Ο “ΟΡΕΚΤΙΚΟΣ ΝΟΥΣ” ΚΑΙ Η “ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΟΡΕΞΙΣ” ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΣΑΝ ΒΑΣΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΗΘΙΚΗ ΠΡΑΞΗ (1) – Αngelo Marchesi.

Αngelo Marchesi.


Γνωρίζουμε ότι η Ηθική Νικομάχεια ξεκινά με μία αριστοτελική παρατήρηση πολύ σημαντική, η οποία τοποθετεί το γεγονός ότι: κάθε τέχνη και κάθε μεθοδική τεχνική, έτσι όπως και κάθε πράξις και κάθε ελεύθερη επιλογή, προαίρεσις, στοχεύουν στην απόκτηση κάποιου αγαθού. Γι’αυτό λεγόταν δικαίως ότι το αγαθόν είναι αυτό προς το οποίο όλα τα διάφορα πράγματα τείνουν (πάντα εφίεται).

          Ο Αριστοτέλης στην συνέχεια τονίζει ότι εάν εμείς ακολουθούμε κάποιον σκοπό (τέλος) καθαυτό και όχι εν όψει κάποιου άλλου τέλους, είναι ξεκάθαρο ότι αυτό το τέλος θα είναι το αγαθό και το άριστον αγαθόν, καθότι εμείς δεν επιλέγουμε κάθε πράγμα πάντοτε εν όψει ενός άλλου, διότι σ’αυτή την περίπτωση «θα προχωρήσουμε μπρός αόριστα, ατελείωτα, έτσι ώστε η επιθυμία (όρεξις) θα ήταν άδεια και ανόητη» (Ηθ. Νικ. 1,1, 1094 α, 18-22).

          Όπως βλέπουμε το θέμα τού ηθικού στοχασμού και η προσοχή τού Αριστοτέλη επικεντρώνονται αμέσως στην πραγματικότητα τής ορέξεως, δηλαδή της ανθρώπινης επιθυμίας, εννοημένης σαν ουσιώδες στοιχείο και σάν καθοριστική ώθηση για την πράξη κάθε ανθρώπου.

          Είναι αναγκαίο να κάνουμε αυτές τις διευκρινίσεις από την αρχή για να μην πιστεύουμε ότι το θέμα της «επιθυμίας» και των «τάσεων ή των φυσικών κλίσεων» είναι μόνον μία ανακάλυψη τής συγχρόνου ηθικής σκέψης!

          Συνεχίζοντας βρίσκουμε τον Αριστοτέλη να προσθέτει ότι: «Εάν τα πράγματα έχουν τοιουτοτρόπως (ότι δηλαδή ένα τέλος τοποθετείται σαν υπέρτατο, σε σχέση με όλα τα άλλα, τα οποία αποδεικνύονται μέσα για τον τελικό σκοπό τού ανθρώπου) οφείλουμε να ερευνήσουμε και να καθορίσουμε ποιο μπορεί να είναι το υπέρτατο αγαθό και σε ποιες ιδιότητες και ανάμεσα σε ποιες ανθρώπινες γνώσεις είναι το αντικείμενό τους».

          Ο Αριστοτέλης στην συνέχεια υπογραμμίζει ότι αυτή η ηθική πραγματεία έχει γι’αυτόν μία πολιτική διάσταση (συλλογική), καθότι διαγράφοντας τους κανόνες αυτού που πρέπει να κάνουμε και αυτού που δεν πρέπει να πραγματοποιήσουμε, ορίζουμε το έργο τής επιστήμης τής πόλεως και επομένως αυτή, σύμφωνα μ’αυτόν, δείχνει το αγαθό του ανθρώπου, «τόσο που προσθέτει», το αγαθό πράγματι είναι αγαπητό ακόμη και σε ένα μόνον άτομο, «αλλά είναι πιο όμορφο και Θειότερον όταν αφορά και συμπεριλαμβάνει ένα λαό και ολόκληρες πόλεις».

1.     Μία εισαγωγική αποσαφήνιση.
Ο Αριστοτέλης στην συνέχεια προχωρά σε μία παρατήρηση στην οποία σημειώνει ότιοι νέοι, καθώς είναι ακόμη πολύ λίγο έμπειροι των ανθρωπίνων πραγμάτων, ακούνε αυτούς τους λόγους περί ηθικής αποκομίζοντας πολύ λίγο κέρδος, καθότι κλίνουν προς τα «πάθη» και το πρόβλημα τους βρίσκεται στο ότι «ζούν σύμφωνα με το πάθος και ακολουθούν κάθε τί που παρουσιάζεται» (Κατά πάθος ζείν και διώκειν έκαστα).

          Αυτό συμβαίνει σ’αυτούς οι οποίοι είναι ακρατείς, ενώ «σ’αυτούς οι οποίοι συμμορφώνουν τις επιθυμίες τους σύμφωνα με την λογική και τον κανόνα (τούς κατά λόγον τας ορέξεις ποιούμενοι) και πράττουν αναλόγως, θα τους είναι υπερβολικά χρήσιμη η γνώση αυτού που αφορά αυτά τα θέματα» (το περί τούτων ειδέναι).

          Αφού κάνει αυτές τις διευκρινίσεις στο θέμα τής ορέξεως ο Αριστοτέλης ορίζει στην συνέχεια τί πράγμα εννοείται σαν αρετή, στο πλαίσιο τής ηθικής ζωής τού ανθρώπου και προσφέρει, μετά από μία μακρά ανάλυση, έναν ορισμό της λέγοντας : ” η αρετή είναι λοιπόν μία συνήθεια (έξις), ένας οδηγός τής επιλογής, η οποία συνίσταται, καθ’ όσον μάς αφορά, σε μια μέση οδό, (μία μεσότητα ούσα), περιορισμένη από τον λογικό κανόνα, όπως θα τον καθόριζε ο σοφός άνθρωπος, ο φρόνιμος .

          Προτείνεται λοιπόν ένας γενικός ορισμός των ανθρωπίνων αρετών ο οποίος καταδεικνύεται σαν το σωστό μέσον, ανάμεσα στην υπερβολή και την ανεπάρκεια, ανάμεσα στην υπερβολή μιας συμπεριφοράς και την αρνητική της αδυναμία, μία μεσότης η οποία οδηγεί στην απόκτηση τού τέλους σύμφωνα με έναν κανόνα τον οποίο επιβάλλει η λογική, όπως αυτή ενεργείται στον σοφό άνθρωπο, τον φρόνιμο!

