«Μήπως κάποιος ανάμεσά τους είναι θεός;»

π. Δημητρίου Μπόκου

Κομβικό σημείο στη θεολογική πορεία της Εκκλησίας μας αποτελεί η διδασκαλία του επιφανούς θεολόγου αγίου Γρηγορίου Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (14ος αι.). Είναι ο κατ’ εξοχήν εκφραστής της μεγάλης ησυχαστικής μας παράδοσης.

Ο ησυχασμός είναι το δυναμικότερο πνευματικό ρεύμα της εκκλησιαστικής ζωής και αποβλέπει στην άνοδο του ανθρώπου μέχρι το ανώτατο πνευματικό στάδιο, που είναι η θέωση, η αγαπητική δηλαδή ένωση με τον Θεό (και όλα τα δημιουργήματά του). Είναι η αληθινή κοινωνία, ο έρωτας προς όλους, η έξοδος από την ατομικότητα και τη ναρκισσιστική μόνωση, η τέλεια αγάπη.

Σκοπός μας δηλαδή δεν είναι η ηθικοποίηση, το να γίνουμε απλώς καλύτεροι, δικαιότεροι, εγκρατέστεροι, ηθικότεροι. Ο αυτόνομος ηθικισμός (συνήθως φίλαυτος) περιορίζει τον άνθρωπο. Δεν του δίνει πραγματική ικανοποίηση. Αφήνει μέσα του ένα κενό. Η απόκτηση αρετών είναι απλώς ο δρόμος, το προστάδιο. Όχι ο τελικός σκοπός.

Ο μεγάλος στόχος που έβαλε ο Θεός στον άνθρωπο, είναι η θέωση.Όχι μια εξωτερική, συναισθηματική προσέγγιση του Θεού, αλλά μια πραγματική, οντολογική ένωση μαζί του, μια αληθινή μετοχή θείας και ανθρώπινης φύσης. Το τολμηρότερο όραμα, η ύψιστη κλήση και πρόκληση του Θεού προς τον άνθρωπο. Δεν θα σφάλουμε αν πούμε, ότι η θέωση είναι ο αντίποδας του ηθικισμού

.Καμιά φιλοσοφία ή θρησκεία δεν μπόρεσε ποτέ να μας δώσει κάτι υψηλότερο. Καμιά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον εσώτερο πόθο μας για κάτι τόσο μεγάλο και αληθινό. Ο άνθρωπος είναι «κεκελευσμένος θεός ». Προορισμένος να γίνει θεός, κατά μετοχή στη Θεία Χάρη. Κάτι τέτοιο, εντός της Εκκλησίας και μόνο μπορεί να επιτευχθεί. Γι’ αυτό άλλωστε και όχι για κάτι άλλο υπάρχει η Εκκλησία. Από οργανισμούς με ενδοκοσμικές μόνο βλέψεις ασφυκτιούμε.

Η προοπτική της θέωσης επηρεάζει άμεσα και τον τρόπο θέασης και αντιμετώπισης των συνανθρώπων μας. Αν βλέπουμε μπροστά μας (και όχι βέβαια απέναντί μας) υποψήφιους θεούς, ο σεβασμός, η αγάπη, η καλωσύνη μας θα αυξηθούν κατακόρυφα. Ακόμα και για την πιο θρυμματισμένη, άσημη, τιποτένια, περιθωριοποιημένη ανθρώπινη ύπαρξη.

Την επόμενη φορά που πειρασμός παραγκωνισμού ή κατάργησης των άλλων σηκώσει κεφάλι μέσα μας, ας κάνουμε στον εαυτό μας το ερώτημα:

 « Μήπως κάποιος ανάμεσά τους είναι θεός ; »

 Και ας δώσουμε την πιο επαναστατική όντως απάντηση:

 « Μα, φυσικά , είναι όλοι τους θεοί » !

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής

=====================================

“Τακτοποίησε το σπίτι σου, (δηλαδή την ψυχή σου), γιατί θα πεθάνεις. Δεν θα ζεις πια…” |Άγιος Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας

Τακτοποίησε το σπίτι σου,

(δηλαδή την ψυχή σου), 

γιατί θα πεθάνεις. 

Δεν θα ζεις πια! 

Τότε η εξαπάτηση αποκαλύπτεται 

και ένα άτομο που πεθαίνει, 

συνειδητοποιεί πόσο σημαντικό ρόλο 

έπαιξε ο κόσμος γι ‘αυτόν.

Νιώθει λύπη και αγωνία. 

Λαχταρά τον καιρό που έχει φύγει, 

θα έδινε όλα του τα πλούτη να αγοράσει μια μέρα

 για να μετανοήσει και να κοινωνήσει.

Δυστυχώς, όμως, δεν του δίνεται ούτε μια χάρη.

 Προηγουμένως, ο χρόνος ήταν στη διάθεσή του για χρόνια. 

Τον σπαταλούσε όμως στις επιχειρήσεις, 

στα μπαρ, στους κινηματογράφους 

και σε κάθε επαίσχυντο πόθο…

 Άγιος Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας

========

“Την ψυχή σου την τακτοποίησες ποτέ;”


Η ζωή μας, γιε μου, είναι γιομάτη δεύτερα πράγματα!
Γιατί για να καταλάβει ο ανθρωπάκος, ποιο είναι τελοσπάντων εκείνο το μοναδικό για το οποίο πρέπει να ιδρώσει στη ζωή του, πρέπει να φτάσει στο νεκροκρέβατο, μπορείς να μου ειπείς;

Αυτό εγώ, ακόμα και σ΄αυτήν την ηλικία, δεν ημπορώ να το καταλάβω…

Κι αν ο Μεγαλοδύναμος δεν του την δώκει αυτήν την ευκαιρία;

Δεν έχει το δικαίωμα;

Σε ποιονα θα δώκει λόγο;

Εμένανε και εσένανε θα ρωτήξει;

Οι πιο πολλοί, σαν ελόγου σου να πούμε, τηνε γλεντάνε τη ζωούλα τους…

Κι έχουνε και την ψευδαίσθηση πως θα τους φανερώσει ο Θεός ακόμα και την ημέρα που θα΄ρθει ο καπετάν Μιχάλης να τους επάρει…

Και πως θα προλάβουνε να πουν και “ήμαρτον”!

