Το ανούσιο και γραφικό των ετήσιων παρελάσεων τύπου Gay Pride.

Φωτογραφία: Teddy Österblom (Unsplash 2019)

Μιχαήλ Συριανός, Ph.D.

H αποδοχή του γραφικού και της υπερβολής της συγκεκριμένης οπτικής…

Το θέμα που φαίνεται να μονοπωλεί την επικαιρότητα είναι η ετήσια παρέλαση για το «φερμουάρ», γιατί πολύ απλά περί αυτού πρόκειται. Εύλογα διερωτώμεθα, γιατί όχι παρελάσεις και για τους/τις straight, τους/τις παρθένους/ες, τους/τις άγαμους/ες (celibate στην αγγλική γλώσσα, που δηλοί τους/τις απέχοντες από κάθε σεξουαλική πράξη), κ.ο.κ.; Γιατί βάσει της νεοταξικής οπτικής οι ΛΑΟΤΚΙ+ προβάλλονται ως οι νεωτεριστές εκλεκτοί και οι υπόλοιποι θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας ως «συντηρητικοί»;

Η συγκεκριμένη οπτική θεωρείται «προοδευτισμός» ή είναι de facto κεκαλυμμένος σκοταδισμός ; Μάλλον το δεύτερο, γιατί πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η διεθνώς συντονισμένη λογοκρισία, η υπερβολή του γραφικού, και η εδραιωμένη φασιστική αντίληψη που χαρακτηρίζει αυτόματα κάθε μη ομοφυλόφιλο ως « ομοφοβικό » όταν εκείνοι είναι όντως « ετεροφοβικοί » βάσει των παραπάνω ;

Γιατί πρέπει αθώα παιδιά να εκτίθενται σε ανάρμοστες εικόνες τόσο κατά την «παρέλαση» τους όσο και κατά τη γυμνή ποδηλατοδρομία της Θεσσαλονίκης; Να τονιστεί ότι η δημόσια επίδειξη ερωτοτροπιών ακόμη και των straight μπροστά σε ανήλικα παιδιά είναι εξίσου κατακριτέα . Αν ένας άνθρωπος κυκλοφορούσε γυμνός με το ποδήλατο του , θα συλλαμβανόταν επ’ αυτοφώρω και θα δικάζονταν για προσβολή της δημόσιας αιδούς , όμως, στην περίπτωση των ΛΑΟΤΚΙ+ δεν ισχύουν οι νόμοι ; Η Πολιτεία ( και συγκεκριμένα οι αρμόδιοι εισαγγελείς ή ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ) παραβλέπει το γεγονός ότι τόσο στη Δημοκρατία όσο και στη Δικαιοσύνη, τα δικαιώματος του ενός τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου ; Αυτή η μικρή νεοταξική ομάδα εμπράκτως ελέγχει κυβερνήσεις και τη δικαιοσύνη ;

Παραδόξως οι ίδιοι άνθρωποι που αντιτίθενται στις εθνικές παρελάσεις, στηρίζουν και προωθούν εμμονικά τις παρελάσεις Gay Pride που όχι μόνον είναι ανούσιες αλλά και χαμηλής αισθητικής αντίληψης. Πότε είδαμε τελευταία τόσους ανθρώπους να σηκώνονται από τον καναπέ τους και να διαδηλώνουν, όταν υπήρξαν σημαντικά εθνικά και πανανθρώπινα θέματα με μειωμένη συμμετοχή διαδηλωτών ; Μήπως πολλά θέματα ελέγχονται και κατευθύνονται από τα ελεγχόμενα Μ.Μ.Ε., ιδιαίτερα στη χώρα μας που κατατάσσεται ιδιαιτέρως χαμηλά στη δημοσιογραφική ανεξαρτησία ( Και που πολλοί πλέον απεχθάνονται τους δημοσιογράφους ) ;

Το να είναι κάποιος « υπερήφανος » (proud, από το «Pride») για την οποιαδήποτε σεξουαλική επιλογή του, αποτελεί μία ρηχή θεώρηση του ανθρώπου ως αυτεξούσιο ων, και ευτελίζει την ίδια τη σημασία της λέξης « άνθρωπος ». Το αυτό βέβαια ισχύει και για τους straight. Συνήθως είμαστε υπερήφανοι που βραβευτήκαμε για τις άριστες φοιτητικές ή αθλητικές επιδόσεις μας, την καταξιωμένη πορεία της καριέρας μας, ή κάποια πράξη αλτρουισμού που αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε. Δηλαδή , ο άνθρωπος εξαντλεί τη μεταφυσική ή φιλοσοφική οντότητα του, μόνο στη σεξουαλικότητα του ; Δηλαδή, αν το κεφάλι μας αδυνατεί να δει υψηλότερα από τη σάρκα , δεν είμαστε αξιοθρήνητα όντα ;

Τέλος, αξιοσημείωτος είναι ο εμετικός πολιτικός και εμπορικός καιροσκοπισμός, όταν οι ίδιοι εμπράκτως δεν ενδιαφέρονται για πλειάδα θεμάτων που άπτονται της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών (Ενδεικτικά, Ελληνική εταιρεία fast-food, Ελληνική εταιρεία στρωμάτων και διεθνής εταιρεία τηλεφωνίας, μεταξύ των άλλων, έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία να προβληθούν και να διαφημιστούν).

Όταν υπάρχουν ανοιχτά σημαντικά κοινωνικά θέματα τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς , το ετήσιο προκλητικό πάρτι των ΛΑΟΤΚΙ+, δεν τεκμηριώνει τα « δικαιώματα » της συγκεκριμένης μερίδας ανθρώπων που είναι αδελφοί μας , αλλά , προβάλλοντας την αποδοχή του γραφικού και της υπερβολής της συγκεκριμένης οπτικής που συνειδητοποιημένα προκαλεί ( και συνειδητά στοχεύει και λοιδορεί τους Χριστιανούς ) , μάλλον αντίθετα λειτουργεί…

ΥΓ Προς αποφυγήν τυχόν παρανόησης, δηλώνω απερίφραστα ότι δεν είμαι ομοφοβικός, φασίστας, δεξιός, ή ακροδεξιός, αλλά, εραστής της λογικής, της ισονομίας και της ανάτασης του ανθρώπινου πνεύματος.

=======

Πώς η LGBTQ+ καθοδήγηση οδήγησε την κόρη μου στην αυτοκτονία.

«Δεν θέλω αυτό να συμβεί σε καμία άλλη οικογένεια…» δηλώνει η μητέρα της άτυχης μαθήτριας….

17 Μαρτίου 2022,
LifeSiteNews
Jack Bingham

(LifeSiteNews) — Μια μητέρα δέχθηκε να μιλήσει σε ημερίδα του Heritage Foundation και να εξηγήσει πώς η LGBTQ+ ατζέντα του σχολικού «συστήματος» και της κυβέρνησης οδήγησε στην αυτοκτονία την έφηβη κόρης της.

Ειδικότερα, στις 7 Μαρτίου 2022, η αμερικανίδα μητέρα Abigail Martinez μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση και το δημόσιο σχολικό σύστημα κατεύθυναν την κόρη της να πιστέψει ότι είναι ένα «τρανσέξουαλ» αγόρι. Η Martinez δήλωσε ότι η υποστήριξη του LGBT τρόπου ζωής που έλαβε η κόρη της, οδήγησε τελικά ώστε η προνοιακή κοινωνική υπηρεσία DCFS της Καλιφόρνια, (Department of Children and Family  Services), να απομακρύνει την έφηβη κόρη της από το σπίτι της και να καταλήξει στην αυτοκτονία.

Η Abigail περιέγραψε την κόρη της σαν το στερεότυπο «κοριτσάκι» που καθώς μεγάλωνε του άρεσε να παίζει με παραδοσιακά κοριτσίστικα παιγνίδια.

Αφού πέρασε με δυσκολίες κάποια περίοδο byllying, η κόρη της Martinez άρχισε στο Γυμνάσιο να δείχνει « σημάδια κατάθλιψης». Καθώς το παιδί πήγε στο Λύκειο, η καταθλιπτική διάθεση συνέχισε να χειροτερεύει, και η Martinez ζήτησε από το σχολείο να «προσέχει» το παιδί της.

Σύμφωνα με τη μητέρα , η κόρη της άρχισε ξαφνικά να παρακολουθεί την ομάδα «LGBT» του σχολείου και μια μέρα επέστρεψε στο σπίτι εξηγώντας στη μητέρα ότι ήταν πλέον «αγόρι». Η μητέρα καταλάβαινε ότι η κόρη της είχε πρόβλημα ψυχικής υγείας και όχι ζήτημα ταυτότητας φύλου . Οπότε ζήτησε για το παιδί της να συμβουλευτεί ψυχολόγο.

Η επιθυμία της Martinez να αναζητήσει συμβουλευτική από ψυχολόγο για την κόρη της πριν προχωρήσει σε δραστικά μέτρα προς τη μετάβαση φύλου , ( όπως π.χ ορμονοθεραπεία ) ,  θεωρήθηκε « κόκκινη σημαία » από τους διευθυντές του σχολείου ,  που το ανέφεραν στις κοινωνικές υπηρεσίες , οι οποίες πρότειναν ότι η κόρη της « θα περνούσε καλύτερα μακριά από το σπίτι ».

H κόρη της Martinez είχε « κίνητρο » να συμφωνήσει με την απομάκρυνσή της από το σπίτι, επειδή της είπαν ότι αν βρισκόταν υπό την επιμέλεια της πολιτείας της Καλιφόρνια, το κράτος θα πλήρωνε για την λεγόμενη «μετάβασή» της.

Το DCFS συμφώνησε με το σχολείο και διατύπωσε τη θέση ότι « εφόσον η μητέρα Martinez είχε επιφυλάξεις για την επιθυμία της κόρης της να ακρωτηριάσει το υγιές σώμα της και ήθελε να υποβληθεί πιο πρίν σε ψυχιατρική αξιολόγηση ,  ήταν ακατάλληλη να φροντίσει το παιδί της ». Οπότε το DCFS απομάκρυνε το 16χρονο κορίτσι από τη φροντίδα της μητέρας .

Επετράπη στη μητέρα να επισκέπτεται την κόρη της μόνο « μία φορά το μήνα » και μόνο υπό άμεση επίβλεψη.  Η μητέρα επεσήμανε ότι της δόθηκε οδηγία να μην θίγει ορισμένα θέματα στη κόρη της , συμπεριλαμβανομένων οποιονδήποτε αναφορών στον « Θεό » .  Η άτυχη μητέρα , συνεχίζοντας την διήγησή της μέσα σε δάκρυα, δήλωσε πως κατά τη περίοδο που η κόρη της απομακρύνθηκε από το σπίτι για τους σκοπούς της « μετάβασης »,  κατέληξε να αυτοκτονήσει με τραγικό τρόπο.

« Δεν έχω πια την κόρη μου… Ήταν Σεπτέμβριος του 2019… όταν αποφάσισε να αφαιρέσει τη ζωή της», δήλωσε η Martinez. « Πήγε στη σιδηροδρομική γραμμή… Μου είπαν ότι απλά στάθηκε μπροστά στο τρένο , γονάτισε , σήκωσε ψηλα τα χέρια της και μετά χάθηκε η ζωή της », είπε κλαίγοντας η μητέρα. Και συνέχισε: Θέλω « όλοι να μάθουν τι συνέβη στην οικογένειά μας , γιατί δεν έπρεπε να συμβεί ». «…Δεν ήθελα να συμβεί και δεν θέλω να συμβεί σε καμία άλλη οικογένεια…»

mother explains how lgbt agenda drove her daughter to suicide 01


Η ιστορία της Martinez δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής , το 50,8 % των εφήβων γυναικών που « μεταβαίνουν » σε νεαρούς « άντρες » αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν, σε σύγκριση με μόλις 9,8 % στον βιολογικά ανδρικό πληθυσμό. Στις πολιτείες των ΗΠΑ όπου εγκρίθηκαν οι επεμβάσεις στο βιολογικό φύλο των παιδιών χωρίς τη γνώση και τη συγκατάθεση των γονέων, η αυτοκτονίες των παιδιών αυξάνονται και δεν μειώνονται όπως διατείνονται οι LGBT ακτιβιστές. Η αρχή έγινε γύρω στο 2015.(1) Πολλοί είναι οι νέοι που νιώθουν τη δυσκολία που προκάλεσαν στον εαυτό τους με τη μετάβαση φύλου και επιστρέφουν στο αρχικό τους φύλο. Το « Detrans » αφορά εκείνους που « μεταπήδησαν » στο αντίθετο φύλο αλλά κατόπιν μετάνιωσαν για την απόφασή τους και επέστρεψαν ξανά στο αρχικό τους φύλο.

Τα θύματα αυτά του κινήματος των τρανσέξουαλ όρισαν και « Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τους Detrans ». Στην «Detrans» ημέρα , οι νέοι μοιράζονται τις ιστορίες τους για το πώς κατήχθησαν να πιστεύουν ότι ανήκαν στο αντίθετο φύλο και τις αρνητικές επιπτώσεις που είχε στη ζωή τους η προσπάθεια « μετάβασης ».

Τα κράτη πρέπει να στηρίζουν νομικά τα δικαιώματα των γονέων και να επιβεβαιώνουν ότι οι γονείς έχουν την πρωταρχική ευθύνη για την εκπαίδευση και την υγεία των παιδιών τους. Οι σχολικοί λειτουργοί και οι επαγγελματίες υγείας πριν τη παροχή υπηρεσιών υγείας στα παιδιά, πριν οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή , συμβουλευτική «επιβεβαίωσης φύλου », ή άλλα θέματα που αφορούν το φύλο των παιδιών, οφείλουν να λαμβάνουν άδεια από τους γονείς , εφόσον πρόκειται για παιδιά κάτω των 18 ετών . (1)

___________________________

Παραπομπές:

  1. https://www.heritage.org/gender/report/puberty-blockers-cross-sex-hormones-and-youth-suicide?inf_contact_key=c2e0382b46ea816d14a663df032da7f609c74070ac2bf3cfa7869e3cfd4ff832

Πηγή: lifesitenews.com

Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά

====================

Το σχέδιο δημιουργίας της γκρίζας φυλής και του Μετα-ανθρωπισμού προχωρά λυσσαλέα.

Μπορεί να είναι εικόνα 7 άτομα

Μια φυλή, ούτε μαύρη, ούτε άσπρη ,

μια παγκόσμια κυβέρνηση (οικουμενισμός), ένας ηγέτης , μια θρησκεία, η Εωσφορική .

Ένας ανόητος και χειραγωγούμενος “μετάνθρωπος”

εξαρτημένος, φτωχός, (αλλά <χαρούμενος>), τρομαγμένος, μέσα στο νέφος ενός Κτήνους (artificial inteligence).

Άνθρωπος χωρίς ανθρώπινη ιδιότητα ,

αιώνιος σέρφερ της ουτοπίας του meta και άλλων εικονικών κόσμων .

Βλέπε προώθηση του άνοστου και ανούσιου παιχνιδιού που λέγεται Masked Singer.

