Όσιος Σωφρόνιος (κατά κόσμον Σεργκέι Σεμιόνοβιτς Σάχαρωφ) 22 .09. 1896 – 11 .07. 1993 ) // Λόγοι του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ .

Ο Όσιος Σωφρόνιος ( κατά κόσμον Σεργκέι Σεμιόνοβιτς Σάχαρωφ, ρωσικά : Сергей Семёнович Сахаров ‎; 22 Σεπτεμβρίου 1896 μ.Χ. – 11 Ιουλίου 1993 μ.Χ. ) ήταν Ρώσος Ορθόδοξος Ιερομόναχος που ξεκίνησε τη μοναχική του ζωή στο Άγιο Όρος , στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος και θεωρείται από την ορθόδοξη παράδοση ως ένας από τους χαρισματικότερους μοναχούς του 20ου αιώνα .

Γεννήθηκε στη Μόσχα και ήταν το δεύτερο παιδί μιας 9μελούς οικογένειας. Το κοσμικό όνομά του ήταν Σέργιος, ενώ έδειχνε από μικρός ιδιαίτερη θεολογική κλίση. Στην αρχή ασχολήθηκε με την ζωγραφική, ενώ ασχολήθηκε και με τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό. Όταν απογοητεύτηκε από τη φιλοσοφία των Ανατολικών θρησκειών, στράφηκε προς το Χριστιανισμό και πιο συγκεκριμένα την Ορθοδοξία. Σε ηλικία 25 ετών μετακινήθηκε στη Γαλλία, προσπαθώντας να βρει εργασία ως ζωγράφος. Στη Γαλλία κατάφερε να γίνει δεκτός στους καλλιτεχνικούς κύκλους, όμως τελικά στράφηκε προς το χριστιανισμό με περισσότερο ζήλο αφού ούτε αυτό τον γέμιζε όπως ο ίδιος αργότερα ομολόγησε και έτσι στράφηκε σε ηλικία 29 ετών στη θεολογία, εισαγόμενος στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο στο Παρίσι.

Με το πέρας των σπουδών έλαβε την απόφαση να μονάσει. Έτσι εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος, το 1925 μ.Χ. 4 έτη αργότερα γνώρισε τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη (βλέπε 24 Σεπτεμβρίου), ο οποίος έγινε ο πνευματικός καθοδηγητής του. Στη συνέχεια αναχώρησε για τα Καρούλια του Αγίου Όρους το 1938 μ.Χ., που ασκήτεψε αυστηρά. Το 1948 μ.Χ. έφυγε από το Άγιο Όρος ώστε να χειρουργηθεί στη Γαλλία ενώ εξέδωσε σε βιβλίο το βίο του Αγίου Σιλουανού, που εν τω μεταξύ πέθανε. Στη συνέχεια εξέδωσε και άλλα βιβλία το «Περί προσευχής», το «Άσκηση και Θεωρία» και «Η ζωή Του ζωή μου». Την ίδια εποχή επισκέφτηκε και τη Μόσχα μετά από πολλά χρόνια και έκτοτε είχε πιο στενούς δεσμούς με την πόλη.

Το 1963 μ.Χ. εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και ίδρυσε μια χριστιανική αδελφότητα, χτίζοντας παράλληλα και ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο στο Έσσεξ το οποίο υπήχθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1965 μ.Χ. Εκεί έμεινε μέχρι που κοιμήθηκε το 1993 μ.Χ. σε ηλικία 97 ετών.

Στις 27 Νοεμβρίου 2019 μ.Χ. συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Για τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, γράφει ο Αρχιμ. Ζαχαρίας:

«….την τρίτη ή την τέταρτη μέρα μετά το θάνατο του π. Σωφρονίου ήρθε μια οικογένεια με ένα παιδί δεκατριών χρονών. Είχε όγκο στον εγκέφαλο κι η εγχείρηση του ήταν καθορισμένη για την επόμενη μέρα . Ο πάτερ Τύχων ο Σιμωνοπετρίτης ήλθε και μου είπε : « Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ λυπημένοι ήρθαν και δεν βρήκαν τον πάτερ Σωφρόνιο . Γιατί δεν διαβάζεις μερικές προσευχές για το παιδί » ; Του είπα : « ας πάμε μαζί. Έλα και κάνε μου τον αναγνώστη. Θα διαβάσουμε μερικές προσευχές στο άλλο παρεκκλήσι ».

Πήγαμε και διαβάσαμε τις προσευχές για το παιδί και στο τέλος ο πάτερ Τύχων είπε : « Ξέρεις , γιατί δεν περνάτε το παιδί κάτω από το φέρετρο του πάτερ Σωφρονίου ; Θα θεραπευθεί . Χάνουμε το χρόνο μας διαβάζοντας προσευχές ». Του απάντησα ότι δεν μπορούσα να το κάνω αυτό , διότι ο κόσμος μπορούσε να πει ότι μόλις έχει πεθάνει και ήδη προσπαθούμε να προωθήσουμε την αγιοποίηση του.

