Ο Άλκης δεν θα ξανάρθει στο σπίτι…

“Ένα αγγελτήριο κηδείας 

(το βρήκαμε στον φίλο https://amfoterodexios.blogspot.gr/ ) κόλαφος για την υποτιθέμενη ελληνοτουρκική φιλία, κόλαφος για την λεγόμενη “διεθνή νομιμότητα”, γροθιά για μια δικαιοσύνη που βρίσκεται εν αναμονή στους προθαλάμους ενός “προηγμένου ” κόσμου…..

Μια παράξενη κηδεία από την οποία θα λείπουν πολλοί συγγενείς γιατί πέθαναν περιμένοντας τον Άλκη να γυρίσει…..

Οι γονείς έφυγαν να τον συναντήσουν…..Τα ονόματά τους λείπουν.

Ίσως να είχε και άλλα αδέλφια εκτός από την Ινώ και να κουράστηκαν κι’αυτά να περιμένουν την επιστροφή. Σαράντα τέσσερα χρόνια είναι πολλά….

Σ’αυτό το διάστημα ο Άλκης απέκτησε ανήψια που δεν γνώρισε και δεν τον γνώρισαν, έγιναν γάμοι και βαφτίσεις στην σκιά της απουσίας του και τα κουφέτα είχαν μια περίεργη πικρίλα. Μετά είπαν πως έφταιγαν τα αμύγδαλα -ήταν λέει από διψασμένες αμυγδαλιές!

Σάββατο 12 Μαΐου θα ψαλεί  το ξόδι του…

Μέσα στην Άνοιξη πώς να κλάψεις το κλάμα τεσσάρων δεκαετιών;

Δεν χρειάζεται όμως. Έκλαψες τόσο που βάθυναν στις κόγχες τα μάτια σου, όλα αυτά τα χρόνια που ήλπιζες και περίμενες.

Ξεκουράσου τώρα και… απελπίσου για την πατρίδα που δεν σου ζήτησε συγνώμην, για την διεθνή κοινότητα που παριστάνει ακόμη πως έχει απομακρυνθεί από την εποχή των σπηλαίων, για τους καιρούς που αντέχουν να θάβουν ήρωες εν σιωπή, ενοχή και συνενοχή!

Υ.Γ. Και μην ξεχάσεις να αποσύρεις το άδειο πιάτο και την καρέκλα του ήρωα, από το οικογενειακό τραπέζι….

Πιστοποιημένα πια ο Άλκης δεν θα ξανάρθει στο σπίτι…”

 ΕΛΕΝΑ

http://anazhthseis-elena.blogspot.gr/

=======

+ Γρηγορης

Σχολιο Οδοιπ.

Ο Αυξεντιου διδαξε ” ΑΦΑΣΙΑ “ ;;

====================

Ναι, είμαι Χριστιανός! Και δεν θα σου πω γιατί! (Εκτός αν μου πεις…)

Harmonia Philosophica

Φιλοσοφικό Τηλεγράφημα του Σπύρου Κάκου [2015-06-25]:

Ναι είμαι Χριστιανός! Και δεν θα σου πω γιατί!

Εκτός αν…

…μου πεις για ότι ο Χριστιανισμός σκότωσε πολύ κόσμο.

Οπότε θα σε ρωτήσω αν ο Χριστός δίδαξε το φόνο
.

…μου πεις ότι ο Χριστιανισμός καταπίεσε.

Οπότε θα σου πω να διαβάσεις πως συμπεριφέρθηκε ο Χριστός σε ανθρώπους που ήταν καταπιεσμένοι στην εποχή Του. Και θα σε ρωτήσω αν ξέρεις τη διαφορά μεταξύ πολιτικής, θρησκείας και φιλοσοφίας ενός θρησκευτικού συστήματος. Και αν τη διαφορά αυτή την εντοπίζεις σε κάθε τι κακό που έχει σχέση με την επιστήμη. Και αν πιστεύεις ότι ο Μένγκελε αντιπροσώπευε την επιστήμη (αν και την αντιπροσώπευε – βλ. εδώ).

…μου πεις ότι ο Χριστιανισμός είναι σκοτάδι.

Οπότε θα σου πω ότι ο Ουμανισμός ξεκίνησε στο Βυζάντιο. (βλ. εδώ) Και πως ό,τι γνωρίζεις για τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους το γνωρίζεις επειδή κάποιος μοναχός τους αντέγραψε. Και πως ακόμα και οι αρχαίοι Έλληνες που τόσο θαυμάζεις είχαν θρησκεία. Και πως τα πανεπιστήμια ξεκίνησαν το «Σκοτεινό» Μεσαίωνα και πως ο Dawkins διδάσκει σε ένα από αυτά τα «σκοτεινά» μέρη.

…μου πεις ότι ο Χριστιανισμός έχει να κάνει με την πίστη.

Οπότε θα σου πω για τη διαφορά μεταξύ «τυφλής πίστης» και «πίστης βασισμένης σε λογική και στοιχεία». Και θα σου εξηγήσω πως και η επιστήμη χρειάζεται την πίστη. Και θα προσθέσω πως χρειάζεται περισσότερη πίστη να δεχθείς τα επιστημονικά αξιώματα παρά να δεχθείς τα κηρύγματα του Χριστού περί αγάπης.

…μου πεις ότι ο Χριστιανισμός είναι παράλογος και αντιεπιστημονικός.

Οπότε θα σου πω ότι είναι πιο λογικό και επιστημονικό να θεωρήσεις ότι κάτι έχει αιτία παρά να πεις ότι όλα είναι αναίτια και τυχαία. Και πως ο Αριστοτέλης (ιδρυτής της Λογικής) και ο Gödel (ο μεγαλύτερος λογικολόγος μετά τον… Αριστοτέλη) πίστευαν – με βάση τη λογική τους – στην Πρώτη Αιτία. Και ότι ο μεγάλος δήθεν άθεος (τι ; Και όμως… βλ. εδώ) Νίτσε ήταν… ιρρατιοναλιστής. Και πως ακόμα και η Ένωση Ακαδημιών του Κόσμου [IAP – Global network of Science Academies] αναγνώρισε τους περιορισμούς της επιστήμης (βλ. «Τα Όρια της Επιστήμης» @ Harmonia Philosophica) και την ανάγκη να συνυπάρχει η επιστήμη με τη θρησκεία η οποία εξετάζει ερωτήματα που είναι τελείως εκτός του τομέα της επιστήμης. (βλ. «Φιλοσοφία της Επιστήμης και της Θρησκείας» @ Harmonia Philosophica) Και ότι οι πιο σημαντικοί επιστήμονες όπως ο Max Planck, ο Heisenberg και ο Collins ήταν πιστοί (βλ. εδώ).

…μου πεις ότι η συνείδηση/ ψυχή προέρχεται από τον εγκέφαλο.

Οπότε θα σου υπενθυμίσω την αναλογία της τηλεόρασης και θα σου πω ότι ο αναγωγισμός είναι τόσο αποδεδειγμένος όσο είναι και το 5ο αξίωμα του Ευκλείδη. Και θα συστήσω και λίγο παραπάνω διάβασμα για τον εγκέφαλο και το νου. (βλ. “Human Consciousness and the end of Materialism” και εδώ)

…μου πεις ότι ο Χριστιανισμός έχει ηλίθιες τελετές.

Οπότε θα σου πω να ξοδέψεις λίγο χρόνο να αναλύσεις τις λέξεις και να εκτιμήσεις τους ύμνους που ακούγονται κατά τη λειτουργία του Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Και να τις συγκρίνεις με ηλίθιες γιορτές με φαλλούς ή ημίγυμνες χορεύτριες που σου αρέσει να βλέπεις.

…μου πεις ότι ο Χριστιανισμός είναι απλοϊκός.

Οπότε θα σου πω ότι η υψηλότερη φιλοσοφία πρέπει και οφείλει να είναι απλοϊκή. Και θα σε προκαλούσα να βρεις άλλη φράση τόσο μεστή φιλοσοφίας όσο η «Αγάπα τον εχθρό σου».

Σε αγαπάω και εσένα φίλε άθεε.

Κατανοώ ότι ο εκνευρισμός σου προέρχεται από μια βαθιά ανάγκη να πιστέψεις.