          Θα δούμε ότι αυτός ο καθορισμός των διαφόρων αρετών τού ανθρώπου σαν «το σωστό μέσον το οποίο παραχωρείται από έναν λογικό κανόνα» θα ξαναπαρουσιαστεί από τον Αριστοτέλη, στο επόμενο βιβλίο VI της ηθικής Νικομάχειας, συνδέοντας το με το στοιχείο τής θελήσεως και με την ικανότητα τής συνειδητής επιλογής, η οποία πραγματοποιείται ακριβώς από τον σοφό άνθρωπο.

          Ο Αριστοτέλης παρουσιάζει στην συνέχεια μερικά παραδείγματα των τρόπων συμπεριφοράς λόγω υπερβολής ή ελλείψεως, φανερώνοντας την μεσότητα τής ισορροπημένης αρετής. Έτσι για παράδειγμα όποιος υπερβάλλει στον φόβο είναι ένας «δειλός» ενώ όποιος υπερβάλλει στο θάρρος είναι ένας «παράτολμος». Όποιος υπερβάλλει στις ηδονές είναι ένας ακόλαστος, ενώ η οδός της ισορροπίας είναι η σωφροσύνη. Όποιος υπερβάλλει στην ελευθεριότητα γίνεται ένας σπάταλος ενώ όποιος έχει την έλλειψή της γίνεται ένας τσιγκούνης. Όσον αφορά την αλήθεια, το σωστό μέτρο είναι η φιλαλήθεια, η υπερβολή είναι η μεγαλαυχία ενώ η έλλειψη είναι η ελαφρυντική ψευδόμενη κρυψίνοια κ.τ.λ.

          Ο Αριστοτέλης λοιπόν ολοκληρώνει και συμπεραίνει ότι : η αρετή είναι μία ηθική μεσότης η οποία είναι η μεσαία οδός ανάμεσα στο πάθος τής υπερβολής και της ελλείψεως και ότι είναι επιπλέον κουραστικό να είμαστε υπεύθυνοι και σοβαροί (σπουδαίον είναι ).

          Δεν κρύβει λοιπόν ο Αριστοτέλης την δυσκολία τής προσπάθειας να ασκήσουμε στα σοβαρά τις ανθρώπινες αρετές και να κυβερνήσουμε εκείνες που είναι οι κλίσεις, οι ορέξεις, τού ατομικού ανθρώπου !

Συνεχίζεται // Αμέθυστος.

========================

19 Μαΐου: Ημέρα θλίψης κι μνήμης για 353.000 ψυχές που ακόμα ζητάνε δικαίωση.

Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση στην πλοήγησηΠήδηση στην αναζήτηση

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 19141923[1]. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η εκτόπιση[2], η εξάντληση από έκθεση σε κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, οι πορείες θανάτου στην έρημο και συχνότατα οι εν ψυχρώ δολοφονίες ή εκτελέσεις.[3]. Ο αριθμός των θυμάτων έχει υπολογιστεί από έναν Πόντιο μελετητή σε 353.000,[4][5] αριθμός που υιοθετείται και από τις περισσότερες ξένες πηγές[6][7][8][9][10][11][12] και ποντιακές οργανώσεις και αναφέρεται σε επίσημες εκδηλώσεις, ενώ νεότερες μελέτες έχουν αποδείξει ότι ο υπολογισμός αυτός είναι αυθαίρετος και υπολογίζουν τα θύματα σε περίπου 100-150 χιλιάδες νεκρούς.[13] Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ)[14] και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα.

Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν τις επιμέρους κατά τόπους διώξεις ως τμήματα μιας ενιαίας πολιτικής για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής ή γενικότερα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, καθώς η γενοκτονία πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες εις βάρος και άλλων πληθυσμών, δηλαδή των Αρμενίων και των Ασσυρίων.[15][16] [17][18][19]. Συνεπώς η απομόνωση των περιστατικών στον Πόντο θεωρείται ως τοπικιστική προσέγγιση του ζητήματος.[20]

Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994 και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».[21] Το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως «ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος». Πέρα από το ελληνικό κράτος ο διωγμός των Ποντίων αναγνωρίζεται επισήμως ως γενοκτονία από την Κύπρο, την Αρμενία, την Σουηδία, ορισμένες ομοσπονδιακές δημοκρατίες της Ρωσίας, εννέα πολιτείες των ΗΠΑ (Φλόριντα[22], Τζώρτζια, Μασαχουσέτη, Νιου Τζέρσεϊ, Νέα Υόρκη, Πενσυλβάνια, Νότια Καρολίνα, Ρόουντ Άιλαντ και από τις 11/9/2019 Καλιφόρνια[23][24], ενώ υπάρχει σαφής αναφορά -κατά κάποιο τρόπο αναγνώριση- σε γενοκτονία Ελλήνων και από την πολιτεία της Αλαμπάμα[25]), τη βουλή των αυστραλιανών πολιτειών της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλίας[26][27], την Αυστρία[28] (ακολουθούμενη λίγες ημέρες αργότερα από το Δήμο της Βιέννης) και την Ολλανδία[29]. Στο Καναδά οι πόλεις Οττάβα και Τορόντο έχουν αναγνωρίσει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Ποντιακής γενοκτονίας.
Η Ποντιακή γενοκτονία έχει οριστεί και αναγνωριστεί από τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS), ενώ έχει τύχει αναγνώρισης και από αρκετές διεθνείς οργανώσεις και φορείς, όπως οι Ευρωπαίοι Δημοκράτες Φοιτητές[30]. Τέλος ψηφίσματα της Γερουσίας των ΗΠΑ κάνουν αναφορά σε γενοκτονία κατά Ελλήνων[31][32].

