Δημήτρης Νανόπουλος: «Οι δικοί μου φόροι τιμής»

«Για οποιοδήποτε από αυτά τα πρόσωπα, θα μπορούσα σε όποια τυχαία ώρα, σε τυχαίο χώρο και με τυχαίους ανθρώπους παρόντες, να σηκωθώ και να δώσω ολόκληρη διάλεξη για τη ζωή τους και για το έργο τους», γράφει ο Δημήτρης Νανόπουλος. (Φωτογραφία: Menelaos Myrillas / SOOC)

Θαλής

Ο Θαλής ο Μιλήσιος είναι μέγεθος ασύλληπτο. Είναι η αρχή των πάντων. Είναι ο πρώτος φυσικός στην ιστορία. Είναι ο άνθρωπος που από το 600 π.Χ. στην ουσία είπε στους συνανθρώπους του: « Αφήστε τις ανοησίες και κατανοήστε τον κόσμο με τη λογική ». Πιστεύω ότι είναι λάθος ο διαχωρισμός σε Προσωκρατικούς και Μετασωκρατικούς. Ο ορθός διαχωρισμός είναι «Προθαλικοί» και «Μεταθαλικοί».

Ηράκλειτος

Η Μεγάλη Φράση στην ανθρώπινη ιστορία πρωτοειπώθηκε από αυτόν: «Ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος ούτε από χέρι Θεού ούτε από χέρι ανθρώπου. Απλώς είναι». Ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε σε βάθος τον άνθρωπο λέγοντας «το πεπρωμένο μας είναι ο χαρακτήρας μας». Είναι ο Ηράκλειτος ο Μέγας.

Isaac Newton

Ο Νεύτων – για αυτά που έκανε, σε συνδυασμό με την εποχή που έζησε– τοποθετείται δίπλα και μαζί με τον Αϊνστάιν. Ανήκει στους αληθινούς Άγιους Πατέρες, μαζί με τον Κοπέρνικο, τον Μπράχε, τον Γαλιλαίο και τον κοσμοκαλόγερο Τζορντάνο Μπρούνο.

Και τι «σύμπτωση» ! Το 1642, τη χρονιά που πέθανε ο Γαλιλαίος, γεννήθηκε ο Νεύτων. Τι ωραίος θάνατος ! Αυτός ο θάνατος ίσως είναι σύμφωνος με μια ιδεώδη κατάσταση της Φύσης. Να αποχωρείς αφήνοντας ωραίους απογόνους. «Τη στιγμή που το παλιό αφήνει την τελευταία του πνοή, την ίδια στιγμή το νέο να γεννιέται τινάζοντας με δύναμη το κεφάλι προς τα επάνω», όπως λέει και ο Νίτσε στα Κείμενα για την Ελλάδα.

dimitris-nanopoulos-oi-dikoi-mou-foroi-timis.jpg

«Όλοι οι σύγχρονοι φυσικοί είμαστε παιδιά του Richard P. Feynman. Η επίδρασή του είναι τόσο φανερή επάνω μου, ώστε κάποιες φορές μπορεί να μοιάζει και με μιμητισμό».

Wolfgang Amadeus Mozart

Προικισμένος με την ποιότητα του ατόφια Μεγάλου. Είναι μια ιδιοφυΐα από τις σημαντικότερες που πέρασαν ποτέ από αυτόν τον κόσμο. Ταυτοχρόνως είχε τόση συμπυκνωμένη φαιά ουσία, τόση εσωτερική ενέργεια, τόση συμπυκνωμένη φαντασία και διαίσθηση, και όχι μόνο για τη μουσική. Νομίζω ότι η ζωή του Μότσαρτ θα έπρεπε, ιδίως στην Ελλάδα, να γίνεται θέμα συζήτησης στις τάξεις της μέσης εκπαίδευσης.

Leonardo Da Vinci

Αν η μεγαλοφυΐα μπορούσε να μετρηθεί, ίσως αποδεικνυόταν ότι ο Ντα Βίντσι ήταν η σημαντικότερη μεγαλοφυΐα όλων. Άφησε την υπογραφή του σχεδόν σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Albert Einstein

Η αναφορά του «θείου Αλβέρτου» είναι προφανής. Για πολλούς υπάρχει και θα υπάρχει το ερώτημα πώς θα ήταν η επιστήμη αν δεν είχε εμφανιστεί ο Αϊνστάιν. Ευτυχώς για μας, ο Αϊνστάιν στάθηκε στο ύψος της ιστορίας, πήρε τη φυσική από το χεράκι και την πήγε παρακάτω.