« Να το κάνεις εσύ », του είπα. « Είσαι Αγιορείτης μοναχός . Δεν θα πει κανένας τίποτε ». Πήρε το αγόρι από το χέρι και το πέρασε κάτω από το φέρετρο. Την επομένη έκαναν εγχείρηση στο παιδί και δεν βρήκαν τίποτε . Έκλεισαν το κρανίο και είπαν : « Λανθασμένη διάγνωση. Θα ήταν πιθανώς φλόγωση ». Έτυχε το παιδί να συνοδεύεται από ένα γιατρό από την Ελλάδα , πού είχε τις πλάκες ακτίνων Χ πού έδειχναν τον όγκο , πού τους είπε : « Ξέρετε καλά τί σημαίνει αυτή η «λανθασμένη διάγνωση ». Το παιδί μεγάλωσε . Τώρα είναι 27 χρονών και είναι πολύ καλά . »

Λόγοι του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ

« Ήμουν στο Παρίσι, τα είχα όλα, ζούσα με τον καλλιτεχνικό κόσμο του Παρισιού και συμμετείχα σε όλες τις εκδηλώσεις. Όμως τίποτα δεν μου έδινε χαρά και ανακούφιση. Μετά από κάθε εκδήλωση του καλλιτεχνικού κόσμου, είχα μέσα μου κενό και αγωνία. Ο λογισμός μου, μου έλεγε πως κάτι πρέπει να κάμω, για να φύγω από το αδιέξοδο, που με συνείχε. Όμως δεν έβρισκα λύση. Ένα βράδυ, μετά από μία διασκέδαση, ανέβαινα στο σπίτι μου με σκυμμένο το κεφάλι και αργό βήμα. Έλεγα πως αυτή η ζωή είναι βάναυση, είναι ανιαρή. Τότε σκέφτηκα να γίνω μοναχός, όμως πού και πώς δεν είχα ιδέα. Ήμουν Ρώσος εμιγκρέ-πρόσφυγας στη Γαλλία. Εκεί υπήρχαν πολλοί Ρώσοι, οι οποίοι ίδρυσαν το Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου…. Στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου, όλοι μιλούσαν για Θεό, αλλά Θεό δεν είδα, ενώ όταν πήγα στο Άγιο Όρος, κανείς δεν μιλούσε για Θεό και όλα έδειχναν τον Θεό ».

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΤΟ ΕΣΣΕΞ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή Έσσεξ της Ανατολικής Αγγλίας ιδρύθηκε το 1959 μ.Χ. από τον Όσιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ. Είναι ένα μοναστήρι που αποτελεί πόλο έλξης για όλους τους ανά την οικουμένη Ορθόδοξους πιστούς και όχι μόνο.

Βρίσκεται στην περιοχή Tolleshunt Knights του Maldon στο Essex της Αγγλίας, κοντά στο Λονδίνο. Στο μοναστήρι υπάρχουν γύρω στις 15-20 μοναχές και ένας μικρότερος αριθμός μοναχών. Η Ιερά Μονή στο Έσσεξ οφείλει την σύστασή της στον γέροντα Σωφρόνιο Σαχάρωφ, ο οποίος ξεκίνησε τη μοναστική του ζωή από το Άγιον Όρος. Μετά από την αναχώρησή του από εκεί και την εγκατάστασή του στο Παρίσι, απεφάσισε να μείνει σε ένα ρώσικο γηροκομείο βοηθώντας τον εκεί Ιερέα.

Το 1958 μ.Χ., ο γέροντας Σωφρόνιος απέκτησε μια συνοδεία έξι ατόμων που ποθούσαν να γίνουν και αυτοί μοναχοί και αποφασίζουν να αναχωρήσουν για το Έσσεξ. Την άνοιξη του 1959 μ.Χ., η νεοσύστατη μοναστική αδελφότητα του Τιμίου Προδρόμου συγκροτείται εκεί. Το μοναστήρι ανήκει απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο από το 1965 μ.Χ.

Η μονή έχει καταφέρει να προσελκύει Ορθοδόξους μοναχούς και μοναχές, αλλά και δόκιμους και λαϊκούς από όλες τις εθνικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αποδεικνύοντας έτσι στην πράξη ότι η Ορθοδοξία είναι η πραγματικά «η μία Καθολική, Αποστολική και Οικουμενική» Εκκλησία. Η χαρακτηριστική και ίσως μοναδική ιδιαιτερότητα του μοναστηριού αυτού είναι το γεγονός ότι εκεί μονάζουν μοναχοί και μοναχές. Εκείνοι που δεν γνωρίζουν καλά την παράδοση της Εκκλησίας χαρακτηρίζουν το μοναστήρι «μικτό». Όμως, η σωστή ορολογία είναι «διπλό».

