεῖ• νὰ συγχωρεῖ αὐτοὺς ποὺ τοῦ κάνουν κακόν” ἀδικεῖται καὶ νὰ εὐεργετεῖ• τέλος, νὰ χύσει καὶ τὸ αἷμα του γιὰ τὸ Χριστό, ὅταν οἱ περιστάσεις τὸ ἀπαιτήσουν.

Ἀντίθετα, εἶναι «πλατειὰ ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρη ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴν καταστροφή» (Ματθ. 7:13). Ἡ πορεία αὐτοῦ τοῦ δρόμου ἐδῶ εἶναι εὐχάριστη, ἀλλὰ ἐκεῖ εἶναι θλιβερή. Ἐδῶ εἶναι γλυκιά, ἐκεῖ ὅμως πικρότερη κι ἀπὸ τὴ χολή. Ἐδῶ εἶναι εὔκολη, ἐκεῖ ὅμως δύσκολη καὶ ὀδυνηρή.

Γνωρίσματα αὐτῆς τῆς πορείας εἶναι ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ ἀσέλγεια, ἡ εἰδωλολατρία, ἡ φιλονικία, ὁ θυμός, ἡ διχόνοια, οἱ φθόνοι, οἱ φόνοι, τὰ γλέντια, τὰ πολυτελῆ γεύματα, ἡ λαιμαργία καὶ τὰ ὅμοια μ’ αὐτά. Μὰ τὸ χειρότερο ἀπ’ ὅλα, ἡ ἀμετανοησία καὶ ἡ τέλεια λησμοσύνη τῆς ὥρας τοῦ θανάτου.

Αὐτὴ τὴν ἡμέρα τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Χριστοῦ συλλογίστηκαν οἱ ἅγιοι μάρτυρες καὶ δὲν λυπήθηκαν τὰ σώματά τους, ἀλλὰ ὑπέμειναν κάθε εἶδος βασάνων μὲ χαρὰ καὶ μὲ τὴν προσδοκία τῶν οὐράνιων στεφανιῶν. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἀγωνίστηκαν στὶς ἐρημιὲς καὶ στὰ βουνά, μὲ νηστεία καὶ ἁγνεία, ὄχι μόνο ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες, βαδίζοντας καρτερικὰ τὸ στενὸ καὶ θλιμμένο μονοπάτι, κι ἔτσι κέρδισαν τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Αὐτὸ τὸ φοβερὸ δικαστήριο συλλογίστηκε καὶ ὁ μακάριος Δαβίδ, γι’ αὐτὸ ἔβρεχε κάθε νύχτα μὲ δάκρυα τὸ στρῶμα του καὶ παρακαλοῦσε τὸ Θεό, λέγοντας: «Κύριε, …μὴ μὲ δικάσεις, τὸ δοῦλο σου, γιατί κανένας ζωντανὸς δὲν εἶναι δίκαιος μπροστά σου» (Ψαλμ. 142:2).

Ἡ Δευτέρα Παρουσία - Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου

Ἐμπρὸς λοιπὸν κι ἐμεῖς, πρὶν φτάσει ἡ μέρα ἐκείνη, πρὶν τελειώσει τὸ πανηγύρι τῆς σύντομης τούτης ζωῆς, πρὶν ἔρθει ὁ Θεὸς καὶ μᾶς βρεῖ ἀπροετοίμαστους, ἂς ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τὴν ὑποδοχή Του μὲ ἐξομολόγηση, μὲ μετάνοια, μὲ νηστεία, μὲ δάκρυα, μὲ ἀγαθοεργίες.

Προσέξτε, μὴν τολμήσει κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι δὲν ἁμάρτησε. Ὅποιος τὸ λέει αὐτό, εἶναι τυφλὸς καὶ ἀπατᾶ τὸν ἑαυτό του, μὴ γνωρίζοντας ὅτι ὁ σατανᾶς μπορεῖ νὰ τὸν κυριεύει καὶ μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα καὶ μὲ τὴν ἀκοὴ καὶ μὲ τὴν ὅραση καὶ μὲ τὴν ἁφὴ καὶ μὲ τοὺς λογισμούς. Ποιὸς μπορεῖ νὰ καυχηθεῖ ὅτι ἔχει ἁγνὴ καρδιὰ καὶ καθαρὲς ὅλες τὶς αἰσθήσεις του;

Κανένας δὲν εἶναι ἀναμάρτητος, κανένας δὲν εἶναι καθαρός, παρὰ μόνο Ἐκεῖνος, πού, ἂν καὶ πλούσιος, «ἐπτώχευσε» γιὰ μᾶς. Αὐτὸς μόνο εἶναι ἀναμάρτητος. Αὐτὸς βαστάζει τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου καὶ δὲν θέλει τὸ θάνατο τῶν ἁμαρτωλῶν, ἀλλὰ τὴ σωτηρία τους. Σ’ Αὐτὸν ἂς καταφύγουμε κι ἐμεῖς, γιατί ὅσοι ἁμαρτωλοὶ πῆγαν κοντά Του, σώθηκαν.

