Όσο ανασαίνω θα διψώ!

Μπορεί να είναι εικόνα 4 άτομα

…Την πόρτα του κελιού άνοιξε ένας χαμογελαστός Ρασοφόρος , γύρω στα 55, ο πατήρ Βασίλειος !

Φτωχό το κελάκι του Τιμίου Προδρόμου , με πολλές εικόνες και φωτογραφίες Γερόντων στους τοίχους του !

Βλέπουμε μια μεγάλη κορνίζα στο κέντρο του εισαγωγικού μεγάλου δωματίου . Το καταλαβαίνει ο πάτερ και μας κατατοπίζει !

-Ήμασταν 3 πριν , με την χάρη των 3 Ιεραρχών …Τώρα έμεινα μόνος μου ! Υπήρχε εδώ που λέτε και Χρυσόστομος και Γρηγόριος ! Αλλά έφυγαν για πάνω ! Ο Κύριος να τους αναπαύσει στους πατρικούς του κόλπους ! Να έχουμε την ευχή τους ! Και την ταπεινότητά τους να μιμηθούμε ! Αχ αυτή η αρετή που υψώνει ! Αχ και εκείνο το εγώ που σε κατακρημνίζει !

Ήταν κάποτε παιδιά ένας Γέροντας που έζησε όλην του τη ζωή με τρόπο Θεάρεστο ! Αγώνες πολλούς , μετάνοιες , δάκρυα , την ευχή συνέχεια ! Μιλούσε στον Θεό και ακουγόταν !

Ήρθε λοιπόν κάποτε η ευλογημένη ώρα να αναχωρήσει για την Άνω Πατρίδα μας !

Τον παρέλαβε λοιπόν ο Άγγελός του και ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι !

Έφτασε κάποτε λοιπόν έξω από την πόρτα του Δεσπότη Χριστού !

Είναι παραβολικός και ανθρωπομορφικός ο τρόπος που σας στο διηγούμαι παιδιά , μα έχει σημασία σπουδαία αυτή η ιστορία ! Χτύπησε ο Γέροντάς μας λοιπόν την πόρτα !

Ακούστηκε από μέσα η γλυκύτατη φωνή του Χριστού μας ! – Ποιός είναι ;

  • Εγώ Κύριε ! απάντησε ο Γέροντας !

Ούτε αποκρίθηκε ο Χριστός μας , ούτε και η πόρτα άνοιξε διόλου !

Στενοχωρήθηκε πολύ ο πάτερ !

Να μην με αναγνωρίσει ο Κύριος ! Εμένα που τόσα χρόνια ήμουν δούλος αγαθός και πιστός Του ! Τι να συνέβη άραγε ! Μήπως αμάρτησα σε κάτι και δεν το εξομολογήθηκα ; Όχι , είμαι βέβαιος παρεκτός τα εν αγνοία και όσα δεν μπορούσα να θυμηθώ , ότι όλα τα έχω εξαγορεύσει στον πνευματικό μου !

Η πόρτα εντωμεταξύ ακόμα Θεόκλειστη …κυριολεκτικά και μεταφορικά !

Ξαναχτυπά ο Γέροντας ! Ακούστηκε από μέσα ξανά η ίδια γλυκύτατη φωνή του Χριστού μας !

  • Ποιός είναι ;

-Εγώ είμαι Κύριε ! απάντησε ο Γέροντας αυτήν την φορά με πιο χαμηλή φωνή και με πιο ταπεινωμένο τρόπο … με ψαλιδισμένα τα φτερά …

Ξανά απόκριση δεν έλαβε ! Ούτε η πόρτα σάλεψε ! Σαν να απελπίστηκε τότε η ψυχή του … Έκλαιγε , έκλαιγε και δεν σταματούσε ! Έβαζε τώρα όμως όχι το μυαλό μα την καρδιά του , την δοσμένη στον Χριστό , να σκεφτεί , σε τι μπορεί να έφταιξε , ώστε ο πάντοτε Δίκαιος Κύριος να τον αποδοκιμάζει με τέτοιο απρόσμενο τρόπο !

Και ξαφνικά ξαναπλησίασε την πόρτα ! Χτύπησε πάλι και πήρε την συνήθη απάντηση !

  • Ποιός είναι;

Με όσο κουράγιο και φωνή του είχε απομείνει είπε :

Εσύ γνωρίζεις Κύριε ποιος είμαι …

Και η Ουράνια πόρτα ορθάνοιξε αμέσως μπρός του !

Ταπείνωση παιδιά μου , έως εσχάτων όμως ! Μην νιώσουμε έστω και ελάχιστα ότι κάτι κάναμε ! Αχρείοι δούλοι είμαστε ! Εσύ μόνο ξέρεις Κύριε ποιος και τι είμαι ! Ταπείνωση ! Αυτή μόνο θα νικήσει του Πανούργου τις μεθοδίες και θ ανοίξει την Ουράνια πύλη !

Αν δεν χτυπάγαμε και εμείς την πόρτα σου Γέροντα δεν θα ακούγαμε αυτήν την τόσο συνταρακτική ιστορία ! Ο παραβολικός τρόπος που δίδαξε ο Κύριος στα αιώνια ρήματά του πάντα μιλά στο μέσα μας . Εισχωρεί όπως το δάκρυ πάνω στο πέτρινο εγώ μας και πως το σμιλεύει κάθε φορά που ένας Αγιορείτης θα αφήσει δίχως καθυστέρηση την ποθητή του ησυχία, να στάξει στα άνυδρά μας έναν λόγο αγαθό ! ….

Nώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από Ημερολόγιο Άθωνος 2018 με τίτλο : Όσο ανασαίνω θα διψώ !

======================

Ο Ηρώδης του Ελληνισμού: έκτρωση – άμβλωση

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Για την Ορθοδοξία ο άνθρωπος είναι άνθρωπος από τη στιγμή της συλλήψεως, οπότε αποκτά ανθρώπινη φύση, οντότητα, ανεξάρτητα από τις μελλοντικές αλλαγές, και εισέρχεται στην προοπτική της αιωνιότητος καλούμενος στο “καθ’ ομοίωσιν” προς τον Δημιουργό του. Βέβαια το έμβρυο δεν είναι τέλειος άνθρωπος. Αυτό όμως μπορεί να λεχθεί και για το νεογέννητο βρέφος. 

Οι χρονικοί προσδιορισμοί που καθορίζονται για το θεμιτό ή μη των εκτρώσεων είναι αυθαίρετοι. Η ψυχή του ανθρώπου υφίσταται από τη σύλληψή του. Γι΄αυτό, όταν οι Πατέρες τοποθετούνται δεν εξετάζουν σε ποιό στάδιο ανάπτυξης βρίσκεται το έμβρυο. Υποστηρίζουν ότι η έκτρωση είναι φόνος. Το γενετικό υλικό του εμβρύου, η φυσιολογία, είναι ανθρώπινα, ενώ η δυνατότητά του ν’ αναπτυχθεί σε τέλειο άνθρωπο, επισφραγίζει την ανθρωπινή του οντότητα. Γι’ αυτό η παρεμπόδιση της εξέλιξής του αποτελεί καταστροφή ανθρώπινης ζωής με αιώνια προοπτική.

