Δυο χρόνια χωρίς την φωτεινή μορφή του και τον αγαθό λόγο του… |† π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος – ο “άγιος” των φυλακισμένων == ΚΑΙ το ΦΑΡΜΑΚΟ

ΔΥΟ ΧΡΟΝΟΙ

χωρίς την φωτεινή μορφή του

και τον αγαθό λόγο του

++++++++++

Υπερτάτη σοφία

“Η ζωή μας είναι σύντομη. Ας βιαστούμε να κάνουμε το καλό στον κόσμο”.

†π.Γερβάσιος (Ραπτόπουλος)

Σαν σήμερα, τέτοια μέρα και κλιματολογικά, κοιμήθηκε ο αρχιμανδρίτης π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, το έργο του οποίου ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα, ίσως γιατί ήταν αγγελικό και είχε χορηγό του τον ίδιο το Θεό!

Αλλιώς δεν εξηγείται!

Είχαμε το προνόμιο, εδώ στην Περαία, να τον έχουμε κοντά μας, να παίρνουμε αντίδωρο από το χέρι του, να ακούμε τα απλά – θεόπνευστα κηρύγματά του, να μας χαρίζει ανεκτίμητη οικειότητα, παρότι πιο σημαντικός από όλα τα πρόσωπα της κοσμικής και αλλοτριωμένης κοσμικής εκκλησίας, ώστε να αισθανόμαστε ότι προβιβαστήκαμε και γίναμε άξιοι συνομιλητές του, να διδάσκει όχι μόνο με όσα έλεγε αλλά με κάθε του ενέργεια σε 24ωρη βάση, να μας δίνει την ευχή του και να έχουμε άφθαρτη και αιώνια τη συγκλονιστική σύστασή του:

«Η ζωή μας είναι σύντομη. Ας βιαστούμε να κάνουμε το καλό στον κόσμο».

Ο μακαριστός γέροντας Γερβάσιος ήταν μια υπερκόσμια φυσιογνωμία, ένα φωτεινό αστέρι που προσγειώθηκε από τον ουρανό στη γη και μετά από 86 χρόνια, λίγο πριν μπούμε στα αποκαλυπτικά χρόνια με …σημαιοφόρο τον ψευτοκορωνοϊό, απεχώρησε, επιστρέφοντας εκεί όπου είναι τα πνεύματα, τα οποία ο Θεός ενσαρκώνει και μας υπηρετούν τόσο θαυμαστά, ώστε να στηρίζονται οι πιστοί και για να μην χαθεί η πίστη πάνω στην γη.

Τα τελευταία τρία χρόνια ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης, ένα βραβείο ψεύτικο – τρύπια δεκάρα, διότι δίδεται ακόμα και στους φονιάδες της Ειρήνης, αλλά ποτέ σε πραγματικά άξιους ειρηνοποιούς και άφθαστους δημιουργούς, όπως ήταν ο γέροντας Γερβάσιος.

Δεν το πήρε κατάκαρδα, ποτέ δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Είχε την επιθυμία να στεφανωθεί το έργο του και να ενισχυθούν στην εμπιστοσύνη τους οι αμέτρητοι πιστοί από όλη την Ελλάδα που μάθαιναν θαμπωμένοι ότι ένας Έλληνας Ορθόδοξος κληρικός ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο σε εκπλήρωση της εντολής του Κυρίου να έχουν αποδείξεις της υπάρξεώς Του, στο πρόσωπο ενός αληθινού αντιπροσώπου του.

Ο Χριστός τον υποδέχθηκε (πρό)περσι τέτοια μέρα και του είπε αυτό που θα ακούσουν όλοι οι ευλογημένοι:

«Εν φυλακή ήμιν και ήλθες προς με»!

Ω, τι ευτυχία!

Πόσο Μεγάλη Χαρά και Αγαλίαση αισθάνθηκε η αγνή ψυχή του, στο άκουσμα αυτής της επιβράβευσης!

Διότι ο γέροντας Γερβάσιος δεν πήγε απλά στη φυλακή, αλλά στις φυλακές ολόκληρου του κόσμου!

Πήγε και συνάντησε και αποφυλάκισε τους άπορους κρατουμένους που δεν λιγοστά ευρώ, για να βγουν από τη φυλακή στην ελευθερία!

Πήγε και αγκάλιασε τους αγαπημένους του αδελφούς, για τους οποίους έλεγε την ιστορία που μας δρόσιζε την καρδιά, ότι αυτοί είναι φυλακή διότι απλά τους …έπιασαν!

Με δάκρυα τον θυμάμαι, γιατί είχα από εκείνον, χωρίς να το αξίζω, μια ξεχωριστή συμπάθεια, εν Χριστώ αγάπη και εμπιστοσύνη.

Πατέρα, Γερβάσιε, βλέπεις τι γίνεται στον κόσμο.

Ζήτησε από τον Θεό και Πατέρα μας, εσύ που έχεις τόσο μεγάλο χατήρι, να μας λυπηθεί.

Να στείλει ένα άλλον «Γερβάσιο», με μαστίγιο και φωνή βροντερή, να μας συνεφέρει.

Αιώνια η Μνήμη σου! Όπως τη φρόντισες!

Λαμψίδης Γαβριήλ

=============

Βιάσου…

===================

Το φάρμακο…

=======

” – Θα σώζονται, φτάνει να λένε δύο προσευχές. Η μία έχει πέντε λέξεις και η άλλη τέσσερις λέξεις…”

~ “συν αυτώ” επισήμανση:

Σαν να λέμε: “Λέγε το σύνθημα και μπαίνεις!”

Όχι μια φορά και “ξεμπερδεύεις” όμως, αλλά συνεχώς.

Όσο πιο συχνά μπορείς.

Πόσο εύκολο ακούγεται. 

Πόσο δυσκολοκατόρθωτο όμως στην πράξη είναι…

Στην διάρκεια της εξομολόγησης, μου είπε δύο φορές το εξής:

” Ένας άνθρωπος ανέβηκε στον ουρανό και μίλησε με τον Χριστό. Του είπε:

– Κύριε πρέπει να το κάνεις πιο εύκολο για τους ανθρώπους να σώζονται. Είναι πολύ αδύναμοι και πέφτουν εύκολα στην αμαρτία.