Ἂς μὴν ἀπελπιστοῦμε, ἀδελφοί μου, γιὰ τὴ σωτηρία μας.
Ἁμαρτήσαμε; Ἂς μετανοήσουμε.
Μύριες φορὲς ἁμαρτήσαμε; Μύριες φορὲς ἂς μετανοήσουμε.
Γιὰ κάθε ἔργο ἀγαθὸ χαίρεται ὁ Θεός, ἐξαιρετικὰ ὅμως χαίρεται γιὰ μία ψυχὴ ποὺ μετανοεῖ.

Ἐλᾶτε λοιπόν, ἂς πέσουμε στὰ πόδια Του κι ἃς ἐξομολογηθοῦμε τὶς ἁμαρτίες μας.
Δόξα στὴ φιλανθρωπία Του.
Δόξα στὴ μακροθυμία Του.
Δόξα στὴν ἀγαθότητα καὶ τὴ συγκατάβασή Του.
Δόξα στὴν εὐσπλαχνία Του.
Δόξα στὴ βασιλεία Του.
Δόξα καὶ τιμὴ καὶ προσκύνηση στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Η δευτέρα παρουσία - Οσίου Εφραίμ του Σύρου

Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς

ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ: Ένας ιστότοπος αφιερωμένος στην Ορθοδοξία και την Πατρίδα

=================================================

Υπαπαντή του Κυρίου: Η θαυμαστή ιστορία της ιερής εικόνας

Δεσποτική εορτή της Χριστιανοσύνης, σε ανάμνηση της έλευσης του μικρού Χριστού από τους γονείς του στον Ναό των Ιεροσολύμων και της υποδοχής του από τον πρεσβύτη ιερέα Συμεών. Εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου, μαζί με την ανάμνηση του γεγονότος του καθαρισμού της Παναγίας από τη λοχεία (σαραντισμός). Η Υπαπαντή του Κυρίου είναι μία από τις 12 μεγάλες εορτές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας («Δωδεκάορτον»). Στον αγγλόφωνο κόσμο είναι γνωστή ως Candlemas. Η λέξη Υπαπαντή σημαίνει προϋπάντηση στην κοινή ελληνιστική. Στις 2 Φεβρουαρίου έχουν την ονομαστική τους εορτή η Υπαπαντή, ο Παναγιώτης, η Μαρία και η Δέσποινα.

Το εκκλησιαστικό γεγονός της Υπαπαντής του Κυρίου, που εξιστορεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς (β, 22-38), συνέβη σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση του Ιησού. Επειδή, σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο, ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας και μάλιστα αγόρι, έπρεπε να αφιερωθεί στον Θεό και συγχρόνως οι γονείς να προσφέρουν σε Αυτόν μία μικρή θυσία από ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια. Το ζευγάρι του Ιωσήφ και της Μαρίας προϋπάντησε στο ναό ο υπερήλικας Συμεών, ο οποίος δέχθηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του, η οποία φωτίστηκε από το Άγιο Πνεύμα. Ο πρεσβύτης ιερέας είχε λάβει υπόσχεση από τον Θεό ότι δεν θα πεθάνει, προτού δει τον Χριστό και Τον ευχαρίστησε με τα λόγια:

Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη,

ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου,

ό ητοίμασας κατά το πρόσωπον πάντων των λαών,

φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ.

Αρχικά, η Υπαπαντή γιορταζόταν στον βυζαντινό κόσμο στις 14 Φεβρουαρίου. Ήταν μία μάλλον μικρή θρησκευτική εορτή, την οποία ανήγαγε σε δεσποτική ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός το 542 και επέβαλε να εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου, προκειμένου να ζητήσει τη μεσιτεία του Κυρίου για ένα λοιμό που είχε ενσκήψει στην επικράτειά του. Σήμερα, μόνο η Αρμενική Εκκλησία τιμά την Υπαπαντή στις 14 Φεβρουαρίου, ενώ όσοι Χριστιανοί ακολουθούν τον Ιουλιανό Ημερολόγιο («παλαιοημερολογίτες») γιορτάζουν την Υπαπαντή στις 15 Φεβρουαρίου. Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάζεται η Υπαπαντή του Κυρίου στην Καλαμάτα, όπου πανηγυρίζει ο ομώνυμος Ναός. Οι θρησκευτικές εκδηλώσεις ξεκινούν στις 27 Ιανουαρίου και ολοκληρώνονται στις 9 Φεβρουαρίου.

