Τι σημαίνει βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος ;

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Διάβασες στο Ευαγγέλιο τους λόγους του Χριστού : « Πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις… ούτε εν τω νυν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι » (Ματθ.12,31-32).

Και ρωτάς τι σημαίνει βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος ;

Είναι η βλασφημία κατά της αλήθειας και της ζωής, που προέρχονται από το Άγιο Πνεύμα του Θεού . Ο άπιστος που μισεί και διώκει την αλήθεια του Θεού , βλασφημεί κατά του Αγίου Πνεύματος . Ο αυτόχειρας που μισεί και αφαιρεί τη ζωή του , βλασφημεί κατά του Αγίου Πνεύματος . Εφόσον το Άγιο Πνεύμα αποκαλείται και Πνεύμα της Αληθείας και της ζωής.

Στο ευαγγέλιο του Ιωάννη γράφεται ότι ο Χριστός τρεις φορές επικαλέσθηκε το Άγιο Πνεύμα με τη σημασία του Πνεύματος της Αληθείας : « Ο δε παράκλητο ς, το Πνεύμα το Άγιον ο πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου , εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα α είπον υμίν… » (Ιωαν. 14, 26) – « όταν δε έλθη ο παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του πατρός , το Πνεύμα της αληθείας… » ( Ιωάν. 15,26 )- « οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν » (Ιωάν. 16, 13) . Εκείνος , λοιπόν, που αρνείται και χλευάζει το Άγιο Πνεύμα , αρνείται και χλευάζει τον Θεό που είναι το Πνεύμα της Αληθείας.

Ρωτάς γιατί αυτό το αμάρτημα δεν συγχωρείται ενώ κάθε άλλο αμάρτημα συγχωρείται.

Κοίταξε, στον Ζακχαίο συγχωρέθηκε το αμάρτημα της φιλαργυρίας , σε αμαρτωλές γυναίκες τα σαρκικά αμαρτήματα , του ληστή στο σταυρό οι ληστείες και σε πολλούς άλλους πολλά άλλα αμαρτήματα. Γιατί λοιπόν να μην συγχωρείται και η άρνηση, η απιστία, ο χλευασμός κατά του Αγίου Πνεύματος;

Επειδή στα μεν πρώτα υπάρχει ντροπή και μετάνοια ενώ στο δεύτερο δεν υπάρχει. Στα μεν πρώτα, λοιπόν, ο άνθρωπος, αν και αμαρτάνει, διαθέτει ντροπή και φόβο που τον συνδέει με τον Θεό, ενώ στο δεύτερο η σχέση με τον Θεό διακόπτεται και ο ασεβής άνθρωπος ανεπίστρεπτα και εντελώς απομακρύνεται από τον Θεό. Στα μεν υπάρχει αδυναμία στο δε εμμονή. Στα μεν η ψυχή ταξιδεύει στο σκοτάδι και αποκαλεί το σκοτάδι φως. Στο δε συμβαίνει ο άνθρωπος να μην έχει την παραμικρή διάθεση να σωθεί και είναι γνωστό ότι ο Θεός δεν σώζει με τη βία.

Μία άλλη βλασφημία προς το Άγιο Πνεύμα είναι η έχθρα προς τη ζωή και η αφαίρεση της ζωής από τον εαυτό σου . Το Άγιο Πνεύμα αποκαλείται και χορηγός της ζωής , δωρητής της ζωής. Έτσι όταν ο άνθρωπος λαμβάνει ζωή από το Άγιο Πνεύμα αλλά αγνοεί από που έλαβε τούτο το δώρο μη ευχαριστώντας τον Θεό, μπορεί να του συγχωρεθεί. Ακόμα και κάποιος που γνωρίζει από που έλαβε το πολύτιμο αυτό δώρο και παρόλα αυτά δεν ευχαριστεί τον Θεό, μπορεί να του συγχωρεθεί. Αλλά όταν κάποιος λαμβάνει ζωή από το Άγιο Πνεύμα και με περιφρόνηση την πετά, αυτός δεν πρόκειται να συγχωρεθεί.

Για να το καταλάβουμε αυτό πρέπει πριν απ’ όλα να καταλάβουμε τι σημαίνει συγχώρεση. Συγχώρεση του αμαρτωλού σημαίνει να του επιστραφεί πλήρως η ζωή. Αλλά όταν κάποιος δεν θέλει τη ζωή πολύ δε περισσότερο τη μισεί και την αρνείται , ο Θεός δεν έχει τι άλλο να του δώσει. Γι’ αυτό και τον διαγράφει από το βιβλίο της ζωής .Προσευχήσου στον Θεό να φυλά εσένα και τους οικείους σου από ασυγχώρητα αμαρτήματα και να σταματά τον ανόητο ξεσηκωμό του δημιουργήματος ενάντια στον Δημιουργό του.

Τι σημαίνει βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος; (isagiastriados.com) Αυτή η βλασφημία έχει να κάνει με κάποιον που κατηγορεί τον Ιησού Χριστό ότι είναι δαιμονο-κατειλημμένος αντί για πλήρης-Πνεύματος. Κατά συνέπειαν είναι καί η βλασφημεία κατά τών Αγίων Του.

Αναρτήθηκε από amethystos

===================

Άγιος Σωφρόνιος – Μην παραλείπετε να παρακαλείτε κάθε μέρα τον Θεό να σας δίνει το Άγιο Πνεύμα, τη χάρη, για να εκπληρώνετε και να αφομοιώνετε τις εντολές του Χριστού, μέχρις ότου γίνουν δεύτερη φύση σας.

 Όταν ο νους μας είναι εξ ολοκλήρου στραμμένος προς τον Θεό, παύουν όλα τα ερωτήματα. Δεν υπάρχει πια παρά ένα ερώτημα: Πώς να αποκτήσουμε το Πνεύμα μέσα μας και να το φυλάξουμε.

ΑΓ.ΠΝΕΥΜΑ-ΒΥΖ.ΜΟΥΣΕΙΟ 2

Ώ Άγιο Πνεύμα, παντοδύναμε Θεέ
φιλάνθρωπε Παράκλητε και παντοδύναμε Υπερασπιστή,
Δοτήρα της σοφίας και φως της αποκαλύψεως,
που με την κάθοδο σου έφερες στα πέρατα του κόσμου
τη μοναδική αληθινή γνώση του Θεού.
Έλα μέσα μας, παρότι σε λυπούμε διαρκώς.
Φώτισε μας και αγίασε μας
Και με τη Θεία σου παρηγοριά
Θεράπευσε και δόσε παρηγοριά στις καρδιές μας.

