Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…

Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, στό ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη.

Ἔλεγε τὸ 1936 : « Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα , ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας , ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία . Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου , ζώντας στὸν τόπο σου , τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό ».

Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ’40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ « μεθύσουν » ἀπὸ « τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα », τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα ;

Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη , θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεσπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.

Ὅμως « τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός », ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. « Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε , ἀλλὰ ἰδοὺ ζῶμεν ».

Ὅταν ἔπεσε ἡ Βασιλεύουσα Πόλη ,  « ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων », ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία , ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ , ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρον τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. « Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις , πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ’ναι » .

Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς πολυώδυνης κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. « Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός , πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω », ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).

Πόλεμοι , ἀστυφιλία , φτώχεια , μανιῶδες  κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰ εὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸ ἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας.Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ « λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ , θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα  καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας , τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη , πέσαμε σὲ ἀπιστία . Μὰ « οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ », εἶναι ἕνα ἄλλο εὐαγγέλιο.

Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τα ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι, ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶ νὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος , φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ « χρυσὰ κλουβιά ».

Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ « ἀνθίσουν », θέλουν γῆ , χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς – ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη « αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό , κι ὅποιοι ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.

Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡ συχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «Πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν  γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποὺ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο , ὡς « τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο » ἕνα δίδυμο , ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.

Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς , εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ . Διασώζει ἡ ἑλληνικὴ μυθολογία μιᾶς βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία : Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς , τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ .

Ὅσο  τὴν πατοῦσε , ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα . « Πάρτε μαζί σας νερό , τὸ μέλλον θὰ ἔχει  πολλὴ ξηρασία » , μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός . Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ  γενοτόπι μας.

 « Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα
κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι
στοιχειό εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ
ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει » ,
γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς. 

Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν . Τὰ « ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας » , τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ  βουνοῦ καὶ τοῦ λόγγου » περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους . Ὁ ἄνθρωπος , ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἱδρώτα  του, τὰ ἡμερώνει . Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁ Φώτης Κόντογλου γιὰ « τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία », ποὺ τὸν ἔπιανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους : « Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή , χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά , ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου . Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες , δουλειές , ἐπιχειρήσεις , θέατρα, βιβλία , πολιτικὴ ἀγωνία , ἀδιαντροπιά , λεφτά , λεφτά… Ὁ ἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου . Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου . Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ’ναι στὸ φρενοκομεῖο . Φεύγω μακριά . Τρέχω , σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές . Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πὼς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση ! Ἡσυχία ! Κάθομαι σὲ μία πέτρα . Κοιτάζω τὰ βουνά , τὰ δέντρα , τὸ χῶμα , τὰ σύννεφα , κι ἀναστενάζω . Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο… » (Μυστικὰ Ἄνθη, σελ. 223).
Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο , τὴν γῆ μας , τὴν ἰθαγένειά μας , νὰ ξαναβροῦμε . Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας , τὰ πρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας , τὰ ἀρώματα , τὶς γνώσεις τῆς Πατρίδας μας , νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας , ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς « μεθυσμένης » πολιτείας.

Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ἱκετέψουμε ὅπως οἱ παλιοί , οἱ Ρωμιοί ,  τήν Παναγία μας , ὅταν τοὺς εὕρισκαν « περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου ». « Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι , Μῆτερ τοῦ Θεοῦ , φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπη σου ».

ΑΚΤΙΝΕΣ: Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο… (aktines.blogspot.com)

====================

Λόγος εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς τὸν βασανίζει τὸ ἐρώτημα: τί θὰ γίνει μέ μᾶς καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸ θάνατο ; Μία σαφῆ ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα μόνοι μας δὲν μποροῦμε νὰ τὴν βροῦμε. Ἀλλὰ ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀποκαλύπτουν αὐτὸ τὸ μυστικό.

Μᾶς τὸ ἀποκαλύπτουν ἐπίσης τὸ ἀπολυτίκιο καὶ τὸ κοντάκιο τῆς μεγάλης αὐτῆς γιορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ὕμνοι ποὺ ψάλλονται σ’ αὐτὴ τὴ γιορτή.