Ο Χριστός του είπε:

– Θα σώζονται, φτάνει να λένε δύο προσευχές. Η μία έχει πέντε λέξεις και η άλλη τέσσερις λέξεις.

Και μέτρησε στα δάχτυλα του τις δύο προσευχές :

“Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” και “Παναγία Θεοτόκε σώσον ημάς”.

Μου το είπε δύο φορές.

Τον ρώτησα:

– Να το λέω στους Έλληνες γέροντα;

Μου απάντησε:

– Γι΄αυτό στο λέω, να το λες στους Έλληνες…

Ἀρχιμ. Δωροθέου, Γράμματα στοὺς Ἀδελφοὺς

http://amfoterodexios.blogspot.com

===========================================

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: Αμφιβολία για το «όρο» πρόσωπο και δημιουργία της «έννοιας» πρόσωπο. KAI Η Τριαδα στα γραπτα του Αυγουστινου (5).

Πηγές της Νεωτερικής θεολογίας (Χ)

Οι Λατίνοι δεν μπήκαν στο κόπο να εμβαθύνουν την «έννοια» η οποία θα έπρεπε να συσχετιστεί με τον «όρο» Persona, αυξάνοντας τοιουτοτρόπως όλα όσα είχαν κατακτήσει με τον Τερτυλλιανό, στον νέο ορίζοντα που άνοιξε το «ομοούσιος» της Νίκαιας.

Αυτό το έλλειμμα, που άρχισε να γίνεται ορατό στο Τριαδικό δόγμα, έγινε οφθαλμοφανές στην ΧριστολογίαΔιότι ένα πράγμα είναι να απαριθμήσουμε με τον όρο πρόσωπο τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, εντελώς άλλο πράγμα είναι να κατανοήσουμε την ενσάρκωση η οποία επραγματοποιήθη στην ενότητα ενός προσώπου, άλλο πράγμα είναι επιπλέον να κατανοήσουμε ποια περιεχόμενα περιγράφονται με τον όρο πρόσωπον και στην Αγία Τριάδα και στον Χριστό. 

Πώς μπορούμε να σκεφτούμε πως πολλά πρόσωπα είναι μόνον μία ουσία, του Θεού ; Πώς μπορούμε δε αμέσως μετά να κατανοήσουμε πως δύο ουσίες , η θεία και η ανθρώπινη , συναποτελούν μόνον ένα πρόσωπο , το πρόσωπο του Κυρίου ;

Μια κάποια απάντηση δόθηκε στη Δύση κατ’ αρχάς από τον Βοήθιο στον έκτο αιώνα και τελειοποιήθηκε στην Σχολαστική θεολογία , παρότι ανάμεσα στον τέταρτο και τον πέμπτο αιώνα ο Αυγουστίνος είχε προσφέρει εκείνα τα στοιχεία που επέτρεπαν στον όρο Persona  να αποκτήσει μια τόσο πολύτιμη σημασία , η οποία διατηρείται ακόμη μέχρι σήμερα !

Στο ξεκίνημα του De Trinitate, o Αυγουστίνος αναγγέλλει την ισότητα και την ενότητα της ουσίας ( substanzia ή essentia ) και μόνον σε μια δεύτερη στιγμή την διάκριση των προσώπων στον Θεό . Στο τέλος δε του ιδίου βιβλίου , το οποίο ξεχειλίζει από θρησκευτικό πάθος , στρέφεται και προσεύχεται στην Αγία Τριάδα σαν σε ένα μοναδικό «υποκείμενο » , ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο « εσύ » !

Ο « εννοιολογικός κόπος » θα συγκεντρωθεί γύρω από την εναρμόνιση της ενότητος της ουσίας με την τριάδα των προσώπων. Η ερώτηση γύρω από την οποία γυρίζει ολόκληρο το De Trinitate είναι η εξής : Πώς είναι δυνατόν να ομολογήσουμε τη διάκριση χωρίς να εισάγουμε την πολλαπλότητα στον θεό ;

Την ίδια στιγμή βεβαίως η «οικονομία» της Σωτηρίας και η «ιστορία» του Χριστού παραμένουν στην σκιά. Ο,τιδήποτε θα μπορούσε να μειώσει το δόγμα του ΕΝΟΣ εγκαταλείπεται. Προηγείται απολύτως κάθε προσπάθειας ο μονοθεϊσμός και η εξασφάλισή του.

Μέσα σε αυτή την πίεση ο Αυγουστίνος επινοεί την κατηγορία της σχέσης για να εξασφαλίσει την εσωτερική ζωή της Τριάδος. Η Σχέση αντισταθμίζει το απόλυτο της ουσίας με το σχετικό, το οποίο δείχνεται ήδη με τα ίδια τα ονόματα, δηλαδή του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ξεκινά λοιπόν την έρευνά του τονίζοντας πως στη συνηθισμένη του χρήση ο όρος persona είναι απόλυτος, δεν είναι σχετικός. Παραπέμπει περισσότερο στην ουσία παρά στη σχέσηPersona ορίζει ένα ανθρώπινο άτομο στην μοναδικότητά του και στην μοναξιά του. Δεν είναι ο πλέον κατάλληλος όρος για να χαρακτηρίσει την Τριάδα.

 Διότι κατά τον Αυγουστίνο τα ονόματα της Αγίας Τριάδος που μας αποκαλύφθηκαν είναι σχετικά ! Πατήρ και Υιός φανερώνουν αμέσως μια αμοιβαιότητα : δεν υπάρχει Πατήρ χωρίς Υιό και αντίστροφα , παρότι το Πνεύμα δεν φανερώνει την σχέση με τόση καθαρότητα , όσο το άλλο όνομα του τρίτου προσώπου , της Αγίας Τριάδος , αυτού του « δώρου » .
Έτσι το πρόσωπο του Πατρός π.χ. είναι κατά τον Αυγουστίνο η ίδια η ουσία του Πατρός αλλά η ουσία του Πατρός είναι ο ίδιος ο Πατήρ όχι επειδή είναι «Πατήρ» αλλά επειδή «είναι». Το πρόσωπο τού Πατρός λοιπόν δεν είναι παρά ο ίδιος ο Πατήρ. Δεν έχει μεγάλη εμπιστοσύνη λοιπόν στον όρο πρόσωπο . Επειδή σημαίνει « ατομική ουσία » και επειδή δεν μεταφέρεται εύκολα στην σχεσιακή πραγματικότητα της Αγίας Τριάδος .

