Άγιος Μακάριος Νοταράς: Ο Πρωτεργάτης του Κολλυβαδικού Κινήματος.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Το Κολλυβαδικό Κίνημα είναι η συνέχεια του Ησυχαστικού Κινήματος και αποτελεί μια από τις πλέον γνήσιες εκφάνσεις της ορθοδόξου πνευματικότητας. Ταυτόχρονα αποτέλεσε και μια ισχυρή πνευματική αναγέννηση, σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για την Εκκλησία μας, κατά την οποία απειλούνταν το εκκλησιαστικό πλήρωμα από τους εξισλαμισμούς και η σώζουσα αλήθεια της Ορθοδοξίας μας από την άλωση της κακόδοξης δυτικής παράδοσης. Ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος υπήρξε και ο άγιος Μακάριος Νοταράς, μια μεγάλη πνευματική και εκκλησιαστική μορφή του 18ου αιώνα.

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας στα 1731 και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Μιχαήλ. Οι γονείς του Γεώργιος ή Γεωργαντάς Νοταράς και μητέρα του Αναστασία, ανήκαν στους άρχοντες της περιοχής, έλκοντας την καταγωγή τους από την σπουδαία και επιφανή βυζαντινή οικογένεια των Νοταράδων, της οποίας πολλοί ασκούσαν το επάγγελμα του νοτάριου, δηλ. του ταχυγράφου. Ως αρχηγός της οικογένειας αναφέρεται ο Νικόλαος Νοταράς, ο οποίος υπηρέτησε στο περιβάλλον του βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγου (1391-1425). Η οικογένεια των Νοταράδων ανέδειξε και πολλούς επιφανείς ιεράρχες, όπως ο Χρύσανθος Νοταράς.

Οι εύποροι γονείς του του έδωσαν τη μεγαλύτερη δυνατή μόρφωση. Αφού αποφοίτησε από τα σχολεία της περιοχής του, και σε ηλικία 15 ετών, μετέβη στην Κεφαλονιά, ανάμεσα στα έτη 1746-1750, για να μαθητεύσει στον εκεί ονομαστό δάσκαλο Ευστάθιο.

Από μικρός έδειξε κλήση για τη μοναχική ζωή. Γι’ αυτό κάποια στιγμή, ανάμεσα στα έτη 1758-1764, έφυγε κρυφά και πήγε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Όμως ο πατέρας του τον ανακάλυψε και τον γύρισε στο σπίτι του. Ο Μιχαήλ μελετούσε και προσευχόταν αδιάκοπα.

Την εποχή εκείνη υπήρχε έλλειψη διδασκάλου στην Κόρινθο. Ο Μιχαήλ ανάλαβε διδακτικά καθήκοντα, χωρίς αμοιβή, γενόμενος πολύ αγαπητός στους μαθητές του για την απλότητά του, την αγάπη του και το σεβασμό του προς αυτούς. Παράλληλα έγινε ευρύτερα γνωστή στους Κορινθίους η φήμη του, ως σώφρονα και πνευματικού ανθρώπου, ώστε όταν κοιμήθηκε ο Μητροπολίτης Παρθένιος (1764), οι κάτοικοι ζήτησαν από τον Πατριάρχη Σαμουήλ, να τον διαδεχθεί εκείνος, παρά το γεγονός ότι ήταν ακόμη λαϊκός. Εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Μακάριος, κατόπιν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και στη συνέχεια Επίσκοπος και Μητροπολίτης του Αποστολικού Θρόνου της Κορίνθου.

Ως Επίσκοπος άσκησε αξιόλογη ποιμαντική, κοινωνική και εθνική δράση. Με το ξέσπασμα της επανάστασης των Ορλωφικών (1770) τάχτηκε υπέρ των επαναστατών και παρέσχε αξιόλογη βοήθεια. Ρωσικό έντυπο αναφέρει γι’ αυτόν: «ως άλλος απόστολος Παύλος, όχι με το ξίφος αρματωμένος, αλλά με την αρετήν κεκοσμημένος, διοικεί και κρατύνει την εκκλησίαν». Μετά όμως την αποτυχία και τις σφαγές που ακολούθησαν, κάτεστη στόχος των Οθωμανών και για τούτο αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ζάκυνθο με την οικογένειά του. Εκεί συνάντησε τον ονομαστό δάσκαλο του Γένους και κληρικό Νικηφόρο Θεοτόκη, με τον οποίο συνεργάστηκε, καταστρώνοντας σχέδιο για την πνευματική βοήθεια του υπόδουλου Γένους.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετά από απαίτηση της Υψηλής Πύλης, ζήτησε από όλους τους φυγάδες Επισκόπους των επαναστατημένων περιοχών να παραιτηθούν και να εκλεγούν άλλοι στη θέση τους. Όμως ο Μακάριος αρνήθηκε.