Όταν το Άγιο Πνεύμα κατοικήσει μέσα μας, μας οδηγεί να ζήσουμε την αγάπη που μας δόθηκε ως εντολή από το Χριστό· αισθανόμαστε μέχρι τα κατάβαθά μας ότι αυτή είναι η μόνη φυσική κατάσταση για το αθάνατο πνεύμα μας, και σ’ αυτή την κατάσταση αντιλαμβανόμαστε τη θεϊκή παγκοσμιότητα του Χριστού και των εντολών του. Αυτή είναι η αλήθεια, που δεν επιτρέπει καμιά αμφιβολία στο νου ή στην καρδιά. Είναι η σωτηρία που διδάσκεται από την Εκκλησία.
Το Πνεύμα αναπαύεται μέσα στον αληθινό χριστιανό και τον περιβάλλει από παντού. Και τούτο συμβαίνει  με την πίστη στο Χριστό. 

Αυτή είναι η πορεία. Η πίστη προσελκύει το Άγιο Πνεύμα, ενώ το Άγιο Πνεύμα ενισχύει την πίστη, φροντίζει για σένα, σε ενισχύει, ενθαρρύνει τη διακαή επιθυμία σου για τη βασιλεία του Θεού …
Η χριστιανική πίστη είναι αποτέλεσμα της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μέσα μας, και η ψύχη το γνωρίζει αυτό. Το Άγιο Πνεύμα πείθει την ψυχή ότι δε θα πεθάνει και ο θάνατος δε θα κυριαρχήσει πάνω σ’ αυτή.
Μόνο η αμαρτία μπορεί να καταπνίξει μέσα μας τη θεία πνοή.
« Συ ο Ίδιος προσεύχου εντός μου » ήταν η συνεχής αίτηση του Φιλαρέτου, Μητροπολίτου Μόσχας τον περασμένο αιώνα. Επίσης έχομε και τη μαρτυρία του Απ. Παύλου που λέγει: « Ότι δε εστε υιοί, εξαπέστειλεν ο Θεός το Πνεύμα του Υιού αυτού εις τας καρδίας υμών κράζον· αββά ο Πατήρ » (Γαλ. 4,6). Η αληθινή προσευχή ενεργεί στα εσώτερα βάθη της ψυχής, που συνήθως κρύβουμε από τους οφθαλμούς των έξω.
Αρχιμανδρίτου  Σωφρονίου Σαχάρωφ, «Η ζωή Του ζωή μου».

====================

To Άγιον Πνεύμα , ο μεγάλος «άγνωστος»

Το Άγιο Πνεύμα είναι για τους Χριστιανούς ο μεγάλος « άγνωστος », αν και κάθε προσευχή αρχίζει με την επίκλησή Του, μαζί με τα άλλα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, όταν λέμε « Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος ».

Ωστόσο, επειδή το Άγιο Πνεύμα δεν πήρε σάρκα, όπως ο Κύριός μας, και δεν έχουμε ανάλογες με του Χριστού παραστάσεις Του, έχουμε μία κάπως ομιχλώδη ιδέα περί αυτού.

Και όμως πρόκειται για τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος και είναι Θεός αληθινός, όπως ο Πατέρας και ο Υιός. Δίχως δε την παρουσία Του, δεν μπορούν να τελειωθούν τα τελούμενα στην Εκκλησία.

Η παρουσία Του είναι διαρκής στην Άγία Γραφή:

Ο Κύριος ολοκληρώνοντας την επίγεια παρουσία Του λέει στους μαθητές ότι θα αποστείλει τον Παράκλητο να τους φωτίσει και πράγματι αυτό συμβαίνει όταν κατά την Πεντηκοστή εμφανίζεται στους μαθητές σαν πύρινες γλώσσες  που κάθισαν σε καθένα τους. Ήταν η μέρα της Γέννησης της Εκκλησίας μας .

Αυτός ο “άγνωστος” είναι ο ακριβός χορηγός της πραγματικής ζωής, καθοδηγεί την Εκκλησία στην Αλήθεια, μίλησε με το στόμα των Προφητών, φώτισε τους Πατέρες της Εκκλησίας και των Οικουμενικών Συνόδων επενεργεί στην τέλεση όλων των μυστηρίων και μέσω αυτών ενεργεί τον αγιασμό των μελών της, αναδεικνύει ποιμένες και διδασκάλους που -παρά τα λάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες- με τον φωτισμό Του διαποιμαίνουν το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Το Άγιο Πνεύμα σφραγίζει όλα όσα διέπονται από το ορθόδοξο φρόνημα και αφορούν την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και όπως αναφέρεται στις σελίδες της δογματικής μας διδασκαλίας “ Η λατρεία της Εκκλησίας μας είναι ο κατ’ εξοχήν τόπος όπου ακούμε τον Θεό και εκδηλώνουμε την πίστη μας. Η λειτουργική κληρονομιά, πολύ απλά, είναι η συλλογή των λόγων με τους οποίους η πραγματικότητα του Αγίου Πνεύματος μπόρεσε να γίνει γλώσσα και να εκφραστεί. Οι λέξεις, τα κείμενα της θείας λατρείας, η συναρμογή τους, όλα εμπνέονται από το Αγιο Πνεύμα. Γι’ αυτό και έχουν τη δύναμη να αναζωογονούν στον συναθροισμένο λαό την πίστη που έχει εκφρασθεί και εναποτεθεί σ’ αυτά.

Το Αγιο Πνεύμα είναι ιδιαίτερα παρόν στις λατρευτικές συναθροίσεις της Εκκλησίας. Η Εκκλησία Το ικετεύει. Το Αγιο Πνεύμα με τη σειρά Του φωτίζει, αγιάζει και θεοποιεί. Προσπαθεί να οδηγήσει τον κάθε πιστό σε κατάσταση προσευχής με την οποία θα αναγνωρίσει το πρόσωπο του Χριστού.