Αμ, δε!

Ο καπετάνιος έρχεται την ώρα και την στιγμή, που δεν τονε περιμένεις.

Σαν είσαι μικρός και άβγαλτος, λες πως έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου.

Σαν κάνεις οικογένεια, τα παιδιά σου…

Σαν μεγαλώσεις, τα εγγόνια σου…

Σαν γερέψεις, τα “έχειν” σου, τα φάρμακά σου…

Όλα καλά, αλλά δεύτερα. 

“Την ψυχή σου την τακτοποίησες ποτέ;” μου΄λεγε η μάνα μου η συγχωρεμένη, εκεί στον Παράδεισο.

Γιατί για την ψυχή μας, μονάχοι μας θα παλέψουμε με τους δαίμονες την ώρα που θα βγαίνει από της ζωής τα υπόγεια!

Ούτε μάνα, ούτε γιος, ούτε θυγατέρα, ούτε στεφάνι, ούτε φίλος καρδιακός θα βγει να μας υπερασπιστεί, να πάρει το μέρος μας, καταλαβαίνεις;

“Γίνετε Άγιοι…”, έλεγε ο Γερο-Πορφύρης, που κάπου εδώ σε τούτα μέρη πρωτόδε το φως.


Εμείς τονε ξέραμε που΄ναι Άγιος, απ΄όταν ζούσε…

Και σαν τέτοιον τον συμπεριφερόμασταν…

“…και σαν γίνετε Άγιοι, δε θα σας νοιάζει πότε θα΄ρθει να σας πάρει ο Αρχάγγελος…”

Το γληγορότερο, λέω εγώ.

Κι ας μην είμαι άγιος, παλικάρι…

Σου φτάνουν αυτά για φέτο;

Ε, να΄χω κάτι να σου πω και για του χρόνου, που θα ξαναρθείς…

Αν δεν έρθει ο καπετάνιος, στο μεταξύ, και για μένανε…

Άιντε, να πας στην ευχή της Παναγιάς Μάνας όλων μας!”

(Συζητώντας με αγράμματους, όχι όμως και απαίδευτους ανθρώπους…
Κάπου στην Εύβοια.
Που γέννησε Πορφύριους και μεγάλωσε Ιάκωβους…)


~ Σχετική ανάρτηση:
Back scenes – 

παραλειπόμενα από την “συνέντευξη” με τον παππού…

http://amfoterodexios.blogspot.com/2019/07/blog-post_72.html

=================================

Βλαδίμηρος Κολοκοτρώνης (1892-1970), δισέγγονος του Θεόδωρου, εγγονός του Κωνσταντίνου (Κολίνος), τελευταίος (?) κατ’ ευθείαν απόγονος του Αρχιστράτηγου.Υπ/σγος ΕΣ, Βαλκανικοί Πόλεμοι, ΑΠΠ, Μικρασιατική Εκστρατεία. Έλληνας γεννιέσαι.Το «γίνεσαι» υπολείπεται…

=======

“Η Πατρίδα αγνωμονούσα”!!.. ‘Παιδάκι οδηγεί τυφλό αγωνιστή του ’21, για να ζητιανέψει στην ελεύθερη Ελλάδα.“Τον πόλεμο τον κάνουν οι ήρωες, μετά κυβερνάνε οι μασκαράδες, ενώ στο τέλος επωφελούνται οι απατεώνες.» Β. Ουγκώ.

=========

Ο Νικηταράς ζητιανεύει στον Πειραιά το 1843. (Για μια ακόμα φορά φοβερός ο Περγαντής)

Posted by PROSKINITIS

================================

π. Πέτρος Χιρς – Η διαδικασία της κατήχησης στην αρχαία Εκκλησία· καιρός εξαγνισμού.

Η ερώτηση αφορά στο πόσο χρονικό διάστημα χρειάζεται ο κατηχούμενος για να μυηθεί στην Ορθοδοξία πριν το Μυστήριο της Βαπτίσεως.

……….Θα σου δώσω μία γενική απάντηση και μετά μία συγκεκριμένη, όχι για σένα προσωπικά διότι δεν σε γνωρίζω αλλά για την εποχή μας.

Υπάρχει ιστορικά στην αρχαία Εκκλησία η χρονική περίοδος των τριών ετών, και αυτό δεν είναι τυχαίο διότι βασίζεται στα τρία χρόνια που οι Απόστολοι ήταν μαζί με τον Κύριό μας πριν την Πεντηκοστή. Και με τον ίδιο τρόπο οι Πατέρες της Εκκλησίας ορίζουν γενικά τρία χρόνια για την μύηση. Και σε αυτά τα τρία χρόνια ένα πολύ μικρό κομμάτι είχε να κάνει με το «σχετικά με» την Εκκλησία. Κυρίως ήταν μία διαδικασία εξαγνισμού από τους παλιούς τρόπους.

Οι ειδωλολάτρες λοιπόν έπρεπε να παραιτηθούν από τους παλιούς τρόπους και να απαγκιστρωθούν από όλες τις ειδωλολατρικές πρακτικές και ιδέες, και από την πορνεία και την ειδωλολατρία, και όλα όσα συνιστούσαν έναν «κανονικό», σε εισαγωγικά, ειδωλολατρικό τρόπο ζωής. Και αυτό ήταν μία διαδικασία. Και φυσικά δεν γινόταν μέσα σε μία ή δύο ημέρες αλλά έπρεπε να δείξουν ότι αρνούνται σταθερά τον παλαιό άνθρωπο και τους παλιούς τρόπους. Γι’ αυτό και χρειάζονταν πολύ καιρό. Παραμένει αυτό το πρόσωπο πιστό και μακριά από τους πειρασμούς αυτού του κόσμου μετά από τρία χρόνια;

Αυτό αποτελούσε μέρος της διαδικασίας και υπήρχαν και πολλά άλλα. Υπήρχε φυσικά πολλή διδασκαλία, υπήρχαν και εξορκισμοί, όχι μόνο στο Μυστήριο [σ.σ. της Βαπτίσεως] αλλά και πριν.