Τελικά εξελέγη στη θέση του άλλος Επίσκοπος, και του ιδίου του αποδόθηκε ο τίτλος του πρώην Κορίνθου.

Στη Ζάκυνθο και με την παρότρυνση του Νικηφόρου Θεοτόκη, κατέστρωσε ένα φιλόδοξο σχέδιο, πνευματικής αφύπνισης του υπόδουλου Γένους και την ανάταση του εκκλησιαστικού φρονήματος. Γι’ αυτό το λόγο περιόδευσε, ανάμεσα στα έτη 1773-1774, στην Κεφαλονιά, ξανά στη Ζάκυνθο και κατόπιν στην Ύδρα, όπου συνάντησε και γνώρισε τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και ησύχασε σε κάποια Μονή. Από εκεί μετέβη στη Χίο και στα 1777, έφτασε στον Άγιον Όρος, εκπληρώνοντας διακαή του επιθυμία να ζήσει στην αθωνική πολιτεία. Εγκαταστάθηκε στο Κελλίο «Άγιος Αντώνιος», όπου συγκατοίκησε με τον συμπατριώτη του Γέροντα Δαβίδ. Εκεί συναντήθηκε και πάλι με τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη.

Σύντομα διαπίστωσε ότι δεν ήταν ήρεμα τα πράγματα στο αγιώνυμο Όρος. Οι μοναχοί βρισκόταν σε σφοδρή διαμάχη, σχετικά με την ημέρα τελέσεων των μνημοσύνων και τα κόλλυβα. Η μια μερίδα ακολουθούσε την αρχέγονη παράδοση της Εκκλησίας, τελώντας τα μνημόσυνα το Σάββατο, οι δε επηρεασμένοι από την δυτική παράδοση, τα τελούσε την Κυριακή. Δεν ήταν μόνο τα μνημόσυνα το πρόβλημα, αλλά και μια σειρά ζητημάτων, τα οποία αλλοίωναν την παράδοση και παρέκλιναν σε δυτικά πρότυπα. Άλλωστε βρισκόμαστε σε μια εποχή έντονης δράσης των δυτικών μισιοναρίων (ιεραποστόλων) στον ελλαδικό χώρο, ασκώντας έντονη διαβρωτική δράση, με την αφειδώς στήριξη του Βατικανού και Προτεσταντικών Ομολογιών και την ανοχή της Υψηλής Πύλης.

Ο Μακάριος τάχτηκε με την μερίδα των παραδοσιακών μοναχών. Στη Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου αρνήθηκε να τελέσει μνημόσυνο ημέρα Κυριακή, δίνοντας την αφορμή να ξεκινήσει το Κολλυβαδικό Κίνημα. Ακολουθώντας ο Μακάριος την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας, θεωρούσε λάθος την τέλεση των Ιερών Μνημοσύνων κατά την χαρμόσυνη ημέρα της Κυριακής, τη στιγμή που η Εκκλησία είχε θεσπίσει το Σάββατο ως ημέρα των ψυχών και την τέλεση των Μνημοσύνων. Όμως η άρνηση αυτή είχε ως συνέπεια να εγερθούν εναντίον του οι υπέρμαχοι της τελέσεως των την Κυριακή. Τον κατήγγειλαν στον Οικουμενικό Πατριάρχη Σωφρόνιο Β΄ (1771-1780), ως «ταραξία και υπεύθυνο εισαγωγής νεωτερισμών στην Εκκλησία»!

Ο Μακάριος, ως μια χαρισματική μορφή και καλλιεργημένη προσωπικότητα, δεν ήθελε να δημιουργήσει διχαστικές τάσεις στους μοναχούς του Αγίου Όρους και γι’ αυτό, γεμάτος απογοήτευση και φοβούμενος ακόμα και για τη ζωή του, έφυγε, στα μέσα του 1776, για τη Χίο. Εκεί έλαβε και την πατριαρχική επιστολή, η οποία με δριμύ χαρακτήρα, καταδίκαζε τη διαγωγή του στο Άγιον Όρος, ως «φατριαστική». Παρά ταύτα όμως οι Χιώτες τον υποδέχτηκαν και εκδήλωσαν τη στήριξή τους στο πρόσωπό του. Επιφανείς και ισχυροί κάτοικοι του νησιού, με επικεφαλής τον άρχοντα της Κωνσταντινουπόλεως Σκαναβή, μεσολάβησαν στο Πατριαρχείο και σταμάτησαν οι διώξεις του.

