Κυριακή Γ’ Ματθαίου: Ομιλία εις το «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Πολλοί από τους πιστούς δεν είναι λιγότερο από τους απίστους προσκολλημένοι στην κακία. Μερικοί μάλιστα πολύ περισσότερο από αυτούς. Γι’ αυτό και σε εκείνους είναι αναγκαίο να ειπούμε: «Έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών, και επιφαύσει σοι (θα σε φωτίσει δηλαδή) ο Χριστός». Προς αυτούς αρμόζει να ειπούμε και τούτο: «Ο Θεός ουκ έστι νεκρών, αλλά ζώντων». Εφ’ όσον λοιπόν δεν είναι Θεός νεκρών, ας ζήσουμε.

Ωστόσο μερικοί λέγουν ότι είναι υπερβολή αυτό που λέγει ο Απόστολος, ότι ο πλεονέκτης είναι ειδωλολάτρης. Δεν είναι όμως υπερβολικός ο λόγος, αλλά αληθινός. Γιατί και με ποιο τρόπο; Διότι ο πλεονέκτης απομακρύνεται από τον Θεό, όπως ακριβώς ο ειδωλολάτρης. Και για να μη νομίσεις ότι έτσι απλώς το είπε, είναι απόφασις του ιδίου του Χριστού, ο οποίος λέγει: «Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμμωνά». Όποιοι υπηρετούν τον μαμμωνά, έχουν εκβάλει τους εαυτούς των από τη δουλεία του Θεού. Και αφού αρνήθηκαν την εξουσία του και έγιναν δούλοι στον άψυχο χρυσό, βεβαίως είναι ειδωλολάτρες.

– Αλλά θα ειπείς , δεν έκαμα είδωλο ούτε έστησα βωμό , ούτε εθυσίασα πρόβατο , ούτε προσέφερα οίνον ως σπονδή, αλλά στην εκκλησία ήλθα , και ύψωσα τα χέρια μου στον μονογενή Υιό του Θεού , και μετέχω των μυστηρίων , και λαμβάνω μέρος στην προσευχή και σε όλα τα άλλα , τα οποία αρμόζουν στον χριστιανό . Πώς, λοιπόν , προσκυνώ τα είδωλα ;

– Αυτό, μάλιστα, είναι και το πλέον θαυμαστό , ότι ενώ έχεις λάβει πείρα και εγεύθης τη φιλανθρωπία του Θεού , και είδες ότι ο Κύριος είναι αγαθός, εγκατέλειψες τον αγαθόν και απεδέχθης τον ωμόν τύραννο, και προσποιείσαι μεν ότι υπηρετείς αυτόν, ενώ στην πραγματικότητα υπέταξες τον εαυτό σου στον σκληρό και φοβερό τύραννο της φιλαργυρίας. Και δεν μου ανέφερες ακόμη κάποιο ιδικό σου κατόρθωμα, αλλά τα δώρα του Δεσπότου. Ειπέ μου , σε παρακαλώ , από τι κρίνουμε τον στρατιώτη, όταν ανήκει στη σωματοφυλακή του βασιλέως, και τρέφεται από αυτόν, και αποκαλείται άνθρωπος ιδικός του , ή όταν δεν έχει τα ίδια με εκείνον φρονήματα , και προσποιείται μεν ότι είναι με το μέρος του και τον υπηρετεί , προτιμά όμως τα έργα των εχθρών ; Είναι ολοφάνερο ότι τον εκτιμούμε όταν ανήκει στη σωματοφυλακή του βασιλέως . Γι’ αυτό και είναι άξιος σκληροτέρας τιμωρίας από ό,τι θα ήταν εάν αποχωρούσε από τη δουλεία του βασιλέως, και προσχωρούσε στους εχθρούς . Και συ λοιπόν υβρίζεις τον Θεό σαν ειδωλολάτρης , όχι με ένα στόμα, το ιδικό σου , αλλά με τα μύρια των αδικημένων.

– Αλλά δεν είναι, λέγει, ειδωλολάτρης.

– Όταν λοιπόν λέγουν οι Εθνικοί, «ο χριστιανός ο πλεονέκτης», τότε δεν υβρίζει μόνον αυτός με όσα πράττει, αλλά αναγκάζει και τους αδικημένους να το λέγουν, και μάλιστα πολλές φορές. Και αν δεν το λέγουν αυτό, πρέπει να καταλογισθεί στην ευλάβειά τους. Ή μήπως δεν βλέπουμε έτσι να γίνονται τα πράγματα; Τι άλλο κάνει ο ειδωλολάτρης; Δεν προσκυνά κι αυτός πολλές φορές τα πάθη, αφού είναι υποδουλωμένος σ’ αυτά; Εξηγώ τι εννοώ. Εάν ειπούμε ότι προσκυνά είδωλα, αυτός λέγει: όχι, την Αφροδίτη προσκυνώ και τον Άρη. Και αν ειπούμε «ποία είναι αυτή η Αφροδίτη;» οι συνετότεροι από αυτούς απαντούν: η ηδονή. Και ποιος είναι ο Άρης; Ο Θυμός. Έτσι και συ με τον μαμμωνά. Εάν ρωτήσουμε ποιος είναι ο μαμμωνάς; Η πλεονεξία. Και συ την προσκυνείς; Δεν την προσκυνώ, λέγει. Γιατί, επειδή δεν γονυπετείς εμπρός της; Αλλά τώρα πολύ περισσότερο την προσκυνάς, με τα έργα και τα πράγματα.