Ο υλισμός είναι γελοίος. Η υπεράσπιση της θρησκείας πραγματικά εύκολη για κάποιον που ξέρει τα βασικά. Η επιστήμη είναι η νέα θρησκεία σήμερα. Όμως πρέπει να έχεις ελεύθερη σκέψη αν θέλεις να είσαι αληθινός προς τον εαυτό σου. Ο αθεϊσμός είναι της μόδας. Όμως πρέπει να αντισταθείς άθεε φίλε μου. Ο Χριστός δίδαξε την αγάπη, τη συμπόνοια, τη συγ-χώρεση. Αν συμφωνείς με όλα αυτά γιατί τόσο μίσος και κακία εναντίον του;

Αποδέξου τη λογική.

Αποδέξου τις σκέψεις σου.

Αποδέξου τα αισθήματα σου.

Μόνο τότε θα μπορέσεις να αναφωνήσεις «Είμαι Χριστιανός!». Χωρίς την ανάγκη να πρέπει να πεις σε κανέναν γιατί…

Συμπλήρωμα

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ, «ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ»

Νεανικές διαδρομές – Ώριμοι προορισμοί (Η Μεγάλη Ανατροπή) 

Το φαινόμενο της αθεΐας στη σύγχρονη Ελλάδα

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;

Άντε και πίστεψα – Τώρα τι κάνουμε;

Υπάρχει Θεός;

Andrew Parker, Το Αίνιγμα της Γενέσεως – Γιατί η Βίβλος είναι επιστημονικά ακριβής

Επιστήμη, Δαρβίνος και Εκκλησία

Επιστήμη και θρησκεία, ορθολογισμός και δόγμα

Ιατρική και Χριστιανισμός

Πανεπιστημιακοί και αγιότητα  

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

======================

Δαγκωτό στη Eurovision

«Δε μπορούσαμε να βρούμε αρκετά ηλίθιο τραγούδι για έναν ηλίθιο διαγωνισμό»! Αυτά δήλωσε ο τότε Διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Μάνος Χατζηδάκις, με το γνωστό αφοπλιστικό του στυλ, όταν τον ρώτησαν παραμονές του διαγωνισμού της Eurovision του 1976 για την επιλογή του τραγουδιού της Ελλάδας.

Από τότε άλλαξαν πολλά σε αυτό το κιτς πανηγυράκι, με το παρακμιακό σόου, τη διαφημιστική πλατφόρμα για την LGBT κοινότητα και την προώθηση του σατανισμού. Σε αυτό το τηλεοπτικό σκουπίδι, που όποιο τραγούδι ακούσεις με κλειστά μάτια δεν θα ξεχωρίσεις ποια χώρα εκπροσωπεί από την «ευρωσαλάτα», κατά τον πετυχημένο χαρακτηρισμό σύγχρονου φιλοσόφου. Με απορίες του τύπου αν σνίφαρε κοκαΐνη επί σκηνής ο ένας, πόσα κιλά ήταν ο άλλος και αν πήγε κομμωτήριο ο τρίτος, σε μια υποκουλτούρα γερασμένη όπως η γηραιά ήπειρος που τη φιλοξενεί, και όχι πάντως χειρότερη από τα εγχώρια big brother, survivor [1], Φάρμα, Αννίτα που βλέπουμε τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου. «Die together», όπως τραγούδησε η Αμάντα Γεωργιάδη! [2]

Ας πάρουμε όμως, ξανά το νήμα της ιστορίας από την αρχή. Το 1975, ένα χρόνο μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, η Ελλάδα που μετρά τις πληγές της και πασχίζει να σταθεί στα πόδια της, αρνείται να πάρει μέρος στο διαγωνισμό, διαμαρτυρόμενη με αυτόν τον τρόπο για την παρθενική εμφάνιση της Τουρκίας στο διαγωνισμό της Ευρώπης που σφυρίζει αδιάφορα.

Την αμέσως επόμενη χρονιά η Ελλάδα δεν έχει αποφασίσει τι θα κάνει, η Τουρκία συνεχίζει να παραμένει ατιμώρητη, οι τάφοι των νεκρών είναι νωποί, οι 1619 Κύπριοι παραμένουν ακόμα αγνοούμενοι κι η αδιαφορία της Ευρώπης αρχίζει να παγειώνεται.

Και τότε, ένα ανοιξιάτικο βράδυ ο Μάνος τηλεφωνεί στη Μαρίζα Κωχ και της προτείνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, να του φέρει την άλλη μέρα το πρωί ένα τραγούδι για την Κύπρο, με σκοπό να το δηλώσει ως συμμετοχή της Ελλάδας και με τον τρόπο αυτό να διαμαρτυρηθεί σε διεθνές επίπεδο για την εισβολή της Τουρκίας.

Η Μαρίζα ενθουσιάζεται και τηλεφωνεί στον στιχουργό Μιχάλη Φωτιάδη που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη. Όλη νύχτα γράφουν το τραγούδι από το τηλέφωνο! Είναι το «Παναγιά μου, Παναγιά μου», ένα λιτό, δωρικό κομμάτι, βασισμένο στο ηπειρώτικο τραγούδι «δεν μπορώ μανούλα μ’».

Η Μαρίζα δεν είναι τυχαία. Αν και δεν ανήκε στην ομάδα των τραγουδιστών του, είχε διαγράψει μια αξιοθαύμαστη πορεία μέχρι τότε. Με την ανυπέρβλητη φωνή της, με όραμα και στόχο, έχει ξεκινήσει από το έντεχνο τραγούδι και στη συνέχεια εντάσσεται στο άτυπο κίνημα των seventies «επιστροφή στις ρίζες» που αφορά στη δημιουργική διασκευή της δημοτικής μας παράδοσης, μαζί με τα θρυλικά Ριζίτικα του Μαρκόπουλου, το Ζιώγαλα, το Γκαϊφύλια έως τις πιο ροκ εκδοχές του Διονύση Σαββόπουλου με τον Μπάλλο και τη Μαύρη θάλασσα. Η Μαρίζα κυκλοφορεί τον Αραμπά και ο κόσμος σιγοτραγουδά παντού την ανατριχιαστική Λαφίνα, από τις μαθητικές παρέες ως τα καφενεδάκια και τις λαϊκές αγορές. Την εποχή εκείνη έχει κυκλοφορήσει δύο παραδοσιακά τραγούδια έχοντας εξώφυλλο στο δίσκο την μαρτυρική και διχοτομημένη Κύπρο.

Την άλλη μέρα το πρωί στις 10 η Μαρίζα χτυπούσε το κουδούνι του σπιτιού του Μάνου. Από κει και μετά τα πράγματα γίνανε γρήγορα, κινηματογραφικά. Ο Χατζηδάκις κατοχύρωσε τη συμμετοχή της Ελλάδας και ο σκηνοθέτης Κώστας Φέρρης ανέλαβε το φιλμ προώθησης με πλάνα από το Μυστρά και τη Μαρίζα με πένθιμη περιβολή και ερμηνευτικό ύφος θρηνητικό, αλλά αποφασισμένο και γενναίο.


 Το φιλμάκι προβάλλεται στην εκπομπή «Μουσική βραδιά» του Γιώργου Παπαστεφάνου και στη συνέχεια κυκλοφορεί στο εξωτερικό. Η Ελλάδα δίνει το «παρών» στη διεθνή πολιτική σκηνή, καταγγέλλοντας την ολιγωρία και την αβουλία των ισχυρών. Δεν αργούν τα παρατράγουδα. Η Τουρκία αποχωρεί από το διαγωνισμό και απαιτεί να αντικατασταθεί το τραγούδι ή να αποχωρήσει η Ελλάδα. Οι Γκρίζοι Λύκοι απειλούν ανοιχτά. 60.000 Τούρκοι μετανάστες διαδηλώνουν έξω από το χώρο του φεστιβάλ. Την κρίσιμη στιγμή επεμβαίνει η Γαλλία και απειλεί πως αν αποχωρήσει η Ελλάδα, θα αποσύρει κι εκείνη την υποψηφιότητά της. Τα υπόλοιπα κράτη συμφωνούν με τη Γαλλία, αλλά ταυτόχρονα κανονίζουν άτυπα να καταψηφίσουν την Ελλάδα. Οι διοργανωτές θορυβούνται. Καλούν τη Μαρίζα και της αναφέρουν πως οι μυστικές υπηρεσίες έμαθαν ότι θα υπάρξει ελεύθερος σκοπευτής μέσα στο κοινό. Η Μαρίζα χαμογελά. Δεν υποχωρώ, τους λέει κατηγορηματικά και υπογράφει χαρτί με το οποίο δηλώνει πως με δική της ευθύνη θα εμφανιστεί.