Στη συνέχεια ανάλαβε και πάλι περιοδεία στην Πάτμο, την Ύδρα και την Κορινθία. Όταν επήρθε κάποια ηρεμία, επέστρεψε στο χωριό του, τα Τρίκαλα, για να ησυχάσει. Όμως ο θάνατος του αδελφού του από του Τούρκους τον ανάγκασε να φύγει ξανά.

Μετά από λίγο καιρό κοιμήθηκε ο πατέρας του και περιήλθαν στην κατοχή του χρεωστικοί τίτλοι της πατρικής του περιουσίας. Σε αυτούς καταλογίζονταν χρεοφειλέτες του πατέρα του. Τότε εκείνος χάρισε τα χρέη και έφυγε ξανά για το Άγιον Όρος. Αλλά δυστυχώς συνάντησε την αντιπαλότητα και εχθρότητα των αντικολλυβάδων και δεν μπόρεσε να βρει ησυχία. Γι’ αυτό αναγκάστηκε να αφήσει και πάλι το Περιβόλι της Παναγίας και να καταφύγει στην Πάτμο, όπου σύστησε το Ησυχαστήριο των Αγίων Πάντων.

Τελικά, στα 1790, κατέληξε στην Χίο, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα, στο «κάθισμα», των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στις βόρειες – βορειοδυτικές παρυφές του Βροντάδου, στις υπώρειες του όρους Αίπου, ασχολούμενος με την άσκηση, την προσευχή, τη νηστεία, τη μελέτη και την συγγραφή. Είχε μάλιστα συνδεθεί, με αδελφική φιλία, με τον άγιο Αθανάσιο Πάριο και τον Ιερομόναχο Νικηφόρο. Εκεί έμεινε ησυχάζων δώδεκα χρόνια. Με επιστολές του απέτρεψε χιλιάδες εξισλαμισμούς και διέδωσε τις αρχές του Κολλυβαδικού Κινήματος.

Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 17 Απριλίου του 1805. Το σκήνωμά του ενταφιάσθηκε στον περίβολο του ναού των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη νότια πλευρά του. Τη βιογραφία του έγραψε ο φίλος του άγιος Αθανάσιος Πάριος. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε το 1808.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Απριλίου, την ημέρα της οσιακής του κοίμησης. Στην κοινότητα Μύλοι της Σάμου εορτάζεται πανηγυρικά η μνήμη του στις 16 Μαΐου.

Η προσωπικότητα του αγίου Μακαρίου Νοταρά είναι πολύ σημαντική, καθότι διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην ταραγμένη, για την Εκκλησία και το Έθνος μας, εκείνη εποχή, ως εκκλησιαστικός άνδρας και διδάσκαλος του Γένους. Υπήρξε πρωτοπόρος στο Κολλυβαδικό Κίνημα, μαζί με τους εξίσου σημαντικούς εκκλησιαστικούς άνδρες της εποχής, μοναχό Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη, άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, άγιο Αθανάσιο Πάριο και άλλους πολλούς, οι οποίοι αντιστάθηκαν σθεναρά στην αλλοίωση των ορθοδόξων παραδόσεων και του ελληνορθοδόξου ήθους από την επέλαση των κακοδόξων δυτικών χριστιανικών παραδόσεων.

Το Κολλυβαδικό Κίνημα, παρά την κατασυκοφάντησή του, (και δυστυχώς ως τις μέρες μας), αποτέλεσε μια ισχυρή πνευματική αφύπνιση – επιστροφή στις ορθόδοξες πατερικές ρίζες, διασώζοντας την σώζουσα ορθόδοξη πίστη, το ορθόδοξο ήθος και τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και πολιτείας από τις φράγκικες καινοτομίες. Δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός πως, ό, τι γνήσιο ορθόδοξο κατέχουμε στις μέρες μας, το οφείλουμε στο Κολλυβαδικό Κίνημα και τους συνεχιστές του.

=======================

Ο άνθρωπος, ο αλγόριθμος, η ψυχή και ο Χαράρι – Όταν ο Ανάποδος Κόσμος επιτίθεται στον πυρήνα του ανθρώπου

Ο άνθρωπος, ο αλγόριθμος, η ψυχή και ο Χαράρι

Όταν ο Ανάποδος Κόσμος επιτίθεται στον πυρήνα του ανθρώπου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης

Αναλόγως με τις συνθήκες της εποχής, τις ανάγκες, το κυρίαρχο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό δόγμα, οι άνθρωποι έχουν κατά καιρούς χαρακτηριστεί ως «κεφάλια» ή ως «στόματα», ενώ δεν ήταν σπάνιο στις αγροτικές κοινωνίες ένας άνθρωπος να αναφέρεται ως ένα «ζευγάρι χέρια».