Καθώς η Εκκλησία πορεύεται προς τη Βασιλεία του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, συνειδητοποιεί ότι το Αγιο Πνεύμα είναι η εσωτερική δύναμη που την σπρώχνει να μορφοποιήσει τη λατρεία της, με την οποία ζει από τώρα τη Βασιλεία σαν το αποκορύφωμα των ελπίδων της.

Το Άγιο Πνεύμα κατά την ώρα της λατρείας συγκεντρώνει όλες τις φωνές των προσευχομένων με μία θαυμαστή αρμονία και τις χορδίζει σ’ ένα και το αυτό αίσθημα ευλάβειας. Είναι εκείνο που μορφοποιεί, ιεραρχεί και αναφέρει τη δομή όλης της Λειτουργίας στον Πατέρα, διά του Υιού”.

Ας επισημανθεί επίσης το γεγονός ότι η είσοδος του ανθρώπου στην Εκκλησία δια του Βαπτίσματος, γίνεται «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» ενώ κατά το Χρίσμα, που ακολουθεί μετά το Μυστήριο του Βαπτίσματος, το Άγιο Πνεύμα σφραγίζει τον χριστιανό (σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου) καθιστώντας τον «πνευματοφόρο» και μεταδίδοντάς του τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος ως όπλα πνευματικά.

Τέλος, κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας η μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα του Χριστού γίνεται με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος. Αλλά και στην καθημερινή προσευχή του πιστού η παρουσία του Αγίου Πνεύματος είναι απαραίτητη, γιατί είναι αυτό που θα τον φωτίσει και θα τον οδηγήσει στον αγιασμό και στη θέωση.

ΕΛΕΝΑ / anazhthseis-elena.blogspot.com/2022/06/to.html

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ – Του μακαριστού π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Του μακαριστού π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Ο Χριστός, μετά την Ανάληψή Του στους ουρανούς, σύμφωνα με την βεβαίωσή Του, έστειλε, την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάστασή Του και την δεκάτη από την Ανάληψή Του, το Άγιον Πνεύμα, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα.

Ο Ίδιος ο Χριστός είχε προαναγγείλει στους Μαθητές την Αποστολή του Αγίου Πνεύματος : «Και εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα , το Πνεύμα της αληθείας , ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν , ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό · υμείς δε γινώσκετε αυτό , ότι παρ’ υμίν μένει και εν υμίν έσται » (Ιω. ιδ’, 16-17).

Και αμέσως μετά είπε: « ο δε παράκλητος , το Πνεύμα το Άγιον ό πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου , εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα ά είπαν υμίν » (Ιωάννης ιδ’, 26) .

Και μετά είπε : « συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω . Εάν γαρ εγώ μη απέλθω , ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς· αν δε πορευθώ , πέμψω αυτόν προς υμάς » (Ιωάννης ις’, 7).

Η έλευση του Αγίου Πνεύματος στους Μαθητές έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξεις β΄, 1-13). Σημαντική θέση στην ζωή των Αποστόλων είχε η Πεντηκοστή. Αφού είχαν προηγουμένως περάσει από την κάθαρση της καρδιάς και τον φωτισμό -πράγμα που υπήρχε και στην Παλαιά Διαθήκη , στους Προφήτες και δικαίους – έπειτα είδαν τον Αναστάντα Χριστό και την ημέρα της Πεντηκοστής έγιναν μέλη του αναστημένου Σώματος του Χριστού . Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί έπρεπε κάθε Απόστολος να έχει μέσα του τον αναστάντα Χριστό .

Κατά την Πεντηκοστή, το Άγιον Πνεύμα κατέστησε τους Μαθητές μέλη του θεανθρωπίνου Σώματος του Χριστού· έτσι, ενώ στην Μεταμόρφωση το Φως ενεργούσε στους τρεις Μαθητές έσωθεν, δια της Θεώσεως, αλλά το Σώμα του Χριστού ήταν έξω από αυτούς, στην Πεντηκοστή οι Μαθητές ενώνονται με τον Χριστό, γίνονται μέλη του θεανθρωπίνου Σώματος και ως μέλη του Σώματος του Χριστού μετέχουν του ακτίστου Φωτός. Αυτή η διαφορά υπάρχει και μεταξύ Παλαιάς Διαθήκης και Πεντηκοστής.

« Όσοι προ της αναλήψεως είδαν την δόξα του Χριστού , την είδαν διπλώς. Από το ένα μέρος σκεπάσθηκαν από την νεφέλη , διότι ” εν τω φωτί σου οψόμεθα φως ” (Ψαλμοί λε΄ 10), σκεπάσθηκαν από την φωτεινή νεφέλη και, ευρεθέντες μέσα στο Φως το άκτιστο , βλέπουν άκτιστο Φως , αλλ’ επίσης και η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι πηγή του Φωτός , όπως είναι η Μεταμόρφωση.

Η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι πηγή του Φωτός , το οποίο όμως Φως είδαν οι Απόστολοι , εφ’ όσον ευρίσκονται μέσα στο Φως , ως Θεούμενοι . Δηλαδή, ” εν τω φωτί σου οψόμεθα φως “. Αφού βρίσκονται μέσα στο Φως , (αυτό) μαρτυρεί ότι σκεπάσθηκαν από την φωτεινή νεφέλη και είδαν και την ανθρώπινη φύση του Χριστού , ως πηγή Φωτός. Έσωθεν έλαμπε το Φως , αλλ’ εκ του σώματος , όμως, έξωθεν . Έσωθεν έλαμπε το Φως , αλλά το Σώμα του Χριστού ήταν έξωθεν , που εξέπεμπε Φως , το ίδιο Φως . Με την Πεντηκοστή , όμως , το Φως εκπέμπει η ανθρώπινη φύση του Χριστού ” έσωθεν πλέον “. Οπότε , δεν υπάρχει εμπειρία του Φωτός έξωθεν , χωρίς να υπάρχει και εμπειρία του Χριστού έσωθεν . Το ένα είναι αλληλένδετο πλέον με το άλλο . Δηλαδή είναι πλέον το ίδιο με το άλλο » .