Τα τρία χρόνια λοιπόν θα ήταν ιδανικός χρόνος και νομίζω ότι βρισκόμαστε σε έναν αυξανόμενα ειδωλολατρικό μετα-χριστιανικό κόσμο και υπάρχουν πολλοί λόγοι να θεωρήσει κανείς ότι πολλοί άνθρωποι στον δρόμο τους προς τον Χριστό έπεσαν σε ειδωλολατρικές πρακτικές, στην πορνεία, έμπλεξαν ίσως με παραθρησκείες, με τη νέα εποχή. Και όλα αυτά τα πράγματα δεν απέχουν και πολύ από αυτά που αντιμετώπιζε η πρώτη Εκκλησία, και στον τέταρτο αιώνα όταν ο Άγιος Κύριλλος δίδασκε το ποίμνιό του στα Ιεροσόλυμα απ΄ όπου μας δίνει την υπέροχη κατήχησή του.

Έχοντας πει όλα αυτά, «η πραγματικότητα» σήμερα διαφέρει από τόπο σε τόπο. Εμείς δεν θα δούμε τίποτε που να το πλησιάζει. Και αυτό είναι η τραγωδία, το ότι δεν το έχουμε σαν πρότυπο το οποίο να επιβάλλεται ή να απαιτείται ή ακόμη να προσκαλεί όλους να το τηρήσουν σε αυτό το επίπεδο. Αντιθέτως, το καλύτερο που μπορούν να δουν πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι ένα έτος έντονης κατήχησης. Η δική μου προσωπική εμπειρία -αν και ο άνθρωπος ήταν καλός [σ.σ. υποθέτω εννοεί αυτόν που τον κατήχησε] αλλά δεν νομίζω ότι γνωρίζουν οι άνθρωποι ούτε εγώ γνώριζα φυσικά που ήμουν κατηχούμενος- εγώ λοιπόν πήρα μερικά βιβλία να διαβάσω και μετά «ήμουν έτοιμος» να βαπτισθώ, και αυτό ήταν μία τραγωδία και για μένα και για εκείνον και για όλους μας διότι αυτό δεν είναι κατήχηση.

Θα έλεγα λοιπόν τουλάχιστον ένας χρόνος, αν όχι περισσότερο. Και φυσικά δεν είναι μόνο ο χρόνος, είναι τί συμβαίνει σε αυτόν τον χρόνο. Και πάλι, ο κύριος σκοπός της κατήχησης είναι να περάσει (ο κατηχούμενος) από μία διαδικασία εξαγνισμού από τον παλαιό άνθρωπο, τους παλιούς τρόπους, από τον τρόπο σκέψης, τον τρόπο ζωής, και να ξεκινήσει με ζήλο την ζωή της προσευχής, την Ευχή, τη νηστεία, και να φτάσει σε έναν καθαρό τρόπο ζωής που είναι τελείως Χριστιανικός, έτσι ώστε όταν βαπτισθεί να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο για την πλήρη ενεργοποίηση και απόλαυση της χάρης του Θεού, και την μεταμόρφωση που έρχεται με την παρουσία Του μέσα μας.


-https://www.youtube.com/watch?v=nmYFRjIMGyo&t=231s The Orthodox Ethos

Μετάφραση ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ
Όποιος νομίζει ότι χρειάζεται κατήχηση να σηκώσει το χέρι του !

===================================

Τα ψυχολογικά προβλήματα και η αντιμετώπισή τους από τους Αγίους — KAI — ΝΙΚΑΣ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΝΙΚΑΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ !

 π.Γεώργιος Δορμπαράκης

« Σε πιστό που είχε επισκεφτεί τον όσιο Γέροντα Πορφύριο ο όσιος είπε: “ Είδα καθαρά την ψυχή σου τώρα. Έχεις ψυχολογικές δυσκολίες που σε καθηλώνουν συχνά , αλλά έρχεται η χάρις του Χριστού και σε ελευθερώνει ” . Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος. Έλεγε έπειτα σε γνωστό του ότι κανείς δεν θα μπορούσε να περιγράψει τόσο εύστοχα την όψη αυτή της ψυχής του, όσο ο Γέροντας » ( Οσίου Πορφυρίου , Ανθολόγιο συμβουλών, έκδ. Μεταμόρφωσις του Σωτήρος ).

Οι ψυχολογικές δυσκολίες για τις οποίες κάνει λόγο ο όσιος Πορφύριος στον συγκεκριμένο πιστό που τον επισκέφτηκε, συνιστούν πια μία συνηθισμένη κατάσταση στην εποχή μας. Όχι λίγοι ή έστω πολλοί, αλλά πολυάριθμοι και ίσως όλοι οι ζώντες σήμερα παρουσιάζουμε περιστασιακά ή συχνότερα ψυχολογικά προβλήματα, δυσκολίες, εμπλοκές, τόσο που ο άλλος σπουδαίος μεγάλος Γέροντας όσιος Παΐσιος έλεγε ότι σήμερα οι άνθρωποι πάσχουν από αυτά τα τρία: τον καρκίνο, τα διαζύγια, τις ψυχικές παθήσεις. Από την άποψη αυτή ο λόγος του διορατικού μεγάλου Πορφυρίου έχει ξεχωριστή βαρύτητα, γιατί έβλεπε εν πνεύματι την κατάσταση της ψυχής των ανθρώπων.

Τι επισημαίνει ο άγιος στον ταλαίπωρο πιστό ; Ότι οι ψυχολογικές του δυσκολίες τον καθηλώνουν συχνά, τον κάνουν δηλαδή να μην μπορεί να λειτουργήσει ελεύθερα, να μην μπορεί να αναπνεύσει ψυχικά και να χαρεί τη ζωή του, συνεπώς τον οδηγούν σε μία κατάσταση μελαγχολίας και σκότους.

