π. Πέτρος Χιρς – Πνευματικά τα αίτια της αίρεσης, δεν γεφυρώνεται το χάσμα με διάλογο.

Ομιλεί ο π. Πέτρος Χιρς

ΟΙ ΙΟΥΔΑΪΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

Φρονώ ότι πολλοί άνθρωποι δεν σκέφτονται ότι ακόμη και στην εποχή των Αποστόλων είχαμε γνωστικούς και χιλιαστές και άλλους αιρετικούς που εναντιώνονταν στην Εκκλησία. Πάντα έτσι ήταν. Είχαμε τους Ιουδαϊστές που κυνηγούσαν τον Παύλο. Και οι άνθρωποι σήμερα, οι οποίοι επί το πλείστον δεν είναι πολύ ευαίσθητοι στα ζητήματα της Πίστεως, θα έτρεχαν μακριά από την σύγχρονη παναίρεση του οικουμενισμού εάν κατανοούσαν την ευαισθησία που έδειχναν οι Απόστολοι στις διδασκαλίες των αιρετικών και την παρουσία των αιρετικών.

Να δώσω ένα παράδειγμα …πόσο περισσότεροαπέρριψε ο Παύλος τους Ιουδαϊστές οι οποίοι με τα σημερινά στάνταρ δεν θα θεωρούνταν καθόλου μεγάλοι αιρετικοί. Στην πραγματικότητα θα συμμετείχαν ενεργά στην οικουμενική κίνηση και θα θεωρούνταν κοντινοί με τους Ορθοδόξουςεπειδή οι διαφορές τους δεν (θα) ήταν μεγάλες -αποδέχθηκαν τον Χριστό. Εννοώ, ήταν όντως σημαντικές οι διαφορές αλλά μέσα στο σύγχρονο πλέγμα των διαφορών πιθανότατα να θεωρούνταν μικρές.

Ο Παύλος όμως λέει για αυτούς… για παράδειγμα, εκείνους που ήθελαν να διατηρήσουν την περιτομή και άλλες διδασκαλίες της Παλαιάς Διαθήκης, που ήταν αφοσιωμένοι σε πράγματα τα οποία η Εκκλησία έκρινε περιττά, πεπληρωμένα, ότι ήταν τύποι, ότι είχαν εκπληρωθεί στο Βάπτισμα και στον Χριστό οπότε δεν χρειαζόταν να παραμείνουν.Η επιμονή τους αυτή να τα διατηρήσουν θα μπορούσε σήμερα να χαρακτηρισθεί ως κάτι επιφανειακό, αλλά ο Απόστολος Παύλος λέει ότι κηρύττουν έτερο Ευαγγέλιο.

Απέχει τόσο πολύ από αυτά που ακούμε σήμερα με την οικουμενική κίνηση, που λένε να γεφυρώσουμε τις διαφορές μας, να βρεθούμε μαζί, ότι μπορούμε να ανακαλύψουμε ότι έχουμε πολλά κοινά στοιχεία, να κοιτάξουμε τις ομοιότητες. Την δεκαετία του 1960 πέταξαν τις διαφορές (για) να κάνουν διάλογο που θα επικεντρωθεί στα κοινά, την στιγμή που ο Απόστολος Παύλος και ο Απόστολος Ιωάννης δεν το έκαναν αυτό. Δεν πλησίασαν τους αιρετικούς να τους πουν «ας μιλήσουμε, ας κάνουμε διάλογο, ας το λύσουμε». Μακριά από αυτά. Και ο λόγος ήταν επειδή κατάλαβαν την φύση της αίρεσης…

Το χάσμα που ανοίγει η αίρεση δεν πρόκειται να γεφυρωθεί πάνω σε κάποιον ορθολογικό διάλογο γιατί το πρόβλημα είναι βαθιά πνευματικό. Είναι η υπερηφάνεια και η αλαζονεία του αιρετικού. Εάν δεν έρθουν λοιπόν σε συντριβή, μετάνοια και ταπείνωση και δεν κατανοήσουν την εξουσία του Χριστού στην Εκκλησία Του, τότε δεν πρόκειται να υπάρξει καμμία πρόοδος με συζητήσεις για τις πτυχές του δόγματος.

Οι Απόστολοι δεν έκαναν τέτοια προσέγγιση, ούτε και οι Άγιοι στην αρχαία Εκκλησία έκαναν τέτοια προσέγγιση. Ο Τερτυλλιανός για παράδειγμα που είναι εκπρόσωπος αυτής της περιόδου και των απόψεων των Χριστιανών, πριν εκπέσει, λέει για παράδειγμα για τα ιερά κείμενα ότι δεν ανήκουν στους αιρετικούς αλλά ανήκουν στην Εκκλησία και ότι δεν υπήρχε νόημα να εισέλθει σε οιονδήποτε διάλογο με όσους δεν αποδέχονται την εξουσία των Αγίων στην Εκκλησία.

-https://www.youtube.com/watch?v=NEDKhlpHdKQ The Orthodox Ethos

μετάφραση ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Ψευτοδεξιά & ψευτοαριστερά,θεωρεῖες, χειραγώγησις τῆς μάζας καί ἐξουσιαστές …

ΨΕΥΤΟΔΕΞΙΑ & ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΟΙΗΣΗ

ΨΕΥΤΟΔΕΞΙΑ Γράφει ο Βαρώνος Μυνχάουζεν

Τι είναι δεξιά ; Είναι ένας πολιτικός χώρος, ή μάλλον ορθότερα ένα γενικό πνεύμα με τη πλατωνική έννοια ;

Η Δεξιά  ως έννοια είναι μέρος της Τετρακτύος του Πυθαγόρα για όλα τα καλά και θετικά. Η Αριστερά είναι για τα αντίθετα αυτών. Ο όρος δεξιά χρησιμοποιείται από τον συγγραφέα για να περιγράψει κατανοητά μία μεταφυσική έννοια, ένα πνεύμα που βρίσκει επαφή στη ζωή, σε συμπεριφορές  αλλά ακόμη και σε πολιτικά μορφώματα.

