Cuando el diablo preguntó a tres monjes qué cambiarían del pasado.

Όταν ο διάβολος ρώτησε τρεις μοναχούς τι θα άλλαζαν από το παρελθόν.

« Όταν ο διάβολος ρώτησε τρεις μοναχούς τι θα άλλαζαν από το παρελθόν.

     Μια μέρα, ο διάβολος εμφανίστηκε σε τρεις μοναχούς και ρώτησε τον καθένα ξεχωριστά τι θα άλλαζαν από το παρελθόν.

     Διάβολος: “Αν σου έδινα τη δύναμη να αλλάξεις κάτι στο παρελθόν σου, τι θα άλλαζες;”

     Ο πρώτος μοναχός απάντησε γρήγορα με μεγάλο αποστολικό ζήλο:

     – Δεν θα σας επέτρεπα να αφήσετε τον Αδάμ και την Εύα να πέσουν στην αμαρτία, για να μην απομακρυνθεί η ανθρωπότητα από τον Θεό.

     Ο δεύτερος μοναχός, που είχε καρδιά γεμάτη έλεος, απάντησε:

     – Θα σε εμπόδιζα να απομακρυνθείς από τον Θεό που θα σέ καταδίκαζε για πάντα.

     Ο τρίτος μοναχός ήταν ο πιο απλός από τους τρεις.  Αντί να απαντήσει στον διάβολο, έπεσε στα γόνατα, σταυρώθηκε και προσευχήθηκε:

     – Κύριε, λύτρωσε με από τον πειρασμό του τι θα μπορούσε να ήταν και τι δεν ήταν.

     Τότε ο διάβολος έβγαλε μια διαπεραστική κραυγή και, στριφογυρίζοντας από τον πόνο, εξαφανίστηκε.

     Έκπληκτοι οι άλλοι δύο ρώτησαν τον αδερφό τους:

     – Αδελφέ, γιατί απάντησες έτσι;

     Ο μοναχός εξήγησε:

     – Καταρχάς, δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε διάλογο με τον εχθρό.  Δεύτερον: κανείς στον κόσμο δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το παρελθόν.  Τρίτον, ο διάβολος δεν ενδιαφέρεται καθόλου να μας βοηθήσει, αλλά να μας φυλακίσει στο παρελθόν για να παραμελήσουμε το παρόν.

     Γιατί ;  Γιατί το παρόν είναι η μόνη στιγμή που μπορούμε , με τη χάρη του Θεού , να συνεργαστούμε μαζί Του . Η στρατηγική του διαβόλου , αυτή που φυλακίζει περισσότερο τους ανθρώπους και τους εμποδίζει να ζήσουν το παρόν σε ενότητα με τον Θεό , είναι αυτή που « θα μπορούσε συνέβη και δεν έγινε ».

     Ας αφήσουμε το παρελθόν στα χέρια του Ελέους του Θεού και ας αφήσουμε το μέλλον στα χέρια της Πρόνοιας Του.  Το παρόν είναι στα χέρια μας μαζί με το χέρι του Θεού ».

======

Cuando el diablo preguntó a tres monjes qué cambiarían del pasado.

Un día, el diablo se apareció a tres monjes y les preguntó a cada uno de ellos individualmente qué cambiarían del pasado.

    Diablo: “Si te diera el poder de cambiar algo de tu pasado, ¿qué cambiarías?”

    El primer monje respondió rápidamente con gran celo apostólico:

    – No permitiría que dejes caer en pecado a Adán y Eva, para que la humanidad no se aleje de Dios.

    El segundo monje, que tenía un corazón lleno de misericordia, respondió:

    – Te impediría alejarte de Dios y te condenaría para siempre.

    El tercer monje era el más simple de los tres. En lugar de responder al diablo, cayó de rodillas, se santiguó y oró:

    – Señor, líbrame de la tentación de lo que pudo ser y de lo que no fue.

    Entonces el diablo lanzó un grito desgarrador y, retorciéndose de dolor, desapareció.

    Sorprendidos, los otros dos le preguntaron a su hermano:

    – Hermano, ¿por qué respondiste así?

