Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: «Τά τέσσερα ἀκαταμάχητα ὅπλα κατὰ τῶν πειρασμῶν.»

Ὅσες φορές σᾶς προσβάλλει ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) εἴτε μὲ κάποιο πάθος εἴτε μὲ μελαγχολία, μὲ τὴν ἀμέλεια, τὴν ἀπελπισία, ἁρπάξτε ἀμέσως τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς, καὶ θὰ δεῖτε πόσο γρήγορα ἐξαφανίζεται καὶ δὲ μένει οὔτε ἴχνος τῆς παρουσίας του. Ὅταν σᾶς πολεμάει ὁ ἐχθρὸς νὰ ζητᾶτε τὴ βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ φύλακα Ἄγγελου τῆς ψυχῆς σας καὶ ὅλων τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων.

Μαζὶ μὲ τὴν προσευχή σας νὰ λέτε τὴ δυσκολία σας σὲ πνευματικὸ Ἱερέα, ἀλλὰ νὰ ζητᾶτε καὶ τὶς προσευχὲς καὶ συμβουλὲς τῶν ἄλλων ἀδελφῶν σας, διότι ἕνας ἀδελφὸς ποὺ βοηθιέται ἀπὸ ἄλλον ἀδελφό, γίνεται δυνατὸς σὰν τὴν ὀχυρωμένη πόλη. Γιὰ ὅλα αὐτὰ χρειάζεται νὰ ἀσκεῖτε βὶα στὸν ἑαυτό σας, νὰ ἐνεργεῖτε γρήγορα καὶ μὲ γεναιότητα.

Νὰ μεταχειρισθεῖς τέσσερα ὅπλα, ἀκαταμάχητα, κατὰ τῶν πειρασμῶν. Μὲ αὐτὰ τὰ ὅπλα, ἂν βέβαια τὰ χρησιμοποιήσεις μὲ μεγάλη προσοχή, δεξιοτεχνία, προθυμία καὶ ἀνδρεία, ὄχι μόνο θὰ μείνεις ἄτρωτος καὶ ἀβλαβὴς ἀπὸ τὰ….βέλη καὶ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ θὰ τὸν νικήσεις καὶ θὰ τὸν ἀφανίσεις.

Πρῶτο ὅπλο κατὰ τοῦ ἐχθροῦ εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος ποὺ σκέφτεται καὶ στοχάζεται καλὰ πὼς ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών, καὶ πάντοτε εἶναι μπροστά του, μέρα καὶ νύχτα σὲ κάθε περίσταση, δὲν μπορεῖ νὰ ἁμαρτήσει.

Διότι, ἀφοῦ φοβᾶται νὰ ἁμαρτήσει μπροστὰ σὲ ἕνα τιποτένιο ἄντρα ἢ γυναίκα, ἀκόμη καὶ μπροστὰ σὲ ἕνα μικρὸ παιδί, πὼς θὰ τολμήσει νὰ ἁμαρτήσει μπροστὰ στὸν Παντοδύναμο Θεό, ποὺ Τὸν τρέμουν τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, ὅλα τὰ κτίσματα ποὺ ἀναπνέουν, καὶ ποὺ μὲ ἕνα νεῦμα Τοῦ σαλεύει ὅλη ἡ γῆ ;

Δεύτερο ὅπλο εἶναι νὰ συνηθίσεις νὰ λὲς ἀκατάπαυστα τὴν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ». Αὐτὴ τὴν εὐχὴ νὰ ἀρχίζεις νὰ τὴ λές, μόλις σηκωθεῖς τὸ πρωὶ ἀπὸ τὸ κρεβάτι σου.

Νὰ τὴ λὲς καὶ ὅταν περπατᾶς στὸ δρόμο καὶ ὅταν μπαίνεις στὸ αὐτοκίνητο, στὸ τρένο, στὸ πλοῖο, στὸ ἀεροπλάνο· καὶ ἐνῶ ἐργάζεσαι, τρῶς, πίνεις, καὶ σὲ κάθε ὥρα καί περίσταση . Ἀλλὰ νὰ τὴ λὲς μὲ τὴν καρδιά σου, μὲ πίστη εὐλάβεια , ἀγάπη , πόθο καὶ βία. Ὄχι τὸ στόμα νὰ λέει: « Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ » καὶ ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ νὰ λένε ἄλλα, καὶ μάλιστα πονηρὰ καὶ ἀντίθετα.

