ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ “PERSONA DEI” ΣΤΟΝ FICHTE

 Στις Πηγές της Νεωτερικής θεολογίας (ΧVΙI)

Το πρόβλημα της Persona Dei (του προσωπικού Θεού) ήρθε στην επιφάνεια με τον Καντ και συνεχίζει την παρουσία του στους στοχαστές που ακολουθούν και είναι επηρεασμένοι με ποικίλους τρόπους από την κριτική του φιλοσοφία.
Ο νεαρός Φίχτε ενθουσιάζεται τόσο πολύ με τον Καντ που γράφει το πρώτο του βιβλίο « Κριτική κάθε μελλοντικής αποκαλύψεως », τόσο πιστά στις αρχές της φιλοσοφίας του Καντ που θεωρήθηκε βιβλίο του ιδίου του Καντ .

Ακόμα και το δεύτερο βιβλίο του , βάσει του οποίου τον κατηγορούν για αθεΐα , εμπνέεται κατευθείαν από τον Καντ.  Η έννοια του θεού, σαν μια ” ειδική ουσία ” είναι αντιφατική και αδύνατη. Γι’ αυτόν το λόγο ο θεός δεν μπορεί να ονομαστεί πρόσωπο. Μόνο στην αντίθεσή του με άλλα πρόσωπα υπάρχει ένα πρόσωπο και επομένως προσωπικότης σημαίνει περιορισμό , πεπερασμένο , κάτι δηλαδή το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί θείο κατηγόρημα .
Ο ίδιος ο Φίχτε δηλώνει πως, όπως και ο Καντ , επιθυμεί να σώσει την υπερβατικότητα του θεού και να αποφύγει τον ανθρωπομορφισμό. Δεν ήθελε να τοποθετήσει είδωλα στην θέση του θεού. Γι’ αυτόν ο θεός είναι μια ουσία εντελώς ελεύθερη από κάθε αίσθηση και γι’ αυτό ακόμα και από την αισθητή έννοια της υπάρξεως . Ο θεός είναι απλά αυτός που κρατά τον υπεραισθητό κόσμο.
Στην πραγματικότητα ο Φίχτε των χρόνων 1794-1798 είναι ο στοχαστής ο οποίος επιδιώκει να καταργήσει την έννοια της κτιστότητος του ανθρώπου και να ξεπεράσει το θεολογικό και φυσιοκρατικό όριο του Καντιανισμού , για να ιδρύσει ένα ολοκληρωμένο ανθρωπισμό !  Ο Φίχτε εμφανίζεται σαν Προμηθέας . Εντελώς παράδοξα όμως αυτό το ” άθεο ” σχέδιο καταλήγει στην θρησκευτικότητα . Ο Φίχτε προσπαθεί δια της απαγωγής να συμπεράνει ακόμα και την διυποκειμενικότητα , δηλαδή την κοινωνία των ανθρώπων . Μόνο που μ’ αυτόν τον τρόπο παρασύρεται σε βαθειά κρίση , λόγω μιας φιλοσοφίας ακατάλληλης να ελευθερωθεί από τον υποκειμενισμό . « Η θεολογία είναι μια απλή επιστήμη , νεκρή γνώση χωρίς πρακτικές συνέπειες . Η θρησκεία όμως , σύμφωνα και με την σημασία του όρου της (religio) πρέπει να είναι κάτι που μας ενώνει , και που μας ενώνει πολύ πιο δυνατά από όσο θα μπορούσαμε να είμαστε χωρίς αυτή » .
Η κατηγορία για αθεϊσμό ( 1798-1799 ) υποχρεώνει τον Φίχτε να εξηγήσει τις θέσεις του και να τις εμβαθύνει . Έτσι αναλαμβάνει να εξηγήσει αναλυτικότερα , γιατί ο θεός δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο στοχασμού ούτε σαν “ουσία” ούτε σαν “πρόσωπο”.
Ο θεός του Φίχτε , αυτή την χρονική περίοδο , όπως και για τον Καντ , συνεπάγεται από τον στοχασμό του πάνω στον ηθικό νόμο .  Γι’ αυτό και ο θεός του δεν είναι παρά η ” ηθική τάξη του κόσμου ” . Κατά την κρίση του δεν μπορούμε να πούμε πως ο θεός είναι όν (seyn) αλλά άπειρη νόηση , καθαρή πράξη . Με ποιόν τρόπο λοιπόν θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τον θεό ” ουσία ” ιδιαίτερη ή ατομικό ” πρόσωπο ” ;
Υποστηρίχτηκε επίσης πως η κατηγορία για αθεϊσμό έσπρωξε τον Φίχτε να περάσει από μια φιλοσοφία του ” Εγώ ” σε μια μεταφυσική του ” απολύτου όντος ” , καθώς η θεολογία κατέληξε να γίνει το κεντρικό θέμα γύρω από το οποίο στριφογυρίζει ο ώριμος Φίχτε. Ενώ για τον Καντ το ” εγώ σκέπτομαι ” είναι μια απλή υπερβατική λειτουργία που ενώνει τα δεδομένα μιας δυνατής ( πιθανής ) γνώσεως , ο Φίχτε πείθεται να περάσει σε ένα ” απόλυτο εγώ ” το οποίο δεν είναι πλέον η συνθήκη της δυνατότητος της γνώσεως , αλλά η πρώτη αρχή , απολύτως αυτόνομη , όλου του ” συστήματος της επιστήμης ” δηλαδή της φιλοσοφίας .