Μη μου πεις πως δεν αναρωτήθηκες

τι ρόλο βαράει αυτό το ανόητο παιχνίδι και γιατί το παρουσιάζει κοτζάμ Ρουβάς…

Είναι πολύ απλό. Πρέπει να συνηθίζεις από τώρα τους χαρακτήρες του meta-κόσμου .

Βλέπε τη διαφήμιση της Media Strom.

Πρέπει να συνηθίσεις από τώρα ,

όχι μονάχα πως δεν θα υπάρχουν φύλα , και πως το “ανώμαλο” είναι φυσιολογικό

αλλά και πως οι σκουρόχρωμοι θα κάνουν λευκά παιδιά .

Πως ακόμη και οι άντρες θα γεννούν παιδιά σύμφωνα με την διαφήμιση της Calvin Clein .

Πρέπει να συνηθίσεις πως το ” φυσιολογικό “ δεν υπάρχει πια ,

και πως όλα τα φύλα των μουσουλμάνων που θα κατακλύσουν την Ευρώπη ,

για να εξαφανίσουν τον Χριστιανισμό και τον Ελληνισμό ” είναι για το καλό σου ” .

Ζήτω η ” Νέα Κανονικότητα ” που επέλεξες

αγαπητή Κότα του Στάλιν, αγαπητέ Σκύλε του Παυλόφ,

αγαπητέ υλιστή χωρίς σκέψη .

Αγαπητέ άθεε , ” άνθρωπε ” χωρίς αξίες . Βάτραχε που ” βράζεις ” αλλά δεν αισθάνεσαι .

Εμείς δεν τα ανεχόμαστε αυτά .

Θα μας βρουν μπροστά τους. +++

 Yannis Bakman

==================

20 Ιουνίου η μνήμη του Αγίου Νικολάου του Καβάσιλα (Χαμαετού) του εν Θεσσαλονίκη.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

 Ο Άγιος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1322 και ήταν ανεψιός του Νείλου Καβάσιλα, ο οποίος χρημάτισε Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Το πατρικό του επώνυμο ήταν Χαμαετός, κράτησε όμως το μητρικό επώνυμο Καβάσιλας προφανώς λόγω της ισχυρής παρουσίας του Θείου του. Έκανε λαμπρές σπουδές ρητορικής, Θεολογίας, φιλοσοφίας και φυσικών επιστημών στη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη. Για ένα διάστημα διετέλεσε σύμβουλος του Κατακουζινού ο οποίος στα τελευταία χρόνια της ζωής του, εκάρη μοναχός και διέμενε στην περιώνυμη Μονή των Μαγγάνων. Ο Άγιος ασπάσθηκε τις απόψεις και ιδέες του Γρηγορίου Παλαμά για τον ανατολικό μυστικισμό και το ησυχαστικό πνεύμα. Υπήρξε πολυγραφότατος και πληθωρικός συγγραφέας αξιολογότατων Θεολογικών, ερμηνευτικών, λειτουργικών, ασκητικών και διδακτικών έργων, ως και περίφημων πανηγυρικών λόγων, επιστολών, επιγραμμάτων και κειμένων πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Μετά από πολλές περιπέτειες για τις απόψεις του περί ορθοδόξου μοναχισμού και δη κατά των Βαρλαάμ και Ακινδύνου, εκοιμήθη ειρηνικά λίγο μετά το 1391. Η Αγιοκατάταξη του έγινε στις 19 Ιουλίου του 1983.

=======

ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΒΥΘΙΖΟΤΑΝ ΣΤΟ ΧΑΟΣ . ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΙΝΕΙ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΕΣ . ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΒΥΘΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ .

Ερμηνεία εις την θείαν λειτουργίαν – Νικολάου Καβάσιλα

Κεφάλαιο 38

Με ποιο τρόπο τα μυστήρια σημαίνουν την Εκκλησία

1. Σημαίνεται η Εκκλησία με τα μυστήρια, όχι όμως ως σύμβολα· αλλά είναι γι’ αυτήν ό,τι η καρδιά για τα μέλη και ό,τι η ρίζα του φυτού για τα κλαδιά και, όπως είπε ο Κύριος, ό,τι η άμπελος για τα κλήματα. Διότι εδώ δεν υπάρχει μόνο κοινό όνομα ή ομοιότης αναλογίας, αλλά πράγματος ταυτότης.

2. Και διότι σώμα και αίμα Χριστού τα μυστήρια. Για την Εκκλησία του Χριστού αυτά είναι αληθινή “βρώσις και πόσις”. Και όταν μεταλαμβάνει η Εκκλησία από αυτά, δεν τα μεταβάλλει σε ανθρώπινο σώμα, όπως τις συνηθισμένες τροφές, αλλά η ίδια μεταβάλλεται σ’ εκείνα με το να υπερισχύουν τα ανώτερα. Το σίδερο, όταν έρθει σε επαφή με τη φωτιά, γίνεται και αυτό φωτιά, δεν κάνει τη φωτιά σίδερο. Και όπως το πυρακτωμένο σίδερο δεν το βλέπουμε ως σίδερο, άλλα ως φωτιά μόνο, καθώς τα χαρακτηριστικά του εξαφανίζονται από τη φωτιά, έτσι και την Εκκλησία του Χριστού, αν μπορούσε κανείς να τη δει καθώς είναι ενωμένη με τον Χριστό και κοινωνεί το σώμα Του, τίποτε άλλο δεν θα έβλεπε, παρά μόνο το σώμα του Κυρίου.

Γι’ αυτό το λόγο γράφει ο Παύλος: «Εσείς είστε σώμα Χριστού» και «μέλη εκ μέρους». Ονομάζοντας τον Χριστό κεφαλή κι εμάς σώμα, δεν το κάνει για να φανερώσει τη σχετική μ’ εμάς πρόνοια και παιδαγωγία και νουθεσία Του, ή τη δική μας υποταγή σ’ Αυτόν. Δεν το λέγει, δηλαδή, όπως εμείς λέμε, υπερβολικά βέβαια, τους εαυτούς μας μέλη των συγγενών ή των φίλων μας. Αλλά το λέγει σημαίνοντας εκείνο που έλεγε, ότι οι πιστοί ήδη ζουν χάρις στο Αίμα τούτο την εν Χριστώ ζωή και εξαρτώνται αληθινά από την Κεφαλή εκείνη και φορούν τούτο το Σώμα.

3. Γι’ αυτό το λόγο δεν είναι καθόλου αταίριαστο το ότι εδώ με τα μυστήρια σημαίνεται η Εκκλησία.

Κεφάλαιο 46

Πώς αυτά τα δώρα είναι πάντοτε δεκτά από τον Θεό

1. Κατόπιν, ας εξετάσουμε κι εκείνο. Το ότι μεν από την τελετή αγιάζονται όλοι οι πιστοί είναι φανερό από εκείνα που ελέχθησαν. Εάν δε τούτο συμβαίνει πάντοτε, είναι άξιο να το εξετάσουμε.

2. Η ιερουργία αυτή είναι προσφορά δώρων, τα δε δώρα δεν είναι πάντοτε δεκτά από τον Θεό, αλλά υπάρχουν μερικά που εξαιτίας της πονηρίας των προσφερόντων μισούνται και αποπέμπονται, και γι’ αυτό υπάρχουν πολλές αποδείξεις τόσο στους παλαιούς όσο και στους ζώντες στην εποχή της χάριτος. Ας ερευνήσουμε λοιπόν μήπως και αυτά τα δώρα ενίοτε ματαίως ιερουργούνται και ως απαράδεκτα δεν αγιάζονται όπως υπόσχεται η τελετή, από το γεγονός ότι δεν προσφέρονται πάντοτε από αγαθούς άνδρες, αλλά μερικές φορές και από πονηρούς.

3. Ότι ο Θεός και αυτά τα δώρα τα αποστρέφεται όταν ο προσφέρων είναι βέβηλος, είναι φανερό από το ότι και η Εκκλησία αυτό κάνει. Διότι όσους γνωρίζει ότι αμαρτάνουν θανάσιμα δεν τους επιτρέπει να προσφέρουν τέτοια δώρα. Και αν τολμήσουν, δεν τους δέχεται, αλλά τους διώχνει μαζί με τα δώρα. Επειδή όμως η Εκκλησία δεν γνωρίζει καλά όλους αυτούς τους ανθρώπους, αλλά οι περισσότεροι μένουν άγνωστοι και δέχεται η θεία τράπεζα τα δώρα τους, τί πρέπει να νομίζουμε για τα δώρα αυτά; Άραγε είναι απαράδεκτα από τον θεό και στερούνται από κάθε αγιασμό; Και αν είναι έτσι το πράγμα, τότε δεν μπορούμε πλέον να γνωρίζουμε πότε έχουν αγιασθεί, διότι ως επί το πλείστον ή αμφιβάλλουμε για το ποιόν των προσφερόντων ή δεν το γνωρίζουμε καθόλου. Και έτσι οι πιστοί θα προσέρχονται με αβεβαιότητα και χωρίς πίστη στα μυστήρια και συνεπώς δεν θα ωφελούνται καθόλου από αυτά.

4. Τί μπορούμε λοιπόν να απαντήσουμε σ’ αυτά;

5. Ότι η προσφορά των δώρων γίνεται σε δύο στάδια. Πρώτη είναι ή προσφορά του πιστού που φέρνει τα δώρα και τα παραδίδει στα χέρια των ιερέων, και δεύτερη η προσφορά τους από την Εκκλησία προς τον Θεό.

6. Η πρώτη προσφορά, όταν ο προσφέρων είναι πονηρός, είναι μάταιη και δεν προξενεί κανένα όφελος σ’ εκείνον που προσφέρει τα δώρα, για το λόγο ότι αυτός είναι πονηρός• διότι τα προσφερόμενα αυτά καθ’ εαυτά δεν είναι βδελυκτά στον Θεό, επειδή κάθε κτίσμα του Θεού είναι καλό.

7. Τη δεύτερη όμως προσφορά που γίνεται από αγαθούς άνδρες για τη δόξα του Θεού και των αγίων, για τη σωτηρία της οικουμένης και γενικά για κάθε δίκαιο αίτημα, τίποτε δεν την εμποδίζει να είναι ευπρόσδεκτη. Διότι κανένας μολυσμός δεν αφέθηκε επάνω στα δώρα από τα χέρια εκείνου πού τα πρόσφερε στην αρχή, αλλά μένοντας καθαρά και προσφερόμενα από καθαρούς αγιάζονται και αγιάζουν εκείνους που κοινωνούν. Διότι δεν μπορεί ποτέ να τεθεί ακαθαρσία αμαρτίας σε κανένα από τα άλογα ή τα άψυχα, διότι η αμαρτία είναι νόσημα της προαιρέσεως, και μόνο τα λογικά όντα μπορούν να μολυνθούν από την αμαρτία.

8. Αφού λοιπόν είναι πάντοτε καθαρά τα δώρα που προσφέρονται από τους πονηρούς, γιατί ο νόμος της Εκκλησίας δεν τα δέχεται; Για να ντροπιάσει εκείνους που τα προσφέρουν, για να μάθουν την υπερβολική οργή του Θεού εναντίον τους, αφού Αυτός και τα κτίσματα Του ακόμη, εναντίον των οποίων δεν έχει τίποτε, εξαιτίας τους τα αποστρέφεται και τα μισεί˙ και μαθαίνοντας να φοβηθούν και να διορθώσουν τη ζωή τους. Στα ίδια όμως τα δώρα δεν καταλογίζει καμία κακία. Γι’ αυτό δεν υπάρχει εμπόδιο να γίνονται δεκτά τα δώρα και να αγιάζονται, όταν η δεύτερη προσφορά γίνεται από αγαθούς άνδρες.

9. Άλλα, θα πει κανείς, οι ιερείς που προσφέρουν τα δώρα δεν είναι όλοι αγαθοί, αλλά μερικοί νοσούν από την χειρότερη πονηρία. Έτσι ο λόγος μας καταλήγει στην ίδια απορία. Όταν λοιπόν τύχει και οι δύο προσφέροντες (ο πιστός και ο ιερεύς) να είναι μισητοί στον Θεό, πράγμα που μπορεί να συμβεί, από που εξασφαλίζεται το να είναι τα δώρα ευάρεστα στον Θεό και δεκτά και άγια και αγιαστικά; Από πουθενά. Άλλα τότε θα είναι πράγματι απαράδεκτα, σε κάθε άλλη δε περίπτωση αμφίβολα, επειδή θα υπάρχει αβεβαιότητα για το ποιόν εκείνων που προσφέρουν τα δώρα κι εκείνων που τα ιερουργούν. Διότι, όπως λέγει ο Απόστολος, κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τα του ανθρώπου, εκτός από το πνεύμα που είναι μέσα σ’ αυτόν. Και έτσι θα υπάρχει πολλή απιστία και αμφιβολία γύρω από την τελετή, και πουθενά η βεβαιότητα, και η μετάληψις των μυστηρίων δεν θα φέρει καμιά ωφέλεια στους πιστούς, αφού θα μεταλαμβάνουν χωρίς πίστη.

10. Αυτά θα έλεγε και θα απορούσε όποιος νομίζει ότι ο ιερεύς ο ίδιος είναι ο κύριος της προσφοράς αυτών των δώρων. Αλλά δεν είναι. Εκείνο που ενεργεί κυρίως αυτή την προσφορά είναι η χάρις, η οποία αγιάζει τα δώρα (διότι τούτο είναι η προσφορά των δώρων, ο αγιασμός τους), ο δε ιερουργός κάθε φορά είναι υπηρέτης της χάριτος. Διότι ο ιερεύς δεν προσφέρει τίποτε από τον εαυτό του, ούτε τολμά να πράξει ή να πει κάτι από τη δική του κρίση και σκέψη• αλλά μόνο εκείνα που παρέλαβε από την χάρη, είτε πράγμα είναι, είτε λόγο, είτε έργο, σύμφωνα με τον τρόπο που διατάχθηκε, το κομίζει και το αποδίδει στον Θεό. Και έτσι τα δώρα, προσφερόμενα πάντοτε κατά τρόπο ευάρεστο στον Θεό, κατ’ ανάγκην του είναι πάντοτε ευάρεστα και δεκτά.

11. Τί σημασία έχει αν ο κομιστής είναι ο ίδιος φαύλος; Διότι δεν προσθέτει τίποτε στα δώρα η φαυλότητα εκείνου, ούτε κάνει χειρότερη την προσφορά. Όπως και ένα φάρμακο που κατασκευάστηκε από άνθρωπο αμαθή και τελείως άσχετο με την ιατρική τέχνη δεν εμποδίζεται να προξενεί την υγεία, αρκεί μόνο να κατασκευάστηκε με εντολή και σύμφωνα με όλες τις οδηγίες του γιατρού. Θα είναι λοιπόν το φάρμακο όχι μάταιο εξαιτίας της αμάθειας του κατασκευαστού, αλλά σωτήριο εξαιτίας της τέχνης του γιατρού. Διότι από την αμάθεια του κατασκευαστή δεν πήρε τίποτε, αλλά κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από την τέχνη του γιατρού.