Τρίτο ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ ταπείνωση δηλ. νὰ μὴν ὑψηλοφρονεῖς, ἀλλὰ τὸ φρόνημά σου νὰ εἶναι ταπεινό. Νὰ ἔχεις τὴν αἴσθηση πὼς ὅ,τι ἔχεις δὲν εἶναι δικό σου, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ. Δηλ. τὸ σῶμα σου καὶ ἡ ψυχή, ἡ ὑγεία καὶ ἡ δύναμη, ἡ σοφία, ὁ πλοῦτος καὶ ὅτι ἄλλο ἔχεις, ἀκόμη καὶ οἱ ἀρετές, οἱ ἀγαθοεργίες, οἱ προσευχές, οἱ νηστεῖες, οἱ ἐλεημοσύνες, ὅλα, ὅλα εἶναι χαρίσματα τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ, χωρὶς τὸν ὁποῖο δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κανένα καλό.

Ὅταν λοιπὸν ἔχεις ταπεινὸ φρόνημα, θὰ σὲ σκεπάζει καὶ θὰ σὲ φυλάει ὁ Θεός. Γιατί ὁ Θεὸς συγκινεῖται μὲ τὸν ταπεινὸ καὶ τὸν προσέχει, ὅπως λέει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὸ βιβλίο τῶν Παροιμιῶν. Ὅταν στὶς καρδιὲς τῶν ταπεινῶν ἀνθρώπων ἀναπαύεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ πλησιάσει ὁ διάβολος;

Τέλος, τέταρτο ὅπλο κατὰ τῶν παγίδων καὶ τῶν πειρασμῶν τοῦ διαβόλου, εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ καθαρή, ἡ ἀληθινή, ἡ ὁλόψυχη. Ὅποιος ἔχει αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἔχει μαζί του τὸ Θεό, ποὺ εἶναι ἀγάπη : « Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί , καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ » (Α΄ Ἰω. 4, 16).

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει μαζί του τὸ Θεὸ προστάτη καὶ βοηθό, τότε ποιὸν θὰ φοβηθεῖ; Ὅπου φῶς, φεύγει τὸ σκοτάδι· ὅπου ἀλήθεια, φυγαδεύεται τὸ ψεῦδος· ὅπου ὁ Θεός, φεύγει σὰν ἀστραπὴ ὁ διάβολος.

Αὐτὰ τὰ τέσσερα ὅπλα λοιπὸν νὰ μεταχειρίζεσαι καὶ νὰ παρακαλᾶς τὸ Θεὸ νὰ σὲ βοηθάει καὶ νὰ σὲ στηρίζει. Καί, ἂν σὰν ἄνθρωπος τραυματιστεῖς ἀπὸ τὸ διάβολο, νὰ τρέχεις ἀμέσως στὸ γιατρό, στὸν πνευματικό, στὴ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση. Νὰ ζητήσεις θεραπεία καὶ θὰ τὴν ἔχεις.

Πηγή Ρωμαίικο Οδοιπορικό

=============================

Συγκλονίζει η ιστορία της μουσουλμάνας Αλι Μουλα που έγινε μοναχή στην Τήνο

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και εξωτερικοί χώροι

Η περίπτωση της μοναχής Αγαθονίκης της Τήνου, και το πώς δηλαδή την διάλεξε ο Χριστός μέσα από το γένος των μισοχρίστων και μισελλήνων Οθωμανών για να γίνει Ορθόδοξη μοναχή σε μοναστήρι Του, είναι μία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση…

Η μοναχή Αγαθονίκη, πού κοιμήθηκε στα 1981, καταγόταν από τα βάθη της Μικράς Ασίας.

Το μουσουλμανικό της όνομα ήταν Αλί Μουλά. Ο πατέρας της ήταν Χότζας.

Διέθετε σοφία και πείρα και έτσι πολλοί τον επισκέπτονταν για να ζητήσουν την πολύτιμη συμβουλή του.