Enrico Fermi

Καθώς στην εποχή μου δεν υπήρχε κάποιος μεγάλος Έλληνας φυσικός, τον οποίο να είχα ως κοντινό σε μένα παράδειγμα, ο πολύ σημαντικός Enrico Fermi, ως Ιταλός, ήταν το πιο κοντινό σημείο αναφοράς μου για τη φυσική. Αριστερά: «Ο ‘‘Μύθος του Σίσυφου’’ είναι το δικό μου Ευαγγέλιο, και ο Αλμπέρ Καμύ ο δικός μου ευαγγελιστής». Δεξιά: «Νομίζω ότι η ζωή του Μότσαρτ θα έπρεπε, ιδίως στην Ελλάδα, να γίνεται θέμα συζήτησης στις τάξεις της μέσης εκπαίδευσης».

Federico Fellini

Ο εφηβικός μου «φίλος». Οι ταινίες Ντόλτσε Βίτα και 8 ½ ήταν για τη ζωή μου ό,τι ήταν η ανάγνωση του Μύθου του Σίσυφου του Καμύ.

Orson Welles

Παρότι δημιούργησε τη σημαντικότερη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου, τον Πολίτη Κέιν, ο ίδιος ήταν πιο σημαντικός από το έργο του. Ο άρπαγας της τελειότητας. Όπως πολύ σωστά είπε η Ζαν Μορό, «Μοιάζει τόσο πολύ με έκπτωτο βασιλιά επειδή δεν υπάρχει βασίλειο στον κόσμο αρκετά καλό για τον Όρσον Ουέλς». Όσο για τα μειονεκτήματα που του καταλογίζουν… «τίποτα δεν είναι τέλειο, ούτε καν το θαύμα».

dimitris-nanopoulos-oi-dikoi-mou-foroi-timis1.jpg

Αριστερά: «Ο ‘‘Μύθος του Σίσυφου’’ είναι το δικό μου Ευαγγέλιο, και ο Αλμπέρ Καμύ ο δικός μου ευαγγελιστής». Δεξιά: «Νομίζω ότι η ζωή του Μότσαρτ θα έπρεπε, ιδίως στην Ελλάδα, να γίνεται θέμα συζήτησης στις τάξεις της μέσης εκπαίδευσης».

Albert Camus

Ο Μύθος του Σίσυφου είναι το δικό μου Ευαγγέλιο, και ο Αλμπέρ Καμύ ο δικός μου ευαγγελιστής. Το διάβασα σε ηλικία δεκαεφτά χρονών, και μου ξεκαθάρισε το μυαλό σχετικά με πολλά, διαμορφώνοντας ένα κομμάτι του χαρακτήρα μου.

Scott Fitzgerald

Ο Fitzgerald ήταν, εκτός της επιστήμης μου, ένας από τους λόγους που ήθελα να πάω στην Αμερική. Σε πολύ νεαρή ηλικία έπεσε στα χέρια μου και διάβασα τον Μεγάλο Γκάτσμπυ. Όπως ακριβώς έγινε και με τον Μύθο του Σίσυφου, που μου καθόρισε πολλά πράγματα στη ζωή, το βιβλίο του Fitzgerald με γοήτευσε τόσο πολύ, ώστε αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα μεγαλώνοντας να γίνω ένας επιστήμονας Γκάτσμπυ. Όταν εκδόθηκε το 1925, ο T.S. Eliot είπε πως το θεωρεί το καλύτερο αγγλόφωνο μυθιστόρημα που είχε διαβάσει για αρκετά χρόνια. Σήμερα πλέον θεωρείται, στην αγγλοσαξονική λογοτεχνία, το δεύτερο καλύτερο έργο μετά τον Οδυσσέα του Joyce.

Ένα ιδιαίτερα συγκινητικό περιστατικό περιέγραψε κάποτε ένας δημοσιογράφος που τον συνάντησε σε βιβλιοπωλείο στο Μπέβερλυ Χιλς. Εκείνη την εποχή, ο Fitzgerald είχε ξεπέσει οικονομικά. Ενώ ήταν πάντοτε πολύ ωραία ντυμένος και ξυρισμένος, αυτή τη φορά ο δημοσιογράφος τον είδε ατημέλητο και αξύριστο.