Ως γνωστόν, η αριστερά ελέγχει τα πάντα σχεδόν στο δυτικό κόσμο, το πρόβλημα όμως γίνεται ακόμη πιο σοβαρό όταν αυτή παίρνει δεξιό προσωπείο. 

Για να γίνει η διαφορά αυτή κατανοητή θα παρουσιαστεί συνοπτικά η δεξιά θέση καθαρή και συνοπτικά η διαφορά της καθαρής από της φαύλης. Στο αριστερό μέρος είναι η ψευτοδεξιά στο δεξί η δεξιά

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει ποιες είναι βασικές διαφορές. Δεν εξηγεί όμως τη πηγή τους, αλλά μπορεί να τη φανερώσει η μελέτη του. Αυτή η πηγή είναι η μεταφυσική υπόσταση, τίποτα δε γίνεται για τον άνθρωπο, τα πάντα γίνονται για το θείο, σημασία έχει το μετά και όχι το τώρα. Αυτή είναι η βάση της δεξιάς, επειδή μόνο έτσι μπορεί να εμποδιστεί η διαλυτική δραστηριότητα.

Το πρόβλημα της ψευτοδεξιάς είναι πως δέχεται τις βάσεις της αριστεράς ως αληθείς και τις μεταφράζει σε δεξιό πρότυπο. Δηλαδή ο Λιμπερταριανισμός, ή οικονομικός φιλελευθερισμός δεν είναι με τίποτα δεξιός γιατί τον νοιάζει μόνο η ελευθερία της συσσώρευσης του χρήματος, φαίνεται δεξιός γιατί πιστεύει στην υπευθυνότητα και στην ανισότητα, αλλά όχι στο υπερβατικό και στην ύπαρξη της κοινωνίας.

Άλλο παράδειγμα: ο Καπιταλισμός ή Κεφαλαιοκρατία, δεν είναι δεξιά θέση, είναι καθαρά αριστερή γιατί την νοιάζει μόνο η συσσώρευση κεφαλαίων (χρημάτων). Ουσιαστικά την ενδιαφέρει και πάλι η ύλη, η ελευθερία και το χρήμα, τα ίδια πράματα που  απασχολούν και την αριστερά. Η διαφορά είναι ότι η αριστερά επιζητεί τη πλήρη διάλυση των πάντων, και της ύλης και της ελευθερίας και του χρήματος.

Αυτό όμως δε σημαίνει πως η ψευδοδεξιά μπορεί να τα βγάλει πέρα με την αριστερά, δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει γιατί πιστεύει ουσιαστικά στα ίδια πράγματα. Πρέπει να στραφεί και εναντίον του εαυτού της για να την αντιμετωπίσει. Για αυτό το λόγο παρατηρείται το φαινόμενο τα συντηρητικά κόμματα να υιοθετούν τη παλιά ιδεολογία των προοδευτικών· παίζουν ένα παιχνίδι που δεν γίνεται να κερδίσουν.

ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΟΙΗΣΗ

Στο άνωθεν άρθρο μας παρουσιάσθηκε η ψευτο-δεξιά. Στο παρόν θα αναλυθεί το φαινόμενο της ψευτο-αριστεράς και της αριστεροποίησης. Πριν όμως από αυτά, θα δειχθεί ο λόγος για τον οποίο απαντώνται αυτά τα φαινόμενα, πράγμα που θα κάνει κατανοητό το ρόλο τους στη διαλυτική δραστηριότητα.

Εισαγωγή

Η αριστερά (από όσα έχουν παρατηρηθεί) είναι ένα «πνεύμα» το οποίο δεν έχει καταφέρει να εκφραστεί στην ιστορία με ιδιαίτερα καθαρό τρόπο. Η βάση των ιστορικών του πιστεύω είναι ότι υπάρχει μόνο παρόν. Αυτό μεταφράζεται κοσμολογικά με το αέναα υπάρχων σύμπαν, ένα σύμπαν που δε δημιουργήθηκε αλλά πάντοτε υπήρχε και θα υπάρχει. Αυτό σημαίνει το εξής:  όλη η ιστορία είναι παρόν (λαμβάνεται η κοσμολογία των βράνων ή μεμβράνων).

Δηλαδή, πρέπει να πείσει ότι  (η αριστερά) πάντα υπήρχε ως ιδέα ή μέσα σε ιδέες και λαούς. Αυτό συμβαίνει και επειδή είναι διεθνιστική. Οποιοδήποτε σύστημα φιλοσοφικό ή θρησκευτικό εμφανίζει έστω και μία φράση που το κάνει να φαίνεται αριστερό αυτό πρέπει να είναι και αριστερό. Μπορεί επίσης να γίνει και η εξής παρατήρηση: ενώ η ψευτοδεξιά νοείται δεξιά από τους υποστηρικτές της, η ψευτοαριστερά ΔΕΝ νοείται αριστερά από τους υποστηρικτές της.