Συνήθιζε όμως να λέει:

«Κάποιο απ’ τά παιδιά μου θα προδώσει την θρησκεία μας και θα γίνει κακό γκιαούρ».

Το παιδί μεγάλωνε και διακρινόταν για την σεμνότητα και την φιλοτιμία του.

Αγαπούσε ιδιαίτερα τους Χριστιανούς και ένιωθε κάτι να την μαγνητίζει και να την τραβά κοντά τους…

Η ευκαιρία που έψαχνε για να αποκολληθεί από την οικογένειά της, κατά θεία φώτιση βέβαια, της δόθηκε στις ημέρες τού ξεριζωμού των Ελλήνων της Μικράς Ασίας με τά γεγονότα του 1922.

Μικρό κοριτσάκι 9 χρόνων ήταν, όταν ξέκοψε από το πατρικό της και ακολούθησε τους καταδιωκόμενους Χριστιανούς. ’Έραψε μάλιστα στον ποδόγυρο της φούστας της ένα μασουράκι λίρες για τά έξοδά της.

Στο λιμάνι την περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη.. ο γαμπρός της, που ήταν δικαστικός, βρισκόταν μαζί μέ άλλους Τούρκους στην προβλήτα και επέβλεπαν τους Χριστιανούς, που σαν ζώα εγκατέλειπαν τά πατρογονικά τους χώματα.

Ή μικρή Αλί, για να ξεφύγει την προσοχή του, κρύφτηκε κάτω από την φαρδιά φούστα μιας εύσωμης χριστιανής και έτσι μπήκε απαρατήρητη στο καράβι. Το καράβι έφτασε στην Μυτιλήνη, όπου και έμεινε κοντά σε διάφορες χριστιανικές οικογένειες για ένα εξάμηνο.

Από κει ήλθε μέ κάποια άλλη οικογένεια στις Σέρρες και από κει στην Καβάλα και στο τέλος στην Δράμα.

Επειδή ήταν καλό, υπάκουο και πρόθυμο παιδί, αγαπήθηκε πολύ από τούς Χριστιανούς, πού την είχαν σαν δικό τους παιδί.

Κάποτε στο σπίτι πού έμενε έκαναν ευχέλαιο και άκουσε τον ιερέα πού έλεγε ότι δεν πρέπει να πεταχτεί το περιεχόμενο του κανδηλιού.

’Έτσι εκείνη το πήρε και ήπιε όλο το περιεχόμενο: το λάδι, το κρασί και την φυτιλήθρα μαζί μέ το φυτίλι.

Το βράδυ είδε στον ύπνο της τον Τίμιο Πρόδρομο που της είπε:

– «Καλό είναι αυτό πού έκανες, παιδί μου, αλλά αν δεν βαπτιστείς, δεν ωφελείσαι».

Από τότε η επιθυμία της να βαφτισθεί φούντωνε μέσα της καθημερινά όλο και πιο πολύ. Όμως κανείς δεν την βοηθούσε να πραγματοποιήσει τον πόθο της•

όλοι φοβόντουσαν τα αντίποινα, αν γινόταν γνωστό το γεγονός από τους ομοεθνείς της.

Τελικά βαπτίστηκε στα μέρη της Καβάλας και πήρε το όνομα Σοφία.

Τα χρόνια κυλούσαν, η μικρούλα έγινε μια όμορφη νεαρή κοπέλα πού επιθυμούσε να αφιερωθεί τελείως στον Χριστό χωρίς να ξέρει τίποτε για μοναχισμό.

Από πληροφορίες άλλων ανθρώπων, ξεκίνησε να κάνει προσκύνημα στην Τήνο(είχε ωστόσο οραματιστεί την Μεγαλόχαρη που την καλούσε στο Ιερό Νησί…)

Εκεί παρέμεινε για έξι μήνες και διανυκτέρευε στο προαύλιο της Ευαγγελίστριας.

Η κακοπάθειά της αυτή συγκίνησε τον Εικονοφύλακα τού Ιερού Προσκυνήματος Παντελή Φιλιππούση, ο οποίος εκτός από τα αναγκαία για την διατροφή και την διαμονή της, της προσέφερε και καταφύγιο.

