ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ (7), Hans Urs Von Balthasar

 Hans Urs Von Balthasar

Είμαστε καλά ή τά παίξαμε
 εντελώς; 

Σε αυτό το σημείο είναι δυνατόν να ουδετεροποιηθεί μια Τρίτη αμοιβαία κατηγορία.

Είναι εντελώς αδικαιολόγητη η υποψία της Δύσεως πως η Μοναρχία της Ανατολής είναι τελικώς ένα υπόλειμμα εκείνης της Ελληνιστικής φιλοσοφίας, σύμφωνα με την οποία το απολύτως ΕΝΑ είναι το αληθινό θείο, ενώ όλο εκείνο που είναι εξ’ αυτού «αιτιατό» – στα οποία ανήκουν και ο Υιός και το πνεύμα – υπάρχει υποταγμένο δια συμμετοχής και η Τριάδα γίνεται μία Μονάδα που απλώνεται στην πληρότητά της ;

Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός επαναλαμβάνει αυτόν τον τρόπο του λέγειν περί μιας «μονάδος», η οποία μετακινείτο από πάντοτε προς μια «δυάδα», ώσπου να φθάσει και να σταθεί σε μια «τριάδα», αναγκάζοντας τον Μάξιμο τον Ομολογητή να το συνοδεύσει με ένα καθησυχαστικό ορθόδοξο σχόλιο !

« Αν όμως ακούγοντας την λέξη “κίνηση” θαύμασες πως κινείται η υπεράπειρη θεότητα , η κίνηση δεν είναι πάθος της θεότητος , αλλά αίσθηση δική μας , που πρώτα δεχόμαστε την έλλαμψη του λόγου του είναι της, και έτσι δεχόμαστε τον φωτισμό για τον τρόπο του πως αυτή υφίσταται , εάν βεβαίως το είναι προεπινοείται (προηγείται) του πως είναι . Κίνηση λοιπόν της θεότητος είναι η προκαλούμενη από έκλαμψη γνώση (δι’ εκφάνσεως) προς εκείνους που μπορούν να την δεχθούν, περί τε του είναι αυτήν και του πως αυτή υφεστάναι (σχετικά με τον τρόπο τής υπόστασής της) ». [ Ο Balthasar θεωρεί καθησυχαστικό το σχόλιο επειδή η θεολογία τους αγνοεί την εμπειρία των θείων ].

Άγιος Γρηγόριος : « Πώς είναι δυνατόν να συνυπάρχουν στην Αγία Τριάδα Μοναρχία και Πατρότης ; ! » Και απαντά, “Λόγος ΚΘ, 2, 8”: « Ημείς όμως τιμώμεν την μοναρχίαν, και μάλιστα την μοναρχίαν η οποία δεν περιορίζεται εις ένα πρόσωπον, αλλά μοναρχίαν την οποίαν πραγματοποιεί η ισοτιμία της φύσεως , η σύμπνοια της γνώμης , η ταυτότης της κινήσεως και η συμφωνία με το ένα πρόσωπον , πράγμα που δεν επιτυγχάνεται εις την κτιστήν φύσιν , δια τούτο μονάς απ’ αρχής, εις δυάδα κινηθείσα , μέχρι Τριάδος έστη » “.

[ Ο George Prestige, στο βιβλίο του: ο θεός στην πατερική σκέψη, του 1952, προσπάθησε για πάρα πολλά χρόνια να ξεκαθαρίσει αυτόν τον «οργανικό μονοθεϊσμό» της εποχής των πατέρων. Βρήκε στον Μ. Βασίλειο, στο Κατά Ευνομίου (1, 23) πως είχε ήδη απορρίψει την γενική σημασία της ουσίας, η οποία εξισούται με το είδος. Και όπως ο πατήρ είναι ελεύθερος από οποιοδήποτε είδος, σύνθετου χαρακτήρος, έτσι και ο Υιός είναι απολύτως απλός και δεν είναι σύνθετος και η έκφραση «ομοιότης» που χρησιμοποιείται για να δείξει τις σχέσεις τους, δεν εξαρτάται από την ταυτότητα του είδους, αλλά από την Ουσία τους. Η θεότης δεν έχει ούτε μορφή ούτε σχήμα και γι’ αυτό σε ότι την αφορά, η ομοιότης δεν προκύπτει από κοινές ποιότητες ή από κοινές ιδιότητες, αλλά από την Ουσία την Ίδια, ακριβώς όπως, η Ισότης δεν συνίσταται στο μέτρο των διαστάσεων, αλλά στην ταυτότητα της δυνάμεως. Και γι’ αυτό σύμφωνα με τον Βασίλειο, η ταυτότης της θείας Ουσίας στα διαφορετικά πρόσωπα δεν αφορά το γεγονός πως ανήκουν σε ένα μοναδικό είδος, αλλά αφορά την ξεχωριστή και πλήρη έκφραση που δίνει το καθένα πρόσωπο σε μία μοναδική και ταυτόσημη Ουσία, η οποία είναι συγκεκριμένη, δεν επιδέχεται σχέσεις οι οποίες θα την περιόριζαν ή θα την αναβάθμιζαν και η οποία εξαντλεί πλήρως το ουσιώδες στις διαφορετικές της παρουσίες. Τα πρόσωπα συνίστανται από την σταθερή και αντικειμενική παρουσία αυτής της Ουσίας, όπως αντιστοίχως παρουσιάζεται: Πατρικά, Υιϊκά και Αγιαστικά.
Ήδη όμως στο περί του Αγίου Πνεύματος (45) ο Μ. Βασίλειος είχε δηλώσει πως η ενότης των προσώπων δεν ήταν μια κοινωνική ενότης και πως η αληθινή σημασία της μοναρχίας εθεωρείτο σε μια ενότητα της ουσίας. Εμείς δεν απαριθμούμε τα πρόσωπα αθροίζοντάς τα, προσθέτει, περνώντας από την ενότητα στην πολλαπλότητα. { Κάτι που ισχυρίζεται σήμερα ο Ζηζιούλας και η σχολή του, αδιαφορώντας για την παράδοση των πατέρων. Διότι εντέχνως θεωρεί την περίοδο των πατέρων ότι λήγει με τον Ιωάννη Δαμασκηνό. Όπως επίσης χρησιμοποιεί την θεολογία του Ωριγένη, που κυριαρχεί στην Δύση , απορρίπτοντας την ασκητική και την εμπειρία του ζωντανού θεού της Ορθοδοξίας. Εμμένοντας στο κατ’ εικόνα και καταργώντας την ενσάρκωση του Κυρίου και την  Πεντηκοστή } . Δεν ομιλούμε ούτε για πρώτο, δεύτερο, τρίτο. Λατρεύοντας Θεό εκ Θεού και ομολογώντας την ιδιαιτερότητα των υποστάσεων «παραμένουμε στην μοναρχία» και δεν σκορπίζουμε την θεία Αρχή σε μία διαχωρισμένη πολλαπλότητα. Η μοναδική μορφή είναι που θεωρείται στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος ] .