Και ενώ στη σύγχρονη εποχή και ιδιαίτερα στις σημερινές δημοκρατίες έχει επικρατήσει συντριπτικά ο όρος «πολίτης» και οι καπιταλιστικές κοινωνίες μιλούν συχνά για «καταναλωτές», σε αυτή την κρίσιμη καμπή της ιστορίας όπου επικρατεί η τεχνολογία, ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται σε τακτική βάση ως «χρήστης», ενώ ακούμε τελευταία να αναφέρεται ως «αλγόριθμος» ή ως σύνολο δεδομένων, ιδιαιτέρως από τους ευαγγελιστές της νέας ψηφιακής εποχής της ανθρωπότητας.

Θα πίστευε κανείς ότι τέτοιους χαρακτηρισμούς χρησιμοποιούν κυρίως άνθρωποι της τεχνολογίας, βλέπουμε όμως ότι υιοθετούνται από τους λεγόμενους τεχνο-ουτοπιστές, οι οποίοι μπορεί να είναι άτομα των θεωρητικών επιστημών όπως ο ιστορικός και φιλόσοφος Γιουβάλ Νόα Χαράρι, επιχειρηματίες όπως ο Έλον Μασκ ή οικονομολόγοι όπως ο Κλάους Σβαμπ.

Η χρήση εργαλείων που προέρχονται από τις θετικές επιστήμες και την τεχνολογία από τομείς όπως η οικονομία δεν είναι κάτι καινούργιο. Άλλωστε, στον χώρο της οικονομίας βρίσκονται άνθρωποι που οσμίζονται σαν λαγωνικά καθετί που μπορεί να αποφέρει μεγαλύτερα κέρδη και γνωρίζουν καλά πώς να εκμεταλλεύονται όλα όσα έχουν οι άλλοι να τους δώσουν· μεταξύ άλλων και οι ρομαντικοί, εμμονικοί ή αφοσιωμένοι στο αντικείμενο της έρευνάς τους επιστήμονες.

Σε τέτοια εργαλεία βασίστηκαν άλλωστε τα συμπεριφορικά οικονομικά, η θεωρία παιγνίων κ.ά. Η τεχνοκρατία, κάθε φορά που η επιστήμη κάνει μια ανακάλυψη η οποία μπορεί να της φανεί χρήσιμη και επικερδής, σπεύδει σε χρόνο ρεκόρ να την υιοθετήσει και να την εξελίξει (χρηματοδοτήσει), δίνοντας τις κατευθύνσεις και τις αποχρώσεις που επιθυμεί.

Έτσι, λοιπόν, έχουμε μπει σε μια εποχή όπου στην οικονομία επικρατεί η αντίληψη ότι:

  • «τα δεδομένα είναι ο νέος χρυσός» (Data is the new gold)
  • σύντομα δεν θα υπάρχουν πλέον προϊόντα αλλά υπηρεσίες1
  • προϊόντα είναι τα σώματα και τα μυαλά των ανθρώπων
  • προϊόντα είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι (βλ. το βίντεο)
  • ή όπως έχει πει ο αείμνηστος Τζίμης Πανούσης:

https://www.youtube.com/embed/28Y6QnNAJac

Στη νέα τάξη πραγμάτων μην ξεχνάτε ότι τα πράγματα είμαστε εμείς.

Στο πολύκροτο βιβλίο του Homo Deus – Μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος, ο Γ.Ν. Χαράρι τιτλοφορεί ένα υποκεφάλαιο ως εξής: Οι οργανισμοί είναι αλγόριθμοι.

Σε αυτό διαβάζουμε ότι:

«τα συναισθήματα είναι βιοχημικοί αλγόριθμοι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση και την αναπαραγωγή των θηλαστικών [ορθώς: όλων των θηλαστικών· πρβλ. το αγγλικό πρωτότυπο: reproduction of all mammals]»2.