Αντικρίζοντάς τον, ο δημοσιογράφος λυπήθηκε τόσο πολύ γι’ αυτή την εικόνα, ώστε έγραψε: «Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι καλύτερα να είχε σκοτωθεί στο Κορνίς, στην Κυανή Ακτή. Τον πλησίασα, με θυμήθηκε και μιλήσαμε. Χάρηκα γιατί, παρότι ήταν απογοητευμένος, είδα στα μάτια του ότι ήξερε πως είναι σπουδαίος και ότι θα μείνει στην ιστορία ως τέτοιος».

fscott-dimitris-nanopoulos-oi-dikoi-mou-foroi-timis.jpg

Richard P. Feynman

Όλοι οι σύγχρονοι φυσικοί είμαστε παιδιά του. Είναι τόσο φανερή η επίδρασή του επάνω μου, ώστε κάποιες φορές μπορεί και να μοιάζει με μιμητισμό. Ο Feynman με επηρέασε πάρα πολύ στον τρόπο σκέψης μου και στον τρόπο δουλειάς. Ο Καμύ και ο Feynman είναι οι δυο άνθρωποι που αναφέρω πιο συχνά στη ζωή μου, γιατί τους έχω πάντα μέσα μου.

Όλοι αυτοί οι μεγάλοι με έχουν επηρεάσει καθοριστικά, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Έχοντας επαφή μαζί τους επί τόσα χρόνια, με κάποιους από τη νεαρή μου ηλικία, μπόρεσα να διακρίνω το αόρατο νήμα που τους ενώνει όλους μεταξύ τους. Ταυτοχρόνως κατάλαβα ότι αφού εκφράστηκε έτσι το ανθρώπινο πνεύμα, σημαίνει ότι στην ουσία δεν υπάρχει κανένα όριο για το μυαλό του ανθρώπου.

«Sky is the limit». Με τη λέξη sky εννοώ την άλλη μεριά του Πολυσύμπαντος. Για οποιοδήποτε από αυτά τα πρόσωπα, θα μπορούσα σε όποια τυχαία ώρα, σε τυχαίο χώρο και με τυχαίους ανθρώπους παρόντες, να σηκωθώ και να δώσω ολόκληρη διάλεξη για τη ζωή τους και για το έργο τους. Αυτούς είχα πάντα «παρέα» μου, και αυτούς θέλω να έχω μέχρι το τέλος. Αυτούς και πολύ λίγους φίλους.

Όταν ήμουν μικρό παιδί, μου άρεσε ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, η φιλοσοφία, και ήθελα όταν μεγάλωνα να γίνω ο Φελλίνι, ο Fitzgerald, ο Όρσον Ουέλς. Τώρα πλέον ξέρω ότι τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να με γεμίσει όσο η επιστήμη μου. Ακόμα και αν κάποιος ήταν σε θέση να με διαβεβαιώσει ότι ως συγγραφέας ή ποιητής θα γινόμουν Ρίλκε, Νίτσε ή Καμύ, ή ότι ως σκηνοθέτης θα γινόμουν Φελλίνι ή Όρσον Ουέλς, αυτό δεν θα μπορούσε να μου δώσει την ικανοποίηση που μου δίνει μια εξίσωση η οποία με φέρνει πιο κοντά στο να αντιληφθώ το Σύμπαν συνολικά και οριστικά.

Η ανταλλαγή εκπληκτικών λέξεων και η κομψή έκφραση των συναισθημάτων μας είναι υπέροχες πτυχές της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Τη δική μου ψυχή, όμως, την ελκύει πολύ πιο βαθιά η αναζήτηση αυτής της απόλυτης intelligence, η οποία θα μας πει τι είναι η Φύση.

Όλοι αυτοί οι γίγαντες των τεχνών που ανέφερα, και πολλοί άλλοι ακόμα –όπως ο Ντοστογιέφσκι, ο Σοπενχάουερ, ο Καβάφης, ο Τολστόι, ο Φρόυντ–, αναμφίβολα αντιπροσωπεύουν τεράστια ανθρώπινα μεγέθη. Όλα τα επιτεύγματά τους είναι συγκλονιστικά, όμως η ισχύς τους είναι «τοπική» και έχουν να κάνουν με τον πλανήτη Γη.