« Γιατί ήταν ανάγκη να γίνει η Ανάληψη και να κατέβη το Πνεύμα το Άγιον δηλαδή , για ποιο σκοπό ; Γιατί λέμε ότι η Εκκλησία ιδρύθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής ; Η Εκκλησία δεν ιδρύθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής . Η Εκκλησία ιδρύθηκε από τον καιρό που ο Θεός κάλεσε τον Αβραάμ και τους Πατριάρχες και τους Προφήτες. Από τότε ιδρύθηκε η Εκκλησία . Η Εκκλησία υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη . Η Εκκλησία υπήρχε στον Άδη . Αλλά , γίνεται μία διαμόρφωση της Εκκλησίας εδώ , δηλαδή ιδρύεται Εκκλησία , υπό την έννοια ότι ιδρύεται Εκκλησία ως Σώμα Χριστού πλέον ».

Αυτό το σημείο είναι σημαντικό, γιατί δείχνει ότι η Πεντηκοστή είναι η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού και ακόμη, όσοι ενώνονται με το Σώμα του Χριστού, υπερβαίνουν τον θάνατο.

« Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει και καταλλαγή , και φίλος του Θεού και θέωση. Τα πάντα υπάρχουν στην Παλαιά Διαθήκη , με την διαφορά ότι δεν υπάρχει Πεντηκοστή . Διότι υπάρχει Εκκλησία στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά υπό το κράτος του θανάτου . Πεντηκοστή τι είναι ; Η αποκάλυψη πάσης της αληθείας. Τότε η Εκκλησία γίνεται το Σώμα του Χριστού , γι’ αυτό και γιορτάζουμε το γενέθλιο της Εκκλησίας , της αναστημένης εν Χριστώ , την ημέρα της Πεντηκοστής ».

« Την ημέρα της Πεντηκοστής έρχεται ο Χριστός εν Αγίω Πνεύματι . Όπως οι ενέργειες του Θεού είναι παρούσες στον κόσμο , και εκείνος που έχει κοινωνία της ενέργειας του Θεού καταλαβαίνει ότι ο Θεός μέσα στις ενέργειές Του μερίζεται αμερίστως και πολλαπλασιάζεται απολλαπλασιάστως , δηλαδή , έτσι ο καθένας που έχει κοινωνία με τον Θεό , δεν έχει ένα κομμάτι του Θεού . Ο Θεός όλος είναι παρών σε κάθε άνθρωπο και είναι πανταχού παρών σ’ όλον τον κόσμο .

Και με την Πεντηκοστή η ανθρώπινη φύση του Χριστού , πλέον , επανέρχεται στην Εκκλησία και είναι ημέρα της ιδρύσεως της Εκκλησίας , διότι η ανθρώπινη φύση του Χριστού τώρα μερίζεται αμερίστως και ολόκληρος ο Χριστός, με την ανθρώπινή Του φύση , βρίσκεται σε κάθε πιστό .

Και αυτή είναι η Εκκλησία, που ο κάθε πιστός είναι ναός , όχι μόνο ναός του Αγίου Πνεύματος , αλλά και Σώμα Χριστού, έχοντας μέσα του ολόκληρο τον Χριστό δηλαδή . Και είναι ο καινούριος τρόπος παρουσίας της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού μέσα στον κόσμο . Γι’ αυτό και θεωρείται και η ημέρα ιδρύσεως της Εκκλησίας η Πεντηκοστή. Σε αυτή την εμπειρία της Πεντηκοστής μετέχουν όλοι όσοι φθάνουν στην θέωση . Και έχουμε παραδείγματα στην ίδια την Αγία Γραφή , όλοι όσοι είδαν τον Χριστό μετά την Ανάσταση και αυτοί που είδαν τον Χριστό μετά την Πεντηκοστή , μέχρι σήμερα ».

Η Πεντηκοστή λέγεται « τελευταία εορτή » , γιατί είναι η τελευταία φάση της ενανθρωπήσεως του Χριστού . Τώρα γίνεται μεγάλη αλλαγή , γιατί ο θεούμενος ενώνεται εν Αγίω Πνεύματι με τον Θεάνθρωπο Χριστό.

« Η τελευταία φάση , η αποτελεσματική , ήταν η Πεντηκοστή . Εκεί έγινε η μεγάλη αλλαγή . Διότι , ενώ κατοικούσε το Πνεύμα στους Προφήτες , διότι είχαν Πνεύμα Θεού οι Προφήτες και νοερά ευχή και θέωση κλπ., από την Πεντηκοστή και εντεύθεν αυτή η κατοίκηση του Αγίου Πνεύματος μέσα στον θεόπνευστο γίνεται και με την ανθρώπινη φύση του Χριστού . Γι’ αυτό είναι Σώμα Χριστού τώρα η Εκκλησία . Δηλαδή έγινε η Εκκλησία την ημέρα της Πεντηκοστής Σώμα Χριστού . Και ο Χριστός , ως άνθρωπος , κατοικεί μέσα στον άνθρωπο πλέον .

====================

Άραγε ο ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη ; ΚΑΙ Δεν εκβιάζεται η Χάρις. Η Χάρις είναι βασίλισσα και όπου θέλει πνει …..

Διηγείται ο μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

Μιά μέρα ένας ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κουράστηκε και αναρωτήθηκε : Άραγε σώζονται αυτοί τους οποίους μνημονεύω ; Νοιώθουν τίποτε; Άραγε ο ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη ; Βοηθούνται άραγε οι νεκροί ;
Και την ώρα εκείνη , όπως ήταν κουρασμένος , στηρίχθηκε στο στασίδι του, έκλεισε λίγο τα μάτια του , και ανάμεσα σε ύπνο και ξύμνιο, σε μιά εγρήγορση του νου του αλλά και κόπωση της σάρκας, σηκώνει τα μάτια επάνω και βλέπει, βλέπει…

Πω, πω,! Τι γίνεται εκεί ; Πνεύματα κεκοιμημένων αναρίθμητα και μαζί με αυτά και οι άγιοι, μαζί και άγγελοι.
Και μπροστά, μπροστά στον θρόνο του Χριστού η Υπεραγία Θεοτόκος με το ωραιότατο ένδυμά της, με το πρόσωπό της φωτεινό έδειχνε τα πνεύματα, κοιτούσε τον Χριστό, και του έλεγε: 

” Υιέ μου και Θεέ μου, για όλους αυτούς εγώ μεσιτεύω . Δέξου τις φωνές της αγίας Εκκλησίας σου ‘‘. Και τότε όλοι οι νεκροί άρχισαν να ψάλλουν: “ Θεοτόκε Παρθένε , χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία… ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών ” … .Άς φωνάζομε, ας παρακαλούμε τον Θεό για μάς και τους νεκρούς μας . Και να ξέρετε, οι νεκροί μας , όταν προσευχόμαστε συνεχώς , πλησιάζουν πιο κοντά στον Θεό και φθάνουν εν τέλει στην δόξα, εφόσον δεν Τον αρνούνται .