=======

† Άγιος Σωφρόνιος ο Αγιορείτης

Κυριακή Δ’ Ματθαίου: Ποιος είναι ο Υιός τής Βασιλείας

Στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται βέβαιος γιά τήν πορεία τῆς ζωῆς του. Ὅταν τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, θεωρεῖ ὅτι τά ἔχει καλά μαζί του. Πιστεύει ὅτι ἐπειδή ζεῖ τή ζωή τῆς Βασιλείας, κυρίως ὅσον ἀφορᾶ στή συμπεριφορά, ἔχει ἐξασφαλίσει τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ σέ κάθε ἔργο καί σέ κάθε περίσταση τῆς ζωῆς, ἀκόμη καί στίς δοκιμασίες, ἀλλά καί τή σωτηρία στήν ἄλλη ζωή.

Κανείς δέν ἀρνεῖται τή δύναμη τῆς πίστης. Ὅμως ἡ πίστη δέ μᾶς δόθηκε γιά νά μήν ἔχουμε δυσκολίες στή ζωή μας, ἀλλά γιά νά αἰσθανόμαστε τήν πατρική παρουσία τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς στηρίζει, ἀλλά δέν ἀφαιρεῖ τούς σταυρούς τῆς ζωῆς μας. Κάποτε, μάλιστα, τούς ἀφήνει, γιά νά μποροῦμε νά ἀφυπνιζόμαστε.

Ὁ κίνδυνος τῆς ἐπανάπαυσης

Ἡ ἀσφάλεια στή ζωή μας ἔχει πάντα δύο ὄψεις. Ἀπό τή μιά μᾶς δίνει σιγουριά, χαρά καί γαλήνη, ἀκόμα καί στά δύσκολα. Ἀπό τήν ἄλλη ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νά ἐπαναπαυτοῦμε στόν συμβιβασμό καί στή συνήθεια. Ὁ ἀσφαλής, ὄντας ἤρεμος, δημιουργεῖ, ἀξιοποιεῖ τά χαρίσματά του καί προσθέτει σέ αὐτό πού ἔχει. Μπορεῖ ὅμως καί νά καταστεῖ ὀκνηρός. Νά νιώσει βέβαιος γι’ αὐτό πού ζεῖ, γι’ αὐτό πού ἔχει καί νά μή θελήσει νά προχωρήσει παραπέρα.

Ἡ ἀσφάλεια μοιάζει μέ τήν ἐπίδραση πού ἀσκεῖ ὁ χρόνος στίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Ἄλλοι ἔχουν ἄγχος νά μήν κολλήσουν μέσα σ’ αὐτές καί ψάχνουν νά βροῦν τρόπους ἀνανέωσής τους. Ἄλλοι βολεύονται τόσο πολύ, πού ὀργανώνουν τή ζωή τους μέ βάση ὅ,τι κατέχουν ὡς αὐτονόητο. Οἱ πρῶτοι αἰσθάνονται οἰκονόμοι καί διαχειριστές. Οἱ δεύτεροι ἰδιοκτῆτες. Οἱ πρῶτοι κοπιάζουν γιά νά κάνουν συνεχῶς καινούργιες ἀρχές στήν ὀμορφιά καί τή χαρά τῆς σχέσης. Οἱ δεύτεροι νιώθουν ὅτι ἔχουν ἐκπληρώσει τό χρέος καί ὅτι θά πρέπει νά ἀπολαύσουν τά ἀποτελέσματα τῶν κόπων τους.

Ἀσφάλεια δίνει ἡ πίστη

Τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου ἀπό τόν Χριστό χωρίς νά πάει στό σπίτι τοῦ πάσχοντος (Ματθ. 8, 8) μᾶς δείχνει ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀληθινή ἀσφαλιστική δικλείδα στή ζωή τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Γιά τούς Ἰουδαίους ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ δική τους πίστη καί παράδοση. Γι’ αὐτό καί ἡ πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου γεννᾶ ἀπορίες. Πῶς ἕνας εἰδωλολάτρης ἀπευθύνεται στόν Χριστό, ἕναν συμπατριώτη τους; Γιατί ὁ Χριστός νά ἐκπληρώσει τό αἴτημά του; Ὅμως ὁ ἑκατόνταρχος εἶχε τόση πίστη, κάτι πού δείχνει πώς δέν εἶναι σωστό τό συμπέρασμα πού βγάζουμε ὅταν βάλουμε κάποια ἐτικέτα στόν ἄνθρωπο. Τά πράγματα δέν εἶναι πάντοτε ὅπως φαίνονται.