Από το βιβλίο του Δημήτρη Νανόπουλου (σε συνεργασία με τον Μάκη Προβατά) «Στον τρίτο βράχο από τον Ήλιο» – Μία ζωή, η επιστήμη κι άλλα παράλληλα σύμπαντα», Εκδόσεις Πατάκη, 2015

Πηγή : Andro.gr [https://www.andro.gr/empneusi/dimitris-nanopoulos-book/]

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΗΜΟΥΣ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ. ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΔΙΑΛΕΞΙΚΟΙ [ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΥΣ ] ΚΑΙ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ. ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ. ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΘΟΤΙ ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΜΑΤΑ ΕΠΑΡΣΗ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΥΑΛΑ. 

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Αναρτήθηκε από amethystos

========================================================

Η Ι.Μ. Πειραιώς εξέδωσε ανακοίνωση για τις δηλώσεις του καθηγητή Δημήτρη Νανόπουλου

Ένα βασικό φιλοσοφικό αξίωμα του μεγίστου των φιλοσόφων της αρχαιότητος, του Σωκράτους, είναι ως γνωστόν το «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα», δηλαδή το μόνο πράγμα που γνωρίζω είναι ότι τίποτα δεν γνωρίζω. Αναμφίβολα αυτή η οντολογική αυτογνωσία του τον ανέδειξε ως τον πλέον αξεπέραστο φιλόσοφο όλων των εποχών και αποτέλεσε τη βάση της επιστημονικής έρευνας των όντων.

Πάνω σ’ αυτή την αρχή στηρίζεται ολόκληρο το φιλοσοφικό και επιστημονικό οικοδόμημα των κατοπινών γενεών μέχρι σήμερα. Και πάνω σ’ αυτή την βασική αρχή στηρίχθηκαν όλοι οι μεγάλοι πρωτοπόροι της ανθρώπινης σκέψης και της επιστήμης , οι οποίοι διέπρεψαν και προήγαγαν την κοινωνική ζωή των ανθρώπων με τις επιστημονικές ανακαλύψεις των.
Δυστυχώς όμως στους νεώτερους χρόνους, στη Δυτική Ευρώπη του Σχολαστικισμού και της απολυτοποίησης της ανθρώπινης σκέψης, η σωκρατική αυτή αρχή παραμερίστηκε. Ο υποκειμενισμός και οι ιδεολογικές αγκυλώσεις αφ’ ενός και αφ’ ετέρου η ραγδαία και αλματώδης πρόοδος σε όλους τους τομείς της επιστήμης και ιδίως της τεχνολογίας, έδεσαν χειροπόδαρα τον σύγχρονο άνθρωπο και τον υπέταξαν στο άρμα του υπερτροφικού εγωισμού και της αυτάρκειας, έτσι ώστε να πιστέψει, ότι δεν χρειάζεται πλέον κανέναν Θεό για να ζήσει ευτυχισμένος πάνω στη γη , αφού μπορεί μόνος του να λύσει όλα τα προβλήματά του μέσω της επιστήμης και να δώσει αυθεντικές απαντήσεις σε όλα τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα περί του Θεού, του κόσμου και του ανθρώπου, στα οποία η φιλοσοφία από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα προσπάθησε να απαντήσει.

Στη θέση του Θεού τοποθέτησε τον ίδιο τον εαυτό του. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι το κεντρικό δόγμα του λεγομένου «Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού» δεν είναι τίποτε άλλο από την διακήρυξη του «θανάτου του Θεού» και την ανακήρυξη της «θεότητας του ανθρώπου»! Αυτή δε ακριβώς η αξίωσή του να τοποθετήσει τον εαυτό του στη θέση του Θεού ,υπήρξε ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο στην ιστορία της ανθρωπότητος, που σημάδεψε καθοριστικά τις περαιτέρω παγκόσμιες εξελίξεις μέχρι τις ημέρες μας.