12. Έτσι κι εδώ η θεία χάρη ενεργεί (εργάζεται) το παν. Ο ιερεύς είναι μόνο υπηρέτης που ούτε καν την ιδιότητα να υπηρετεί δεν την έχει από τον εαυτό του. Και τούτο γαρ παρά της χάριτος αυτώ (Διότι και αυτό από τη χάρι τού έρχεται). Πράγματι, αυτό είναι η ιερωσύνη, μία δύναμις υπηρετική (ένα διακόνημα) των ιερών.

Κεφάλαιο 48

Για ποιο λόγο με αυτά τα δώρα τιμούμε και προσκυνούμε τους αγίους

1. Στο ζήτημα αυτό ακολουθεί και το παρακάτω.

2. Αν δηλαδή αυτά τα άγια δώρα αφιερώνονται μεν στον Θεό, αγιάζουν δε εκείνους που έχουν ανάγκη αγιασμού, τότε γιατί πιστεύουμε ότι και τους αγίους και σε όλα τελείους τους τιμούμε με την προσφορά αυτών των δώρων; Και όταν χρειαστούμε κάτι και τους καλέσουμε σε βοήθεια, γιατί υποσχόμαστε να προσφέρουμε σ’ αυτούς τη λειτουργία αυτών των δώρων, σαν να πρόκειται να τα αφιερώσουμε σ’ αυτούς, ή υπέρ αυτών; Για να γίνουν καλύτεροι;

3. Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχει και άλλος τρόπος της προσφοράς αυτών των δώρων, όπως έχω πει προηγουμένως (κεφ. 33). Σύμφωνα με αυτόν τα δώρα αυτά γίνονται και των αγίων, όταν προσφέρονται ως ευχαριστήρια στον Θεό, για τη δόξα με την όποια Αυτός τους δόξασε και για την τελείωση με την οποία τους τελειοποίησε. Τα δώρα αυτά, είναι μεν του Θεού, διότι αφιερώνονται σ’ Αυτόν, είναι και των πιστών, που έχουν ανάγκη από βοήθεια, ως βοηθήματα, είναι όμως και των αγίων, διότι για χάρη τους προσφέρονται στον Θεό.

4. Κάθε τι που δόθηκε για χάρη μου, εγώ το λαμβάνω, οποίος και αν είναι εκείνος που το δέχεται. Τα δώρα που μας δίνονται από οποιονδήποτε, δεν τα λαμβάνουμε όλα μόνο με τα δικά μας χέρια, αλλά και με τα χέρια των φίλων και των συγγενών και γενικά όλων εκείνων στους οποίους ο δωρητής δίνει δώρο για να ευχαριστήσει εμάς. Γι’ αυτό και ο Κύριος, όταν λαμβάνουν οι φτωχοί, λέγει ότι λαμβάνει ο ίδιος, επειδή εκείνοι που δίνουν σ’ αυτούς το κάνουν για χάρη Του. Έτσι και οι άγιοι δέχονται αυτά τα δώρα, διότι για χάρη τους προσφέρονται στον Θεό. Διότι όπως η ελεημοσύνη γίνεται για την αγάπη του Χριστού, έτσι και η προσφορά αυτή γίνεται για την αγάπη των αγίων. Επειδή αγαπούμε πολύ τους αγίους, θεωρούμε τα αγαθά τους σαν δικά μας και χαιρόμαστε μαζί τους για την ευδαιμονία τους, σαν να μετέχουμε κι εμείς των αγαθών. Έτσι με το να χαιρόμαστε για τις δωρεές που χάρισε σ’ αυτούς ο Κύριος, ευχαριστούμε Αυτόν που τις έδωσε και του προσφέρουμε τα ευχαριστήρια δώρα.

5. Δεν είναι όμως μόνο αυτή η αιτία που δέχονται τα δώρα οι άγιοι, ότι δηλαδή αυτά προσφέρονται για την αγάπη τους, αλλά είναι και κάτι άλλο που είναι πολύ γλυκύ κι ευχάριστο σ’ αυτούς• θέλω να πω, ότι χάρη σ’ αυτούς δέχεται ο Θεός ευχαριστίες και δοξάζεται. Όπως δηλαδή το μέγιστο αμάρτημα των πονηρών ανθρώπων είναι που βλασφημείται το όνομα του Θεού εξαιτίας τους, έτσι για τους αγίους μεγάλο και περισπούδαστο κατόρθωμα είναι το να δοξάζεται γι’ αυτούς ο Θεός. Αυτό, και όταν ζούσαν με σώμα ήταν διηνεκής αγώνας τους, και τώρα που πήγαν στον ουρανό είναι έργο αδιάκοπο και τρυφή και κύριο στοιχείο της μακαριότητας τους. Διότι όταν τότε, που τα αγαθά ήταν γι’ αυτούς μόνο αντικείμενο ελπίδων, ζούσαν ευχαριστώντας για όλα τον Θεό και κάνοντας όλα για τη δόξα του θεού, τί πρέπει να σκεπτόμαστε γι’ αυτούς τώρα που η ευγνωμοσύνη τους είναι πολύ μεγαλύτερη καθώς έγιναν ήδη τέλειοι σε κάθε αρετή, τα δε αγαθά δεν τα ελπίζουν πλέον, αλλά γνωρίζουν με την ίδια την πείρα τους την φιλοτιμία του Κυρίου ;

Διότι τώρα βλέπουν τους εαυτούς των τί ήταν και τί έγιναν: από χωματένιοι έγιναν ήλιοι• από άτιμοι δούλοι, υιοί τιμημένοι και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών• από υπόλογοι, δυνατοί να ελευθερώνουν και άλλους από την ευθύνη με την παρρησία που έχουν εμπρός στον Δικαστή. Γι’ αυτό ούτε χορταίνουν ποτέ να υμνούν τον θεό, ούτε νομίζουν ότι αρκούν μόνοι τους να τον ευχαριστούν. Γι’ αυτό επιθυμούν, όλα τα όντα, και άγγελοι και άνθρωποι, να συνεργάζονται μαζί τους στους ύμνους, για να εξοφληθεί πιο κοντά στην αξία του το χρέος τους, η ευχαριστία του Θεού, με το να πολλαπλασιασθεί αυτή με την προσθήκη και άλλων υμνητών.

6. Και μάρτυρες σ’ αυτό είναι οι άγιοι τρεις παίδες μαζί με τον Αζαρία, οι όποιοι νίκησαν τη φωτιά και έλαβαν από τον θεό αυτή τη χάρη. Επειδή δηλαδή έπρεπε να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τον σωτήρα Θεό για την παράδοξη αυτή σωτηρία και να τον υμνήσουν, δεν τους άρεσε να υμνήσουν μόνον αυτοί, ούτε θεώρησαν αρκετή τη δική τους φωνή, αλλά συγκάλεσαν και τους αγγέλους και όλα τα γένη των ανθρώπων, και αυτόν ακόμη τον ουρανό και τον ήλιο και τα άστρα και τη γη και τα όρη και όλα τα άλογα ζώα και τα άψυχα και γενικά όλη την κτίση. Τόσο μεγάλη είναι η επιθυμία των αγίων να υμνείται ο θεός, και όταν ζουν ακόμη με σώμα, και πολύ περισσότερο όταν απαλλαγούν από το σώμα.

7. Επομένως όποιος μνημονεύοντας τους αγίους και την ευδοκίμησή τους και τη μακαριότητα και τη δόξα τους υμνήσει τον Θεό που τους στεφάνωσε, προσφέρει σ’ αυτούς χάρη ανώτερη απ’ όλες τις χάρες• και μάλιστα όταν κάνει την ύμνηση όχι μόνο με λόγια, αλλά και με την προσφορά ευχαριστηρίων δώρων, και δώρων που είναι τόσο πολύ ευπρόσδεκτα στον Θεό και έχουν την ανώτατη αξία γι’ Αυτόν. Τότε πράγματι, όπως ο Σωτήρας δέχεται με ευμένεια αυτά τα δώρα που υπερβαίνουν κάθε νομική λατρεία και σαν ανταπόδοση μας δίνει το σώμα και το αίμα Του, έτσι και οι άγιοι χαίρονται με αυτά τα δώρα περισσότερο από κάθε άλλη τιμή, την οποία νομίζουμε ότι τους προσφέρουμε, και μας δίνουν ολόκληρο τον εαυτό τους για βοήθεια σε ό,τι είναι συμφέρον μας. Διότι σε όλα μιμούνται τον Κύριό τους.

Αναρτήθηκε από amethystos

==================

Ο θεοστυγής Βολταίρος είναι άσπονδος εχθρός του Ιησού Χριστού (Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος)

Κάθε επιστήμη και γενικότερα κάθε λογική κατασκευή, έχει το δικό της ιδιαίτερο γνωστικό υποκείμενο και τις δικές της συστατικές (αξιωματικές) αρχές, ώστε η καθεμιά να αναγνωρίζεται από την ονομασία της ποια είναι. Η Μεταφυσική, επί παραδείγματι, έχει σαν γνωστικό υποκείμενο το ον και σαν αξιωματικές αρχές της τις λογικές και κοσμολογικές ιδιότητες· η Φυσική το φυσικό σώμα και αρχές τα χαρακτηριστικά του σώματος· η Γεωμετρία το συνεχές ποσόν και τους δικούς της ορισμούς και τα αξιώματα και ούτω καθεξής όλες οι άλλες επιστήμες. Έτσι και η θεία Πίστη, έχει ως γνωστικό υποκείμενό της τον Θεό· και σαν αρχές με τις οποίες αποδεικνύεται η ύπαρξή Του, έχει τα θεοπαράδοτα λόγια Του, όπως τα ονομάζει ο μέγας Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Πιο συγκεκριμένα, η Αγία Εκκλησία του Χριστού παρέλαβε και διδάχθηκε να πιστεύει σε Έναν Τρισυπόστατο Θεό, ο Οποίος αναγνωρίζεται και δοξάζεται εν Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι· παρέλαβε δε και έμαθε αυτήν την ιερή Πίστη εξ αποκαλύψεως, δηλαδή από τα παραδεδομένα από τον Ίδιο τον Θεό λόγια, τα οποία διδαχθήκαμε να τα ονομάζουμε θείες Γραφές.

Οι θείες αυτές Γραφές, επειδή έχουν δοθεί εξ αποκαλύψεως και δεν είναι προϊόν της ανθρώπινης μάθησης, είναι υπεράνω κάθε ανθρώπινης κρίσης και δεν επιδέχονται καμμία λογική αντιλογία, όπως συνήθως συμβαίνει να επιδέχονται τα ανθρώπινα συγγράμματα και οι ανθρώπινες διδασκαλίες. Και εκείνος που τις υποβάλλει στην κρίση του πεπερασμένου ανθρωπίνου λογικού και αντιλέγει σ’ αυτές, αυτός ομολογουμένως είναι υιός της απωλείας, ασεβής και όμοιος με τους εθνικούς (αρχαίοι ειδωλολάτρες). Σαν τέτοιος εμφανίστηκε στην εποχή μας ο μιαρότατος ( Μιαρός είναι ο μολυσμένος , εδώ μεταφορικά ο βέβηλος, ο ασεβής ) Βολταίρος.

Η Αγία Γραφή διαιρείται στην Παλαιά και στη Νέα (Καινή) Διαθήκη. Η, κατά μιαν άλλη διαίρεση, από τα βιβλία της άλλα είναι Προφητικά, άλλα Ευαγγελικά και άλλα Αποστολικά. Η Νέα Γραφή (Καινή Διαθήκη) περιέχεται μέσα στην Παλαιά, όπως ο καρπός μέσα στον σπόρο, ή όπως το χρυσάφι μέσα σε ένα κιβώτιο. Ο πρωταρχικός και κύριος σκοπός λοιπόν αυτού του ασεβούς ( του Βολταίρου ) είναι να ανατρέψει το Ευαγγέλιο και να το αποδείξει μύθο και δημιούργημα της φαντασίας. Για τον λόγο αυτόν , επιχειρεί να ανασκευάσει κατ’ αρχάς την Παλαιά Διαθήκη , γιατί η Παλαιά υπήρξε η βάση της Ιουδαϊκής θρησκείας , η δε Ιουδαϊκή θρησκεία προπαρασκευαστικό στάδιο της Χριστιανικής .

Η απαρχή , τα πρώτα δηλαδή βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης , είναι η λεγόμενη Πεντάτευχος ή Πεντάβιβλος του Μωυσή. Τα βιβλία που περιέχονται σ’ αυτήν, ονομαστικά είναι τα εξής: Γένεσις,Έξοδος, Λευϊτικόν, Αριθμοί και Δευτερονόμιον. Τι περιέχει και τι διδάσκει το καθένα από αυτά, δεν είναι του παρόντος να το αναπτύξουμε. Πάντως , κατά την ομόφωνη γνώμη όλων των ιερών Διδασκάλων ( με τον όρο “ ιεροί Διδάσκαλο ι” εννοούνται οι Πατέρες της Εκκλησίας )   αυτά είναι τα αρχαιότερα βιβλία του κόσμου.

Αυτός ο κατάπτυστος ( Βολταίρος ) , αρχίζοντας από αυτό το σημείο την ανασκευή της Παλαιάς Διαθήκης , ισχυρίζεται ότι δεν είναι αυτά , αλλά υπάρχουν άλλα , πολύ αρχαιότερα . Και πού το λέει αυτό ; Σε μία « παγκόσμια Ιστορία » που ο ίδιος συνέγραψε και την ονόμασε « φιλοσοφική Ιστορία ». Η συνέχεια του λόγου τον οδήγησε στην Ιστορία του Εβραϊκού Γένους . Επειδή λοιπόν την Ιστορία αυτήν την περιγράφει ο Μωυσής στην Πεντάτευχο και οι άγιοι Πατέρες ομοφώνως αποφαίνονται ότι αυτά είναι τα αρχαιότερα βιβλία του κόσμου , αυτός ο κατάρατος , θέλοντας να γκρεμίσει το κύρος και τον σεβασμό των προφητικών αυτών βιβλίων , με τελικό σκοπό, όπως είπαμε , να απορρίψει στη συνέχεια τα θεία Ευαγγέλια , προβάλλει τον ισχυρισμό ότι τα χρονικά των Σινών ( της Κίνας , δηλαδή ) είναι αρχαιότερα , καλύτερα τακτοποιημένα και πιο αξιόπιστα . Και προβάλλει τους ισχυρισμούς του με τόση αποκοτιά , που τόλμησε χωρίς καμιά συστολή να επικρίνει και τους σοφούς του Παρισιού , οι οποίοι είχαν αντίθετη άποψη ως προς την αρχαιότητα του Κινεζικού βιβλίου , το οποίο εκείνος υποστήριζε ότι χρησιμοποιούν ως γνήσιο όλα τα δικαστήρια της Κίνας .

Εφόσον λοιπόν, κατά τη γνώμη εκείνου του παρανοϊκού , τα βιβλία των Κινέζων είναι και αρχαιότερα και πιο εύτακτα , συνεπάγεται ότι τα βιβλία του Μωυσή είναι νεότερα , δίχως καμιά τάξη και ψευδή . Και αυτός είναι ο στόχος στον οποίον αποβλέπει , γιατί δεν θέλει να παραδεχθεί και να ομολογήσει ως αληθέστατο ότι εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην , όπως διδάσκει ο Θεόπτης Μωυσής . Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν , προσπάθησε να απορρίψει ο μιαρότατος τα πέντε εκείνα βιβλία του Μωυσή .