Και τι είναι εκείνο που δημιουργεί τις δυσκολίες αυτές; Ασφαλώς ο όλος περίγυρος της ζωής που ζούμε σ’ έναν κόσμο πεσμένο στην αμαρτία – αρνητικά τα περισσότερα στοιχεία από όσα γίνονται και πράττονται παγκοσμίως αλλά και στην πατρίδα μας -, ο βαθμός από την άλλη της ευαισθησίας του χαρακτήρα μας – ένας ευαίσθητος άνθρωπος βιώνει πολύ πιο έντονα τις αρνητικές καταστάσεις -, αλλά επίσης αυτό που λέει και ο άγιος σε άλλο σημείο στον συγκεκριμένο άνθρωπο: η επήρεια του Πονηρού διαβόλου.

Ο όσιος Πορφύριος έβλεπε ό,τι οι πολλοί δεν βλέπουμε, αλλά αισθανόμαστε και πρέπει να το πιστεύουμε: την παρουσία του Πονηρού που χαρά του έχει την ταλαιπωρία του κάθε ανθρώπου.  Όπως το αποκαλύπτει και ο απόστολος Πέτρος : « ο αντίδικός μας διάβολος γυρίζει τον κόσμο σαν λιοντάρι που ωρύεται ζητώντας ποιον να καταπιεί »! Με τα συγκεκριμένα λόγια του οσίου: « Όταν σου κάνει κλοιό ο σατανάς και σε πιέζει, μη μένεις ακίνητος, όπως μερικοί που μελαγχολούν και σκέπτονται επί ώρες, σαν να τους απασχολούν πολύ σοβαρά προβλήματα, ενώ δεν συμβαίνει τίποτε απ’ αυτά˙ απλώς τους έχει καθηλώσει ο σατανάς ».

Είναι πολύ παρήγορος ο λόγος του αγίου. Έχοντας καθαρή την εικόνα της ψυχής πολλών ανθρώπων, όπως του συγκεκριμένου επισκέπτη του, επισημαίνει ότι τις περισσότερες φορές τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τελικώς δεν είναι προβλήματα, δεν υφίστανται. Ή κι αν υφίστανται είναι πολύ μικρότερα από ό,τι νομίζουμε. Οι λογισμοί μας είναι εκείνοι που «φουσκώνουν» τη θεωρούμενη πραγματικότητά μας , κάνοντάς μας να βλέπουμε ως βουνό εκείνο που είναι ένα… πετραδάκι ! Κι αιτία γι’ αυτό είναι ακριβώς η παρουσία του Πονηρού. Πάνω στους λογισμούς μας «δουλεύει» ο διάβολος, εκείνος μας τοξεύει με την πλάνη της φαντασίας μας, οπότε δεν έχουμε θέα της αλήθειας αλλά του «έργου» που μας παίζει με μαεστρία. 

Είναι πολύ καλό εδώ να θυμηθούμε για μία ακόμη φορά με ό,τι συνέβη και με την αγία Μαρίνα, ευρισκόμενη μέσα στη φυλακή. Ο πονηρός θέλοντας να την φοβίσει και να την ταράξει, διότι ο φόβος είναι το κλίμα το δικό του, της παρουσίασε ενώπιόν της έναν μεγάλο δράκο. Και τι έκανε η αγία, η οποία σε πρώτη φάση όντως φοβήθηκε και πανικοβλήθηκε ; Άρχισε την προσευχή , την καρδιακή και την έμπονη . Κι ο Χριστός την άκουσε αμέσως : το « θηρίο » το είδε στις πραγματικές του διαστάσεις, ως ένα μικρό μαύρο σκυλί , το οποίο το άρπαξε η αγία και μ’ ένα κτύπημα το διέλυσε.

Ποια η ολοκληρωμένη πρόταση επ’ αυτού λοιπόν του αγίου Πορφυρίου ; Ο άνθρωπος την ώρα του πειρασμού από τον Πονηρό να μη μένει «ακίνητος». Να αντιδρά. Και πάλι με τα δικά του λόγια: « Να έχεις ετοιμότητα αντιδράσεως , να αντιστέκεσαι , να αποκρούεις την πολιορκία του σατανά , όπως ένας άνθρωπος που τον πιάνουν κάποιοι κακοποιοί και τον καθηλώνουν και τότε εκείνος κάνει μια απότομη κίνηση και τινάζοντας τα χέρια του, τους πετά από δω κι από κει, ξεφεύγει το σφίξιμό τους και στρέφεται προς άλλη κατεύθυνση, προς τον Χριστό, που τον ελευθερώνει».

Να λοιπόν η λύση στα ψυχολογικά προβλήματα σ’ έναν μεγάλο βαθμό – γιατί υπάρχουν κι εκείνα που χρήζουν τον άλλο τρόπο δωρεάς του Θεού, την καταφυγή δηλαδή και στη βοήθεια των ιατρώνη με ζέουσα ορμή της ψυχής κινητοποίησή μας, δηλαδή η στροφή μας προς τον Χριστό, η επίκληση του αγίου ονόματός Του, η προσήλωσή μας προς την άγια μορφή Του.

Στην πραγματικότητα η λύση που προτείνει ο άγιος είναι η μόνιμη λύση που μας δίδαξε ο ίδιος ο Θεός μας και φέρνει τη θεραπεία στα περισσότερα αρρωστήματα της ψυχής: να γαντζωθούμε πάνω στην κάθε λέξη των αγίων Του εντολών. Και μόνο η στροφή μας αυτή φανερώνει την καλή μας διάθεση, η οποία συγκινεί τον Θεό μας και μας δίνει την απευλευθερωτική χάρη Του . « Όποιος τηρεί τις εντολές του Θεού μένει μέσα στον Θεό και Εκείνος μέσα σ’ αυτόν ». « Δείξτε ότι με αγαπάτε με την τήρηση των εντολών μου και εγώ θα σας φανερωθώ ». Και ασφαλώς όπου υπάρχει η χάρη του Θεού εκεί δεν υπάρχει χώρος για την παρουσία του Πονηρού – καίγεται και εξαφανίζεται αμέσως.  

