Ο γιός τοῦ Κίτσου Τσαβέλλα ἔκανε μέσα στα 33 του χρόνια ὅσα κάνουν οι ἄλλοι σε 100 χρόνια… |9 Αυγούστου ~ Μνήμη του Ήρωα Μάρκου Μπότσαρη

Ὁ Μάρκος Μπότσαρης ἔκανε μέσα στὰ 33 του χρόνια ὅσα κάνουν οἱ ἄλλοι σὲ 100 χρόνια.

Ἦταν υἱὸς τοῦ Κίτσου Τσαβέλλα καὶ ἀδελφὸς τῆς περίφημης ἡρωίδας Λένως Μπότσαρη.

Μεγάλωσε μὲ Πίστη στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὰ ἅρματα.

Πήγαινε παιδάκι μικρὸ στὸ μοναστήρι στὸ Κούγκι. (Ἐκεῖ πού ἦταν παλαιότερα καλόγηρος ὁ Σαμουὴλ).

Πήγαινε ἐκεῖ καὶ μάθαινε γράμματα.

Τα μοναστήρια στὴ σκλαβιὰ ἦταν κέντρα Λατρείας στὸ Θεὸ καὶ Ἑλληνοχριστιανικῆς Παιδείας.

Ἦταν καταφύγια καὶ ἐμψυχωτήρια.

Ἐκεῖ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στὸ Κούγκι μάθαινε ὁ μικρὸς Μάρκος γράμματα.

Τι γράμματα;

Ψαλτήρι τοῦ Δαυίδ, καὶ τὴν ὀκτώηχο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

10 ἐτῶν τὸν ἔβαζε ὁ παπα-Ζήκος τὶς Κυριακὲς καὶ διάβαζε στὴν Ἐκκλησία τὸν Ἀπόστολο.

Ἀς ἦταν καλὰ ὁ π. Σαμουὴλ πού βρέθηκε στὸ Σούλι καὶ δασκάλεψε τόσα παιδιά.

Νὰ τὶ πρόσφερε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας!

13 ἐτῶν ἔφυγε καταπικραμένος ἀπὸ τὴν πατρίδα του ὅταν τοὺς ξερίζωσε ὁ φοβερὸς Ἀλή πασάς.

Τους ἔστειλε στὴ Πάργα καὶ μετὰ στοὺς Κορφούς.

Οἱ περίφημοι Σουλιῶτες τράβηξαν τὰ πάνδεινα… καὶ ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους πέρασαν πολλά.

Γι αὐτὸ καὶ ὁ Μάρκος δὲν τὰ πήγαινε ποτὲ καλὰ μὲ τοὺς Ἄγγλους.

Κάποτε σὲ μία τοποθεσία αἰχμαλώτισε κάποιους Τούρκους.

Δὲν τοὺς ταπείνωσε ὅπως ἔκαναν αὐτοί.

Δὲν εἶναι τὸ ἦθος τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων αὐτό.

Τους εἶπε : “ὅσο ζεῖτε, δὲν θὰ ξαναπιάσετε ντουφέκι νὰ κτυπήσετε Σουλιῶτες. Αὐτὸ καὶ μόνο θέλω ἀπὸ σᾶς” καὶ τοὺς ἄφησε ἀφοῦ ἔφαγε καὶ μαζὶ τους.

Μετὰ ἀπὸ τὴ κάθε μάχη γονάτιζε καὶ ἔψελνε τὸ “Σῶσον Κύριε τὸν λαὸν Σου” κάνοντας τὸν Σταυρὸ του σωστὰ πάνω του.

Ὅταν ὁ Γ.Καραϊσκάκης ἔμαθε γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, ἀξίωσε νὰ τὸν σηκώσουν (ἦταν ἄρρωστος καὶ δὲν μποροῦσε νὰ σταθεῖ στὰ πόδια του), γιὰ νὰ τὸν πᾶνε στὸ Ναὸ νὰ τὸν προσκυνήσει, μόλις τὸν φέρανε καὶ τὸν ἀποθέσανε, ἐκεῖ στὸ μοναστήρι τοῦ Προυσσοὺ πού εἶχαν σταματήσει γιὰ λίγο, ὁδεύοντας πρὸς τὸ Μεσολόγγι.