Στη συνέχεια συκοφαντεί , λέγοντας ότι η Πεντάτευχος δεν είναι γνήσιο έργο του προφήτη και Θεόπτη Μωυσή , αλλά πρόκειται για συνονθύλευμα που έγινε μετά την αιχμαλωσία της Σαμάρειας , έργο κάποιου ψευδοϊερέα που διόρισε ο ασεβής Ιεροβοάμ από τις τάξεις των λαϊκών. Και υποστηρίζοντας αυτά , ο θεήλατος ( ο καταδιωγμένος από τον Θεό . Μεταφορικά , ο μανιακός ) γκρέμιζε κατά φαντασίαν και την αρχαιότητα και τη θεοπνευστία των Μωσαϊκών βιβλίων. Γιατί, ως λογική συνέπεια των όσων ισχυρίζεται , όλα τα θαύματα και όλες οι προφητείες σχετικά με τον Χριστό , που περιέχονται στα πέντε αυτά βιβλία, είναι όλα φαντασιώσεις και μύθοι εκείνου του ψευδοϊερέα .

Στη συνέχεια, φτάνει στους Προφήτες· και απ’ αυτούς, άλλους τους χαρακτηρίζει ανόητους, άλλους, όπως τον Ιεζεκιήλ, αισχροφάγους, άλλους, όπως τον προφήτη Ηλία, θηριώδεις και άγριους. Και εν ολίγοις δεν άφησε λοιδορία και ύβρη που να μην εκστομίσει εναντίον τους.

Κάποια στιγμή τυπώθηκαν τα αντίθεα βιβλία « της περί την ιστορίαν φιλοσοφίας » αυτού του αθεότατου. Έπεσαν και στα χέρια των Ιουδαίων που κατοικούσαν στη Γερμανία και στη Λειψία. Βλέποντας την περιφρόνηση του έθνους τους και τις φοβερές ύβρεις εναντίον των θείων Προφητών που είχαν γραφτεί, κινούμενοι από ζήλο υπέρ των πατρικών τους παραδόσεων οι λόγιοί τους συνεδρίασαν το έτος 1776, όπως σημειώνει ο αξιύμνητος ιερός Θεοτόκης· και πολλοί από αυτούς είναι αρκετά εκπαιδευμένοι στη θύραθεν σοφία. Συνέταξαν, λοιπόν, μίαν απάντηση και απολογία υπέρ των ιερών Προφητών και έγραψαν στον Βολταίρο κάποιες επιστολές τόσο σοφές , εύστοχες και ευφυείς , και οι οποίες τόσο πολύ άρεσαν στον κόσμο , ώστε τυπώθηκαν τέσσερις φορές σε τρεις τόμους και πάλι είχαν ζήτηση . Διότι , όπως λέει ο κύριος Θεοτόκης , ελέγχουν, στηλιτεύουν και διακωμωδούν με αριστοτεχνικό τρόπο την αμάθεια , τους παραλογισμούς , το ψέμα και τις αντιφάσεις του Βολταίρου και γενικά όλη την αναισχυντία και τη θρασύτητά του.

Εκείνες τις επιστολές των Εβραίων , καθώς και τον τρόπο που μεταχειρίστηκε ο συγγραφέας τους , τον επαίνεσε πολύ ο Γάλλος δον Κλήμης (Γ.Ι. Κλεμάνς, Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος που αντέκρουσε το έργο του Βολταίρου ) λέγοντας ότι επαρκούσαν για να αντικρούσουν απόλυτα αυτόν τον άπιστο και να τον φέρουν στα συγκαλά του . Εκείνος όμως , σαν άλλος Ιούδας , πωρώθηκε και έμεινε αδιόρθωτος και αδιάφορος.

Αυτός ο Κλήμης , όπως τον παρουσιάζει ο ιερός Θεοτόκης και όπως τον αποκαλύπτουν τα ίδια τα συγγράμματά του , υπήρξε σοφότατος άνδρας, έμπειρος στη μελέτη των θείων Γραφών και γνώστης πολλών γλωσσών, της λατινικής, της ελληνικής και της εβραϊκής. Συνέγραψε κι αυτός ανασκευή στις φλυαρίες εκείνου του ασεβέστατου για τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, χαρακτηρίζοντας το πόνημά του υπεράσπιση των ιερών βιβλίων της.

Σημειωτέον ότι ο Βολταίρος δεν έβαλε το δικό του όνομα στο μιαρό του βιβλίο , δηλαδή το « Περί την Ιστορίαν Φιλοσοφία », όπου υπήρχαν και οι βλασφημίες κατά των προφητικών βιβλίων που προαναφέραμε , αλλά τα επέγραψε επ’ ονόματι του αββά Βαζίν και τα έστειλε ως δώρο στην αυτοκράτειρα πασών των Ρωσιών ( Αικατερίνη Β’ ), λέγοντάς της ότι τα έστειλε ο ανηψιός του αββά Βαζίν .

Επειδή λοιπόν στρεφόταν υβριστικά εναντίον των βιβλίων του Μωυσή , διακηρύσσοντας ότι τα χρονικά της Κίνας είναι αρχαιότερα και πιο αξιόπιστα από εκείνα, ο Κλήμης αυτός προχώρησε στην ανασκευή τους . Και, αφού απέδειξε ότι ( ο Βολταίρος ) είναι ψεύτης και αμαθής , εκφράζει την απορία του πώς τόλμησε να προσφέρει τέτοιου είδους δώρο στη μεγάλη εκείνη αυτοκράτειρα.

Σύμφωνα με όσα είπαμε μέχρι τώρα , ας εξάγουμε κι εμείς ένα πολύ χρήσιμο συμπέρασμα : τα ασεβέστατα εκείνα συγγράμματα ( του Βολταίρου ) ανασκευάστηκαν σοφότατα και σαφέστατα και αποδείχθηκε η αρχαιότητα και γνησιότητα των βιβλίων του Μωυσή και στη συνέχεια και ο ίδιος αποδείχθηκε αμαθέστατος και αδιάντροπος , όχι μόνον από τον Γάλλο Κλήμη , αλλά ακόμα και από τους Εβραίους , που θριάμβευσαν εναντίον του με τις σοφότατες επιστολές που του έστειλαν , αποδεικνύοντάς τον συκοφάντη, αλαζόνα , υβριστή και ψεύτη και επιπλέον και αμαθή. Αναρωτιέμαι λοιπόν , προς τι αυτή η ορμή , η ασυγκράτητη ροπή των δικών μας νέων προς τις ασεβέστατες πεποιθήσεις του , ώστε να γίνονται προσήλυτοι , όπως τους αποκαλεί ο Κλήμης , σ’ έναν τέτοιον παράφρονα ;

Αναλογιστείτε , λοιπόν, αδελφοί Χριστιανοί , την αδιαντροπιά και τη μανία αυτού του ασεβέστατου εναντίον του Θεού και της Αλήθειας . Εξέδωσε λοιπόν ο σοφότατος Κλήμης την ανασκευή των ασεβέστατων βλασφημιών του Βολταίρου , τα βιβλία κυκλοφόρησαν στο κοινό και τα είδε κι εκείνος ( ο Βολταίρος ) και τα διάβασε . Και, απ’ ό,τι φαίνεται , μη έχοντας τι να αντιτάξει σε τέτοιους σοφούς και αναντίρρητους ελέγχους , ούτε πώς να υπερασπιστεί τις βλασφημίες και τις ψευδολογίες του, αναγκάστηκε να σωπάσει . Αν, βέβαια, εύρισκε τα επιχειρήματα του Κλήμη σαθρά και αναληθή , δεν επρόκειτο να σωπάσει , αλλά θα έγραφε τον αντίλογο , υπερασπίζοντας με όλες του τις δυνάμεις τις απόψεις του και, τρόπον τινά, θα πανηγύριζε τη νίκη του , αποδεικνύοντας τον Κλήμη αμαθή και συκοφάντη , όπως είχε αποδείξει ο Κλήμης εκείνον , καθώς είπαμε πρωτύτερα . Αφού όμως δεν φάνηκε να γράψει ή να πει ούτε γρυ, κατά το κοινώς λεγόμενο , για να υπερασπιστεί τα ανασκευασμένα συγγράμματά του , δεν είναι ολοφάνερο ότι η σιωπή του αυτή επιβεβαίωσε όσα έγραψαν εναντίον του, τόσο ο Κλήμης όσο και οι Εβραίοι ;

Αλλά ποιος να μη θαυμάσει και να μην απορήσει με τη δίχως όρια αναισχυντία του ; Ποιος να μην εκπλαγεί , ποιος να μην φρίξει με το μέγεθος της κακίας που έδειξε εναντίον του Ιησού Χριστού αυτός ο μιαρότατος και αθεώτατος ; Για δέκα χρόνια από τότε που ο σοφός Κλήμης τον αντέκρουσε μ’ εκείνη τη θαυμάσια ανασκευή , εκείνος σώπασε και δεν εναντιώθηκε ούτε με μία λέξη . Πέρασαν λοιπόν πάνω από δέκα χρόνια , και εξέδωσε ένα βιβλίο που όχι μόνον απολογία για τις προηγούμενες βλασφημίες του δεν ήταν, αλλά αντίθετα , αποτελούσε ανασκευή και αναίρεση όλης της Αγίας Γραφής , Παλαιάς και Καινής Διαθήκης · ένα σύγγραμμα που ποτέ στον κόσμο δεν εμφανίστηκε άλλο , ασεβέστερο απ’ αυτό . Και αυτό το σύγγραμμα , ο ασεβέστερος από όλους τους ασεβείς , δεν το ονόμασε , όπως θα του ταίριαζε , αναίρεση όλων των θείων Γραφών , αλλά το τιτλοφόρησε με το σεβάσμιο όνομα « τελευταία διερμηνευθείσα Διαθήκη ».

Γιατί όμως έδωσε αυτόν τον τίτλο στο βιβλίο ; Επειδή την πρώτη ερμηνεία, τη μετάφραση, δηλαδή , της Παλαιός Διαθήκης , την έκαναν οι Εβδομήκοντα , με προσταγή και προτροπή του βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίου του Φιλαδέλφου . Μετά απ’ αυτούς , πολλοί άλλοι κατά καιρούς μετέφρασαν το ίδιο κείμενο τη ς Παλαιάς Διαθήκης , όπως ο Ακύλας , ο Σύμμαχος , ο Θεοδοτίων και άλλοι , επώνυμοι και ανώνυμοι . Αυτός ο παμμίαρος , λοιπόν , ονόμασε το θεομίσητο έργο του τελευταία ερμηνεία , όχι μόνο της Παλαιάς , αλλά και της Καινής .

Η ερμηνεία αυτή του Βολταίρου , στην πραγματικότητα δεν είναι παρά διαφθορά και διαστρέβλωση και ανατροπή των θείων Γραφών . Όταν το αθεώτατο αυτό σύγγραμμα είδε το φως της δημοσιότητας , ο σοφότατος Κλήμης απόρησε πώς , ενώ στο διάστημα τόσων ετών από τότε που τον είχε αντικρούσει δεν εμφανίστηκε καθόλου για να υπερασπίσει τις βλάσφημες θέσεις του , τόλμησε κατόπιν να εκδώσει άλλο σύγγραμμα εναντίον του Θεού και της Αλήθειας , με αυτόν τον επίπλαστο τίτλο. Ανέλαβε λοιπόν αυτός ο ενάρετος Κλήμης και αυτόν τον αγώνα και ανασκεύασε και αυτό το σύγγραμμα με κάθε δυνατή τελειότητα, αποδεικνύοντας και αυτήν τη φορά τον Βολταίρο ψεύτη , συκοφάντη , απατεώνα και αμαθή.

Αυτό το βιβλίο το μετέφρασε από τα γαλλικά στη γλώσσα μας ο ιερός Νικηφόρος Θεοτόκης , ο οποίος προσέθεσε σε αυτό και πολλές αξιόλογες δικές του σημειώσεις , που προστέθηκαν όλες στο τέλος του βιβλίου , που εκδόθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας το έτος 1794 . Στα προλεγόμενα του ιερού ανδρός προς τους αναγνώστες , προτάσσεται ένας έπαινος καθ’ όλα δίκαιος και αληθινός για τον σοφό εκείνον συγγραφέα ( δον Κλήμη ). Έπειτα εξηγεί με πόσους και ποιους τρόπους εκείνος ο άπιστος ( ο Βολταίρος ) εξαπατά και ελκύει προς την ασέβεια τους αναγνώστες του .

Σε έναν λεπτομερή πίνακα του βιβλίου, ο ευσεβής αναγνώστης μπορεί να δει όλα τα σφάλματα και όλα τα άτοπα που λέει ο Βολταίρος, που απαριθμούνται σε τέσσερα φύλλα , αρχίζοντας από την 33η σελίδα, στην υποσημείωση υπ’ αριθμόν 313 της σελίδας 596 του βιβλίου του . Παραθέτει ακόμα ο μακαριστός και τα λόγια της αφιέρωσης που έκανε ο κατάπτυστος εκείνος προς τη βασίλισσα ( Μ. Αικατερίνη ) στα προηγούμενα βιβλία του, στα οποία περιέχονταν οι βλασφημίες του εναντίον της Παλαιάς Διαθήκης . Επί λέξει, γράφει τα εξής:

« Το σύγγραμμα του Βολταίρου περί την φιλοσοφίαν της Ιστορίας, ψευδεπίγραφο επ’ ονόματι του αββά Βαζίν, κατά το έτος 1765, ο ανηψιός, δήθεν, του συγγραφέα , τόλμησε να το αφιερώσει με αυτά τα λόγια : προς την Υψηλοτάτη Πριγκίπισσα και αυτοκρατόρισσα πασών των Ρωσιών , προστάτιδα των Τεχνών και των Επιστημών , επάξια για το λεπτό της πνεύμα , με το οποίο ελέγχει τα αρχαία έθνη , και η οποία είναι το ίδιο άξια να διοικεί με βαθειά ταπείνωση , αφιερώνει το παρόν ο ανηψιός του συγγραφέα » και η αφιέρωση έτυχε και της ανάλογης υποδοχής .

Ο θαυμάσιος αυτός Κλήμης , παραπονείται διότι η βασιλική εξουσία της Γαλλίας δεν καταδίκασε στην πυρά αυτά τα ασεβή βιβλία , με συνέπεια να κερδίσει πολλούς οπαδούς αυτός ο τρισκατάρατος . Και η καθολική Εκκλησία παραπονείται έντονα , διότι η μεγάλη εκείνη Κυρία ( Μ. Αικατερίνη ), όταν τα παρέλαβε και είδε ότι έβριζαν και ανέτρεπαν τα θεμέλια της Πίστης , δεν τα καταδίκασε , όπως θα έπρεπε , ούτε στηλίτευσε με βασιλικές επιστολές τα κείμενα και τον συγγραφέα τους , αφού, κατά τη θεία Γραφή , ενώπιον του Θεού είναι εξ ίσου μισητά και ο ασεβής και η ασέβειά του . Αντιθέτως , τα δέχθηκε με ευμένεια , ενώ τον ψευτο-Βαζίν που τα έστειλε, τον αξίωσε αυτοκρατορικής υποδοχής και τον αντάμειψε με πολλές χιλιάδες τάληρα .