Πίνακας περιεχομένων

Ιστορικό πλαίσιο

Η διαδικασία εξόντωσης των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου διακρίνεται ιστορικά σε τρεις συνεχόμενες φάσεις: από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ως την κατάληψη της Τραπεζούντας από τον ρωσικό στρατό (1914-1916), η δεύτερη τελειώνει με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1916-1918) και η τελευταία ολοκληρώνεται με την εφαρμογή του Συμφώνου για την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (1918-1923).[33]

Το υπόβαθρο

Ο Ποντιακός ελληνισμός είχε πετύχει, από τα μέσα του 19ου αιώνα -πιο συγκεκριμένα μετά την έκδοση από τις Οθωμανικές αρχές του μεταρρυθμιστικού χάρτη (Hatt-i Humayun, 1856) έως και την περίοδο της γενοκτονίας- σημαντική εμπορική ανάπτυξη, οικονομική, πνευματική, κοινωνική άνοδο και πληθυσμιακή αύξηση, που συνοδεύτηκε από ίδρυση πάμπολλων ιδρυμάτων (Ιερών Ναών, εκπαιδευτηρίων, συλλόγων κλπ). Παράλληλα, από τις αρχές του 20ου αιώνα είχε ενταθεί η κρίση θεσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με αποτέλεσμα μία συνεχιζόμενη παρακμή. Για την τελευταία, η πλειονότητα των Τούρκων υπηκόων της Αυτοκρατορίας θεωρούσε υπεύθυνους τους χριστιανικούς πληθυσμούς. Όλη αυτή η φθίνουσα πορεία της άλλοτε πανίσχυρης Σουλτανικής Ηγεμονίας οδήγησε στην έκρηξη του κινήματος των Νεοτούρκων (1908), το οποίο οργανώθηκε από την πολιτική οργάνωση ‘Ένωση και Πρόοδος” (Ittihat ve Terakki Cemiyeti) που είχε υιοθετήσει φιλελεύθερες – δημοκρατικές αρχές, όπως και προβεί σε εξαγγελίες για ισονομία και δικαιοσύνη. Ωστόσο πολύ γρήγορα οι προσδοκίες των μειονοτήτων για βελτίωση της θέσης τους διαψεύστηκαν, αφού ένα μόλις χρόνο μετά την επικράτηση των Νεοτούρκων (1909), ο Καταστατικός Χάρτης του 1876 καταργήθηκε και οι Νεότουρκοι στράφηκαν, πλέον, προς τον εθνικισμό ή και σοβινισμό. Τα εδάφη του Οθωμανικού κράτους είχαν, εν τω μεταξύ και έως το 1912, μειωθεί σε ποσοστό 40% και ο πληθυσμός της κατά 20%. Το 1913, με τη λήξη των βαλκανικών πολέμων οι Οθωμανοί έχουν ουσιαστικά εκδιωχθεί από την Ευρώπη και έχουν απολέσει το σύνολο σχεδόν των Αραβικών επαρχιών τους. Αυτό που τους απέμενε ήταν να λάβουν “προληπτικά μέτρα” για την επιβίωση του κράτους τους, κάτι που αποφάσισαν να υλοποιήσουν εκδιώκοντας, αρχικά, και αφανίζοντας, εν-συνεχεία, με απροκάλυπτο τρόπο, τους μειονοτικούς πληθυσμούς ολόκληρης της Μικράς Ασίας (τους χριστιανούς ελληνικής καταγωγής του Πόντου, της Ιωνίας και της Καππαδοκίας, Αρμένιους και Ασσυροχαλδαίους). Την πρόταση αυτή, για τη βίαιη απομάκρυνση των Ποντίων από τις πατρογονικές τους εστίες προς τα ενδότερα της Μικράς Ασίας (προς νότο) εισηγήθηκε προς τις Οθωμανικές αρχές ο στρατιωτικός σύμβουλος της αυτοκρατορίας, Γερμανός αντιστράτηγος Liman Von Sanders.

Α’ και Β’ φάση

Το κύμα μαζικών διώξεων ξεκίνησε στον Πόντο με την μορφή εκτοπίσεων το 1915. Η τουρκική ήττα κατά τον ρωσσοτουρκικό πόλεμο στην περιοχή, στο Σαρικαμίς στην βόρεια περιοχή της Μικράς Ασίας το 1915, αποδόθηκε στους Έλληνες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στρατό. Ως συνέπεια αυτού, όλοι οι στρατολογημένοι Πόντιοι εξαναγκάστηκαν σε στρατολόγηση στα τάγματα εργασίας[34]. Έτσι δεν άργησαν να εκδηλώνονται κύματα λιποταξίας, με τον κόσμο να καταφεύγει στα βουνά. Μάλιστα στην επαρχία Κερασούντας, για αυτό τον λόγο, κάηκαν 88 χωριά ολοσχερώς μέσα σε τρεις μήνες. Οι Έλληνες της επαρχίας, περίπου 30.000, αναγκάστηκαν να διανύσουν, πεζοί, πορεία προς την Άγκυρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αναπόφευκτα το ένα τέταρτο αυτών πέθαναν καθ’ οδόν [35].

Οι εκτοπίσεις συνεχίζονταν ακατάπαυστα και κατά την εποχή που τα ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στην Τραπεζούντα στις αρχές του 1916. Ιδιαίτερα με το πρόσχημα ότι οι Πόντιοι υποστήριζαν τις κινήσεις των Ρώσων μεγάλος αριθμός κατοίκων από τις περιοχές της Σινώπης και της Κερασούντας εκτοπίστηκαν στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας. Σημειώθηκαν επίσης και εξαναγκαστικοί εξισλαμισμοί γυναικών.[33]

Πόντιοι αντάρτες.