========

Δεν εκβιάζεται η Χάρις. Η Χάρις είναι βασίλισσα και όπου θέλει πνει

Φοβηθείτε μεθαύριο της Πεντηκοστής, και να γονατίσετε. Οι άνθρωποι που έχουν επίγνωση, φοβούνται που θα γονατίσουνε.
Γιατί ξέρετε τί πάει να πει να γονατίσεις μεθαύριο;
Πάει να πει: Είμαι εντάξει, ταπεινώθηκα… και περιμένω την επιφοίτηση του Πνεύματος του Αγίου.
Να έρθει αυτή η περιστερά που κατεβαίνει από τον Ουρανό, να καθίσει και σε μένα τον αμαρτωλό.
Αλλά αυτή η περιστερά, η Χάρις του Πνεύματος του Αγίου, είναι η περιστερά της Κιβωτού
.
Θυμόσαστε όταν ο Νώε απέλυσε τον κόρακα, για να δει κατά πόσο κόπασαν τα ύδατα, δεν επέστρεψε πίσω. Τράφηκε με τα πτώματα.
Έπειτα ο Νώε απέλυσε την περιστερά. Βγήκε η περιστερά, αναφέρει η Γραφή και πέταξε. Αλλά η περιστερά δεν κάθεται στο βρώμικο.
Δεν κάθεται πάνω στα θνησιμαία αυτά και στη βρώμα και στη δυσωδία που υπήρχε επί της επιφανείας των υδάτων, λόγω του κατακλυσμού. Και μη έχουσα που να ξεκουράσει τας πόδας της, επέστρεψε εις την Κιβωτόν.
Αυτό θα συμβεί σε πολλούς από εμάς. Θα γονατίσουμε και θα πούμε:
– Δεύτε κλίνατε στο γόνυ…
Και θα πέσουμε κάτω στρωματσάδα. Θα βγει η περιστερά από το Ιερό και θα αρχίσει να πετά στους γονυκλιμένους ανθρώπους και θα τους εξετάζει. Τί θα βρει επάνω μας;
Θα βρει αγάπη; Θα βρει παιδοποιϊα; Θα βρει νηστεία; Θα βρει εξομολογημένους ανθρώπους; Θα βρει αγαπημένους ανθρώπους; Τί θα βρει;
Πείτε μου, εάν πάμε την Κυριακή της Πεντηκοστής στην Εκκλησία και γονατίσουμε, θα καθίσει και σε εμάς το Πνεύμα το Άγιο;
Θα πάει εδώ… δεν μιλάει με την συννυφάδα της.
Θα πάει εκεί… ψευδορκίστηκε χθες.
Θα πάει πιο κάτω… έφαγε τον παπά με τη γλώσσα της.
Θα πάει πιο πέρα… σκότωσε τα παιδιά της.
Θα πάει παραπέρα… κλέβει με το ζύγι.
Θα πάει, θα πάει, θα πάει… πείτε μου που θα καθίσει; Και από εκεί μπορεί να καταλάβει ο άνθρωπος, σε ποιά κατάσταση βρίσκεται.
Θα φτάσει κάτω μέχρι το παγκάρι και θα ξαναγυρίσει. Και όπου βρει καθαρότητα και ετοιμασία, θα καθίσει.
Όπου όμως δεν βρει, δεν πρόκειται να καθίσει.
Δεν εκβιάζεται η Χάρις. Η Χάρις είναι βασίλισσα και όπου θέλει πνει (Ιωάν. 3,8). Δεν διατάσσεται!
– Πήγαινε εκεί, γιατί το είπε η μητέρα. Να αγιάσει το γιό, τον πόρνο. Να αγιάσει την κοπέλα που χώρισε το ανδρόγυνο…
Δεν τα κάνει αυτά το Πνεύμα το Άγιο. Δεν διατάσσεται!
Γι’ αυτό οι άνθρωποι έχουν αγριέψει.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι έχουν κάνει ένα τρελοκομείο σήμερα και δεν έχουν κάνει την ωραία οικογένεια, με την αγάπη, την ειρήνη, με τη χαρά, με τη χρηστότητα, με την μακροθυμία, με τα πάντα που είναι καρποί της Χάριτος του Πνεύματος του Αγίου.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

πηγή

======================

Όταν πεθάνουμε, τα παιδιά μας θα ξέρουν το Ψυχοσάββατο, για να κάνουν κόλλυβα για εμάς;

Αυτό το ερώτημα νομίζω πως δε χρειάζεται ανάλυση ή περαιτέρω σχολιασμό . Μάθετε τα στοιχεία της ορθόδοξης πνευματικής κληρονομιάς μας ή, εσείς που τα ξέρετε ( γιαγιάδες…), μεταδώστε αυτή τη γνώση στα παιδιά και στα εγγόνια σας . Ιερείς , παρακαλώ, μην περιορίζεστε σε κηρύγματα ηθικοπλαστικά , αλλά πληροφορήστε τους ανθρώπους τα στοιχεία του πνευματικού πολιτισμού μας . Έχουν πλήρη άγνοια . Αλλιώς, ας μην περιμένουμε μνημόνευση όταν έρθει εκείνη η ώρα – ούτε θα μας αξίζει . Ευχαριστώ.

Η ομορφιά του Ψυχοσάββατου 

Ψυχοσάββατο: Η ορθόδοξη «Μέρα των Νεκρών» και η κοινωνική σημασία της

Ψυχοσάββατο: Ένα γιορτινό τραπέζι χωρίς τη φθορά και την αγωνία της άπιαστης στιγμής ενός χρόνου απατεώνα

Η κατάργηση του θανάτου – Αποχαιρετώντας τα παιδιά μας για τον Ουρανό…

Και βέβαια θ’ αναστηθούμε!

Η Αγία Γραφή για τη μετά θάνατον ζωή των ψυχών

“Πότε θα πάθω καρκίνο;”

Αν είμαστε χριστιανοί, ας μη φοβόμαστε!