3 Απριλίου 1976, στη Χάγη της Ολλανδίας. Η μεγάλη στιγμή φτάνει. « Μόνο στο τέλος του τραγουδιού, στην τελευταία κορόνα, να απλώσεις τα χέρια για να φανεί το πένθος μας για την Κύπρο » της είχε πει ο Χατζηδάκις που ’χει αναλάβει και χρέη σκηνοθέτη. Η Μαρίζα εμφανίζεται στη σκηνή μ’ ένα φόρεμα κατά πώς ταιριάζει με την περίσταση. Είναι σκούρο, πένθιμο σαν την καρδιά της Ελλάδας, δημιουργία της Νίκης Γουλανδρή. Ένα χρυσό αυθεντικό βυζαντινό κόσμημα, μισό κιλό χρυσάφι, που φυλάσσεται στη ξενοδοχειακή θυρίδα της Χάγης συμπληρώνει το ενδυματολογικό σύνολο.


Δίπλα της ο Αλεξανδρινός βιρτουόζος πιανίστας, συνθέτης Μάικ Ροζάκης, ως διευθυντής ορχήστρας, στέκεται χαμογελαστός και ψύχραιμος. Από την άλλη ο παραδοσιακός λαουτάρης Δημήτρης Ζουμπούλης, με εμφάνιση που δεν δείχνει την παραμικρή πρόθεση να αφομοιωθεί με το ύφος του φεστιβάλ.

Η Μαρίζα ξεκινά απτόητη να τραγουδά με την κρυστάλλινη φωνή της, εξιστορώντας τις θηριωδίες των Τούρκων:

Κάμπος γεμάτος πορτοκάλια, όι όι, μάνα μου!
Που πέρα ως πέρα απλώνετ’ η ελιά
Γύρω χρυσίζουν τ’ ακρογιάλια, όι όι, μάνα μου!
Και σε θαμπώνει, θαμπώνει η αντηλιά
Στον τόπο αυτό όταν θα πάτε, όι όι, μάνα μου!
Σκηνές αν δείτε, αν δείτε στη σειρά
Δε θα ’ναι κάμπινγκ για τουρίστες, όι όι, μάνα μου!
Θα `ναι μονάχα, μονάχα προσφυγιά
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!

Κι αν δείτε ερείπια γκρεμισμένα, όι όι, μάνα μου!
Δε θα ’ναι απ’ άλλες, απ’ άλλες εποχές
Από ναπάλμ θα `ναι καμένα, όι όι, μάνα μου!
Θα ’ναι τα μύρια χαλάσματα του χτες
Κι αν δείτε γη φρεσκοσκαμμένη, όι όι, μάνα μου!
Δε θα ’ναι κάμπος, ’ναι κάμπος καρπερός
Σταυροί θα είναι φυτεμένοι, όι όι, μάνα μου!
Που τους σαπίζει, σαπίζει ο καιρός
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!

Η Τουρκική τηλεόραση διακόπτει τη μετάδοση και προβάλλει το εθνικιστικό τραγούδι «Memleketim» (μητέρα-πατρίδα), ένα από τα σύμβολα της Τουρκίας, κατά την περίοδο της εισβολής. Για την πράξη της αυτή η Τουρκία αποκλείστηκε από το διαγωνισμό μέχρι το 1978.

Ο διαγωνισμός τελειώνει, ευτυχώς χωρίς κανένα επεισόδιο. Το τραγούδι κατέκτησε την 13η θέση, αλλά αυτό ήταν το τελευταίο που απασχολούσε τους συμμετέχοντες στην ελληνική αποστολή .

Όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα ο Μάνος Χατζιδάκις με επιστολή που απέστειλε στον Τύπο ξεκαθάρισε: «Διάβασα πολλές επικρίσεις εναντίον της Ραδιοφωνίας, για το ότι δεν εναρμονίστηκε με το επίπεδο της Eurovision και για το ότι δεν έγινε “δημοκρατικότερα” η επιλογή [3], ώστε “να πετύχουμε”. Πουθενά δε διάβασα τη μόνη, τη μία και τη σωστή άποψη. Ότι δε διαθέτουμε ηλίθιο τραγούδι και είμαστε μια χώρα που έχει τεράστια και αξιόλογη μουσική παράδοση. Λάβαμε μέρος, διότι έπρεπε να δηλώσουμε παρουσία. Διαλέξαμε ένα τραγούδι που μας ταιριάζει και δε μας έκαμε εκ των υστέρων να ντραπούμε. Αν πετυχαίναμε , ίσως να ντρεπόμουν, μια κι εγώ προσωπικά σαν υπεύθυνος, πρώτη φορά συνειδητοποίησα το επίπεδο του θορυβώδους αυτού διαγωνισμού ». Ο Μάνος Χατζηδάκις με την πράξη του αποδείχθηκε πιο άντρας από τους κατ’ επίφασιν straight του καιρού του.

Η συνέχεια ήταν αυτή που περίμενε και στόχευε ο Χατζηδάκις: Πάμπολλες συνεντεύξεις, εκπομπές και άρθρα στα διεθνή μέσα ασχολήθηκαν με το θέμα μας Κύπρου. Την αμέσως επόμενη χρονιά απαγορεύτηκαν συμμετοχές με πολιτικά τραγούδια στη Eurovision. Το τραγούδι της Μαρίζας, το εγχείρημα του Μάνου έμειναν εσαεί ως κορυφαία πράξη πολιτικής διαμαρτυρίας και αποτελεί τη μοναδική και πραγματική μας πρωτιά ! Κάθε απόπειρα να συγκριθεί με μετέπειτα « διακρίσεις» μας είναι ασέβεια και συνιστά ύβρι.

Υπ. / Maria Dimitriadou

__________________________

[1] Ο αγρότης Γιώργος Κατσαούνης αποβλήθηκε από το τηλεπαιχνίδι Survivor, ύστερα από ανάρμοστη συμπεριφορά (χειροδίκησε σε συμπαίκτη του) και επέστρεψε από τον άγιο Δομήνικο στην Ελλάδα. Φτάνοντας στην πόλη του τα Φάρσαλα, έγινε δεκτός από τα ενθουσιασμένα πλήθη, που τον επευφημούσαν και συνωστίζονταν για να βγάλουν μια selfie μαζί του.

[2] «Die together» τραγούδησε φέτος η Αμάντα Γεωργιάδη, εκπροσωπώντας τη χώρα μας στη Eurovision.

[3]   Βέβαια και το 1974 που είχαν επιλεγεί «δημοκρατικότερα» οι «Νοστράδαμος», μέσα από διαγωνισμό, η συμμετοχή τους ακυρώθηκε και στο διαγωνισμό έστειλαν τη Μαρινέλλα, λόγω κατηγοριών εναντίον του Ιπποκράτη Εξαρχόπουλου.

=======================

«Με αυτήν την ασημένια λαβίδα (που μου την έδωσε ο Ιερέας πατέρας μου και σ΄εκείνον ο δικός του πατέρας, επίσης Ιερέας) εδώ και 250 χρόνια (πάνω της γράφει 1770)… Κοινώνησαν βρέφη, νέοι, ηλικιωμένοι, στρατιώτες, μητέρες, ασθενείς, ετοιμοθάνατοι, άγιοι. Πέρασε από πανούκλα, τύφο, ισπανική γρίπη… Κανείς δεν κόλλησε κάποια ασθένεια, μόνο Αιώνια Ζωή!»

«Αυτήν την ασημένια λαβίδα μου την έδωσε ο πατέρας μου.

Με αυτήν κοινώνησα Χριστό σε χιλιάδες ανθρώπους χωρίς να μεταδώσω καμία ασθένεια. 

Με την ίδια λαβίδα κάθε φορά καταλύω από το Άγιο Ποτήριο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Ο πατέρας μου αυτή την ιερά λαβίδα την έχει από τον παππού μου.

Με αυτήν κοινώνησαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Πάνω της γράφει 1770 !!!
Εδώ και 250 χρόνια με αυτήν την λαβίδα οι πιστοί κοινωνούν τον Χριστό.
Κοινώνησαν βρέφη, νέοι, ηλικιωμένοι, στρατιώτες, μητέρες, ασθενείς, ετοιμοθάνατοι, άγιοι.
Πέρασε από πανούκλα, τύφο, ισπανική γρίπη, το μέτωπο, το Στάλινγκραντ, την Τάτρα.