Διότι αυτή η προσκύνησις είναι μεγαλυτέρα. Και για να μάθεις, κοίτα τι συμβαίνει με τα του Θεού, ποιοι τον προσκυνούν περισσότερο, εκείνοι που απλώς παρίστανται στις προσευχές, ή εκείνοι που πράττουν το θέλημά του ; Βεβαίως αυτοί που πράττουν το θέλημά του. Έτσι συμβαίνει και με τον μαμμωνά. Τον προσκυνούν κυρίως, εκείνοι που κάνουν το θέλημά του. Αν και πολλές φορές συμβαίνει, εκείνοι οι οποίοι προσκυνούν τα προσωποποιημένα πάθη, να είναι απαλλαγμένοι από αυτά. Θα ημπορούσε να ιδεί κάποιος πολλές φορές τον υπηρέτη του Άρη να είναι κύριος του θυμού, ενώ με σένα δεν συμβαίνει το ίδιο, καθώς είσαι υποδουλωμένος στο πάθος. Δεν σφάζεις πρόβατα, λέγεις. Φονεύεις όμως ανθρώπους και ψυχές λογικές, άλλες με λιμό, άλλες με βλασφημίες. Δεν υπάρχει τίποτε οργιαστικώτερον από τη θυσία αυτή. Ποιος είδε ποτέ ψυχές να σφάζονται ; Είναι καταραμένος ο βωμός της πλεονεξίας . Διότι, εάν έλθεις σε τούτο τον βωμό των ειδώλων , θα αισθανθείς δυσάρεστη οσμή αιμάτων αιγών και βοδιών , ενώ αν έλθεις στον βωμό της πλεονεξίας, θα ιδείς τη φοβερά δυσωδία που αποπνέουν τα ανθρώπινα αίματα.

Εάν σταθείς εδώ, δεν θα ιδείς να καίγονται πτερά ορνίθων ούτε να αναδίδεται κνίσσα και καπνός, αλλά να καταστρέφονται σώματα ανθρώπων. Διότι άλλοι μεν έρριψαν τους εαυτούς των σε κρημνούς , άλλοι έδεσαν βρόχο , και άλλοι διαπέρασαν ξίφος στον λαιμό. Είδες θυσίες ωμές και απάνθρωπες ; Θέλεις να ιδείς και φοβερότερες από αυτές ; Εγώ θα σου δείξω εκεί όχι πλέον σώματα ανθρώπων , αλλά και ψυχές ανθρώπων να κατασφάζονται . Διότι είναι δυνατόν να σφάζεται και η ψυχή. Με τη σφαγή που αρμόζει σ’ αυτή . Όπως υπάρχει θάνατος σώματος, έτσι υπάρχει και ψυχής . « Ψυχή γαρ η αμαρτάνουσα » , λέγει , « αυτή και αποθανείται ». Δεν είναι ο θάνατος της ψυχής όπως του σώματος, αλλά πολύ φοβερότερος. Διότι αυτός μεν , ο σωματικός θάνατος , διαχωρίζοντας την ψυχή και το σώμα , το ένα το αναπαύει από τις πολλές φροντίδες και τους κόπους , την άλλη την αποστέλλει σε χώρο φανερό . Έπειτα , αφού το σώμα διαλυθεί και φθαρεί με τον χρόνο, συναρμολογείται πάλι εν αφθαρσία, και απολαμβάνει την ψυχή του.

Τέτοιος είναι ο σωματικός θάνατος. Ο ψυχικός όμως είναι φριχτός και φοβερός. Διότι , εάν η ψυχή διαλυθεί , δεν παραπέμπει το σώμα αμέσως στη γη , όπως κάνει στον σωματικό θάνατο , αλλά όταν συνδεθεί πάλι με το αφθαρτοποιημένο σώμα , το καταποντίζει στο πυρ το άσβεστο . Όπως λοιπόν υπάρχει θάνατος ψυχής, έτσι υπάρχει και σφαγή ψυχής . Τι είναι σφαγή σώματος ; Το να νεκρωθεί και να αποκοπεί από την επενέργεια της ψυχής . Τι είναι σφαγή της ψυχής ; Και αυτή νέκρωσις είναι .

Τι όμως είναι νέκρωσις της ψυχής ; Όπως το σώμα νεκρώνεται όταν το εγκαταλείπει η ενέργεια της ψυχής, έτσι και η ψυχή νεκρώνεται όταν την εγκαταλείψει η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος . Αυτές οι σφαγές γίνονται κυρίως στον βωμό της πλεονεξίας. Δεν χορταίνουν ούτε αρκούνται στο αίμα των ανθρώπων , αλλά, εάν δεν προσφέρεις ως θυσία και την ίδια την ψυχή , δεν ικανοποιείται ο βωμός της πλεονεξίας , εάν δηλαδή δεν δεχθεί και των δύο τις ψυχές , του θύτη και του θύματος . Διότι πρέπει να θυσιάσει ο νεκρός τον μέχρι τώρα ζωντανό . Πράγματι , όταν βλασφημεί , όταν κακολογεί , όταν δυσανασχετεί , δεν είναι αυτές οι πληγές της ψυχής ανίατες ; Είδες ότι δεν είναι υπερβολικός ο λόγος του Αποστόλου ;

Άκου λοιπόν κι άλλο για να μάθεις πως η πλεονεξία είναι ειδωλολατρία , και φοβερωτέρα από την ειδωλολατρία. Οι ειδωλολάτρες προσκυνούν τα κτίσματα του Θεού. Και εσεβάσθησαν , λέγει , και ελάτρευσαν την κτίση μάλλον παρά τον κτίσαντα. Και συ προσκυνάς το κτίσμα το ιδικό σου. Διότι την πλεονεξία δεν την εδημιούργησε ο Θεός, αλλά την εφεύρε η άμετρος απληστία σου. Και κοίτα το κωμικοτραγικό . Εκείνοι που προσκυνούν τα είδωλα, τιμούν αυτά τα οποία προσκυνούν , και εάν κάποιος τα κακολογήσει ή τα υβρίσει , εξανίστανται . Εσύ όμως , σαν να έχεις καταληφθεί από κάποια μέθη , προσκυνάς κάτι το οποίο όχι μόνον δεν είναι απηλλαγμένο από κατηγορία , αλλά είναι και γεμάτο από ασέβεια . Ώστε είσαι μάλλον πολύ χειρότερος από αυτούς , διότι δεν ημπορείς να απολογηθείς ότι δεν είναι κακό. Και εκείνοι βέβαια είναι εντελώς αναπολόγητοι , εσύ όμως είσαι πολύ περισσότερο, επειδή συνεχώς κατηγορείς την πλεονεξία και κακίζεις όλους εκείνους που την υπηρετούν, και είναι δούλοι της, και την ακολουθούν.