ΠΗΓΗ pgdorbas

===============================

ΝΙΚΑΣ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΝΙΚΑΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

ΔΕΥΤΕΡΑ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

«Πίστει ὡς Δαυίδ καί ἡμεῖς, τῆ ταπεινοφροσύνῃ καθοπλισθέντες ὡς ἄλλον Γολιάθ, τόν ὑπερήφανον νοῦν καταβεβληκότες, συνδιακόψωμεν καί μυριάδας παθῶν» (ωδή α΄ Τριωδίου).

(Όπως ο Δαυίδ με την πίστη νίκησε τον Γολιάθ, έτσι κι εμείς εξοπλισμένοι με την ταπεινοφροσύνη, αφού υποτάξουμε τον υπερήφανο νου μας σαν άλλο Γολιάθ, ας περικόψουμε διαμιάς και μυριάδες άλλες από τα πάθη μας).

Η ιστορία του Δαυίδ είναι γνωστή σε όλους: νεαρό παλληκάρι αυτός, αλλά με μεγάλη πίστη στον Θεό, νίκησε τον κατά πολύ ρωμαλεότερό του Γολιάθ – δείγμα ότι η ψυχική δύναμη που δίνει η πίστη στον Θεό οδηγεί σε νίκες που η λογική δεν διανοείται να αποδεχτεί! Το ίδιο όμως συμβαίνει και με κάθε πιστό, σημειώνει ο εκκλησιαστικός ποιητής Θεόδωρος

Άλλος Γολιάθ για κάθε εποχή και για κάθε άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια του ίδιου μας του νου, δηλαδή ο μεγαλύτερος εχθρός από τον οποίο κινδυνεύουμε είναι ο ίδιος μας ο εαυτός με τα πάθη και τις αμαρτίες του. Διότι η υπερηφάνεια πράγματι θεωρείται η ρίζα της κάθε αμαρτίας, με την έννοια ότι αποκαλύπτει την πηγή κάθε κακού, τον εωσφορικό εγωισμό.

Τι ήταν εκείνο που κατά τη Γραφή έριξε και τον πρώτο αρχάγγελο από την ουράνια θέση του και τον έκανε σατανά, διάβολο, Πονηρό; Η υπερηφάνεια. Όπως ο Ίδιος ο Κύριος έχει αποκαλύψει: «Έβλεπα τον σατανά να πέφτει από τον ουρανό σαν την αστραπή». Οπότε, η κάθε υπερήφανη σκέψη, είτε ως αντιληπτή κενοδοξία και φιλοδοξία και υπερεκτίμηση του εαυτού μας είτε ως υφέρπουσα και «μυστική» στην αίσθησή μας τάση και κατάσταση, συνιστά εκτροπή και ακολουθία των δαιμόνων, που φέρνει με μαθηματική ακρίβεια το «γκρεμοτσάκισμα» πνευματικά του ανθρώπου.

Γι’ αυτό και αφενός θεωρείται ότι πίσω από κάθε «φούσκωμα» εγωιστικό του ανθρώπου ενεργεί ύπουλα ο Πονηρός, αφετέρου δεν υπάρχει άνθρωπος της πίστεως, Απόστολος, Πατέρας της Εκκλησίας, κάθε άγιος, που να μην έχει επισημάνει τον δαιμονισμό κυριολεκτικά της υπερηφάνειας και να μην τη θεωρεί ως τη χειρότερη δυνατή κατάσταση που μπορεί να περιπέσει ο άνθρωπος. Έχεις όλες τις αρετές, σημειώνουν, αλλά υπάρχει και μία έστω και κρυφή δόση υπερηφανείας για την ύπαρξή τους; Δεν έχεις τίποτε. Μάλλον έχεις πάρει τη «δόση» του θανάτου σου!

Η θεραπεία της καταστάσεως αυτής είναι μονόδρομος, που απαιτεί όμως τον διαρκή αγώνα του ανθρώπου μέχρι την τελευταία του πνοή – μέχρι να εκπνεύσουμε κινδυνεύουμε από το δηλητήριο αυτό! Κι αυτόν τον δρόμο υποδεικνύει ο υμνογράφος. Η ταπεινοφροσύνη είναι το φάρμακο, μάλλον είναι το υπερ-όπλο με το οποίο μπορεί ο πιστός να καταβάλει τον νέο Γολιάθ, τον κακό εγωιστή εαυτό του.

Για να φτάσει πού; Στην αγκαλιά του Θεού! Να ζει ως αληθινός χριστιανός ενδεδυμένος Εκείνον που είναι η πηγή της ταπεινώσεως. «Μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία». Μαζί με τον Χριστό ως μέλη Χριστού μπορούμε να αντιπαρατασσόμαστε προς τον κάκιστο εαυτό μας, με την έννοια ότι και γνωρίζουμε αλλά και μπορούμε να στρεφόμαστε προς τα εκεί που είναι και λειτουργεί η χάρη του Θεού. «Ταπεινοίς ο Θεός δίδωσι χάριν».

Ο χριστιανός κάνει έτσι έναν «έξυπνο» πόλεμο: πολεμά αφήνοντας στα νώτα του κάθε υπερήφανο λογισμό – τον θέτει στην υπακοή του Χριστού, λέει ο απόστολος Παύλος -, γιατί πορεύεται «αφορών εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν». Η πορεία του με άλλα λόγια είναι να προσγειωθεί στην πραγματικότητα του γνησίου εαυτού του, εκεί που είναι ο Χριστός και όλη η Βασιλεία του Θεού, εγκαταλείποντας την ψευδαίσθηση και την απάτη της αμαρτωλής υπερηφάνειας. Κι αυτό σημαίνει, κατά τον Κύριο, ένα «βύθισμα» μέσα στην καρδιά μας. Διότι «η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστι».

Υψοποιό από την άποψη αυτή δεν χαρακτηρίζουν την ταπεινοφροσύνη οι άγιοί μας; Διότι έτσι την όρισε πάλι ο ίδιος ο Θεός μας. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται». Αλλά είναι μία ύψωση που πατάει σε στέρεο έδαφος: τις πτέρυγες του Πνεύματος του Θεού, και όχι στη «φαντασία» του νου που εξαπατάται από τον Πονηρό – η μεγαλύτερη απατεώνισσα είναι η αμαρτία, διδάσκει η Γραφή.