Την ημέρα της Παναγίας της Παπαντής αργούν οι μυλωνάδες της Κρήτης. Τιμούν την Παναγία τη Μυλιαργούσα, που την έχουν για προστάτιδά τους. Την αργία τηρούν και οι αγρότες για να μην πέσει χαλάζι και καταστρέψει τη βλάστηση. Χαρακτηριστικές και οι μετεωρολογικού περιεχομένου παροιμίες της ημέρας: «Καλοκαιρία της Παπαντής, μαρτιάτικος χειμώνας» και «Ο,τι καιρό κάνει της Παπαντής, θα τον κάμει σαράντα μέρες».

Απολυτίκιο Υπαπαντής

Χαίρε κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε· εκ σου γαρ ανέτειλεν ο Ήλιος της

δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών, φωτίζων τους εν σκότει. Ευφραίνου και συ

Πρεσβύτα δίκαιε, δεξάμενος εν αγκάλαις, τον ελευθερωτήν των ψυχών ημών,

χαριζόμενον ημίν, και την Ανάστασιν.

Κοντάκιο Υπαπαντής

Ο μήτραν παρθενικήν αγιάσας τω τόκω σου, και χείρας του Συμεών ευλογήσας

ως έπρεπε, προφθάσας και νυν έσωσας ημάς, Χριστέ ο Θεός. Αλλ’ ειρήνευσον

εν πολέμοις το πολίτευμα, και κραταίωσον βασιλείς, ους ηγάπησας, ο μόνος φιλάνθρωπος.

Πώς βρέθηκε η ιερή εικόνα της Υπαπαντής

Για την ακρίβεια στο σημεία που τώρα στέκει αγέρωχος ο ιερός ναός της Υπαπαντής, στην τουρκοκρατία υπήρχαν οι στάβλοι του Πασά της Καλαμάτας, το σπίτι του οποίου ήταν ακριβώς απέναντι, δίπλα από το σημείο , όπου σήμερα βρίσκεται η Μητροπολιτική κατοικία.

Ένας μικρός σταβλίτης κρυφοχριστιανός λοιπόν για τρεις μέρες έβλεπε στον ύπνο του μια νεαρή γυναίκα μαυροφορεμένη να περπατά μέσα στον στάβλο, να τον πλησιάζει και να του λέει να ακούσει αυτά που έχει να του πει το άλογο. Το πρωί που ξυπνούσε δεν καταλάβαινε τι σήμαινε το όνειρο. Μέχρι που την τρίτη μέρα παρατήρησε οτι το άλογο χτυπούσε το πόδι του επίμονα σε ένα σημείο.

Ζήτησε λοιπόν άδεια από τον Πασά και μαζί με άλλους άνδρες έσκαψαν και ως εκ θαύματος εμφανίσθηκε η εικόνα της Παναγίας. Εικάζεται οτι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά και οτι προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη και έφτασε εδώ δια θαλάσσης την εποχή της Εικονομαχίας.

Αργότερα στο σημείο εκείνο χτίσθηκε ναός αφιερωμένος στην Υπαπαντή του Σωτήρος, στον οποίο τοποθετήθηκε η εικόνα. Το αξιοθαύμαστο ήταν πως ενώ στο πίσω μέρος της ήταν καμμένη το μπροστινό τμήμα, όπου είναι ζωγραφισμένη η Παναγία Βρεφοκρατούσα με τον μικρό Ιησού στην αγκαλιά της, ήταν ανέπαφο.

Η αποκατάσταση της εικόνας

Η εικόνα αποκαταστάθηκε από τον αγιογράφο συγγραφέα της Βαβυλωνίας Δ. Κ. Βυζάντιο το 1839, ενώ νέες διορθωτικές επεμβάσεις έγιναν μετά από πυρκαγιά του 1914 από τον καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών ζωγράφο Γεώργιο Ιακωβίδη.

Μετά από εύρεσή της, η εικόνα τοποθετήθηκε στο ναό του Αγίου Γεωργίου (μητροπολιτικό ναό τότε), το 1843 στο ναό Αγίων Κωνσταντίνου Ελένης (μονή Καλογραιών), το 1854 στον επισκευασμένο ναό της Υπαπαντής και από 1873 στο σημερινό.

Η λιτάνευση της εικόνας έγινε για πρώτη φορά 1841 για να σταματήσει την επιδημία πανώλης που είχε χτυπήσει την πόλη . Η καθιέρωση της ετήσιας λιτάνευσης έγινε το 1884. Από το 1889 και κάθε χρόνο. Μετά τους σεισμούς του 1986, μεταφέρθηκε πάλι στη μονή Καλογραιών (στο ναό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού αυτή τη φορά), για να επιστρέψει στη θέση της το 1992.

Σήμερα γιορτάζουν οι: Δέσποινα, Μαρία, Μαριέττα, Μαριανός, Μαριανή, Μάριος, Μαρουλία, Παναγιώτης, Παναγιώτα, Υπακοή, Υπαπαντή

Πηγή: sansimera.gr

============================================