    El monje explicó:

    – En primer lugar, nunca debemos tener un diálogo con el enemigo. Segundo: nadie en el mundo tiene el poder de cambiar el pasado. Tercero, al diablo no le interesa en absoluto ayudarnos, sino aprisionarnos en el pasado para que descuidemos el presente.

    ¿Por qué? Porque el presente es el único momento en que nosotros, con la gracia de Dios, podemos cooperar con Él. La estrategia del diablo, la que más aprisiona a las personas y les impide vivir el presente en unidad con Dios, es la que “podría haber sucedido y no sucedió”.

    Dejemos el pasado en manos de la Misericordia de Dios, y dejemos el futuro en manos de Su Providencia. El presente está en nuestras manos unido a la mano de Dios”.

Traducción.

Posted by PROSKINITIS

======================

ΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΕΝ ΣΟΙ ΣΚΟΤΟΣ ΕΣΤΙ, ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΠΟΣΟΝ; // Προσέγγιση του Θεού – Χρήστος Γιανναράς….

  «Εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;» (Ματθ. 6, 24)

« Κι αν το φως που έχεις , μεταβληθεί σε σκοτάδι , σκέψου πόσο θα ‘ ναι το σκοτάδι !» 

            Στην επί του όρους ομιλία, ένα από τα συγκλονιστικότερα μνημεία της παγκόσμιας γραμματείας, ίσως το ανώτερο απ’  όλα, ο Χριστός θέτει ένα ερώτημα στον καθέναν από μας: «αν το φως που έχεις μεταβληθεί σε σκοτάδι, σκέψου πόσο θα ‘ ναι το σκοτάδι!». Ο λόγος αυτός μας οδηγεί να κοιτάξουμε τον εντός μας άνθρωπο, τον άνθρωπο της καρδιάς. Τι σημαίνει ότι έχουμε φως μέσα μας ; Προφανώς είναι η εικόνα του Θεού που μας χαρακτηρίζει.

Φως είναι ο Θεός και φως μας δίνει. Φως είναι όχι απλώς η θετική ματιά στην ζωή ή η θετική ενέργεια που ζητά ο κόσμος να εκπέμπουμε. Φως είναι η δυνατότητα να βλέπουμε τον κόσμο με τον τρόπο των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος: τους άλλους με αγάπη, που σημαίνει να προσπαθούμε να δούμε με βάση τον καλύτερο εαυτό που θα μπορούσαν να δείξουν και όχι με βάση τα πάθη και τον εγωκεντρισμό που χαρακτηρίζουν και εκείνους και εμάς.

Να είμαστε χαρούμενοι, όχι γιατί δεν θα έχουμε απώλειες , ήττες , μέριμνες , αλλά γιατί ο τελευταίος λόγος στην ζωή και στον χρόνο ανήκει στον Θεό και ο Θεός μας αγαπάει . Να είμαστε ειρηνικοί , διότι  ο πόλεμος αναστάτωση , διχασμό , κακία φέρνει , ενώ η διάθεση να αντιμετωπίζουμε τις όποιες διαφορές , ίδιον του θελήματός μας , με ειρηνική διάθεση , οδηγεί στην γαλήνη τη καρδιά ς , στην ενότητα και την συναδέλφωση . Να είμαστε μακρόθυμοι και όχι μνησίκακοι. Να έχουμε καλοσύνη και όχι κακία και εκδικητικότητα . Να πιστεύουμε , που σημαίνει να εμπιστευόμαστε τον Θεό και το θέλημά Του για μας και να μην θεοποιούμε το δικό μας θέλημα , Να είμαστε πράοι , όχι επιθετικοί , όχι στην λογική του να εξουσιάσουμε ή να υποτάξουμε τους άλλους , αλλά στην προοπτική της συνάντησης μαζί τους εν αγάπη. Να είμαστε εγκρατείς , να βλέπουμε την α ξία του μέτρου σε κάθε κίνησή μας , είτε έχει να κάνει με την επιβίωση , ήτοι την τροφή μας , είτε σε κάθε τι που έχει σχέση  με την πορεία μας στην ζωή και τις σχέσεις μας τους άλλους.