Και βεβαίως ο άγιος υμνογράφος επισημαίνει και το γνωστό σε κάθε χριστιανό: την ώρα που αγωνίζεσαι για την ταπείνωση πάνω στα χνάρια του Χριστού, την ώρα που περικόπτεις δηλαδή κάθε υπερηφάνεια, εκείνη την ώρα διαμιάς περικόπτεις και όλα τα γεννήματά της, όλες τις «θυγατέρες» της. Και η υπερηφάνεια έχει πλήθος απογόνων, «μυριάδες παθών», για παράδειγμα: τον θυμό και την οργή, την υπερβολική λύπη, τη διάθεση επιβολής επί των άλλων, τη φιλαρχία, την απιστία, την απόγνωση! Το φίδι για να το σκοτώσεις λοιπόν το κτυπάς στο κεφάλι! Αμέσως πεθαίνει. Ό,τι συμβαίνει με τον μεγάλο αυτόν εχθρό!

Αναρτήθηκε από παπα Γιώργης Δορμπαράκης

=======================================

«Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την αγίαν Σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν»

Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_20_4

Κυριακή Γ’ Νηστειών
Εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως

Στίχοι
Τον Σταυρόν γη σύμπασα προσκυνησάτω,
Δι’ ου περ έγνωκε σε προσκυνείν, Λόγε.

«Σταυρέ ζωηφόρε, αγίασον ημάς τη ελλάμψει σου» (Ιδιόμελον Λιτής).
«Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω»

Μπορεί να είναι εικόνα λουλούδι

Αγιος Ανδρέας Κρήτης

Αν δεν υπήρχε Σταυρός,δεν θα συντρίβετο ο θάνατος, δεν θα εγυμνώνετο ο αδης, δεν θα νεκρωνόταν το πονηρό φίδι, ο διάβολος.

Ο Σταυρός,ειναι ελπίδα των Χριστιανών,σωτήρας των απεγνωσμένων, λιμάνι γι’αυτους που βρίσκονται σε δύσκολες βιοτικές περιστάσεις, γιατρός για τους ασθενείς. Απομακρυνει τα πάθη, δίνει την υγεία,δίνει τη ζωή στους πνευματικά νεκρούς, καθοδηγεί στην ευσέβεια.

Ο Σταυρός είναι όπλο κατά των εχθρών, πνευματική ράβδος για τους βασιλείς.Το καλλος του βασιλικού στέμματος. Ειναι το στήριγμα της πίστεως, πνευματική βακτηρία για τα γηρατειά, οδηγός των τυφλών,φως για τους σκοτισμένους, παιδαγωγός των αφρόνων,δάσκαλος των νηπίων,συντριβή της αμαρτιας, φανερωση μετανοιας. Αποτελεί εγγύηση αρετής και δικαιοσύνης.

Αγία Ματρώνα της Μόσχας η Τυφλή

Η Αγια Ματρώνα από την αρχή σήκωσε ένα βαρύ σταυρό τον οποίο με την ταπείνωση και την υπομονή τον κράτησε σε όλη της την ζωή.

Έλεγε: ‘‘Να θωρακίζεται κανείς με τον Τίμιο Σταυρό, με προσευχή, με Αγιασμό, με συχνή Θεία Μετάληψη… Να έχετε μπροστά στις εικόνες αναμμένα κανδήλια’’.
Η ίδια έκανε συνεχώς πολλούς σταυρούς ώστε στο μέτωπο της σχηματίστηκε μιά μικρή ουλή από τα δάκτυλα της.
Σε όλους έλεγε να φορούν πάντοτε το σταυρό τους και να κάνουν προσευχή. «Αδικοχαμένος γίνεται κανείς, όταν ζεί χωρίς προσευχή» έλεγε.

Την ρώτησε κάποτε η Ζηναΐδα Ζδάνοβα: Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες; και απάντησε με τα παρακάτω λόγια,

Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού. Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν… Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν… Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους, και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό…

Μας δίδασκε
– Με τη δύναμη του Σταυρού να σώζεστε και να αμυνόσαστε. Ο εχθρός έρχεται – πρέπει συνέχεια να προσευχόμαστε. Αιφνίδιος θάνατος υπάρχει μόνο χωρίς προσευχή. Ο εχθρός είναι στον αριστερό ώμο, και στο δεξιό – ο Άγγελος. Να κάνετε το σταυρό σας πιο συχνά, είναι η κλειδαριά σας όπως η κλειδαριά της πόρτας.
‘‘Πιο συχνά,- έλεγε-, να κάνετε το σταυρό σας. Ο σταυρός είναι κλειδαριά, όπως και της πόρτας’’. Συμβούλευε να μην ξεχνά κανείς να σταυρώνει το φαγητό. ‘‘ Να καταφεύγετε στη σωστική και προστατευτική δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού’’,-έλεγε.
Μια κοπέλα είδε ότι όλη τη νύχτα προσευχόταν και έκανε μετάνοιες. Από τους συχνούς σταυρούς δημιουργήθηκε στο μέτωπό της Αγίας ένα λακκάκι- το ίχνος των δακτύλων της. Το σταυρό της τον έκανε βραδέως, με θέρμη, τα δακτυλάκια της ψάχνανε το λακκάκι.