Κάποια στιγμή βεβαίως δια χειρός Θωμά Ακινάτη , το πρόσωπο θα συνδυαστεί τόσο καλά με την σχέση που θα μπορεί και να αντικαθιστά το ένα το άλλο στην κοινή τους έννοια . Ο Ακινάτης θα δηλώσει ευθαρσώς πως το πρόσωπο στον θεό δεν είναι « σχετικό » αλλά είναι μια πραγματική και αυτόνομη σχέση . Ο όρος πρόσωπο ορίζει την σχέση « όχι όμως με τον τρόπο της σχέσης , αλλά με τον τρόπο της ουσίας » (Summa Theol. I, q.29, a.4, ad.1).
Εάν λοιπόν η « άπειρη διαφορά ποιότητος » του προσώπου , όπως υπάρχει στον θεό και όπως πραγματοποιείται στον άνθρωπο εξαρτάται μόνο από το γεγονός ότι στον θεό είναι μια σχεσιακή πραγματικότης ενώ στον άνθρωπο είναι μια πραγματικότης απόλυτη , ξεχωριστή , μοναχική , τότε ο Αυγουστίνος δεν είναι εντελώς αθώος για την μοναξιά του cogito το οποίο η σύγχρονη σκέψη θα θεωρήσει καταστατικό του ανθρωπίνου προσώπου

Δεν θα μπορούσε όμως το πρόσωπο ακόμη και στον άνθρωπο να είναι ουσιωδώς σχεσιακό ακόμη και αν είναι ποιοτικώς διαφορετικό από τις σχέσεις που υπάρχουν στον θεό ;

Μ’ αυτό το ερώτημα ο Αυγουστίνος διαστέλλει τα όρια του ανθρωπίνου πνεύματος. Όσα χάνει από την «οικονομία» τα κερδίζει στην ανακάλυψη της εσωτερικότητος. Πριν από τον Αυγουστίνο οι αναλογίες που χρησιμοποιούντο για να γίνουν κατανοητά η Γένηση του Υιού και η Εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος αποτελούσαν μέρος της κοσμικής εμπειρίας . Το φως με την λάμψη του και η ακτίνα, η φωτιά με την φλόγα και την θερμότητα, το δένδρο με τις ρίζες και το φρούτο. 

Αυτό το κοσμολογικό μοντέλο αντικαθιστά ο Αυγουστίνος με το ανθρωπολογικό. Για την κατανόηση της θείας ζωής ο Αυγουστίνος προτιμά την εσωτερική ζωή τού ανθρώπου. Προτιμά να σκύψει και να κοιτάξει μέσα στα βάθη του ανθρωπίνου πνεύματος και εδώ να βρει την εικόνα της τριάδος. Μ’ αυτόν τον τρόπο θεός και άνθρωπος, πρόσωπο και συνείδηση συσφίγγονται από τον Αυγουστίνο όσο δεν είχε ξαναγίνει πριν απ’ αυτόν ! Με τον Αυγουστίνο λοιπόν εμφανίζεται στην Ιστορία μια καινούργια έννοια τού ανθρώπου.

Αυτή η ανθρωπολογική στροφή συνδυάζεται με την ανάλυση τής συνειδήσεως στο De Trinitate και με την θεολογική στροφή που αντιπροσωπεύει αυτό το βιβλίο. Όταν μετά από αιώνες, αυτή η έννοια θα ανθίσει στο καρτεσιανό cogito , όταν δηλαδή πρόσωπο θα σημάνει πλέον αυτοσυνειδησία , η κληρονομιά του Αυγουστίνου θάχει προκαλέσει τα πιο εκπληκτικά αποτελέσματα .

 Ερευνώντας μέσα στην δομή της ψυχής την εικόνα της Αγίας Τριάδος , δεν θεμελίωσε μόνον το θεολογικό δόγμα της σχέσης και εκείνο του Λόγου, δεν πρόσφερε στον Μυστικισμό τους τρόπους έκφρασης με τους οποίους μπορούσε να εκφράσει τις εμπειρίες του, αλλά απεκάλυψε μια εσωτερικότητα η οποία από τον Καρτέσιο στον Πασκάλ, από τον Κίρκεγκαρντ στον Χούσσερλ θα προσπαθεί, ακολουθώντας τον δάσκαλό της, να αποκαλυφθεί με την σειρά της!

Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από amethystos

=============

Η ΤΡΙΑΔΑ ΣΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ (5)

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Η έννοια της σχέσεως είναι ίσως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Θεολογίας του Αυγουστίνου. Η αποδοχή της έννοιας αυτής, στους στοχασμούς του , ανακηρύσσοντάς την σαν έναν καθοριστικό παράγοντα της Τριαδικής Θεολογίας , αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του Επισκόπου της Ιππώνος. [ Από εδώ προέρχεται και η έννοια του Κυρίου σαν μεσάζοντος . Διότι οι κατηγορίες του Αριστοτέλη , στις οποίες ανήκει η έννοια της σχέσεως , μεσολαβούν για την ενότητα του αισθητού , ώστε να εισαχθεί η ενότης αυτή στο νοητό και να αποκτήσει νόημα ][ Οι Καππαδόκες Πατέρες ασχολήθηκαν περιθωριακά μόνον με την έννοια της σχέσεως, ονομάζοντάς την το « πώς έχειν των υποστάσεων μεταξύ τους, πώς έχει η μία την άλλη » ] . Οπωσδήποτε πριν από τον Αυγουστίνο είχε χρησιμοποιηθεί από τον Γρηγόριο Νανζιαζηνό (σχέσις) για να δηλώσει την ζωντανή Τριάδα στον Θεό (;), αλλά ο Αυγουστίνος την κατέστησε σε κέντρο ενός θεολογικού συστήματος και μ’ αυτό το νέο ένδυμα την εισήγαγε στην Δυτική Θεολογία.