Έχουμε ήδη την αιώνια ζωή! Άρα, τι φοβόμαστε;
“Δεν υπάρχει θάνατος! Κι ας το νομίζουν όλοι”.

Το Βραβείο της Θείας μου

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

===================

Ψυχοσάββατο: Η ορθόδοξη «Μέρα των Νεκρών» και η κοινωνική σημασία της

Ευχή
 
Ιδιαίτερα γνωστή είναι πλέον η μεξικανική «Ημέρα των Νεκρών», για την οποία έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια και η παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων Coco.

Εδώ και αιώνες όμως υπάρχουν στη δική μας, την ορθόδοξη πνευματική παράδοση και κληρονομιά, δύο αντίστοιχες « ημέρες των νεκρών », δηλαδή ημέρες, κατά τις οποίες η Εκκλησία τελεί τη θεία λειτουργία και μνημονεύει «υπέρ αναπαύσεως» τις ψυχές όλων των νεκρών, όλων των εποχών, « πατέρων, προπατόρων, πάππων, προπάππων, από Αδάμ και μέχρι των εσχάτων ».

Αυτές οι ημέρες είναι τα Ψυχοσάββατα. Το πρώτο Ψυχοσάββατο είναι εκείνο που προηγείται της τρίτης Κυριακής της Αποκριάς, η οποία ονομάζεται « Κυριακή των Απόκρεω » και έχει ως θέμα τη Δευτέρα Παρουσία, την ανάσταση των νεκρών και την λεγόμενη «τελική κρίση», δηλαδή την τοποθέτηση των ανθρώπων στον παράδεισο ή στην κόλαση. Αυτό το Ψυχοσάββατο έφτασε και φέτος. Το δεύτερο Ψυχοσάββατο είναι περίπου πενήντα μέρες μετά το Πάσχα, αυτό που προηγείται της εορτής της Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος.

 Η Κυριακή της Δευτέρας Παρουσίας

 Η Κυριακή των Απόκρεω ονομάζεται έτσι, επειδή κανονικά είναι η τελευταία μέρα που τρώμε κρέας. Την τελευταία εβδομάδα («Τυρινή» εβδομάδα) οι χριστιανοί που τηρούν τη νηστεία της Μ. Σαρακοστής όπως είναι, δεν τρώνε κρέας, αλλά μπορούν να φάνε ψάρια, τυροκομικά κ.λ.π., εκτός κρέατος, ώστε να μπουν στη Μ. Σαρακοστή σταδιακά και όχι απότομα.
Αυτήν την Κυριακή λοιπόν, στη θεία λειτουργία, διαβάζεται η περίφημη παραβολή της Δευτέρας Παρουσίας από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, κεφ. 25, όπου ο Χριστός τονίζει ότι θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού εκείνοι που βοήθησαν έστω και έναν από «τους ελάχιστους αδελφούς του Χριστού» (δηλαδή τους πιο περιφρονημένους από την κοινωνία ανθρώπους), ενώ εκείνοι που δεν τον βοήθησαν θα προχωρήσουν «στο πυρ το αιώνιο, που υπάρχει για το διάβολο και τους αγγέλους του».
Ο Χριστός δηλαδή λέει: 

«Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ξένος και με περιμαζέψατε, ασθενής ή φυλακισμένος και με επισκεφτήκατε… Εφόσον το κάνατε (ή δεν το κάνατε) σε έναν από τους αδελφούς μου τους ελαχίστους, σ’ εμένα το κάνατε (ή δεν το κάνατε)».

Οι Πατέρες της Εκκλησίας βέβαια, δηλ. οι άγιοι διδάσκαλοι του χριστιανισμού, τονίζουν ότι όλοι οι άνθρωποι θα βρίσκονται στο φως του Θεού, αλλά εκείνοι που έχουν καθαρή καρδιά, γεμάτη ταπεινή και ανιδιοτελή αγάπη, θα ενωθούν με αυτό το φως και θα γίνουν ολόφωτα όντα ( και αυτό είναι ο παράδεισος ) , ενώ εκείνοι που έχουν σκοτεινή και διεφθαρμένη ψυχή, γεμάτη σκληρότητα και εγωισμό, δεν θα μπορούν να ενωθούν με αυτό το φως, θα υποφέρουν μέσα σ’ αυτό, και γι’ αυτό ο Χριστός το χαρακτηρίζει «πυρ» της κολάσεως.

Σκοπός της Εκκλησίας, με όλα όσα έχει καθιερώσει , όπως η θεία λειτουργία , οι νηστείες και τα υπόλοιπα, είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους να καλλιεργήσουν την ψυχή τους έτσι , ώστε να βιώσουν το φως του Θεού ως φως και όχι ως πυρ.

“Ν”: Για το θέμα εδώ:
Τι είναι ο πύρινος ποταμός;
Ψηλαφώντας τον Παράδεισο και την Κόλαση στη Γη (εικ.)
Ο Θεός ως Πυρ και Φως 
Στιγμιότυπο απ’ την Κόλαση σε ορθόδοξη εικόνα…

 
Το Ψυχοσάββατο

Αν και η Εκκλησία, το Ψυχοσάββατο, μνημονεύει έτσι κι αλλιώς όλους τους νεκρούς, συλλογικά και συγκεντρωτικά, με γενικές αναφορές, όμως οι χριστιανικές οικογένειες συνηθίζουν να ετοιμάζουν κόλλυβα, να τα φέρνουν στην εκκλησία την Παρασκευή το απόγευμα, στον εσπερινό, ή το Σάββατο το πρωί, στη θεία λειτουργία, και να δίνουν γραμμένα τα ονόματα των νεκρών τους, τα οποία ο ιερέας, μετά την τελετή, μνημονεύει και διαβάζει ένα προς ένα. Κατόπιν οι άνθρωποι προσφέρουν τα κόλλυβα στους άλλους, οι οποίοι εύχοντε για τη σωτηρία των ψυχών των νεκρών τους, δηλ. την κληρονομιά της βασιλείας των ουρανών («να είναι στον παράδεισο»).
Στην εκκλησία βέβαια δεν λέμε «νεκροί», αλλά «κεκοιμημένοι», επειδή θεωρούμε το θάνατο προσωρινή κατάσταση και προσδοκούμε την ανάσταση όλων των ανθρώπων και την αιώνια ζωή σε ένα ανακαινισμένο σύμπαν, κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Το πρωί του Σαββάτου, όλα αυτά τα ονόματα μνημονεύονται μέσα στο ιερό, στην « τελετή της προσκομιδής » ( την προετοιμασία για τη θεία λειτουργία ), και για το καθένα βγαίνει ένα ψίχουλο από τη σφραγίδα του πρόσφορου (του ψωμιού της θείας κοινωνίας ) , το οποίο στη συνέχεια μπαίνει στο άγιο ποτήριο και ενώνεται με το σώμα του Χριστού στη θεία κοινωνία. Αυτή η πράξη θεωρείται η σημαντικότερη ωφέλεια που μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο η Εκκλησία.