Βέβαια, παρότι θα μπορούσε εύλογα να υποστηρίξει κάποιος ότι οι οργανισμοί και οι βιολογικοί μηχανισμοί τους έχουν αλγοριθμικά χαρακτηριστικά, είναι αρκετά διαφορετικό να ταυτίζουμε τις δύο έννοιες σε μια ισοπεδωτική συγχώνευση. Είναι αλήθεια ότι ο Χαράρι έχυσε πολύ ιδρώτα στο μέτωπό του και μελάνι στο βιβλίο του –που παρά τις πολυάριθμες επαινετικές κριτικές, χαρακτηρίστηκε, δικαίως, επίσης ως φλύαρο– προκειμένου να μας πείσει ότι ο άνθρωπος δεν έχει ψυχή, δεν υπάρχει μέσα του αυτή τη «σπίθα», αυτό το θαυμαστό «κάτι άλλο» που τον διαφοροποιεί και τον τοποθετεί σε υψηλότερη βαθμίδα από τα υπόλοιπα ζωικά είδη.

Αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο με τίτλο Η ανθρώπινη σπίθα για να μας ενημερώσει με απόλυτο τρόπο ότι δεν υπάρχει «καμία μαγική σπίθα»3, αναφερόμενος στην ψυχή ή έστω στη συνείδηση ή τέλος πάντων σε κάποιο πνευματικό συστατικό στοιχείο που είναι χαρακτηριστικό μόνο του ανθρώπου. Για τον Χαράρι, δεν υπάρχει πνευματικό στοιχείο. Και, γνωρίζοντας ότι η ψυχή ή το πνεύμα, ανάλογα με την εκάστοτε φιλοσοφία ή θρησκεία, είναι συνυφασμένη ή συνδέεται με κάτι πνευματικό, ανώτερο ή θείο, έχει ξεκινήσει την επίθεσή του νωρίτερα στο βιβλίο, ρίχνοντας τα βέλη του προς κάθε είδους θεό και κυρίως προς τον μονοθεϊσμό.

Παρότι, λοιπόν, εδώ και χιλιάδες χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος είναι σε θέση να σκέφτεται κάτι ανώτερο, να είναι Ηomo Sapiens, δηλ. έμφρων άνθρωπος, αναζητά συλλογικά και ατομικά να κατανοήσει τη φύση του, την ψυχή και το πνεύμα του, και έχουν γραφτεί και διασωθεί αμέτρητοι τόμοι σχετικών κειμένων από θεωρητικούς, στοχαστές, φιλοσόφους, θεολόγους, κ.ά., ο Χαράρι έρχεται με πολύ χαλαρό τρόπο να δώσει στην ανθρωπότητα την απάντηση και να μας ενημερώσει ότι η ψυχή δεν υπάρχει, χρησιμοποιώντας παιδιάστικα, αντιεπιστημονικά, αφελή επιχειρήματα.

Μεγάλο μέρος των επιχειρημάτων του βασίζονται στη σύγκριση του ανθρώπου με τα ζώα, με βασικό δόγμα ότι ο άνθρωπος δεν είναι ανώτερος από τα ζώα, όπως πίστευε ώς σήμερα, ή μάλλον όπως θα ήθελε ο ίδιος να πιστεύει, σε μια αλαζονική έξαρση που ονόμασε ανθρωπισμό.

Εντύπωση προκαλεί η συχνή σύγκριση και εξίσωση του ανθρώπου με τα γουρούνια, τους πρωταγωνιστές της Φάρμας του Όργουελ, ένα ζωικό είδος με ιδιαίτερη και αμφιλεγόμενη σημειολογία, που για άλλους συμβολίζει το άπειρο, τη γονιμότητα και την αφθονία, για άλλους τη ρυπαρότητα, ενώ στον βουδισμό είναι το σύμβολο της άγνοιας ή της ηλιθιότητας.

Η δήθεν επιστημονική τεκμηρίωση του Χαράρι βασίζεται στο γεγονός ότι έγιναν πειράματα τα οποία δεν απέδειξαν μεν ότι τα ζώα έχουν ψυχή, αλλά δεν κατάφεραν επίσης να αποδείξουν την ύπαρξη της ψυχής στους ανθρώπους, δηλαδή μέσα από ένα θετικό εύρημα. Έτσι, κατά τον συγγραφέα, μπορούμε να οδηγηθούμε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η ψυχή δεν υπάρχει. Η ύπαρξη της ψυχής είναι απλώς ένας «μονοθεϊστικός μύθος»4.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτό αποτελεί μία από τις πιο αφελείς, έως βλακώδεις, σοφιστείες του βιβλίου. Κάθε άνθρωπος αναγνωρίζει σαφώς ότι υπάρχουν πράγματα, ενέργειες και οντότητες πέρα από την ανθρώπινη αντιληπτική ικανότητα, ενώ κάθε επιστήμονας γνωρίζει ότι υπάρχουν μεγέθη πέρα από τις δυνατότητες των διαθέσιμων οργάνων μέτρησης. Κοινώς, αν θέλεις να ανιχνεύσεις κάτι, είτε ποιοτικά (αν υπάρχει ή όχι) είτε ποσοτικά (να λάβεις μια αριθμητική τιμή), θα πρέπει να έχεις στη διάθεσή σου το κατάλληλο εργαλείο ή όργανο μέτρησης.