Είμαι πεπεισμένος και τό λέω με κάθε βεβαιότητα , ότι αν εκείνη η μεγάλη αυγούστα με ένα βασιλικό της διάταγμα και η παρ’ αυτήν Ιερά Σύνοδος με μίαν Εκκλησιαστική εγκύκλιο φανέρωναν και καταστηλίτευαν τον Βολταίρο δημόσια , ως ασεβή και εχθρό της θείας, αγίας και αμώμητης Πίστης των Χριστιανών, υποστηρίζω με βεβαιότητα ότι θα καταντροπιαζόταν και τέλος πάντων θα μαζευόταν κάπως , και οι πιο απλοί δεν θα τον ακολουθούσαν στην απώλεια. Τώρα όμως, εφ’ όσον ό,τι επαινείται και επιβραβεύεται , αυξάνει και εξαπλώνεται , όπως λέει η παλιά σοφία, αφού αυτός ο παμμίαρος είδε τον εαυτό του να τιμάται από την αυτοκρατορική δεξιά , τόλμησε ο άθλιος να εμέσει και αυτό το τελευταίο ξέρασμα , το άξιο του Άδη . Εφ’ όσον φανερά και χωρίς καμιά ντροπή λέει εκεί ότι ο Χριστός δεν αναστήθηκε, αλλά οι σύντροφοί Του (έτσι περιφρονητικά αποκαλεί τους μαθητές του Χριστού) διέδωσαν ότι ο Θεός Τον ανέστησε. Ιδού τα ασεβέστατα λόγια του επί λέξει:

« Αυτό μόνο μας φαίνεται πιθανόν , ότι ο Ιησούς απέκτησε συντρόφους , αλλά ενοχλούσε τους Φαρισαίους και τους Ιερείς και εν τέλει ηττήθηκε από τους εχθρούς Του , που Τον οδήγησαν στον θάνατο . Οι σύντροφοί Του , όμως, διεκδικώντας Τον , κήρυσσαν παντού ότι ο Θεός Τον ανέστησε » .

Και σε ποιαν χρονική περίοδο εξέμεσε αυτήν την ασέβεια ; ύστερα από δεκαοκτώ αιώνες, όταν ολόκληρη η οικουμένη έχει σαν δόγμα κραταιότατο , στερεότατο , αναμφίβολο και εντελώς αναμφισβήτητο την εκ νεκρών Ανάσταση του Ιησού Χριστού.

Εκείνο όμως που δεν έκανε η ευσεβεστάτη ( Μ. Αικατερίνη ) και επικεφαλής ευσεβεστάτου Γένους ( όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης , ο Άγιος εννοεί ότι η “ ευσεβέστατη ” ήταν η ηγέτις του ομοδόξου Ρωσικού Γένους , το οποίο και αποκαλεί ευσεβέστατο ), ο σοφός Κλήμης το έκανε όσο του ήταν δυνατόν και μαζί με αυτόν ο ευσεβέστατος και σοφότατος Ιεράρχης Νικηφόρος Θεοτόκης και πάντων έσχατος και εγώ .

Συνιστώ δε σε όλους όσους θέλουν και επιθυμούν την αιώνια ζωή και « ημέρας ιδείν αγαθάς », να μελετήσουν το σοφότατο αυτό βιβλίο ( εννοεί την Ανασκευή της Διαθήκης, του Γ.Ι. Κλεμάνς και του Νικηφόρου Θεοτόκη ) για να μάθουν πόσο βρωμερός , πόσο λυσσασμένο σκυλί είναι αυτός ο Βολταίρος . Ο προφήτης Δαβίδ ονομάζει λυχνάρι και φως τον Νόμο του Θεού , αλλά εγώ , και το βιβλίο αυτό , την ανασκευή του απαίσιου Βολταιρικού συγγράμματος , το ονομάζω φως. Διότι , όπως το φως από τη φύση του απομακρύνει το σκοτάδι , έτσι και το βιβλίο αυτό σκορπίζει και διώχνει το σκοτάδι και την αχλύ των διαστρεβλώσεων , των ( εσκεμμένων ) παρερμηνειών και των βλασφημιών που σαν σκοτάδι προκάλεσε στις θείες Γραφές ο πιο άθεος από όλους τους άθεους . Και, εξ αντιθέτου , αποδεικνύει καθαρή , ακέραιη και απαστράπτουσα την αλήθεια της αγιότητας και θεοπνευστίας της ( της Γραφής )…

(Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο “Αλεξίκακον Φάρμακον” των εκδόσεων “Γρηγόρη”)

==================

Οι οπαδοί του Βολταιρισμού είναι αξιοθρήνητοι (Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος)

Είναι να απορεί κανείς για τις κρίσεις που κάνουν πολλοί αναφορικά με το πιο ακριβό και πολύτιμο πράγμα που έχουν και από το οποίο πολυτιμότερο και πιο ανεκτίμητο ούτε υπάρχει, ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει· και αυτό είναι η ψυχή, η λογική και αθάνατη. Η ψυχή, για την οποίαν ο Θεός έκανε τόσα, που κανένας λόγος ανθρώπινος δεν μπορεί να περιγράψει.Είναι αρκετό να πει κανείς ότι για αυτήν την ψυχή ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο Θεό. Είναι, λοιπόν, πράγματι άξιο απορίας το γεγονός ο άνθρωπος να δείχνει τόση λίγη φροντίδα για την επιμέλεια αυτής της λογικής ψυχής, για την οποία δεν είναι άξιο αντάλλαγμα ο κόσμος ολόκληρος , κατά τον Δεσποτικό λόγο. Απεναντίας μάλιστα , την περιφρονεί , την προδίδει , την ανταλλάσσει με τις πιο χυδαίες και αισχρές ηδονές , κάτι που δεν κάνει για κανένα από τα επίγεια αγαθά.

Το ασήμι, το χρυσάφι, τους πολύτιμους λίθους, τα λεγόμενα «τζεβαερικά» (θησαυρούς) φροντίζουν να τα φυλάσσουν μέσα σε ασφαλή θησαυροφυλάκια, ακόμα και σιδερένια και αν συμβεί να κλαπούν ή να υποστούν κάποια ζημιά – οι ιδιοκτήτες τους- αγανακτούν, οργίζονται , ξεσηκώνουν τα πάντα, τρέχουν στα δικαστήρια και κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να επανακτήσουν τα απολεσθέντα , μολονότι είναι πράγματα μάταια , προσωρινά και ευτελή. Την ψυχή όμως, που δεν συγκρίνεται με κανένα πράγμα του κόσμου τούτου , ούτε και ο κόσμος ολόκληρος · « τι γαρ δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού ; » (Ματθ. ΙΣΤ’, 26) , αυτήν την ψυχή λοιπόν, για την οποία πέθανε ο Υιός του Θεού , αυτοί οι ταλαίπωροι την παραδίνουν στην αιώνια απώλεια με τη δική τους θέληση και προαίρεση , για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις της σάρκας. Για να απολαύσουν τις κακές τους επιθυμίες ! Τι αφροσύνη ! Τι ψυχόλεθρη ανταλλαγή !

Διότι, για ποιον άλλο λόγο και για ποιον σκοπό πλήθη ολόκληρα τρέχουν σαν τα άλογα ζώα πίσω από τον άθεο Βολταίρο ; Ασφαλώς όχι για κάποιον άλλο λόγο , παρά γιατί έκεινος ο θεοκατάρατος διώχνει τον φόβο της Μελλούσης Κρίσεως , κηρύττοντας ότι δεν πρόκειται να υπάρξει ανάσταση νεκρών. Είναι όμως δυνατόν, ανόητοι άνθρωποι, να ψεύδονται και να μην ξέρουν τι λένε οι Προφήτες, τα Ευαγγέλια, οι Απόστολοι και οι θείοι Διδάσκαλοι των περάτων της οικουμένης , για να μην τους αναφέρω ονομαστικά έναν-έναν , πράγμα αδύνατον· και γιατί να μην πω και για τα εκατομμύρια των Μαρτύρων και τα πλήθη των θεοφόρων Ασκητών ; \

Είναι δυνατόν να πλανήθηκαν όλοι αυτοί οι ουράνιοι νόες, οι οποίοι, άλλοι κήρυξαν και άλλοι πίστεψαν ότι υπάρχει και κοινή Ανάσταση των νεκρών και κρίση όλων και ανταπόδοση των πεπραγμένων, και μόνον έναν νεωτεριστή, ένα βέβηλο, ασελγέστατο και κατάπτυστο ανθρωπάριο κρίνεται αξιόπιστο όταν λέει το ακριβώς αντίθετο και θεωρεί ανόητους όσους πιστεύουν ότι υπάρχει ανάσταση και κρίση και ανταπόδοση μετά τον θάνατο;

Όχι, λέει, νέοι μου, τίποτε δεν υπάρχει μετά. Λοιπόν, φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν. Και θεωρείται αληθινή η μαρτυρία ενός, ή δύο, ή τριών διεφθαρμένων· και η μαρτυρία πλήθους αναρίθμητου και μάλιστα ανθρώπων σοφοτάτων και αγιοτάτων να θεωρείται ψευδής και να απορρίπτεται ; Ποιο κριτήριο προβαίνει σε τέτοιου είδους κρίση ; Ασφαλώς κανένα. Αλλά, όπως λέει ένας αρχαίος σοφός , τα σύννεφα σκοτίζουν το φως του ήλιου και τα πάθη της σάρκας , της γαστρός και των υπογαστρίων ηδονών, σκοτίζουν τον λογισμό , αιχμαλωτίζουν τον ορθό λογισμό και τον κάνουν να κρίνει ως καλά εκείνα που έχουν κριθεί από όλους τους αγίους και σοφούς άνδρες ως βλαβερά και επιζήμια για την ψυχή και για το σώμα .

Έτσι , πρώτη τους κίνηση είναι η αδιαφορία προς τα έθιμα της Εκκλησίας . Δεν υπάρχει , λένε , νόμος για τις τροφές (Νηστεία) . Ο Θεός δεν εξετάζει τι έφαγες , αλλά τι έκανες. Και επομένως , σαν να κατορθώσαμε πλέον όλες τις αρετές , με όλο το θάρρος , ή μάλλον το θράσος , για να το πω καλύτερα , με όλη την αναισχυντία , σαν να ήταν δικαιότεροι από τον Αριστείδη και σωφρονέστεροι από τον πάγκαλο Ιωσήφ , πραότεροι από τον Μωυσή , πιο φιλόθεοι κι από τον Αβραάμ και ευσπλαχνικότεροι κι από τον Τωβίτ , έτσι, με θάρρος και παρρησία , άφοβα και χωρίς την παραμικρή συστολή , επιδίδονται στην παράβαση των διατεταγμένων από την Εκκλησία του Χριστού νηστειών . Όχι από κάποια εύλογη αιτία , αλλά μόνον επειδή διδάσκονται από τον Βολταίρο ότι αυτά είναι δεισιδαιμονίες και τους αρέσει αυτή η « ελευθερία της συνειδήσεως », για να υπηρετούν την κοιλιά τους , Θεόν την κοιλίαν ηγούμενοι . Ων ο θεός η κοιλία, κατά τον Απόστολο , και η δόξα αυτών εν τη αισχύνη αυτών (Φιλιπ. Γ’, 19).

Σύνετε δη άφρονες εν τω λαώ , και μωροί ποτέ φρονήσατε (Ψαλμ. 93, 8) ! Προς εσάς , τους νέους απευθύνομαι με το στόμα του Δαβίδ , σε σας που ακόμα συναισθάνεστε και δεν στερεωθήκατε στην ασέβεια . Γιατί , όπως λέει ο Σολομώντας , « όταν έλθη ο ασεβής εις βάθος κακών , καταφρονεί » (Παροιμ. ΙΗ’, 3) . Γίνεται δηλαδή αναίσθητος, περιφρονεί και Προφήτες και Αποστόλους και Ευαγγέλια.

Εσείς λοιπόν , που σας λογαριάζω ότι δεν φθάσατε ακόμα στα βάθη της κακίας και η συνείδησή σας συνεχίζει να σας μιλά και συναισθάνεστε , ακούστε τι λέει το Πνεύμα το Άγιο , ο αληθινός Θεός : « Φύλασσε υιέ νόμους πατρός σου και μη απώση θεσμούς μητρός σου » (Παροιμ. ΣΤ’, 20).

Δεν είναι βέβαια δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι Πατέρα το Πνεύμα το Άγιο ονομάζει τον Θεό , τον κοινό Πατέρα όλων , και νόμους τις Εντολές που έδωσε στον κόσμο , παλαιότερα με τον Μωυσή και κατόπιν με τα Ευαγγέλια. Προστάζει λοιπόν το Άγιο Πνεύμα όχι μόνον τους νόμους του Πατέρα να τηρούμε και να μην τους παραβαίνουμε, αλλά να μην αθετούμε και τους θεσμούς της Μητέρας μας· και Μητέρα εννοεί την Εκκλησία , που ίσως αυτό δεν είναι εύκολο στον καθένα να το καταλάβει . Και με τον όρο Εκκλησία δεν εννοούμε τους τοίχους και τα στασίδια , αλλά το σύνολο και το άθροισμα των πιστών σε όλη την οικουμένη , όπως ομολογούμε και στο Σύμβολο της Πίστεως , ότι πιστεύουμε « εις Μίαν , Αγίαν , Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν ». Αυτήν οι άγιοι Απόστολοι την ονομάζουν Νύμφη του Νυμφίου Χριστού και Σώμα της Κεφαλής και Μητέρα για μας τους πιστούς . Και η Εκκλησία εκπροσωπείται από την Οικουμενική Σύνοδο . Και τα θεσπίσματα και δόγματά της ( της Οικουμενικής Συνόδου ), το Άγιο Πνεύμα τα ονομάζει θεσμούς , δηλαδή νόμους , τους οποίους συνηθίζεται να τους αποκαλούμε Κανόνες .

Όποιος λοιπόν θέλει να έχει και να αναγνωρίζει την Εκκλησία ως Μητέρα του, πρέπει να τηρεί τα θεσπίσματά Της, καθώς και τους νόμους του Νυμφίου της Εκκλησίας, δηλαδή του Πατέρα μας : « Φύλασσε υιέ νόμους πατρός σου και μη απώση θεσμούς μητρός σου ». Αυτό σε προστάζει το Άγιο Πνεύμα· υιέ φύλασσε και τους θεσμούς της Μητρός σου, δηλαδή τα θεσπίσματα και τους κανόνες της Εκκλησίας, όπως τηρείς τους νόμους του Ευαγγελίου.