Συνεχίζει όμως τις πλάνες του ο Γερμανός : Εάν ακόμη και στους Καππαδόκες η πληρότης της θεότητος φαίνεται να φυλάσσεται από κάθε υποταγή , παραμένει γι’ αυτούς το κεντρικό μυστήριο του θεού , ο Πατήρ , ο οποίος είναι ταυτόχρονα « άναρχος και αρχή της θεότητος » , [ Δεν κατανοεί τι διαβάζει. Η ουσία του πατρός, όχι η υπόσταση του πατρός, δίνει την ενότητα, την μοναρχία ] , έτσι ώστε στο πρώτο πρόσωπο της Τριάδος συμπίπτουν τόσο η θεότης όσο και οι προσωπικές σχέσεις. [ Αυτή είναι και η ψευτοθεολογία του Ζηζιούλα και του Γιανναρά ].

Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτόν τον γυάλινο οίκο, δεν έχει νόημα να πετά πέτρες η ανατολή προς την Δύση, ιδιαιτέρως δε στον Αυγουστίνο και να τον κατηγορεί για «ουσιοκράτη», για μια έξοδο δηλαδή από το μοναδικό θείο Είναι , καθότι αυτός ακριβώς στο έργο του δεν κάνει τίποτε άλλο – ακριβώς όπως και ο Γρηγόριος – παρά να φανερώνει τον εσωτερικό πλούτο αυτής της ενότητος στην Τριάδα του. Πώς θα μπορούσε ένας θεολόγος ο οποίος σκέπτεται βιβλικά , να μην ξεκινήσει από έναν μοναδικό θεό ( ακόμη περισσότερο δε αφού είχε φτάσει στην μεταστροφή από τον μανιχαϊκό δυαλισμό και από τις πλωτινικές τριάδες ) για να σκεφθεί την Τριάδα του θεού στο εσωτερικό της ενότητος , όσο και αν παραμένουν ελλιπή τα παραδείγματά του από την κτίση, τα όρια των οποίων είχε δει και ο ίδιος, και τα οποία μάλιστα δεν απαγόρευσαν, δεν στάθηκαν εμπόδιο, σ’ έναν Ακινάτη, να ξεκινήσει από εκεί για να αναπτύξει το δικό του δόγμα περί των υποστάσεων ;

Θα συνεχίσουμε εξετάζοντας αυτό το θαύμα του Ακινάτη!

Συνεχίζεται

Προς Εβραίους (θ΄ 11-14)

Απόδοση στη νεοελληνική:

Ἀδελφοί, ὅταν ἦλθε ὁ Χριστὸς ὠς ἀρχιερεύς, τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν, ἐμπῆκε διὰ τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ἡ ὁποία δὲν εἶναι χειροποίητη, δὲν εἶναι δηλαδὴ ἀπὸ τὸν κόσμον τοῦτον· ἐμπῆκε μιὰ γιὰ πάντα εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων ὄχι μὲ αἷμα τράγων καὶ μόσχων ἀλλὰ μὲ τὸ δικό του αἷμα καὶ ἐξησφάλισε αἰωνίαν λύτρωσιν. Διότι ἐὰν τὸ αἷμα τράγων καὶ ταύρων καὶ τὸ ράντισμα μὲ στάχτην ἀπὸ δαμάλι, ἁγιάζῃ τοὺς μολυσμένους, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξωτερικὴν καθαρότητα, πόσον περισσότερον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος, διὰ τοῦ αἰωνίου Πνεύματος, προσέφερε τὸν ἑαυτόν του ἄμωμον θυσίαν εἰς τὸν Θεόν, νὰ καθασίσῃ τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ νεκρὰ ἔργα, ὥστε νὰ λατρεύωμεν τὸν ζωντανὸν Θεόν.

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.
Ανώνυμος είπε…

Αμέθυστε, σχετικά με την κληρικαλιστική/παπική παρερμηνεία του “κατά Ιωάννη, κ’ 22”, αρκετά σαφής είναι και ο Μέγας Βασίλειος, στην επιστολή του προς τον Αμφιλόχιο Ικονίου (PG 32, σ.140):

” Ανακαινίζων γαρ τον άνθρωπον ο Κύριος, και ην απώλεσε χάριν εκ του εμφυσήματος του Θεού , ταύτην πάλιν αποδιδούς, εμφυσήσας εις το πρόσωπον των μαθητών, τι φησί ; Λάβετε Πνεύμα Άγιον. Αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται, και αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται. “

Ακόμα πιο σαφής απέναντι στην κακοδοξία, τολμώ να πω, είναι ο Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, στην ερμηνεία του στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (PG 124, σελ. 297):

” Εμφυσά δε, και δίδωσι αυτοίς Πνεύμα άγιον, ου την τελείαν δωρεάν του Αγίου Πνεύματος νυν αυτοίς νέμων ( ταύτην γαρ εν τη Πεντηκοστή έμελλεν δούναι) , αλλά προς υποδοχήν του Πνεύματος επιτηδείους αυτούς ποιών . Το γαρ, "Λάβετε Πνεύμα Άγιον", αντί του γίνεσθε επιτήδειοι προς το λαβείν Πνεύμα. Εστί δε ειπείν, ότι εξουσίαν τινά και χάριν πνευματική δέδωκεν αυτοίς, ουχ ώστε νεκρούς εγείρειν και δυνάμεις ποιείν, αλλ’ ώστε αφιέναι τα αμαρτήματα. Διό και επήγαγεν “Αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς”, δεικνύς ότι τούτο το είδος των πνευματικών χαρισμάτων αυτοίς δέδωκε, το της αφέσεως των αμαρτιών. Μετά δε την ανάληψιν, αυτό το Πνεύμα κατελθόν, και των σημείων και παντός άλλου χαρίσματος τας δυνάμεις αυτοίς επεδαψιλεύσατο.”