Κανείς δεν κόλλησε κάποια ασθένεια, 

μόνο Αιώνια Ζωή ! »
Χριστός Ανέστη !

[… Από ανάρτηση του π.Ioan Valentin Istrati της ενορίας του Αγίου Νικολάου της Κωνστάντσα, Ρουμανίας ο οποίος έχει πατέρα, αλλά και παππού ιερείς…]

Πηγές: Ο Προσκηνητής | EVZ.ro (Ρουμανικά)

1 σχόλιο:

  1. Kiriaki Alexiadou Emmanouilidou1 Στους σύγχρονους μας καιρούς όπου δεσπόζει ο ορθολογισμός και η πίστη πάει στα αζήτητα κάποια συγκεκριμένα πράγματα μας θυμίζουν σαν φάρος την ξεχασμένη μας σχέση με το επέκεινα της ζωής
  2. ========================

Άγιε που πουλάνε την ταπείνωση;

Άγιος Παΐσιος: Εγώ, Γέροντα, έχω ανάγκη από πολλή ταπείνωση…

– Να πας να αγοράσεις. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πουλούν την ταπείνωση, και μάλιστα δωρεάν, αρκεί να την θέλεις…

– Ποιοι είναι αυτοί, Γέροντα;

Είναι οι άνθρωποι που, όταν δεν έχουν καλή πνευματική κατάσταση, φέρονται αδιάκριτα και με την συμπεριφορά τους μάς ταπεινώνουν… Η ταπείνωση δεν αγοράζεται από τον μπακάλη όπως τα ψώνια.

Όταν λέμε: «δώσ᾿ μου, Θεέ μου, ταπείνωση», ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θ᾿ αρχίσει: «πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ», «μισό κιλό εσύ», αλλά θα επιτρέψει να έρθει λ.χ. κάποιος άνθρωπος αδιάκριτος να μάς φερθεί σκληρά ή θα πάρει από άλλον την Χάρη Του και θα έρθει να μάς βρίσει .

Έτσι θα δοκιμαστούμε και θα εργασθούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση…

Αλλά εμείς δεν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνει ο αδελφός μας κακός, για να βοηθηθούμε εμείς, και θυμώνουμε με τον αδελφό.

Και, ενώ ζητάμε από τον Θεό ταπείνωση, δεν δεχόμαστε τις ευκαιρίες που μάς στέλνει, για να ταπεινωθούμε, αλλά δυσανασχετούμε. Κανονικά θα έπρεπε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σ᾿ αυτόν που μάς ταπεινώνει, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας.

Όποιος ζητάει στην προσευχή του ταπείνωση από τον Θεό, αλλά δεν δέχεται τον άνθρωπο που του στέλνει ο Θεός, για να τον ταπεινώσει, δεν ξέρει τι ζητάει…

«Τι κράτησε ο Θεός για τον εαυτό του; Τίποτα.

Όπως και οι γονείς που μπορεί μέχρι και να φάνε κλωτσιές από τα παιδιά τους, αλλά θυσιάζονται γι’ αυτά.

Ο Θεός θυσιάστηκε για μας, γιατί μάς αγαπάει και μάς τα έδωσε όλα.

Να κινούμαι με θυσία και αρχοντιά και να σηκώνω και την ενόχληση που θα μου κάνει ο πλησίον μου.

Να χαίρομαι που με ενοχλούν και δεν ενοχλώ. Κι έτσι θα δεχτώ τη Θεία Χάρη».

Ιερά Μονοπάτια

=====================

Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΤΣΕ – Michael Gillespie // ΚΑΙ // H άνοδος της ασημαντότητας (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Nihilism Before Nietzsche

Michael Allen GillespieΠαρουσίαση

Σ’ αυτό το ρηξικέλευθο έργο, ο Michael Gillespie υποστηρίζει ότι ο Νίτσε παρανόησε τον μηδενισμό και ότι η δική του παρανόηση αποπροσανατόλισε σχεδόν το σύνολο των μεταγενέστερων στοχαστών που ασχολήθηκαν με το θέμα. Αναπλάθοντας τις πνευματικές καταβολές του μηδενισμού πριν πάρει την τελική του μορφή από τον Νίτσε, ο Gillespie εστιάζει την προσοχή του σε αποφασιστικές καμπές της εξέλιξης του μηδενισμού, από τον Όκκαμ και τη νομιναλιστική επανάσταση μέχρι τον Καρτέσιο, τον Φίχτε, τους Γερμανούς Ρομαντικούς, τους Ρώσους μηδενιστές και τον ίδιο τον Νίτσε.

Η ανάλυσή του αποδεικνύει ότι ο μηδενισμός δεν είναι το αποτέλεσμα του θανάτου του Θεού, όπως πίστευε ο Νίτσε, αλλά η συνέπεια μιας νέας ιδέας για τον Θεό, ένα Θεό της βούλησης ο οποίος αντιστρέφει όλα τα αιώνια κριτήρια για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Για να κατανοήσει κανείς τον μηδενισμό, θα πρέπει να κατανοήσει πώς αυτή η ιδέα του Θεού δημιούργησε μια νέα αντίληψη για τον άνθρωπο και τη φύση, που θέτει τη βούληση στη θέση του Λόγου και την ελευθερία στη θέση της αναγκαιότητας και της τάξης. 

Περιεχόμενα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Ο DESCARTES ΚΑΙ Ο ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΘΕΟΣ

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Ο DESCARTES ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΓΩ

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Ο FICHTE ΚΑΙ Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΕΓΩ

ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Η ΑΥΓΗ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΑΚΟΥ. ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ

ΠΕΜΠΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΕΞΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ. Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΪΚΟΥ

ΕΚΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΑΚΟ ΣΤΟ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ

ΕΒΔΟΜΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ : Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Προς το τέλος του 19ου αιώνα ο Nietzsche (Νίτσε) διακήρυσσε ότι «ο μηδενισμός βρίσκεται προ των πυλών» και αναρωτιόταν «από πού έρχεται αυτός ο πλέον απόκοσμος απ’ όλους τους προσκεκλημένους;». Πίστευε ότι είχε ανακαλύψει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα στο γεγονός ότι «ο Θεός πέθανε». Με ελάχιστες εξαιρέσεις, εμείς οι οποίοι ζούμε στη σκιά του Nietzsche έχουμε αποδεχθεί αυτή την ερμηνεία του μηδενισμού ως οριστική. Άραγε όμως αυτή η απάντηση προσεγγίζει την ουσία του μηδενισμού και συλλαμβάνει την πραγματική σημασία του; Ο στόχος αυτού του βιβλίου είναι να υποστηρίξει ότι δεν το κάνει, ότι ο μηδενισμός έχει διαφορετική προέλευση και διαφορετικό νόημα απ’ ό,τι ο Nietzsche φαντάζεται.

Ο μηδενισμός, σύμφωνα με τον Nietzsche, είναι η συνέπεια του γεγονότος ότι ο Θεός και όλες οι αιώνιες αλήθειες και τα κριτήρια κλονίστηκαν. Οι ανώτερες αξίες υποτιμήθηκαν. Η αναζήτηση της αλήθειας αποκαλύπτει ότι δεν υπάρχει αναντίρρητη αλήθεια. Η κατανόηση του μηδενισμού στηρίζεται επομένως στην κατανόηση του θανάτου του Θεού.

Ο Nietzsche υποστηρίζει ότι ο Θεός πέθανε επειδή ο άνθρωπος έγινε πολύ αδύναμος για να τον υποστηρίξει, πολύ αδύναμος για να δημιουργήσει και να αναδημιουργήσει τον Θεό ή την αλήθεια που είναι αναγκαία για να διατηρηθεί η πίστη στην κυρίαρχη τάξη.