Αντιθέτως η παραδοσιακή έννοια του προσώπου χρησιμοποιήθηκε από τον Αυγουστίνο με μεγάλη προσοχή, με εχεμύθεια , διότι προκληθείς από τους Σαβελλιανούς , έπρεπε να εξηγήσει την Τριάδα στον Θεό . [ Δύο διαφορετικά πράγματα . Πρώτα υπάρχει ο Θεός , ο οποίος δεν εξηγείται, είναι άγνωστος, όπως ισχυρίσθηκε αργότερα ο Βαρλαάμ, και στην συνέχεια ο Τριαδικός τρόπος, οι σχέσεις. Υποτίθεται πως οι Ορθόδοξοι αναγκάστηκαν να βγάλουν έξω από το σχεσιακό πλέγμα την υπόσταση του Πατρός , και να την ταυτίσουν με τον Θεό για να μην διαθέτουν δύο θεούς, τον άγνωστο θεό και την Θεότητα των υποστάσεων ή προσώπων, τα οποία κοινωνούν τις σχέσεις τους, τις άκτιστες ενέργειες, στην κτίση. Αναγκάστηκαν όμως να αποδεχθούν ατιμωτικά έναν δεύτερο Θεό , τον Κύριο , και να δικαιολογήσουν την ήττα τους , με την οντολογία . Εδώ κοιμάται ο Ζηζιούλας ] .

Αυτή η εχεμύθεια ή η αποσιώπηση των προσώπων ωφείλετο επίσης , και ίσως κυρίως , σε γλωσσικές αιτίες .  Ο Αυγουστίνος δικαιολογήθηκε παραπέμποντας στην σύγχρονή του χρήση λέξεων όπως υπόσταση , ουσία , πρόσωπο , οι οποίες ήταν πρακτικώς συνώνυμες (περί Τριάδος, VII, 6, 11). Γι’  αυτόν τον λόγο είχε αρνηθεί να μεταφράσει κατά γράμμα την διατύπωση των Καππαδοκών « μία ουσία, τρείς υποστάσεις » σαν « μία essentia (ύπαρξη) , τρείς ουσίες » [ και πάλι είναι διαφορετικό το νόημα ] , καθότι essentia και substantia (υπόσταση) ήταν γι’ αυτόν τελείως συνώνυμα . Ο Αυγουστίνος δεν δεχόταν εντελώς ούτε την έκφραση μερικών διακεκριμένων Λατίνων συγγραφέων , οι οποίοι αντιπαρέθεταν στην μοναδική ύπαρξη ή ουσία τα «τρία πρόσωπα» (Περί Τριάδος V, 9, 10). [ Τί θα πεί «αντιπαρέθεταν» ; ]

Και πράγματι , παρότι ο Επίσκοπος της Ιππώνος προσπάθησε μερικές φορές να κατανοήσει το πρόσωπο παραπέμποντας στην έννοια της σχέσεως , στην προσπάθειά του να το ξεχωρίσει από εκείνη της ουσίας , αυτή η τελευταία συνέχιζε να καθορίζει την σημασία . Πραγματικά, εκκινώντας από την Ουσία κατανοεί το πρόσωπο με την σημασία της ενυπάρξεως , του υφίσταμαι (immanenz) , και παρατηρεί ταυτοχρόνως πως η έννοια δεν εκφράζει την στιγμή της σχέσεως , η οποία είναι τόσο σημαντική γι’ αυτόν .

Επειδή λοιπόν για τον Αυγουστίνο η σχέση ( δίπλα στην Φύση και την Ουσία ) είναι η βασική κατηγορία της Τριαδικής Θεολογίας , οι επιφυλάξεις του απέναντι στην έννοια του προσώπου τού φαίνονται απολύτως δικαιολογημένες. Εάν την ανέχεται παρ’ όλα αυτά , οφείλεται μόνον στις γλωσσικές δυσκολίες που του παρουσιάζονται . « Εάν όμως αναρωτηθούμε τί πράγμα είναι αυτές οι τρείς οντότητες , τότε μας γίνεται κατανοητή η μεγάλη φτώχεια που περιορίζει την ανθρώπινη γλώσσα . Έτσι σφυρηλατήθηκε η διατύπωση “ τρία πρόσωπα ” , όχι τόσο για να εκφράσουμε την πραγματική κατάσταση , αλλά για να μην σιωπήσουμε » (περί Τριάδος, V, 9, 10).

Για να μιλήσουμε λοιπόν για την Τριάδα στον Θεό , ο Αυγουστίνος προτιμά την χρήση της έννοιας της σχέσεως . Σύμφωνα με την κρίση του  Seeberg , πρόκειται για την « πιο λεπτή γραμμή , την πιο τρυφερή που θα μπορούσε να ανακαλυφθεί , για να φανερωθούν , κατά κάποιο τρόπο , οι διαφορές που υπάρχουν στο θείο είναι , χωρίς να καταστραφεί η ενότης , με την χρήση δυσνόητων κατηγοριών » .

Η επιχειρηματολογία του είναι η εξής :  όταν ομιλούμε για την παντοδυναμία , την αγαθότητα και την τελειότητα του Θεού , εννοούμε την Τριάδα στην ενότητά της . Όταν όμως ομιλούμε για τον Πατέρα , τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα , υιοθετούμε μιαν άλλη προοπτική : θέλουμε να πούμε πως τα τρία θεία ονόματα δεν δείχνουν κάτι άλλο (aliud) , αλλά κάθε φορά κάποιον άλλοn (alius) (Πολιτεία του Θεού, XI, 9, 10) . Πρέπει όμως να παρατηρήσουμε αμέσως , πως ο Αυγουστίνος δεν αναφέρεται σ’ αυτήν την οντολογική προοπτική σε ένα συμβεβηκός (τυχαίο) , διότι μ’ αυτό θα υποδηλωνόταν ότι στον Θεό υπάρχει κάτι που αλλάζει . Ο Θεός αντιθέτως είναι από πάντοτε Πατήρ , Υιός και Άγιο Πνεύμα και θα είναι πάντοτε . Σ’ αυτόν δεν υπάρχει τίποτε ασταθές .