Θέλω ὅλοι σας νὰ καταλάβετε, γιατί ὁ θάνατος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ὁ μέγας ἀπόστολος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στὸ 20ο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως μιλάει γιὰ τὸν πρῶτο καὶ τὸ δεύτερο θάνατο. Ὁ πρῶτος μόνο θάνατος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀναπόφευκτος γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους, περιμένει καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς δικαίους. Ἀλλὰ ὁ δεύτερος, ὁ φοβερὸς καὶ αἰώνιος θάνατος, περιμένει τοὺς μεγάλους καὶ ἀμετανόητους ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι ἀρνήθηκαν τὴν ἀγάπη καὶ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι καταδικασμένοι νὰ βρίσκονται αἰωνίως σὲ κοινωνία μὲ τὸ διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του.

Στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ ἴδιου μεγάλου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου διαβάζουμε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα εἶναι πολὺ στενὰ συνδεδεμένα μὲ ὅσα γράφει ἡ Ἀποκάλυψη : « ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται , ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν » (Ἰωάν. 5, 24).

Τὸ ἀκοῦτε , τὸ καταλαβαίνετε ; Νομίζω ὅτι ἀκόμα καὶ θὰ πρέπει νὰ σᾶς κινήσει τὴν περιέργεια τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι ὅσοι ὑπακούουν στὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ πιστεύουν στὸν Οὐράνιο Πατέρα του , ὁ ὁποῖος τὸν ἔστειλε , ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατό τους θὰ περάσουν στὴν αἰώνια ζωή . Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ δικαστοῦν αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ζωντανὴ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ὑπακούουν στὶς ἐντολές του.

Καὶ στοὺς μεγάλους δώδεκα ἀποστόλους εἶπε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός : « ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι , ἐν τῇ παλιγγενεσία , ὅταν καθίση ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ , καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλάς τοῦ Ἰσραὴλ » (Ματθ. 19, 28).

Δικαστὲς καὶ κατήγοροι θὰ εἶναι κατὰ τὴν Φοβερὰ Κρίση τοῦ Θεοῦ οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ καί, βεβαίως, εἶναι τελείως ἀδύνατο νὰ φανταστοῦμε νὰ δικάζονται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καὶ Ἀειπάρθενος Μαρία , ὁ Βαπτιστὴς τοῦ Κυρίου Ἰωάννης , οἱ μεγάλοι προφῆτες τοῦ Θεοῦ , ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Ἐνὼχ τοὺς ὁποίους ζωντανούς τούς πῆρε ὁ Θεὸς στὸν Οὐρανό , ὅλο τὸ ἀμέτρητο πλῆθος τῶν μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ , οἱ δοξασμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ ἅγιοι ἀρχιερεῖς καὶ θαυματουργοὶ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ἅγιο Νικόλαο , ἀρχιεπίσκοπο Μύρων τῆς Λυκίας .

Εἶναι ἀδύνατον ἀκόμα καὶ νὰ περάσει ἀπὸ τὸ μυαλό μας ἡ σκέψη πὼς θὰ δικαστοῦν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἄκουσαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ : « Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστὶν » (Λουκ. 17, 21). Σ’ αὐτοὺς τοὺς μεγάλους ἀγωνιστὲς τοῦ Χριστοῦ , σὰν σὲ πολύτιμους ναοὺς κατοικοῦσε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀκόμα καὶ ζώντας στὴ γῆ , αὐτοὶ βρισκόταν στὴν ἄμεση κοινωνία μὲ τὸν Θεό, ἐπειδὴ ἔτσι εἶπε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός : « ἐάν τις ἀγαπᾷ με , τὸν λόγον μου τηρήσει , καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν , καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν. » (Ἰωάν. 14, 23).

Ἡ Ὑπεραγία Παρθένος Μαρία ὑπῆρξε ἄχραντος ναὸς τοῦ Σωτῆρος καὶ σ’ αὐτὴν κατοίκησε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀπὸ τὴν ἁγιότατη μήτρα της ἔλαβε τὸ ἀνθρώπινο σῶμα ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ , ὁ Ὁποῖος κατέβηκε ἀπὸ τοὺς Οὐρανούς. Γι’ αὐτὸ ὁ σωματικός της θάνατος δὲν ἦταν θάνατος ἀλλὰ Κοίμηση , δηλαδὴ ἕνα ἄμεσο πέρασμα ἀπὸ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός της στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ τὴν αἰώνια ζωή.