Η αριστεροποίηση από την άλλη είναι το αποτέλεσμα της αριστερής κυριαρχίας. Επειδή δεν είναι εύκολο να αλλάξεις τις θέσεις ενός ολόκληρου λαού, αλλάζεις αυτές των πιστεύω του ή καλύτερα των θεσμών που τα εκπροσωπούν. Έτσι πλέον έχεις τους θεσμούς να προωθούν την αριστερά, όταν τεχνικά είναι εναντίον αυτής. Ως παράδειγμα μπορεί να αναφερθεί το δεύτερο συμβούλιο του βατικανού, στο οποίο φιλελευθεροποιήθηκε η καθολική εκκλησία και τα δόγματά της.

Αυτό που θα ακολουθήσει, δεν είναι μία πλήρη καταγραφή των φαινομένων αυτών, γιατί αυτή θα απαιτούσε τη συγγραφή ολόκληρου βιβλίου. Αυτό που θα γίνει είναι απλά να παρουσιαστούν μερικές εκφράσεις των φαινομένων.

                                               Πτωχολατρεία/Πενία

Τι είναι η πτωχολατρεία ή αγγλιστί miserabilism; Είναι ένα πιστεύω το οποίο θεωρεί ότι όσοι είναι πτωχοί έχουν πάντα το ηθικό δίκαιο, ταυτοχρόνως επιζητείται η προσομοίωση της φτώχειας, γιατί δίνει το ηθικό δίκαιο.

Η πενία από την άλλη είναι ένας τρόπος, μάλιστα πολλές φορές απαραίτητος, για την επίτευξη της ευσέβειας, παρατηρούμενη και στις προχριστιανικές θρησκείες. Ο σκοπός της είναι να αποκόψει τον άνθρωπο από τα υλικά αγαθά, και όχι να τον κάνει φτωχό.

Ειδοποιός διαφορά: Η πτωχολατρεία δίνει το ηθικό δίκαιο σε όσους ανακηρύσσονται φτωχοί, όχι απαραίτητα και άμα είναι, η πενία αποτελεί ένα μέρος στην αποδέσμευση από τις υλικές ανάγκες και συγκεκριμένα τα υλικά αγαθά, πτωχεύει ο άνθρωπος επειδή απαρνείται τα υπάρχοντά του. 

Πολυπολιτισμός/Πολυεθνισμός

 Πολυπολιτισμός είναι ένα παράγωγο της αριστερής σκέψης, που βασίζεται στο πιστεύω ότι η ανάμειξη των πολιτισμών θα επιφέρει τη δημιουργία ενός πολιτισμού που θα έχει τα καλύτερα χαρακτηριστικά όλων. Αυτό εφαρμόζεται με την ανάμειξη των ανθρώπων ώστε να επιτύχει το μπόλιασμα του πολιτισμού.

Αυτό η αριστερά το έβλεπε ως στοιχείο, αρχαίων αυτοκρατοριών οι οποίες είχαν πολλά έθνη κάτω από αυτές. Οι αυτοκρατορίες ανέκαθεν ήταν πολυεθνικές χρησιμοποιούσαν μάλιστα και τους διάφορους λαούς που κατοικούσαν μέσα.

Ειδοποιός διαφορά: Οι λαοί των αυτοκρατοριών είχαν δικές τους επαρχίες που ζούσαν ξεχωριστά από τους άλλους, ώστε ο πολιτισμός κανενός δε καταργούνταν. Βέβαια υπήρχε ο ανώτερος πολιτισμός, του λαού που έφτιαξε την αυτοκρατορία και αυτός κατά κύριο λόγο ασκούσε επιρροή στους υπόλοιπους. 

Ανεκτικότητα/Ελεημοσύνη

Η ανεκτικότητα λέει πως την όποια κακιά, ανήθικη, αισχρή ή υποτιμητική συμπεριφορά πρέπει να την ανεχθείς επειδή το οφείλεις ως πολιτισμένος άνθρωπος.

Η ελεημοσύνη είναι η ικανότητα της συγχώρεσης, δηλαδή: άμα κάποιος έσφαλε εναντίον σου, το μετάνιωσε και αποφάσισε να μην φερθεί πάλι άσχημα, πρέπει να τον συγχωρήσεις.

Η ειδοποιός διαφορά: Είναι στάση ενέργειας η ελεημοσύνη, η ανεκτικότητα – απάθειας. Στη μία αλληλοεπιδράς με τον κόσμο στην άλλη τον αγνοείς. 

Συμπέρασμα

Από αυτά που έχουν παρουσιασθεί μπορεί να γίνει κατανοητό το αποτέλεσμα της ψευτοαριστεράς και της αριστεροποίησης. Αντιστοίχως η πρώτη δίνει μία βάση θεωρητική και η δεύτερη μία πρακτική.

Πρέπει να τονισθεί πως στη ψευτοαριστερά δεξιά φαινόμενα χαρακτηρίζονται ως αριστερά από τους αριστερούς. Η αριστεροποίηση είναι η προώθηση αριστερών ιδεών σε δεξιά πρότυπα, νοθεύοντάς τα και έπειτα χρησιμοποιώντας τα για έμμεση ιδεολογική κατήχηση.

Η ψευτοαριστερά επιτρέπει την αριστεροποίηση, καθώς και τη δημιουργία πολιτισμικής επιρροής με το να δείξει πως οι ιδέες της δεν είναι ξένες και μη εφαρμόσιμες. Με το επόμενο στάδιο, της αριστεροποίησης, επιτυγχάνεται η απάθεια των αντί-αριστερών δυνάμεων σε μία χώρα.

Το αποτέλεσμα είναι η πλήρης απλοποίηση των πάντων, η αφαίρεση της σκέψης από τη φιλοσοφία, της θεολογίας από τη θρησκεία και της προσοχής από την οικονομία.