Το ” εγώ ” του Φίχτε δεν είναι πλέον , σαν εκείνο του Καντ , μια γνωσιολογική αρχή που ενώνει ένα ήδη δοσμένο υλικό , αλλά οντολογική αρχή η οποία θέτει τα αντικείμενα την ίδια στιγμή , με την ίδια πράξη , που θέτει τον εαυτό της . Κατά τον Φίχτε το ” εγώ ” θέτει τον εαυτό του , αυτοκαθορίζεται και λόγω αυτού του αυτοκαθορισμού υπάρχει , ΕΙΝΑΙ , ή διαφορετικά , είναι και αυτοκαθορίζεται δυνάμει του καθαρού του Είναι . Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να αναρωτηθούμε μόνο εάν αυτό το ” απόλυτο είναι ” του Φίχτε μπορεί να συμπέσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο με τον υπερβατικό και προσωπικό Χριστιανικό θεό .
Μετά το 1800 ο Φίχτε δείχνει ένα άνοιγμα προς ένα ζωντανό θεό , με γνώση και θέληση , τον οποίο μπορούμε να εμπιστευθούμε εγκαταλείποντας τον εαυτό μας. Σύμφωνα με τις προθέσεις του, όπως δείχνουν και τα ιδιώματά του, φαίνεται να εννοείται ο Χριστιανικός θεός, παρότι δεν του αποδίδει ποτέ την κατηγορία του προσώπου.
Πρέπει να σημειώσουμε όμως πως το άνοιγμα αυτό δεν πραγματοποιείται στο επίπεδο της γνώσεως αλλά στο επίπεδο της πίστεως , μιας πίστεως , η οποία δεν είναι ακριβώς η ” χριστιανική πίστη “ αλλά η ” ηθική πίστη ” , κατά την Καντιανή έννοια της εκφράσεως .
Στη συνέχεια ο Φίχτε καταβάλει μεγάλη προσπάθεια να μεταφέρει αυτή την πίστη στη γνώση . Από το ” σύστημα της επιστήμης ” του 1801 κι έπειτα γίνεται ξεκάθαρη για τον Φίχτε η ιδέα πως ο θεός θέτει έξω απ’ αυτόν τη γνώση και την αγάπη σαν τις εικόνες του και την ακτινοβολία του , τα οποία στη συνέχεια μερίζονται στην πολλαπλότητα των ιδιαιτέρων πεπερασμένων πνευμάτων . Η γνώση και η αγάπη αυτών των πεπερασμένων πνευμάτων έχουν σαν αντικείμενο τον θεό , αλλά κατά τον Φίχτε ,  η γνώση αυτή είναι πάντοτε η γνώση του θεού του ιδίου έξω από τον θεό , και η αγάπη είναι πάντοτε η αγάπη του θεού έξω από τον θεό . Συμπεραίνεται τοιουτοτρόπως ότι και ο θεός , καθ’ εαυτόν και ανεξαρτήτως από εμάς , δεν είναι γνώση και αγάπη , παρότι είναι η αιώνια ζωντανή πηγή κάθε γνώσεως και κάθε αγάπης .
Τοιουτοτρόπως ο Φίχτε επιμένει να σιωπά γύρω από τον θεό ” πρόσωπο ” παρότι δεν είναι πλέον τόσο αρνητικός ως προς τους όρους αυτούς
. Το ” εσωτερικό είναι ” του θεού παραμένει για μας αιωνίως κλεισμένο στο μυστήριο . Το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο και ιδιαιτέρως ο πρόλογός του , περιέχει την ίδια μ’ αυτόν έννοια της θρησκείας . Η φιλοσοφία του Απολύτου και της εικόνος του , ανταποκρίνονται ουσιαστικά στον δογματικό πυρήνα του χριστιανισμού . Πρέπει να αρνηθούμε τελεσίδικα τα χαρακτηριστικά του προσώπου στον θεό .
Ένας βαρύς Μονισμός αντιθέτως βαρύνει τον τελευταίο Φίχτε : το Ελεατικό και Σπινοζικό ΕΝΑ αποτελεί το θεμέλιο της σκέψης του . Ακόμη και ένα πλατωνικό στοιχείο επιτρέπει να εννοηθεί ο θεός σαν αιώνιο μοντέλο κάθε πράγματος και επομένως σαν την μοναδική αληθινή πραγματικότητα απέναντι στην οποία τα υπόλοιπα είναι ατελή και μεταβαλλόμενα αντίγραφα .  Όμως ο θεός του Φίχτε δεν μπορεί να είναι πρόσωπο , επειδή δεν είναι ένας ελεύθερος Δημιουργός . Συνεπάγεται τοιουτοτρόπως πως δεν μπορεί να υπάρξη αυτονομία και ελευθερία για τα όντα , ανεξαρτήτως του θεού .
Παρόλα αυτά όλες αυτές οι μετακινήσεις και οι αστάθειες των εννοιών που χρησιμοποιήθηκαν , δεν κατόρθωσαν να εμποδίσουν , όπως δεν μπόρεσε και η Καντιανή επιρροή της υπερβατικότητος ,  την επιβεβαίωση της Persona Dei και επομένως το τελευταίο θεμέλιο της ελευθερίας του ανθρώπου .

Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από amethystos

=====================

Νικόλαος Ρενέ Ενί: Από τον κόσμο της ανελευθερίας και της μάζας του Σαρτρ στην Ορθοδοξία!

Ο Γάλλος διανοούμενος και συγγραφέας Νικόλαος Ρενέ Ενί.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Συνέντευξη του γάλλου, διανοούμενου και συγγραφέα, Νικόλαου Ρενέ Ενί (1935-2022) στον δημοσιογράφο και συγγραφέα Τάσο Μιχαλά από το βιβλίο του «Άθως. Όρος Άγιο πολιτεία ανθρώπινη», Αθήνα 1981. Η συνέντευξη μεταδόθηκε στην εκπομπή «Σφυγμοί της εποχής» της ΕΡΤ, στις 18 Νοεμβρίου 1980, ενώ αναδημοσιεύτηκε και στην περιοδική έκδοση της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους ο «Όσιος Γρηγόριος», περίοδος β’, τεύχος 6. 

Τάσος Μιχαλάς: Τι ήταν εκείνο που σας έκανε να αναζητήσετε και να βρείτε το δρόμο προς την Ορθοδοξία; Πώς έτσι και βαφτιστήκατε ορθόδοξος; Ποιος είναι ο μοχλός αυτής της αλλαγής;
Νικόλαος Ρενέ Ενί: Ο δρόμος ανήκει στο Θεό. Είναι ο Θεός.
Μπορούμε όμως να προσδιορίσουμε μερικά σημεία. Είχα πάει στην Πάτμο. Αλλά γιατί πήγα στην Πάτμο; Επειδή πήγα στον Άθωνα. Και γιατί πήγα στον Άθωνα; Δεν ξέρω ακριβώς… Στο Άγιο Όρος συνάντησα πολλούς μοναχούς. Μάλιστα ένας, ο ιερομόναχος Συμεών της Μονής Γρηγορίου, αργότερα έγινε στενός φίλος μου. Γιατί όλα αυτά; Ίσως επειδή έτυχε να γνωρίσω πριν είκοσι πέντε χρόνια την Ελλάδα. Και γιατί όλες αυτές οι εμπειρίες δυνάμωσαν μέσα μου τόσο πολύ ; Ε, αυτό δεν το ξέρω… Ήταν τόσο δυνατές εμπειρίες που δεν μπορώ να τις εξηγήσω. Έχω γνωρίσει και την Αμερική, όμως τούτο ‘δω ήταν κάτι άλλο. Η Ορθοδοξία είναι ο πραγματικός κόσμος. Η Ορθοδοξία είναι το νόημα του κόσμου. Μέσα στον κόσμο ένιωθα τόσο κενός. Γι’ αυτό και στα έργα μου υπάρχει για τον κόσμο πάντα μια ειρωνεία. Μια ειρωνεία που έχει εξήγηση και που δεν είναι άλλη από το ότι ο κόσμος στα μάτια μου έδειχνε δίχως νόημα και σκοπό.