Παρότι ο συγγραφέας δεν αναφέρει λεπτομέρειες για τα συγκεκριμένα πειράματα που επικαλείται (ποιος τα διεξήγαγε, τι μετρήθηκε, με ποιον τρόπο, κ.λπ.), ο περισσότερος κόσμος με στοιχειώδη επιστημονική σκέψη γνωρίζει καλά ότι:

όταν προσπαθήσεις να μετρήσεις ένα φυσικό μέγεθος με λάθος όργανο μέτρησης, θα καταλήξεις στο ψευδές συμπέρασμα ότι αυτό το φυσικό μέγεθος είναι μηδενικό.

Ο Χαράρι, όμως, καταλήγει σε ένα ακόμη πιο αυθαίρετο συμπέρασμα, δηλαδή ότι το φυσικό μέγεθος που δεν μετρήθηκε, δεν υπάρχει καν!

Ωστόσο, όπως δεν μπορούμε να μετρήσουμε π.χ. τη θερμοκρασία ενός δωματίου χρησιμοποιώντας μια ζυγαριά, έτσι δεν δικαιούμαστε να ισχυριστούμε ότι η θερμοκρασία που δείχνει η ζυγαριά είναι μηδενική ή να αποφανθούμε με στόμφο ότι δεν υπάρχει τέτοιο μέγεθος!

Μάλιστα, στην ιστορία της φυσικής επιστήμης συνήθως συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Μεγέθη και έννοιες που δεν ήταν ορατές ή δεν ήταν δυνατό να αποδειχτεί άμεσα ότι υπάρχουν, γίνονταν αντιληπτές και περιγράφονταν αρχικά έμμεσα, με την παρατήρηση των αποτελεσμάτων τους ή μέσα από θεωρητικά μοντέλα, ενώ μεταγενέστερα, με την τεχνολογική εξέλιξη των οργάνων, αποδείχτηκε θετικά η ύπαρξή τους και η μέτρησή τους έγινε εφικτή5.

Η συζήτηση σχετικά με την ψυχή, τη φύση και την ύπαρξή της δεν είναι καθόλου καινούργια. Και είναι πράγματι στενά συνυφασμένη με τις θρησκείες. Επίσης, η απόπειρα να ανιχνευτεί ή να «μετρηθεί» η ψυχή με κάποιον επιστημονικό ή χειροπιαστό τρόπο δεν είναι κάτι νέο.

To 1907 o ιατρός Ντάνκαν Μακ Ντούγκαλ δημοσίευσε στο Journal of the American Society for Psychical Research6 μια επιστημονική εισήγηση στην οποία περιγράφει τις περιπτώσεις τριών ασθενών του, οι οποίοι, σύμφωνα με τις μετρήσεις του, έχασαν με ανεξήγητο τρόπο και σε ελάχιστο χρόνο βάρος ίσο με 21 γραμμάρια κατά τη στιγμή του βιολογικού θανάτου τους.

Αυτό το βάρος χαρακτηρίστηκε ως «ουσία της ψυχής» και οδήγησε τον Μακ Ντούγκαλ να υποθέσει ότι η ψυχή είναι μια μορφή βαρυτικής ύλης και αυτό το μετρήσιμο βάρος της. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που ενδιέφερε τον ερευνητή ήταν να διαπιστώσει σε ποιον χώρο εδράζεται ο ψυχισμός, τα συναισθήματα, και εάν παραμένουν στο σώμα μετά τον θάνατο.

Η ύπαρξη της ψυχής είναι στενά συνυφασμένη με το νόημα της ύπαρξης της ανθρωπότητας και το νόημα της ζωής του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Στη σημερινή κρίσιμη καμπή της ιστορίας της ανθρωπότητας, είναι ολοένα και πιο έκδηλο ότι εξελίσσεται μια συντονισμένη προσπάθεια βίαιης αλλοίωσης της φύσης του ανθρώπου και εξώθησής του στον μετανθρωπισμό (transhumanism), η οποία για να ευδοκιμήσει θα πρέπει:

να επαναπροσδιοριστούν έννοιες, να επανασχεδιαστούν συστήματα, και οι άνθρωποι να αλλάξουν σημαντικά όχι μόνο τρόπο ζωής και λειτουργίας, αλλά προσανατολισμό, πεποιθήσεις, αντιλήψεις, αξίες, νοήματα, προσδοκίες και αίσθηση για το ποιοι είναι, από τι είναι φτιαγμένοι και ποιος ο σκοπός για τον οποίο ζουν.