Τα θεσπίσματα της Εκκλησίας είναι πολλά και διάφορα και μεταξύ των άλλων είναι και οι Κανόνες που αφορούν στη Νηστεία. Ο γνήσιος και καλός γιος, όπως προσέχει και δεν θέλει να πικράνει τον πατέρα του, το ίδιο αποφεύγει να μη λυπήσει και τη μητέρα του, γιατί το ένα κινεί σε οργή και το άλλο και ο πατέρας τιμωρεί και παιδαγωγεί για την προσβολή που γίνεται στη μητέρα.

Γιε -της Εκκλησίας-, Ορθόδοξε και θεοσεβή Χριστιανέ, μην ακούς τον Βολταίρο, τον ασεβέστατο εχθρό του Θεού. Το Πνεύμα το Άγιο να ακούς , το Οποίο σου λέει « Υιέ φύλασσε νόμους πατρός σου και μη απώση θεσμούς μητρός σου ». Αν δεν ήξερες ως τώρα τι πράγμα είναι ο Βολταίρος , ιδού που μέχρι τώρα είπαμε αρκετά γι’ αυτόν . Ωστόσο , για να καταλάβει ακόμη καλύτερα , και να τον μισείς ως εχθρό της ψυχής σου [1] στην Ανασκευή του σοφότατου Κλήμη , που είπαμε παραπάνω , εκεί θα πάρεις αρκετές πληροφορίες και από τον Κλήμη και από τον δικό μας , τον ευσεβέστατο ιερό Θεοτόκη σε πολλά σημεία του βιβλίου αυτού ( της Ανασκευής ). Ιδιαίτερα μάλιστα στον λεπτό πίνακα [2] θα βρεις αναλυτικά και κατά λέξη τα ίδια τα λόγια του Βολταίρου , στα οποία φαίνεται όλη η δολιότητα και η πονηρία του και η διαστρέβλωση , η συκοφαντία και η ξεδιάντροπη παραφθορά των Θείων Γραφών, καθώς και η αναίρεσή τους ( από τον Νικηφόρο Θεοτόκη ).

Για να το πούμε απλά, κανένας από τους καλούμενους Χριστιανούς δεν στάθηκε μεγαλύτερος εχθρός των ιερών βιβλίων της θρησκείας του, όσο αυτός ο παμμίαρος (Βολταίρος) . Υπήρξαν ασφαλώς και άλλοι πολέμιοι της Αγίας Γραφής , αλλά όχι Χριστιανοί . Ήταν εθνικοί , ειδωλολάτρες , όπως ο Κέλσος , ο Πορφύριος από την Τύρο και άλλοι . Εκείνοι όμως είχαν λόγο να πολεμήσουν το Ευαγγέλιο , γιατί ανέτρεπε την εθνική θρησκεία , όπως και όλη η Αγία Γραφή άλλωστε . Τη θρησκεία αυτή πρέσβευαν εκείνοι , δηλαδή την πολυθεΐα και την ειδωλολατρία και τη στήριζαν όχι μόνο με λόγους και συγγράμματα , αλλά και με διωγμούς και αίματα – κατά των Χριστιανών. Αυτός όμως ο επάρατος γεννήθηκε Χριστιανός και από την παιδική του ηλικία μόνον τον Έναν Τρισυπόστατο Θεό διδάχθηκε . Δεν είχε επομένως κανένα λόγο να στρέφεται εναντίον του Χριστιανισμού και να αναιρεί τα ιερά του βιβλία , παρά μόνον το μεγάλο μίσος του κατά του Ιησού Χριστού , σαν να του είχε κάνει τα μεγαλύτερα κακά .

Αδελφέ Χριστιανέ , το αντέχει η καρδιά σου , η ψυχή σου , η συνείδησή σου να διώξεις τον Αγαθό , τον Φιλάνθρωπο , τον γλυκύτατο Σωτήρα σου , τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Οποίον κηρύττουν οι Προφήτες , οι Απόστολοι , οι Μάρτυρες , οι Όσιοι , οι Ιεράρχες και να προσκολληθείς σε έναν βλάσφημο που μεγαλύτερός του δεν υπήρξε ακόμα στον κόσμο , έναν βρωμερότατο και μοχθηρότατο εχθρό του Χριστού , και να οδηγηθείς μαζί του στην αιώνια απώλεια ;

______________

[1] Σε πολλά σημεία του βιβλίου , όπως και στη « Χριστιανική Απολογία », ο αναγνώστης θα πρόσεξε, ασφαλώς, ότι ο ιερός Διδάσκαλος του Γένους καταφέρεται εναντίον του Βολταίρου με χαρακτηρισμούς ιδιαιτέρως οξείς, θέλοντας μάλιστα να προφυλάξει τους απλούστερους από συναναστροφές με φορείς των ιδεών του Β. που θα τους οδηγούσαν στην αθεΐα. Είναι εμφανές ωστόσο από αυτή του τη διευκρίνιση, ότι ο Άγιος καλεί να μισούν τις ιδέες του Βολταίρου, όχι το πρόσωπο : « να τον μισείς ως εχθρό και πολέμιο της ψυχής σου », προτρέπει , να μισείς δηλαδή και να αποφεύγεις τις ιδέες του , που οδηγούν στην απώλεια την ψυχή .

[2] Ο Νικηφόρος Θεοτόκης στη μετάφρασή του, παραθέτει έναν λεπτομερή πίνακα στον οποίον αποτυπώνονται όλα τα σφάλματα και οι αντιφάσεις του Βολταίρου, που απαριθμούνται σε τέσσερα φύλλα.

(Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο “Αλεξίκακον Φάρμακον” των εκδόσεων “Γρηγόρη”)

===================

Βιογραφία

Ο Όσιος Αθανάσιος ο Πάριος (το πραγματικό του επώνυμο ήταν Τούλιος αλλά από την πολλή αγάπη του προς τη γενέτειρα του, το αντικατέστησε με το Πάριος) ήταν ένας επιφανής θεολόγος και μέγας διδάσκαλος του Γένους, από τους πολυγραφότερους και σπουδαιότερους συγγραφείς της εποχής του. Γεννήθηκε στο Κώστο της Πάρου το 1722 μ.Χ. Ο πατέρας του Απόστολος καταγόταν από την Καταβατή Σίφνου, που και σήμερα ζουν εκεί Τούλιοι η Τόληδες. Η μητέρα του ήταν Παριανή, από το αρχοντικό γένος Δαμία.

Την πρώτη του παιδεία την έλαβε στη γενέτειρα του και συνέχισε, το 1745 μ.Χ., στη Σμύρνη κοντά στον Ιερόθεο Δενδρινό και τον Ιατροφιλόσοφο Χριστόδουλο. Το 1752 μ.Χ. αναχώρησε για το Άγιο Όρος και γράφτηκε στην περιώνυμη Αθωνιάδα Σχολή, που διηύθυνε ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης και αργότερα ο Ευγένιος Βούλγαρης. Μαθήματα άκουσε αργότερα στην Κέρκυρα και από τον Νικηφόρο Θεοτόκη. Με παράκληση του Παν. Παλαμά ήλθε στο Μεσολόγγι αλλά μετακλήθηκε στη Θεσσαλονίκη για να διδάξει (1767 – 1770 μ.Χ.). Από την Αθωνιάδα Σχολή, όπου κλήθηκε για να διδάξει, αναγκάστηκε να αποχωρήσει εξαιτίας της αναμίξεως του στις έριδες των Κολλυβάδων. Έφτασε στη Θεσσαλονίκη και ανέλαβε τη διεύθυνση της εκεί Σχολής μέχρι το 1786 μ.Χ. Επιθυμώντας να επιστρέψει στην Πάρο, αναχώρησε στα τέλη του 1786 μ.Χ. από τη Θεσσαλονίκη, αλλά τελικά βρέθηκε στη Χίο.

Διευθυντής της Σχολής της Χίου κατόρθωσε να τη διευρύνει και να την οδηγήσει σε μεγάλη ακμή (1788 – 1811 μ.Χ.). Σε ηλικία 90 περίπου χρόνων αποσύρθηκε στο μονίδριο του Αγίου Γεωργίου Ρευστών, όπου πέθανε στις 24 Ιουνίου 1813 μ.Χ. Στην επιτύμβια πλάκα ο συνασκητής του Όσιος Νικηφόρος (βλέπε 1 Μαΐου) έγραψε:

«Η πολύκροτος Αθανασίου φήμη
Η περικλεής και πανένδοτος μνήμη
Πάντων τοις ωσίν ενηχεί θαυμασίως
Και εις έπαινον πάντας κινεί αξίως….».

Στον ίδιο τάφο ετάφη αργότερα ο Όσιος Νικηφόρος. Τα οστά του οσίου Αθανασίου μεταφέρθηκαν στο οστεοφυλάκειο του εκεί ναϋδρίου, αλλά αποτεφρώθηκαν κατά τον εμπρησμό του 1822 μ.Χ.

Η Αγιοκατάταξη του Αγίου Αθανασίου έγινε το 1995 μ.Χ. Ακολουθία προς τιμήν του αγίου έγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Ο Αθανάσιος ανήκει στη μεγάλη χορεία των διδασκάλων του Γένους που με όλη τους τη δύναμη εργάστηκαν ακαταπόνητα για τη μόρφωση του. Πρέπει όμως να σημειωθεί εδώ ότι ο Πάριος διδάσκαλος ήταν πολέμιος των νέων ιδεών του Διαφωτισμού και της Γαλλικής επαναστάσεως, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να ξεσηκώσει τη σφοδρότατη διαμαρτυρία του Αδαμάντιου Κοραή.

Το συγγραφικό έργο του καλύπτει ευρύτατο χώρο της θεολογικής και της θύραθεν επιστήμης. Τα έργα του, εκδομένα και ανέκδοτα, θα μπορούσαν να καταταγούν στις παρακάτω γενικές κατηγορίες: Απολογητικά, Δογματοκανονικά, Λειτουργικά, Παιδαγωγικά, Βιογραφικά, Ποιητικά, Ομιλίες – λόγοι, Επιστολές.

https://www.saint.gr/625/saint.aspx

====================

Ομιλία ΚΕ’ εκφωνηθείσα την Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

(Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38· ιθ΄ 27-30)

“Θαυμαστὸς ὄντως ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ”.

Εἶναι στ’ ἀλήθεια θαυμαστὸς ὁ Θεὸς στὰ ἔργα τῶν ἁγίων του. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ του τοὺς ὑπεράνθρωπους ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πῶς μὲ τὴν ἀσθενικὴ σάρκα τους ντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὸ κακό, πῶς δὲν εἶχαν  συναίσθηση τῶν πόνων καὶ τῶν τραυμάτων καθὼς ἔρριχναν τὸ σῶμα τους σὲ ἀγῶνα μὲ τὴ φωτιά, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὰ διάφορα εἴδη θανατηφόρων βασανιστηρίων, ἀντιπαλεύοντας μὲ τὴν ὑπομονή. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ ὅτι κομμάτιαζαν τὶς σάρκες τους, κι ἔσπαζαν τὶς κλειδώσεις τους, καὶ τσάκιζαν τὰ κόκκαλά τους, αὐτοὶ ὅμως φύλαγαν ἀκέραια, κι ἀπείραχτη κι ἀσάλευτη τὴ πίστη τους.  Γι’ αὐτὸ καὶ πῆραν χάρισμα τὴν ἀδιαφιλονίκητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ δύναμη γιὰ θαύματα.

Ὅταν ἀναλογιστῆ τὴν ὑπομονὴ τῶν ὁσίων, πῶς ὑπέφεραν θεληματικὰ σὰ νὰ ἦσαν ἀσώματοι τὶς πολυήμερες νηστεῖες, τὶς ἀγρυπνίες, τὶς διάφορες ἄλλες ταλαιπωρίες τοῦ σώματος, πῶς ἀντιστάθηκαν ὡς τὸ τέλος τὰ πονηρὰ πάθη, στὰ διάφορα εἴδη τῆς ἁμαρτίας, στὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται ἀοράτος μέσα μας, στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, στὶς πνευματικὲς δυνάμεις τῆς κακίας καὶ πῶς ὁ ἐξωτερικὸς ἄνθρωπος ἔλιωνε κι ἀφανιζόταν, ὁ ἐσωτερικὸς ὅμως ἄνθρωπος ἀνανεωνόταν καὶ θεοποιοῦνταν –καὶ γι’ αὐτὸ τοὺς δόθηκε ἡ χάρη νὰ θεραπεύουν καὶ νὰ πραγματοποιοῦν ἔργα δυνάμεως.

Ὅταν κανένας τὰ συλλογιστῆ αὐτὰ καὶ κάνη τὴ σκέψη ὅτι αὐτὰ ξεπερνοῦν τὴν ἀνθρώπινη φύση, θαυμάζει καὶ δοξολογεῖ τὸ Θεό, ποὺ τοὺς ἔδωσε τὸση χάρη καὶ δύναμη. Γιατὶ ἄν εἶχαν τὴν προαίρεση τὴν ἀγαθὴ καὶ πολὺ ὡραία, ὅμως χωρίς τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ δὲ θὰ ἀποχτοῦσαν τὴ δύναμη νὰ γίνουν ὑπεράνθρωποι κι ἐνῶ ἦσαν ἄνθρωποι σωματικοὶ νὰ νικήσουν τὸν ἀσώματο ἐχθρό.

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Προφήτης ποιητὴς τῶν ψαλμῶν εἶπε· «ἀξιοθαύμαστος εἶναι ὁ Θεὸς σήμερα στοὺς ἁγίους του» καὶ συνάμα πρόσθεσε «αὐτὸς θὰ δώση δύναμη καὶ ἀντοχὴ στὸ λαό του». Ἐξετάστε μὲ σύνεση τὴ δύναμη τῶν προφητικῶν λόγων. Σ’ ὅλο τὸ λαό του δίνει ὁ Θεὸς δύναμη καὶ ἀντοχή· δὲν κάνει ὁ Θεὸς προσωποληψία, θαυμάζεται ὅμως μόνο ἀνάμεσα στοὺς ἁγίους του. Καθὼς ὁ ἥλιος ἀπὸ ψηλὰ πλούσια σ’ ὅλους σκορπᾶ τὶς ἀκτῖνες του, τὶς βλέπουν ὅμως μόνο ὅσοι ἔχουν μάτια καὶ μάλιστα ὄχι κλειστὰ καὶ χαίρονται καθαρὴ τὴ λάμψη, μόνο ἐπειδὴ μὲ καθαρὰ μάτια βλέπουν καλὰ καὶ δὲ θαμποξεχωρίζουν μονάχα ἀπὸ ἀρρώστεια ἤ ὁμίχλη ἤ κανένα ἐμπόδιο ποὺ μπῆκε μπροστά, ἔτσι κι ὁ Θεὸς πλούσια δίνει ἀπὸ ψηλὰ τὴ βοήθειά του σ’ ὅλους, γιατὶ αὐτὸς εἶναι ἡ ἄπειρη σωστικὴ φωτιστικὴ πηγὴ τῆς εὐσπλαχνίας καὶ τῆς καλωσύνης.