Όσον αφορά τον ποιον αποκαλεί “Πατέρα” ο Κύριος, σίγουρα απευθύνεται ως Άνθρωπος προς τη Θεότητά Του. Από τη στιγμή που ο Κύριος είναι αχώριστος και αδιαίρετος ως Θεός με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, δεν θα ήταν σωστότερο τελικά να πούμε πως η λέξη “Πατέρας” που χρησιμοποιεί ο Κύριος αντιστοιχεί στην Αγία Τριάδα και όχι μόνο στο Πρόσωπο του Υιού ;

Και η Κυριακή Προσευχή άλλωστε είναι επίκληση προς τον Επουράνιο Θεό και η εκφώνηση του ιερεά μετά από αυτή (Ότι σου εστίν κλπ), είναι δηλωτική του ότι η λέξη “Πατέρας” αφορά τον Τριαδικό Θεό.

amethystos είπε…

Αγαπητέ φίλε,έτσι είναι,αφού ο αληθινός θεός είναι η Μονάς η εν Τριάδι. Αλλά διαβάζουμε καί τό εξής στόν Α.Γρ.Παλαμά,τώ κοινώ τή φύσει δεσπότη καί κατά χάριν ημετέρω Πατρί(περί εκπορεύσεως,λόγος Β,5,24).Κάτι πού βρίσκουμε καί στόν Καβάσιλα.

 Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

 Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ο διδάσκαλος της διακρίσεως, ο οποίος στον Λόγο ΚΖ΄, Περί ησυχίας, Β΄, 13 γράφει:

Ενώ κάποτε ασκούσα την συνεχή προσευχή, βρέθηκα ανάμεσα στους Αγγέλους και ένας εξ’ αυτών με διαφώτιζε σε ό,τι εδιψούσα να μάθω. Ζητούσα να μάθω πώς ήταν ο Άρχων (ο Χριστός) προ της ενανθρωπήσεώς Του, αλλά δεν του επιτρεπόταν να μου διδάξη. Τον ερωτούσα πώς και σε ποια μορφή ευρίσκεται τώρα. Μου απαντούσε: Με την ιδία μορφή (την θεανθρώπινη), αλλ’ όχι με την ιδία φθαρτή ανθρώπινη σάρκα. Συνέχιζα να ρωτώ: Τι σημαίνει η δεξιά του Αιτίου (του Πατρός), στάσις και καθέδρα του Χριστού; Αδύνατον να διδαχθή ακοή ανθρώπου αυτά τα μυστήρια, απαντούσεΤότε του ζήτησα να με οδηγήση εκεί που με είλκυε ο πόθος μου ! Δεν έφτασε ακόμη η ώρα, μου είπε, διότι στερείσαι το πυρ της αφθαρσίας (το οποίο θα αποκτήσης στην άλλη ζωή).

Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από amethystos

===========================

ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Ο  νέος Θεός είναι πράσινος και βιώσιμος και ο περιβαλλοντισμός είναι η νέα θρησκεία των αστικοποιημένων αθεϊστών. Ο ανθρωποκεντρισμός συγκρούεται με την πράσινη ιδεολογία, που θα ήθελε να δει τη δυτική λευκότητα να εξαφανίζεται σταδιακά με προγραμματισμένο τρόποΗ αίσθηση της ιστορίας σταδιακά έχει ξεθωριάσει και η οικολογική μήτρα έχει αντικαταστήσει την καθολική, με επικεφαλής τον νέο πράσινο κλήρο, ο οποίος, μέσω της ομολογούμενης καταστροφολογίας, προσπαθεί να θέσει τα θεμέλια για μια νέα, ανατριχιαστική, οικολογική δημοκρατία. 

Μιλάμε για αυτό το φρικιαστικό σενάριο με τον Giulio Meotti , δημοσιογράφο ( Il Foglio ) και συγγραφέα, συγγραφέα του Il dio verde. Οικολογία και αποκαλυπτικές εμμονές , που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Liberilibri(του οποίου θυμόμαστε επίσης το The Last Pope in the West?, που εκδόθηκε το 2020), που μας προσφέρει ένα πνευματώδες και ετερόδοξο όραμα αυτού του νέου ολοκληρωτισμού «για το καλό μας». 

Ο περιβαλλοντισμός, στην αποκαλυπτική και ριζοσπαστική του μετατόπιση, γίνεται κάτι πολύ παρόμοιο με μια θρησκευτική πεποίθηση. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;

Ο εκφυλισμός των ελίτ που είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για να παραμείνουν στην εξουσία, ένας μαζικός αποχριστιανισμός που διευκόλυνε την εμφάνιση αυτής της πράσινης Γνώσης ακόμη και εντός της Καθολικής Εκκλησίας, η κρίση αξιοπιστίας των μέσων ενημέρωσης που έχει γίνει ο μεγάφωνος της κυρίαρχης σκέψης και , εάν το επιθυμείτε, όντας γενναιόδωρος, μεγαλύτερη και πιο θετική ευαισθησία προς τη φύση, αλλά χρησιμοποιείται ως πρόσφορο έδαφος για μια γκροτέσκα πλύση εγκεφάλου. Και τότε υπάρχουν πολλά οικονομικά συμφέροντα.

Ο επιστημονισμός, δηλαδή ένα ιδεολογικό όραμα της επιστήμης, συνδυάζεται με την οικολογία. Τι είναι η επιστήμη για τους οικολόγους; Ένα στατικό σύστημα πολιτικής και κοινωνικής νομιμοποίησης;

«Η επιστήμη το λέει» είναι το νέο «οι Προφήτες μίλησαν». Εάν στη συνέχεια απαντήσετε ότι η επιστήμη τους λέει ότι οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής χρειάζονται για την αφαίρεση του άνθρακα, σας κατηγορούν ότι πληρώνεστε από τα ατομικά λόμπι. Η επιστήμη, σε αυτή την περίπτωση, είναι απλώς μια λυδία λίθος. Δεν υπάρχει τίποτα επιστημονικό στον περιβαλλοντισμό όπως βλέπουμε σήμερα και το έχουν πει νομπελίστες και σπουδαίοι επιστήμονες. Δεν είναι πλέον μια τεχνική συζήτηση για τον καλύτερο τρόπο διαχείρισης της προόδου, είναι ένας ιερός πόλεμος.