Όπως όλα τα στοιχεία της θρησκείας, έτσι και το Ψυχοσάββατο έχει διπλό ρόλο. Εκτός από την καθαρά πνευματική σημασία του ( δηλ. ότι προσευχόμαστε όλοι μαζί για τη σωτηρία των ψυχών ), επιτελεί και μια σπουδαία κοινωνική και ψυχολογική αποστολή
Όλες οι οικογένειες εξωτερικεύουν το πένθος τους, δηλαδή τη θλίψη τους για τους νεκρούς τους , και το μοιράζονται με τους άλλους , παίρνοντας κι εκείνες ένα κομμάτι από το πένθος των άλλων. Προσφέρουν ο ένας στον άλλον τα κόλλυβα και εύχονται όχι για τους δικούς τους νεκρούς , αλλά για τους νεκρούς των άλλων οικογενειών , που τους έχουν προσφέρει κόλλυβα , ενώ για τους δικούς τους νεκρούς εύχονται οι άλλοι , λαμβάνοντας αντίστοιχα τα δικά τους κόλλυβα .
Έτσι, αφενός ενώνεται η κοινωνία, αφετέρου η θλίψη για την απώλεια των νεκρών μας μοιράζεται και αποφορτίζεται, αλλά και συνειδητοποιούν οι άνθρωποι ότι δεν είναι « μόνοι τους » στην τραγωδία του θανάτου – ότι όλες οι οικογένειες βρίσκονται στην ίδια κατάσταση , όλοι θρηνούν κάποιους , δεν είμαστε εμείς « χτυπημένοι » από μια ιδιαίτερη «μοίρα» ή «κατάρα», αλλά ακολουθούμε την κοινή πορεία όλων των ανθρώπων και όλων των οικογενειών.
Ο ρόλος αυτός του Ψυχοσάββατου είναι εξαιρετικά σημαντικός για την ανακούφιση των πενθούντων, ώστε να μην οδηγηθούν στην απελπισία με τραγικές συνέπειες . Ας έχουμε υπόψιν ότι, ιδίως σε παλαιότερες εποχές, αλλά ενίοτε και σήμερα , οι εκδηλώσεις θλίψης των ανθρώπων που πενθούσαν ήταν ανεξέλεγκτες και ακραίες , επηρεάζοντας μάλιστα και τα μικρότερα και αθωότερα μέλη των οικογενειών, δηλαδή τα παιδιά, που συχνά μεγάλωναν σε μια κατάσταση διαρκούς θρήνου .

Ωραία απεικόνιση του ” Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν…” κ.τ.λ., από την παραβολή της Δευτέρας Παρουσίας! (εδώ)

 Το νόημα των κολλύβων

 Τα κόλλυβα προσφέρονται υπέρ των κεκοιμημένων, επειδή στην πνευματική παράδοση των χριστιανών συμβολίζουν την ανάσταση των νεκρών.
Ο συμβολισμός αυτός δίδεται , επειδή το σιτάρι ( το βασικό συστατικό των κολλύβων ) σπέρνεται στη γη , δηλ. συμβολικά « πεθαίνει και θάβεται », όμως στη συνέχεια « ανασταίνεται », φυτρώνει, βλασταίνει και καρπίζει. Ο Ιησούς Χριστός παρομοίωσε αυτή την κατάσταση με τον δικό Του θάνατο και την ανάστασή Του, από την οποία έφερε «πολύ καρπό», ενώ αν αρνιόταν να θυσιάσει τη ζωή Του με αυτό τον τρόπο, θα έμενε άκαρπος.

Η αναφορά αυτή υπάρχει στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, κεφάλαιο 12, στίχος 24, και μάλιστα είναι κάποια από τα λόγια, που απεύθυνε ο Χριστούς στους Έλληνες, που είχαν έρθει και είχαν ζητήσει να Τον συναντήσουν.
Κόλλυβα γίνονται και το πρώτο Σάββατο της Μ. Σαρακοστής ( αμέσως μετά την Καθαρή Δευτέρα ) και ο λαός στο παρελθόν συχνά νόμιζε ότι κι αυτό ήταν Ψυχοσάββατο, αλλά δεν είναι . Είναι η ανάμνηση του « θαύματος των κολλύβων » , δηλ. του βρασμένου σιταριού , που έγινε στην ΚΠολη τον 4ο αιώνα μ.Χ ., όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός είχε διατάξει να ραντιστούν τα νηστίσιμα τρόφιμα της αγοράς με αίμα ζώων θυσιασμένων στα είδωλα ( « ειδωλόθυτων » ) , και ο άγιος Θεόδωρος ο Τήρων ( που είχε θανατωθεί – δηλ. μαρτυρήσει – πριν από περίπου πενήντα χρόνια ) εμφανίστηκε στο όνειρο του αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως και τον συμβούλευσε να βράσουν σιτάρι οι χριστιανοί και να φάνε αυτό , αντί για τα βεβηλωμένα πλέον τρόφιμα του εμπορίου .
Αυτό μάλιστα είναι το περιεχόμενο εκείνης της εορτής , και όχι ότι είναι « εορτή των αγίων Θεοδώρων ». Κανονικά , ο άγιος Θεόδωρος ο Τήρων έχει ημέρα μνήμης στις 17 Φεβρουαρίου και ο άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης στις 8 Φεβρουαρίου ( δεν γιορτάζουν μαζί ).

Ο άγιος Θεόδωρος ο Τήρων και κόλλυβα.  Από το ωραίο αφήγημα Κόλλυβα το Ψυχοσάββατο.