Η άποψη ότι η γυναίκα έχει δικαίωμα ν’ αποφασίζει μόνη για το έμβρυο της είναι και λογικά απαράδεκτη. Το έμβρυο δεν προέρχεται μόνο από την γυναίκα αλλά και από τον άνδρα. Όμως, οι δυο τους απλώς συνέβαλαν στη δημιουργία του. Εκείνο αποτελεί ξεχωριστή ζωντανή ύπαρξη, αδικούμενη κατάφωρα όταν καταστρέφεται από τους ιδίους τους γονείς. Τέλος, είναι παράλογο να χαρακτηρίζεται δικαίωμα κάτι, που στερεί το δικαίωμα ζωής άλλης ανθρώπινης ύπαρξης. Η αδυναμία του εμβρύου να υπερασπιστεί τον εαυτό του κάνει την πράξη ύπουλη. Για πολλούς η άμβλωση χαρακτηρίζεται με νομικούς όρους, φόνος εκ προμελέτης, ιδιαζόντως απεχθής και χωρίς δικαίωμα του θύματος σε νόμιμη άμυνα.

Ούτε η διαπίστωση κάποιου συνδρόμου δικαιολογεί την άμβλωση. Γι’ αυτό η Εκκλησία αντιμετώπιζε εξαρχής την έκτρωση ως φόνο, και την υποβοήθησή της, συνεργία σε φόνο. Η περιφρόνηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που αρχίζει με την καταστροφή ή και την εμπορία (!) της αγέννητης ζωής στα επιστημονικά εργαστήρια ανοίγει το δρόμο για άλλες μορφές θανατώσεων. Όταν ο Θεός και η φύση αντικαθίστανται από την ανθρώπινη αυθαιρεσία, όλα γίνονται λογικά και επιτρεπτά, ακόμη και οι ναζιστικές θεωρίες “ευγονικής”. Οι αγέννητοι άνθρωποι δεν μπορούν να οργανωθούν και να υποστηρίξουν τα δικαιώματά τους. Αυτό όμως, δεν νομιμοποιεί τους γεννήτορες να προβαίνουν στην καταστροφή, την εμπορία ή την κακοποίησή τους.

Όταν ακούμε ότι κάποια άγαμη , αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού της, το δολοφονεί χωρίς οίκτο , όλοι καταδικάζουν αυτό το τρομερό γεγονός. Όμως δεν πράττουν το ίδιο για την άμβλωση, αφού και αυτό είναι το ίδιο κατακριτέο. Αυτή η στάση εκφράζει υποκρισία. « Ποια λέαινα ”, λέει ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος , ποια αρκούδα θα σκότωνε ποτέ το μικρό της; Και εσύ, λογικό ον, κάνεις χειρότερα από άγρια ζώα, σκοτώνοντας τα παιδιά σου ». Ένας σύγχρονος Γέροντας λέει: “ Καλύτερα να μην γεννιόταν η γυναίκα εκείνη που σκοτώνει τα παιδιά της. ” (Κλέοπας Ηλίε). Ο Μ. Βασίλειος γράφει : « Αυτή που κατέστρεψε εκούσια το έμβρυο υποβάλλεται σε τιμωρία για φόνο. Η διάκριση σε διαμορφωμένο ή αδιαμόρφωτο έμβρυο δεν υπάρχει σ’ εμάς ”.

Γνωρίζουμε ότι εορτάζεται η θαυματουργική σύλληψη προσώπων που αποτελούν κύρια πρόσωπα στο γεγονός της σωτηρίας μας , όπως η Θεοτόκος και ο Τίμιος Πρόδρομος. Από το περιεχόμενο της εορτής της Συλλήψεως της Θεοτόκου ( Α. Άννης ) προκύπτει ότι η βαρύτητα ευρίσκεται στο γεγονός στο οποίο εισάγει η Σύλληψη : στην γέννηση της Παρθένου.

Συμπερασματικά , προορισμός του ανθρώπου από τη σύλληψή του είναι να φτάσει στο καθ’ ομοίωσιν, να γίνει κατά χάριν Θεός . Η πράξη της δημιουργίας του κόσμου δεν περιλάμβανε το θάνατο, « Θεός θάνατον ουκ εποίησεν » ( Σοφ. Σολ. α΄13 ) . Ο θάνατος εμφανίστηκε παρασιτικά , εξαιτίας της απομάκρυνσης του ανθρώπου από το Θεό . « Δια της αμαρτίας ο θάνατος εισήλθε στον κόσμο » (Ρωμ. ε΄12) . Έτσι , όποιος θανατώνει συνάνθρωπό του , αντιστρατεύεται στο θείο θέλημα . Αυτό γίνεται και με τις αμβλώσεις .

ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ : Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αφηγείται την προαναγγελία της γεννήσεως του Προδρόμου Ιωάννου από τον αρχάγγελο Γαβριήλ στο Ζαχαρία, ενώ περιγράφει και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, δηλαδή την άσπορο σύλληψη του Κυρίου. Τιμούμε και υμνούμε το γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, διότι τότε ο τέλειος Θεός έγινε τέλειος άνθρωπος. Γνωρίζουμε, ότι μετά τον Ευαγγελισμό της, η Θεοτόκος πήγε στην Ελισσάβετ. Μόλις εκείνη άκουσε το χαιρετισμό της Μαρίας, το βρέφος στα σπλάγχνα της σκίρτησε. Το έμβρυο Ιησούς αναγνωρίζεται από το έμβρυο Πρόδρομος. Όπως ο Κύριος , είναι ο τέλειος Ιησούς , κατά τις πρώτες στιγμές της εμβρυϊκής υπάρξεως του , έτσι και κάθε έμβρυο , έχει το πλήρωμα της ψυχοσωματικής του ταυτότητας.

Η αρχή της βιολογικής ζωής δεν μπορεί να αποχωριστεί από την αρχή της πνευματικής ζωής κι αυτό βεβαιώνεται από τις ομολογίες του Ησαΐα (μθ΄1), και του Ιερεμία : « Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μητρός ηγίακά σε » (Ιερ. α΄5). O ψαλμωδός ομιλεί για την πρόνοια του Θεού , που αρχίζει από της συλλήψεως του : «από γαστρός μητρός μου Θεός μου εί συ » (Ψαλμ. κα΄11) . Παρομοίως εκφράζεται και ο Απόστολος Παύλος : « ότε δε ευδόκησεν ο Θεός ο αφορίσας με εκ κοιλίας μητρός μου και καλέσας δια της χάριτος αυτού » (Γαλ. α΄15) .

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΑ : Πέρα από τον αντιχριστιανικό , έχουν και αντεθνικό χαρακτήρα οι εκτρώσεις , επιδεινώνοντας το δημογραφικό πρόβλημα . Αποτελούν την αιτία που η Ελλάδα κατήντησε χώρα γερόντων, καταδικασμένη να εξαφανιστεί. Οι διακοπές κυήσεων που πραγματοποιούνται στα νοσοκομεία ξεπερνούν τις 70.000 ετησίως. Ωστόσο, μαζί με αδήλωτες αμβλώσεις , ξεπερνούν τις 200.000 το χρόνο , τη στιγμή που οι γεννήσεις υπολείπονται των 100.000 ( από 150.000 που είχαμε το 1981 ). Η εικόνα που διαμορφώνεται στις εφηβικές ηλικίες , είναι χειρότερη από το παρελθόν, επειδή οι έφηβες σήμερα ξεκινούν άωρα σεξουαλικές επαφές , αγνοώντας τι είναι άμβλωση και ποιες επιπτώσεις έχει . Ο μεγάλος αριθμός αμβλώσεων στην πατρίδα μας καθορίζει την απογοητευτική πορεία γεννήσεων της τελευταίας 20ετίας.