Το πράσινο επάγγελμα της πίστης χαρακτηρίζει κυρίως την πολιτική προσφορά των αριστερών και κυρίαρχων κομμάτων, εκείνων που δεν συγκεντρώνουν, αν όχι λίγες ψήφους, στις λαϊκές τάξεις. Ποιο είναι το ιδεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό χάσμα που χωρίζει το φιλικό προς το περιβάλλον τσικ πολιτών της ανώτερης τάξης και τον προαστιακό και επαρχιακό όχλο ;

Η αριστερά αγαπά τις μεγάλες αιτίες και, με τον μαρξισμό νεκρό, η οικολογία είναι η τέλεια αιτία. Προφανώς μεταιδεολογικό, αφορά όλους, κάνει τον κόσμο να νιώθει καλά, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο (ακόμα και ο μαρξισμός-λενινισμός είπε) και βγάζεις πολλά λεφτά. Οι εταιρείες πληρώνουν πολύ καλά για το greenwashing .

 Επιπλέον, ο οικολογισμός είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο της εύπορης τάξης των μεγαλουπόλεων που ψηφίζουν αριστερά. Τα μεσαία και λαϊκά στρώματα έχουν άλλα πράγματα να σκεφτούν. Είναι κυριευμένοι από την παγκοσμιοποίηση που κέρδισαν οι Κινέζοι και από την κοινωνική και πολιτιστική αποσύνθεση. Για αυτούς, η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι το εξωτικό εστιατόριο ή η νταντά. Ζουν σε μεγάλες πολυκατοικίες στα προάστια. Πού χρεώνουν το ηλεκτρικό αυτοκίνητο των 50.000 ευρώ ;

Ζούμε σε μια εν πολλοίς μηδενιστική κοινωνία. Μπορεί η Πράσινη Λέξη να αντικαταστήσει το κενό που αφήνει η θρησκεία και η ιδεολογία; Ή θα μας ωθεί όλο και περισσότερο στην απόλυτη χειραγώγηση του ανθρώπινου σώματος και ζωής από την τεχνολογία και την επιστήμη;

Ο οικολογισμός, ο έμφυλος χαρακτήρας, ο μηδενισμός και ο υπερανθρωπισμός συνδυάζουν, με τη σχιζοφρενική προσθήκη του μεταναστευτικού, ένα είδος εθνο-πολιτισμικού φετιχισμού που μας μεθάει σε σημείο να βλέπουμε στις μάζες να πιέζουν τα σύνορά μας ένα είδος αναγέννησης σε ένα αντιδυτικό κλειδί τις εταιρείες μας. Γνωρίζατε ότι η Carola Rackete έχει πάει στα πράσινα ; Κοιτάξτε τη Σουηδία, τη χώρα της Γκρέτα. Και θα δείτε το μέλλον.

Ο οικολογισμός κάνει ομοιοκαταληξία με τον σοσιαλισμό. Ένας τεχνοκρατικός σοσιαλισμός, ωστόσο, στον οποίο οι πράσινες πολιτικές ετεροκατευθύνονται από γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και τον πατρονάρισμα του καπιταλισμού. Πόσο μακριά είμαστε από τον παλιό και διαυγή μαρξισμό του παρελθόντος;

Ένας οικολόγος του 1984 είναι μπροστά μας. Συγκεντρωτισμός, φόροι, προπαγάνδα στα σχολεία, καταστολή της διαφωνίας, δεν θα μας λείψει τίποτα.

Είναι η οικολογία μια νέα μορφή πολιτικής ταυτότητας ; Πώς φτάσαμε σε αυτή τη «σύγκλιση αγώνων» που συγκεντρώνει οικολόγους, ισλαμιστές, νεοφεμινισμό, LGBTQI +, μετανάστευση;

Πρέπει να τους πάρεις στα σοβαρά για να καταλάβεις. Και ήταν αρκετό να δούμε την πορεία στο περιθώριο του COP26 στη Γλασκώβη. Ρεφραίν όπως « Τι θέλουμε ; Δικαιοσύνη των φύλων ! ». Ή: «Η μη δυαδική μετα-απελευθέρωση είναι οικολογική δικαιοσύνη !». Και μετά είναι αυτή, η θεϊκή Γκρέτα, που ανακοίνωσε ότι η κλιματική κρίση είναι αποτέλεσμα του δυτικού ρατσισμού, της αποικιοκρατίας και της πατριαρχίας, που πρέπει να διαλυθεί. Βρισκόμαστε στο επίκεντρο της οικολογικής λατρείας, που δεν αφορά καθόλου το περιβάλλον, αλλά μια Δύση βυθισμένη στη χλεύη και το μίσος για τον εαυτό της. 

Πόσες φορές έχουν ανακοινωθεί αποκαλύψεις και καταστροφές από περιβαλλοντολόγους και στη συνέχεια απομυθοποιήθηκαν από την ιστορία ;

Επί πενήντα χρόνια ανακοίνωσαν ότι ο κόσμος τελείωσε, αλλά εμείς είμαστε πάντα εδώ. Ο Paul Ehrlich, αυτός ο άσχημος γκουρού και βιολόγος με δημογραφικές βόμβες, δήλωσε το 1968: «Η μάχη για να ταΐσει όλη την ανθρωπότητα έχει τελειώσει. Στη δεκαετία του 1970, ο κόσμος θα υποστεί λιμούς – εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα λιμοκτονήσουν». Το 2006, ενώ προωθούσε την ταινία An Inconvenient Truth, ο Αλ Γκορ, ο μικρός Πάπας αυτού του κινήματος, είπε ότι η ανθρωπότητα απείχε μόνο δέκα χρόνια από το να φτάσει στο απροχώρητο, υπονοώντας το με σκηνές πλημμυρών στο Μανχάταν και τη Φλόριντα. Και μπορεί να συνεχιστεί για ώρες. Το θέμα είναι ότι, όπως συμβαίνει πάντα στα αριστερά, υπάρχει ατιμωρησία. Απλώς μετακινήστε ξανά τα χέρια της αποκάλυψης. Ο στόχος είναι η δημιουργία φόβου, τρομοκρατίας, ελέγχου, υποταγής, ηγεσίας. Είναι αίρεση.