Ήταν μήπως αυτό μια κάποια επίδραση από τον κόσμο των ιδεών και των φιλοσοφικών αντιλήψεων του Ζαν Πωλ Σαρτρ;
Ο δρόμος του Σαρτρ αυτοαποκαλείται «δρόμος της ελευθερίας». Όμως, ποιος δεν το ξέρει ; Η ελευθερία στη Δύση δεν είναι τίποτα άλλο από το να κάνεις ότι σ’ αρέσει. Ό,τι πάει στα μέτρα σου. Γι’ αυτό κι ο καθένας κλείνεται σπίτι του, περιορίζεται μέσα στον εαυτό του. Κάνει ότι θέλει. Εδώ, έχουμε ένα συμβολισμό, αλλά με πραγματικές επιπτώσεις.

Πιστεύετε πως η ελευθερία στην Ορθοδοξία είναι κάτι διαφορετικό ;
Το ότι ο Σαρτρ μιλάει για την ελευθερία αυτό το ‘κανε γιατί προηγουμένως είχε τονίσει πως δεν υπάρχει Θεός και ότι δεν πιστεύει. Αυτό που ξέρω είναι ότι η πραγματική αίσθηση της ελευθερίας παρέχεται μόνο μέσα στην Πίστη. Με δυο λόγια: Όλα αυτά μου φαίνονται διανοουμενίστικες κουταμάρες σε σχέση με το σώμα μου που είναι πλασμένο κατ’ εικόνα Θεού. Όλα αυτά που συζητάμε τούτη ‘δω τη στιγμή, τα βλέπω θεωρητικά και διανοουμενίστικα αν τα συγκρίνω με την αίσθηση της ελευθερίας που σου δίνει η συντριβή, η σιγή κι η μετάνοια μπροστά στο μυστήριο της Θείας Λειτουργίας που είναι η εστία του φωσφορικού κάλλους.

Μήπως συμβαίνει και με σας το ίδιο που γίνεται με πολλούς ξένους οι όποιοι στην Ορθόδοξη Λειτουργία βρίσκουν μια συναισθηματική ικανοποίηση και τίποτε πάρα πέρα ;
Όχι, καθόλου. Έχω ζήσει στο παρελθόν πολλές Λειτουργίες που μέσα τους είχαν αυτόν τον συναισθηματισμό που λέτε. Παλιά είχα δουλέψει στη Ρώμη και είδα όλες τις πομπές της Λειτουργίας των άλλων Δογμάτων. Πιστεύω πως η Ορθόδοξη Λειτουργία είναι το κάτι άλλο. Είναι αληθινή Λειτουργία που και αν ακόμα τη δεις συναισθηματικά , η ίδια σε ελκύει στο πλήρωμα του κάλλους και της ελευθερίας. Κι αυτό γίνεται επειδή η Ορθόδοξη Λειτουργία από τη φύση της ανταποκρίνεται και εκφράζει το αληθινό Δόγμα. Το Δόγμα της Αγίας Τριάδας, δηλαδή το ορθόδοξο Δόγμα. Μέσα σ’ αυτή τη Λειτουργία μέσα στην Εκκλησία δηλαδή υπάρχει και μια προβληματική που τη χρησιμοποιεί και ο Σαρτρ. Είναι ο λαός . Μόνο, με μια βασική διαφορά, την εξής : Ο λαός του Ζαν Πωλ Σαρτρ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μάζα , ενώ ο λαός της Εκκλησίας είναι ο λαός του Θεού .