Κερδίζουν τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη ποὺ ἀκτινοβολεῖται γιὰ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τὴς ἀρετῆς ἤ καὶ τὴν πραγματοποίηση τῶν θαυμάτων ὄχι ὅλοι γενικὰ παρὰ ὅσοι ἔχουν καλὴ προαίρεση καὶ ἐκδηλώνουν μὲ ἔργα τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό. Κι ὅσοι ἀποστρέφονται τέλεια τὴν κακία καὶ κρατοῦν μὲ ἀσφάλεια τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ στρέφουν τὰ νοερὰ μάτια στὸ Χριστό, στὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Ἐκεῖνος δὲν ἁπλώνει μόνο χέρι βοήθειας ἀόρατα σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς προτροπὲς τοῦ Εὐαγγελίου σήμερα συνομιλεῖ αἰσθητὰ μαζί μας.

Ὅποιος ὁμολογήση μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους τὸ ὄνομά μου θὰ ὁμολογήσω κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν πατέρα μου στοὺς οὐρανούς. Βλέπετε ὅτι οὔτε ἐμεῖς μποροῦμε νὰ φανερώσωμε μὲ θάρρος τὴν πίστη μας στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ὁμολογία μας χωρὶς τὴ δύναμη καὶ τὴ βοήθειά του, οὔτε καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ μιλήση φανερὰ γιὰ μᾶς στὴ μέλλουσα ζωή, γιὰ νὰ μᾶς συστήση καὶ νὰ μᾶς γνωρίση μὲ τὸν Πατέρα, χωρὶς νὰ πάρη ἀφορμὴ ἀπὸ μᾶς. Αὐτὸ θέλοντας νὰ τὸ φανερώση δὲν εἶπε, καθένας ποὺ θὰ μὲ ὁμολογήση μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καθένας ποὺ θὰ ὁμολογήση στ’ ὄνομά μου. Γιατὶ στ’ ὀνομά του καὶ μὲ τὴ βοήθεια ἐκείνου μπορεῖ νὰ φανερώση θαρρετὰ τὴν εὐσέβειά του. Ἔτσι πάλι δὲν εἶπε, θὰ ὁμολογήσω κι ἐγὼ αὐτὸν ἀλλὰ στὸ ὄνομά του δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀγαθὴ ἐμμονὴ καὶ καρτερία ἐκείνου ποὺ ὁμολογεῖ, ποὺ ἔδειξε γιὰ χάρη τῆς εὐσέβειας.

Πρόσεξε τί λέει παρακάτω γι’ αὐτοὺς ποὺ δείλιασαν καὶ πρόδωσαν τὴν εὐσέβεια. Ὅποιος μὲ ἀρνηθῆ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους θὰ τὸν ἀρνηθῶ κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν πατέρα μου στοὺς οὐρανούς. Δὲν εἶπε ἐδῶ ὅποιος ἀρνηθῆ στ’ ὄνομά μου. Γιατὶ ὅποιος ἀρνεῖται τὸ κάνει , ἀφοῦ στερηθῆ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ . Καὶ τὴ στερεῖται γιατὶ αὐτὸς πρῶτος ἐγκατέλειψε τὸ Θεό , ἐπειδὴ ἀγάπησε τὰ πρόσκαιρα καὶ τὰ γήϊνα περισσότερο ἀπὸ ὅσο τὰ οὐρνάνια καὶ αἰώνια ἀγαθὰ ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Ἔτσι πάλι καὶ ὁ Χριστὸς δὲ θὰ τὸν ἀρνηθῆ στ’ ὄνομά του ἀλλὰ θὰ ἀρνηθῆ αὐτόν, γιατὶ δὲν βρῆκε τίποτα σ’ αὐτὸν νὰ τὸ χρησιμοποιήσει σὰν ἐπιχείρημα. Γιατὶ ὅποιος ἔχει ἀγάπη στὸ Θεό, μένει στοὺς κόλπους τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς σ’ ἐκεῖνον, ὅπως λέει ὁ Θεὸς μένει σ’ ἐκεῖνον, ὅπως λέει ὁ ἀγαπητὸς στὸ Χριστὸ Θεολόγος, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς μένει μέσα σ’ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἀγαπᾶ, κατὰ φυσικὸ λόγο μέσα στὸ Θεὸ κινεῖ τὴν ὁμολογία του αὐτὸς ποὺ ἀληθινὰ ἀγαπᾶ τὸ Θεό. Κι ἐπειδὴ κι αὐτὸς μένει μέσα στο Θεὸ κι ὁ Θεὸς θέτει τὴν ὁμολογία του γι’ αὐτὴν μέσα σ’ αὐτόν.

Ἡ φράση τέλος «γιὰ καθέναν ποὺ θὰ ὁμολογήση στ’ ὄνομά μου, θὰ ὁμολογήσω στ’ ὄνομά του κι ἐγὼ» φανερώνει τὴν ἀδιάσπαστη ἑνότητα τοῦ Θεοῦ μ’ ἐκείνους ποὺ ὁμολογοῦν, ἀπὸ τὴν ὁποία μένει μακριὰ στέκεται αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται. Ἔτσι οἱ θεϊκὲς ἀνταποδόσεις ἔχουν μέσα τους τὴ θεία δικαιοσύνη καὶ ἐπιφέρονται κατάλληλα σύμφωνα μὲ μιὰ ἀρχὴ ὁμοιότητος.

Ἡ ὁμοιότητα λοιπὸν τῶν θείων ἐπιβραβεύσεων πρὸς αὐτὰ ποὺ τοῦ προσφέρομε εἶναι τέτοια. Ἐξετάστε καὶ τὴ διαφορὰ πρὸς τὰ ἄνω τῆς θείας ἀμοιβῆς γιὰ κείνους ποὺ τὸν ὁμολογοῦν μέσα στὸν ἑαυτό του. Κάθε ἅγιος σὰν δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἔκαμε φανερὰ τὴν ὁμολογία μέσα στὸν πρόσκαιρο αὐτὸν βίο καὶ μπροστὰ σὲ θνητοὺς ἀνθρώπους ἤ γιὰ νὰ πῶ καλύτερα σ’ ἕνα ἐλάχιστο σημεῖο τῆς ζωῆς αὐτῆς καὶ σὲ λίγους ὅπως εἶπα ἀνθρώπους.

Ὁ Κύριος μας ὅμως Ἰησοῦς Χριστός, ἐπειδὴ εἶναι Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς θὰ μιλήση φανερὰ γι’ αὐτοὺς μέσα στὸν αἰώνιο καὶ ἀκατάλυτο ἐκεῖνο κόσμο μπροστὰ στὸ Θεὸ καὶ Πατέρα, σὲ ἀγγέλους ποὺ στέκονται ὁλόγυρα, σὲ ἀρχαγγέλους, ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ, κι ἐνῶ θὰ εἶναι παρόντες ὅλοι ἀπὸ τὸν Ἀδάμ ὡς τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ὅλοι θ’ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ σταθοῦν κοντὰ στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τότε, ἐνῶ θὰ εἶναι ὅλοι μπροστὰ κι ὅλοι θὰ βλέπουν, θὰ φωνάξη τὰ ὀνόματα καὶ θὰ δοξάση καὶ θὰ στεφανώση ἐκείνους ποὺ ἔδειξαν ὡς τὸ τέλος τὴν πίστη τους σ’ αὐτόν. Γιατὶ πρέπει νὰ προσπαθήσω νὰ δείξω τοὺς οὐράνιους ἐκείνους στεφάνους, τὶς ὑπερβολικὲς ἐκεῖνες ἀμοιβὲς ποὺ μᾶς περιμένουν, ποὺ οὔτε μάτι σὰν τὸ δικό μας μπορεῖ νὰ δῆ, οὔτε αὐτὶ ν’ ἀκούση, οὔτε νὰ σκεφθῆ ;

Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ποὺ βλέπομε τώρα εἶναι τόσο ἀξιοθαύμαστα. Ποιός λόγος μπορεῖ ν’ ἀποκαλύψη τὴ δόξα ποὺ παρέχει ὁ Θεὸς στὰ λείψανα καὶ τὰ ὀστὰ τῶν ἁγίων, ποὺ παρατείνεται σ’ ὅλο τὸ μάκρος τοῦ χρόνου, τὴν ἱερὴ εὐωδία ποὺ ἀναδίνεται ἀπ’ αὐτὰ τὰ μύρα ποὺ ἀναβλύζουν, τὶς δωρεὰν θεραπεῖες, τὴ διενέργεια τῶν θαυμάτων, τὶς ποικίλες καὶ σωτήριες γιὰ μᾶς ἐμφανίσεις ποὺ γίνονται σ’ αὐτά. Νὰ πῶ κάτι ἀπ’ αὐτὰ ποὺ προσφέρονται σ’ αὐτοὺς ἀπὸ μᾶς ; Λίγο χρόνο, ὅπως εἶπα , κράτησε ἡ θαρρετὴ ὁμολογία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ καθέναν ἀπὸ τοὺς ἁγίους καὶ μπροστὰ σὲ μερικοὺς ἄρχοντες καὶ βασιλεῖς · ἀνυμνοῦν ὅμως καὶ μεγαλύνουν τιμῶντας καὶ δοξάζοντας καὶ προσκυνῶνας ὄχι αὐτοὺς μονάχα καὶ τὶς εἰκόνες τους σὰ νὰ ἦσαν κύριοι καὶ παραπάνω ἀπὸ κύριοι καὶ βασιλεὶς οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἄρχοντες κι ὅλοι οἱ ὑπηκόοι προσπέφτοντας σ’ αὐτοὺς μὲ τὸση προθυμία καὶ χαρά , ὥστε νὰ εὔχεται κανεὶς νὰ τὸ κληρονομήσουν αὐτὸ καὶ στὰ παιδιὰ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο , σὰ μιὰ καλότυχη κληρονομία, ποὺ προξενεῖ τὴν πιὸ ψηλὴ εὐτυχία .

Κι αὐτὸ εἶναι δεῖγμα καὶ ἐξοικόνιση καὶ σάμπως προανάκρουσμα τῆς δόξας ἐκείνης τῆς ἄρρητης ποὺ μᾶς περιμένει ποὺ καὶ τώρα τὴ χαίρονται τὰ πνεύματα τῶν δικαίων καὶ ποὺ θὰ τὴν ἐπιτύχουν μαζί μ’ αὐτὰ καὶ τὰ σώματα ποὺ μαζὶ μὲ τὰ πνεύματα πέρασαν ὄλο τὸν ἀγῶνα τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὴ τὴν ὑπερβολὴ τῆς δόξας καὶ τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν κάνοντας ἔνδειξη ὁ Κύριος στοὺς ἁγίους μαθητὰς καὶ ἀποστόλους ἀπὸ τὴ μιὰ εἶπε « Ἀλήθεια σᾶς λέγω, σεῖς ποὺ μ’ ἀκολουθήσατε, στὴν ὥρα τοῦ ξαναγεννημοῦ , ὅταν ὁ Γιὸς τοῦ ἀνθρώπου καθίση στὸν θρόνο τῆς δόξας του θὰ καθίσετε καὶ σεῖς σὲ δώδεκα θρόνους καὶ θὰ κρίνετε τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ ».

Καὶ σ’ ὅλους πάλι γενικὰ ποὺ πιστεύουν. « Καθένας ποὺ ἄφησε σπίτι ἤ ἀδελφὴ ἤ ἀδελφὲς ἤ πατέρα ἤ μάνα ἤ γυναῖκα ἤ παιδιὰ ἤ χωράφια γιὰ χάρη μου , θὰ λάβη ἑκατὸ φορὲς περισσότερο καὶ θὰ κληρονομήση ζωὴ παντοτινή. Κι ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν πατέρα ἤ τ ὴ μάνα του περισσότερο ἀπὸ μένα δὲν εἶναι ἄξιός μου » . Ἐπεῖδὴ ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας ἔδωσε γιὰ χάρη μας τὸν Γιὸ του τὸν ἀγαπητὸ ( καὶ ὁ ἴδιος ὁ Γιὸς τοῦ Θεοῦ ὁ μονογενὴς ἔδωσε τὴν ψυχή του γιὰ χάρη μας ) ζητεῖ κι ἀπὸ μᾶς δίκαια ὅλους τοὺς συγγενεῖς μας νὰ μὴν λογαριάζωμε , ὅταν μᾶς ἐμποδίζουν στὴν εὐσέβεια καὶ τὸν εὐσεβῆ βίο. Καὶ τί λέγω τοὺς συγγενεῖς ; Εἶναι δίκαιο καὶ ἀναγκαῖο νὰ προσφέρη καθένας τὴν ἴδια τὴν ψυχή του, ὅταν τὸ καλέση ἡ περίσταση, ἄν θέλη νὰ ἐπιτύχη τὴν παντοτινὴ ζωή, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Γιὸς τοῦ Θεοῦ ἔδωσε γιὰ μᾶς τὴν ψυχή του. Γι’ αὐτὸ λέει καὶ « ὅποιος δὲν παίρνει τὸ σταυρό του καὶ δὲν μ’ ἀκολουθεῖ δὲν εἶναι ἄξιος μου ». Σταυρὸς λοιπὸν εἶναι καὶ τὸ νὰ σταυρώση κανεὶς τὴ σάρκα μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες.

Ὅταν λοιπὸν εἶναι περίοδος εἰρήνης, νεκρώνει μὲ τὴν ἀρετὴ ὁ ἄνθρωπος τὰ κακὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες καὶ σηκώνοντας ἔτσι τὸ σταυρὸ του ἀκολουθεῖ τὸν Κύριο. Ὅταν πάλι εἶναι περίοδος διωγμοῦ, περιφρονῶντας καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωὴ καὶ παραδίδοντας τὴν ψυχὴ του γιὰ χάρη τῆς εὐσέβειας, σηκώνει ἔτσι τὸ σταυρό του καὶ ἀκολουθεῖ τὸν Κύριο καὶ ἔτσι κληρονομεῖ τὴν παντοτινὴ ζωή.

Ὅποιος εὕρη τὴν ψυχὴ του λέει θὰ τὴ χάση , κι αὐτὸς ποὺ ἔχασε τὴν ψυχή του γιὰ μένα θὰ τὴν εὕρη. Τί σημαίνει αὐτό ; Ὅποιος ἔχασε τὴν ψυχή του θὰ τὴν εὕρη ; Ὁ ἄνθρωπος εἶναι διπλός , ὁ ἔξω , δηλαδὴ τὸ σῶμα καὶ ὁ μέσα μας ἄνθρωπος δηλ. ἡ ψυχή. Ὅποιος λοιπὸν παραδώση σὲ θάνατο τὸν ἑαυτό του ὡς πρὸς τὸν ἔξω ἄνθρωπο χάνει τὴν ψυχή του ποὺ χωρίζεται ἀπ’ αὐτόν . Αὐτὸς λοιπὸν ποὺ χάνει τὴν ψυχή του γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου , αὐτὸς πραγματικὰ θὰ τὴν εὕρη , ἀφοῦ τῆς χαρίση ζωὴ οὐράνια καὶ παντοτινὴ καὶ τέτοια θὰ τὴν πάρη κατὰ τὴν ἀνάσταση καὶ τέτοιος θὰ γίνη κι αὐτὸς κ ατὰ τὸ σῶμα ἐξ αἰτίας της , οὐράνιος κι αἰώνιος.