Αλλά εάν θέλετε , ας εξετάσουμε από πού εισήλθε η ειδωλολατρία . Λέγει ένας σοφός ότι κάποιος πλούσιος άνθρωπος , βασανιζόμενος από το πένθος για τον πρόωρο θάνατο του υιού του , μην έχοντας καμία παρηγορία , επινόησε το ακόλουθο τέχνασμα για να τον παρηγορήσει στον πόνο του . Έκανε μια άψυχη εικόνα του αποθανόντος υιού του , και βλέποντάς την ενόμιζε ότι διά μέσου αυτής έχει κοντά του εκείνον . Κάποιοι δε άνθρωποι κόλακες , των οποίων θεός ήταν η κοιλία , λατρεύοντας την εικόνα για να τιμήσουν εκείνον , προήγαγαν τη συνήθεια σε ειδωλολατρία. Επομένως, από ασθένεια ψυχής εισήχθη η ειδωλολατρία, από παράλογη συνήθεια, από υπερβολή.

Η πλεονεξία όμως δεν εισήχθη με τον ίδιον τρόπο, αλλά από ασθενή μεν ψυχή, πλην όμως χειροτέρα. Διότι δεν την εισήγαγε κάποιος που έχασε τον υιό του, ούτε ζητώντας παρηγορία ούτε παρασυρόμενος από κόλακες . Αλλά πώς ; Εγώ θα σας ειπώ. Ο Κάιν φέρθηκε με πλεονεξία στον Θεό, διότι αυτά που έπρεπε να δοθούν σ’ εκείνον τα κράτησε για τον εαυτό του , και αυτά που έπρεπε να μείνουν σ’ αυτόν , τα προσέφερε σ’ εκείνον , και έτσι το κακό άρχισε ως προσβολή του Θεού . Διότι εάν εμείς είμεθα του Θεού, πολύ περισσότερο είναι οι απαρχές των κτημάτων μας.

Η σαρκική ορμή επίσης προς τις γυναίκες, από την πλεονεξία προήλθε . « Είδον τας θυγατέρας των ανθρώπων , και εξεκυλίσθησαν προς την επιθυμίαν ». Από αυτά πάλι προήλθε η επιθυμία προς τα χρήματα . Διότι το να θέλει κάποιος να έχει περισσότερα από τον πλησίον του στα βιοτικά , από τίποτε άλλο δεν προκαλείται , παρά από το ότι εψυχράνθη η αγάπη. Το να θέλει κανείς να έχει περισσότερα, δεν προέρχεται από τίποτε άλλο παρά από απελπισία και μισανθρωπία και υπεροψία.

Δεν βλέπεις πόσο μεγάλη είναι η γη , πόσο πολύ μεγαλύτερος από όσο χρειάζεσαι είναι ο ουρανός ; Γι’ αυτόν τον λόγο ο Θεός έδωσε τόσο μεγάλο μέγεθος στα κτίσματα , για να σβήσει την πλεονεξία σου. Εσύ δε, παρ’ όλα αυτά, αρπάζεις, και μάλιστα ακούγοντας ότι η πλεονεξία είναι ειδωλολατρία , ούτε έτσι φρίττεις ; Τη γη θέλεις να κληρονομήσεις ; Μ’ αυτόν τον τρόπο όμως θα στερήσεις τον εαυτό σου από την ουράνια κληρονομία , αφού ήδη την αγνοείς .

Ειπέ μου , εάν κάποιος σου έδιδε την εξουσία να τα πάρεις όλα , άραγε δεν θα το ήθελες ; Έχεις τώρα αυτή τη δυνατότητα , αν θέλεις . Αν και μερικοί λέγουν ότι με πολύ πόνο μεταβιβάζουν σε άλλους την περιουσία τους, και θα προτιμούσαν να την είχαν καταφάγει οι ίδιοι παρά να βλέπουν άλλους να γίνονται κύριοι αυτής . Ούτε εγώ σε απαλλάσσω από αυτή την ασθένεια , διότι και αυτό είναι γνώρισμα ασθενούς ψυχής . Πλην όμως, και αν ακόμη γίνει τούτο , στην διαθήκη σου άσε κληρονόμο τον Χριστό . Διότι έπρεπε ήδη να τον είχες αφήσει κληρονόμο όσο ήσουν στην ζωή . Επειδή αυτό είναι γνώρισμα ορθής προαιρέσεως . Αλλά όμως, έστω κατ’ ανάγκην , γίνε φιλοτιμότερος. Διότι ο Θεός γι’ αυτόν τον λόγο πρόσταξε να δίδουμε στους πτωχούς , για να μας καταστήσει από τη ζωή αυτή φιλοσόφους, για να μας πείσει να καταφρονούμε τα χρήματα , για να μας διδάξει να περιφρονούμε τα γήινα.

Αυτό δεν είναι περιφρόνησις των χρημάτων , να τα διαθέτη κάποιος στον τάδε ή στον δείνα μετά τον θάνατό του . Τότε πλέον αυτά που δίδεις δεν είναι ιδικά σου , αλλά της ανάγκης. Δεν γίνεσαι συ ευεργέτης , αλλά ο θάνατος . Αυτό δεν είναι φιλοστοργία , αλλά καταναγκασμός. Αλλά ας γίνει κι έτσι . Έστω και τότε απάλλαξε τον εαυτό σου από το πάθος. Ενθυμήσου πόσα έχεις αρπάξει, πόση πλεονεξία έχεις δείξει , και απόδοσε τα τετραπλάσια. Με αυτόν τον τρόπο απολογήσου στον Θεό ν.