Με λυγμοὺς ὁ Γ.Καραϊσκάκης σωριάστηκε πάνω στὸ λείψανο τοῦ Μάρκου, λέγοντας:

“Ἄμποτες, ἥρωα Μάρκο, κι ἐγὼ ἀπὸ τέτοιο θάνατο νὰ πάω”.

Ὅταν τὸν γύρισαν στὸ κελὶ του νὰ ξαναπλαγιάσει, ὁ Καραϊσκάκης, μὲ δάκρυα στὰ μάτια εἶπε στοὺς Σουλιῶτες πού συνόδευαν τὸν ἥρωα:

“Ὁ Μάρκος ἤτανε τρανός. Εἶχε νοῦ πού δὲν εἶχε ἄλλος. Εἶχε καρδιὰ λιονταριοῦ. Καὶ γνώμη δίκαιη, σὰν τοῦ Χριστοῦ. Οὔτε στὸ δάκτυλὸ του δὲν τον φτάνουμε. Σὰν τὸν Μάρκο ἥρωα, μάνα δὲ ξαναγεννάει”.

Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ ηρωϊκοὺ Μάρκου Μπότσαρη!

|από τον “συν αυτώ”, Κωνσταντίνο Σύμπουρα

=========================

Οι καλοί φίλοι….

Οι καλοί φίλοι….🤔

Δυο καλοί φίλοι βάδιζαν στον ίδιο δρόμο. Περπατούσαν σε ένα έρημο και άγνωστο δρόμο, μέσα από βουνά και κοιλάδες. Παρόλο που βάδιζαν σε ένα μέρος άγνωστο, ο άντρας ένοιωθε ήρεμος και ασφαλής γιατί, ήταν μαζί με τον φίλο του και ότι και να συνέβαινε θα το αντιμετώπιζαν μαζί.

 Εκεί λοιπόν που περπατούσαν και συζητούσαν, ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά τους μια μεγάλη αρκούδα. 

 Ο ένας άντρας, έτρεξε γρήγορα και σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο. Η αρκούδα δεν τον έβλεπε και έτσι γλύτωσε.

 Ο άλλος άντρας, έμεινε ακίνητος και μετά έπεσε στο έδαφος για να υποκριθεί ότι είναι νεκρός.

 Η αρκούδα, έτρεξε αμέσως να αρπάξει τον άντρα που ήταν στο έδαφος γιατί πεινούσε πολύ. Σήκωσε τον άντρα από το έδαφος και τον κούνησε. Εκείνος όμως από το φόβο του ήταν ακίνητος και είχε παγώσει τόσο πολύ που η αρκούδα νόμιζε πως ήταν πραγματικά νεκρός.

Έτσι, παρά την μεγάλη της πείνα, τον πέταξε κάτω και έφυγε για να βρει φαγητό.

Όταν ο άλλος άντρας βεβαιώθηκε ότι η αρκούδα είχε φύγει μακριά και ήταν πλέον ασφαλής,κατέβηκε από τον δέντρο που είχε σκαρφαλώσει και πλησίασε τον φίλο του.

Ήθελε να κάνει τον έξυπνο και είπε στο φίλο του με άνεση:

 «Πες μου καλέ μου φίλε, όταν ήσουν ξαπλωμένος, τρέμοντας από τον φόβο σου, τι ακριβώς σου είπε η αρκούδα;»

Και ο άντρας του απάντησε απογοητευμένος:

 « Μου είπε να διαλέγω καλύτερα τους φίλους μου και άλλη φορά να μην ταξιδεύω με φίλους που με εγκαταλείπουν την ώρα που τους χρειάζομαι γιατί η ζωή είναι γεμάτη άγρια ζώα και δυσκολίες…»

Posted by PROSKINITIS

===================

Γιατί παίρνεις ευλογία από τον ιερέα και του φιλάς το χέρι;

Γιατί παίρνεις ευλογία από τον ιερέα και του φιλάς το χέρι;

 « Ο Κύριος άφησε τους ιερείς στη γη και τους έδωσε ιδιαίτερη δύναμη, ώστε η χάρη Του να κατέβει στους πιστούς μέσω αυτών.