Αν αυτός ο δρόμος είναι ο δρόμος του Θεού, τουτέστιν του φωτός, και καθιστά τους ανθρώπους φωτεινούς, τότε τι συμβαίνει όταν το φως μας μεταβληθεί σε σκοτάδι ; Ο άνθρωπος , παρασυρμένος από το πνεύμα του πονηρού, επιλέγει να αντιτάξει στα χαρίσματα του Πνεύματος την οδό του «εγώ» ως κέντρου του κόσμου. Δεν πρυτανεύει η αγάπη, αλλά η υποταγή των άλλων. Η χαρά μετρά μόνο στο τι ευχαρίστηση λαμβάνουμε από την ικανοποίηση της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Η ειρήνη έχει υποκατασταθεί στην πράξη από την θεοποίηση της βίας στο θέαμα, στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, στους εξοπλισμούς, σε μία διάθεση επικράτησης χωρίς ήθος διαλλακτικότητας, αγάπης και δημιουργικού συμβιβασμού. Το «έχω δίκιο», η χαιρεκακία για όποιον δεν το αναγνωρίζει, η επιθυμία για εκδίκηση κυριαρχούν. Η πίστη στον εαυτό μας και η λατρεία του θελήματός μας είναι στοιχείο του πολιτισμού μας. Η επιθετικότητα θεωρείται «μαγκιά». Το «τα θέλω όλα», χωρίς μέτρο, διότι «τα δικαιούμαι όλα» μάς οδηγεί στην ταύτιση της ευτυχίας με την εκπλήρωση κάθε επιθυμίας, χωρίς όριο.

Αυτή είναι η οδός του σκοταδιού εντός μας. Και είναι ευκολότερη η μετάβαση από το φως στο σκοτάδι, από ό,τι η επιστροφή στο φως. Διότι το σκοτάδι κρύβει ευχαρίστηση, δίνει κίνητρο επικράτησης και δόξας, γεννά ψευδαισθήσεις, ενώ το φως θεωρείται αδυναμία, θέλει κόπο και δεν έχει εύκολα ανταμοιβή σ’  αυτήν την ζωή, παρά μόνο την ήσυχη συνείδηση. Και η συνείδηση σήμερα δεν είναι το μείζον.

Ο Χριστός ζητά από εμάς να ζητούμε την βασιλεία και την δικαιοσύνη του Θεού. Ζητά από εμάς να επιλέγουμε την οδό της κοινωνίας με τον Ίδιο, ώστε το φως να παραμένει αναμμένο εντός μας.  Η μόνη αλήθεια, η μόνη πραγματικότητα που νικά τον θάνατο, την πικρότερη στιγμή της ζωής, είναι το ΝΑΙ στην αγάπη του Θεού. Το σκοτάδι κάνει τον άνθρωπο στην πράξη ακοινώνητο και με τον Θεό και με τον συνάνθρωπο. Το φως θέλει επίγνωση ελευθερίας που πατά στην αγάπη. Το φως είναι αθόρυβο. Όπως όμως κι αν θελήσεις να το κρύψεις, λάμπει. Ας παραμείνουμε τέκνα φωτός. Ας παλέψουμε για περισσότερο φως μέσα μας. Δεν αρκεί η διανοητική γνώση, ούτε η θύραθεν παιδεία, αν δεν υπάρχει η σχέση με τον Χριστό. Αυτή που αποκαλύπτει την ζωή του φωτός, την διάρκειά του. Το «για πάντα». 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός / 3 Ιουλίου 2022 / Κυριακή Γ’ Ματθαίου

ΒΗΜΑΤΑ: ΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΕΝ ΣΟΙ ΣΚΟΤΟΣ ΕΣΤΙ, ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΠΟΣΟΝ; (themistoklismourtzanos.blogspot.com)

ΜΕ ΠΟΣΗ ΕΥΚΟΛΙΑ ΠΕΤΑΞΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΟΛΟΓΙΑΣ  ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΕ ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ . Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΝΟΥ . ΣΤΟΝ ΕΣΩ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟ . ΣΤΗΝ ΠΝΟΗ ΖΩΗΣ . ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ , ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ , ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΟΥΤΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ , ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΑΓΑΠΗ . ΟΙ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ .

Αναρτήθηκε από amethystos

========

Προσέγγιση του Θεού – Χρήστος Γιανναράς

Όταν η Εκκλησία μας καλεί στην αλήθεια της, δεν μας προτείνει κάποιες θεωρητικές θέσεις που πρέπει καταρχήν να αποδεχθούμε. Μας καλεί σε μια προσωπική σχέση, σε ένα τρόπο ζωής που συνιστά σχέση με τον Θεό ή οδηγεί προοδευτικά και βιωματικά στη σχέση μαζί του. Αυτός ο τρόπος μεταμορφώνει τη σύνολη ζωή από ατομική επιβίωση σε γεγονός κοινωνίας.

Η Εκκλησία είναι ένα σώμα κοινωνίας, όπου τα μέλη ζουν όχι το καθένα για τον εαυτό του, αλλά το καθένα σε οργανική ενότητα αγάπης με τα υπόλοιπα μέλη και την κεφαλή του σώματος, τον Χριστό. Πιστεύω στην αλήθεια της Εκκλησίας, σημαίνει ότι δέχομαι να ενταχθώ στο « σύνδεσμο της αγάπης » που τη συνιστά, εμπιστεύομαι στην αγάπη των αγίων και του Θεού , και αυτοί με δέχονται με πίστη – εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μου.

Φτάνουμε στον Θεό μέσα από ένα τρόπο ζωής , όχι μέσα από ένα τρόπο σκέψης. Τρόπος της ζωής είναι κάθε οργανική λειτουργία αύξησης και ωριμότητας – είναι ο τρόπος λ.χ. που συγκροτεί τη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα μας. Από το θηλασμό και το χάδι και τη στοργή και φροντίδα , ως τη συνειδητή κοινωνία και αποδοχή της αγάπης τους, βλασταίνει σιωπηλά κι ανεπαίσθητα στην ψυχή του παιδιού η πίστη στη μητέρα και τον πατέρα του. Δεν χρειάζεται λογικές αποδείξεις ή θεωρητικές κατοχυρώσεις αυτός ο δεσμός, παρά μόνο αν διαταραχθεί η ίδια η σχέση. Μόνο τότε την πραγματικότητα της ζωής προσπαθούν να υποκαταστήσουν τα επιχειρήματα της σκέψης.
Χρήστος Γιανναράς
anastasios

ΣΧΟΛΙΟ :  Με αξεπέραστο τρόπο ο Γιανναράς μας φανερώνει τήν ουσία τού κληρικαλισμού. Αυτού πού εξελίχθηκε σήμερα σε οικουμενισμό. Τούς πιστούς τού κληρικαλισμού λοιπόν τούς καλεί η εκκλησία, όχι ο Κύριος. Καί τούς κρατά στήν εκκλησία δέν τούς αποδίδει ποτέ στόν Κύριο. Μιά εκκλησία αυτονομημένη, η οποία “συνεχίζει” τό έργο τού Κυρίου στήν ιστορία. 

“””Πιστεύω στην αλήθεια της Εκκλησίας, σημαίνει ότι δέχομαι να ενταχθώ στο « σύνδεσμο της αγάπης » που τη συνιστά, εμπιστεύομαι στην αγάπη των αγίων και του Θεού , και αυτοί με δέχονται με πίστη – εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μου.”

” Τρόπος της ζωής είναι κάθε οργανική λειτουργία αύξησης και ωριμότητας – είναι ο τρόπος λ.χ. που συγκροτεί τη σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα μας. Από το θηλασμό και το χάδι και τη στοργή και φροντίδα, ως τη συνειδητή κοινωνία και αποδοχή της αγάπης τους, βλασταίνει σιωπηλά κι ανεπαίσθητα στην ψυχή του παιδιού η πίστη στη μητέρα και τον πατέρα του .“””

Ένας τρυφερός χριστιανισμός πού δέν μπορεί νά αντέξει τήν μάχαιρα πού ήρθε καί έβαλε ο Κύριος. Η Μητέρα εκκλησία η συνέχεια τής αγάπης τής μαμάς !