Την προστάτευσε επίσης, διότι είχε σε κτήμα του ένα οικογενειακό εκκλησάκι στο όνομα της Αγίας Σοφίας.

Ο προστάτης της μαζί μέ τον ιερέα Στυλιανό Κορνάρο και τον πατέρα του Νικόλαο την έφεραν στο Κεχροβούνι. Όταν τότε φθινόπωρο τού 1938 και η Σοφία ήταν 25 χρόνων.

Η Ηγούμενη Θεοφανώ Βιδάλη χάρηκε πού είδε την κοπέλα, άλλα αρνήθηκε να την κρατήσει. Φοβόταν μήπως την αναζητήσουν οι δικοί της και καταστρέψουν το μοναστήρι.

’Έδωσε τότε εντολή να επιστρέψει στην Ευαγγελίστρια.

Τελικά όμως υποχώρησε, όταν είδε τον ζήλο της κοπέλας, και την όρισε ως υποτακτική της τυφλής Γερόντισσας Ελισάβετ Καραζεπούνη από το Καστελλόρριζο.

Η ηγούμενη τότε εξαιτίας της αρρώστιας της γεροντισσας Ελισάβετ και της επίσης άρρωστης κατάκοιτης υποτακτικής της Κασσιανής, κατέβηκε με αγωγιάτη και δύο ζώα στην Ευαγγελίστρια για να την φέρει πίσω στην Μονή κοντά τους.

Η Γερόντισσά της με χαρά την έντυσε δόκιμη και την έγραψε ως αδελφή της Μονής στο Μοναχολόγιο μέ το δικό της επίθετο, Καραζεπούνη.

Μεγαλόσχημη έγινε το 1942 από τον Μητροπολίτη Σύρου-Τήνου Φιλάρετο.

Ήταν ημέρες στερήσεως για το μοναστήρι λόγω της κατοχής και για κέρασμα πρόσφεραν σταφύλια…

Η αδελφή Αγαθονίκη δεν μιλούσε ποτέ Τούρκικα ούτε συζητούσε για την θρησκεία της ή τα προσωπικά της. Της ήταν αρκετό ότι είχε δει τά καλά των Χριστιανών και είχε βιώσει τά κακά των Τούρκων…

Έκανε πολύ προσευχή μέ το κομβοσχοίνι, επειδή δεν ήξερε να διαβάζει.

Μετά τον θάνατο της Γερόντισσάς της επισκεπτόταν τά κελιά και ζητούσε να της διαβάζουν Βίους Αγίων και Πατερικά.

Διψούσε πολύ η ψυχή της να ακούει την ζωή και τά κατορθώματα των Αγίων.

Έκτος από ανάγνωση, όπως ήταν φυσικό, δεν ήξερε ούτε γραφή και αντί υπογραφής έβαζε σταυρό.

Νήστευε αρκετά. Κατά τις νηστείες ξηροφαγούσε μόνο με παξιμάδι και το Σαββατοκύριακο μόνο κατέλυε 2-3 λειψές τηγανίτες με χόρτα. Τον χειμώνα για άσκηση συνήθιζε να τρώει το χιόνι. Ζούσε στην τέλεια πτωχεία και ακτημοσύνη. Δεν έκανε εργόχειρο.

Προσέφερε βοηθητικές διακονίες.

Μάζευε και τακτοποιούσε το νήμα για τους αργαλειούς και άλεθε τον καφέ.

Ήταν πρόθυμη να εξυπηρετεί, όταν και όπου της ζητούσαν βοήθεια. Έκτος από την τυφλή Γερόντισσά της, γηροκόμησε και την κατάκοιτη Γερόντισσα Κασσιανή.

Παραστεκόταν επίσης μέ το κομβοσχοίνι στις ετοιμοθάνατες αδελφές και προσευχόταν για να έχει καλή έξοδο η ψυχή τους.

Έτσι αξιώθηκε να δει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να παίρνει τις ψυχές για να τις οδηγήσει στον Κύριο. Μετά την κοίμηση της Μοναχής Ιερείας Μεϊντάνη δεν παραστάθηκε σε άλλη αδελφή.