Μεγαλόστομες διακηρύξεις μεγάλων εκπροσώπων της αθεΐας και του υλισμού, όπως του Ερνέστου Ρενάν, (1823-1892), ότι η επιστήμη θα αντικαταστήσει με την πάροδο του χρόνου τη χριστιανική πίστη, απεδείχθησαν πομφόλυγες και ονειροπολήματα. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι που μεσολάβησαν κατά την διάρκεια του 20ουαιώνος με εκατομμύρια θύματα και υλικές καταστροφές ασυλλήπτου μεγέθους, δεν μπόρεσαν να συνετίσουν δυστυχώς και να προσγειώσουν στην πραγματικότητα τον σύγχρονο άνθρωπο, ώστε να τον βοηθήσουν να συνειδητοποιήσει την ανεπάρκεια και την αδυναμία του. Αντίθετα μάλιστα. Υπάρχουν και σήμερα πολλοί σύγχρονοι επιστήμονες, οι οποίοι, αναμασούν τις ίδιες ιδεοληψίες του παρελθόντος και αποφαίνονται και για θέματα,τα οποία «ντύνουν» με το μανδύα της επιστήμης!

Μια τέτοια περίπτωση ασφαλώς πρέπει να είναι αυτή του καθηγητή της Φυσικής κ. Δημητρίου Νανόπουλου. Πριν από λίγο καιρό ήρθε στην Ελλάδα, στην παρουσίαση ενός βιβλίου του συναδέλφου του,κ. Διονυσίου Σιμόπουλου και με την ευκαιρία της αφίξεώς του έδωσε συνέντευξη στο γνωστό ιστολόγιο «thebest.gr».

Σ’ αυτή μίλησε μεταξύ άλλων και «για την ύπαρξη του Θεού, το τέλος του ανθρώπου, έτσι όπως τον ξέρουμε και τον ‘μετα-άνθρωπο’ που έρχεται, αλλά και για τους ‘φθηνούς ηγέτες’ του σήμερα» (Ιστ.Newsroomiefimerida.gr). Στην εν λόγω συνέντευξη δυστυχώς διαπιστώσαμε ότι ο ιδεολογικός κόσμος του καθηγητή κινείται στο πνεύμα και την νοοτροπία του άθεου Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Κυρίως κινείται στο ιδεολόγημα της δήθεν «ανυπαρξίας του Θεού», για την οποία βεβαίως όχι μόνο δεν αναφέρει κάποια επιστημονική απόδειξη, ένα εργαστηριακό πόρισμα, (πως θα μπορούσε άλλωστε;), αλλά εκφράζει μια δική του υποκειμενική πίστη ως δήθεν «επιστημονική θέση», κάνοντας χρήση του κύρους του, ως καθηγητού της Φυσικής! Φυσικά δεν είναι ο μόνος.

Συνάδελφοί του, όπως ο γνωστός Βρετανός εξελικτικός βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, ο οποίος «υποστηρίζει ότι σχεδόν βέβαια δεν υπάρχει ένας υπερφυσικός δημιουργός και ότι η θρησκευτική πίστη μπορεί να χαρακτηριστεί ως ψευδαίσθηση, ως μία ψευδής εμμονή και πεποίθηση»(https://el.wikipedia.org). Και ο επίσης γνωστός, «μακαρίτης» πια, Στήβεν Γουίλιαμ Χόκινγκ, ο οποίος «πρότεινε ότι η ύπαρξη του Θεού ήταν περιττή να εξηγήσει την προέλευση του Σύμπαντος».

Βεβαίως αυτοί οι δογματισμοί τους ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματική επιστήμη και αποτελούν εκφράσεις προσωπικών υποκειμενικών πίστεων, όχι μόνο διότι η ύπαρξη του υπερφυσικού είναι εντελώς αδύνατο να αποδειχτεί στα εργαστήρια της φυσικής, αλλά και διότι ανάμεσα στο φυσικό και στο υπερφυσικό υπάρχει μέγα χάσμα, το οποίο γεφυρώνει μόνον η πίστη.

Πέραν αυτών δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται μια πλειάδα ερευνητών επιστημόνων, οι οποίοι,αντίθετα με τους προηγουμένους, πιστεύουν και διακηρύσσουν, ότι η βαθύτερη κατανόηση της φύσεως του υλικού σύμπαντος, η οποία κατορθώθηκε με τις επιστημονικές ανακαλύψεις, άνοιξε νέες δυνατότητες, οι οποίες συνηγορούν υπέρ της πίστεως προς τον Θεό. Θα περιοριστούμε να παραθέσουμε χαρακτηριστικές ομολογίες τριών εξ αυτών.