Ο Αυγουστίνος επέλεξε την έννοια της σχέσεως για δύο λόγους. Πρώτα απ’ όλα διότι, έτσι όπως κατενοήθη από αυτόν, αυτή η έννοια είναι κάτι αναλλοίωτο, δεν είναι συμβεβηκός (Τριάδα V, 5, 6), και κατά δεύτερον λόγο, ακριβώς διότι σε μια τέτοιαν έννοια παραπέμπουν τα Τριαδικά ονόματα του Πατρός και του Υιού : « Καθότι δεν είναι Πατήρ ή Υιός καθαυτοί , αλλά ο ένας είναι για τον άλλον » (Τριάδα V, 5, 6). [ Παρότι ο Γρηγόριος Νανζιαζηνός προειδοποίησε πολύ νωρίς, να μην μεταφέρουμε στην Αγία Τριάδα τις οικογενειακές μας σχέσεις ] . Αυτή η διπλή προοπτική , που επιτρέπει να διακρίνουμε στον Θεό τόσο την ουσία όσο και τις σχέσεις , καταλήγει στην διάσημη δήλωση , σύμφωνα με την οποία στον Θεό το παν είναι Ένα , « εκτός από αυτό που μπορεί να λεχθεί για κάθε πρόσωπο σε αναφορά προς τα άλλα » (Πολιτεία Θεού, XI, 9, 10).

Όπως σημειώσαμε ήδη , ο Αυγουστίνος κατόρθωσε να συλλάβει τα πρόσωπα της Τριάδος σαν σχέσεις , βασιζόμενος αποκλειστικώς στις έννοιες σχέσεως που φανερώνουν τα ονόματα Πατήρ και Υιός[ Νάτο το Φιλιόκβε . Επειδή δεν μπορούμε να βρούμε σχέση πίσω από το όνομα , το καταργούμε . Καταλήγει η αγάπη του Πατρός και του Υιού ] . Ο Πατήρ είναι τέτοιος μόνον αναφορικώς με τον Υιό και ο Υιός αντίστοιχα μόνον αναφορικώς με τον Πατέρα. Σ’ αυτή την σχέση το Άγιο Πνεύμα έχει σαν χαρακτηριστικό του ότι είναι αμοιβαίο δώρο του Πατρός και του Υιού, ο δεσμός της αγάπης που τους ενώνει (Τριάδα V, 15, 16). [ Ούτε η σχέση είναι αρκετή λοιπόν. Χρειάζονται δεσμό ισχυρότερο για να ξεπεραστεί η ετερότης και η αναφορικότης. Δύο Θεοί λοιπόν, ο εξής ένας, η ενότης ].

Η καταγωγή της θεολογικής του σκέψεως βρίσκεται χωρίς καμμία αμφιβολία στην διδασκαλία του Γρηγορίου Ναζιανζηνού (Τριάδα XV, 20, 38). [ Η πηγή θα μπορούσε να είναι η ομιλία V. 29, του Αγίου Γρηγορίου ] . Όσον αφορά όμως την φιλοσοφική πλευρά των σχέσεων, ο Αυγουστίνος , καθότι νεοπλατωνικός στοχαστής , δεν είχε καμμία δυσκολία να εννοήσει αυτές τις λεπτές διακρίσεις σαν αντικειμενικές πραγματικότητες και να τις ταυτίσει με τα πρόσωπα . Είναι απαραίτητο εξ άλλου να υπολογίσουμε τον νεοπλατωνισμό του Αυγουστίνου και όπου διακρίνεται κάποια Αριστοτελική επιρροή , στην διάκριση δηλαδή ανάμεσα στην ουσία και στο συμβεβηκός (τυχαίο) . Είναι πολύ πιθανόν να γνώριζε αυτές τις αριστοτελικές κατηγορίες από την ανάγνωση της « Εισαγωγής » του νεοπλατωνικού Πορφύριου , μαθητού του Πλωτίνου (233 – 305 μ. Χ.)

Όμως ο Αυγουστίνος [ σώζοντας την πίστη μας ] δεν συλλαμβάνει την σχέση σαν ένα συμβεβηκός , ξεχωρίζοντας από τον Αριστοτέλη . Διότι διαλογιζόμενος την ενδοτριαδική ζωή , και για θεολογικούς λόγους λοιπόν, τις θωρεί αιώνιες και αναλλοίωτες. Η θεολογική άποψη βιάζει την λογική δομή της έννοιας και την σχετικοποιεί στην σκιά του μυστηρίου.

Συνεχίζεται

Θα προσθέσουμε μερικά πράγματα περί σχέσεως, στην συνέχεια, από το κείμενο του Kurt Flash, αφιερωμένου στον Αυγουστίνο.

Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από amethystos

====================================

* Δριμύς ο χειμών …

Τῇ θ΄ τοῦ μηνὸς Μαρτίου 

μνήμη τῶν ἁγίων μεγάλων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, 

τῶν ἐν τῇ λίμνη Σεβαστείας μαρτυρησάντων.

Γιορτὴ τῆς γυναίκας• 

ἐκείνης ποὺ ὑπερβαίνει τὸν πόνο• 

ἐκείνης ποὺ ἀντιτάσσεται στὸ ἄδικο• 

ἐκείνης ποὺ ἀψηφᾶ τὴ φρίκη τοῦ θανάτου…

…ὅταν οἱ δήμιοι ἔβγαλαν 

ἀπὸ τὴν παγωμένη λίμνη 

τὰ σώματα τῶν σαράντα Μαρτύρων, 

διαπίστωσαν πὼς ἕνας ἐξ αὐτῶν 

βρισκόταν ἀκόμα στὴ ζωή. 

Πῆραν τοὺς πολλοὺς, 

σὲ κάρο τοὺς φορτῶσαν, 

γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὴν πυρά. 

Ἐκεῖνον ὅμως, τὸν ἄφησαν οἱ δόλιοι, σκεπτόμενοι, 

πὼς ἴσως ἡ ἐλπίδα τῆς ζωῆς τὸν κερδίσει, 

πὼς ἴσως τὴν ἔσχατη ὥρα 

ἀπαρνιόταν τὸν Χριστό. 

Καὶ τότε ἡ μάνα του, 

τὸν πῆρε στὴν ἀγκάλη της, 

σήκωσε τὸ παγωμένο του κορμί, 

κι ἄρχισε νὰ ἀκολουθεῖ τὴ νεκρικὴ πομπή, 

ψελλίζοντας λόγια παρηγορητικά, 

πού ‘μοιζαν μὲ νανούρισμα μητρικό: 

« Γιέ μου μὴν πονᾶς, παιδί μου μὴ φοβᾶσαι. 