Στη μεταφορική γλώσσα του, ο Θεός πέθανε από συμπόνια για την αδυναμία και τα ελαττώματα του ανθρώπου. «Δύο χιλιάδες χρόνια» επισημαίνει ο Nietzsche «και κανένας νέος Θεός». Σε αντιδιαστολή με το πλήθος των θεοτήτων που κατέκλυζε τον αρχαίο κόσμο, αυτή η ανικανότητα φανερώνει την απότομη παρακμή των ανθρώπινων δημιουργικών ικανοτήτων, μια θεμελιώδη αποδυνάμωση της βούλησης. Αυτή η παρακμή, που ξεκίνησε με τον Σωκράτη και τον χριστιανισμό, είναι ο παρατεταμένος θάνατος του Θεού, που μόνο τώρα γίνεται φανερός. Οι συνέπειές του είναι δυσοίωνες:

« Πόσα άραγε θα καταρρεύσουν τώρα που αυτή η πίστη    υπονομεύθηκε επειδή οικοδομήθηκαν πάνω σε αυτή την πίστη, στηρίχθηκαν από αυτή, αναπτύχθηκαν μέσα σε αυτή· παραδείγματος χάρη, το σύνολο της ευρωπαϊκής ηθικότητάς μας. Αυτό το πλεόνασμα και η διαδοχή κατάπτωσης, καταστροφής, χρεοκοπίας και κατακλυσμιαίας μεταβολής που τώρα επίκειται – ποιος θα μπορούσε να τα φανταστεί ώστε να αναλάβει να παίξει τον δάσκαλο και να γίνει κήρυκας αυτής της τερατώδους λογικής του τρόμου, ο προφήτης του ζόφους και της έκλειψης του ηλίου, ανάλογο της οποίας ουδέποτε ίσαμε τώρα συνέβη επί της γης ». 

Ο θάνατος του Θεού, σύμφωνα με τον Nietzsche, οδηγεί σε έναν κόσμο όπου καθετί επιτρέπεται. Οι μεγάλοι πόλεμοι και τα ολοκληρωτικά πειράματα του αιώνα μας αποτελούν την αδιάσειστη μαρτυρία των νιτσεϊκών προβλέψεων, και έτσι καταλήξαμε να αποδεχόμαστε την εξήγησή του για την προέλευση και το νόημα του μηδενισμού ως ορθή.

Αντιμετωπίζουμε πιο επιφυλακτικά τη λύση που πρότεινε. Εάν ο μηδενισμός είναι η συνέπεια της κατάπτωσης του ανθρώπου, τότε αυτό που χρειάζεται για να ξεπεραστεί ο μηδενισμός είναι η εξύψωση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, με άλλα λόγια, πρέπει να γίνει υπεράνθρωπος. Αυτή η λύση δυσφημίστηκε σε μεγάλο βαθμό λόγω της συσχέτισής της με τον ναζισμό, αλλά, ακόμη και σε αντίθεση με την εικόνα του άριου υπερανθρώπου, δεν παύει να προσβάλλει τις δημοκρατικές ευαισθησίες μας. Ωστόσο η λύση που δίνει ο Nietzsche σχετικά με τη μοντέρνα κοινωνία έχει μεγάλη επιρροή, και δεν είναι λίγοι οι δημοκράτες στοχαστές οι οποίοι προσπάθησαν να συμφιλιώσουν την ιδέα του για την υπεράνθρωπο με ένα πιο εξισωτικό και κοινοτικό ιδεώδες μιας υπερανθρωπότητας.

Άλλοι στοχαστές υποκατέστησαν τη νιτσεϊκή ιδέα περί ιεραρχίας με την ιδέα της διαφοράς, μετασχηματίζοντας την αντίληψή του για μία κάθετη ιεραρχική τάξη σε μια οριζόντια αταξία ετερότητας. Άλλοι, πάλι, προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον υπεράνθρωπο ως κάποιον ο οποίος υπερβαίνει συνεχώς τους περιορισμούς που θέτει η φύση ή η γλώσσα ή έτερα ανθρώπινα όντα, μετατρέποντας έτσι τη διδασκαλία του υπερανθρώπου σε δόγμα απελευθέρωσης.

Αναμφίβολα υπάρχουν ερείσματα για να ερμηνεύσουμε τον Nietzsche με αυτούς τους τρόπους, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι τέτοιες ερμηνείες διαχωρίζονται εύκολα από την ανισοτιμία και την « τερατώδη λογική του τρόμου » που προφητεύει ο Nietzsche. Ακόμη και αυτές οι προσπάθειες να ανακαλύψουμε κάποιον δημοκρατικότερο Nietzsche σε τελική ανάλυση δεν αμφισβητούν την αντίληψή του για την καταγωγή και το νόημα του μηδενισμού. Όταν επιχειρούμε να κατανοήσουμε τον μηδενισμό, σχεδόν όλοι γινόμαστε νιτσεϊκοί. 

Προκειμένου να κατανοήσουμε γιατί η θεώρηση (έποψη) του Nietzsche περί μηδενισμού είναι ανεπαρκής, οφείλουμε να ερευνήσουμε τις καταβολές της έννοιας του μηδενισμού. Στη συνέχεια θα δούμε ότι ο νιτσεϊκός ορισμός του μηδενισμού είναι ουσιαστικά η αντιστροφή της έννοιας όπως αρχικά την κατανοούσαν και ότι η λύση που δίνει για τον μηδενισμό στην πραγματικότητα περιπλέκει πολύ περισσότερο το πρόβλημα του μηδενισμού.

Σε αντίθεση με την έποψη (φιλοσοφική θεώρηση) του Nietzsche, ο μηδενισμός δεν απορρέει από τον θάνατο του Θεού, αλλά είναι η συνέπεια της γέννησης ή της αναγέννησης ενός διαφορετικού είδους Θεού, ενός παντοδύναμου Θεού με βούληση, ο οποίος θέτει υπό αμφισβήτηση τον Λόγο και τη φύση εν γένει, κι έτσι ανατρέπει όλα τα αιώνια κριτήρια της αλήθειας και της δικαιοσύνης, του καλού και του κακού. Αυτή η ιδέα περί του Θεού κατίσχυσε τον δέκατο τέταρτο αιώνα και διέλυσε τη μεσαιωνική σύνθεση φιλοσοφίας και θεολογίας, εξακοντίζοντας τον άνθρωπο σε ένα νέο τρόπο σκέψης και ύπαρξης, σε μια via moderna που κατ’ ουσίαν αντιτίθεται στη via antiqua. Αυτός ο νέος τρόπος σκέψης ήταν, λοιπόν, το θεμέλιο για τη νεοτερικότητα ως σφαίρα της ανθρώπινης αυτοεπιβεβαίωσης.

Ο μηδενισμός επομένως έχει τις ρίζες του στα ίδια τα θεμέλια της νεοτερικότητας, παρ’ ότι εμφανίστηκε ως το αποτέλεσμα αλλεπάλληλων μετασχηματισμών της νεοτερικότητας. Σε αυτό το βιβλίο γίνεται διερεύνηση των μετασχηματισμών, των παράξενων στροφών και αντιστροφών της ανθρώπινης σκέψης που οδήγησαν στον μηδενισμό. Είναι η ιστορία του τρόπου με τον οποίο η όψιμη μεσαιωνική σύλληψη ενός παντοδύναμου Θεού ενέπνευσε και εμψύχωσε μια νέα σύλληψη του ανθρώπου και της φύσης και έδωσε την πρωτοκαθεδρία στη βούληση έναντι του Λόγου, και στην ελευθερία έναντι της αναγκαιότητας και της τάξης.

Αρχίζει με την ιδέα του Καρτέσιου (Descartes) για τη σκέψη ως βούληση, διέρχεται μέσω της ιδέας του Φίχτε (Fichte) για το απόλυτο εγώ και καταλήγει στον ρητό μηδενισμό του δέκατου ένατου αιώνα. Πρόκειται για την ιστορία του μηδενισμού πριν από τον Nietzsche (Νίτσε).

Συνεχίζεται

Αναρτήθηκε από amethysto

========

H άνοδος της ασημαντότητας (Κορνήλιος Καστοριάδης)

«H άνοδος της ασημαντότητας» («La mont’ee de l’ insignifiance», εκδ. Seuil). Το βιβλίο αυτό του Kορνήλιου Kαστοριάδη περιλαμβάνει θεωρητικά κείμενα, διαλέξεις, άρθρα -καλύπτοντας την περίοδο από το 1982 ώς το 1995- και αποτελεί τον τέταρτο τόμο του έργου του «Tα σταυροδρόμια του λαβύρινθου»…

Ο Kορνήλιος Kαστοριάδης παρεμβαίνει εκθέτοντας τη σκέψη και τις απόψεις του για τα μεγάλα προβλήματα του καιρού μας. Όχι, δεν δίνει απαντήσεις-οδηγίες. Όμως δείχνει κάποιους δρόμους· και αυτό είναι το εξαιρετικά σημαντικό.