Στη Βρετανία, με εξαπλάσιο πληθυσμό από την Ελλάδα, έχουμε ισόποσες εκτρώσεις (190.000). Όταν κάθε χρόνο γεννιούνται στην Τουρκία 1.600.000 παιδιά, στην Ελλάδα γεννιούνται μόνον 90.000. Από έρευνες υπολογίζεται ότι το 2030 η χώρα μας θα έχει πληθυσμό περίπου 8.000.000, χωρίς τα αποτελέσματα της Κρίσης, η Αλβανία 14.000.000 και η Τουρκία 100.000.000. Η Ελλάδα αιμορραγεί αργοπεθαίνοντας.

Ο πληθυσμός της για πρώτη φορά μειώθηκε αφού το 2011 απεγράφησαν 10.787.690 μόνιμοι κάτοικοι . ( 10.964.020 το 2001 ) . Εδώ , βέβαια , θα πρέπει να υπολογίσουμε και τον παράγοντα των ξένων , που ξεπερνούν τους 1.100.000 ! Η Ελλάδα από δεύτερη σε γεννήσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση το 1980 ( 148.134 ) , άγγιξε το 1999 την τελευταία θέση (100.265). Στο Στρατό η απόδοση των κλάσεων από το έτος 2000 ( 83.000 ) έως στο 2013 ( 53.000 ) παρουσιάζει υστέρηση 30.000 στρατευσίμων , με ανυπολόγιστες επιπτώσεις στην εθνική άμυνα . Το 1997 οι γυναίκες που τεκνοποίησαν είχαν σε ποσοστό 45,4% ένα παιδί και το 39% δύο παιδιά.

Η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή πρωταθλήτρια και τρίτη στον κόσμο στις εκτρώσεις !! Για να αλλάξουν αυτά απαιτείται ανάπλαση παιδείας , ώστε να δημιουργηθεί η κατάλληλη νοοτροπία , κυρίως στους νέους, και να ξαναγίνει το παιδί πηγή χαράς και ζωής και να ξαναγίνουμε οι πολυμελείς ευτυχισμένες ελληνικές οικογένειες των περασμένων γενεών.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ : Ενώ οι εχθροί δεν μπόρεσαν να μας εξαφανίσουν, εμείς οι ίδιοι οι Νεοέλληνες απεργαζόμαστε την καταστροφή του έθνους καθώς ως “Έλληνες”, αποδεχόμενοι τις εκτρώσεις , εργαζόμαστε για την οικοδόμηση ενός ελληνικού νεκροταφείου , ενώ οι “ Ταγοί ” μας δεν εγκρίνουν ούτε \τα έξοδα τοκετού ( ! ) , ενώ αντιθέτως πριμοδοτούν οικονομικά, ως δαπάνη “χειρουργείου” κάθε άμβλωση (!!!). Αποχαύνωση απολαύσεων, καταναλωτισμός, παραγκωνισμός παράδοσης, κάνουν τον Νεοέλληνα να ζει την αρχή του τέλους του. Συνειδητοποιώντας το έγκλημα των εκτρώσεων , θεραπεύοντας τη φιλαυτία , συνειδητοποιώντας την αξία της επαναπροσέγγισης αιωνίων αξιών της ελληνοχριστιανικής παράδοσης , θα οδηγηθεί η Ελλάδα σε ακμή.

 Του Kωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου

==========

Το ηχηρό χαστούκι κατά της διεθνούς και εγχώριας «φιλελεύθερης» πτέρυγας που κόπτεται για τα «αναπαραγωγικά δικαιώματα» της γυναίκας τους έχει φέρει απίθανη ΠΑΡΑΖΑΛΗ!

 Μετά την χθεσινή ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΗ απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, διαμορφωτές της κοινής γνώμης και λοιποί δημοσιολογούντες βρίσκονται σε ένα άνευ προηγουμένου ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ! 

Με μένος πρωτόγνωρο ξέχασαν αίφνης κάθε σεβασμό σε ένα από τα κορυφαία Δικαστήρια του δυτικού κόσμου και εξαπολύουν μύδρους κατά των Δικαστών επειδή τόλμησαν να αποφανθούν ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ ! 

Πρόκειται για την ίδια «δημοκρατική» και «φιλελεύθερη» συνομοταξία που ΕΠΕΧΑΙΡΕ με το αυταρχικό κατέβασμα των αφισών στους σταθμούς του μετρό της Αθήνας τον Ιανουάριο του 2020 επειδή είχε μήνυμα υπέρ του ΑΓΕΝΝΗΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ! Θα περάσει καιρός για να συνέλθουν… 

=========

Υπενθυμίζουμε ότι η Ορθόδοξη #Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο φρικτό ρεκόρ στην Ευρώπη και το τρίτο στον κόσμο, σε αριθμό αμβλώσεων, που φτάνουν τον τρομακτικό αριθμό των 250.000 αγέννητων παιδιών τον χρόνο ! Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο που λέει "ΗΞΕΡΕΣ ΟΤΙ ΣΤΟ ΑΓΕΝΝΗΤΟ ÎΑI™ΔI. απότην18η ημέραΚΤΥΠΑ ημέρακι ηΚΑΡΔΙΑτου; από την 8ηεβδομάδα ΟΛΑ τa όργανά του έχουν δημιουργηθεί; από την Σηημέρα ανιχνεύονται ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ κυματα; από τη 10η εβδομάδα ΝΟΙΩΘΕΙ ΠΟΝΟ; ΔΙΑΛΕΞΕ ΤΗ ΖΩΗ...! ΚΙΝΗΜΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ENANTION ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ φήστε με να ζήσω! www.afistemenaziso.gr"

Blogger Ο/Η Λυκούργος Νάνης είπε…

Αυτή είναι μια μνημειώδης ημέρα για την ιερότητα της ζωής» είπε ο Γενικός Εισαγγελέας του Μιζούρι.
Και πολύ σωστά. Είπε τα αυτονόητα.
Το Μιζούρι είναι η πρώτη πολιτεία των ΗΠΑ που προέβη στην απαγόρευση της εν ψυχρώ εμβρυοκτονίας μετά την ιστορική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Οι ένοχοι νεοταξίτες ταράχθηκαν, μόλις εξεδόθη η εν λόγω απόφαση και εξήλθαν του έρκους των οδόντων τους παφλάζοντες αφροί λύσσας.
Στη χορεία των αντιδρώντων και οι ημέτεροι πολιτικοί αρχηγοί, κύριοι Τσίπρας, Ανδρουλάκης και Βαρουφάκης…
Οι εκπρόσωποι του αριστερού σκοταδισμού στην υπηρεσία της προπαγάνδας υπέρ του εκ προμελέτης φόνου των ανυπεράσπιστων ανθρωπίνων εμβρύων…
Αυτός είναι ο γέμων υποκρισίας (ψευτο)ανθρωπισμός τους…
Και από κοντά το απαίσιο δημοσιογραφικό κατεστημένο.
Αυτοί και αυτές που βιοπορίζονται εκ μισθωμάτων ασεβείας, βλασφημίας και δαιμονισμού.
Οι αδίστακτοι διαστροφείς της αλήθειας, οι πολέμιοι της ηθικής, οι διάκονοι της “πολιτικής ορθότητας”.
Ολόκληρη “λεγεών”…

==================

Κυριακή Β’ Ματθαίου: Η κλήση των αποστόλων (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. δ’ 18-23)

Γιατί οι άνθρωποι είναι πάντα τόσο βιαστικοί σήμερα ; Για να δουν όσο γίνεται πιο γρήγορα την επιτυχία των προσπαθειών τους. Κι η επιτυχία έρχεται και παρέρχεται , αφήνοντας πίσω της κάποια ίχνη λύπης.

