“Παντρεύεσαι; Σκότωσε τον Εγωισμό σου! Αγαπάς; Διορθώσου!”

“Παντρεύεσαι; Σκότωσε τον Εγωισμό σου! Αγαπάς; Διορθώσου!”

Tι σημαίνει ένα διαζύγιο; Την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε. Αυτό βασικά σημαίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι δικαιολογίες μας. Την αποτυχία να αγαπηθούμε. Τη λαθεμένη αντίληψη που είχαμε για τον γάμο. Ο γάμος δεν είναι βίος ανθόσπαρτος..

Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου (γάμου). Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου. Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός…». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Τρία πράγματα βασικά.

Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε; 

Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου.

Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ’ αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο.

Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική!

Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: 

«Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι. 

Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά; 

Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα.

 Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»

Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να ‘ναι, θα είναι μαζί. Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης, αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί.

Ποιος είναι ο κρίκος ; Η χάρη του Θεού . Βάλτε τα χέρια σας , βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού . Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε . »

Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, « επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν. »

 Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις. 

Όχι όμως εδώ ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν. Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες.

Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από ‘κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια.

Πόσο καλά γνωρίζονται; Ή πόσο βαθιά αγνοούνται;

Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση « δεν ήτανε έτσι στην αρχή ». Έτσι ήτανε , παιδί μου , αλλά εσύ δεν τον είδες . Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά . Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους , βλέπουν αν συμφωνούν , αν ταιριάζουν , αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους , ακόμα μερικές φορές σε μερικά πράγματα , που φαίνονται πιο ρηχά , πιο εύκολα .

Κάποτε έλεγα σε δυο παιδιά που συνδεόντουσαν:

– Παιδιά χωρίστε τώρα γιατί θα χωρίσετε αύριο.

– Μα γιατί ;

– Γιατί δεν έχετε καμία σχέση μεταξύ σας. 

Τα ενδιαφέροντα του ενός είναι τελείως διαφορετικά κι εξειδικευμένα , του άλλου είναι – τα παιδιά χρησιμοποιούν σήμερα αυτή τη λέξη – «μπάζα» . Σε λίγο εσύ θα αρχίσεις να τη ζηλεύεις και εσύ σε λίγο θα αρχίσεις να κουράζεσαι . Λοιπόν, μην κάνετε λάθη !

Ευτυχώς κατάλαβαν έγκαιρα . Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπεις την αλήθεια . 

Το σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς είναι εύκολο να το λες , δύσκολο όμως να το ζεις . Εμείς μάθαμε ότι η αγάπη είναι σαρκωμένη . Κι αν δεν σαρκώνεται , δεν σταυρώνεται , τότε ακριβώς δεν προχωράει .

Το Διαζύγιο τελικά είναι μια αποτυχία .

 Το ερώτημα όμως είναι το εξής : Πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα διαζύγιο ; Διδασκόμεθα από τα λάθη μας ; Καταλάβαμε γιατί φτάσαμε εδώ ; Πρώτα-πρώτα έχουμε τη συνείδηση ότι αποτύχαμε ; Και δεν αποτύχαμε τυχαία , αποτύχαμε για συγκεκριμένους λόγους , καθαρούς και ορατούς ή πιστεύουμε ότι φταίει μόνο ο άλλος ; Στα ζευγάρια που παντρεύω τους εύχομαι : « Παιδιά μου , σας εύχομαι να μάθετε στη ζωή σας να φταίτε πάντα και οι δυο μαζί . Γιατί αν πιστέψετε ότι φταίει μόνο ο άλλος , κάτι δεν πάει καλά μεταξύ σας .»

Παντρεύομαι σημαίνει δέχομαι τον άλλο όπως είναι γιατί τον αγαπάω.

Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι , κάνω τα πάντα για να δίνω χαρά σ’ αυτόν που αγαπάω . Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο , δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται , δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου , αφού με δέχεται όπως είμαι . Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει , εσύ αγαπάς ; Τότε διορθώσου . Τότε αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο , διόρθωσέ το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε : « εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω », τους λέω :

 « Κακώς παντρευτήκατε , γιατί όταν κάποιος αγαπάει , αλλάζει. » Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.

Μητροπολίτου, Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Για μια υγιή και ζωντανή οικογένεια, έκδ. Σχολής Γονέων Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου

Posted by PROSKINITIS

=======================

ΓΙΑΤΙ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΜΕ;

ΓΙΑΤΙ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΜΕ ;         Αρχιμ. Γερβάσιος Ι. Ραπτόπουλος.

«Ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου τὸν Θεὸν ἐξεζήτησα» (Ψαλμ. 76,3)

Επίκαιρο το θέμα της αρρώστιας. Πάντοτε επίκαιρο. Επίκαιρο, γιατί πάντοτε υπάρχουν άρρωστοι. Άρρωστοι στα σπίτια. Άρρωστοι στις Κλινικές. Άρρωστοι στα Νοσοκομεία. Και όχι μόνο φτωχοί, αλλά και πλούσιοι. Όχι μόνο μεγάλοι, αλλά και μικροί. Όχι μόνο ολιγογράμματοι και αγράμματοι, αλλά και μορφωμένοι. Από όλες τις τάξεις. Όλοι αρρωσταίνουν. Όλοι. Όλος ο κόσμος. Γιατί όμως ; Μεγάλο το θέμα. Αλλά λακωνικά θα γράψουμε. Με λίγα λόγια και όσο μπορούμε απλά και καταληπτά. Γιατί, λοιπόν, αρρωσταίνουμε;

* Επειδή αμαρτάνουμε. Αυτό λέει η Αγία Γραφή. Λέει: «Ο αμαρτάνων έναντι του ποιήσαντος αυτόν εμπέσοι εις χείρας ιατρού» (Σοφ. Σειράχ 38;15). Όποιος αμαρτάνει θα αρρωστήσει και θα πέσει στα χέρια των γιατρών. Πολλές είναι οι αρρώστιες που προέρχονται από τις αμαρτίες. Πολλές. Όχι όλες. Αυτό παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος. Γράφει: «Πάντα τα νοσήματα εξ αμαρτημάτων; Ου πάντα μεν, αλλά τα πλείονα». Στην περίπτωση αυτή το φάρμακο το ξέρουμε. Το είπε ο Κύριος στον παραλυτικό της Βηθεσδά. Θυμηθείτε Τα λόγια του: «Ιδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε, ίνα μή χείρόν τι σοί γένηται» (Ιωάν. ε,14). Άρρωστοι που γίνατε καλά, μη ξανααμαρτάνετε, γιά να μη σας συμβούν χειρότερα. Σας το λέει ο Χριστός. Ακούστε τη Φωνή Του.

* Γιά να θυμόμασθε το Θεό. Κάποιος πήγε να επισκεφθή έναν άρρωστο. Ο επισκέπτης εξέφρασε όλη του τη συμπάθεια και τη λύπη γιά την αρρώστια του. Αλλά ο άρρωστος του είπε κάτι που του έκανε εντύπωση και που το θυμόταν σε όλη του τη ζωή: «Ξέρεις γιατί ο Θεός μας αφήνει, πολλές φορές, να πέσουμε με την πλάτη στο κρεββάτι ; Γιά να κοιτάξουμε λίγο και προς τα άνω !…». Έτσι είναι. Στην ανάγκη, στην αρρώστια, θυμόμασθε τον Θεό. Ο Δαβίδ έλεγε συχνά: «Εν ήμερα θλίψεώς μου τον Θεόν εξεζήτησα» (Ψαλμ. 76,3). Στη θλίψη μου θυμήθηκα και ζήτησα τον Θεό.

* Γιά να μετανοούμε. Η θύμηση του Θεού συντελεί, σχεδόν πάντοτε, στη μετάνοια . Οι περισσότεροι άρρωστοι , μαζί με τη θεραπεία τους, μετανοούν γιά τις αμαρτίες τους και γίνονται άλλοι άνθρωποι. Καλλίτεροι. Ένας νέος, από το Νοσοκομείο στο οποίο νοσηλευόταν, έγραψε : « Εδώ, ανάμεσα στα πονεμένα πρόσωπα των συνανθρώπων μου, την πρώτη ημέρα κατάλαβα τη ματαιότητα του πλούτου. Τη δεύτερη η καρδιά μου μαλάκωσε και απαλλάχτηκα από το σκληρό εγωισμό. Την τρίτη έκλαψα. Την τέταρτη μετάνιωσα . Σήμερα προσευχήθηκα θερμά » !!

Μιά γυναίκα ωμολόγησε το εξής : « Στον καιρό της αρρώστιας μου, ξαπλωμένη στο κρεββάτι του πόνου, διάβασα πρώτη φορά το Ευαγγέλιο… Ζούσα στο σκοτάδι κι είδα το φως. Τα θέλγητρα που απόλαυσα ως τώρα , είναι μηδέν μπροστά στις χαρές της καθαρής ζωής ». Κι ένας εργάτης, μακριά από το σπίτι του, ύστερα από μιά αρρώστια, έγραψε στο γράμμα που έστειλε στη γυναίκα του και στα παιδιά του : « Γυναίκα μου και παιδιά μου, με την αρρώστια έκοψα τα βαρειά ελαττώματά μου , δεν πίνω πιά κρασί και δεν βλασφημώ , μα ούτε γυρίζω αργά τις νύχτες. Σας αγαπώ και σας σκέπτομαι κάθε στιγμή . Παρακαλείτε το Θεό να σωθώ και να γυρίσω πάλι κοντά σας ». Ας το ξαναπούμε : Οι αρρώστιες φέρνουν τον άρρωστο, τις περισσότερες φορές, κοντά στο Θεό.