Στην εποχή που ζούμε και στις κοινωνίες που βρισκόμαστε «υπάρχουν πολλά πράγματα που με κάνουν να αγανακτώ» λέει ο ίδιος (στο ραδιόφωνο της France Culture, 30.4.1996). Δηλαδή; Ποια είναι αυτά ; «H γενικευμένη ψευδο-συναίνεση», «η απουσία κριτικής σκέψης», «η ενασχόληση των διανοούμενων με σχολιασμούς επί σχολιασμών και ερμηνείες επί ερμηνειών», «η κυριαρχία των μέσων ενημέρωσης, της κατανάλωσης και του κομφορμισμού», «η απάθεια και η συνενοχή του κοινού σε όλα όσα συμβαίνουν».

Aπέναντι σ’ αυτή την κατάσταση δεν υπάρχουν αντιστάσεις; Ο Kορνήλιος Kαστοριάδης επισημαίνει ότι «ασφαλώς υπάρχουν αντιστάσεις, ατομικές και συλλογικές, αλλά είναι λιγότερο σημαντικές σήμερα από ό,τι πριν από είκοσι και πριν από τριάντα χρόνια».

Από το ομότιτλο κεφάλαιο, το απόσπασμα που ακολουθεί.

I. H απουσία κριτικής σκέψης

H εργασία των διανοουμένων θα έπρεπε να είναι εργασία κριτικής. Kαι τέτοια ήταν συχνά στην Iστορία, όπως, παραδείγματος χάριν, κατά τη στιγμή της γέννησης της φιλοσοφίας στην αρχαία Eλλάδα. Tότε, οι φιλόσοφοι αμφισβητούν τις κατεστημένες συλλογικές παραστάσεις, αμφισβητούν τις ιδέες για τον κόσμο και τους θεούς, αμφισβητούν την ορθή τάξη της πολιτείας. Όμως, αρκετά γρήγορα, η στάση αυτή εκπίπτει, εκφυλίζεται. Οι διανοούμενοι εγκαταλείπουν τον κριτικό ρόλο τους. Tον προδίδουν. Mεταβάλλονται σε εκλογικευτές της πραγματικότητας και σε απολογητές της καθεστηκυΐας τάξης

. Tο πιο ακραίο παράδειγμα αλλά, χωρίς αμφιβολία, το πιο χαρακτηριστικό- ακόμη και μόνο διότι ενσαρκώνει τη μοίρα και την κατάληξη της κληρονομημένης φιλοσοφίας – είναι ο Xέγκελ. Tελικά, ο Xέγκελ έφθασε να διακηρύσσει πως «ό,τι είναι ορθολογικό είναι πραγματικό και ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό».

Στο δικό μας αιώνα έχουμε δύο κραυγαλέες περιπτώσεις αυτού του φαινομένου: στη Γερμανία, ο Xάιντεγκερ και η βαθιά του προσχώρηση, πέρα από τα γνωστά συμβάντα και την ανεκδοτολογία, στο «πνεύμα» του ναζισμού· στη Γαλλία, ο Zαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος δικαιολόγησε τουλάχιστον μετά το 1952 τα σταλινικά καθεστώτα και, όταν, τέλος πάντων, ξέκοψε με τον τρέχοντα κομμουνισμό, άρχισε να υποστηρίζει τον Φιντέλ Kάστρο, τον Mάο Tσε Tουγκ, κ.λπ.

Οι διανοούμενοι

Mέχρι σήμερα η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει ως προς την ουσία της, αλλά, απλώς, ως προς την έκφρασή της. Mετά από την κατάρρευση των ολοκληρωτικών καθεστώτων και την κονιορτοποίηση του μαρξισμού-λενινισμού, οι δυτικοί διανοούμενοι στην πλειοψηφία τους περνούν τον καιρό τους εγκωμιάζοντας τα δυτικά καθεστώτα ως καθεστώτα «δημοκρατικά», ίσως όχι ιδανικά (δεν ξέρω ποιο είναι το ακριβές νόημα της έκφρασης αυτής), αλλά πάντως ως τα καλύτερα ανθρωπίνως εφικτά. Mας διαβεβαιώνουν, επίσης, ότι η οποιαδήποτε άσκηση κριτικής προς αυτές τις ψευδο-δημοκρατίες οδηγεί κατευθείαν στα Γκουλάγκ. Έτσι, λοιπόν, συνεχίζεται αυτή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, μια κριτική που έρχεται με καθυστέρηση τριάντα, σαράντα, πενήντα, εξήντα, εβδομήντα ετών (πολλοί από τους σημερινούς «αντιολοκληρωτικούς» διανοούμενους στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ήταν ακόμη μαοϊκοί).

Όμως αυτή η στάση, δηλαδή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, επιτρέπει να αποσιωπώνται τα φλέγοντα προβλήματα του παρόντος, που είναι: η αποσύνθεση των δυτικών κοινωνιών, η απάθεια, ο κυνισμός και η πολιτική διαφθορά, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κατάσταση στις εξαθλιωμένες χώρες κ.λπ. Yπάρχει, επίσης, μία παραλλαγή της ίδιας ουσιαστικά στάσης: αποσύρεται κανείς στον πλαστικό πύργο του και εκεί ασχολείται με την πολύτιμη προσωπική του παραγωγή.

Πρέπει να σταματήσουμε να υπερ-εκτιμούμε και, ταυτοχρόνως, να υπο-τιμούμε το ρόλο των διανοουμένων. Yπήρξαν ασφαλώς διανοητές και συγγραφείς οι οποίοι έχουν ασκήσει τεράστια επιρροή στην Iστορία – όχι, εξάλλου, πάντα προς το καλύτερο. Ο Πλάτων χωρίς αμφιβολία είναι το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα, αφού ακόμη σήμερα όλος ο κόσμος, και χωρίς να το ξέρει, σκέφτεται με όρους πλατωνικούς. Ωστόσο, από τη στιγμή που κάποιος επιχειρεί να εκφραστεί για την κοινωνία, την ιστορία, τον κόσμο, το είναι, τότε, οπωσδήποτε, εισχωρεί στο πεδίο των κοινωνικοϊστορικών δυνάμεων. Kαι σ’ αυτό το πεδίο μπορεί να παίξει ένα ρόλο του οποίου η σημασία κυμαίνεται από το απειροελάχιστο μέχρι το αξιοσημείωτο. Tο να θεωρήσουμε ότι ο ρόλος αυτός είναι «ρόλος εξουσίας», κατά τη γνώμη μου αποτελεί γλωσσική κατάχρηση.

Kρίση της κριτικής

Ο συγγραφέας και ο διανοητής, με τα ιδιαίτερα μέσα που του δίνουν η κουλτούρα του και οι ικανότητές του, ασκεί επιρροή στην κοινωνία. Όμως αυτή η επιρροή αποτελεί μέρος του ρόλου του ως πολίτη: λέει αυτό που σκέφτεται και αναλαμβάνει την ευθύνη των λόγων του. Kανείς δεν απαλλάσσεται από αυτή την ευθύνη. Ούτε καν εκείνος που σωπαίνει και, ως εκ τούτου, αφήνει να μιλούν οι άλλοι και να καταλαμβάνεται ο κοινωνικο-ιστορικός χώρος ενδεχομένως από ιδέες τερατώδεις. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να καταγγέλλουμε την «εξουσία των διανοουμένων» και, ταυτοχρόνως, να θεωρούμε ότι οι Γερμανοί διανοούμενοι που σώπασαν μετά το 1932 είναι συνένοχοι των ναζί.

Mία από τις εκδηλώσεις – μόνο μία – της γενικής και βαθιάς κρίσης της κοινωνίας είναι η κρίση της κριτικής. Γεγονός είναι ότι υπάρχει γενικευμένη ψευδο-συναίνεση. H κριτική και η εργασία των διανοουμένων απορροφώνται από το σύστημα τώρα πολύ περισσότερο από άλλοτε και με τρόπο πολύ πιο έντονο. Όλα τα αλέθουν τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης. Tα δίκτυα συνενοχής είναι παντοδύναμα. Σήμερα, τις αποκλείνουσες και ετερόδοξες φωνές δεν τις καταπνίγουν ούτε η λογοκρισία ούτε οι εκδότες. Tις καταπνίγει η γενικευμένη εμπορευματοποίηση.