Θα μπορέσουν οι «νέοι προφήτες της καταστροφής» να τους μεταφράσουν σε μια ριζοσπαστική περιβαλλοντική προσφορά ή μια υγιής αντίσταση που προσφέρουν οι κατώτερες τάξεις και ο εδαφικός καπιταλισμός θα αποτρέψει τη μηδενιστική διαστροφή επιστημόνων, πολιτικών και γραφειοκρατών;

Τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία σταμάτησαν την «οικολογική μετάβαση» που ήθελε να πληρώσουν ο Μακρόν. Φέτος η Ιταλία θα ξοδέψει 3 δισεκατομμύρια για να ηρεμήσει τους τρελούς λογαριασμούς λόγω των τρελών επιλογών των οικολόγων του ανέμου και του ήλιου. Όσο οι κυβερνήσεις μπορούν να το αντέξουν οικονομικά, το δημόσιο χρήμα θα παίζει τον ρόλο του. Τότε θα εξαλειφθούν οι οικολογικές μανίες. Το είδαμε αυτό το καλοκαίρι. Όλα για να ανοίξουν ξανά εργοστάσια άνθρακα για παραγωγή ενέργειας.  

Για δεκαετίες, η φιλελεύθερη σκέψη μας έλεγε ότι η αύξηση του πληθυσμού ήταν απαραίτητη για την οικονομική ανάπτυξη. Με τη μετατροπή στην οικολογία τώρα κηρύττουν την απεργία των γεννήσεων . Πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτή η ιδεολογική ανατροπή;

Η αυτοκτονία του πολιτισμού. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Η Ιταλία, μεταξύ δύο γενεών, θα έχει 32 εκατομμύρια κατοίκους. Ο στόχος. Ή θα αντικατασταθούμε εντελώς ως λαός. Από ποιον, ξέρουμε. Ο οικολογισμός, στο κάτω μέρος, είναι μόνο μισανθρωπία, μίσος για τον άνθρωπο, το λένε «ιός». Απολάμβαναν τα lockdown. Λένε ότι φταίμε για όλα. Μας ζητούν να παραμερίσουμε (ποτέ να μην παραμερίσουμε). Είναι σαν την ταινία Army of the 12 Monkeys . Θα βάλουν μια μέρα φόρο στο δεύτερο παιδί, όπως έκανε η Κίνα πριν το 2015;   

Ο οικολογισμός έχει εκραγεί ως στοιχείο παγκόσμιας σημασίας στη δημόσια συζήτηση σχεδόν ταυτόχρονα με την πανδημία. Κοιτάζοντας το μέλλον, ποια θα μπορούσε να είναι η σχέση των περιορισμών με τη νέα κανονικότητα της πανδημίας και του οικολογικού κύματος;

Ο Covid ήταν η μεγάλη δοκιμασία για το τι θα ήθελαν: «ευτυχισμένη αποανάπτυξη». Αλλά και πάλι, ποιος πληρώνει το λογαριασμό για την αυτοκτονία του πολιτισμού;  

Νικ Λαντ

Ο σκοτεινός Διαφωτισμός

Τελικά, στην εποχή του πράσινου ολοκληρωτισμού υπάρχει ακόμη χώρος για τον δυτικό λευκό άνθρωπο ή είναι προορισμένος να εξαφανιστεί, αντικαθιστώντας έναν νέο οικολογικό λαό ;

Για τους υποστηρικτές του τρέχοντος μοντέλου, είναι απαραίτητο να αποδομηθεί η ίδια η ιδέα της πλειοψηφίας του στρέιτ χριστιανού λευκού άνδρα, γιατί τους επιτρέπει να ξεφύγουν από τις ίδιες τις συνθήκες της δημοκρατίας. Δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να είσαι σε μια δημοκρατία αν υπάρχουν μόνο μειονότητες. Εθνοτικές, σεξουαλικές, φυλετικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές μειονότητες. Γι’ αυτό νομίζω ότι κινούμαστε προς μια γιγάντια διασπορά δυτικής ταυτότητας.

Πράσινος Ολοκληρωτισμός – Διασπορά (www-dissipatio-it.translate.goog)

===========================

Είμαστε μια κοινωνία σε μαζική ψύχωση. (Yannis Bakman)

Είμαστε μια κοινωνία σε μαζική ψύχωση.

Ενώ κάποιοι ενορχηστρώνουν ένα σενάριο

για να δολοφονήσουν εκατομμύρια ψυχές με φαρμάκια, με πείνα, με πολέμους,

εμείς συνεχίζουμε να ασχολούμαστε με “ότι” μας “ταΐζουν” κάθε μέρα ανελλιπώς.

Με “θέματα” στοχευμένα, για να φανούν οι ίδιοι πως έχουν “αισθήματα”, πως θέλουν το καλό του κόσμου

εκμεταλλευόμενοι τους χρήσιμους ηλίθιους. Να μην σκεφτόμαστε “αυτά” που “πρέπει”.

Δεν θα σταθώ στο φαινόμενο της γνωστικής ασυμφωνίας το οποίο έχει γίνει καθημερινότητα στη Σύγχρονη Βαβυλώνα,

γιατί κάποια πράγματα τα θεωρώ αυτονόητα . Πάντοτε υπήρχαν κωλόπαιδα που κλωτσούσαν γάτες για πλάκα .

Κανείς δεν αναρωτιέται όμως γιατί αυτό παίρνει τόσο μεγάλη διάσταση “σήμερα”.

Ακόμη και το “ζώο” που επιλέξανε να προβάλουνε δεν είναι τυχαίο. Η “καλή” γάτα τρώει ποντίκια όπως και τα ερπετά. Δεν “δέχεται” αφεντικά και μπορεί να κάνει κακό σε αυτόν που την ταΐζει χωρίς έλεος.