Το 1980 στην γιορτή τού Αρχαγγέλου Μιχαήλ και πασών των επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και κοιμήθηκε εν Κυρίω οσιακά μετά από λίγους μήνες στις 28 Μαρτίου 1981. Ήταν πολύ απλή, εγκρατής και αγαπητή αδελφή. Όλες οι μοναχές μέ συγκίνηση διηγούνται την ιστορία της και ζητούν την ευχή της.

Πηγαίνοντας κανείς έξω από την μάνδρα τού μοναστηριού στην εκκλησία των Αγίων Πάντων, όπου και το κοιμητήριο, μπορεί να διαβάσει πάνω στο κιβώτιο μέ τά οστά της την εξής επιγραφή : ΤΗΝ ΕΥΧΉ ΤΗΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!

============================

=============================

Ο πραγματικός Θεός της ορθοδόξου πίστεώς μας († Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)

Είναι γεγονός πως πολλοί από εμάς θα θέλαμε τον Θεό πιο δυναμικό, πιο άμεσο, πιο πάνοπλο, πιο αποτελεσματικό στις νίκες κατά των εχθρών μας, των αντιδίκων μας, των ειρωνευτών μας, των επιβουλευτών μας. Θα επιθυμούσαμε ένα Θεό κυρίαρχο, εξουσιαστή, καταστροφέα των ασεβών αρνητών και αντιπάλων του. Έτσι κι εμείς θα κυκλοφορούσαμε με ψηλά το κεφάλι, υπερήφανοι για τον πανίσχυρο Θεό που ακολουθούμε, προνομιούχοι για τον Θεό που έχουμε.

Όμως, αν καλοσκεφθούμε, εμβαθύνουμε και προσέξουμε, θα δούμε ότι μέσα από τις δοκιμασίες μας έχουμε την πραγματική αίσθηση της μικρότητός μας και της μεγαλοσύνης του Θεού Πατέρα. Παρά τις όποιες κατακτήσεις, επιτυχίες και νίκες ο άνθρωπος παραμένει μικρός, για να διατηρείται στην ωραία ασφάλεια της αγίας ταπεινώσεως. Η μεγαλειότητα της μεγαλοσύνης του Θεού υπάρχει και μέσα στις νομιζόμενες από εμάς ήττες του. Καλούμεθα, αγαπητοί μου, να υποψιαστούμε τον πραγματικό Θεό της ορθοδόξου πίστεώς μας, και όχι ένα Θεό ανάμεσα στους θεούς των θρησκειών και των ανθρώπινων κατασκευών και φαντασιών.

Είναι πράγματι, αδελφοί μου, ένα συγκλονιστικό σκάνδαλο ο Θεός που μας παρουσίασαν οι ιεροκήρυκες στις εκκλησίες μας, οι κατηχητές στα κατηχητικά σχολεία, οι δάσκαλοι με τα θρησκευτικά βιβλία στα σχολεία και οι ευσεβείς γονείς στα σπίτια μας ως παντοδύναμο και πανίσχυρο ν’ απουσιάζει, να σιωπά, να κρύβεται από σεισμούς, πυρκαγιές, ναυάγια, αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, θανάτους παιδιών και νέων.

Η επικράτηση του κακού, η επιβράβευση της κακίας, η άνοδος των ανάξιων, η ευημερία των άτιμων, η ανάδειξη των παρανομούντων γεμίζουν το νου του ανθρώπου πικρούς λογισμούς, παραζάλη, αθυμία, στενοχώρια, αίσθηση εγκατάλειψης, απουσίας του Θεού. Γιατί δεν μιλά ; Γιατί δεν παρεμβαίνει ; Γιατί δεν παρουσιάζεται ; Δεν περίμεναν ποτέ αυτή την εγκατάλειψη από τον Κύριο και Θεό τους, τον Ουράνιο πατέρα τους.

Όμως ο Θεός υπάρχει, σε πείσμα όλων των αντιφρονούντων. Υπάρχει σε όλες τις εστίες του άφατου πόνου, της πιο υψηλής τραγωδίας. Υπάρχει όχι ασφαλώς ως δημιουργός και αίτιος του κακού και του πόνου, όχι ως ένας ανεύθυνος θεατής του ανθρώπινου πόνου, αλλά ως ένας πατέρας που πονά και προσδοκά. Πονά για την κατάχρηση της ελευθερίας, που έδωσε ο ίδιος απλόχερα στα αγαπητά τέκνα του, για την αμετανοησία παρά τις δοκιμασίες των παιδιών, για την αγάπηση των παθών και της κακίας και όχι των αρετών και της ευλογημένης κι ευφρόσυνης πνευματικής ζωής.