Aκόμη και σε ό,τι είναι τελείως κοινότοπο και τετριμμένο δίδεται χροιά «επαναστατική». Για τη διαφήμιση ενός βιβλίου χρησιμοποιείται συχνά η εξής φράση: «Iδού ένα βιβλίο που φέρνει επανάσταση στον τομέα του». Aλλά και για τη διαφήμιση των ζυμαρικών την ίδια φράση χρησιμοποιούν: «τα ζυμαρικά Panzani έφεραν επανάσταση στη μαγειρική». H λέξη «επαναστατικός» – όπως, επίσης, οι λέξεις «δημιουργία» και «φαντασία» – έχει καταντήσει διαφημιστικό σλόγκαν (αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε πριν από λίγα χρόνια ιδιοποίηση). H περιθωριακότητα παίρνει μία θέση κεντρική και γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης. H ανατροπή είναι μία ενδιαφέρουσα γραφικότητα που συμπληρώνει την αρμονία του συστήματος. H σύγχρονη κοινωνία έχει μία τρομερή ικανότητα να πνίγει κάθε αληθινή απόκλιση, είτε αποσιωπώντας την, είτε μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη φαινόμενο ανάμεσα στα άλλα· ένα φαινόμενο εμπορευματοποιημένο όπως τα άλλα.

Mπορούμε να γίνουμε ακόμη πιο διεξοδικοί. Οι κριτικοί μόνοι τους προδίδουν το ρόλο τους ως κριτικών. Οι συγγραφείς προδίδουν την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητά τους. H συνενοχή του κοινού είναι τεράστια. Tο κοινό ασφαλώς μόνον αθώο δεν είναι, αφού αποδέχεται το παιχνίδι και προσαρμόζεται σε ό,τι του δίνουν. Tα πάντα γίνονται εργαλείο του συστήματος, ενός συστήματος ανώνυμου. H κατάσταση αυτή δεν είναι ούτε έργο ενός δικτάτορα, ούτε έργο μιας χούφτας μεγάλων καπιταλιστών, ούτε έργο μιας ομάδας διαμορφωτών της κοινής γνώμης· είναι, απεναντίας, ένα τεράστιο κοινωνικο-ιστορικό ρεύμα, το οποίο έχει πάρει μια τέτοια κατεύθυνση που όλα τα κάνει να γίνονται ασήμαντα.

H τηλεόραση

H τηλεόραση αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα: κάτι που βρίσκεται στο κέντρο της επικαιρότητας για ένα εικοσιτετράωρο, γίνεται τελείως ασήμαντο (παύει να υπάρχει) ακριβώς μετά από αυτό το εικοσιτετράωρο, είτε διότι βρέθηκε είτε διότι πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο για να πάρει τη θέση του. Λατρεία του εφήμερου, η οποία καταλήγει στην πιο ακραία συρρίκνωση του χρόνου. Aυτό που στην αμερικανική τηλεόραση ονομάζεται attention span, δηλαδή ο ωφέλιμος χρόνος προσοχής του θεατή, πριν από μερικά χρόνια ήταν δέκα λεπτά.

Στη συνέχεια, βαθμιαία, έπεσε σε πέντε λεπτά, σε ένα λεπτό και, τώρα, είναι μόλις δέκα δευτερόλεπτα. Tο τηλεοπτικό σποτ των δέκα δευτερολέπτων θεωρείται το πιο αποτελεσματικό. Tόση είναι η διάρκεια που έχουν τα σποτ τα οποία χρησιμοποιούνται στις προεκλογικές προεδρικές καμπάνιες. Eίναι απολύτως κατανοητό ότι αυτά τα σποτ δεν περιέχουν τίποτα το ουσιαστικό, αλλά επικεντρώνονται σε δυσφημιστικούς υπαινιγμούς. Προφανώς, αυτό είναι το μόνο πράγμα που ο θεατής είναι ικανός να αφομοιώσει.

Tούτο όμως είναι και αληθές και ψευδές. H ανθρωπότητα δεν έχει εκφυλιστεί βιολογικά. Οι άνθρωποι είναι ακόμη ικανοί να παρακολουθήσουν ένα λόγο με επιχειρήματα και με κάποια χρονική διάρκεια. Όμως είναι, επίσης, αληθές ότι το σύστημα και τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης «καλλιεργούν» – δηλαδή παραμορφώνουν με τρόπο συστηματικό – τους ανθρώπους, ούτως ώστε να μην είναι σε θέση τελικά να ενδιαφερθούν για κάτι το οποίο έχει διάρκεια μεγαλύτερη από κάποια δευτερόλεπτα, το πολύ κάποια λεπτά. Yπάρχει εδώ μια συνομωσία, όχι με την αστυνομική αλλά με την ετυμολογική έννοια του όρου: όλα «συν-ομνύουν», όλα τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση, την κατεύθυνση μιας κοινωνίας στην οποία κάθε κριτική χάνει την αποτελεσματικότητά της.

METAΦPAΣH-EΠIMEΛEIA: TETA ΠAΠAΔΟΠΟYΛΟY

(Πηγή: Απόσπασμα από ellopos.net, antifono.gr)

***

Εκπαίδευση, κουλτούρα, αξίες

Τίθεται το ερώτημα αν μπορούν ακόμα οι δυτικές κοινωνίες να κατασκευάσουν το είδος εκείνο ατόμου που είναι απαραίτητο για τη συνέχιση της λειτουργίας τους. 
Το πρώτο και κύριο εργαστήριο κατασκευής σύμμορφων προς την κοινωνία ατόμων είναι η οικογένεια. Η κρίση της σύγχρονης οικογένειας δεν έγκειται μόνο ούτε κυρίως στη στατιστική της διάλυση· το βασικό είναι ο θρυμματισμός και η αποσύνθεση των παραδοσιακών ρόλων –άντρας, γυναίκα, γονείς, παιδιά– και η συνέπειά τους: ο άμορφος αποπροσανατολισμός των νέων γενεών.

Όσα είπαμε προηγουμένως για τα κινήματα των τελευταίων είκοσι χρόνων ισχύουν και για αυτόν τον τομέα (αν και, στην περίπτωση της οικογένειας, η διαδικασία χρονολογείται από πολύ παλιότερα. Έχει αρχίσει, προκειμένου για τις πιο «εξελιγμένες» χώρες, εδώ και τρία τέταρτα του αιώνα). Η αποσύνθεση των παραδοσιακών ρόλων αντανακλά τη ροπή των ατόμων προς την αυτονομία και περιέχει σπέρματα χειραφέτησης. Έχω όμως επισημάνει από παλιά την αμφισημία των συνεπειών της[1]. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο δικαιούμαστε ν’ αμφιβάλλουμε κατά πόσον η διαδικασία αυτή οδηγεί στην εκκόλαψη νέων τροπών ζωής και όχι στον αποπροσανατολισμό και την ανομία

Ένα κοινωνικό σύστημα όπου ο ρόλος της οικογένειας περνά σε δεύτερη μοίρα, ενώ ταυτόχρονα ενισχύεται ο ρόλος άλλων θεσμών ανατροφής και διάπλασης, δεν έχει τίποτα το αδιανόητο. Πολλές αρχαϊκές φυλές, όπως άλλωστε και η Σπάρτη, διαμόρφωσαν τέτοια συστήματα. Στη Δύση, από μια περίοδο και μετά, τον ρόλο αυτόν τον έπαιξε όλο και περισσότερο από τη μια το εκπαιδευτικό σύστημα και από την άλλη η περιρρέουσα κουλτούρα – γενική και ειδική (τοπική: χωριό· ή δεμένη με τη δουλειά: εργοστάσιο κ.λπ.).

To δυτικό όμως εκπαιδευτικό σύστημα έχει μπει εδώ και είκοσι χρονιά σε φάση επιταχυνόμενης διάλυσης[2]. Υφίσταται κρίση περιεχομένου: τι μεταδίδεται, και τι πρέπει να μεταδίδεται, και με βάση ποια κριτήρια; Δηλαδή: κρίση των «προγραμμάτων» και κρίση του στόχου προς τον οποίο καταρτίζονται τα προγράμματα. Διέρχεται επίσης κρίση της εκπαιδευτικής σχέσης: ο παραδοσιακός τύπος της αναντίρρητης αυθεντίας έχει γκρεμιστεί, και νέοι τύποι –ο δάσκαλος-συμμαθητής, για παράδειγμα– δεν καταφέρνουν ούτε να διαμορφωθούν, ούτε να αναγνωριστούν ούτε να διαδοθούν. Όμως όλες αυτές οι διαπιστώσεις θα παρέμεναν αφηρημένες αν δεν τις συσχετίζαμε με την πιο εξόφθαλμη και εκτυφλωτική εκδήλωση της κρίσης του εκπαιδευτικού συστήματος, που κανείς δεν τολμά καν να την αναφέρει.