Από τους παλαιοτέρους μνημονεύουμε τον Κάρολο Λιναίο, (1707-1778), ιδρυτή της νεωτέρας βοτανικής, ο οποίος έλεγε, ότι είναι αδύνατον ένας φυσιοδίφης να είναι άθεος. Και αν ακόμη αρνηθεί την αγία Γραφή και την Αποκάλυψη, δεν μπορεί να αρνηθεί την φύση, η οποία προσφέρει τα πειστικότερα επιχειρήματα υπέρ του Δημιουργού.

Από τους νεωτέρους μνημονεύουμε τον αμερικανό φυσικοχημικό Αdolph Snow, ο οποίος ομολογεί: «Συνάντησα τον Θεόν εις το άτομο της ύλης, εις τους θαυμασίους κρυστάλλους των διαφόρων στοιχείων και εις άλλα πεδία της ειδικής επιστημονικής μου έρευνας.

Ο Θεός είναι πλέον μια αληθινή πραγματικότητα δι’ εμέ, έστω και αν αδυνατώ να τον περιγράψω».

Τέλος ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας, ο διάσημος κατασκευαστής πυραύλων, ο γερμανοαμερικανός Werner fon Braun είπε σε μια συνέντευξή του: «Τοποθετώντας σταθμούς παρατηρήσεως στο διάστημα, θα μάθουμε πολύ περισσότερα πράγματα για το σύμπαν. Έτσι θα γνωρίσουμε καλύτερα τον Δημιουργό και θα αποκτήσουμε βαθύτερο αίσθημα ευθύνης απέναντι του Θεού».

Δεν θα πρέπει επίσης να παραβλέψουμε και μια άλλη πλευρά του θέματος πολύ σημαντική. Οι σημερινοί επιστήμονες παρά τις καταπληκτικές προόδους που έχουν σημειωθεί στον τομέα των φυσικών επιστημών, ομολογούν ότι αυτά που γνωρίζουμε σε σχέση με αυτά που δεν γνωρίζουμε στην υλική δημιουργία, είναι ωσάν μια σταγόνα στον ωκεανό.

Οι ερευνητές που ασχολούνται με την έρευνα του σύμπαντος, βρίσκονται μπροστά σε αλλεπάλληλες εκπλήξεις και διαπιστώνουν αδυναμία συνθέσεως και κατανοήσεως των φαινομένων. Τα νέα πειράματα που σχεδίασαν, με την ελπίδα ότι θα λύσουν τα ερωτηματικά που δημιουργήθηκαν από τα προηγούμενα πειράματα, ουσιαστικά πρόσθεσαν καινούργια ερωτηματικά! Ο Γάλλος μαθηματικός και θεωρητικός αστρονόμος Henri Poincaré,(1854 – 1912), ο οποίος συνέβαλε σημαντικά στις θεωρίες της κοσμογονίας και της Σχετικότητας, δήλωσε σχετικά: «Εις όλον το μήκος των συνόρων της επιστήμης κυματίζει η σημαία του μυστηρίου. Όσον δε τα σύνορα της επιστήμης επεκτείνονται περισσότερον τόσον και του μυστηρίου η κυριαρχία εξαπλώνεται».#

Ο κ. Ι. Γούναρης, καθηγητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Α.Π.Θ. σε σύντομο άρθρο του, εξ’αφορμής του θανάτου του μεγάλου επιστήμονος W. Heisenberg, εδήλωσε: «Οι επιστήμονες της εποχής μας έμαθαν πια να μην απαντούν με βεβαιότητα για πράγματα που δεν έχουν ελέγξει». Τέλος ο κορυφαίος φυσικός επισήμων Albert Eistein σε άρθρο του ομολόγησε την άγνοιά του με αυτά τα πολύ ρεαλιστικά λόγια: «Μπροστά στο Θεό είμαστε όλοι το ίδιο σοφοί … δηλαδή ανόητοι! Δεν γνωρίζουμε τίποτα για την φύση του Θεού, του κόσμου, του ανθρώπου. Οι γνώσεις μας δεν είναι παρά γνώσεις ενός μαθητού. Είναι πιθανό να μάθουμε κάποτε κάτι, μπορεί να μάθουμε περισσότερα από αυτά που γνωρίζουμε τώρα. Αλλά την αληθινή φύση των πραγμάτων, αυτό, δεν θα το μάθουμε ποτέ!».