Ἀπό : Θεόδοτος 

Σουάμπ,Σαμαρᾶς,Μητσοτάκης 1992 ( φωτό)

Πέρα ἀπό τό φιλοσοφικό μέρος τοῦ θέματος ὑπάρχει κάτι πού πραγματικά παίζουν στά δάχτυλα οἱ ἐξουσιαστές μας : ἡ χειραγώγησις τοῦ κόσμου. Καί αυτό δέν εἶναι κάτι καινούργιο.Εἶναι τόσο παλαιό ὅσο καί ἡ καταγωγή τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν. Οἱ ἔξυπνοι ἴσως καί πονηροί,παρατηροῦσαν τήν φύσιν.

Γιατί τό πρόβατο φοβᾶται τόν λύκο καί πέφτει στά σαγόνια του; Διότι τό ἔρμο τό πρόβατο δέν ἔχει τά δόντια τοῦ λύκου καθότι μηρυκαστικό. Συνεπῶς ὁ ἔξυπνος ξέρει πώς θά ἐπιβληθῇ ἐκείνου/ων πού ὑστεροῦν κατά τί νοητικῶς ἤ διότι οἱ περιστάσεις τόν ἔκαναν ἔτσι. Τό ἴδιο θά συμβῆ μέ τόν πονηρό ἀλλά ὄχι ἀπό ἐξυπνάδα. Κυρίως ἡ ἐπίγνωσις τοῦ ὅτι ὑστερεῖ σέ γνώσεις,τόν ἔχει κάνει ἀκραία ἐπιφυλακτικό καί συνεπῶς πιό μετρημένο,ὑπολογιστικό καί ἐν τέλει κερδισμένο. 

Κάπως ἔτσι ἐξελίχθηκε ὁ χαρακτῆρας τοῦ «ἐξουσιαστή». Καί νομίζω πώς δέν εἶναι καθόλου δύσκολο νά διακρίνῃ κανείς ποιός θά μποροῦσε νά εἶναι σήμερα ὁ ἔξυπνος καί ποιός ὁ πονηρός. Ἴσως νά ἔχουν ταυτιστεῖ καί οἱ δύο…

Ὅλα τά ἄλλα εἶναι θεωρεῖες γιά νά θολώνουν καί νά μπερδεύουν τό μυαλό τῶν συντριπτικά πολλῶν,τῆς μάζας ὅπως τήν λένε αὐτοί,ὥστε νά μήν μπαίνῃ σέ τέτοια θέματα καί νά τά θεωρῇ «ψιλά γράμματα»,κτῆμα τῶν ὁλίγων,τῆς «ἐλίτ»

Σουάμπ,Παπανδρέου,Ὀζάλ. Νταβός 1987 καί «μή πόλεμος» ( φωτό)

Κι᾿ὅμως εἶναι ὅλα τόσο ἁπλά ! 

Σήμερα βρισκόμαστε ἀκριβῶς σέ ἕνα τέτοιο σημεῖο ὅπου οἱ ἐξουσιαστές παίζουν τό μεγαλύτερο καί πιό οὐσιαστικό παιχνίδι τους. Τῆς ἀπολύτου κυριαρχίας ἐπί τοῦ ἀνθρώπου ! Μέ τήν μορφή τοῦ κομμουνισμοῦ βεβαίως,ἀφοῦ δέν θέλουν πλέον νά ἀφήσουν κυριολεκτικῶς τίποτα στά χέρια του ( τοῦ άνθρώπου).

Πῶς τό λέει καί τό ξαναλέει τό Παγκόσμιου Οἰκονομικό Φόρουμ τοῦ διασυμπαντικοῦ Κλάους Σουάμπ : 2030,δέν μοῦ ἀνήκει τίποτα καί ἡ ζωή ποτέ δέν ἦταν καλλύτερη ! 

Ναί,δέν θ᾿ ἀνήκει τίποτα στόν ἄνθρωπο,ἀλλά συνάμα θά εἶναι καί ὑπό τόν ἀπόλυτο ἔλεγχο γιά τά πάντα πού θ᾿ἀφοροῦν τήν μίζερη ζωἠ του…

Σουἀμπ καί μέ Κάρολο φωτό)

Ἡ Πελασγική

==========================================

ΠΕΡΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

 Η αίρεση πού κόστισε τα περισσότερα δεινά στην εκκλησία είναι η αίρεση τής Ιστορίας. Ισχυρίζεται πώς ο Χριστός ενανθρώπησε και μπήκε στην ιστορία αφήνοντας το μήνυμά Του, μήνυμα αγάπης, ειρήνης και ενότητος.

Εμείς προσλαμβάνοντας δημιουργικά το μήνυμα αυτό πορευόμαστε πρός τα έσχατα όπου μάς ξαναπεριμένει. Πορευόμαστε δημιουργικά οικοδομώντας το μέλλον σιγά – σιγά και καλύπτοντας το κενό πού μάς χωρίζει από τα έσχατα. Ο Χριστός δέν δρά πιά στην ιστορία όπως δρούσε παλιά ο καλός θεός , διότι μάς άφησε τούς νόμους τής ιστορίας βάσει τών οποίων θα αντικαταστήσουμε τον παληό θεό σάν βοηθοί του. Ο ΘΕΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΜΑΣ.

Εκτός από το Βατικανό και τίς προτεσταντικές εκκλησίες πού επινόησαν πρώτοι τον ιστορικό μας προορισμό αλλά αφομοιώθηκαν τελικώς από τίς δυνάμεις τού πολιτισμού , δημιουργώντας την γνωστή εκκοσμίκευση , το μήνυμα τού Χριστού , δηλ. την ιστορική κακοδοξία , προσπάθησαν να εκμεταλλευθούν και πάμπολες ιδεολογίες , οι οποίες επιθυμούσαν και επιθυμούν να κατευθύνουν τήν ιστορία στά δικά τους έσχατα .