 Όταν ένας πιστός πλησιάζει έναν ιερέα για να ζητήσει την ευλογία του, ο Κύριος ευλογεί τον ιερέα και μετά ο ιερέας ευλογεί τον πιστό.  Έτσι, ο ιερέας είναι ο πομπός της χάριτος του Θεού.  Στην πραγματικότητα, δεν φιλείται το χέρι του ιερέα, αλλά το χέρι του Κυρίου.

 Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να λάβουμε την ευλογία του Θεού και θέλουμε να μάθουμε ακριβώς αν μας έχει ευλογήσει ή όχι.  Ο Κύριος άφησε τους ιερείς στη γη και τους έδωσε ιδιαίτερη δύναμη, ώστε η χάρη Του να κατέβει στους πιστούς μέσω αυτών ».

 (Πατήρ Ambrozie Iurasov – Χριστιανικός οδηγός για τη σημερινή εποχή, τ. 1, εκδ. Σοφία, Βουκουρέστι, 2008, σελ. 166 – 167)

======================

‘Γέροντας Σωφρόνιος_ Πρὸ ἐτῶν, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Μεταμορφώσεως, ρώτησα κάποιον ἀσκητὴ ὁ ὁποῖος, ὅπως ἀναμφίβολα πιστεύω, ἀξιώθηκε πολλὲς φορὲς νὰ δεῖ αὐτὸ τὸ Φῶς. Στὴν ἀδιάκριτη παράκλησή μου νὰ μοῦ πεῖ κάτι γιὰ τὸ μυστήριο τοῦ Θαβωρίου Φωτός, δηλαδὴ πῶς αὐτὸ ὁρᾶται καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκτήσει κάποιος τὴ δωρεὰ αὐτή…

«Ἰδού νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδού φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα: Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱὸς Μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾯ εὐδόκησα· Αὐτοῦ ἀκούετε»(Ματθ. ιζ’ 5, Μάρκ. θ’ 7, Λουκ. θ’ 35).

Λόγος στὴν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου (ἀπόσπασμα)

Αὐτὸς 

μὲ ἄκρα συγκατάβαση πρὸς τὴν ἀμάθειά μου, μὲ μεγάλη ὑπομονή, μοῦ διευκρίνισε τὸ θέμα αὐτό, ἐγώ δὲ σήμερα θὰ μεταδώσω σὲ σᾶς μόνο τὸ πιὸ οὐσιῶδες ἀπὸ αὐτὸ πού ἄκουσα ἀπὸ τὸ ἀψευδές στόμα του, καὶ ὅσο εἶναι δυνατὸν πιὸ σύντομα….

Μοῦ διηγήθηκε ὁ ἄνδρας αὐτὸς ὅτι κατ’ ἀρχάς, ὅταν ἦταν ἀκόμη νέος, τὸ φῶς αὐτὸ ἐμφανιζόταν σὲ αὐτὸν ἀσαφῶς, σὲ σύντομες στιγμές, ἄλλοτε σὰν ἀκατάληπτη πύρινη φλόγα, ἡ ὁποία ἔκαιγε τὴν καρδιὰ του διὰ τῆς ἀγάπης, ἄλλοτε σὰν κάποιο ἀπαύγασμα τὸ ὁποῖο διείσδυε μὲ τὴ λάμψη στὸν νοῦ του κατὰ τὸν καιρὸ τῆς προσευχῆς, κυρίως στὸν ναό. 