Από τις παρά πάνω μαρτυρίες των μεγάλων αυτών επιστημόνων καταλαβαίνουμε, πόσο παιδαριώδεις είναι οι ισχυρισμοί του κ. Νανόπουλου, που διατυπώνει παρά κάτω, τους οποίους θεωρούμε περιττό να σχολιάσουμε, διότι οι εν λόγω μαρτυρίες που μνημονεύσαμε είναι αποστομωτικές. Λέει: «Υπάρχουν στο τραπέζι θεωρίες, μοντέλα – και δικά μου- που εξηγούν πώς έγινε ακόμα και η αρχή του σύμπαντος. Το σύμπαν είναι μία τυχαία διακύμανση από το κβαντικό κενό. Έχοντας φτάσει στο σημείο να λέμε αυτή την κουβέντα, απαντάμε σε όλα τα φιλοσοφικά ερωτήματα. Όλοι αυτοί που ψάχνουν χιλιάδες χρόνια, αυτό ήθελαν. Μπορεί να μην μπορούσαν να το εκφράσουν, αλλά αυτό ήταν … Είμαστε τυχαία γεγονότα ενός τυχαίου σύμπαντος…Για μένα ο Θεός είναι μία ανθρώπινη ανακάλυψη»!

Δεν μπορεί όμως να προσάγει καμμία απόδειξη, πως από την άλογη ύλη,την ασυνείδητη, προέκυψε ο έλλογος άνθρωπος και ακόμη ότι αρχαίοι φιλόσοφοι, όπως ο Ξενοφάνης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Αναξαγόρας, οι Στωικοί, κ.α. θεωρούσαν τον κόσμο «ένθεο ποίημα του Υπερτάτου Νου».

Περαίνοντας την αναφορά μας σε όσα είπε ο καθηγητής και με βάση τα όσα παρά θέσαμε παρά πάνω, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις όχι μόνο δεν μπορούν να ανατρέψουν την πίστη, αλλά αντίθετα συνηγορούν υπέρ της πίστεως. Κατά συνέπεια ο αθεϊσμός όχι μόνον δεν έχει καμιά σχέση με την αληθινή επιστήμη και επιστημονική έρευνα, αλλά αποτελεί την χειρότερη μορφή μονολιθικού δογματισμού. Βέβαια είναι σημαντικό να τονιστεί, ότι η χριστιανική πίστη δεν στηρίζεται στην επιστήμη. Δεν έχει ανάγκη από τη επιστημονική έρευνα. Έχει δικά της θεμέλια, αιώνια και ασάλευτα.

Αντίθετα,εκείνο που χαρακτηρίζει την επιστημονική έρευνα, είναι το συνεχώς μεταβαλλόμενο των πορισμάτων της. Μια θεωρία που μέχρι χθες ήταν η τελευταία λέξη της επιστήμης, σήμερα έχει ανατραπεί από άλλη και η προηγούμενη θεωρείται ξεπερασμένη. Επίσης τα τεράστια κενά, τα συνεχώς πολλαπλασιαζόμενα ερωτηματικά, τα αμέτρητα άγνωστα, που ανοίγονται μπροστά της μετά από κάθε νέα ανακάλυψη, σε ποια συμπεράσματα μας οδηγούν;

Σε ποία άλλα, παρά στο ότι η επιστήμη είναι αδύνατο να υποκαταστήσει την πίστη και να αποτελέσει ασάλευτο στήριγμα στην πολυκύμαντη ζωή του συγχρόνου ανθρώπου;Το μόνο ασάλευτο στήριγμα του ανθρώπου ήταν, είναι και θα παραμένει στους αιώνες ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνες» (Εβρ.13,8)».

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

=======================================================

Αλήθειες από τον Ζήσιμο Λορεντζάτο

Αλήθειες από τον Ζήσιμο Λορεντζάτο*

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Στις 3 Φεβρουαρίου ήταν η επέτειος του θανάτου του Ζήσιμου Λορεντζάτου  (1915-2004). Βιογράφοι του τον αναφέρουν ως συγγραφέα, λογοτέχνη και κριτικό. Αυτές είναι οι τυπικές ασχολίες του. Στην ουσία ήταν μεγάλη η προσφορά του στα ελληνικά γράμματα και στην ιδιοπροσωπία μας. Ως άνθρωπος ήταν διακριτικός και απλός στη ζωή, λεπτός και ευγενής στους τρόπους και ως συγγραφέας διακρίθηκε για την περισσή αξιοπιστία και υπευθυνότητα στο γράψιμό του.