Όσο για την ψυχή, ο Μεθόδιος αναφέρει:

άνθρωπος δε αληθέστατα λέγεται κατά φύσιν ούτε ψυχή χωρίς σώματος ούτ’ αυ πάλιν σώμα χωρίς ψυχής, αλλά το εκ συστάσεως ψυχής και σώματος εις μίαν την του καλού μορφήν συντέθεν7.

Και όσο για την «ανθρώπινη σπίθα», που κατά τον Χαράρι δεν υπάρχει, η απάντηση είναι ότι:

«Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: “Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει!”»8[9].

Σ.Ο.

πηγή

1 Welcome To 2030: I Own Nothing, Have No Privacy And Life Has Never Been Better, https://www.forbes.com/sites/worldeconomicforum/2016/11/10/shopping-i-cant-really-remember-what-that-is-or-how-differently-well-live-in-2030/

2 Yuval Noah Harari, Homo Deus. Μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος, μτφ.: Μ. Λαλιώτης, εκδ. Αλεξάνδρεια, σελ. 90.

3 Ό.π., σελ. 108.

4 Αυτόθι.

5 Πρόσφατο και σημαντικό παράδειγμα αποτελούν τα βαρυτικά κύματα, τα οποία ανιχνεύτηκαν από τον ανιχνευτή βαρυτικών  κυμάτων το 2015, σε μια ημέρα σταθμό για την Φυσική επιστήμη. Σε κάθε περίπτωση, όσο το Παρατηρητήριο Βαρυτικών Κυμάτων LIGO δεν είχε μετρήσει ακόμη βαρυτικά κύματα, οπωσδήποτε δεν διέδιδε ότι αυτά δεν υπάρχουν!

6 Journal of the American Society for Psychical Reaserch, Vol.I, No 5, Μάιος 1907,  https://diogenesii.files.wordpress.com/2014/04/duncan_macdougall_1907_-_21pp.pdf

7 Μεθόδιος Ολύμπου, εις: S. Methodii Opera et S. Methodivs Platoniyans, Edidit Albertvs Jahnivs, Pars I, Halis Saxonum, H.DCCC.LXV, σελ. 72.

8 Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική, εκδ. Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα 1971, Ε΄ έκδοση, σελ. 91.

========================

Λευκορῶσσος ραββίνος : οἱ ἑβραῖοι εἴμαστε ἐξωγήϊνοι πού θέλουμε νά κατακτήσουμε τήν Γῆ !

Ραβίνος Michael Laitman ἡ φωτό ἐδῶ

Ο Ραβίνος Michael Laitman παραδέχεται ότι οι Εβραίοι είναι διασυμπαντικοί εξωγήινοι που στάλθηκαν σε μια αποστολή να κατακτήσουν τον πλανήτη Γη και να υποδουλώσουν την ανθρωπότητα.

Από το 16:00 λεπτό αρχίζει να λέει ότι είναι εδώ για να «κατακτήσουν» τη Γη και ότι όλοι οι Εβραίοι είναι από διαφορετικό πλανήτη και διάσταση. 

Ἐρώτησις : Δέν μπορῶ νά καταλάβω γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι,πού ὀνομάζεται λαός Ἰσραήλ,γιατί εἶναι διαφορετικοί

Ραβίνος Michael Laitman :Εἶναι διαφορετικοί ἐπεί δή, καί δέν κάνω λόγο γιά τήν ἐμφάνισί τους,τήν ἐξωτερική τους μορφή,τό σῶμα,τά ὄργανά τους,τήν σάρκα τους,μιλάω γιά ἐκεῖνο τό ἐσωτερικό πού δέν ὑπάρχει σ᾿ἄλλους ἀνθρώπους στόν κόσμο,στήν γή,ἀλλά μόνο σ᾿αὐτούς. Εἶναι αὐτό τό ἐσωτερικό λογισμικό πού εἶναι μέσα τους,προερχόμενο ἀπό ἐκεῖνον τόν ἄλλο κόσμο πού οἱ ἄλλοι δέν τό ἔχουν….