Οι διώξεις προκάλεσαν τη δημιουργία θυλάκων αντίστασης από τους Πόντιους. Τελικά οι διώξεις εντάθηκαν με την έκδοση διατάγματος, τον Δεκέμβριο του 1916, που προέβλεπε την εξορία όλων των ανδρών από 18 ως 40 ετών και τη μεταφορά των γυναικόπαιδων στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Η εφαρμογή αυτού του μέτρου ξεκίνησε από την Άνω Αμισό και στην Μπάφρα.[34] Στην επαρχία Αμάσειας 72.375 Έλληνες, από τους συνολικά 136,768, εκτοπίστηκαν, από τους οποίους το 70% πέθανε από τις κακουχίες.[36] Πολλοί Πόντιοι θέλησαν να αντισταθούν οργανώνοντας, στις ορεινές εκτάσεις του Πόντου, αντάρτικα εναντίον του τακτικού στρατού, όπως στη Σάντα.[34]

Στον Άγιο Γεώργιο Πατλάμ της Κερασούντας είχαν συγκεντρωθεί 3.000 Έλληνες, οι οποίοι έγκλειστοι και σε συνθήκες ασιτίας από τις οθωμανικές αρχές, βρήκαν αργό θάνατο. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου εξορίστηκαν συνολικά 235.000 Πόντιοι, ενώ 80.000 μετανάστευσαν στη Ρωσία[34]. Ταυτόχρονα όμως, λιγότερο έντονες ήταν οι διώξεις που υπέστησαν, τότε, οι Έλληνες του ανατολικού Πόντου, στην περιοχή της Τραπεζούντας, κυρίως λόγω της ικανότητας του μητροπολίτη Χρύσανθου να συνδιαλλάσσεται με τις τοπικές αρχές, αλλά και από το γεγονός ότι από τον Απρίλιο του 1916 η περιοχή καταλήφθηκε από τον ρωσικό στρατό.[34] Ωστόσο, μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων και την ανατροπή του τσάρου, υπογράφηκε η συνθήκη Μπρεστ – Λιτόφσκ, βάσει της οποίας οι σοβιετικοί τερμάτιζαν την εμπλοκή τους στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συνομολογούσαν ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις και αποχωρούσαν από τα προηγουμένως καταληφθέντα εδάφη του Ανατολικού Πόντου. Η αποχώρηση, που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1918 και ολοκληρώθηκε το Φεβρουάριο, οδήγησε σε έξαρση των βιαιοπραγιών από Τούρκους άτακτους (τσέτες) σε βάρος των απροστάτευτων τώρα, χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής. Ταυτόχρονα οι σοβιετικοί εγκατέλειψαν τον εξοπλισμό και τα πολεμοφόδιά τους, τα οποία περιήλθαν στα χέρια των ατάκτων Οθωμανών. Από το 1914 έως το 1918, περισσότεροι από 230.000 Πόντιοι έχασαν, έτσι, τη ζωή τους.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του επισκόπου Τραπεζούντας, ο αριθμός των θυμάτων αυτών των πολιτικών ανήλθε, για εκείνο το διάστημα, σε 100.000 περίπου. Δεν έπαψαν και οι διαμαρτυρίες από Αυστριακούς και Αμερικανούς διπλωμάτες κατά της οθωμανικής κυβέρνησης.[33]. Μετά την Ανακωχή του Μούδρου (30 Οκτωβρίου 1918), εκδόθηκε σουλτανικό διάταγμα που χορηγούσε αμνηστία στους Πόντιους αντάρτες, οι οποίοι κλήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους και να επιστρέψουν στις εστίες τους. Όμως, παρά την εξαγγελία, οι περισσότεροι από αυτούς που αφοπλίστηκαν, είτε δολοφονήθηκαν είτε φυλακίστηκαν.

Γ’ φάση

Δείτε επίσης: Εκτοπίσεις της Σαμψούντας

Ύστερα από την συνθηκολόγηση της Ρωσίας και την απόσυρση του ρωσικού στρατού από την περιοχή, εντάθηκαν οι διώξεις στην περιοχή.[33] Με την άφιξη του Κεμάλ Ατατούρκ, τον Μάιο του 1919, στην περιοχή και την έξαρση του κινήματός του εντάθηκε η δράση ατάκτων ομάδων (τσετών) κατά των χριστιανικών πληθυσμών.[33]

Ο Τοπάλ Οσμάν.

Στις 29 Μαϊου ο Κεμάλ ανέθεσε στον τσέτη Τοπάλ Οσμάν την επιχείρηση για τη διενέργεια μαζικών επιχειρήσεων κατά του τοπικού πληθυσμού. Σε αυτό το πλαίσιο, πραγματοποιήθηκαν οι σφαγές και οι εκτοπίσεις των Ελλήνων στη Σαμψούντα και σε 394 χωριά της περιοχής, κατοικημένα από ελληνικούς πληθυσμούς. Σχετικές αναφορές έχουν καταγραφεί από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, καθώς και από τον Αμερικανό πρέσβη Χένρυ Μοργκεντάου.[33]

Μεταξύ Φεβρουαρίου και Αυγούστου 1920 πραγματοποιήθηκε η πυρπόληση της Μπάφρας και η μαζική εξόντωση των 6.000 Ελλήνων που είχαν σπεύσει να βρουν προστασία στις εκκλησίες της περιοχής. Συνολικά από τους 25.000 Έλληνες που ζούσαν στις περιοχές της Μπάφρας και του Ααζάμ, το 90% δολοφονήθηκε, ενώ από τους υπόλοιπους, οι περισσότεροι εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας.[33]

Οι προύχοντες και οι προσωπικότητες του πνεύματος, συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα αποκαλούμενα “Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας” στην Αμάσεια, κατά τον Σεπτέμβριο του 1921. Παράλληλα, σημειώνονταν και εξαναγκαστικές αποσπάσεις νεαρών κοριτσιών και αγοριών από τις οικογένειές του, τα οποία δίνονταν για τα χαρέμια των εύπορων Τούρκων.[37]

Πλήθος θυμάτων

Το ζήτημα του πλήθους των θυμάτων των διωγμών κατά τη δεκαετία που διήρκεσε ως και τη Μικρασιατική Καταστροφή απασχολεί μελετητές και ακτιβιστές που επιζητούν την αναγνώρισή των γεγονότων ως γενοκτονίας και συναρτάται με το ερώτημα του πλήθους των Ελλήνων που ζούσαν στη Μικρά Ασία την περίοδο έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.[38] Στην περίπτωση του Πόντου, ο μελετητής και πρόσφυγας ο ίδιος Γεώργιος Βαλαβάνης καθιέρωσε το 1925 τον αριθμό των 353 χιλιάδων θυμάτων, τον οποίο εν συνεχεία αναπαρήγαγαν οι ακτιβιστές της ποντιακής γενοκτονίας με αποτέλεσμα να γίνει επίσημα αποδεκτός και να επαναλαμβάνεται σε όλες τις σχετικές τελετές μνήμης.[39] Ο πολιτικός επιστήμονας Ρούντολφ Ράμμελ εκτιμά ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 326.000-382.000 Ελλήνων.[40] Τον αριθμό των 350.000 νεκρών στον Πόντο κατά την περίοδο της Αρμενικής γενοκτονίας, 1915-1923, επαναλαμβάνουν οι μελετητἐς γενοκτονιών Σάμιουελ Τότεν και Πωλ Μπάρτροπ.[41] Όπως απέδειξε, ωστόσο, ο δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος, ο αριθμός αυτός του Βαλαβάνη προέκυψε με την αυθαίρετη πρόσθεση 50.000 στον αριθμό των 303.238 εκτοπισθέντων που ανέφερε ένα φυλλάδιο του 1922, οι οποίο παρουσιάζονταν όχι ως εκτοπισμένοι αλλά ως εξολοθρευθέντες. Ο Κωστόπουλος υπολογίζει σε περίπου 100-150.000 τους εξολοθρευθέντες την περίοδο 1912-1924 στον Πόντο.[42][43]