Απ’ ότι ξέρω στα έργα και τα βιβλία σας εκπροσωπείτε ιδέες απόλυτα συγγενείς με τις ιδέες του Σαρτρ. Έτσι δεν είναι;
Το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο η « Δόξα του αλήτη » βρήκε μεγάλη απήχηση στη Γαλλία και υποστηρίχθηκε πολύ από την ομάδα του Σαρτρ και της Σιμόν ντε Μπωβουάρ . Αλλά το ίδιο έργο είναι μια αποτυχία της υπαρξιακής εμπειρίας γιατί ο αλήτης στο τέλος τινάζει με μια σφαίρα τα μυαλά του στον αέρα . Στο έργο μου « Ευγένεια Κοπρώνυμος » περιγράφω τους ανθρώπους που ζουν χωρίς πίστη . Τους ανθρώπους που τελικά παγιδεύονται στα αδιέξοδα τους και στις παραπλανήσεις της ψεύτικης ελευθερίας τους. Το έργο αυτό είναι θεατρικό , το ‘γραψα το 1960 στην Ελλάδα και δημοσιεύτηκε το 1970 . Παίχτηκε στη Γαλλία, Ιαπωνία, Αυστρία και Γερμανία . Εκεί, περιγράφω τον Πάπα που ξέχασε να κάνει ακόμα και το σταυρό του. Μια κοπελίτσα έρχεται από κάποια μακρινή χώρα , ψάχνει και αναζητάει ( την πίστη ) , φτάνει στον Πάπα και τον ρωτάει να της πει πως γίνεται το σημείο του σταυρού , μα εκείνος το ‘χει ξεχάσει . Ο Πάπας θα πει στην κοπέλα : « Ουφ! Αυτά είναι παλιά πράγματα. Είναι λεπτομέρειες του χριστιανικού ανθρωπισμού που έχουν ξεπεραστεί πια από τον νέο μας υπαρξιακό ουμανισμό ». Τελικά η κοπέλα ψάχνοντας θα ανακαλύψει μόνη της το σημείο του Σταυρού, θα μάθει το «Πάτερ ημών» που στη συνέχεια τα διδάσκει και στον Πάπα .Ο Πάπας στη συνέχεια πεθαίνει και διαλύεται σαν το σκουλήκι.

Από εκεί, ακριβώς, πήρε και το έργο το όνομα « Κοπρώνυμος ». Είναι η κοινωνία που ζει μέσα στην κοπριά της . Η «Ευγένεια Κοπρώνυμος» δεν είναι άλλος από τον περήφανο και μεθυσμένο Δυτικό Πολιτισμό που η τέχνη του ξερνάει αδιάκοπα αυτή την κοπριά στην οποία τελικά ο πολιτισμός αυτός πνίγεται και χάνεται. Είναι μια κοπριά ηθική , αλλά φυσική. Στο έργο, λοιπόν, αυτό όλοι στο τέλος πεθαίνουν και εξαφανίζονται , εκτός από την μικρή την κοπέλα που παίρνει το δρόμο για να βρεθεί στη « χώρα του λαού » όπως την ονομάζω.
Το έργο είχε μεγάλη απήχηση . Η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ έκανε μια εκτενή κριτική , ενώ η ιντελιγκέντσια της Δύσης νόμισε πως η « χώρα του λαού » δεν ήταν άλλη από την Κίνα του Μάο . Εγώ τότε δεν ήμουν ορθόδοξος αλλά όταν έγραφα το έργο είχα υπόψη μου τους λαούς των ορθοδόξων χωρών που δεν αποτελούν μάζες .

Πώς βλέπετε σήμερα, σαν ορθόδοξος, τις οντολογικές απόψεις και τις ιδέες του Σαρτρ;
Απλούστατα, σαν ιδέες. Ξέρετε δεν μπορώ μεμονωμένα να αναλύσω τις ιδέες του Σαρτρ. Ο Σαρτρ είναι ένα μέρος πολλών πραγμάτων. Ένα μέρος ενός σωρού από σκουπίδια που μουχλιάζει, αφρίζει και διαλύεται μέσα στον σκουπιδοτενεκέ. Η δημοσιογραφική ορολογία της Δύσης με κατατάσσει και θα με κατατάσσει ίσως για πάντα, στους αριστερούς συγγραφείς. Ίσως και τώρα που έγινα Ορθόδοξος Χριστιανός. Αλλά για μένα όλα αυτά δεν είναι παρά ιδέες, μούχλα, αφρός ενός σωρού από σκουπίδια που διαλύεται. Είναι ο κόσμος της ανελευθερίας.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Πώς σκέφτεστε να δουλέψετε τώρα που θα ξαναγυρίσετε στη Γαλλία;
Δεν είμαι θεολόγος, όμως η εμπειρία μου από την Ορθοδοξία βρίσκεται πολύ πέρα από τα λόγια, εκεί όπου υπάρχει ένα πρόσωπο: το πρόσωπο του ανθρώπου . Το πρόσωπο του Θεού . Η εικόνα . Όλη η ελευθερία εκεί βρίσκεται .