Όμως, υπάρχουν κυνηγοί που σκοτώνουν ζωάκια στα δάση για χόμπι , υπάρχουν χιλιάδες φιλόζωοι που βγάζουν τα νευράκια τους και τα ψυχολογικά τους , στα “φυλακισμένα” κατοικίδια τους ,

υπάρχουν τεράστιες βιομηχανικές μονάδες ανά τον κόσμο που “απαγχονίζουν” δισεκατομμύρια ζώα με βάναυσο τρόπο

για να φάνε, οι φιλόζωοι και μη, τις μπριζολίστες τους, υπάρχουν τεράστιες βιομηχανίες που ρίχνουν τα απόβλητα τους

και σκοτώνουν εκατομμύρια ψάρια και δηλητηριάζουν και εμάς ,και η λίστα είναι τεράστια .

Κι όμως εμείς, εδώ, σήμερα, ασχολούμαστε ολόκληρη Ελλάδα με μια κλωτσιά σε ένα γατί,

για ένα θέμα που αρκούσε να ασχοληθεί το διπλανό τραπέζι , λες και δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό να συζητήσουμε. Αναμφίβολα έχουμε ηττηθεί .

Έχουμε χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον. Μας έχουν “ορίσει” τις ζωές.

Αν αύριο αποφασίσουν πως πρέπει να μετράμε τα βήματα μας όταν περπατάμε “για το καλό μας”, θα πρέπει να το κάνουμε.

Αυτή είναι η αίσθηση που έχω, γι’ αυτά που ακούω γύρω μου. Και πραγματικά θλίβομαι γι’ αυτήν την κατάντια

στοχαζόμενος αυτά που έρχονται στο μέλλον.

Γιατί οι Έλληνες είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού . Οι φωτεινοί εμπνευστές του πνεύματος.

Και δεν έχει μείνει τίποτα πλέον που να το θυμίζει αυτό.

 Yannis Bakman

=====================

Ιούδας, Πέτρος και Θωμάς: τρεις μαθητές του Χριστού με διαφορετική στάση ζωής

Ἰούδας Ἰσκαριώτης, ἡ αἰώνια αὐτομόνωση

Θεόδωρος Ρηγινιώτης

Ἰούδας: τὸ μεγάλο μυστήριο, ποὺ ἐνέπνευσε συγγραφεῖς ὅπως ὁ Καζαντζάκης («Τελευταῖος πειρασμός» – ὁ Ἰούδας ἀπαραίτητος, ἐξιλαστήριο θύμα τοῦ θείου Πάθους) καὶ ὁ Μπόρχες («Τρεῖς ἐκδοχὲς τοῦ Ἰούδα» – ὁ Χριστὸς δὲν ἦταν ὁ Ἰησοῦς, ἀλλὰ ὁ Ἰούδας, γιατί ἡ προδοσία ἦταν πιὸ μεγάλη τραγωδία ἀπὸ τὴ σταύρωση, ἑπομένως αὐτὴ ἦταν ἡ ἀληθινὴ θυσία).

Τὴ συγκίνηση ἐπιτείνει ἡ ὑποψία ὅτι ὁ Ἰούδας ἦταν ζηλωτὴς (μέλος ἐπαναστατικοῦ σώματος) ὅταν ὁ Ἰησοῦς (κάτω ἀπὸ συνθῆκες ποὺ δὲν ἀναφέρονται) τὸν κάλεσε στὴν παρέα τῶν δώδεκα. Τὴν ὑποψία αὐτὴ δημιούργησε τὸ ἐπίθετο Ἰσκαριώτης, ποὺ συνδέεται ὑποθετικὰ μὲ τὸ εἰδικὸ στιλέτο (sicarius) ποὺ χρησιμοποιοῦσαν οἱ ζηλωτὲς κατὰ τὶς ἐπιθέσεις αὐτοκτονίας τους ἐναντίον τῶν Ρωμαίων.

Φανατικοὶ ἢ ἥρωες, οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν καμικάζι, ποὺ χτυποῦσαν μὲ τυφλὴ ἀπελπισία τοὺς προγόνους τῶν σημερινῶν ἀδίστακτων κατακτητῶν, προκάλεσαν τὴ συμπάθεια καὶ τὸ μύθο ὅτι ὁ Ἰούδας ἀγαποῦσε τὸν Ἰησοῦ, ἀλλὰ Τὸν πρόδωσε εἴτε ἀπὸ ἀγανάκτηση, ὅταν ἔνιωσε νὰ προδίδονται οἱ προσδοκίες του γιὰ ἀπελευθερωτῆ Μεσσία, εἴτε γιὰ νὰ Τὸν ἐξαναγκάσει ἔμμεσα νὰ ἐνεργοποιήσει τὴ θεϊκή Του δύναμη καὶ ν᾿ ἀρχίσει ἐπιτέλους ἡ ἀποτίναξη τοῦ ἀπάνθρωπου ρωμαϊκοῦ ζυγοῦ ποὺ ὀνειρευόταν τὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος. Τὸ μύθο συντήρησαν οἱ κινηματογραφικὲς καὶ τηλεοπτικὲς παραγωγές, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα ὁ ἀδαὴς καὶ σχετικὰ ἀθῶος μέσος καταναλωτὴς νὰ τὸν καταναλώνει μηρυκάζοντας μαζὶ μὲ τὰ γενετικὰ τροποποιημένα προϊόντα ποὺ σερβίρονται στὸ καθημερινὸ πιάτο του.