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ.


Η κακοδοξία αυτή δημιουργήθηκε επειδή αφήνουμε έξω από την ιστορία τής σωτηρίας μας την Θεοτόκο και την ιστορία της ενανθρωπήσεως. Το γενεαλογικό δένδρο τού Κυρίου μάς φανερώνει πώς ο Κύριος δέν προσέλαβε τίποτε από την πτώση τού ανθρώπου, δέν προσέλαβε τίποτε από όσα δημιούργησε ο άνθρωπος με την συνέργεια τού εωσφόρου, διότι ο μόνος νόμος πού κινεί την ιστορία τών ανθρώπων είναι η υπερηφάνεια και τα πάθη με τα οποία νεκρώνει τήν ψυχή και το σώμα. Ο Κύριος ολοκληρώνει τούς προφήτες και τον Νόμο Του. Δέν ήλθε σε καμία σχέση με τούς ερμηνευτές τού νόμου Του, τούς φαρισαίους.

Ο Κύριος πραγματοποίησε μιά δεύτερη Δημιουργία και οργάνωσε μιά άλλη Ιστορία την οποία και μάς προσέφερε. Tην ιστορία τής Σωτηρίας μας, τήν Εκκλησία. Σ’ αυτή την Ιστορία είμαστε όλοι μας καλεσμένοι να εισέλθουμε και να ζήσουμε εγκαταλείποντας την δική μας ιστορία. Από τη ζωή και την περιπέτεια μέσα στούς δρόμους τής Εκκλησίας έχουμε πληροφορίες από τούς Αγίους οι οποίοι έπαθαν τη Σωτηρία και κατέκτησαν τίς υποσχέσεις τού Κυρίου. Πληροφορίες αποσπασματικές, ενθαρρυντικές, φωτεινές πού μάς καλούν με τη σειρά τους, στην εν Χριστώ Ζωή η οποία είναι ένα μυστήριο πού παίρνει τη θέση τού μυστηρίου τού θανάτου.

Στό blog Άσμα – Ασμάτων, μπορούμε να βρούμε αυτή την μοναδική εμπειρία της νεαρής Μάρως Βαμβουνάκη : 

Τότε ήταν που πρώτη μου φορά άκουσα τον ιερέα και τον θεολόγο να μιλούν για άλλα . Να λένε πως , εκείνη την ώρα που δείχνει καταδικασμένη και φριχτή , ένας ετοιμοθάνατος άνθρωπος μπορεί να βιώνει την πιο συνταρακτική εμπειρία της ύπαρξής του . Την πιο ανεκδιήγητη κατανόηση του δικού του αινίγματος . Πως κανένας δεν δικαιούται να επέμβει σ’ αυτό το μυστηριώδες πέρασμά του από το εδώ στο αλλού . Από το γνωστό στο άγνωστο , από το ορατό στο άφαντο . Πως κανείς ποτέ , κανείς επιστήμονας , κανείς γιατρός , κανείς αγαπημένος συγγενής που συμπάσχει , δεν μπορεί ποτέ να γνωρίζει το τι ακριβώς ζει ο άλλος . Δεν μπορεί λοιπόν να αποφασίσει !

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟ ΑΛΛΟΥ , ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ , ΔΙΟΤΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ .

Δυστυχώς μαζί με την κακοδοξία τής ιστορίας επιβιώνει και η Φαρισαϊκή ερμηνεία τού Νόμου . Ο σύγχρονος φαρισαϊσμός είναι εγκατεστημένος στά σύνορα Ιστορίας και Σωτηρίας και δέν επιτρέπει σε κανέναν δυστυχή ούτε να περάσει απέναντι ούτε να ζήσει ανάμεσα στούς ανθρώπους. Διακατέχεται από βαθύ μίσος και γιά τον κόσμο πού ζεί φυλακισμένος στην απουσία και γιά τούς ανθρώπους πού κέρδισαν την ελευθερία. Καί ενώ η εκκοσμίκευση σκοτώνει τον άνθρωπο, ο σύγχρονος Φαρισαϊσμός συνεχίζει να σταυρώνει τον Κύριο.

Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από amethystos

======================================================

Αν ο Φαρισαίος είχε τάμπλετ…

Ηλίας Λιαμής, Σύμβουλος Ενότητας Πολιτισμού / ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Αγαπημένη μου κατηχήτρια,/Αγαπημένε μου κατηχητή,

Την Κυριακή αυτή ανοίγει το Τριώδιο. Πρόκειται για μια περίοδο προετοιμασίας πριν τη μεγάλη Σαρακοστή. Ανοίγει ο δρόμος προς την αναστάσιμη χαρά. Μια χαρά όμως που θα κερδηθεί μέσα από κόπο, μέσα από θυσία, μέσα από τον πιο οδυνηρό πόνο που δεν είναι άλλος, από το χτύπημα του εγωισμού μας. Αυτού του μεγάλου δυνάστη της ψυχής μας που σε κάθε εποχή ξέρει να παγιδεύει με χίλιους δυο τρόπους, άλλοτε εμφανιζόμενος με διάθεση επιθετική και ανταγωνιστική και άλλοτε κρυπτόμενος πίσω από προσωπείο ευσεβείας και καλοσύνης.