            Για τον σκοπό του περάσματός  μας από τη ζωή αυτή γράφει: «Το μέγιστο που μπορείς να γίνεις μια μέρα για τον τόπο σου είναι μια καλή πυξίδα». Και σε άλλο σημείο σχολιάζει: «Όποιος είναι κάτι, ξέρει πως δεν είναι τίποτα. Βεβαιότητα. Όποιος δεν είναι τίποτα, νομίζει πως είναι κάτι. Αβεβαιότητα».

Και για την κρίση και παρακμή που διέρχεται ο λαός μας εδώ και δεκάδες χρόνια υπενθυμίζει τα λόγια του καθηγητού Βασιλείου Τατάκη, που τα είχε γράψει το 1937: «…πίστευαν βαθιά πως η κρίση ήταν μόνο, ή κυρίως, οικονομική. Το στάδιο αυτό το περάσαμε. Είμαστε πιο έτοιμοι τώρα να δούμε πως η κρίση θρονιάζει μέσα μας».

            Για την επανάσταση του 1821 ο Λορεντζάτος σημειώνει τα ακόλουθα: «Αναμφισβήτητα έγινε μια παραποίηση στο πρόσωπό μας ύστερα από το 1821. Μπορεί απαραίτητη, αυτό δεν το ξέρω. Το ελληνικό ποτάμι βγήκε από την κοίτη του. Πού πάει και αυτό δεν το ξέρω. Ο Τούρκος ήταν πρωτόγονος, αλλά δεν άγγιξε την ψυχή μας. Τη μεγαλύτερη ζημιά την έκανε ο φαναριώτης λακές του. Και οι περισσότεροι Έλληνες γραμματιζούμενοι μέσα και έξω από την Ελλάδα. Χάνομε τον αέρα που τον είχαν απέναντι στους ξένους ο Κολοκοτρώνης ή ο Μακρυγιάννης…Το ριζικό μας εμάς των φτωχών ή μικρών λαών…μετριέται διαφορετικά. Και στη ζυγαριά βαραίνει για εμάς πολύ ο Μακρυγιάννης ή οποιαδήποτε κυρά Γιάνναινα καθισμένη στο κεφαλόσκαλο με τη ρόκα της. Πνευματικότητα χρειαζόμαστε. Καλλιέργεια χρειαζόμαστε. Ο ψυχισμός μας ή το πνεύμα μετράει εμάς των αδύναμων, που δεν μετράει η γροθιά μας…».

            Ο Λορεντζάτος είναι πεπεισμένος ότι ο Έλληνας χωρίς την πίστη και τη γλώσσα του πέφτει στην ανυπαρξία: «Χωρίς την πίστη μου και χωρίς τη γλώσσα μου – τα δύο αυτά υπερατομικά κρατήματα ή κερκέλια – πέφτω…πέφτω…πέφτω στο κενό, όχι στο φυσικό κενό που προβλημάτιζε τον Πασκάλ,…μήτε στο κενό της φιλοσοφίας, που το απόστεργε (σημ. γρ. αποδοκίμαζε) ολότελα ο Λάϊμπνιτς, αλλά πέφτω…πέφτω…πέφτω στην άβυσσο την πνευματική την άπατη (αν τέτοιο πράμα υπάρχει πουθενά)».

Για να μην πέσει σε αυτό το κενό ο Λορεντζάτος υπογραμμίζει: «Γεννήθηκα, έζησα και θα πεθάνω στην πίστη των πατέρων μου, στην πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Των αγίων πατέρων ημών….» και προτείνει ως διέξοδο στην παρακμή μας να εγκαταλείψουμε τους δήθεν προοδευτισμούς και να αναζητήσουμε την αλήθεια της ύπαρξής μας.- 

*Οι αναφερόμενες σκέψεις του Ζήσιμου Λορεντζάτου γράφονται στο βιβλίο του «Collectanea», Έκδ. «Δόμος», Αθήνα, Β΄  Έκδ. Σεπτέμβριος 2009

ΑΚΤΙΝΕΣ: Αλήθειες από τον Ζήσιμο Λορεντζάτο (aktines.blogspot.com)

===============================================