Αλλά υπάρχουν μερικοί οι οποίοι φθάνουν σε τέτοιο σημείο παραφροσύνης, που ούτε τότε διακρίνουν το ορθότερο , και ενεργούν τα πάντα σαν να προσπαθούν να καταστήσουν φοβεροτέρα γι’ αυτούς την οργή του Θεού . Γι’ αυτό ο μακάριος Παύλος λέγει στη συνέχεια της επιστολής εκείνης : « Ως τέκνα φωτός περιπατείτε » . Ο δε πλεονέκτης είναι αυτός που κατ’ εξοχήν ζει στο σκοτάδι και διασκορπίζει πολύ σκοτάδι σε όλα γύρω του. « Και μη συγκοινωνείτε » , λέγει , « τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε ».

Ακούσετε, παρακαλώ, όλοι όσοι δεν θέλετε να μισείσθε χωρίς λόγο. Αρπάζει και δεν τον ελέγχεις ; Φοβείσαι το μίσος του , θα ειπείς . Αφού όμως δεν διακινδυνεύεις χωρίς λόγο , αλλά ελέγχεις δικαίως , γιατί φοβείσαι το μίσος ; Έλεγξε τον αδελφό , δέξου αυτήν την έχθρα για την προς τον Χριστόν αγάπη , αλλά και για την προς αυτόν αγάπη . Εμπόδισέ τον , αφού βλέπεις ότι βαδίζει ολοταχώς προς το βάραθρο . Διότι δεν είναι γνώρισμα ιδιαιτέρας φιλίας η συμμετοχή μας σε κοινό γεύμα , τα ωραία λόγια , οι προσφωνήσεις και η κοινή απόλαυση . Ας χαρίζουμε τέτοια δώρα στους φίλους μας που να απομακρύνουμε την ψυχή τους από την οργή . Βλέποντάς τους μέσα στην κάμινο της κακίας , να τους αναστήσουμε .

Αλλά δεν διορθώνεται , λέγεις . Κάμε όμως εσύ ό,τι εξαρτάται από εσένα , και έτσι απολογήσου στον Θεό . Μην κρύψεις το τάλαντο . Γι’ αυτό διαθέτεις λόγο και γλώσσα και στόμα , για να διορθώνεις τον πλησίον . Μόνο τα άλογα όντα δεν φροντίζουν για τον πλησίον , ούτε είναι σε θέση να ειπούν κάποιον λόγο για τον άλλο . Συ όμως που αποκαλείς τον Θεό πατέρα σου και βλέπεις τον πλησίον σου , τον αδελφό σου , να κάμει αμέτρητα κακά , προτιμάς την ευμένειά του από την ωφέλειά του ; Μη, σε παρακαλώ, δεν υπάρχει μεγαλύτερο τεκμήριο φιλίας από το να μην εγκαταλείπουμε στην αμαρτία τους αδελφούς μας.

Είδες μισουμένους ; Συμφιλίωσέ τους . Είδες πλεονέκτες ; Εμπόδισέ τους . Είδες αδικουμένους ; Υπεράσπισέ τους. Όχι εκείνους , αλλά τον εαυτό σου πρώτα ευεργέτησες. Γι’ αυτό είμεθα φίλοι, για να ωφελούμε ο ένας τον άλλον. Αλλιώς θα ακούσει κανείς τον φίλο και αλλιώς τον τυχόντα . Τον τυχόντα ίσως θα τον υποπτευθεί, ομοίως και τον διδάσκαλο, τον φίλο όμως όχι. Γι’ αυτό, παρακαλώ, ούτε σεις να διστάζετε να ελέγχετε, ούτε να δυσανασχετείτε, όταν σας ελέγχουν. Διότι όσο διαπράττεται κάτι στο σκοτάδι, γίνεται με μεγαλυτέρα ευκολία, όταν όμως υπάρχουν πολλοί μάρτυρες, φωτίζεται. Γι’ αυτό ακριβώς ας κάνουμε τα πάντα ώστε να αποτρέπουμε τη νέκρωση των αδελφών μας, για να διασκορπίσουμε το σκότος, και να προσελκύσουμε τον ήλιο της δικαιοσύνης.

Διότι εάν είναι πολλοί εκείνοι που εκπέμπουν το φως , και γι’ αυτούς θα είναι εύκολος η οδός της αρετής , και οι ευρισκόμενοι στο σκότος ευκολότερα θα αποκαλύπτονται , αφού όσο εντονότερο γίνεται το φως , τόσο το σκότος θα εξαφανίζεται . Εάν όμως γίνεται το αντίθετο , υπάρχει φόβος μη σβησθούν και αυτοί , αφού η πυκνότης , που δημιουργούν το σκοτάδι και οι αμαρτίες, θα υπερισχύει του φωτός και θα καταργεί τη λάμψη του. Ας αντιληφθούμε λοιπόν ότι τους εαυτούς μας ωφελούμε με αυτόν τον τρόπο , ώστε με όλη μας τη βιοτή να αναπέμπουμε δόξαν προς τον φιλάνθρωπο Θεό , με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού , « ω πρέπει δόξα συν τω Παναγίω Πνεύματι εις τους αιώνας των αιώνων».

[Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, ΕΠΕ τόμ. 21, ομιλία ΙΗ’ στην προς Εφεσίους σελ. 138 (ε’ 5-14)]

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τό λυχνάρι τοῦ σώματος εἶναι τά μάτια. Ἄν λοιπόν τά μάτια σου εἶναι γερά, ὅλο τό σῶμα σου θά εἶναι στό φῶς. Ἄν ὅμως τά μάτια σου εἶναι χαλασμένα, ὅλο τό σῶμα σου θά εἶναι στό σκοτάδι. Κι ἄν τό φῶς πού ἔχεις, μεταβληθεῖ σέ σκοτάδι, σκέψου πόσο θά ΄ναι τό σκοτάδι! Κανείς δέν μπορεῖ νά εἶναι δοῦλος σέ δύο κυρίους· γιατί ἤ θά μισήσει τόν ἕνα καί θά ἀγαπήσει τόν ἄλλο, ἤ θά στηριχτεῖ στόν ἕνα καί θά περιφρονήσει τόν ἄλλο. Δέν μπορεῖτε νά εἶστε δοῦλοι καί στό Θεό καί στό χρῆμα. Γι΄ αὐτό, λοιπόν, σᾶς λέω: Μή μεριμνᾶτε γιά τή ζωή σας, τί θά φᾶτε καί τί θά πιεῖτε οὔτε γιά τό σῶμα σας, τί θά ντυθεῖτε. Ἡ ζωή δέν εἶναι σπουδαιότερη ἀπό τήν τροφή; Καί τό σῶμα δέν εἶναι σπουδαιότερο ἀπό τό ντύσιμο; Κοιτάξτε τά πουλιά πού δέ σπέρνουν οὔτε θερίζουν οὔτε συνάζουν ἀγαθά σέ ἀποθῆκες, κι ὅμως ὁ οὐράνιος Πατέρας σας τά τρέφει· ἐσείς δέν ἀξίζετε πολύ περισσότερο ἀπ΄ αὐτά; Κι ἔπειτα, ποιός ἀπό σᾶς μπορεῖ μέ τό ἄγχος του νά προσθέσει ἕναν πῆχυ στό ἀνάστημά του; Καί γιατί τόσο ἄγχος γιά τό ντύσιμό σας; Ἄς σᾶς διδάξουν τά ἀγριόκρινα πώς μεγαλώνουν: δέν κοπιά-ζουν οὔτε γνέθουν· κι ὅμως σᾶς βεβαιώνω πώς οὔτε ὁ Σολομῶν σ΄ ὅλη του τή μεγαλοπρέπεια δέν ντυνόταν ὅπως ἕνα ἀπό αὐτά. Ἄν ὅμως ὁ Θεός ντύνει ἔτσι τό ἀγριόχορτο, πού σήμερα ὑπάρχει κι αὔριο θά τό ρίξουν στή φωτιά, δέ θά φροντίσει πολύ περισσότερο γιά σᾶς, ὀλιγόπιστοι; Μήν ἔχετε, λοιπόν, ἄγχος καί μήν ἀρχίσετε νά λέτε: «τί θά φᾶμε;» ἤ: «τί θά πιοῦμε;» ἤ: «τί θά ντυθοῦμε;» γιατί γιά ὅλα αὐτά ἀγωνιοῦν ὅσοι δέν ἐμπιστεύονται τό Θεό· ὅμως ὁ οὐράνιος Πατέρας σας ξέρει καλά ὅτι ἔχετε ἀνάγκη ἀπ΄ ὅλα αὐτά. Γι΄ αὐτό πρῶτα ἀπ΄ ὅλα νά ἐπιζητεῖτε τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐπικράτηση τοῦ θελήματός του, κι ὅλα αὐτά θά ἀκολουθήσουν».

========================

Εξωμότες και δοσίλογοι ζητούν αποκατάσταση ως… «θύματα γενοκτονίας»

Το ότι οι Αλβανοί ήταν ανέκαθεν πιστοί ακόλουθοι του σουλτάνου και πολύτιμη βακτηρία του για την καταστολή της εξέγερσης των Ελλήνων χριστιανών στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το γνωρίζουμε ιστορικά από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου

   Όπως γνωρίζουμε, επίσης, τον κατασκοπευτικό ρόλο που έπαιξαν πολλοί απ’ αυτούς μεταναστεύοντας στην Ήπειρο και την Μακεδονία κατ’ εντολή της Υψηλής Πύλης, για να ανταμειφθούν στη συνέχεια με σπουδαίες θέσεις επειδή ανταποκρίθηκαν θαυμάσια ως πολιτικοί και στρατιωτικοί Αξιωματούχοι ή υψηλόβαθμοι υπάλληλοι σε κρατικές υπηρεσίες ή στην Αυλή του εκάστοτε σουλτάνου ως σύμβουλοι.

  Ανταποκρίνονταν θαυμάσια απ’ τον 15ο αιώνα ακόμα (πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ανάδειξη Οθωμανικής) πολεμώντας στο πλευρό των Τούρκων κατακτητών με έμβλημα την τουρκική σημαία και με το όνομα ”Σπαχήδες” (τιμαριούχοι ιππείς του ολέθρου, σφαγείς των υποδουλωμένων Ελλήνων που πήγαιναν να σηκώσουν κεφάλι στον κατακτητή στην περιοχή της Ηπείρου).

  Προϊόντος του χρόνου, εντωμεταξύ, οι μη μουσουλμάνοι  Σπαχήδες εξισλαμίστηκαν (κατά τον 17ο-18ο, κυρίως, αιώνα), για να μη χάσουν τα φέουδά τους από τους Αλβανούς μπέηδες και καταντήσουν ραγιάδες.

 Απόγονοι εκείνων είναι οι ”Αλβανοτσάμηδες Θεσπρωτίας” που έστρεψαν τα όπλα τους κατά των Ελλήνων μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και της Κατοχής.

   Σαράντα τρεις απ’ αυτούς συνελήφθησαν απ’ τις Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών (Ε.Ο.Ε.Α. ) και τους άνδρες του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ),  για να καταδικαστούν μετά την απελευθέρωση της Παραμυθιάς και της Πάργας (27η και 29η Ιουνίου 1944) απ’ το στρατοδικείο με την κατηγορία των εμπρησμών, βιασμών και σφαγών Ελλήνων γυναικοπαίδων.