Η περικοπή αποκαλύπτει σήμερα ένα πάθος ριζικό, αλλά και παθογόνο, δηλαδή πρόξενο, γεννήτορα πλήθους άλλων παθών: Τον εγωισμό, που παίρνει πολλά και διάφορα ονόματα: Υπερηφάνια, αλαζονεία, έπαρση, εγωκεντρισμός.

Πίσω από όλα αυτά τα ονόματα, πάντα η ίδια ανάγκη του πεσμένου ανθρώπου: Να γίνει ο εαυτός του το κέντρο του κόσμου και όλα, από εκεί να ξεκινούν και εκεί να καταλήγουν. Από την πρώτη στιγμή της πτώσης στον Παράδεισο μέχρι της συντέλειας του αιώνος, πάντα το ένα, το μεγάλο, ίσως και το μοναδικό αμάρτημα: Η εκθρόνιση του Θεού Πατέρα απ’ την ανθρώπινη ψυχή και η στέψη του εαυτού μας ως θεού.

Σήμερα ο Φαρισαίος φαίνεται να προσεύχεται. Στον 11ο όμως στίχο της περικοπής, τρεις λέξεις («σταθείς προς εαυτόν») μας φανερώνουν την κρυμμένη αλήθεια: Προσευχόμενος, δεν βάζει ο Φαρισαίος ενώπιόν του τον Θεό ως αποδέκτη της προσευχής του ! Ενώπιόν του στέκει ο θεοποιημένος εαυτός του . Αυτόν υμνεί, αυτόν ευχαριστεί, αυτόν δοξάζει.

Δεν τα αναφέρω όλα αυτά για να ανάψω μέσα σου το θυμό ή την περιφρόνηση μπροστά σε μια τόσο μεγάλη υποκρισία. Σκοπό έχω περισσότερο να σε καλέσω να δούμε μαζί την φαρισαϊκή δυστυχία. Σκέψου λίγο την τραγωδία του Φαρισαίου αλλά και την τραγωδία όλων των οπαδών του μέσα στην ιστορία ! Κοίτα το άγχος του, την ανασφάλεια του, την ανάγκη του να αποκτήσει θαυμαστές, οπαδούς, φόλοουερς της ευσέβείας του. Δες την πείνα του για αναγνώριση, για αποδοχή. Λυπήσου για το κατάντημα του, αυτού και κάθε ομοίου του, να κραυγάζει στο μέσον του ναού, στο μέσον της αγοράς και, στις μέρες μας, στο μέσον των μεγάλων εκδηλώσεων ή του διαδικτύου:

«Θαυμάστε με, αποδεχτείτε με, αγαπήστε με. Χωρίς εσάς δεν έχω εαυτό, χωρίς το θαυμασμό σας είμαι άδειος, κενός, ανύπαρκτος, δυστυχής. Αν δεν είμαι ο πρώτος προσκεκλημένος στις συνάξεις σας, ταράζομαι. Αν προτιμήσετε άλλον για να συνεργαστείτε, δεν βρίσκω γαλήνη. Αν επαινέσετε κάποιον μπροστά μου, τον εχθρεύομαι γιατί δεν είμαι εγώ».

Ας διαβάσουμε όμως και την παραβολή (Λκ. 18, 10-14):

10 « Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος κι ο άλλος τελώνης. 11 Ο Φαρισαίος στάθηκε επιδεικτικά κι έκανε την εξής προσευχή σχετικά με τον εαυτό του: “Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ που εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους άρπαγας, άδικος, μοιχός, ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη. 12 Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στο ναό το δέκατο απ’ όλα τα εισοδήματά μου”. 13 Ο τελώνης, αντίθετα, στεκόταν πολύ πίσω και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: “Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό”. 14 Σας βεβαιώνω πως αυτός έφυγε για το σπίτι του αθώος και συμφιλιωμένος με το Θεό, ενώ ο άλλος όχι· γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, κι όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί».

Αγαπημένη μου κατηχήτρια,

Αγαπημένε μου κατηχητή,

Αν με τους μαθητές σας καταφέρετε μαζί να εντοπίσετε το μέγα πρόβλημα του Φαρισαίου, δηλαδή την ακόρεστη δίψα του για έπαινο και θαυμασμό , νομίζω πως θα λάβετε πολύ εύστοχες αλλά και διασκεδαστικές απαντήσεις αν κατόπιν τους ζητούσατε να αναρωτηθούν , τι θα έκανε σήμερα ο Φαρισαίος με ένα tablet ή ένα κινητό . Ποιος ξέρει ;

Ίσως να έβγαζε μια σέλφι κάθε φορά που θα βρισκόταν σε μια ακολουθία, με το πρόσωπο του αλλοιωμένο από ευσέβεια και κατάνυξη. Ίσως να φωτογράφιζε συχνά το νηστίσιμο μενού του. Ή ακόμη, να δημοσίευε μικρές Πατερικές φράσεις, αφήνοντάς μας να καταλάβουμε πόσο πολύ γνώση έχει της Βιβλικής και της Πατερικής θεολογίας. Ή, ποιος ξέρει, ίσως να ανακοίνωνε τον τόπο μιας πνευματικής συγκέντρωσης με τη λεζάντα : « Ο Φαρισαίος βρίσκεται στην τάδε τοποθεσία και είναι κατασυγκινημένος ».

Το μόνο βέβαιο είναι πως, ό,τι κι αν είχε αναρτήσει , θα έτρεχε με μανία τρεις και τέσσερεις και πέντε φορές την ημέρα να ελέγχει τα likes , να χαίρεται κάθε φορά που θα αυξάνονται ή να πικραίνεται με γνωστούς και φίλους που ακόμα δεν τον έχουνε τσεκάρει . δεν είναι απίθανο να λάβετε τέτοιες απαντήσεις. Είναι τόσο διαχρονική η ανάγκη του ανθρώπου να βρίσκει αξία μέσα από τη ματιά των άλλων, ώστε ακόμα και ένας έφηβος θα καταφέρει εύκολα να εντοπίσει ανάλογα σημερινά συμπτώματα.