Προσωπικὰ δὲ γνωρίζω ἂν εἶναι βάσιμη ἡ ὑπόθεση γιὰ προαποστολικὴ θητεία τοῦ Ἰούδα στὸ κίνημα τῶν ζηλωτῶν. Δὲν τὸ θεωρῶ πολὺ πιθανόν, γιατὶ δὲν ἔχω ἀκούσει τὸ χαρακτηρισμὸ Ἰσκαριώτης γιὰ τοὺς φορεῖς τοῦ σικαρίου. Ἀντίθετα, ὁ ἀπόστολος Σίμων ὁ Κανανίτης χαρακτηρίζεται καὶ Σίμων ὁ Ζηλωτής (Λουκ. 6, 15), ἑπομένως πρέπει νὰ ἀνῆκε στὸ κίνημα πρὶν γίνει ἀπόστολος. Στὰ εὐαγγέλια βέβαια δὲν ὑπάρχει νύξη γιὰ ζηλωτικὲς δραστηριότητες ἢ καὶ σκέψεις τῶν δυὸ ἀποστόλων, ὁπότε, ὅ,τι κι ἂν συνέβαινε στὴ ζωή τους πρὶν τὴν ἀποστολικὴ κλήση τους,κλήση αὐτὴ ἦταν κάτι πιὸ σημαντικὸ ἀπ᾿ ὅσο θὰ θέλαμε νὰ πιστεύουμε στὶς ἁπλουστευτικὲς ἑρμηνεῖες ποὺ δίνουμε στὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης…

Ἀντίθετα, ὁ Ἰούδας χαρακτηρίζεται «κλέπτης» (Ἰω. 12, 6) καὶ εἶναι προφανὲς ὅτι οἱ εὐαγγελιστὲς θεωροῦν τὰ χρήματα ὡς τὸ μόνο κίνητρο ποὺ τὸν ὁδήγησε στὴν προδοσία. Ἴσως ἡ παρατήρηση τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ τὸν ἔλεγξε ἔμμεσα πλὴν σαφῶς γιὰ τὴ φιλαργυρία τοῦ στὸ Ἰω. 12, 1-8, νὰ φούντωσε μέσα του τὴ φλόγα κάποιου μίσους -τοῦ ἀνεξήγητου μίσους ποὺ ἐνίοτε τρέφουμε γι᾿ αὐτὸν ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ, ἴσως ἀπὸ ζήλια ἢ ἐπειδὴ ἔχουμε κλείσει ἑρμητικὰ τὴν καρδιά μας ἀπέναντι στὸν «ἄλλο» καὶ μᾶς τρομάζει ἡ ἰδέα τῆς ἀγαπητικῆς προσέγγισης. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ συμπτώματα τῆς πτωτικῆς παραφροσύνης τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ εὐαγγελιστὲς τὸ θεωροῦν ὑποβολιμαῖο ἀπὸ τὸ διάβολο, ποὺ ὤθησε τὸν Ἰούδα στὴν προδοσία κατὰ τὸ Λουκ. 22, 3.

Τὸ ὅτι κάτι μπορεῖ νὰ εἶναι ὑποβολιμαῖο ἀπὸ τὸ διάβολο δὲν ἀναιρεῖ τὴν εὐθύνη τοῦ ἀνθρώπου, γιατὶ ὁ διάβολος τοῦ τὸ ὑποβάλλει, δὲν τὸν κυριεύει γιὰ νὰ τὸν ἔχει ὑποχείριο. Ὁ ἄνθρωπος πάντα μπορεῖ νὰ πεῖ ὄχι.

Τὸ κρίσιμο στὰ συμπεράσματά μας γιὰ τὸν Ἰούδα εἶναι τὸ κριτήριο, μὲ τὸ ὁποῖο ἀντιμετωπίζουμε τὰ γεγονότα καὶ τὸ ὁποῖο ἔχει φυσικὰ διαμορφωθεῖ στὸ νοῦ μας ἀπὸ πρίν. Δηλαδή, οἱ σημερινοὶ «οὐδέτεροι» ἐξηγητὲς εἶναι πεπεισμένοι ὅτι κάτι ὕποπτο ὑπάρχει στὴν περίπτωση τοῦ Ἰούδα: οἱ παπάδες εἶναι πονηροί, ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία ἀπάτη, ἑπομένως ὁ Ἰούδας εἶναι θύμα τῶν περιστάσεων. Ἀντίθετα, ἐμεῖς εἴμαστε πεπεισμένοι ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, ὅτι ἀγάπησε καὶ ἀγαπᾶ ἀκόμη τὸν Ἰούδα ὅσο καὶ τὸν Ἰωάννη (ὁ Ἰωάννης ἀγαποῦσε περισσότερο ἀπ᾿ ὅλους τὸν Ἰησοῦ, γι᾿ αὐτὸ ἦταν «ἀγαπημένος μαθητής Του») καὶ ὅτι μὲ πόνο προσπάθησε νὰ προειδοποιήσει τὸν Ἰούδα νὰ ἀκυρώσει τὴν προειλημμένη ἀπόφασή του, ὅταν εἶπε μπροστά του ὅτι θὰ ἦταν καλύτερο γιὰ τὸν προδότη νὰ μὴν εἶχε γεννηθεῖ (Λουκ. 22, 22, Ματθ. 26, 24).

Νὰ μὴν εἶχε γεννηθεῖ, ὄχι γιατὶ ὁ κακὸς Θεὸς θὰ τὸν ὑποβάλει σὲ αἰώνια βασανιστήρια στὴ σαδιστικὴ κόλασή Του γιὰ νὰ ἐκδικηθεῖ τὴν προδοσία κατὰ τοῦ Υἱοῦ Του (οἱ ἀπόψεις αὐτὲς ποτὲ δὲν ἀνῆκαν στὴν παράδοσή μας καὶ εἶναι γιὰ μᾶς ἀπαράδεκτες), ἀλλὰ γιατὶ ὁ ἴδιος ὁ προδότης εἶχε κλείσει τὴν καρδιά του ἀπέναντι στὸ συνεχὲς ἀγαπητικὸ κάλεσμα τοῦ Ἰησοῦ κι ἑπομένως θ᾿ ἀρνιόταν νὰ βρεθεῖ μαζί Του στὸν παράδεισο. Πῶς νὰ συνυπάρχεις αἰώνια μὲ κάποιον ποὺ δὲν ἀγαπᾶς; Ἂν ὅμως ἐπιλέγεις τὴν αἰώνια μόνωση, φυλακισμένος στὴν αὐτοφυλακή σου, εἶσαι δυστυχισμένος καὶ μάλιστα ἡ τραγικότητά σου εἶναι κοσμικῶν διαστάσεων.