Γιατί οι γιοι των ανθρώπων είναι τόσο βιαστικοί σήμερα; Για να δρέψουν τους καρπούς των αγώνων τους το συντομότερο δυνατό. Κι οι καρποί έρχονται και παρέρχονται, αφήνοντας πίσω τους τα ίχνη κάποιας πικρίας.

Όταν έρχεται ο θάνατος, οι σημερινοί άνθρωποι πεθαίνουν βλέποντας τον εαυτό τους στο παρελθόν. Βλέπουν τις επιτυχίες τους που έχουν ξεχαστεί, τους θερισμένους καρπούς που έχουν σαπίσει. Με το δικό τους θάνατο, χάνονται και τα τελευταία ίχνη των προσπαθειών και των καρπών τους. Εκείνοι που έρχονται μετά απ’ αυτούς σπέρνουν με την ίδια βιασύνη, θερίζουν τους καρπούς, τους τρώνε κι έπειτα φεύγουν γυμνοί και άδειοι απ’ αυτόν τον κόσμο.

Οι άνθρωποι έτσι εξελίσσονται. Δε γίνεται το ίδιο όμως με το Θεό. Οι άνθρωποι παρατηρούν πώς αντιμετωπίζουν τα πράγματα οι ίδιοι και πώς τ’ αντιμετωπίζει ο Θεός και λένε: Οι μύλοι του Θεού αλέθουν αργά, αλλ’ αλέθουν πολύ καλά.

Ο Θεός ίσως αργεί στη μια γενιά, αλλά δεν αργεί σ’ όλο το φάσμα των γενεών. Συχνά σπείρει στη μια γενιά και θερίζει στην άλλη. Έτσι η πρώτη γενιά (τότε που σπέρνει ο Θεός) λέει πως ο Θεός είναι αργός. Η άλλη γενιά, τότε που θερίζει ο Θεός, λέει πως είναι ταχύς. Στις δικές μας, τις ανθρώπινες ενασχολήσεις, κάθε θερισμός δεν είναι πιο γρήγορος από το όργωμα, τη σπορά, το ξεχορτάριασμα και την ανιαρή περίοδο αναμονής της ωρίμανσης του καρπού; Ο Θεός όμως δεν είναι ούτε αργός ούτε γρήγορος. Έχει το ρυθμό Του και δεν τον εγκαταλείπει. Το μυρμήγκι βλέπει μόνο τη μυρμηγκοφωλιά του. Ο αγρότης όμως παρατηρεί όλον τον αγρό.

Αν ο Χριστός ενεργούσε σύμφωνα με τον τρόπο των ανθρώπων, δε θα είχε διαλέξει για αποστόλους Του δώδεκα ψαράδες, αλλά μάλλον δώδεκα βασιλιάδες της γης. Αν ήθελε νά ‘χει άμεση επιτυχία στο έργο Του και να δρέψει τους καρπούς των αγώνων Του, με την ακατανίκητη δύναμή Του θα είχε διαλέξει δώδεκα από τους πιο δυνατούς βασιλιάδες του κόσμου για να τους κάνει οπαδούς και αποστόλους Του. Σκέψου απλά πώς θα μπορούσε αμέσως ο Χριστός, σε μια στιγμή, να γίνει γνωστός σ’ ολόκληρο τον κόσμο· πόσο γρήγορα θα διαδίδονταν τότε η διδασκαλία Του ! Πώς θα εξαφανίζονταν τα είδωλα εν ριπή οφθαλμού μ’ ένα αυτοκρατορικό διάταγμα ! Πώς θα μετατρέπονταν όλοι οι ειδωλολατρικοί ναοί σε χριστιανικούς ! Πώς θα σταματούσαν αμέσως οι θυσίες ζώων στους θεούς και τους καπνούς από τις θυσίες θ’ αντικαθιστούσαν τα θυμιάματα !

Σκέψου πόσο εύκολα η Εκκλησία του ενός Θεού θα είχε ιδρυθεί , για την εξυπηρέτηση ολόκληρης της ανθρωπότητας ! Ο Χριστός, χωρίς να χρειαζόταν να υποφέρει και να πάθει, θα καταλάμβανε τον πρώτο και μοναδικό αυτοκρατορικό θρόνο κι από κει θα κυβερνούσε όλους τους λαούς της γης, ολόκληρο τον κόσμο από ανατολή σε δύση κι από βορρά ως το νότο, με αντιπροσώπους Του τους δώδεκα υποτελείς βασιλιάδες . Χωρίς να χρειαστεί να πάθει , οι σκληροτράχηλοι Ιουδαίοι θα αναγνώριζαν το Χριστό ως βασιλιά και τον αναμενόμενο Μεσσία και θα τον προσκυνούσαν.

Στοχάσου τελικά πόσα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν από έναν τέτοιο επίγειο βασιλιά και μάλιστα σύντομα, με τη δύναμη και την ευφυΐα ενός μόνο ανθρώπου ! Τ’ αποτελέσματα θα ήταν τα ίδια με όσα είχαν πραγματοποιήσει όλες μαζί οι βασιλείες , πριν αλλά και μετά το Χριστό. Θά ‘χαν φτάσει κι αυτά σ’ ένα τέλος , μαζί με τους ιδρυτές τους. Ο κόσμος θα ξαναγύριζε εκεί που ήταν και πριν. Πιο γραφικά ακόμα, θα ήταν σα νά ’χε ξεριζώσει κάποιος γίγαντας μια πανύψηλη δρυ από το δάσος και την είχε ξαναφυτέψει σε μια πεδιάδα. Όσο διάστημα ο γίγαντας στεκόταν δίπλα στο δέντρο και το κρατούσε όρθιο με το δυνατό του χέρι, η δρυς θα στεκόταν όρθια. Με το που θ’ απομακρυνόταν ο γίγαντας όμως, ο άνεμος που θα φυσούσε θα την ξερίζωνε και θα την έριχνε κάτω .

Οι άνθρωποι θα μαζεύονταν γύρω από την πεσμένη δρυ και θα θαύμαζαν πώς ένα τόσο δυνατό δέντρο έπεσε με το πρώτο φύσημα του ανέμου, ενώ οι αργοανάπτυκτες φουντουκιές δίπλα τους αντιστέκονταν στον άνεμο και στέκονταν όρθιες . Οι άνθρωποι θα κουνούσαν το κεφάλι τους και θά ‘λεγαν : « Είναι αλήθεια πως οι χαμηλές φουντουκιές φυτεύονται με σπόρο κι αναπτύσσονται αργά , αλλ’ αντιστέκονται σθεναρά κι αντιμετωπίζουν πιο εύκολα τον άνεμο από την πανύψηλη δρυ που τη μεταφύτεψε ένας γίγαντας κι έπειτα την εγκατέλειψε . Όσο πιο βαθιά βρίσκονται στο έδαφος οι ρίζες του δέντρου , τόσο πιο δυνατό και πιο ανθεκτικό θα γίνει.