Ἡ πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου δέν ἐκφραζόταν μόνο ὡς ἐμπιστοσύνη στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά γινόταν ἀφορμή αὐτοκριτικῆς. Γι’ αὐτό ὁ ἑκατόνταρχος γίνεται παράδειγμα γιά ὅλους μας, οἱ ὁποῖοι ὡς χριστιανοί εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας , ἐνταγμένοι δηλαδή στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ . Ἡ πίστη μᾶς κάνει νά βλέπουμε τό ἀληθινό μας πρόσωπο, τά πάθη καί τήν ἁμαρτωλότητά μας, ὅτι δέν εἴμαστε ὅπως ὁ Θεός μᾶς θέλει, ὄχι γιά νά ἀπογοητευόμαστε καί νά πενθοῦμε , ἀλλά γιά νά ἐμπιστευθοῦμε περισσότερο αὐτόν πού μᾶς ἀγαπᾶ καί θέλουμε νά ἀγαποῦμε καί τήν ἴδια στιγμή νά ἔχουμε κίνητρο νά παλέψουμε νά βρεθοῦμε περισσότερο κοντά του.

Δέν χορταίνεται ὁ Θεός καί ἡ παρουσία του . Δέν χορταίνεται ἡ ἀγάπη καί ἡ πατρότητά του . Καί μέσα ἀπό τήν πίστη σ’ αὐτόν γνωρίζουμε τά ὅριά μας , ὄχι γιά νά ἐφησυχάσουμε, ἀλλά γιά νά ἐντείνουμε τήν προσευχή , τή μελέτη , τόν πνευματικό ἀγώνα , τή μετοχή μας στά μυστήρια , τήν πορεία τῆς ἀγάπης καί τήν παράδοση « ἐν ἐμπιστοσύνῃ » στό πρόσωπό Του , ὅσες κι ἄν εἶναι οἱ δυσκολίες.

Ἡ πίστη φαίνεται στίς δοκιμασίες

Ὁ Χριστός θαυμάζει τήν πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου. Καί βλέπει ὅτι οἱ « υἱοί τῆς Βασιλείας », αὐτοί πού ἀνῆκαν στόν περιούσιο λαό του , δέν εἶχαν αὐτή τήν πίστη καί ὅτι κινδύνευαν , ἀπορροφημένοι ἀπό τή βεβαιότητα τῆς ἀσφάλειάς τους , στίς ὅποιες δοκιμασίες νά ἀρνηθοῦν τόν Θεό . Ἀλλά καί στή μεγαλύτερη δοκιμασία πού πέρασαν , πού ἦταν ἡ κλήση νά δώσουν ἀπάντηση γιά τό ποιός στήν πραγματικότητα ἦταν ὁ Κύριος , ἔμειναν στίς βεβαιότητές τους καί ἔχασαν τήν ὁδό τῆς ἀληθινῆς σωτηρίας , τήν ὁδό τῆς ἀλήθειας , καθώς προτίμησαν νά τόν ἀπορρίψουν σταυρώνοντάς τον !

Ὁ ἐφησυχασμός γεννᾶ κινδύνους ὀλιγοπιστίας καί σέ μᾶς. Στούς σταυρούς τῆς ζωῆς μας, ἀντί νά ἀφεθοῦμε μέ ὑπομονή, προσευχή, ἐμπιστοσύνη στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀντί νά δοῦμε τίς ἁμαρτίες μας, μικρότερες ἤ μεγαλύτερες δέν ἔχει σημασία, καί νά ξεκινήσουμε ἀπό τήν ἀρχή , μπορεῖ νά ἀντιτάξουμε ἐκεῖνα τά « γιατί σέ μένα ; » καί νά βρεθοῦμε σέ ἀπόγνωση .

Ἄς βροῦμε λοιπόν στήν ὁδό καί τόν τρόπο τῆς πίστης , τήν εὐκαιρία γιά συνεχῆ ἀνανέωση , τήν ἀφετηρία γιά νέα ξεκινήματα στήν ἀφοσίωση στόν Χριστό. Κι αὐτός ὁ δρόμος ἄς εἶναι ἡ στάση μας σέ κάθε σχέση μέ τόν πλησίον, στό σπίτι μας , στήν ἐργασία , στίς συντροφιές μας , ὅπως καί στή σχέση μας μέ τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό . Καί ἐκεῖνος πού γνωρίζει τίς καρδιές μας θά μᾶς δώσει τήν εὐκαιρία νά χτίσουμε στίς δυσκολίες μας καί πάλι μέ ὅπλα τήν ταπείνωση καί τήν ἐμπιστοσύνη μιά κανούργια πορεία ἐντός τῆς Βασιλείας του , ἐντός τῆς Ἐκκλησίας.

π. Θ. Μ.

(Πηγή: “Φωνή Κυρίου” APIΘ. ΦΥΛ. 27 (3501), Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος) / https://alopsis.gr

===================