Τὸ ἀγαπητικὸ κάλεσμα τοῦ Ἰησοῦ δὲν περιορίστηκε στὸ νὰ πλύνει τὰ πόδια τοῦ Ἰούδα μαζὶ μὲ ὅλων τῶν ἀποστόλων στὸ μυστικὸ δεῖπνο (Ἰω. 13, 1-20) καὶ στὴ συνέχεια νὰ τοῦ μεταδώσει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του, κάνοντάς τιν κοινωνὸ μιᾶς ἀπὸ τὶς πιὸ σημαντικὲς στιγμὲς στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας (ὅπως νομίζουμε βέβαια ἐμεῖς, οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ποὺ πολεμᾶμε κατὰ τῆς καταπίεσης μὲ μοναδικὸ ὅπλο μας τὴ θεία Κοινωνία, ἀκόμη κι ὅταν ἡ καταπίεση φορᾶ κίβδηλο χριστιανικὸ μανδύα), ἀλλὰ συνεχίστηκε χωρὶς δισταγμὸ καὶ τὴν ὥρα τοῦ προδοτικοῦ φιλήματος. «Φίλε», τοῦ εἶπε, «γιατί ἦρθες;» (Ματθ. 26, 50). Δὲν τὸ ἔκανε γιὰ ν᾿ ἀποφύγει τὴ σύλληψη – αὐτὸ εἶχε πλέον δρομολογηθεῖ. Τοῦ ἅπλωνε τὸ χέρι γιὰ μετὰ τὴ σύλληψη, γιὰ νὰ ἐπιστρέψει κοντά Του καὶ νὰ σωθεῖ!

Συγχωρέστε με, ἀλλὰ ἐκπλήσσομαι τόσο ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς πώρωσης τοῦ Ἰούδα (εἶναι κι αὐτὸς ἕνα ἀρχέτυπο, τὸ ἀρχέτυπο τοῦ πωρωμένου ἀνθρώπου), ὥστε μετὰ τὸν Ἰούδα τὸ χρῶμα τῆς πανανθρώπινης τραγικότητας ἔχει σκουρύνει στὰ μάτια μου. […] Ἐντάξει, ἂς δεχτοῦμε ὡς προτιμότερο νὰ μὴν ἀνακατεύουμε στὶς λογικὲς καὶ ἀποστασιοποιημένες ἑρμηνευτικές μας ἀπόπειρες τὰ ἄχρηστα καὶ ἐπιστημονικῶς ἀδιάφορα συναισθήματά μας.

Ὁ Ἰούδας λοιπὸν –κατὰ κάποιους γενναῖα, κατ᾿ ἐμὲ νοσηρὰ καὶ λυπηρὰ– προτίμησε νὰ κρεμαστεῖ παρὰ νὰ ἐπιστρέψει στὸ κέντρο τῆς ἀγάπης ποὺ διαρκῶς, συντετριμμένη ἀπὸ τὸν πόνο τῶν ψυχικῶν καὶ σωματικῶν τραυμάτων Της, τὸν καλοῦσε, τὸν καλοῦσε, τὸν καλοῦσε, τὸν καλοῦσε, τὸν καλοῦσε.

Πέταξε τὰ ἀργύρια πίσω στοὺς ἀρχιερεῖς, γιατὶ τὸ κέρδος τῆς ἁμαρτίας του ἦταν μάταιο (ἡ ἁμαρτία δὲν ἦταν ἁπλὰ ἡ προδοσία, ἀλλὰ τὸ ἀμετάκλητο ἄνοιγμα τοῦ ἑαυτοῦ του πρὸς τὸ σκοτάδι) καὶ διέπραξε τὴ δεύτερη προδοσία, τὴ χειρότερη: πρόδωσε τὴν ψυχή του. Ἀντὶ νὰ μετανοήσει, αὐτοκαταστράφηκε.

« Ἡρωικό » λένε.

Ἀντίθετα «ὁ Πέτρος κολάκευσε τὸν Ἰησοῦ καὶ ἀποκαταστάθηκε στὸ ἀξίωμα τοῦ κορυφαίου ἀποστόλου»! Ἐκπληκτικό, ἀγαπητέ μου φίλε! Ὁ Πέτρος «κολάκευσε» ( θρήνησε συγκλονισμένος ἀπὸ τὸν ψυχικὸ σεισμὸ ποὺ τὸν συντάραξε μὲ τὸ λάλημα τοῦ πετεινοῦ, ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς δικαζόταν μέσα καὶ δὲν τὸν ἔβλεπε) καὶ κέρδισε τὸ δικαίωμα νὰ σταυρωθεῖ ἀνάποδα στὴ Ρώμη μετὰ ἀπὸ μακροχρόνια εἰρηνικὴ ἀντιμετώπιση τῶν ἀνατριχιαστικῶν διωγμῶν τῆς πάμφτωχης καὶ κρυμμένης στὶς κατακόμβες Ἐκκλησίας!

Ὁ δὲ Ἰούδας, τὸ παλληκάρι, ἀστόχησε, ἀρνήθηκε, ἐπέλεξε βέβαια γιὰ τὸν ἑαυτό του (καὶ καλὰ ἔκανε, ἂν τὸ θέλετε, αὐτεξούσιο ὂν ἦταν, ὅπως κι ἐσεῖς κι ἐγώ) καὶ βούτηξε μὲ τὸ κεφάλι στὴν ἄβυσσο !

Σὲ κάθε περίπτωση, ὁ δρόμος εἶναι ἀνοιχτὸς καὶ ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἀβύσσου δὲν κάνει κανέναν ἀνάξιο τῆς ἀμέριστης καὶ ἀπροϋπόθετης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν χριστιανῶν, ποὺ συνεχίζουν νὰ προσεύχονται καὶ γιὰ τὸν Ἰούδα ! Ὁ Ἰούδας εἶναι ἄνθρωπος, εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ, τὸ γεγονὸς ὅτι κατέστη τραγικὸς δὲν μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ τὸν μισοῦμε.

Προσεύχομαι γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς του – ἀλλὰ ὁ ἴδιος θέλει ν᾿ ἀναπαυτεῖ ; Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ἀνάπαυση τοῦ ἀνθρώπου.

πηγή :Θεόδωρος Ρηγινιώτης, ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἐναντίον τοῦ Θεοῦ», ἐκδ. Ὄμορφος Κόσμος, Ρέθυμνο 2006 [β΄ έκδ. Λεξίτυπον 2021].

=====================