* Γιά να ταπεινωνόμασθε. Ο Θεός μας θέλει ταπεινούς. « Μισητή έναντι Κυρίου υπερηφανεία » (Σοφ. Σειρ. 10,7). Και « δύναται ταπεινώσαι τους πορευομένους εν υπερηφανεία » (Δαν. 4,34). Μπορεί να ταπεινώσει όλους τους υπερήφανους. Και μπορεί να το κάνει αυτό με πολλούς τρόπους. Ένας τρόπος είναι και η αρρώστια. Ο ίδιος ο Απ. Παύλος, κάνοντας λόγο γιά κάποια αρρώστια που την ονομάζει «σκόλοπα» και που δεν μπορούν να την προσδιορίσουν οι ερμηνευτές, ομολογεί ότι αυτόν το «σκόλοπα» τον έδωσε ο Κύριος, γιά να μη υπερηφανεύεται. Γράφει: «Εδόθη μοι σκόλωψ τη σαρκί… ίνα μη υπεραίρωμαι» (Β’ Κορ. ιβ, 7). Κάτω από τα χτυπήματα της αρρώστιας όλοι σκύβουν το κεφάλι τους και ομολογούν τη μηδαμινότητά τους μπροστά στο Θεό.

* Γιά να δοκιμαζόμασθε. Λέμε ότι, πιστεύουμε και αγαπούμε τον Θεό. Πώς όμως θα φανεί αυτό; Μόνο μέσα από τις δοκιμασίες. Και μιά από τις δοκιμασίες είναι και η αρρώστια. Όποιος μέσα στην αρρώστια και στον πόνο του δεν γογγύζει και δεν παραπονείται κατά του Θεού, αλλά δέχεται σιωπηλά το σταυρό της δοκιμασίας αυτής, αυτός είναι πραγματικός χριστιανός. Μόνο αυτός. Οι άλλοι που γογγύζουν δεν είναι. Και ας λένε ότι είναι. Όλοι οι Άγιοι πέρασαν δοκιμασίες στη ζωή τους. Πολλές δοκιμασίες. «Ώσπερ δοκιμάζεται εν καμίνω άργυρος και χρυσός, ούτως εκλεκταί καρδίαι παρά Κυρίω» (Παρ. 17,3). Ποιό πρώτο και ποιό δεύτερο παράδειγμα να αναφέρουμε; Είναι τόσα πολλά. Όλοι οι Άγιοι και μάρτυρε ς. Μιά ψυχή , λεπρή στο σώμα, μέχρι την τελευταία στιγμή έλεγε: «Πεφιλημένε μου Εσταυρωμένε , γιά την αγάπη Σου υποφέρω και θα τα υποφέρω όλα » . Κι άλλοτε , έκανε τραγούδι τον πόνο και τραγουδούσε : « Ω πόνε , πόσο είσαι γλυκύς , όταν ο Ιησούς , μας αφήνει , μέσα από σένα , να αισθανθούμε την παρουσία Του ! » .

* Γιά να γινόμασθε συμπονετικοί. Η αρρώστια , ο πόνος , τις περισσότερες φορές, μαλακώνει και την πιό σκληρή καρδιά. Άνθρωποι που πρώτα περνούσαν αδιάφοροι μπροστά από πονεμένους συνανθρώπους τους, ύστερα από κάποια τους αρρώστια άλλαξαν διαγωγή. Έγιναν καλοί Σαμαρείτες και σκύβουν πάνω τους με συμπόνια, όπως και εκείνος, ο καλός Σαμαρείτης της παραβολής στον πληγωμένο οδοιπόρο. Ο άρρωστος, μετά τη θεραπεία του, συνήθως, γίνεται συμπονετικός άνθρωπος. Κι αυτός είναι εκείνος που πιό πολύ σκέπτεται και επισκέπτεται τους αρρώστους. Αυτός που αρρώστησε και πόνεσε.

* Γιά να σκεπτόμασθε τον ουρανό. Εδώ στη γη είμαστε «ξένοι και παρεπίδημοι». Αυτό λέει ο Θεός δια του Απ. Πέτρου. Εδώ δεν έχουμε «μένουσαν πόλιν», όπως λέγει και ο Απ. Παύλος. Η πατρίδα μας η αιώνια είναι ο Ουρανός. «Το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει». Τα συμφέροντά μας είναι στον Ουρανό.

Συμπέρασμα: Λιγότερα ακίνητα στη γη. Λιγότερα λεφτά στις Τράπεζες. Τα περισσότερα σε έργα αγάπης, φιλανθρωπίας και ιεραποστολής. Με τον τρόπο αυτό, μαζί με τη μετάνοια, λύνουμε τα μεταφυσικά μας προβλήματα.

Αδελφή ψυχή, γι’ αυτό αρρωσταίνουμε. Γιά τους λόγους που είπαμε. Σκέψου πάνω στους λόγους αυτούς και βγάλε τα ανάλογα συμπεράσματα. Συμπεράσματα, που εύχομαι να σε οδηγήσουν στο Σωτήρα μας Χριστό.

Πηγή: ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ – Αρ.Φύλ.29 Συντάκτης: Αρχιμ. Γερβάσιος Ι. Ραπτόπουλος.

=======================