   Αυτούς τους σφαγείς του Ελληνισμού της Θεσπρωτίας — οι οποίοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές μηχανοκίνητων και έφιππων Μονάδων Ηπείρου, που σχεδίαζαν ανακατάληψη της περιοχής μετά την απελευθέρωσή της απ’ το 16ο Σύνταγμα Πεζικού  — καλούμαστε σήμερα ως Ελλάδα απ’ την Αλβανία να αποκαταστήσουμε ηθικά, υλικά και εδαφικά!!!

   Ήδη προ ολίγων ημερών (20/6/’22) το Αλβανικό Κοινοβούλιο προέβη σε μια απίστευτη πρόκληση κατά της Ελλάδας πραγματοποιώντας εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη των ”θυμάτων γενοκτονίας” από τους Έλληνες με ορόσημο την 27η Ιουνίου του 1944.

”Γενοκτονίας” των… Αλβανοτσάμηδων της Τσαμουριάς (περιοχή ανατολικά της Αλβανίας, που ορίζεται μεταξύ των ορεινών όγκων Μακρύκαμπου — Τσαμαντά (Μουργκάνας) — Κασιδιάρη — Κουρέντων — του όρους Τόμαρου (Ολύτσικα) και των οροσειρών του Σουλίου, της Παραμυθιάς και των Θεσπρωτικών (Ζάλογγος: Κασωπαία όρη Ηπείρου).

 Σημειωτέον ότι η εκδήλωση της 20ης Ιουνίου έγινε με πρωτοβουλία του ανθελληνικού αλβανικού κόμματος PDIU (το οποίο εκπροσωπεί επίσημα τους Αλβανοτσάμηδες και λειτουργεί συστηματικά ως όργανο της Τουρκίας) με συνδιοργανωτές το ίδρυμα ”Çamëria “Hasan Tahsini”” και τον αλυτρωτικό σύλλογο ”Çamëria”.

   Στο πλαίσιο αυτής της αναγνώρισης της… ”γενοκτονίας” των Τσάμηδων απ’ τους Έλληνες, πραγματοποιήθηκε η προαναφερθείσα εκδήλωση παρουσία Τσάμηδων πατριωτών, ακτιβιστών και λοιπών υπό την ανοχή του πρωθυπουργού Ράμα και του Προέδρου της αλβανικής Βουλής, οι οποίοι — όπως αποδείχθηκε — άγονται και φέρονται απ’ το ανθελληνικό εθνικιστικό αλβανικό κόμμα.

   Έτσι 78 χρόνια μετά τη σύλληψη των φονιάδων του ηπειρωτικού Ελληνισμού τον Ιούνιο του ’44 (σύλληψη την οποία ακολούθησε τον επόμενο μήνα (από 4 μέχρι 11 Αυγούστου) και τη μάχη του Γενικού Αρχηγείου των Ε.Ο.Ε.Α. (με τη συγκατάθεση και της συμμαχικής αποστολής) για πλήρη εκκαθάριση της περιοχής Νοτίως του Καλαμά, καλούμαστε να τους αποζημιώσουμε κι από πάνω.

   Να τους αποζημιώσουμε για την εκτέλεση των 43 σφαγέων κατά Ελλήνων αμάχων στη Θεσπρωτία (Ιούνιος 1944) και  για την εξόντωση ή αιχμαλωσία (180 Αλβανοτσάμηδων στη δεύτερη περίπτωση) κατά τη μάχη της Μενίνας (17η Αυγούστου 1944), όπου οι ελληνικές δυνάμεις διέλυσαν τη γερμανική φρουρά.

 Τη φρουρά που συγκροτείτο κυρίως από Αλβανοτσάμηδες μουσουλμάνους ενταγμένους στον γερμανικό στρατό, οι οποίοι είχαν προλάβει να καταστρέψουν ολοσχερώς τα ελληνικά χωριά Καστρί, Παραπόταμος, Μαυρούδι και Άγιος Βλάσιος Θεσπρωτίας.

  Είχε προλάβει και η  τότε ηγεσία τους [Μαζάρ Ντίνο,  επικεφαλής του Συμβουλίου Αλβανικής ∆ιοίκησης (KSILA)] να προβεί σε εκτελέσεις σημαντικών προσώπων της τοπικής κοινωνίας κυρίως στην Παραμυθιά, αλλά και σε άλλες περιοχές της Θεσπρωτίας.

   Έτσι, σύμφωνα με έκθεση υπηρεσίας του ελληνικού υπουργείου Εσωτερικών τον Ιανουάριο του 1948,  ο αριθμός των εκτελεσθέντων Ελλήνων από τους Τσάμηδες της περιοχής (κατά την περίοδο 1941-1944) έφτασε τους 516, ενώ οι απαχθέντες ήταν εννιά και οι περιπτώσεις ληστειών, αρπαγών και καταστροφών κινητής και ακίνητης περιουσίας αναρίθμητες.

   Με δεδομένα αυτά, είναι προφανές γιατί το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων των Ιωαννίνων εξέδωσε πάνω από 1700 καταδικαστικές αποφάσεις για τα εγκλήματά τους, ενώ στους καταδικασθέντες αφαιρέθηκε η ιθαγένεια και δημεύτηκε η περιουσία, κάτι που δεν άλλαξε έκτοτε αφού η απόφαση του ελληνικού δικαστηρίου είναι σύννομη με την ευρωπαϊκή και και ελληνική νομολογία ως προς το θέμα των δοσιλόγων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

 – Θα είχαμε απαλλαγεί απ’ αυτούς έγκαιρα, αν προνοούσε η Συνθήκη της Λωζάνης μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή …, σας ακούω να λέτε υπαινικτικά.