Μόνος δὲν πρόκειται νὰ μείνεις. 

Φίλους καλοὺς δὲν πρόκειται νὰ χάσεις. 

Χριστοῦ τὸ φῶς δὲν πρόκειται νὰ στερηθεῖς». 

Καὶ στ’ ἄκουσμα τῶν λόγων τῶν γλυκῶν, 

κοιμήθηκε ὁ γιός, 

κι ἡ μάνα ἀπόθεσε τὸ σῶμα του 

δίπλα σ’ ἐκεῖνα τῶν ἄλλων τῶν μαρτύρων, 

γιὰ νὰ μπορέσει κι ἐκείνη νὰ θρηνήσει… 

σὰν γυναῖκα. 

Γιορτὴ τῆς γυναίκας λοιπόν, 

τῆς γυναίκας ἐκείνης, 

ποὺ μεταποιεῖ τὸν θάνατο σὲ ζωή. 

π. Μιλτιάδης Ζέρβας

“συν αυτώ” ΥΓ:

Διάβασε μια φορά τα ονόματά τους.

Κι αν θες, ζήτα τους κάτι σήμερα μέρα που΄ναι.

Θα χαρούν…

Αγγίας, Αγλάιος, Αέτιος, Αθανάσιος, Άκάκιος, Αλέξανδρος, Βιβιάνος, Γάιος, Γοργόνιος, Δομετιανός, Δόμνος, Απρίλιος, Εύνοικος, Ευτυχής, Ευτύχιος, Ηλιανός, Ηλίας, Ηράκλειος, Ησύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, Ιωάννης, Καυδίδος, Κλαύδιος, Κύριλλος, Κυρίων, Λυσίμαχος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξανθίας, Ουαλέριος, Ουάλης, Πρίσκος, Σαρκεδών, Σεβηριανός, Σισίνιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος, Χουδίων.

===============

«Μην ψάχνετε φίλους ανάμεσα στους ανθρώπους. Αναζητήστε τους στον ουρανό – μεταξύ των αγίων. Ποτέ δε θα σας αφήσουν ούτε θα σας προδώσουν».

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και γένι

~Μακαριστός Γέροντας Νικολάι Γκουριάνοφ~

===========================================

Μάρτιος 1999: Ο «ανθρωπισμός» ΝΑΤΟ και ΕΕ στην Γιουγκοσλαβία – 23 χρόνια από τη σφαγή των νηπίων

Κατά τη διάρκεια των 78 ημερών (24.3.1999 – 9.6.1999) των Νατοϊκών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας (Σερβία & Μαυροβούνιο) ο θλιβερός απολογισμός σε ανθρώπινες απώλειες και υλικές ζημιές ήταν περίπου ο εξής:
1.150 μαχητικά αεροπλάνα του ΝΑΤΟ συμμετείχαν στις επιθέσεις.
Εκτοξεύτηκαν 420.600 πύραυλοι.
Η συνολική μάζα των πυραύλων που έπεσαν ήταν περίπου 22.000 τόνοι.
59 βάσεις του ΝΑΤΟ στο έδαφος 12 χωρών-μελών του ήταν στη διάθεση για να βοηθήσουν Νατοϊκές επιθέσεις κατά της Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Εκτοξεύτηκαν περίπου 20.000 μεγάλοι πύραυλοι αέρος-εδάφους.
Από τα Νατοϊκά πλοία στην Αδριατική 1300 πύραυλοι τύπου Κρούζ (Cruise).
Σε 100 δισεκατομμύρια δολάρια εκτιμήθηκε περίπου το κόστος της υλικής ζημιάς που προκλήθηκε με τους βομβαρδισμούς, σε Σερβία, Μαυροβούνιο και Κόσοβο.
1.002 μέλη του Γιουγκοσλαβικού Στρατού σκοτώθηκαν και περίπου 2.000 πολίτες σε Σερβία και Μαυροβούνιο. Τα δε θύματα των βομβαρδισμών στο Κόσοβο, όπου η σερβική κυβέρνηση δεν έχει πρόσβαση, ήταν περίπου 4.000.
Τραυματίστηκαν 12.500 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων 2.700 παιδιά.
54 μέσα μαζικής μεταφοράς καταστράφηκαν, 305 σχολές, νοσοκομεία και άλλα δημόσια κτίρια.
Καταστράφηκαν 176 μνημεία πολιτισμού κι ανάμεσά τους και 23 μεσαιωνικά μοναστήρια.

45 γέφυρες και 28 σιδηροδρομικές γέφυρες. 148 σπίτια πολιτών. 561 κατασκευές του Γιουγκοσλαβικού Στρατού καταστράφηκαν ολοσχερώς και 686 έπαθαν σοβαρές ζημίες.
Καταστράφηκαν συνολικά 25.000 κτίρια, όλες οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις, 14 αεροδρόμια, δύο διυλιστήρια, το 1/3 των εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής, σχεδόν όλα τα εργοστάσια της χώρας, αχρηστεύτηκαν 595 χιλιόμετρα σιδηρογραμμών, 470 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων οδικών αρτηριών.
Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 2.300 επιθέσεις μαχητικών του ΝΑΤΟ.
Μόνο στη Σερβία -εκτός του Κοσόβου- έχουν εντοπιστεί 14 σημεία που επλήγησαν με βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου (Depleted Uranium). Στό Κόσοβο είναι πολύ περισσότερα.
Το ΝΑΤΟ ποτέ δεν ανακοίνωσε τις απώλειες που είχε. Στο μουσείο αεροπορίας του Βελιγραδίου, ωστόσο, ακόμη και σήμερα εκτίθενται τα συντρίμμια του αποκαλούμενου “αόρατου” αεροσκάφους F-117, ενός F-16 και κάποιων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, που κατέρριψε η γιουγκοσλαβική αεράμυνα.
Το οικονομικό κόστος της εμπλοκής του ΝΑΤΟ υπολογίστηκε σε 13 δισεκατομμύρια δολάρια.
Το οικονομικό κόστος από την καταστροφή των υποδομών σε Σερβία και Μαυροβούνιο εκτιμήθηκε σε 100 δισεκατομμύρια δολάρια.
Το περιβαλλοντικό κόστος και το κόστος στην ανθρώπινη υγεία των πολιτών σε Σερβία, Μαυροβούνιο και Κόσοβο από την ρύπανση του περιβάλλοντος και τη χρήση βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου (Depleted Uranium) θεωρείται τεράστιο και θα έχει επιπτώσεις και στις μελλοντικές γενιές.