Διεθνής αναγνώριση

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα. Επίσης, στο 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».

Τον Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα[44]:

«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,
ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»

Αναμνηστική πλάκα της Ποντιακής Αδελφότητας Νοτίου Αυστραλίας για τους εξολοθρευθέντες Ποντίους στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας.

Η γενοκτονία των Ποντίων είναι αναγνωρισμένη ως τέτοια επισήμως από τέσσερα κράτη, την Ελλάδα με νόμο του 1994 (N. 2193/1994), τη Σουηδία με υπερψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο στις 11 Μαρτίου 2010, την Αρμενία τον Μάρτιο του 2015, μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυρίων και την Ολλανδία, μαζί με τη γενοκτονία των Αρμενίων και Ασσυρίων, στις 9 Απριλίου 2015[45].

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι υπήρξε γενοκτονία και αποδίδει τους θανάτους σε απώλειες πολέμου, σε λοιμό και σε ασθένειες και δεν παραδέχεται ότι υπήρξε γενοκτονία. Οι περισσότεροι σύγχρονοι Τούρκοι βρίσκονται σε μερική ή πλήρη άγνοια σχετικά με αυτά τα γεγονότα.[εκκρεμεί παραπομπή] Ωστόσο Τούρκοι ιστορικοί έχουν δημοσίως χαρακτηρίσει τα γεγονότα ως γενοκτονία[46]

Απόψεις για ενιαία γενοκτονία των Ελλήνων

Στο πλαίσιο της συνολικής θέωρησης του θέματος, έχει προταθεί από Φορείς και Ενώσεις προσφύγων η ενιαία και καθολική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής και όχι η αποσπασματική ανάδειξή της με τοπικιστικά χαρακτηριστικά.[47]

==========

Γενοκτονία των Ελλήνων: το μεγαλύτερο ατιμώρητο έγκλημα του 20ου αιώνα

  • Του Σταύρου Καλεντερίδη – διεθνολόγος

Ο 20ος αιώνας μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο σκοτεινός αιώνας των γενοκτονιών. Ένας αιώνας που κατέληξε με τις γενοκτονίες της Καμπότζης και της Ρουάντα, κορυφώθηκε με το Ολοκαύτωμα, αλλά που δυστυχώς ξεκίνησε με τη Γενοκτονία των Ελλήνων.

Το 1914 οι Νεότουρκοι και ξεκίνησαν το απεχθές έγκλημα της γενοκτονίας κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης. Οι γενοκτονικές επιθέσεις των αιμοσταγών Νεοτούρκων, από το 1915 στράφηκαν παράλληλα κατά των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου 1914-1919, οι Νεότουρκοι, με την υποστήριξη Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων, μεθόδευσαν την εξόντωση και την εξαφάνιση των χριστιανικών μειονοτήτων της γεωγραφικής επικράτειας της σημερινής Τουρκίας. Οι Έλληνες της Μ. Ασίας και του Πόντου θρήνησαν 353.000 ζωές. Το γενοκτονικό μένος των Νεοτούρκων και μετέπειτα Κεμάλ και των συμμοριτών του, κατέληξε στο ολοκαύτωμα και την Καταστροφή της Σμύρνης.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν η αρχή του κακού. Το πρώτο μεγάλο έγκλημα που αποσκοπούσε στον αφανισμό ενός ολόκληρου γένους. Για τον λόγο αυτό, μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου Πολέμου, ο Ραφαήλ Λέμκιν, χρησιμοποίησε τις ελληνικές λέξεις γένος + κτείνω (= φονεύω), για να περιγράψει και να κωδικοποιήσει για πρώτη φορά για λογαριασμό της ανθρωπότητας, το αποτρόπαιο έγκλημα της γενοκτονίας.

Μία ιστορία καταστροφής και αντίστασης

Οι Έλληνες του Πόντου και εν γένει της Μικράς Ασίας, ζούσαν για τρεις χιλιετίες στις πατρογονικές τους εστίες, κρατώντας υπερήφανο το ανάστημα και το πνεύμα του Ελληνισμού στην Ανατολία. Συνέχισαν να ακμάζουν ακόμα και μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, το 1461, υπομένοντας σθεναρά τον αβάσταχτο Οθωμανικό ζυγό. Αναπτύχθηκαν και μεγαλούργησαν, πρωτοστατώντας στις επιστήμες, τις τέχνες, τα γράμματα και το εμπόριο.

Ο εύρωστος αυτός ελληνικός πληθυσμός, βρισκόμενος αντιμέτωπος με την θανάσιμη απειλή του Μουσταφά Κεμάλ, έλαβε την μόνη δυνατή απόφαση, που αρμόζει σε ελεύθερους και περήφανους ανθρώπους. Όντας κληρονόμοι της ανδρείας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, του ανυπόταχτου των αρχαίων Ελλήνων και της υψηλής διαχρονίας του Ελληνισμού, οι Πόντιοι ύψωσαν τη σημαία και διεξήγαγαν τον πρώτο αντάρτικο αγώνα στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας.