Πόσο σοφό ήταν το να ξεκινήσει από τα χαμηλά ο Κύριος κι όχι από την κορυφή . Πόσο σοφό ήταν ν’ αρχίσει την οικοδομή της βασιλείας Του όχι με βασιλείς , αλλά με ψαράδες. Πόσο καλό, πόσο σωτήριο ήταν για μας , που ζούμε δυο χιλιάδες χρόνια από τη γέννησή Του , το ότι δεν απέβλεψε στην τελική επιτυχία του έργου Του , ούτε και στο να θερίσει τους καρπούς των αγώνων Του όσο ζούσε. Δεν ήθελε, όπως ο γίγαντας, να μεταφυτέψει μεμιάς το τεράστιο δέντρο , αλλά σαν απλός αγρότης να θάψει το σπόρο του δέντρου βαθιά μέσα στη γη κι έπειτα να πάει στο σπίτι του. Κι αυτό έκανε. Ο Κύριος έθαψε το σπόρο του Δέντρου της Ζωής όχι μόνο στο βάθος της καρδιάς των απλών Γαλιλαίων ψαράδων , αλλά και στο βάθος της ίδιας της κόλασης .

Έπειτα συνέχισε την πορεία Του. Και το δέντρο αναπτυσσόταν αργά, πολύ αργά . Άνεμοι ισχυροί φύσηξαν πάνω του σε μια προσπάθεια να το ξεριζώσουν, μα δεν το κατόρθωσαν. Οι εχθροί έκοψαν το δέντρο, το έριξαν κάτω, μα οι ρίζες του πέταξαν πολλούς καινούργιους βλαστούς. Όσο εκείνοι το πελέκιζαν, τόσο πιο γρήγορα αναπτυσσόταν. Οι ορδές του εχθρού έσκαψαν στη γη, πιο βαθιά κι από τις κατακόμβες για να το ξεριζώσουν. Όσο όμως εκείνοι προσπαθούσαν, τόσο οι ρίζες αντιστέκονταν, τόσο οι καινούργιοι βλαστοί μεγάλωναν κι άλλοι φύτρωναν από την αρχή και πύκνωναν.

Έτσι το δέντρο του Χριστού, που φυτεύτηκε με του Θεού τον τρόπο κι όχι του ανθρώπου, εξακολουθεί ν’ ανθίζει ως σήμερα, δυο χιλιάδες χρόνια αργότερα, παράγει καρπούς γλυκούς για ανθρώπους και αγγέλους και λάμπει από φρεσκάδα και κάλλος, σα νά ‘χε φυτευτεί μια γενιά νωρίτερα.

Αν ο Κύριος είχε ενεργήσει όπως οι άνθρωποι, είναι αλήθεια πως θα τον είχαν δοξάσει πολύ νωρίτερα οι άνθρωποι, εμείς όμως δε θα είχαμε σωθεί. Δεν τον ενδιέφερε η δόξα των ανθρώπων, ο ήχος των ποιμενικών αυλών, που σήμερα ακούγονται κι αύριο ρίχνονται στη φωτιά. Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν η σωτηρία των ανθρώπων. Δεν ήρθε στους ανθρώπους όπως κάνει κάποιος γίγαντας σε τσίρκο, για να δείξει τη δύναμη και τις ικανότητές του, ν’ απολαύσει το χειροκρότημα των θεατών. Ήρθε σαν φίλος σ’ εμάς, σαν γιατρός σε θεραπευτήριο για να μας επισκεφτεί, να συνομιλήσει με τον καθένα μας και να μας προσφέρει συμβουλές και θεραπεία. Είναι επομένως πολύ καλό για όλη την ανθρωπότητα, από τότε που ξεκίνησε ο κόσμος ως τη συντέλεια, το γεγονός ότι ο Κύριος ενήργησε με θεϊκό τρόπο. Διάλεξε για αποστόλους Του όχι δώδεκα τρανούς βασιλιάδες, μα δώδεκα άσημους ψαράδες. 

Στο σημερινό ευαγγέλιο μαθαίνουμε με ποιό τρόπο τους διάλεξε.

***

« Περιπατών δε (ο Ιησούς) παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας είδε δύο αδελφούς, Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον και Ανδρέαν τον αδελφόν αυτού, βάλλοντας αμφίβληστρον εις την θάλασσαν· ήσαν γαρ αλιείς » (Ματθ. δ’ 4). Από πού ήρθε ο Ιησούς στη θάλασσα της Γαλιλαίας ; Αυτό ο ευαγγελιστής μας το λέει στην προηγούμενη ευαγγελική περικοπή. Όταν ακούσε πως φυλάκισαν τον Ιωάννη το Βαπτιστή , έφυγε από την Ιουδαία και πήγε στη Γαλιλαία , στην περιφρονημένη αυτή περιοχή της Ισραηλιτικής γης. Προέβλεπε το μαρτυρικό θάνατο του μεγάλου στρατιώτη Του , του Προδρόμου. Έτσι φάνηκε σα να υποχώρησε , στην ουσία όμως πήγε να προετοιμαστεί για να νικήσει τους εχθρούς Του .

Όσο διάστημα βρισκόταν στη Γαλιλαία τώρα , δεν ήταν φυσικό να μείνει στη Ναζαρέτ, όπου είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της επίγειας ζωής Του ; Μα ποιος προφήτης είναι αποδεκτός στη δική του πατρίδα ; Στη Ναζαρέτ βρισκόταν, όταν οι συμπατριώτες Του θέλησαν να τον γκρεμίσουν από το χείλος κάποιου βράχου . Για ν’ αποφύγει άλλη μια φορά την προσωρινή κακία των ανθρώπων , εγκαταστάθηκε τελικά δίπλα στη θάλασσα της Γαλιλαίας , στα όρια των φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ . Εκεί ζούσαν οι πιο περιθωριακοί και περιφρονημένοι άνθρωποι, « εν σκότει, εν χώρα και σκιά θανάτου » (βλ. Ησ. θ’ 2) . Σ’ αυτό το πυκνό σκοτάδι έμελλε να θάψει το σπόρο του καρποφόρου δέντρου του ευαγγελίου Του.

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει πως ο πρώτος που κάλεσε ο Κύριος ήταν ο Ανδρέας, στην Ιουδαία. Ο Ανδρέας ήταν πριν μαθητής του Ιωάννη του Βαπτιστή. Όταν όμως ο Ιωάννης έδειξε το Χριστό και είπε πως Εκείνος ήταν ανώτερός του, ο Ανδρέας άφησε το δάσκαλό του και ακολούθησε το Χριστό. Αμέσως μετά απ’ αυτό ο Ανδρέας βρήκε τον αδερφό του Σίμωνα και του είπε : « ευρήκαμεν τον Μεσσίαν · ο έστι μεθερμηνευόμενον Χριστός · και ήγαγεν αυτόν προς τον Ιησούν » (Ιωάν, α’ 42-43) . Τότε ήταν που ο Χριστός έδωσε στο Σίμωνα το όνομα « Πέτρος », που σημαίνει τη σταθερή πέτρα της πίστης .