πηγή

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής

=======================================

Το θαύμα του Τσερνόμπιλ με το σταυροειδές δέντρο!

Σύντομη ερμηνεία της εικόνας:
Ψηλά στο κέντρο ο Σωτήρας Χριστός και πλάι του η Παναγία και ο αρχάγγελος Μιχαήλ.
Κάτω από τον Χριστό το δένδρο με τα κλαριά του σε σχήμα Σταυρού, δίπλα του τα θύματα στα λευκά, και από την άλλη οι εργαζόμενοι που με αυτοθυσία σταμάτησαν τη διαρροή.
Το αστέρι που πέφτει υπενθυμίζει την αναφορά του γεγονότος στην Αποκάλυψη.

Ο Άγιος Παΐσιος (+1994) είχε πει σχετικά: «Εκεί, στην Αποκάλυψη, ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος αναφέρει, ότι είδε αστέρα μέγα καιόμενο να πέφτει από τον ουρανό, μολύνοντας, πικραίνοντας, και δηλητηριάζοντας θανάσιμα τα νερά και τις πηγές των υδάτων… Και το όνομα του αστέρος Άψινθος! (Ουκρανικά Τσερνόμπιλ)!»
Αντίγραφα της εικόνας του Σωτήρος Χριστού του Chernobyl στάλθηκαν στην Ιαπωνία προς παρηγοριά των εκεί πιστών.

Τι συνέβη;
25 χρόνια μετά το δυστύχημα του Τσερνόμπλ στην Ουκρανία, ένα θαύμα μαρτυρείται εκεί, υπενθυμιζόμενο και από την εικόνα του Χριστού Σωτήρος του Τσερνομπίλ.

Αποτέλεσμα εικόνας για дерево, радиоактивность Чернобыль

Το Ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Ιντερφάξ έγραψε στις 20 Απριλίου 2011, τα εξής:
”Η μόνη ανοικτή εκκλησία στη ζώνη του Τσερνομπίλ σημειώνει το ελάχιστο επίπεδο ακτινοβολίας!
Κατά τη διάρκεια 25 ετών από την ημερομηνία του ατυχήματος του Τσερνομπίλ, το επίπεδο ακτινοβολίας στην περιοχή της εκκλησίας του Αγίου (προφήτη) Ηλία, τη μόνη εκκλησία που λειτουργεί στη ζώνη αποκλεισμού, ήταν αρκετά κάτω από το επίπεδο ολόκληρης της περιοχής, δηλώνουν εκκαθαριστές του δυστυχήματος του Τσερνομπίλ.

Ακόμα και στις πιο δύσκολες ημέρες του 1986, η γύρω περιοχή της εκκλησίας του Αγίου (προφήτη) Ηλία ήταν καθαρή (από την ακτινοβολία – IF), χωρίς να χρειάζεται να αναφέρω ότι η ίδια η εκκλησία ήταν επίσης καθαρή», είπε ο πρόεδρος της Ουκρανικής Ένωσης Τσερνομπίλ, Γιούρι Ανδρέγεφ σε μια τηλεσυνδιάσκεψη Κιέβου – Μόσχας την Τετάρτη. Τώρα η περιοχή δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται στο βασικό επίπεδο των 6 μικρο-ραίντγκεν ανά ώρα (microroentgen/h) συγκριτικά με τα 18 στο Κίεβο”

O Andreyev είπε επίσης ότι πολλοί εκκαθαριστές της καταστροφής ήταν άθεοι. «Αρχίσαμε να πιστεύουμε αργότερα, μετά που παρατηρήθηκαν τέτοιου είδους εξελίξεις, οι οποίες μπορούν να εξηγηθούν μόνο σαν θέλημα Θεού», λέει.
 Ειδικότερα, σύμφωνα με τον ίδιο, λίγα δευτερόλεπτα μετά την έκρηξη στην τέταρτη (4η) μονάδα του Τσερνομπίλ ΡΡ, το σύννεφο που περιείχε σωματίδια ουρανίου άρχισε να κινείται προς την κατεύθυνση της Pripyat, μιας πόλης που βρίσκεται περίπου 1.800 μέτρα από το εργοστάσιο. Υπήρχε ένα πεύκο στο δρόμο του (εμφανίζεται στο εικόνισμα του Σωτήρα του Τσερνομπίλ).

Αποτέλεσμα εικόνας για дерево, радиоактивность Чернобыль

«Το σύννεφο λοιπόν, σταμάτησε κοντά σε αυτό το πεύκο, έπειτα χωρίζεται σε δύο μέρη από κάποιον άγνωστο λόγο και συνέχισε να κινείται προς την αριστερή και δεξιά πλευρά της πόλης, αντί να καλύψει τις κατοικημένες περιοχές της (που ήταν ίσια μπροστά). Το επίπεδο ακτινοβολίας σε περιοχές μόλυνσης ήταν τέσσερα ή πέντε roentgen ανά ώρα, και η πόλη παρουσίαζε μόνο μισό χιλιοστό του ραίντγκεν (0,5 milliroentgen)», δήλωσε ο Αντρέγιεφ.

Όλοι μιλούσαν για θαύμα!
Το πεύκο στο οποίο θαυματουργικά σταμάτησε το ραδιενεργό σύννεφο και χωρίστηκε, έχει τα χονδρά κλωνάρια του σε σχήμα Σταυρού. Είναι γνωστό και από τη Γερμανική κατοχή της Ουκρανίας, γιατί εκεί είχαν θανατώσει οι Γερμανοί πολλούς πατριώτες και έγινε μνημείο.