Το Αντάρτικο του Πόντου, φέροντας τα Ελληνικά λάβαρα στην καρδιά της Τουρκίας, εξασφάλισε την αυτοάμυνα των Ελλήνων και των λοιπών χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής, καθώς και την τιμωρία των Τούρκων για τα εγκλήματα που διέπρατταν. Αιχμή του δόρατος υπήρξε ο Μητροπολίτης Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος μετέφερε τις εμπειρίες και τις διδαχές του Μακεδονικού Αγώνα στον Εύξεινο Πόντο. Οι επιτυχίες των ανταρτών, με την υποστήριξη των πολιτικών και της Εκκλησίας, οδήγησαν στην κήρυξη της Δημοκρατίας του Πόντου, το 1917, με πρωτεύουσα την Τραπεζούντα.

Για να αντιμετωπίσει το Ελληνικό Αντάρτικο, στις 19 Μαΐου 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην μαρτυρική Αμισό, οργανώνει τις ληστρικές συμμορίες του και κηρύσσει την κορύφωση της Γενοκτονίας.

Οι χριστιανικοί πληθυσμοί βρέθηκαν στο στόχαστρο της ανίερης τριανδρίας των Νεότουρκων σφαγέων, Αχμέτ Τζεμάλ, Ισμαήλ Ενβέρ, Μεχμέτ Ταλαάτ, και των αρχιμακελάρηδων του Κεμάλ, Τοπάλ Οσμάν και Νουρετίν Πασά. Οι κρατικοί φονιάδες της Τουρκίας, επιδόθηκαν σε κάθε είδους εγκλήματα κατά των Ελλήνων, μεταξύ των οποίων, εκτοπίσεις, εξορίες, διωγμοί, δημογραφική αλλοίωση, κακουχίες, καταναγκαστικά εργατικά τάγματα (αμελέ ταμπουρού), βασανιστήρια, βιασμοί, απαγωγή παιδιών και παράδοσή τους σε χαρέμια, πυρπολήσεις χωριών, πορείες θανάτου στην έρημο στο βαρύ χειμώνα, υποβολή σε λοιμό, λιμό και δίψα, σκηνοθετημένες ενέδρες από τους τσέτες καθ’ οδόν, και εν ψυχρώ δολοφονίες ή εκτελέσεις. Πρόκειται για τα βάρβαρα και στυγνά εγκλήματα που συνέθεσαν την Γενοκτονία κατά των Ελλήνων.

Οι Νεότουρκοι έτρεφαν αστείρευτο μίσος ιδίως εναντίον της Ελληνικής κοινότητας, και αυτό διότι οι Έλληνες τόλμησαν να αντισταθούν στη γενοκτονία, διεξάγοντας ηρωικό Αντάρτικο στα βουνά του Πόντου. Το αντάρτικο που διασφάλισε την επιβίωσή τους από τη Γενοκτονία

Η ατιμώρητη Γενοκτονία του Κεμάλ, ενέπνευσε με σαφή και άμεσο τρόπο τον ιδεολογικό του κληρονόμο στη ναζιστική Γερμανία, Αδόλφο Χίτλερ. Οι ομοιότητες των δύο γενοκτονιών είναι συγκλονιστικές. (σσ Οδοιοπ. τελος παντων …..)

Τον Ιούνιο του 1915, ο Μεχμέτ Ταλαάτ του εθνικιστικού κινήματος των Νεοτούρκων, ενημέρωσε την γερμανική πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη ότι σκοπεύουν να προχωρήσουν στην «εκκαθάριση» των εσωτερικών εχθρών, εννοώντας τους Χριστιανικούς πληθυσμούς της Τουρκίας. Μόλις 25 χρόνια αργότερα, το 1941, ο Γιόζεφ Γκέμπελς έγραψε στο ημερολόγιό του ότι «για το εβραϊκό ζήτημα, ο Φύρερ αποφάσισε να πραγματοποιήσει εκκαθάριση».

Ομοίως, επικαλούμενοι «απειλές για την ασφάλεια και υποψίες πιθανής συνεργασίας με τους Ρώσους», το 1916, οι Οθωμανοί διέταξαν τους διωγμούς και τον βίαιο εκτοπισμό των Ελλήνων του Πόντου. Αντιγράφοντας τις γενοκτόνες πρακτικές των Τούρκων, ο Χίτλερ, επικαλούμενος «απειλές για την ασφάλεια και υποψίες πιθανής κομμουνιστικής επανάστασης», ανέστειλε τα βασικά δικαιώματα στη Γερμανία και έγινε δικτάτορας το 1933.

Η «εξημέρωση του θηρίου»

Η περίοδος που ακολούθησε ήταν καταστροφική για τους Έλληνες πρόσφυγες. Η ανταλλαγή των πληθυσμών αποτέλεσε ιστορική αδικία για τα θύματα της Γενοκτονίας, οι οποίοι κατέφθασαν στην μητέρα Ελλάδα για να δουν το ελληνικό κράτος να τους εγκαταλείπει, οδηγώντας τους στην εξαθλίωση.

Οι πρόσφυγες υπέφεραν τα πάνδεινα, ιδίως με την εγκληματική απόφαση της Αθήνας να εγκαταλείψει τις αποζημιώσεις για τις περιουσίες που έχασαν οι Έλληνες στην Πατρίδα, χαρίζοντάς τες στην Τουρκία. Πολλές φορές μάλιστα οι ανταλλάξιμες περιουσίες που τους αναλογούσαν, διανεμήθηκαν από το Βενιζελικό κράτος σε ντόπιους Ελλαδίτες, για πελατειακούς και ψηφοθηρικούς λόγους. Οι πράξεις αυτές στέρησαν από την Ελλάδα τη δυναμική και την ώθηση που θα μπορούσαν να προσφέρουν οι πρόσφυγες, αν τους είχε αγκαλιάσει το ελληνικό κράτος.

Έκτοτε, οι Πόντιοι παρακολουθούν στωικά την εγκατάλειψη του ζητήματος της Γενοκτονίας που υπέστησαν, από την πρόταση Βενιζέλου να τιμηθεί ο σφαγέας των Ελλήνων, Κεμάλ, με το Νόμπελ Ειρήνης το 1934, μέχρι την κίβδηλη ελληνοτουρκική φιλία των ημερών μας, η οποία ξεπλένει τα εγκλήματα των Τούρκων, εξισώνοντας τον θύτη με το θύμα.