Δεν υπάρχει κάποια αντίφαση ανάμεσα σ’ αυτά που γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης εδώ καί σ’ εκείνα που αναφέρει ο Ματθαίος στο σημερινό ευαγγέλιο , ότι ο Κύριος κάλεσε τα δυο αδέρφια στη θάλασσα της Γαλιλαίας ; Σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ιωάννη , πρώτος ακολούθησε το Χριστό ο Ανδρέας κι έπειτα ο Πέτρος . Στο ευαγγέλιο του Ματθαίου βλέπουμε πως ο Χριστός τους βρήκε και τους κάλεσε μαζί . Αναφέρει μάλιστα πρώτα τον Πέτρο κι έπειτα τον Ανδρέα. Αυτή δεν είναι μια φανερή αντίφαση ; Όχι, καθόλου. Όπως γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος , εδώ περιγράφονται δυο χωριστά γεγονότα . Το ένα έλαβε χώρα στην Ιουδαία , όταν ο Βαπτιστής ήταν ακόμα ελεύθερος , και το άλλο στη Γαλιλαία , αργότερα , όταν ο Βαπτιστής είχε ήδη φυλακιστεί κι ο Κύριος ζούσε πια στην Καπερναούμ , στα παράλια της θάλασσας της Γαλιλαίας .

Ο Ιωάννης περιγράφει την προηγούμενη συνάντηση του Χριστού με τον Πέτρο και τον Ανδρέα, ο Ματθαίος τη μεταγενέστερη. Αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι ο Ματθαίος μιλάει για το « Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον », που σημαίνει πως ο Σίμων είχε πάρει ήδη το όνομα « Πέτρος » από τον Κύριο. Η προηγούμενη συνάντηση , η πρώτη που είχε ο Πέτρος με το Χριστό, έγινε στην Ιουδαία, τότε που ο Ανδρέας τον έφερε στο Χριστό. Την πρώτη συνάντηση την περιγράφει ο Ιωάννης : « Και ήγαγεν αυτόν (ο Ανδρέας) προς τον Ιησούν. εμβλέψας αυτώ ο Ιησούς είπε· συ ει Σίμων ο υιός Ιωνά, συ κληθήση Κηφάς, ο ερμηνεύεται Πέτρος » (Ιωάν. α 43).

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος το γνώριζε αυτό και τώρα περιγράφει την επόμενη συνάντηση που είχαν τα παιδιά του Ιωνά με τον Κύριο , γι’ αυτό και μιλάει για « Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον ». Αναφέρει πρώτα τον Πέτρο κι υστέρα τον Ανδρέα , επειδή ο Πέτρος ήταν πιο ζωηρός χαρακτήρας από τον αδερφό του κι έκανε από την αρχή μεγαλύτερη εντύπωση . Το ότι ο Ιωάννης κι ο Ματθαίος περιγράφουν δύο περιστατικά , είναι πεντακάθαρο σ’ όποιον διαβάσει και τα δύο ευαγγέλια . Ενώ ο Ματθαίος περιγράφει την οριστική κλήση του Πέτρου και του Ανδρέα να γίνουν μαθητές , ο Ιωάννης περιγράφει ένα άλλο περιστατικό , όταν τα δυο αδέρφια συνάντησαν το Χριστό τότε που ο Πρόδρομος είπε : «Ίδε ο αμνός του Θεού ! ». Συνάγεται καθαρά πως μετά την πρώτη αυτή συνάντηση χωρίστηκαν από το Χριστό κι αργότερα πήγαν στη Γαλιλαία , όπου ο Κύριος τους συνάντησε την ώρα που επιδίδονταν στο έργο τους , του ψαρά.

« Και λέγει αυτοίς· δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων. οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ » (Ματθ. δ’ 19-20). Ο Κύριος γνώριζε την καρδιά τους . Οι ψαράδες αυτοί είχαν μια παιδιάστικη πίστη στο Θεό, υπάκουγαν στο λόγο Του . Δεν είχαν συνηθίσει να εξουσιάζουν και να δίνουν εντολές , μα να εργάζονται απλά και να υπακούν. Η ταπείνωση κι η υπακοή στο θέλημα του Θεού γέμιζε την καρδιά τους. Μπορεί να ήταν απλοϊκοί ψαράδες, αλλά οι ψυχές τους διψούσαν και πεινούσαν για αλήθεια και δικαιοσύνη. Ο Ανδρέας είχε ήδη εγκαταλείψει μια φορά τα δίχτυα του, για ν’ ακολουθήσει ως μαθητής τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Μόλις ο Ιωάννης έδειξε τον Ιησού και είπε πως Εκείνος ήταν ανώτερός του, ο Ανδρέας άφησε τον Ιωάννη κι ακολούθησε το Χριστό. Ήταν κι οι δυο τους φλογερές ψυχές, που αναζητούσαν με αγωνία τη δικαιοσύνη του Θεού και τη βασιλεία Του. Γι’ αυτό κι ο Χριστός απευθύνθηκε σ’ αυτούς αυθεντικά, με εξουσία : « Ακολούθει μοι ! »

Έτσι ενεργεί με όλους μας ο Θεός. Δε θα μας πιέσει ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο Του. Μας αφήνει να διαλέξουμε το δρόμο της σωτηρίας ή της απώλειάς μας ελεύθερα, σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη. Όταν όμως ο καρδιογνώστης Θεός μεριμνά για να βάλει τις καρδιές μας στο σωστό δρόμο, στο δρόμο της σωτηρίας, τότε μας έλκει σταθερά προς αυτόν το δρόμο. Όταν βλέπει πως η καρδιά μας έχει στραφεί ολότελα προς το δρόμο της κακίας και της απώλειας, τότε μας αφήνει ο Θεός και πέφτουμε στη δυναστεία του σατανά. Αυτό έγινε στην περίπτωση του προδότη Ιούδα. Όταν η καρδιά του στράφηκε εξ ολοκλήρου προς το πονηρό και διάλεξε ν’ ακολουθήσει το σκοτεινό δρόμο της απώλειας, ο Χριστός δεν προσπάθησε περισσότερο να τον γυρίσει πίσω. Αντίθετα, σαν είδε πως ο σατανάς είχε μπει πια στον Ιούδα, του είπε : « Ο ποιείς, ποίησον τάχιον » (Ιωάν, ιγ’ 27). Ούτε στην περίπτωση του Πέτρου και του Ανδρέα λοιπόν, ούτε σε κείνην του Ιούδα δεν παραβίασε την ελευθερία της επιλογής τους. Μιλάει απλά στις καρδιές που έχουν ήδη διαλέξει το καλό ή το κακό και λέει αποφασιστικά στον Πέτρο, «ακολούθει μοι» και στον Ιούδα, «ο ποιείς, ποίησον τάχιον».

Ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων. Τι σημαίνει αυτό ; Πως όπως μέχρι τώρα πιάνετε ψάρια στα δίχτυα σας από τα σκοτεινά βάθη της θάλασσας, έτσι από τώρα, μαζί μου και με το ευαγγέλιό μου, θα αλιεύετε ανθρώπους από τα σκοτεινά βάθη της κακίας αυτού του κόσμου.