   Αλλά εγώ δε θα συμφωνήσω μαζί σας, γιατί οι ευθύνες για το γεγονός ότι  οι Αλβανοτσάμηδες της Ηπείρου είχαν εξαιρεθεί απ’ την αναγκαστική ανταλλαγή με την Τουρκία επιρρίπτονται αποκλειστικά στον δικτάτορα Πάγκαλο (1926) κι όχι στη Συνθήκη που χάραξε τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

  Επιρρίπτονται σε εκείνον γιατί τους υποτίμησε εξαιρώντας τους απ’ την ανταλλαγή πληθυσμών, με αποτέλεσμα να παραμείνουν στη Θεσπρωτία και να αρχίσουν δέκα χρόνια μετά τα πάρε δώσε με τους Γερμανούς τα οποία κατέληξαν σε στενήσυνεργασία με τις δυνάμεις του Άξονα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

  Συνεργασία που δεν ήταν μόνο στρατηγική, αλλά και ιδεολογική, αφού οι Αλβανοτσάμηδες αντιμετώπιζαν τους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές ως… απελευθερωτές και γι’ αυτό συνεργάστηκαν πρόθυμα μαζί τους σχηματίζοντας ένοπλα τμήματα τα οποία είχαν σαν στόχο την εξόντωση των ντόπιων Ελλήνων.

  Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε από το ”χθες” στο σήμερα το οποίο εκκολάπτει εν κρυπτώ ένα δυσοίωνο μέλλον λόγω του μεγαλοϊδεατισμού της Αλβανίας και της ποδηγέτησής της απ’ την Τουρκία (φανερά) και τη Γερμανία (υπόγεια). Κι αυτό το τελευταίο με αναστατώνει, ομολογώ, περισσότερο από το πρώτο.

  Με αναστατώνει γιατί το συνδέω με τον ύπουλο και μυστικοπαθή ρόλο της Γερμανίας στο Σκοπιανό. Σκέφτομαι δηλαδή ότι η αδίστακτη Γερμανία, αφού βόλεψε τους Σκοπιανούς με κλεμμένα συστατικά εθνογένεσης της ελληνικής Μακεδονίας για να μπορούν να συγκροτήσουν απ’ το τίποτα έθνος, δεν το’ χει σε τίποτα — με παρακαταθήκη την ιστορική συνεργασία της με τους Αλβανοτσάμηδες το ’43 — να εντάξει στα δικά της συμφέροντα και τα τσαμικά αιτήματα που εξυπηρετούν το όνειρο των Αλβανών για Μεγάλη Αλβανία σε βάρος των εδαφών μας.

   Κι αυτό καλά θα κάνει να το έχει υπόψη της η ανυποψίαστη συχνά ελληνική Πολιτεία, ώστε να έχει στο στόχαστρό της δύο ”υπόπτους” και όχι μόνο την… ”σεσημασμένη” Τουρκία που μας δείχνει φανερά τα δόντια της και την καθολική επιρροή της στην αλβανική ηγεσία…
πηγή

=======================

==========================

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: «Δεν μπορούσα να συγκρατήσω την χαρά και την θεία ευφροσύνη από την παρουσία των Αγίων Αποστόλων»

 …Μία ημέρα, των Αγίων Αποστόλων ήταν, ήρθε ο παπα-Εφραίμ από τα Κατουνάκια να μας λειτουργήση. Και μου έδωσε εντολή ο Γέροντας Ιωσήφ να μαγειρέψω ένα καλό φαγάκι, επειδή ο παπα-Εφραίμ ήταν πολύ φιλάσθενος και στα πρόθυρα σχεδόν της φυματιώσεως.

Έσπευσα στην υπακοή και εκεί που του μαγείρευα, ο Γέροντας στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου και μου έλεγε:

Δεν ξέρεις να μαγειρεύης τρομάρα να σου ’ρθη. Έτσι μαγειρεύει ο κόσμος και θες να το φάη κι ο παπάς;

– Μόλις τελείωσα, ήρθε στο τσαρδάκι που είχαμε για μαγειρείο και μου λέει:

Άντε, ζαβέ, φέρ’ το γρήγορα!

– Πήγα το φαγάκι και το έδωσα στον παπά.

Φύγε από μπροστά μου! Να χαθής, να μη σε βλέπουν τα μάτια μου! Γκρεμοτσακίσου γρήγορα στο κελί σου!

– Να ’ναι ευλογημένο, είπα.

Πήρα λοιπόν την ευχή του Γέροντα και πήγα στο κελλάκι μου, που ήταν δίπλα. Έ! Μόλις πάτησα το πόδι μου μέσα, ήρθε η ευλογία του Θεού με την ευχή του Γέροντα ! Είχα τέτοια επίσκεψι από τον Θεό, που μόνο τα σωματικά μου μάτια δεν έβλεπαν τους Αγίους Αποστόλους! Τόση Χάρις! Τόση ευλογία! Παράδεισος στην καρδιά μου! Ποτάμι τα δάκρυά μου! Όχι γιατί με μάλωσε ο Γέροντας, αλλά επειδή δεν μπορούσα να συγκρατήσω την χαρά και την θεία ευφροσύνη, που ένοιωθα από την παρουσία των Αγίων Αποστόλων.

Ήταν η γιορτή τους και επειδή οι Άγιοι Απόστολοι υβρίσθηκαν για τον Χριστό, χλευάσθηκαν και μαστιγώθηκαν από τους Γραμματείς και Φαρισαίους, βλέποντας ο Χριστός και τον δικό μου μηδαμινό αγώνα έστειλε την ευλογία Του. Δεν ήξερα πού βρισκόμουν. Έπεσα κάτω και έκλαιγα, από την πολλή μακαριότητα που ζούσε η ψυχή μου! Κι έλεγα μέσα μου: «Τι καλό μου έκανε ο Γέροντας!».