Ἀλλά κάποια ἡμέρα, μετὰ ἀπὸ ἐκτενῆ, κατὰ τὴ διάρκεια πολλῶν μηνῶν, διάπυρη προσευχὴ πού συνοδευόταν ἀπὸ βαθειὰ λύπη γιὰ τὴν ἀθλιότητά του, το φῶς αὐτό κατέβηκε με ἱλαρότητα πάνω του καί παρέμεινε μαζί του τρεῖς ἡμέρες.

Κατὰ τὶς ἡμέρες αὐτὲς αἰσθανόταν τὸν ἑαυτὸ του ἐμφανῶς ἐκτός θανάτου.Ἡ χαρὰ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως γέμιζε τότε τὴν ψυχή του. Ἐσωτερικὰ ὀνόμαζε τὸ φῶς ἐκεῖνο «πρωΐαν ἀναστάσεως» ,  διότι αὐτὸ ἦταν ἱλαρό, σὰν «ἐαρινὴ πρωΐα». 

Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ βρισκόταν αὐτὸς μεταξὺ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν τὴ συνηθισμένη σὲ ὅλους κοπιώδη ζωή. Μετὰ τὴν πάροδο ἐτῶν ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτό, ὅταν αὐτὸς ἦταν ἤδη μοναχός, καὶ ἀργότερα λειτουργός, συνέβαινε πολλὲς φορὲς νὰ μεταβάλλεται ἡ προσευχή του σὲ θεωρία φωτός, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν αἰσθάνεται τότε οὔτε τὸ σῶμα του, οὔτε τὸν ὑλικὸ κόσμο πού τὸν περιέβαλλε.

Τό φῶς αὐτό φανερώνεται ὡς καθαρά ἄνωθεν εὐδοκία…

Τὸ Θεῖο Φῶς γεμίζει ὅλο τὸν ἄνθρωπο, οὕτως ὥστε καὶ αὐτὸς γίνεται ὅμοιος πρὸς τὸ φῶς· καὶ τότε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο βλέπει, εἶναι ἀδύνατον νὰ ὀνομαστεῖ διαφορετικά, παρὰ μόνο φῶς —παρὰ τὸ ὅτι τὸ Φῶς αὐτὸ κατὰ τὴ φύση του εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ὁρατοῦ ἡλίου.

Πρέπει πάντοτε νὰ ἔχουμε κατὰ νοῦν τὴν ἀνεπάρκειά μας· καὶ ἂν ἐπιτρέψω στὸν ἑαυτό μου νὰ θίξει τὸ μεγάλο αὐτὸ θέμα, θὰ τὸ κάνω ἀκροθιγῶς, γιὰ νὰ κατανοήσουμε κάτι λίγο ἀπὸ αὐτὸ χωρὶς τολμηρὲς ἀξιώσεις νὰ τὸ ἀποσαφηνίσουμε ἤ καὶ νὰ τὸ κατανοήσουμε πλήρως».

Ὅταν προσηλώσουμε τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ νοῦ μας ἀπ’ εὐθείας στὸν Ἥλιο τοῦ Προαιώνιου Εἶναι, γιὰ νὰ Τὸν δοῦμε καθώς ἐστι, τότε οἱ ὀφθαλμοὶ μας καταφλέγονται καὶ τυφλώνονται ἀπὸ τὸ ἀπρόσιτο καὶ ἐκτυφλωτικὸ Φῶς τῆς Θεότητας, ὅπως τυφλώνονται καὶ καταφλέγονται οἱ φυσικοί μας ὀφθαλμοί, ὅταν γυμνοί, χωρὶς κανένα προστατευτικὸ μέσο, στραφοῦν κατ’ εὐθείαν πρὸς τὸν ἥλιο. 
Στὴ Γραφὴ βρίσκουμε μιὰ θαυμαστὴ εἰκόνα, πού μᾶς διδάσκει τὴν ἐγκράτεια ἀπὸ τὴν παρρησία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ: « Ἱστάμενα κύκλῳ τοῦ Θρόνου τοῦ Ὑψίστου τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφείμ, δυσὶ πτέρυξι κατακαλύπτοντα τὰ πρόσωπα αὐτῶν » (Ἡσ. ς’ 2).

πηγή

===================