Ο Πέτρος κι ο Ανδρέας άκουσαν την κλήση του Χριστού και ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ. Βλέπεις πως οι καρδιές των δύο αυτών ανθρώπων είχαν ήδη διαλέξει ν’ ακολουθήσουν το καλόΔε ρώτησαν: « Από που μας καλείς ; Τι θα τρώμε ; Ποιος θα φροντίσει τις οικογένειές μας ; » Θαρρείς πως ήταν σα να περίμεναν σ’ όλη τους τη ζωή αυτήν την κλήση . Άφησαν σαν παιδιά όλες τις φροντίδες τους στον Κύριο , τα εγκατέλειψαν όλα κι ανταποκρίθηκαν στην κλήση Του.

« Και προβάς εκείθεν είδεν άλλους δύο αδελφούς, Ιάκωβον τον του Ζεβεδαίου και Ιωάννην τον αδελφόν αυτού , εν τω πλοίω μετά Ζεβεδαίου του πατρός αυτών καταρτίζοντας τα δίκτυα αυτών, και εκάλεσεν αυτούς, οι δε ευθέως αφέντες το πλοίον και τον πατέρα αυτών ηκολούθησαν αυτώ » (Ματθ. δ’ 21, 22) . Και πάλι εδώ έχουμε την κλήση δυο ψαράδων, όχι δυο βασιλιάδων . Δε φορούσαν στέμματα στο κεφάλι τους , στο στήθος τους όμως είχαν βασιλικές καρδιές . Ο Κύριος μαζεύει μαργαριτάρια στο σκοτάδι . Διαλέγει τους ταπεινούς κι αγράμματους , για να κατατροπώσει τους ισχυρούς και τους σοφούς . Διαλέγει τους φτωχούς , για να ντροπιάσει τους πλούσιους .

Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης ήταν πολύ φτωχοί . Οι ίδιοι επισκεύαζαν τα δίχτυα, μαζί με τον πατέρα τους . Οι ψυχές τους όμως ήταν πλούσιες . Πεινούσαν και διψούσαν για το Θεό . Οι καρδιές τους είχαν στραφεί προς το καλό . Και περίμεναν . Και μόλις τους κάλεσε ο Κύριος , άφησαν την ίδια στιγμή τη δουλειά τους , τη βάρκα , τον πατέρα τους και τα δίχτυα και ηκολούθησαν αυτώ .

Η βαθύτερη έννοια είναι η εξής :

 αλιείς, ψαράδες, είναι εκείνοι που αναζητούν πνευματικές ευλογίες· τα δίκτυα υποδηλώνουν την ψυχή· θάλασσα είναι ο κόσμος και πλοίο το σώμα.

Το βάλλοντας αμφίβληστρον εις την θάλασσαν δείχνει πως οι ψαράδες αναζητούσαν πνευματικές ευλογίες, πνευματική τροφή, τη βασιλεία του Θεού. Άπλωναν και βύθιζαν την ψυχή τους στα πλάτη και τα βάθη αυτού του κόσμου, για να βρουν τις ευλογίες αυτές, όπου και να ήταν. 

Καταρτίζοντας τα δίκτυα σημαίνει τις προσπάθειες που έκαναν για να καταρτίσουν τις ψυχές τους. Για τους δύο πρώτους, το αφέντες τα δίκτυα, ηκολούθησαν αυτώ, σημαίνει πως άφησαν την παλιά κι αμαρτωλή ψυχή τους κι άρχισαν ν’ ανακαινίζονται από το Χριστό, για ν’ αναγεννηθούν, να μορφώσουν καινούργια ψυχή και καινούργιο πνεύμα.

Σημαίνει επίσης πως από τώρα δε θ’ αναζητούν πια ν’ αποκτήσουν πνευματικές ευλογίες με τις δικές τους προσπάθειες και δυνάμεις, αλλά με το Χριστό. Δε θα στηριχθούν στη δική τους δύναμη, αλλά στη δύναμη του Θεού. Δε θα βασιστούν στο δικό τους νου, αλλά στην αποκάλυψη του Θεού.

Στους άλλους δύο μαθητές, το αφέντες το πλοίον και τον πατέρα αυτών σημαίνει πως άφησαν τ’ αμαρτωλά σώματα και τον επίγειο πατέρα τους για ν’ ασχοληθούν με τη σωτηρία της ψυχής τους, να βαδίσουν προς συνάντηση του ουράνιου Πατέρα τους, ως παιδιά κατ’ υιοθεσία με τη χάρη του Θεού.

« Και περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο Ιησούς διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας και θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ » (Ματθ. δ’ 23). Μετά από τριάντα χρόνια που είχε περάσει στην αφάνεια , τώρα ο Κύριος Ιησούς ξεκινάει τη θεϊκή αποστολή Του με ζήλο κι αποφασιστικότητα. Αυτό εκφράζεται με τα λόγια περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο ΙησούςΑποστολή και διακονία Του ήταν να εξηγήσει το παλιό και να κηρύξει το νέο . Να επιβεβαιώσει και τα δυο με θαύματα και θεραπείες. Ο Νόμος είχε δοθεί από το Μωυσή και τους προφήτες και μαρτυρήθηκε με πολλά θαύματα , για να πιστέψουν οι άνθρωποι πως ο Νόμος αυτός ήταν θεϊκός. Οι ερμηνευτές του Νόμου όμως είχαν σκοτισμένες ψυχές και διέστρεψαν το πνεύμα του. Ο παλιός Νόμος επομένως είχε καταστεί νεκρός , ήταν σα να μην υπήρξε ποτέ .

***

Τώρα ο πάναγνος κι αναμάρτητος Κύριος Ιησούς εμφανίζεται ως ο μοναδικός που αντιλαμβάνεται και μπορεί να ερμηνεύσει αληθινά τον πρώτο αυτό Νόμο. Ερμηνεύει το νόημά του κι αποκαλύπτει το πνεύμα του για τους αμαρτωλούς. Είναι τώρα ο ερμηνευτής του Πνεύματος, όπως αργότερα το Πνεύμα θα επιβεβαιώσει τον ίδιο. Δεν απορρίπτει τον παλιό Νόμο του Θεού. Πώς θα μπορούσε να τον απορρίψει, αφού Εκείνος τον είχε δώσει; Από άποψη όμως πραγματικής πνευματικής και προφητικής σημασίας, τώρα δίνει το νόμο της σωτηρίας, κηρύττει το ευαγγέλιο της Βασιλείας.

Ο παλιός Νόμος είναι σαν μια καλή και εύφορη γη. Μια γη όμως που καλύφθηκε ολόκληρη από αγκάθια και ζιζάνια, παραμελημένη από τους ανθρώπους, δηλαδή από ασύνετους ερμηνευτές. Έτσι τα μάτια όλων στρέφονται μακριά από την εγκαταλειμμένη αυτή γη. Τώρα ο Κύριος την οργώνει ολόκληρη, σπέρνει καινούργιο σπόρο κι οι άνθρωποι τον παρακολουθούν με φόβο και δέος. Κι όπως ο παλιός Νόμος πιστοποιήθηκε με πολλά θαύματα, έτσι και τώρα ο Κύριος Ιησούς, ως Νομοθέτης, πιστοποιεί τον καινούργιο Νόμο με πολλά θαύματα. Τα θαύματα αυτά δε γίνονται για να κάνει μια κενόδοξη και μάταιη επίδειξη της δύναμής Του, αλλά για να προσφέρει αληθινή υπηρεσία στους ανθρώπους. Τα θαύματα αυτά ήταν θεραπείες ασθενειών του σώματος, του νου και των ανθρώπινων αδυναμιών. Ο Κύριος μας επισκέφτηκε όχι σαν κάποιος μάγος, αλλά σαν φίλος και θεραπευτής.