Ο Γέροντας, παρ’ όλη την σωματική μου αδυναμία, αποφάσισε να με κάνη μάγειρα για την συνοδεία.Έτσι μια μέρα, χωρίς πολλές επισημότητες, έρχεται και μου λέει:

Κούτσικο.

– Ευλόγησον!

– Μαγείρεψε.

– Πού να μαγειρέψω;

– Έξω.

Σκεφτόμουν: «Πού έξω, γειά;» Μήπως υπήρχε και κανένα μαγειρείο; Άντε να μαζέψω κλαδιά, να ανάψω φωτιά για να μαγειρέψω. Και τι φαΐ να κάνω αφού δεν είχα ιδέα από μαγειρική ; Μ’ έπιασαν οι λογισμοί : «Πού να κάνης φαΐ τώρα εσύ; Πού να πλένης τα πιάτα έξω, αφού δεν υπάρχει μέρος;» Όμως, οι πατέρες δουλεύουν, σηκώνουν φορτία, κουράζονται, πεινάνε, τι θα φάνε;

Το μέρος ήτανε ανοιχτό και το έπιανε ο αέρας. Αλλά ένας αέρας! Παναγία βοήθα! Και αδύνατος όπως ήμουν, ο αέρας κόντευε να πάρη κι εμένα μαζί και να με ρίξη στον γκρεμό. Άμα ξεκινούσε αυτός ο αέρας, έπρεπε να επιστρατεύσω όλους τους καλούς λογισμούς υπομονής, διότι αμέσως είχα πόλεμο.

Το πονηρό πνεύμα του γογγυσμού και της βλασφημίας ήταν διαρκώς δίπλα μου και λίγο να έσπαζε η υπομονή μου, μου ψιθύριζε: «Τι Θεός αγάπης είναι Αυτός που σε τυραννά με τόσους μανιασμένους αέρηδες;» Κι εγώ αντέλεγα: «Σκάσε, μη μιλάς καθόλου!».

Αργότερα κάναμε ένα τσαρδάκι, με κλαριά από πουρνάρια, για να στεγάσουμε το «μαγειρείο». Αλλά ο δυνατός αέρας τα έπαιρνε όλα και τα έκανε ανεμόπτερο! Έβαζα δύο πέτρες για πυροστιά και τον τέτζερη πάνω και μόλις φυσούσε ο αέρας έφευγαν τα καπάκια, έφευγε και ο τέτζερης και όλα κατρακυλούσαν στον κατήφορο.

Και φώναζε και ο Γέροντας:

– Ζαλισμένοοο!!! Βρε κούτσικοοο, σου φύγανε τα πράγματααα!!! Τρέξε να τα βρης.

Πού να τα βρης; Αυτά είχαν φύγει και έτρεχα στον κατήφορο, μέσα στο αγιάζι και την βροχή, να βρω τα τετζέρια και τα καπάκια. Ώχ, Θεέ μου! Ακόμα και τον χειμώνα μαγειρεύαμε έξω από το καλύβι του Γέροντα, τρώγαμε όμως μέσα στην καλύβα του.

Μετά το γεύμα, έπρεπε να πλύνω τα τσίγκινα πιάτα μας, έξω φυσικά. Χειμώνας, κρύο, βροχή, αγιάζι, αυτά πλενόντουσαν έξω. Να είσαι άρρωστος, γριπιασμένος και να πρέπη να βγης στα βράχια και στον παγωμένο αέρα, για να πλύνης τα πιάτα. Είχαμε μια στάμνα σπασμένη, με νερό από το καταστάλαγμα του βράχου και σε μια τρύπα που είχε, βάζαμε ένα σωλήνα και έτσι πλέναμε τα πιάτα, με «τρεχούμενο» νερό.

Τα χέρια μας ξύλιαζαν από το παγωμένο νερό, διότι δεν είχαμε μέρος να το ζεστάνουμε.

Τα δε μαχαιροπήρουνα, με τα οποία τρώγαμε, δεν τα πλέναμε. Όταν τελειώναμε το φαγητό μας, απλώς σκουπίζαμε το πηρούνι και το κουτάλι με την πετσέτα και τα τυλίγαμε. Αλλά αφού δεν πλέναμε ούτε τις πετσέτες, σιγά-σιγά κι αυτές γίνονταν σκληρές σαν το πετσί.. Έτσι οι πετσέτες είχαν γίνει τόσο βρώμικες που άμα τις έπλενες θα ’κανες σούπα με το απόνερο. Για τα πιάτα είχε ακόμη και μια άλλη πολύ πρωτότυπη τακτική υγιεινής ο Γέροντας. Μόλις τελειώναμε το γεύμα, ρίχναμε νερό μέσα σ’ αυτά και το απόπλυμα, όποιο κι αν ήταν, κατόπιν το πίναμε! Έτσι και τα πιάτα πρόχειρα επλένοντο και νερό δεν εξοδεύετο πολύ. Κι έτσι κάναμε όλοι μας. Και οι ξένοι που ήρχοντο έπρεπε να κάνουν το ίδιο….

Λίγοι ασκητές πέρασαν από το Άγιον Όρος τον 20ο αιώνα με τέτοια αυστηρή άσκησι και θεωρία Θεού. Ο Γέροντας Ιωσήφ ήταν αυστηρός αλλά και γενναίος. Ανυποχώρητος σε θέματα υπακοής αλλά και γεμάτος αγάπη. Είχε απόλυτη πίστh στον Θεό και πολλή διάκριση.

 Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, «Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο ησυχαστής και σπηλαιώτης»

Σχολιο Οδοιπ : Ο βιος του αγιου Ιωσηφ του Ησυχαστη εδω : https://www.saint.gr/322/saint.aspx ……

Posted by PROSKINITIS

====================