 Η σημασία του Σαββάτου

Κλείνουμε με μια αναφορά στη σημασία της ημέρας του Σαββάτου γενικώς στην παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Από τα βυζαντινά χρόνια – αν όχι από τα αρχαία χριστιανικά χρόνια – κάθε μέρα της εβδομάδας είναι αφιερωμένο σε μια συγκεκριμένη γιορτή , την ίδια πάντοτε .

Έτσι, κάθε Δευτέρα, όλο το χρόνο, είναι εορτή των αγγέλων (ί σως επειδή οι άγγελοι θα συνοδεύσουν τον Κύριο κατά τη Δευτέρα Παρουσία , Ματθ. 25, στίχ. 31),

και ακολουθεί την Τρίτη η εορτή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου ( του σημαντικότερου αγίου μετά την Παναγία ) ,

η Τετάρτη είναι ημέρα του Τιμίου Σταυρού ( γι’ αυτό και είναι ημέρα νηστείας ),

η Πέμπτη είναι ημέρα των αγίων Αποστόλων (δηλ. των μαθητών του Χριστού, που ακολουθούν αμέσως μετά τον Πρόδρομο), αλλά και ημέρα του αγίου Νικολάου ,

η Παρασκευή ημέρα αφιερωμένη στα Πάθη του Χριστού (σαν να είναι η Μεγάλη Παρασκευή – ( γι’ αυτό και είναι ημέρα νηστείας κάθε Παρασκευή ) ,

το Σάββατο αφιερωμένο στους αγίους μάρτυρες και στις ψυχές των κεκοιμημένων

και η Κυριακή εορτή της ανάστασης του Χριστού ( επειδή εκείνη τη ημέρα , σύμφωνα με το ευαγγέλιο αναστήθηκε ο Χριστός ).  

Γι’ αυτό μάλιστα η Κυριακή ονομάζεται έτσι (« κυριακή ημέρα », δηλ. ημέρα του Κυρίου ), ενώ οι Εβραίοι την ονομάζουν «μία των Σαββάτων» ( πρώτη μέρα μετά το Σάββατο ), και έτσι ονομάζεται και στα ευαγγέλια . Πρώτη φορά διαβάζουμε το όνομα « Κυριακή ημέρα » στην Αποκάλυψη του αγίου Ιωάννη, το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, κεφ. 1, στίχος 10).
Το Σάββατο λοιπόν είναι η ημέρα των «νεκρών», επειδή το Μέγα Σάββατο ο Χριστός ήταν νεκρός. Έτσι εκπληρώνεται η ευλογία της έβδομης ημέρας από το Θεό, στην Παλαιά Διαθήκη, η οποία καθιερώθηκε ως ημέρα « ανάπαυσης » και λατρείας του Θεού ( η λατρεία αυτή βέβαια ωφελεί πάλι τον άνθρωπο, όχι το Θεό, και στο χριστιανισμό έχει συλλογική μορφή , στην εκκλησία , ώστε να ενώνονται και να αγαπιούνται οι άνθρωποι και μεταξύ τους και όχι μόνο με το Θεό ) .
Αυτή η « ανάπαυση » κατά βάθος είναι η ανάπαυση του Χριστού από την οδύνη που ζούσε τη Μ. Εβδομάδα και ιδιαίτερα τα φρικτά μαρτύρια που υπέστη τη Μ. Παρασκευή .

Το Μ. Σάββατο ο Κύριος « αναπαύθηκε » και το πνεύμα Του βρισκόταν « στον Άδη » , τον κόσμο των ψυχών , όπου « κήρυξε στα φυλακισμένα πνεύματα » ( λόγια του αποστόλου Πέτρου, στην 1η επιστολή του , μέσα στην Καινή Διαθήκη, κεφ. 3, στ. 19) , δηλ. τις ψυχές των προ Χριστού νεκρών , τις πήρε από τον Άδη και τις οδήγησε στην πρόγευση της βασιλείας του Θεού , όπου κατά τους χριστιανούς πηγαίνουν οι ψυχές των νεκρών τώρα και περιμένουν την ανάσταση . ( Για τη συμβολική σύνδεση του της « 7ης ημέρας της Δημιουργίας » με το Μέγα Σάββατο , περισσότερα εδώ ).
Γι’ αυτό η Εκκλησία έχει αφιερώσει κάθε Σάββατο στις ψυχές των κεκοιμημένων και κανονικά αυτή – και όχι η Κυριακή – είναι η ημέρα τέλεσης των μνημοσύνων. Απλώς, η Εκκλησία ( ήδη από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπου είχε τεθεί έντονα το ζήτημα ) επέτρεψε την τέλεση μνημοσύνων τις Κυριακές , επειδή κατά κανόνα οι άνθρωποι δεν εργάζονται και μπορούν να συμμετέχουν στα μνημόσυνα , στο τέλος της θείας λειτουργίας .
 Επίλογος

Τα έθιμα του Ψυχοσάββατου τηρήθηκαν από το λαό μας εδώ και πολλούς αιώνες και τηρούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό ακόμη και σήμερα.
Η δική μας γενιά και ιδιαίτερα η γενιά των παιδιών μας έχει απομακρυνθεί από αυτόν τον πολιτισμό ( που είναι πολιτισμός σχέσεων ) , αγνοεί τα έθιμά του και συνήθως δεν υποψιάζεται καν ότι έχουν ένα βαθύτερο νόημα.
Προτροπή μας σε αυτό το άρθρο είναι να συνεχίσουμε τουλάχιστον τα ευγενέστερα έθιμα των προγόνων μας . Από πολιτισμική άποψη, αυτό μας συνδέει με τις ρίζες μας και μεταφέρει από γενιά σε γενιά τη σοφία που καλλιέργησε και στήριξε το λαό μας σε όλες τις δύσκολες εποχές.

Από καθαρά πνευματική ( « θρησκευτική » ) άποψη , οφείλουμε να τα συνεχίσουμε , γιατί, όπως λέει μια έκφραση , « οι νεκροί περιμένουν » . Περιμένουν από εμάς να τους μνημονεύουμε . Οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για τον εαυτό τους , εμείς όμως μπορούμε να τους βοηθήσουμε με αυτό τον τρόπο . Ας μην τους το στερήσουμε.

====================