Εκεί, ο Κύριος μας με τη δύναμη του σημείου του Τιμίου Σταυρού επιτέλεσε το σωτηριώδες θαύμα του για τους κατοίκους της γύρω περιοχής, προστατεύοντάς τους από την δηλητηριώδη ακτινοβολία. Το συγκεκριμένο σταυροειδές δέντρο εικονίζεται και στην εικόνα του Σωτήρος Χριστου του Τσερνομπίλ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΟΥ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ
Ο Σωτήρας του Τσερνομπίλ, έχει την δική της ιστορία. Μπορούμε να πούμε, ότι η εικόνα αυτή βγήκε από το λαό.
Λέγεται, πως ο Γούρι Αντρέγιεφ, επικεφαλής της οργάνωσης του κόμματος του πυρηνικού σταθμού, κομμουνιστής,αρρώστησε πάρα πολύ σοβαρά, έχοντας λάβει μεγάλη δόση ραδιενέργειας. Υπέφερε πάρα πολύ, και ήταν στην επιθανάτιο κλίνη.
Όλοι νόμιζαν, πως ήταν μετρημένες η μέρες του, ενώ ο ίδιος έβλεπε καθημερινά το ίδιο όνειρο. Έβλεπε καθαρά την εικόνα αυτή. Μετά με ακρίβεια είπε στον αγιογράφο, πως έπρεπε να είναι.
Το είπε και σε μένα, μετά το είπα αυτό και στον Μητροπολίτη. Όταν ήταν να πεθάνει μας παρακαλούσε: «αγιογραφείστε την εικόνα αυτή».
Κοιτάζοντας την εικόνα, που άνοιξε στην πνευματική του όραση, πολύ οξεία ένοιωθε, πως έπρεπε να υλοποιηθεί. Και τότε ο Μητροπολίτης έδωσε την ευλογία του.

Αποτέλεσμα εικόνας για дерево, радиоактивность Чернобыль

Η εικόνα αγιογραφήθηκε στην Λάβρα του Αγίου Σεργίου το 2003 και αγιάστηκε στην Λάβρα του Κιέβου κατά του Πανηγύρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Όταν ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος αγίαζε την εικόνα στον Ουρανό εμφανίστηκαν τρία σημάδια – ακριβώς πάνω από την εικόνα μπροστά στους εκατοντάδες ανθρώπους πέταξε ένα περιστέρι, μετά εμφανίστηκε ουράνιο τόξο και μετά – ο σταυρός, στο κέντρο του οποίου έλαμπε ο ήλιος.

Το πιο ενδιαφέρον ήταν το ότι ο Γούρι συνήλθε, ο Θεός του χάρισε υγεία. Εκπληκτικά, αλλά αυτός, μετά – πρόεδρος της Ένωσης «Ουκρανία – Τσερνόμπιλ», εκλέχτηκε για την αποστολή αυτή – μέσω αυτού ήρθε στον κόσμο η εικόνα αυτή, μπροστά στην οποία πολλές φορές ο Θεός χάριζε επούλωση στους άρρωστους και ταλαιπωρημένους.
Η εικόνα φιλοτεχνήθηκε από τον αγιογράφο Βλάντισλαβ Γκοροντέτσκι, αγιογράφο υψηλού επιπέδου.
Είναι ιδιαίτερη και για πρώτη φορά εδώ δίπλα στον Θεό και τους Αγίους εκπροσωπήθηκαν άνθρωποι – ζωντανοί δεξιά και τα πνεύματα των θυμάτων της καταστροφής αριστερά.
Γι’ αυτό ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος παρακάλεσε τον Πατριάρχη Ρωσίας Αλέξιο Β’ να την ευλογήσει, ο οποίος έδωσε την ευλογία να αγιογραφηθούν οι ζωντανοί άνθρωποι.
Η ιστορία της εικόνας είναι βαθιά συμβολική – είναι ένα φανερό επεισόδιο της αποκαλύψεως του Ιωάννη του Θεολόγου. Στο κέντρο βλέπουμε την πεταμένη από το Ουρανό «αστέρι πίκρα» πάνω από την απαίσια λάμψη της έκρηξης και το πεύκο με την μορφή του σταυρού.
Αυτό το φαινομενικό σημάδι της ερχόμενης τραγωδίας, το χέρι του Θεού υψώθηκε στη γη δεκαετίες πριν την καταστροφή – κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο ήδη ήταν μεγάλο. Έτσι έγινε, πως ο σταθμός χτίστηκε δυο χιλιόμετρα από αυτό το μεγάλο ζωντανό σταυρό, που μεγάλωσε στην άκρη του δάσους.

Όταν το μολυσμένο από την ραδιενέργεια δάσος εξαλείφθηκε και άνοιξε ο χώρος, εμφανίστηκε η εικόνα, παρόμοια με το πνευματικό όραμα – δυο σύμβολα την οικουμενικής καταστροφής, συνδεδεμένα σε ένα επίπεδο – καταραμένος τέταρτος αντιδραστήρας με φόντο το δέντρο- σταυρό.
Αμέσως μας υπενθυμίζει το σταυροειδές δέντρο από την Παλιά διαθήκη, ποτισμένο από το Λωτ, στο οποίο μετά από δυο χιλιάδες χρόνια σταυρώθηκε ο Χριστός. Το δέντρο αυτό έχει φυτευτεί από τα τρία ραβδιά (κέδρο, κυπάρισσο και πεύκο), που έχει άφησε στον προπάτορα Αβραάμ η Αγία Τριάδα, τον οποίο είχε επισκεφθεί με μορφή Αγγέλων.

Μετά από τέσσερεις χιλιάδες χρόνια υψώθηκε ο σταυρός του Τσερνομπίλ – σήμα του ερχόμενου πυρηνικού σταυρού, πού έτυχε το 1986.
Στις δύο πλευρές από το δέντρο-σταυρό, προνοητικά είναι πεύκα, όπως ο τρίτος ράβδος – στην εικόνα στέκονται πεθαμένοι και ζωντανοί εκκαθαριστές. Και πάνω από αυτό – ο Κύριος Ιησούς Χριστός με την κύλιση της Αποκαλύψεως, ανοιχτή στις γραμμές, που έγιναν πραγματικότητα, η Παναγία και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Έτσι το είδε ο επικεφαλής της τοπικής οργάνωσης του κομμουνιστικού κόμματος του σταθμού στο Τσερνομπίλ.

Μαρτυρία του Πρωθιερέα Νικολαϊ Γιακουσιν, εφημέριου Ι. Ν. Προφήτη Ηλία στο Τσερνομπίλ

facebook

=====================================