Κι αφού εντοπίσετε εύκολα τον τύπο του σημερινού Φαρισαίου, ίσως να αναρωτηθείτε :Άραγε, Τελώνη σήμερα θα βρούμε;

Μάλλον δύσκολο! Όπως τότε, έτσι και σήμερα, οι Τελώνες κρύβονται πίσω από τις κολώνες του ναού και παραμένουν αθέατοι, και στο διαδίκτυο και στον αληθινό κόσμο. Είναι εκείνοι που παίρνουν αξία από τη σχέση τους με το Θεό, σχέση που τους δίνει τη δυνατότητα να κάνουν διαρκώς την αυτοκριτική τους και να έχουν την ματιά τους προσηλωμένη περισσότερο στα λάθη τους παρά στην ανεπάρκεια των άλλων. Όπως τότε έτσι και σήμερα, οι Τελώνες δεν έχουν χρόνο για αναρτήσεις και περαντζάδες στην αγορά και στους μεγάλους διαδικτυακού δρόμους. Έχουν δουλειά πολύ να κάνουν με τον εαυτό τους, έχουν σκοπό, έχουν νόημα ζωής:

Κάθε μέρα να ειρηνεύουν όλο και περισσότερο με τον εαυτό τους και το Θεό και, μέρα με τη μέρα, να βελτιώνονται έστω και στο ελάχιστο.

Είναι και εκείνοι φιλάνθρωποι, πιστεύουν και ελεούν. Δε σκέφτηκαν όμως ποτέ να καυχηθούν, γιατί την κάθε τους καλή πράξη, δεν την πιστώνουν στον εαυτό τους αλλά με καρδιά συντετριμμένη, την εναποθέτουν στα πόδια του Θεού ζητώντας στο έλεός Του. Πρότυπα και οδηγοί τους δεν είναι οι ισχυροί του κόσμου αλλά οι άγιοι, γνωστοί και άγνωστοι.

Ας δούμε τώρα και κάποια στοιχεία ενός σχετικού μαθήματος:

Εισαγωγή

Η παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, μια από τις γνωστότερες παραβολές, τονίζει τη σημασία της ταπείνωσης, αλλά και το τείχος που υψώνει ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό η περηφάνια και ο εγωισμός. Αποτελεί δε την πιο χαρακτηριστική περικοπή του Ευαγγελίου, που αφορά την αντίθεση του Χριστού με όλο το θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής.

Σκοπός

Τα παιδιά να διδαχτούν, πως η υπερηφάνεια μας χωρίζει από τον Θεό και τους ανθρώπους.
Να συνειδητοποιήσουν τα παιδιά πως ο Θεός της πίστης μας δεν ζητά μόνον να τηρούμε κάποιους κανόνες, αλλά να έχουμε τη καρδιά μας γεμάτη ταπείνωση και αγάπη.
Να αντιληφθούν, πως η μετάνοια ανοίγει ξανά τον δρόμο που οδηγεί στην αγκαλιά του Θεού.
Να εκτιμήσουν τη σημασία της προσευχής.

Περιεχόμενο / Θεολογικό πλαίσιο

Με την παραβολή αυτή, ο Χριστός παρουσιάζει στους μαθητές Του και σε όλους του ακροατές Του την καινούργια ποιότητα πνευματικής ζωής, που έρχεται να αντικαταστήσει την αντίστοιχη της Παλαιάς Διαθήκης. Στη θέση της εξωτερικής τήρησης του Νόμου, ο Κύριος προβάλλει την σημασία της εσωτερικής κατάστασης του ανθρώπου, στη θέση της αλαζονείας των Φαρισαίων, εξυψώνει την ταπείνωση, στη θέση της σκληρής στάσης απέναντι στον αμαρτωλό, προβάλλει την αγάπη και τη συγνώμη.
Η παραβολή αυτή μας προσφέρει και το πλαίσιο μιας άλλης, διαφορετικής σχέσης με τον Θεό, ο Οποίος παύει πια να είναι ένας δικαστής, που ρυθμίζει τη στάση Του απέναντί μας, ανάλογα με την υπακοή στις εντολές Του. Ένα διαφορετικό πρόσωπο του Θεού μας παρουσιάζεται πλέον. Ένα πρόσωπο συγκατάβασης, συγχωριτικότητας και ανοχής στα ανθρώπινα λάθη. Ένα πρόσωπο, που δικαιώνει τον μετανιωμένο και όχι τον αλαζόνα.
Ο Τελώνης αποτελεί το πρότυπο του πιστού της Καινής Διαθήκης. Του πιστού, με επίγνωση της ανεπάρκειάς του, με ετοιμότητα μετάνοιας, με πίστη στο έλεος του Θεού. Είναι ο απελευθερωμένος από τη δουλεία του Νόμου. Είναι ο φίλος του Θεού, που στηρίζει τη σχέση μαζί Του στην ευγνωμοσύνη για τη συγγνώμη που δέχτηκε.

Το μήνυμα (Πάντα μια μικρή και απλή πρόταση)
Ο ταπεινός άνθρωπος αναγνωρίζει τα λάθη του.
Η ταπεινοφροσύνη οδηγεί στη μετάνοια.
Μετάνοια είναι η γέφυρα που μας ξαναφέρνει κοντά στον Θεό.
Η υπερηφάνεια μάς χωρίζει από τον Θεό και τους ανθρώπους.