Περισσότερα για τον Νικόλαο Ρενέ Ενί μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=344570

Νικόλαος Ρενέ Ενί: Από τον κόσμο της ανελευθερίας και της μάζας του Σαρτρ στην Ορθοδοξία! | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)

===================

ΟΡΙΣΤΕ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ !

Οι μονάδες εθνοφυλακής δεν είναι πολιτιστικοί σύλλογοι για να “γράφεται” οποίος και οπότε θέλει αλλά αυτοί που την επανδρώνουν επιλεγονται. Έχουν οργανόγραμμα , υλικά και μέσα για να εκπληρώσουν την αποστολή τούς.

Mακάρι η στρατιωτική ηγεσία να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων,και να υπακούσει αποκλειστικά και μόνον στο ιερό της καθήκον απέναντι στην πατρίδα!!!

Δυστυχώς εδώ και πολύ καιρό δεν βλέπουμε να συμβαίνει το αυτονόητο!!!

Ο Θεός μεθ’ημων, ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΆ ! !ΖΗΤΩ ΤΟ ΈΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ !

========

Γιώργος Φίλης: Ολέθριο λάθος!

Ο Δρ. Γιώργος Φίλης PhD Διδάκτωρ Γεωπολιτικής, Καθηγητής Ευρωπαϊκών Θεμάτων, Αναλυτής Διεθνών Ζητημάτων και καθηγητής γεωστρατηγικής στην Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)

=======================

« Μου θυμίζεις πάντα ότι έχω να προσφέρω , χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα… και αναρωτιέμαι… Εσύ, δεν βαριέσαι να το κάνεις αυτό ; ».

« Κύριε, Σου ζήτησα να γεμίσεις την ψυχή μου με αγάπη για τους γύρω μου, και όταν άρχισα να αγαπώ, στεναχωρήθηκα, γιατί δεν μου απάντησαν με τον ίδιο τρόπο…

 Σου ζήτησα τα σωστά λόγια για να τους ενθαρρύνω και να τους κάνω ένα χαμόγελο στα χείλη , και μετά έκανα πάλι λάθος , περιμένοντας να είναι παρόντες όταν χρειαζόμουν…

 Μου θυμίζεις πάντα ότι έχω να προσφέρω, χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα… και αναρωτιέμαι… Εσύ , δεν βαριέσαι να το κάνεις αυτό ; ».

=======

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ « Η τιτανική δύναμη να αρνείται κανείς τον Θεό είναι το πιο προχωρημένο σημείο της ανθρώπινης ελευθερίας. Έτσι τη θέλησε ο Θεός την ελευθερία μας· μια ελευθερία χωρίς όρια ». ΠΑΥΛΟΣ ΕΥΔΟΚΙΜΩΦ (1901–1970)

========

Είθε η σωτηρία να είναι ο στόχος μας στο πέρασμα της ζωής ! Ο Θεός να βοηθήσει όλους !

Ο χρόνος κυλά χωρίς να γυρίζει…

 Και χαιρόμαστε που πλησιάζει το Σαββατοκύριακο , που υπάρχει ακόμα μια σταγόνα μέχρι τις γιορτές , που έρχονται Χριστούγεννα…

Δεν θεωρούμε όμως ότι οι μέρες μας είναι μετρημένες και ότι δεν κάνουμε πολλά για την ψυχή μας.  Αντίθετα , διαλύουμε την προσοχή μας σαν να είμαστε αθάνατοι , δείχνουμε δυσαρεστημένοι , δικαιολογημένοι να κάνουμε λάθη ότι είμαστε μόνο άνθρωποι , βιαστικοί , δυστυχισμένοι , ασυμβίβαστοι…

 Όσο έχουμε χρόνο , ας ισορροπήσουμε αυτό που κάνουμε .  Πολύ καλά…

 Είθε η σωτηρία να είναι ο στόχος μας στο πέρασμα της ζωής !  Ο Θεός να βοηθήσει όλους ! 

Posted by PROSKINITIS

=====================