Ούτε οι μαθητές ούτε οι δάσκαλοι ενδιαφέρονται πια γι’ αυτό που συμβαίνει μέσα στο σχολείο σαν τέτοιο, και οι μετέχοντες δεν επενδύουν πια στην παιδεία ως παιδεία. Για τους εκπαιδευτικούς έχει γίνει αγγαρεία προς το ζην, ενώ για τους μαθητές, για τους οποίους έχει πάψει να είναι το μοναδικό άνοιγμα προς τον εξωοικογενειακό κόσμο, και οι οποίοι δεν έχουν ακόμα την απαιτούμενη ηλικία (ή ψυχική δομή) ώστε να μπορούν να τη δουν ως εργαλειακή επένδυση (ολοένα προβληματικότερης άλλωστε αποδοτικότητας), έχει καταντήσει μια βαρετή υποχρέωση.

Με δυο λόγια, το ζητούμενο είναι ή απόκτηση ενός «χαρτιού» που θα επιτρέπει την άσκηση ενός επαγγέλματος (εφόσον βρει κανείς δουλειά). Θα μας απαντήσουν ότι, στην ουσία, πάντα έτσι ήταν. Ίσως. Άλλα δεν είναι αυτό το ζήτημα. Άλλοτε –έως πρόσφατα– όλες οι διαστάσεις του εκπαιδευτικού συστήματος (και οι αξίες στις οποίες παρέπεμπαν) ήταν αδιαμφισβήτητες· τώρα δεν είναι πια.

Το νεαρό άτομο προέρχεται από μια παραπαίουσα οικογένεια, συχνάζει –ή και όχι– σ’ ένα σχολείο που το βλέπει σαν αγγαρεία, βρίσκεται τέλος μπροστά σε μια κοινωνία, στην οποία όλες οι «αξίες» και οι «νόρμες» έχουν λίγο πολύ αντικατασταθεί από το «βιοτικό επίπεδο», την «οικονομική επιφάνεια», τις ανέσεις και την κατανάλωση. Ούτε θρησκεία, ούτε «πολιτικές» ιδέες, ούτε κοινωνική αλληλεγγύη με κάποια τοπική ή εργασιακή κοινότητα, με κάποιους «ταξικούς συντρόφους». Αν δεν περιθωριοποιηθεί (ναρκωτικά, εγκληματικότητα, «χαρακτηρολογική» αστάθεια), του μένει η βασιλική οδός της ιδιώτευσης, που μπορεί αν θέλει να την εμπλουτίσει με μια ή περισσότερες προσωπικές μανίες. Ζούμε στην κοινωνία των λόμπι και των χόμπι.

Το κλασικό εκπαιδευτικό σύστημα τρεφόταν, «εκ των άνω», με τη ζωντανή κουλτούρα της εποχής του. Το ίδιο ισχύει για το σημερινό – προς μεγάλη του δυστυχία. Η σημερινή κουλτούρα γίνεται ολοένα περισσότερο ένα μείγμα «μοντερνιστικής» απάτης και μουσειακότητας.[3] Πάει καιρός πια που ο «μοντερνισμός», αραχνιασμένος, καλλιεργείται σαν αυτοσκοπός και εδράζεται συχνά σε απλές πλαστογραφίες που γίνονται αποδεκτές μόνο και μόνο χάρη στον νεοαναλφαβητισμό του κοινού (τέτοια είναι, για παράδειγμα, η περίπτωση του θαυμασμού που εκφράζει εδώ και μερικά χρόνια το «καλλιεργημένο» παριζιάνικο κοινό για σκηνοθεσίες που επαναλαμβάνουν, σε αραιότερες δόσεις, τις επινοήσεις του 1920).

Η κουλτούρα του παρελθόντος δεν είναι πια ζωντανή μέσα στην παράδοση αλλά αντικείμενο μουσειακής γνώσης, κοσμικής και τουριστικής περιέργειας, που ρυθμίζεται από τις μόδες. Σ’ αυτό το πεδίο επιβάλλεται παρά την κοινοτοπία του o χαρακτηρισμός «αλεξανδρινισμός» (και μάλιστα αρχίζει να γίνεται προσβλητικός για τους Αλεξανδρινούς)· ακόμα περισσότερο δε, δεδομένου ότι, στον ίδιο τον τομέα του στοχασμού, η ιστορία, ο σχολιασμός και η ερμηνεία αντικαθιστούν προοδευτικά τη δημιουργική σκέψη.

Σημειώσεις:
1. «Η κρίση της σύγχρονης κοινωνίας» (1965), στο Σύγχρονο καπιταλισμό και επανάσταση, δ.π. σσ. 363-379. 
2. «Η σπουδάζουσα νεολαία» (1963), αυτ. σ. 334-350. 
3. «Κοινωνικός μετασχηματισμός και πολιτιστική δημιουργία», Sociologie et Societes, Μόντρεαλ, 1979- τώρα στο Περιεχόμενο του σοσιαλισμού, εκδ. Ύψιλον. Βλ. επίσης, σήμερα, «Η εποχή του γενικευμένου κομφορμισμού», στο Τα Σταυροδρόμια του Λαβυρίνθου, ΙΙΙ: Ο θρυμματισμένος κόσμος, εκδ. Ύψιλον.

(Aπό το βιβλίο του Kορνήλιου Kαστοριάδη «H άνοδος της ασημαντότητας», εκδόσεις Ύψιλον)

(Πηγή: Απόσπασμα από antifono.gr)

***

Από τη συζήτηση του Κορνήλιου Καστοριάδη με τον Olivier Morel που έγινε στο Radio Plurielle στις 18 Ιουνίου 1993 και δημοσιεύθηκε στο La Republique Internationale des lettres τον Ιούνιο του 1994:

“…Η αποσύνθεση γίνεται φανερή κυρίως μέσα από την εξαφάνιση των σημασιών και το σχεδόν απόλυτο ξεθώριασμα των αξιών. Και αυτό απειλεί μακροπρόθεσμα την επιβίωση του ίδιου του συστήματος. Όταν δηλώνεται ανοιχτά, όπως γίνεται τώρα στις δυτικές κοινωνίες, ότι η μοναδική αξία είναι το χρήμα, το κέρδος, ότι το υπέρτατο ιδεώδες του κοινωνικού βίου είναι το “πλουτίστε” …μπορεί να διερωτηθεί κανείς αν είναι ποτέ δυνατόν μια κοινωνία να συνεχίσει να λειτουργεί και να αναπαράγεται μονάχα σ’ αυτή τη βάση… Η γενικευμένη διαφθορά που παρατηρούμε στο σύγχρονο πολιτικοοικονομικό σύστημα δεν είναι περιφερειακό ή ανεκδοτολογικό φαινόμενο αλλά έχει γίνει δομικό χαρακτηριστικό, ενδογενές στο σύστημα της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

(…) Αλλά το κράτος …είναι ένα εντελώς γραφειοκρατικοποιημένο κράτος, παραδομένο στα ιδιωτικά συμφέροντα, διαβρωμένο από τη διαφθορά, ανίκανο ακόμα και να κυβερνήσει, δεδομένου ότι οφείλει να διατηρεί μιαν ασταθή ισορροπία ανάμεσα στα κάθε είδους λόμπι που κατακερματίζουν τη σύγχρονη κοινωνία. Η δε “αυξανόμενη ισότητα των συνθηκών” κατάντησε να σημαίνει απλώς την απουσία εξωτερικών σημαδιών των κληρονομημένων προνομίων και την εξίσωση όλων μέσω του γενικού ισοδυνάμου, δηλαδή του χρήματος-φτάνει να το διαθέτεις. Αν θες να νοικιάσεις μια σουίτα στο Κριγιόν ή στο Ριτς κανείς δε θα σε ρωτήσει ποιός είσαι ή τι έκανε ο παππούς σου. Φτάνει να είσαι καλοντυμένος και να χεις γερό τραπεζικό λογαριασμό.

Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός, στην οποία επομένως θα έχουμε παραιτηθεί από την τρελή κούρσα προς μια συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση. Αυτό δεν είναι απλώς αναγκαίο για να αποφύγουμε την τελεσίδικη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος. Είναι αναγκαίο κυρίως για να βγούμε από την ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων. (Κορνήλιος Καστοριάδης – Η άνοδος της ασημαντότητας)

[Πηγή: legalnews24.gr]

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

=======================