Χρειάστηκαν 75 χρόνια για να υπάρξει μια χαραμάδα ελπίδας, με την αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη Βουλή των Ελλήνων, ορίζοντας τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης. Η απόφαση αυτή οδήγησε στην διεθνοποίηση του ζητήματος, με αντίστοιχη αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Κύπρο, την Αρμενία, την Ολλανδία, 13 πολιτείες του Καναδά και 12 των ΗΠΑ, αλλά και από διεθνείς οργανισμούς, όπως η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών. Ομοίως υπήρξε ψήφισμα αναγνώρισης από τη Σουηδική Βουλή και προσφάτως, από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, τον Δεκέμβριο του 2019, το οποίο έκανε ρητή αναφορά την οποία όμως απέκρυψαν τα Ελληνικά ΜΜΕ και το κράτος.

Έκτοτε όμως το ζήτημα εγκαταλείφθηκε από την ελληνική πολιτεία, η οποία όπως απεδείχθη, έλαβε την απόφαση αναγνώρισης της Γενοκτονίας καθαρά για επικοινωνιακούς λόγους, ενώ ουδέποτε σκόπευε να καταγγείλει την Τουρκία και να διεκδικήσει τη δικαίωση των θυμάτων.

Η τραγική αλήθεια είναι πως οι Έλληνες πρωθυπουργοί, υπουργοί και αξιωματούχοι δεν τόλμησαν ποτέ να προωθήσουν το ζήτημα στους αρμόδιους οργανισμούς και τα διεθνή φόρα, επιδιώκοντας αντιθέτως τη χίμαιρα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, θυσιάζοντας ως «Ιφιγένεια» τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, στον «βωμό» του τάφου του Κεμάλ, στον οποίο καταθέτουν στεφάνια.

Μια συνεχιζόμενη Γενοκτονία

Το αποτρόπαιο έγκλημα της Γενοκτονίας, βαραίνει την ιστορία της γειτονικής μας χώρας, καθώς τα θεμέλια του σύγχρονου τουρκικού κράτους βασίζονται στο ψέμα, τις στάχτες και το αίμα. Η άρνηση της Γενοκτονίας και της αλήθειας είναι αυτή που οδηγεί στον σταδιακό εκβαρβαρισμό της γείτονος.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος που έχει επικρατήσει ο μιλιταρισμός, ο φασισμός και η επιθετικότητα στην πολιτική ζωή αλλά και την κοινωνική της συνείδηση.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Ελληνισμός υπέστη διαρκή εγκλήματα όλα αυτά τα χρόνια, από τον εξοντωτικό φόρο περιουσίας στην Κωνσταντινούπολη το 1942, τα Σεπτεμβριανά του 1955, τις μαζικές απελάσεις από την Πόλη το 1964, τον αφανισμό των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου, και τους δύο Αττίλες στην Κύπρο το 1974, οι οποίοι συνεχίζεται μέχρι σήμερα στα Κατεχόμενα με τον εποικισμό, την καταστροφή ναών και μνημείων και τις παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, οι σφαγείς των Ποντίων ηρωοποιούνται στην Τουρκία, με ονοματοδοσίες οδών και αγάλματα στον τόπο τέλεσης των εγκλημάτων τους.

Αυτός είναι ο λόγος που η νεο-οθωμανική Τουρκία διεξάγει επεκτατικούς πολέμους μέχρι σήμερα και διαπράττει σφαγές και εγκλήματα πολέμου κατά των Αρμενίων στο Αρτσάχ, και των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ, την Ροζάβα (ΒΑ Συρία), το Ντιγιαρμπακίρ και τις λοιπές Κουρδικές επαρχίες της ΝΑ Τουρκίας.

Η ιστορική μνήμη και ο πολιτισμός των Ποντίων διατηρούνται αναλλοίωτα. Οι απόγονοι των θυμάτων διατηρούν άσβεστη τη φλόγα, καθώς η μνήμη της Γενοκτονίας κυλά ζωντανή στις φλέβες τους. Διεξάγουν όμως μόνοι τους τον αγώνα για τη διεθνή αναγνώριση και ο αγώνας των πολιτών δεν αρκεί.

Το ελληνικό κράτος οφείλει να σταθεί αντάξιο στην ιστορική του ευθύνη και να προωθήσει την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων. Αυτό πρέπει να το πράξει σε κάθε σχετικό διεθνές βήμα που μας δίνεται. Μία μεγάλη χαμένη ευκαιρία ήταν το Φόρουμ των Δελφών, που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα. Εκεί, αντί να προβάλλουμε τα δίκαια αιτήματα του ελληνισμού, οι Έλληνες αξιωματούχοι επιδόθηκαν στον γνωστό και μάταιο κατευνασμό του δικτάτορα Ερντογάν. Παρόμοια ευκαιρία χάθηκε και στις 24 Απριλίου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, όταν ένας Αρμένιος βουλευτής του φιλοκουρδικού Κόμματος του Λαού (HDP) της Τουρκίας, πρότεινε την αναγνώριση της Γενοκτονίας και των Ελλήνων στην γειτονική χώρα, αλλά η Ελληνική βουλή και κυβέρνηση αδιαφόρησαν επιδεικτικά. Ομοίως, σε κάθε διμερής επαφή του εκάστοτε Έλληνα υπουργού Εξωτερικών με τον Τούρκο ομόλογό του, οι Έλληνες πολιτικοί αμελούν να εγείρουν το ζήτημα της Γενοκτονίας, παρ’ όλο που υπάρχει σχετικό δεσμευτικό ψήφισμα του ελληνικού κοινοβουλίου.

Οι 353.000 χαμένοι προγονοί μας ζητούν δικαίωση. Απαιτούν να ακουστεί σε ολόκληρο τον κόσμο το απάνθρωπο έγκλημα που διαπράχθηκε εναντίον τους.

Η ελληνική πολιτεία οφείλει επιτέλους να εφαρμόσει την ποινικοποίηση της άρνησης της Γενοκτονίας και να ξεκινήσει παράλληλα μια ενημερωτική εκστρατεία στο εξωτερικό, η οποία θα στριμώξει την Τουρκία, θέτοντάς την προ των ευθυνών της. Ταυτόχρονα, απαιτείται η θεσμοθέτηση σχετικών μαθημάτων στην παιδεία της χώρας μας, έτσι ώστε να μάθουν τα Ελληνόπουλα την ιστορία μας, δίχως στρογγυλέματα που εξυπηρετούν μονάχα τις ελίτ του τόπου και όσων βρίσκονται από πίσω τους.