Ἐπειδὴ ὅμως αὐτὰ εἶναι δύσκολα καὶ μεγάλα καὶ γιὰ τοὺς τέλειους μόνο καὶ γιὰ νὰ πῶ ἔτσι , ἀποστολικά , νὰ σταυρώσης δηλ. τὴ σάρκα μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες , νὰ εἶσαι ἕτοιμος γιὰ τὴν ἐσχάτη περιφρόνηση καὶ τὸν πιὸ ἐπονείδιστο θάνατο γιὰ χάρη τοῦ καλοῦ, νὰ χάσης τὴν ψυχή σου γιὰ χάρη τοῦ Εὐαγγελίου , αὐτὰ ποὺ στὴ συνέχεια λέει ὁ Κύριος εἶναι γιὰ νὰ ἐνθαρρυνθοῦν οἱ πιὸ ἀτελεῖς ποὺ τὸσο ὑπεράνθρωπα ἀγωνίζονται· « αὐτὸς ποὺ δέχεται ἐσᾶς » δηλαδὴ τοὺς ἀποστόλους καὶ τοὺς ὕστερ’ ἀπ’ αὐτοὺς Πατέρες καὶ δασκάλους τῆς εὐσεβείας δέχεται καὶ ἐμένα κι ὅποιος δέχεται ἐμένα , δέχεται ἐκεῖνον ποὺ μ’ ἔστειλε.

Γιὰ τοὺς τέλειους ἐκείνους ἀπὸ δῶ ἑτοιμάζει ὑποδοχή , σ’ ὅσους δὲν εἶναι τέλειοι παρέχει τὴ σωτηρία , ἐπειδὴ ὑποδέχονται ἐκείνους. Βλέπεις πόσο μεγάλος εἶναι κι ὁ μισθὸς γι’ αὐτοὺς ποὺ δέχονται ὅσους ζοῦν κατὰ Θεὸ κι ὅσους διδάσκουν τὴν ἀλήθεια. Γιατὶ ὅποιος τοὺς δέχεται αὐτοὺς δέχεται τὸν Πατέρα καὶ τὸ Γιό . Πῶς λοιπὸν πρέπει νὰ τοὺς δεχώμαστε αὐτούς ; Ὄχι μόνο νὰ τοὺς φιλοξενοῦμε καὶ νὰ τοὺς ἀναπαύωμε ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀκοῦμε . Γι’ αὐτὸ σ’ ἄλλο σημεῖο θέλοντας νὰ φοβίση ἐκείνους ποὺ τοὺς ἀψηφοῦν, ἔλεγε στοὺς μαθητές του. « Ὅποιος σᾶς ἀψηφᾶ, ἀψηφᾶ ἐμένα κι ὅποιος ἀψηφᾶ ἐμένα ἀψηφᾶ ἐκεῖνον ποὺ μ’ἔστειλε » . Ἀλλὰ κι αὐτὸς ποὺ φιλοξενεῖ μόνο κι ἀναπαύει τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ , ἄν αὐτὸ τὸ κάμη γιὰ τὸ Θεό, θὰ πάρη μισθὸ πολύ . Αὐτὸ φανερώνοντας ὁ Κύριος ἔλεγε· « Ὅποιος δέχεται προφήτη ὡς προφήτη θὰ πάρη μισθό προφήτου κι ὅποιος δέχεται δίκαιο ὡς δίκαιο θὰ λάβη δικαίου μισθό » .

Πῶς θὰ πάρη μισθὸ προφήτου καὶ μισθὸδικαίου ; Ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος τὸδικὸ τους περίσσευμα θ’ ἀναπληρώση τὸ ὑστέρημα τὸ δικό μας. Κι ὅποιος τὸν δίκαιο σὰ δίκαιο δέχεται κι ἀναπαύει κι ἄν δὲν προσφέρη μ’ ἀφθονία ἀλλὰ δώση μικροπράγματα, θὰ κερδίση τὰ μεγάλα . Ὅποιος ποτίση ἕνα ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς μικροὺς ἕνα ποτήρι νερὸ στ’ ὄνομα μαθητοῦ , σᾶς βεβαιώνω ὅτι δὲ θὰ χάση τὸ μισθό του . Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια καὶ τὶς ἐντολὲς δὲν φροντίζει μόνο γιὰ τοὺς δικαίους καὶ τοὺς μαθητὰς ἀλλὰ πολὺ περισσότερο γιὰ αὐτοὺς ποὺ τοὺς δέχονταν . Ἄν φρόντιζε μόνο γι’ αὐτούς , θὰ συνιστοῦσε τὴν ὑποδοχή τους μόνο καὶ θὰ ζητοῦσε τὴν ὑποδοχὴ μονάχα ἐκείνων καὶ τὴν ἀνάπαυση , ὅπως καὶ νὰ ἦταν. Τώρα ὅμως μὲ τὴν προσθήκη , σὲ ὄνομα προφήτου καὶ μαθητοῦ καὶ δικαίου δείχνει ὅτι φροντίζει περισσότερο αὐτοὺς ποὺ δέχονται θέλοντας ν’ ἀλλάξη τὴν ἀντίληψή τους στὸ καλύτερο , ὥστε μὲ τὴν ἀρετὴ ν’ ἀκολουθήση καὶ ὁ μισθός τους .

Ἡ Ἐκκλησία λοιπὸν τοῦ Χριστοῦ τιμῶντας μετὰ τὸν θάνατο αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν ἀληθινὰ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὅλο τὸ χρόνο μνημονεύει κάθε μέρα αὐτοὺς ποὺ τὴ μέρα ἐκείνη ἔφυγαν ἀπὸ δῶ , καὶ τοὺς ἁγίους ποὺ ἀποδήμησαν ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτὴ τὴ σημαδεμένη μὲ τὸ θάνατο . Καὶ φέρνει μπροστὰ στὰ μάτια μας τὴ ζωὴ καθενὸς γιὰ δική μας ὠφέλεια καὶ παρουσιάζει τὸ τέλος τους , εἴτε ἦταν εἰρηνικὸ εἴτε ἔκλεισε ἡ ζωή του μὲ τὴ σφραγίδα τοῦ μαρτυρίου . Καὶ τώρα μετὰ τὴ Πεντηκοστή, ἀφοῦ ὅλους μαζί μᾶς συγκέντρωσε , τοὺς κάμνει κοινὰ ἔπαινο , ὄχι μόνο ἐπειδὴ ὅλοι εἶναι ἑνωμένοι μεταξὺ τους κι εἶναι ἕνας κατὰ τὴν εὐχὴ τοῦ Κυρίου . « Δῶσε σ’ αὐτοὺς , λέει πρὸς τὸν Πατέρα στὸ Εὐαγγέλιο ὁ Κύριος , δῶσε τους νὰ  εἶναι ὅλοι ἕνα , ὅπως ἐγώ , Πατέρα , μὲ σένα καὶ σὺ μέ μένα ἔτσι κι αὐτοὶ νὰ εἶναι ἑνωμένοι μαζί μας ἀληθινά » .

Δὲν ἀποδίδει λοιπὸν σ’ ὅλους αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τὸν κοινὸ ὕμνο μόνο γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἀλλὰ καὶ γιατὶ σπεύδει ἔτσι μὲ τὴν ἁγία Τεσσαρακοστὴ κι ἔπειτα τὴν Πεντηκοστὴ νὰ φανέρωση καὶ ν’ ἀνυμνήση ὅλα τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ . Ἀφοῦ λοιπὸν ὅλα τὰ ἐφανέρωσε , ὅπως γνωρίζετε , πῶς στὴν ἀρχὴ ἔγινε ἀπὸ τὸ Θεὸ ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος· πῶς ὁ Ἀδὰμ διώχτηκε ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ τὸ Θεό· πῶς ὁ παλαιὸς λαὸς δέχτηκε τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ· πῶς κι αὐτοὶ μὲ τὶς παραβάσεις τους ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν οἰκειότητά τους μὲ τὸ Θεό· πῶς ὁ μονογενὴς Γιὸς τοῦ Θεοῦ , ἀφοῦ ἔκλινε τοὺς οὐρανοὺς κατέβηκε σ’ ἐμᾶς κι ἀφοῦ ἔπραξε θαυμάσια , καὶ ἐδίδαξε κήρυγμα σωτηρίας , ἔπαθε καὶ πέθανε γιὰ μᾶς σὰν ἄνθρωπος θάφτηκε ἀλλὰ καὶ σὰ Θεὸς ἀναστήθηκε σὲ τρεῖς μέρες καὶ στοὺς οὐρανοὺς ἀπ’ ὅπου κατέβηκε ὕστερα ξαναγύρισε καὶ καθίζοντας στὰ δεξιὰ τοῦ Πατέρα ἔστειλε ἀπὸ κεῖ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα.

Ἀφοῦ λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ ὕμνησε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τώρα κι ἐκεῖνο ποὺ ἔλειπε προσθέτοντας καὶ παρουσιάζοντας , πόσο πολλοὺς δηλαδὴ καὶ ὡραίους καρποὺς μάζεψε γιὰ νὰ ζήσουν αἰώνια ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου μας καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ , καὶ ἡ δύναμη τοῦ παναγίου Πνεύματος , ὅλων μαζί τῶν ἁγίων κάμνει τὸ μνημόσυνο καὶ σ’ ὅλους τὸν ὕμνο καὶ τὴν τιμὴ ἀποδίδει σήμερα . Ἄς τιμήσωμε λοιπὸν κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου , τοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ .

Καὶ θὰ τοὺς τιμήσωμε πῶς ; Ἄν κατὰ τὸ παράδειγμα ἐκείνων καθαρίσωμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μόλυσμα σαρκικὸ καὶ πνευματικὸ κι ἄς ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὶς κακίες προχωρῶντας πρὸς τὴν ἁγιότητα μὲ τὴν ἀποχὴ ἀπ’ αὐτές. Ἄν ἐμποδίσωμε τὴ γλῶσσα μας ἀπὸ τὸν ὅρκο καὶ τὴν ἐπιορκία, ἀπὸ τὴ φλυαρία καὶ ὑβρεολογία καὶ τὰ χείλη μας ἀπὸ τὸ ψεῦδος καὶ τὴ συκοφαντία κι ἔτσι τοὺς προσφέρομε τὸν ἔπαινο. Ἄν δὲν καθαρίσωμε ἔτσι τὸν ἑαυτό μας, δίκαια θ’ ἀκούσωμε ὁ καθένας μας ἀπ’ αὐτοὺς ἐκεῖνα τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἁμαρτωλό. Πῶς τολμᾶς νὰ φέρνης στὴ μνήμη σου καὶ νὰ ἀναφέρης μὲ τὴ γλῶσσα σου ἀκόμα κι αὐτὰ τὰ ὀνόματα τῶν ἁγίων καὶ νὰ διηγῆσαι τὴ συμπεριφορά τους γεμάτη ἀπὸ κάθε ἀρετὴ καὶ καθαρότητα . Ἐνῶ ἐσὺ ἐμίσησες τὸν ἐνάρετο βίο καὶ πέταξες μακρυά σου τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος . Ἄν ἔβλεπες κλέφτη , τὸν βοηθοῦσες καὶ ἔπαιρνες τὸ μερίδιο μὲ τὸ μοιχό . Τὸ στόμα σου ξεχείλισε ἀπὸ κακία κι ἡ γλῶσσα ὕφανε δολιότητες. Καθόσουν κάπου καὶ καταλαλοῦσες τὸν ἀδελφό σου , ἔστηνες παγίδα στὸν γιὸ τῆς μητέρας σου .

Ἀπὸ τέτοια στόματα , ἀδελφοί μου , οὔτε ὁ Θεὸς οὔτε οἱ ἅγιοί του δέχονται ὕμνο . Ἄν καθένας ἀπὸ μᾶς , ἄν ἀγγίξη κάτι ἀκάθαρτο μὲ τὸ χέρι του , δὲ θέλη νὰ τὸ χρησιμοποιήση , ἄν δὲν τὸ πλύνη πρῶτα , πῶς ὁ Θεὸς θὰ δεχτῆ ὅ,τι προσφέρωμε ἀπὸ σῶμα καὶ στόμα ἀκάθαρτα , ἄν δὲν καθαρίσωμε πρῶτα τὸν ἑαυτό μας ; Πολὺ πιὸ σχαμένη ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία ἡ ἁμαρτία , ὁ δόλος , τὸ ψεῦδος , ὁ φθόνος , τὸ μῖσος , ἡ πλεονεξία , ἡ προδοσία , οἱ αἰσχροὶ διαλογισμοὶ καὶ λόγοι καὶ οἱ ἀκαθάρατες πράξεις ποὺ τὰ ἀκολουθοῦν . Καὶ πῶς καθαρίζεται πάλι ἐκεῖνος ποὺ πέφτει σ’ αὐτά ; Μὲ τὴ μετάνοια , τὴν ἐξομολόγηση , τὴν ἀγαθοεργία , μὲ τὴ συνεχῆ δέηση πρὸς τὸ Θεό.

Ὅταν λοιπὸν στὶς μνῆμες τῶν ἁγίων ποὺ ἑορτάζομε , σχολάζομε ἀπὸ τὴν τέχνη καὶ τὸ ἐπάγγελμά μας καθένας, αὐτὰ ἄς εἶναι ἡ σκέψη μας , πῶς νὰ ἀπομακρυνθοῦμε καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας. Ἄν ὅμως καὶ τότε ἀκόμη περιπαίζωμε τὶς ψυχές μας κι ἀδιαφοροῦμε καὶ μεθοῦμε , πῶς λέμε ὅτι ἑορτάζουμε τοὺς ἁγίους , ἀφοῦ διώχνουμε ἀπὸ τὴν ἡμέρα τὴν ἁγιότητα ; Ἀλλα ἄς μὴ γιορτάζωμε ἔτσι , ἀδελφοί μου, παρακαλῶ. Ἄς φέρνωμε τὰ σώματα καὶ τὶς ψυχὲς στὸ Θεὸ ἔτσι ὅπως τὰ θέλει καὶ μάλιστα τὶς γιορτινὲς αὐτὲς ἡμέρες κι ἔτσι μὲ τὴ μεσίτευση τῶν ἁγίων νὰ λάβωμε μέρος κι ἐμεῖς στὴν πανήγυρη καὶ στὴν ἀπέραντη ἐκείνη εὐφορσύνη. Μακάρι ὅλοι μας νὰ τὴν ἀπολαύσωμε μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ . Σ’ αὐτὸν ἀξίζει ἡ δόξα μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα του καὶ τὸ Πανάγιο καὶ ζωοποιὸ Πνεῦμα καὶ τώρα καὶ στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.

(Μητροπολίτου Τρίκκης καὶ Σταγῶν Διονυσίου “Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον”, Τόμος Δεύτερος, Ἀθῆναι 1969, σελ.104-113)

(Πηγή ηλ. κειμένου: kirigmata.blogspot.gr)

=======================