Λέξεις-κλειδιά (πρόκειται για λέξεις, οι οποίες συμπυκνώνουν νοήματα και μηνύματα. Επιδιώκουμε να εντυπωθούν στον νου και την καρδιά των παιδιών, ως δεσμοί μνήμης με τις επιμέρους αλήθειες του εκάστοτε κεφαλαίου. Φροντίζουμε να τις ανασύρουμε τακτικά κατά τη διάρκεια του μαθήματος, επιλέγοντας μια ή δυο, οι οποίες θα κλείνουν την κάθε συνάντηση μας με τα παιδιά. Ειδικά στις παραβολές, ζητούμενο είναι, εικόνες της ιστορίας να ανασύρουν στον νου των παιδιών τις έννοιες που συμβολίζουν) :

Υπερηφάνεια, ταπείνωση, μετάνοια, προσευχή.

Εφαρμογή στην καθημερινότητα (προτείνουμε στα παιδιά να εντάξουν κάτι από το μάθημα στην καθημερινότητά τους)

Δεν είναι λίγες οι φορές, που τα παιδιά αισθάνονται να παίρνουν αξία, όχι από τις δίκες τους επιδόσεις, αλλά από την αποτυχία των συμμαθητών τους. Δυστυχώς, αυτός είναι ένας κίνδυνος που γεννιέται από τον τρόπο που είναι φτιαγμένο το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό δεν μπορούμε να το εμποδίσουμε. Η έννοια της αριστείας, του διαγωνισμού, της ατομικής επίδοσης, είναι διαρκώς μπροστά τους.
Μπορούμε όμως να τους δώσουμε μια ευρύτερη έννοια της επιτυχίας. Μιας επιτυχίας, που δεν εξαντλείται μόνον σε ένα βαθμό, αλλά στηρίζεται σε αρετές και αξίες, όπως μας τις περιγράφει το Ευαγγέλιο. Θα βοηθηθούν πολύ τα παιδιά μας, αν θεωρήσουν κατόρθωμα την στήριξη του αδύνατου, τη συμπαράσταση σε αυτόν που έσφαλε, την ταπεινοφροσύνη, όταν έρχεται ο υψηλός βαθμός ή ο έπαινος.
Ακόμη, επιτυχία θα πρέπει να μάθουν να θεωρούν και τη μετάνοια. Σε ένα κόσμο, που εκτιμά μόνον τους τέλειους, ας δώσουμε στα παιδιά μας το μεγαλείο της συντριβής, της ταπείνωσης, του νέου ξεκινήματος.
Τέλος, είναι σημαντικό να σχηματίσει το παιδί την εικόνα του αληθινού Θεού. Ενός Θεού, που εκτιμά τον ταπεινό, που συγχωρεί την αποτυχία, που πάντα περιμένει την νέα προσπάθεια για κάτι καλύτερο.

Προεπισκόπηση μαθήματος

Αφόρμηση (πρόκειται για μια απλή, αλλά εύστοχη αφορμή, η οποία θα ελκύσει την προσοχή των παιδιών. Μπορεί να είναι ένα αντικείμενο, μια ιστορία, μια ερώτηση, ένα επίκαιρο γεγονός): Η προσευχή του Τελώνη συνδέεται με το κομποσκοίνι. Πολλά παιδιά ίσως το γνωρίζουν ως αντικείμενο. Ευκαιρία να ξεκινήσουμε από αυτό την σημερινή μας συζήτηση.
Δραστηριότητες: Α. Εξηγούμε το νόημα της προσευχής. Την παρουσιάζουμε ως μια απαραίτητα ενέργεια για κάθε μέρα. Β. Εξηγούμε το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Υπογραμμίζουμε την αξία του. Γ. Η συζήτηση για την προσευχή ανοίγει ένα μεγάλο φάσμα συναφών θεμάτων. Ένα από αυτά, είναι και ο μοναχισμός, ως ένας τρόπος ζωής, που στηρίζεται στην ενέργεια της προσευχής. Το σημερινό μάθημα θα μπορούσε να συνοδευτεί με μια επίσκεψη σε ένα μοναστήρι, ή την γνωριμία με τον μοναχισμό, μέσω εικόνων και βίντεο.
Διαθεματική προσέγγιση: Το βιβλίο προσφέρει διαθεματικές απασχολήσεις. Σήμερα είναι μια ευκαιρία για περιγραφή του ναού του Σολόμωντος και γενικά της Ιερουσαλήμ, στα χρόνια του Χριστού.

Αξιολόγηση: Με τις λέξεις κλειδιά, καλούμε τα παιδιά να αναφέρουν, ποιο μέρος το μαθήματος τους φέρνει στο μυαλό. Τελώνης-το πρότυπο του ταπεινού, Φαρισαίος-η εικόνα του υπερήφανου ανθρώπου, προσευχή- επικοινωνία με τον Θεό, μετάνοια-γέφυρα συνάντησης με τον Θεό

Παιχνίδι ρόλων και συναισθημάτων (καλούμε τα παιδιά να εκπροσωπήσουν κάποιον ή κάτι από την ιστορία και να το εκφράσουν με δικά τους λόγια): Ρωτάμε τα παιδιά, πώς αισθάνονται όταν ακούν κάποιον να καυχιέται για τα κατορθώματα του. Ποια νομίζουν πως είναι η συμπεριφορά, που θα έκανε τον Θεό να καμαρώνει για εκείνα.

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

http://o-nekros.blogspot.com/2022/02/blog-post_14.html

=================================================