Γιατί άραγε μας παιδεύει ο Θεός ; Δεν μας αγαπά ; Γιατί μας έπλασε ; Δεν είναι δίκαιος ; Μα, μας τα είπε από νωρίς ξεκάθαρα, με κάθε σαφήνεια και ακρίβεια. Ο δρόμος που θ’ ακολουθήσετε θα ’ναι στενός και ανηφορικός, θα οδηγήσει όμως σε άπλα και ευρυχωρία. Ο πλατύς δρόμος που ακολουθεί ο πολύς κόσμος, θα οδηγήσει σίγουρα σε γκρεμό. Διαλέξτε και πάρτε.

Ο Χριστός μπορούσε ν’ αποφύγει τη σταύρωση . Δεν το έκανε . Στον σταυρό του γράφουμε : Ο Βασιλεύς της Δόξης ! Ο Χριστός δοξάσθηκε στον σταυρό. Έμβλημα του χριστιανισμού είναι ο τίμιος σταυρός του Χριστού.

Αυτό έχει μία ιδιαίτερα μεγάλη σημασία. Μερικοί σήμερα μοντέρνοι θεολόγοι θέλουν να μιλούν για έναν ασταύρωτο, αντιασκητικό , άκοπο και άμοχθο χριστιανισμό. Μιλούν για τη μετανεωτερική θεολογία, για τη θεολογία του έρωτος, της χαράς και της απελευθερώσεως.

Ο τάφος του Χριστού καθίσταται ζωοπάροχος. Με τον θάνατό του νίκησε τον θάνατο, έδωσε αφοβία θανάτου, ζωή στους κεκοιμημένους, μας εισήγαγε στην ατελεύτητη ζωή.

(Από το βιβλίο: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, “Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας”. Ιερά Μονή Εισοδίων τής Θεοτόκου Μυρτιάς Θέρμου, Αγρίνιο 2011, σελ. 41)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

Ο πραγματικός Θεός της ορθοδόξου πίστεώς μας († Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης) | Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ (alopsis.gr)

===========================

Η αγία Διάκριση θα΄πρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία… |Σταμάτης Σπανουδάκης

Οι πιο δύσκολοι αγώνες είναι αυτοί που γίνονται μέσα μας.

Οι καλύτερες συζητήσεις γίνονται με τον εαυτό μας.

Αληθινές διακοπές είναι η μοναξιά, η ευλογημένη ησυχία και η προσευχή.

Τα ωραιότερα τοπία είναι κρυμμένα μέσα μας.

Τά παραμύθια της γιαγιάς, κρύβουν περισσότερη αλήθεια από την “πραγματικότητα”.

Οι εσωτερικές πληροφορίες είναι τα αληθινά δελτία ειδήσεων.

Οι δυσκολότερες αποφάσεις λύνονται από το παιδί μέσα μας.
Το να αγαπάς τον εχθρό σου είναι το δυνατότερο σου όπλο.

Το να μην συγχωρείς είναι, σαν να προσκαλείς τον πόνο και την αρρώστια.

Το να θυμώνεις είναι, σαν να βρωμίζεις μόνος σου την ψυχή σου.

Το να λές “γιατί εμένα;” είναι, σαν να λες στο Θεό “δεν τα΄κανες καλά”.

Η αρρώστια και ο πόνος, είναι μεγάλο σχολείο, αν τα καταλάβεις
και τα δεχτείς με ταπείνωση.

Ο φόβος δεν έρχεται από τον Θεό. Ούτε η χαρά πάντα.

Η αγία Διάκριση θα΄πρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία.

Το δάκρυ είναι η καλύτερη βιταμίνη. Ψυχής και σώματος.
Ευτυχία, δεν είναι να κάνεις ότι θες, αλλά να θες ότι κάνεις…

Stamatis Spanoudakis Σταμάτης Σπανουδάκης (OFFICIAL)

===========================