Όλοι εμείς που πεινούμε και διψούμε για τη δικαιοσύνη και την αγάπη Του, εμείς που ψαρεύουμε μάταια με την ψυχή μας, σαν δίχτυα, στη θάλασσα αυτού του κόσμου, ας ακούσουμε τη φωνή του Κυρίου Ιησού. Μας καλεί τώρα, όπως τότε τους ψαράδες στη θάλασσα της Γαλιλαίας : « Ακολούθει μοι ! » Μόλις ακούσουμε τη φωνή αυτή, ας μη διστάσουμε ούτε στιγμή. Ας παρατήσουμε όλες τις παλιές δουλειές και τις παλιές αγάπες κι ας τον ακολουθήσουμε. Ο Χριστός είναι ο αληθινός μας Φίλος και Θεραπευτής. Όλοι οι άλλοι είναι είτε ανόητοι είτε απατεώνες.

Προσέξτε! Δε μας καλεί ως βασιλιάδες ή ποιμένες, ως πλούσιους ή φτωχούς, ως σοφούς ή αμαθείς , αλλ’ ως άντρες και γυναίκες άρρωστους, αδύναμους . Οι αρρώστιες κι οι αδυναμίες μας προέρχονται από την αμαρτία . Γι’ αυτό ας προσκυνήσουμε τον Κύριο Ιησού κι ας κραυγάσουμε σ’ Εκείνον, όπως έκαναν τόσοι άρρωστοι κι αδύναμοι άνθρωποι εκείνο τον καιρό: « Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό ! Συγχώρεσέ με , Κύριε , συγχώρεσε τις αμέτρητες αμαρτίες μου . Καθάρισέ με με τη δύναμή Σου , ζωοποίησέ με με τον ζωοποιό άρτο Σου , είσελθε στα εσώτατα βάθη της ψυχής μου ως καθαρός και ζωογόνος αέρας σε σκοτεινό δωμάτιο . Κι εγώ τότε θα γιατρευτώ · θα γιατρευτώ και θα γίνω καλά , θα ζήσω ! »

Είθε ο Κύριος να δοξαστεί έτσι με τη δύναμη της ψυχής μας και την αγνότητα του σώματός μας, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)

https://alopsis.gr

====================

«Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν» Νο2 :Γάμοι ὁμοφυλοφίλων, ἰατρική καί θεολογική προσέγγιση ΚΑΙ Αληθεια ειναι η “θεια αλη” …..

Χαράλαμπος Ἄνδραλης. Νομικός, Δικηγόρος παρ’ ἈρείῳΠάγῳ Τίτλος ἐκπομπῆς: Γάμοι ὁμοφυλοφίλων, ἰατρική καί θεολογική προσέγγιση

Καλεσμένοι: 1. Πρωτοπρεσβύτερος Ἀντώνιος Μπουσδέκης, θεολόγος, μαθηματικός, ἐφημέριος Ἱ.Ν. Ἁγίου Νικολάου Νικαίας, ἱδρυτικό μέλος Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν

2. Κ. Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη, ἰατρός, μέλος τοῦ κινήματος «Μαμά , μπαμπάς καί παιδιά» Περιγραφή: Οἱ ὁμόφυλες σχέσεις θεσμοθετοῦνται ἀπό τήν Πολιτεία καί οἱ διεκδικήσεις τοῦ ΛΟΑΤΚΙ κινήματος γίνονται ὅλο καί πιό πιεστικές.

Ὁ π. Ἀντώνιος Μπουσδέκης καί ἡ κ. Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη προσεγγίζουν τό θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀπό ἰατρικῆς καί θεολογικῆς ἄποψης, προσφέροντας μέ σεβασμό καί ὑπευθυνότητα, σοβαρό ἀντίλογο στίς διεκδικήσεις τῶν ΛΟΑΤΚΙ.

(88) «Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν» Νο2 :Γάμοι ὁμοφυλοφίλων, ἰατρική καί θεολογική προσέγγιση – YouTube

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε…

Δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση με τους ομοφυλόφιλους διότι δυστυχώς οι περισσότεροι είναι εκτός εκκλησίας αλλά και δεν ενδιαφέρονται για θρησκευτικά ζητήματα.Αν τους ενδιέφεραν αυτά τα ζητήματα τότε θα μπορούσαμε να βρούμε μία βάση συζήτησης.Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Οπότε το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνον κοινωνιολογικά και με βάση την φυσιολογία .
Όταν κάποιος γεννιέται κουτσός ή τυφλός θεωρείται ανάπηρος . Γιατί ; Διότι τα όργανά του δεν μπορούν να επιτελέσουν την λειτουργία για την οποία δημιουργήθηκαν. Το αποδέχεται και ο ίδιος, και ουδείς ανάπηρος θα διαμαρτυρηθεί επειδή τον θεωρούν ανάπηρο. Παίρνει μάλιστα και σύνταξη : την αναπηρική. Οι ομοφυλόφιλοι έχουν αναπηρία διότι ενώ είναι άρρενες ή θήλεα δεν ελκύονται από το άλλο φύλο. ( ο οργανισμός τους δεν επιτελεί την λειτουργία της έλξης του αντιθέτου ) .Να αποδεχθούν λοιπόν οι ομοφυλόφιλοι την αναπηρία τους . Αυτό θα έλυνε όλα τα προβλήματα. Διότι μετά,όπως είναι ευνόητο , η αναπηρία δεν μπορεί να προτείνεται ως μοντέλο ζωής , ούτε μπορεί να γίνεται δέκτης δικαιωμάτων τύπου γάμος , υιοθέτηση παιδιών κλπ. Τι θα κάνει ο ομοφυλόφιλος με την αναπηρία του θα είναι θέμα δικό του. Ουδείς θα τον κυνηγήσει ή εξοστρακίσει , φθάνει να σέβεται το κοινωνικό σύνολο.

Γιατί λοιπόν οι ομοφυλόφιλοι δεν δέχονται ότι είναι ανάπηροι ; Λόγω εγωϊσμού και οίησης . Αλλά και αυτά τα στοιχεία άλλοι τους τα έβαλαν. Πριν 50-60 χρόνια ουδείς ομοφυλόφιλος θεωρούσε τον εαυτό του φυσιολογικό ή πρότυπο ζωής. Μετά ήλθε κάποιος ”όφις” (κρύφιες ελιτ ) και του είπε:είσαι φυσιολογικός και πρότυπο ζωής , να είσαι υπερήφανος: gay pride . Το πρόβλημα λοιπόν, ουσιαστικά, δεν είναι οι ομοφυλόφιλοι , το πρόβλημα είναι εκείνοι που τους έκαναν ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ . 25/6/22 11:22 μ.μ.

=======

Αναρτήθηκε από amethystos

=======================