***

Ματρώνα Η. Ρωσίδα 015

Η Άννα Βιμπόρνοβα θυμάται… «Επισκέφθηκα την Ματρώνα τις μέρες της Μεγάλης Σαρακοστής, λίγο πριν πεθάνει.
– Μη φοβάσαι μου λέει, δεν θα ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θα ξαπλώσουμε έτσι, και θα σηκωθούμε «αλλιώς»…
– Πως αλλιώς; την ρωτάω.
– Να,-μου λέει- θα γυρίσουμε στο «ξύλινο»…
– Μάτουσκα, της λέω, τι σημαίνει το «ξύλινο»;
– Ξύλινο αλέτρι μου λέει, με αυτό θα δουλεύουμε τότε…
– Καί που θα πάνε τα τρακτέρ που τώρα έχουμε;…»
Ω, λέει, άσε τα τρακτέρ… Θα δουλεύει τότε το αλέτρι το ξύλινο, και η ζωή θα είναι καλή. Όμως, ακόμη δεν φτάσαμε μέχρι αυτούς τους καιρούς. Εσύ όμως, δεν θα πεθάνεις μέχρι τότε, και θα τα δείς όλα αυτά. Η επαναφορά του ξύλινου αρότρου στην ζωή μας (και εφ΄ όσον βρεθούνε ζώα να τα σύρουν), θα ισοπεδώσει την ανθρώπινη αλαζονεία της εποχής μας…
Εάν δεν βρεθούνε ζωντανά πολύ φοβάμαι ότι θα τα σύρουμε εμείς για να μη πεθάνουμε από την πείνα. Πόλεμος (συμπλήρωσε) δεν θα ξαναγίνει (με τον τρόπο που μέχρι τώρα ξέρουμε…) Χωρίς… πόλεμο θα πεθάνετε όλοι. Θα πέσουν πολλά θύματα. Όλοι οι νεκροί, θα ξαπλώσετε επάνω στην γη….
Θα σας πω και κάτι άλλο, Αποβραδίς, όλα θα είναι (όρθια και καλά) πάνω στην γη, και όταν θα σηκωθείτε το άλλο πρωί, όλα θα μπούν (θα ταφούν) μέσα στην γη. Χωρίς «πόλεμο».
«Πως σας λυπάμαι, όσους τους έσχατους καιρούς θα ζήσετε. Η ζωή θα γίνεται όλο χειρότερη. Τελικά θα έλθει καιρός που θα βάλουν μπροστά σας τον ΣΤΑΥΡΟ και το ΨΩΜΙ και θα σας πούν «Διαλέξετε!».Θα διαλέξουμε τον Σταυρό, της έλεγαν, αλλά πως θα μπορέσουμε να ζήσουμε;

-«Ε, θα κάνουμε προσευχή, θα πλάσουμε βώλους λίγο χωματάκι, θα προσευχηθούμε στον Θεό, θα φάμε και θα χορτάσουμε! » αποκρινόταν προφητικά η Αγία Ματρώνα, ενώ αλλού έλεγε:
«Θα πάρετε χώμα, θα κάνετε κουλουράκια, θα τα σταυρώνετε, και θα είναι σαν ψωμί!»

Έλεγε: ‘‘Δεν πρέπει να φοβάται κανείς τίποτα, όσο φοβερό και αν φαίνεται αυτό. Βλέπεις, κουβαλάνε ένα μωρό με το ελκηθράκι και δεν το νοιάζει τίποτα! Όλα θα τα κανονίσει ο ίδιος ο Κύριος!

***

Σήκωσε το σταυρό του
και φώναξε δυνατά: “Χριστός Ανέστη!”.
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Ιωάννης Μαξίμοβιτς_Saint John (Maximovitch) of San Francisco the Wonderworker_св. Иоанн Максимо́вич - Сан Францисский_(ΜΕ ΜΑΝΔΥΑ)

Μια νοσοκόμα από το εβραϊκό νοσοκομείο στη Shanghai (Σαγγάη) της Κίνας μας είπε τα ακόλουθα:
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ήρθε στο νοσοκομείο για να επισκεφθεί ορισμένους Ρώσους Ορθοδόξους, που ήταν εκεί. Περνώντας από ένα θάλαμο, σταμάτησε μπροστά από ένα κρεβάτι που ήταν κλεισμένο με το παραβάν, πίσω από το οποίο πέθαινε μια Εβραία ηλικιωμένη γυναίκα. Οι συγγενείς της περίμεναν ήδη στον προθάλαμο το θάνατό της. Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς σήκωσε το σταυρό του πίσω από το παραβάν και φώναξε δυνατά “Χριστός Ανέστη!”. Η άρρωστη γυναίκα συνήλθε αυτοστιγμής και ζήτησε νερό! 

Ο Άγιος Ιωάννης πήγε στη νοσοκόμα και της είπε ότι η άρρωστη κυρία θέλει νερό. Ολόκληρο το προσωπικό του νοσοκομείου έμεινε κατάπληκτο από την αλλαγή της κατάστασης αυτής της γυναίκας, η οποία βρισκόταν λίγο πριν το θάνατο! Σύντομα θεραπεύθηκε εντελώς και βγήκε από το νοσοκομείο.»
Βσεβολόντ Ρέγιερ
Βραζιλία
27 Σεπτεμβρίου 1966
Πηγή: Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς Επίσκοπος Σαγγάης και Σαν Φρανσίσκο, ο Θαυματουργός

***

Σύμφωνα με πολύ αξιόπιστες πληροφορίες από την Αίγυπτο, γνωστός Χότζας της Αιγύπτου μαζί με την οικογένεια του, εγκατέλειψαν τον μουσουλμανισμό και βαπτίσθηκαν Χριστιανοί.
Ακόμη, τις τελευταίες μέρες βαπτίσθηκε Ορθόδοξος Χριστιανός ένας Αμερικανός συνταγματάρχης, που υπηρετεί στην Αμερικανική βάση της Σούδας. Μετά λοιπόν την ανάσταση του νεκρού Σαουδάραβα στη Συρία από την Παναγία, που μεταδόθηκε δια μέσου της κρατικής τηλεόρασης της χώρας, ακολουθεί στην Αίγυπτο η θαυματουργική μεταστροφή γνωστού ανωτάτου μουσουλμάνου κληρικού (Χότζα), καθώς και η βάπτιση τόσο του ιδίου όσο και της οικογενείας του σε χριστιανούς.
Ποιο όμως συνταρακτικό γεγονός έκανε τον γνωστό Χότζα, τα στοιχεία του οποίου για ευνόητους λόγους δεν δημοσιεύουμε, να γίνει χριστιανός; Όπως εξιστορεί ο ίδιος, η μεταστροφή του οφείλεται σε θαύμα.