…Μιλᾶμε τώρα γι᾿αὐτή τήν φάση ὅπου αὐτοί οἱ μυστικοί πράκτορες πρέπει να συνδεθοῦν μαζύ καί νά ὀργανωθοῦν γιά νά κατακτήσουν τήν γῆ.

Προέρχεται ἀπό τόν ἀρχικό μας πλανήτη καί χάρι σ᾿αὐτή τήν ἀρχική φυσική δύναμη πού ἔχουμε,θά ἀναλάβουμε αὐτούς πού ζοῦν στήν γῆ…δέν εἶναι διαφορετικός γαλαξίας εἶναι διαφορετικό σύμπαν. Εἶναι μία τελείως διαφορετική διάστασις. Αὐτό εἶναι τό ποιοί εἴμαστε

« …Αυτή είναι η αποστολή. Πώς θα το κατακτήσουμε ; Μας αποστέλλεται επίσης η μέθοδος . Μας δείχνουν τα πάντα, σταδιακά. Μας διδάσκουν ή δεν διδάσκονται, αλλά εκπαιδευόμαστε, ενεργοποιούμαστε και τότε αυτό το συναίσθημα, στο μυαλό μας, μας ξυπνά.

Είναι νέο για εμάς [ αυτή τη στιγμή ] αλλά στην πραγματικότητα προέρχεται από τον αρχικό μας πλανήτη. Και χάρη σε αυτήν την αρχική, φυσική δύναμη που έχουμε, θα αναλάβουμε αυτούς που ζουν στη Γη.

[ Έκπληκτοι οι μαθητές τον κοιτάζουν με απορία στα μάτια ]

Γιατί με κοιτάς έτσι ; Σας το λέω Έχοντας αυτή την ενέργεια από αυτόν τον πλανήτη, θα αναλάβουμε αυτούς που ζουν σε αυτή τη γη... » (  ἀπό ἐδῶ)

Ἐδῶ τό βίντεο καί οἱ σχετικές πληροφορίες ἀπό τόν Brandon Cooney

Τό συγκεκριμένο ἄτομο προέρχεται ἀπό Καμπαλιστικούς κύκλους, εἶναι ἱδρυτής τοῦ καμπαλιστικοῦ (γνωστό καί ὡς Kabbalah Laam)  B᾿nei BaruchΚαί ἐδῶ τό βιογραφικό του ἀπό τό βικιπαίδεια τῆς Οὐκρανίας μόνον ! 

Μεγάλη ἡ προσπάθεια νά μᾶς πείσουν γιά τό πόσο περιούσιοι καί διαφορετικοί εἶναι ὥστε ν᾿ἀποδεχθοῦμε τήν κυριαρχία τους.  Μία ἀκόμη πληροφορία…

Διαβάσαμε στό βιογραφικό του : 

Το 1970  αποφοίτησε από το Ηλεκτροτεχνικό Ινστιτούτο του Λένινγκραντ με το όνομα VI Ulyanov (Lenin) [ru]  – Σχολή Βιολογικής και Ιατρικής Κυβερνητικής

Στο πλαίσιο των σπουδών του, πραγματοποίησε έρευνα στο Ινστιτούτο Έρευνας Αίματος, με ειδίκευση στην ηλεκτρομαγνητική ρύθμιση της παροχής αίματος στην καρδιά και τον εγκέφαλο. Μετά την αποφοίτησή του από το ινστιτούτο εργάστηκε στο εργαστήριο της Κρονστάνδης της Στρατιωτικής Ιατρικής Ακαδημίας, στη συνέχεια στη Σεβαστούπολη , στο δελφινάριο της ακαδημίας. Υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Akhutin εργάστηκε πάνω στο θέμα – διαστημική ιατρική

Καί στήν The Jerusalem Post,διαβάζουμε : 

Ο Michael Laitman έχει διδακτορικό στη Φιλοσοφία και την Καμπάλα και MS στην Ιατρική Βιο-Κυβερνητική. Ξεκίνησε την καριέρα του ως πολλά υποσχόμενος νέος επιστήμονας, αλλά η ζωή του πήρε απότομη τροπή το 1974 όταν μετανάστευσε στο Ισραήλ. Στο Ισραήλ, ο Δρ. Laitman εργάστηκε για την ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία για αρκετά χρόνια πριν γίνει αυτοαπασχολούμενος…  Είναι περιζήτητος ομιλητής …( ἐδῶ)

Περιζήτητος ὀμιλητής γιατί ἄρα γε ; 

Περᾶστε κι᾿ἀπό τήν σελίδα του,ἐδῶ

Ἡ Πελασγική

======================