Τέλος, η Ελλάδα έχει χρέος να ζητήσει με κάθε πολιτικό και διπλωματικό μέσο την αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Τουρκία, και να εγείρει αξιώσεις εναντίον της για τις πολεμικές, περιουσιακές, εδαφικές και οικονομικές ζημίες που επέφερε στον Ελληνισμό.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας αποτελεί ένα μείζον ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το οποίο δύναται όχι μόνο να βελτιώσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά και να διασώσει την ψυχή της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας, επιφέροντας την ειρήνη και την ασφάλεια στους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου.

=======

Η Κοντή Σουρτούκω δεν κάνει για Πρόεδρος των Ελλήνων. Στις εξετάσεις του Χασάν Βορίδη θα είχε πάρει μηδέν στην Ιστορία και δεν θα της έδιναν την ιθαγένεια.

Πέρσι η Κατίνα Σαλαμάκι με αφορμή την Ημέρα μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού είπε: «Τιμάμε, τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων θυμάτων του Ποντιακού Ελληνισμού που εξοντώθηκαν με απάνθρωπο και αποτρόπαιο τρόπο πριν από έναν αιώνα». 

Η Κοντή Κνίτισσα ήταν πολύ απασχολημένη στα νιάτα της να μελετά Λένιν , και για αυτό δεν γνωρίζει ΠΟΙΟΙ τους εξόντωσαν «με απάνθρωπο και αποτρόπαιο τρόπο». 

«Η διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης δεν εξαντλεί τη δυναμική της στο παρελθόν. Λειτουργεί συμβολικά και αποτρεπτικά για το μέλλον», ανέφερε η Κατίνα Σαλαμάκι και κατέληξε : «Η σημερινή ημέρα είναι μια ζωντανή και διαρκής υπόμνηση σε όλη τη διεθνή κοινότητα της σπουδαίας σημασίας που έχει για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών η ηθική της ευθύνης και της συγγνώμης. Η απερίφραστη καταδίκη των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας είναι μια πράξη με βαθιά πολιτική και ανθρώπινη αξία».

 Πουθενά, ούτε μια λέξη για τους σφαγείς των Ελλήνων. 

Για ειρηνική συνύπαρξη των λαών, μίλησε η Κοντή Κνίτισσα που διορίστηκε με Κοπτάτσια από τον Αμερικανό Ανθύπατο. 

Φέτος έκανε μια λιτή δήλωση ανάλογη του συνωστισμού στην προκυμαία της Σμύρνης, και οι 353.000 «χάθηκαν» και τις ψάχνουν στο «Αμπελαλέ».

http://deltio11.blogspot.com/2022/05/blog-post_62.html

=====================

Ζει……. Henry Kissinger: ‘We are now living in a totally new era’ | FT

Επαιρνα “Ελευθεροτυπια” (στο παρελθον)για να μαθαινω τις κινησεις του πολιτικου μου εχθρου….. Τωρα ξεροντας οτι ζει περιμενα (υπομονετικα) τις δηλωσεις του για να μαθω οι “απανθρωποι” τι μας ετοιμαζουν και που οδηγουμαστε….. Εαν δεν τον ακουσετε ( και εχετε αρκετους λογους…) στα 22 λεπτα στημενης συνεντευξης των FT , περαστε ενα γρηγορο διαβασμα απο σχολια ,απλων ανθρωπων….. Ερχονται εξελιξεις…. ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΞΑΝΤΛΟΥΝ ΤΟΝ θΕΟ...

======

Alan Martin

the most surprising thing I have learned during this whole Ukraine thing is that Henry Kissinger is still alive.

ActiveDodger

Wow, can’t believe Henry Kissinger is still with us. Almost feels like his longevity is sustained by the souls of war.

Samson Thomas

This man played a big role in miseries of humanity

upstreamer

Thanks to people like H. Kissinger we are now in the new era of “War is peace, freedom is slavery, ignorance is strength”.

David Paterson

I can’t see or hear of Kissinger without being reminded of the great satirist Tom Lehrer (also still alive in his 90s). Lehrer gave up his entertainment career and returned to his original occupation as a mathematician and lecturer. When asked why, he said, “Political satire died on the day Henry Kissinger was awarded the Nobel Peace Prize.”

Thomas Carmichael

98 years of age. There is no justice in the world. How many innocent Cambodians and Vietnamese and Argentinians and Bangladeshi did not live to 98 years of age because of this man?

Jacob Jorgenson

“ To be our enemy can be dangerous, to be our friend is fatal” Kissinger

The AJ

“If at first you predict wrongly, just predict it again until it happens, or even better, you let it happen.” A summary of the life and work of Henry Kissinger, War Criminal Extraordinaire

Graham Pilkington

Can’t listen to him, but he played a big part to the destruction of humanity over decades and culminating in the world collapse today.

demon slayer

“All we need is right major crisis and the world will accept new world order” Henry Kissinger -1994

Patrick Sweeney

That this guy is even still walking the streets as a free man, rather than rotting in a cell for his bloody hand-prints all over, say, southeast Asia, South America, the Middle East, convinces me that there is no justice in the world.

Roberto DeBeers

The distinguished Henry Kissinger who helped prolong the Vietnam War while also helping spread that war into Cambodia? Oh, yeah. We remember Henry.

Deaths less successful little brother

Thanks for remidning me that this guy is not only alive but hasn’t seen jailtime or and punishment for his crimes against humanity

Douglas S. Noble

Everything we are experiencing right now has root back to his administration, when Henry convinced the Saudis to have oil be the peg to the dollar, instead of Gold. Nixon went off the gold standard.

Beverly Hills

Unquestionably one of the nastiest people in US politics, this evil war criminal appears to be alive, well & thriving. Raining bombs on innocent Cambodian peasants didn’t bring ‘freedom’ and democracy – the consequences were awful for that country’s people. Recently declassified recordings also show his racist attitude towards Asians, particularly towards Indian people. Very disturbing, even if he did apologize. Damage done.

James Peck

My faith in humanity is warmed more by the comments here than anything said by this cynical specimen of a man

======================