Ο πρώην Χότζας και νυν νεοφώτιστος Χριστιανός ανέφερε ότι η μικρή κόρη του έπασχε από ανίατη ασθένεια. Γύρισε όλα τα νοσοκομεία και επισκέφθηκε αρκετούς γιατρούς στην Αίγυπτο, όπου μέχρι πρότινος ζούσε, αλλά και στο εξωτερικό. Όλοι οι γιατροί σχεδόν συνέκλιναν στην ίδια άποψη. Συνιστούσαν θεραπευτική αγωγή, η οποία ωστόσο, όπως τόνιζαν δεν θα βοηθούσε για την αποφυγή του μοιραίου. Μάλιστα συνέστησαν στον απελπισμένο πατέρα να πάρει την κόρη του στο σπίτι, αφού πίστευαν ότι δεν υπάρχει πλέον θεραπεία. Ο απελπισμένος πατέρας, καί καλλίφωνος Χότζας προσευχόταν καθημερινά στον Αλλάχ για βοήθεια…

Βλέποντας τη θλίψη του κάποιος κοντινός φίλος, τού πρότεινε να βάλει πάνω στό μαξιλάρι της κόρης του, ένα Σταυρό. Στο άκουσμα της πρότασης ο πρώην Χότζας αντέδρασε… «Δεν είναι δυνατόν να κάνω εγώ κάτι τέτοιο, είπε, ούτε και θα προδώσω την πίστη μου…». Η ιδέα, ωστόσο, της τοποθέτησης του σταυρού άρχισε να τον απασχολεί. Χωρίς να αναφέρει σε κανένα τίποτε, αγόρασε ένα σταυρό και τον έβαζε στο μαξιλάρι της κόρης του όταν στο δωμάτιο βρίσκονταν οι δυό τους. Οι ημέρες περνούσαν και η κόρη του έπεσε σε κωματώδη κατάσταση, χάνοντας κάθε επικοινωνία με το περιβάλλον. Όλοι στην οικογένεια αλλά και στην περιοχή που υπηρετούσε ο πρώην Χότζας περίμεναν το μοιραίο. Ο απελπισμένος πατέρας μέρα-νύκτα καθόταν δίπλα της, κλαίγοντας.

Σταυρός_ Holy-Cross_Крест Господня_72892

Μέσα του, όπως ομολογεί τώρα, υπήρχε μια ελπίδα πως κάτι θα συμβείΈνα βράδυ καθώς ο θλιμμένος πατέρας κρατούσε το χέρι της κόρης του, είδε πως από τον Σταυρό που είχε στο προσκεφάλι της άρχισε να εκπέμπεται ένα εκτυφλωτικό φως, το οποίο απλώθηκε σ’ όλο το κρεβάτι. Αρχικά νόμιζε πως ονειρεύεται ή, ότι κάτι συμβαίνει με τη σκέψη του, εξ αιτίας της στενοχώριας του. Ωστόσο, το φως το έβλεπε φανερά. Ξαφνικά βλέπει την κόρη του να σηκώνεται από το κρεβάτι της και να λέει: «Μπαμπά πεινάω, φέρε μου κάτι να φάω»!

Ο έκπληκτος Χότζας δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί. Πήγε στην κουζίνα περιχαρής. Οι φωνές του ξεσήκωσαν τη σύζυγό του αλλά και τη γειτονιά. Σε λίγο στο σπίτι του έγινε το αδιαχώρητο. Ο ίδιος έλεγε και ξανά-έλεγε τι ακριβώς συνέβη. Μιλούσε για το θαύμα του Σταυρού. Τηλεφώνησε μάλιστα στο φίλο του που του είχε προτείνει να βάλει Σταυρό στο μαξιλάρι της κόρης του και τον ευχαρίστησε.

Οι γείτονες και οι φίλοι του προσπάθησαν να αποδώσουν το θαύμα στον Άγιο Γεώργιο, τον οποίο ευλαβούνται αλλά και φοβούνται οι μουσουλμάνοι. Εκείνος όμως ήξερε για την δύναμη του Σταυρού. Βίωσε το θαύμα. Η κόρη του πλέον δεν παρουσίαζε τίποτε και οι θεράποντες γιατροί που γνώριζαν την κατάσταση δεν πίστευαν στα μάτια τους, όταν είδαν πως οι νέες εξετάσεις δεν έδειχναν απολύτως τίποτε.

Λίγες ημέρες μετά το θαύμα ο πρώην Χότζας είχε λάβει την απόφασή του. Είπε στη σύζυγο του πως θα γίνει Χριστιανός. Εκείνη αρχικά αντέδρασε και σκέφθηκε τους διωγμούς που θα ακολουθήσουν για τον ίδιο και για όλη την οικογένεια από τους μουσουλμάνους. «Θα μας σκοτώσουν όλους…» τού έλεγε. Εκείνος όμως είχε πλέον πάρει το δρόμο του. Της ανακοίνωσε πως θα φύγουν οριστικά από την Αίγυπτο. 

«Θα βαπτισθούμε χριστιανοί και θα ζήσουμε πλέον σε άλλη χώρα». Έτσι και έπραξε. Ωστόσο, η είδηση της εισόδου του στην Εκκλησία του Χριστού κυκλοφόρησε ευρέως τόσο στην πόλη που υπηρετούσε, όσο και στο μουσουλμανικό ιερατείο.
Σήμερα ο πρώην Χότζας και νυν νεοφώτιστος Χριστιανός σπουδάζει Θεολογία. Για τους μουσουλμάνους βέβαια τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένεια του είναι επικηρυγμένοι. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορούμε να δημοσιεύσουμε περισσότερα στοιχεία.

Τη αυτού δυνάμει, Χριστέ ο Θεός, και ημάς των τού πονηρού διαφύλαξον επηρειών, και τα θείά σου Πάθη, και την ζωηφόρον Ανάστασιν προσκυνήσαι αξίωσον, το τεσσαρακονθήμερον ευμαρώς διανύσαντας στάδιον, και ελέησον ημάς ως μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος.

ΣΤΑΥΡΟΣ Ο ΦΥΛΑΞ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ
ΣΤΑΥΡΟΣ Η ΩΡΑΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΤΟ ΚΡΑΤΑΙΩΜΑ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΙΣΤΩΝ ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΓΓΕΛΩΝ Η ΔΟΞΑ
Και των δαιμονίων  το τραύμα.

iconandlight

==================================