Η εκκλησία καλεί γιά πολλούς λόγους βέβαια: όσους είναι φιλακόλουθοι , όσους αγαπούν τά χρυσά άμφια , όσους έχουν καλή φωνή , γιά φιλανθρωπία , γιά την εξουσία τού κηρύγματος , γία την εξουσία τής Θείας Ευχαριστίας , γιά την ευκολία τής κατοχής αξιώματος χωρίς αξιολόγηση…… Τίποτε από όλα αυτά δέν έχει σχέση μέ τήν Εκκλησία τού Κυρίου.

Τί μάς είπε ο Κύριος γιά αυτή τήν εκκλησία ; " ΠΟΛΛΟΙ ΟΙ ΚΛΗΤΟΙ ΛΙΓΟΙ ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ ". 

Είναι η εκκλησία τών κλητών οι οποίοι δέν θέλουν νά ακολουθήσουν τήν οδό τών Αγίων , νά ενωθούν μέ τόν Κύριο , νά γίνουν εκλεκτοί , όπως τό επιθυμεί καί τό υποσχέθηκε ο Κύριος.

Πού ικανοποιούνται μέ τά ελάχιστα γιά τήν εξασφάλιση μιάς βεβαιότητος , η οποία διαφορετικά δίνεται από τόν Κύριο. Καί αυτοί οι κλητοί εμποδίζουν καί όσους επιθυμούν νά γνωρίσουν τόν ΚΥΡΙΟ αλλά εχθρεύονται επίσης καί όσους τόν έχουν γνωρίσει.

Τό σώμα Κυρίου δέν είναι ο καρπός τής προσευχής καί τού Αγίου Πνεύματος , είναι τό Κυριακό σώμα , οι γέροι τής Κυριακής . Στήν εκκλησία αυτή υπάρχουν κλητοί πού μόνο γιαυτό νομίζουν ότι είναι εκλεκτοί , δέντρα χωρίς καρπό , καταραμένα από τόν Κύριο καί δικαίως ετοιμάζονται νά αυτοκτονήσουν στά πόδια τού πάπα , κρεμασμένοι στήν ξεραμένη συκιά τής πανθρησκείας .

Αμέθυστος 

Hans Urs Von Balthasar – Ο Νέος Αυγουστίνος, στον οποίο έχουν υποκύψει ήδη και οι “Ορθόδοξοι” Θεολόγοι.

       Το Άγιο Πνεύμα απο το ένα μέρος, είναι οπωσδήποτε το πνεύμα το οποίο ενεργεί, είναι ενεργό, ανάμεσα στον Χριστό και την Εκκλησία. Αλλά απο το άλλο μέρος Αυτό είναι το Άγιο Πνεύμα που

πέμπεται απο την ενότητα Χριστός Εκκλησία (όπως απο την αιώνια ενότητα τού Πατρός με τον Υιό) 

και επομένως είναι
άνοιγμα το οποίο η ένωση αγάπης ανάμεσα στην Νύμφη και τον Νυμφίο δοκιμάζει πρός το νέο, πρός τον Υιό, πρός τον κόσμο τής δημιουργίας, και σήμερα ακριβώς προς τον “εκκοσμικευμένο”  μή-Χριστιανικό κόσμο.

Το Βατικανό ΙΙ κατεύθυνε με διακεκριμένο τρόπο τον στοχασμό του πρός αυτό το άνοιγμα, και παρότρυνε τους Χριστιανούς να πράξουν παρομοίως. Ακριβώς σ’αυτό τό σημείο η μετά-συνοδική περίοδος είναι ένας χρόνος που ανήκει στο σύμβολο τού Αγίου Πνεύματος.

Αναρτήθηκε από amethystos

=====================