Μοῦ ἦρθε τώρα στὸ μυαλὸ καὶ κάτι καινούριο. Σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ προηγούμενα κηρύγματά μου σᾶς ἔλεγα, ὅτι ἔχουμε κάθε λόγο νὰ πιστεύουμε, ὅτι καὶ τὸ σῶμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄφθαρτο καὶ ἀνελήφθη στοὺς οὐρανούς. Αὐτὸ μᾶς λέει καὶ τὸ κοντάκιο τῆς μεγάλης γιορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου:

« Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα , τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα , πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον ».

Προσέξτε : « τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν ». Σκεπτόμενοι αὐτό, ἂς θυμηθοῦμε καὶ τί γράφει ἡ Ἁγία Γραφὴ γιὰ τὸ θάνατο τοῦ μεγαλύτερου προφήτη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης , τοῦ Μωυσῆ στὸ 34ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τοῦ Δευτερονομίου , ὅτι πέθανε σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ στὸ ὅρος Νεβῶ καὶ τάφηκε στὴ γῆ Μωάβ . Ὁ τάφος τοῦ μεγάλου αὐτοῦ προφήτη ἔπρεπε νὰ εἶναι γιὰ πάντα τόπος προσκυνήματος γιὰ ὅλο τὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ .

Ὅμως στὴ Βίβλο διαβάζουμε , ὅτ ι: « οὐκ οἶδεν οὐδεὶς τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης » (Δευτ. 34, 6). Ὅμως κατὰ τὴ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου στὸ ὅρος Θαβὼρ ἐμφανίστηκε ὁ Μωυσῆς στὸν Κύριο καὶ Δεσπότη του τὸν Ἰησοῦ μαζὶ μὲ τὸν προφήτη Ἠλία , ὁ ὁποῖος ἁρπάχτηκε ζωντανὸς στοὺς οὐρανούς. Νομίζω ὅτι δὲν θὰ εἶναι ἁμαρτία ἂν θὰ ποῦμε, ὅτι τὸ σῶμα τοῦ μεγάλου Μωυσῆ , ὅπως καὶ τὸ σῶμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου , μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἔμεινε ἄφθαρτο . Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ τάφος του εἶναι ἄγνωστος.

Νὰ σκεφτόμαστε , ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου , τὴν μακάρια Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Παρθένου Μαρίας καὶ νὰ θυμόμαστε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ : « Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον , καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται , ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν » (Ἰωάν. 5, 24). Νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ γευθοῦμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ τὴ μεγάλη αὐτὴ χαρά, μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος σὺν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ Παναγίῳ Αὐτοῦ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν.

(«Λόγοι καὶ ὁμιλίες», τόμος Γ΄, ἔκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη)

(Πηγή ηλ. κειμένου: imaik.gr) https://alopsis.gr/alopsis/Koimhsi3.htm

====================

Παναγία: η Μάνα μας, το στήριγμα μας, η αιώνια αγκαλιά μας!

Η Παναγία είναι το αποκούμπι μας, η παρηγοριά που δεν μας απογοητεύει ποτέ, η πνευματική μητέρα μας που δέεται και θαυματουργεί.

Η Παναγία είναι το αποκούμπι μας, η παρηγοριά που δεν μας απογοητεύει ποτέ, η πνευματική μητέρα μας που δέεται και θαυματουργεί.

Κοίμηση της Θεοτόκου. Δεκαπέντε Αυγούστου. Στην καρδιά του καλοκαιριού, στην πιο φωτεινή, ζεστή και πυρωμένη περίοδο του έτους, η χριστιανοσύνη τιμά την Παναγία, την πάνσεπτη Μητέρα όλου του κόσμου. Ταίριασμα σοφό της εποχής με την εκτυφλωτική οντότητα της Μητέρας του Θεού.

Όπως φλογίζει ο καλοκαιρινός ήλιος την πλάση, έτσι και η πύρινη αγάπη της Θεοτόκου απλώνει τις θερμές αχτίνες της σε όλο το ανθρώπινο γένος. Ήλιος υπέρλαμπρος, ζωοδότης και ευεργετικός για τις ανθισμένες ψυχές που αποζητούν να λουστούν με τη δόξα της. Όμως ακόμα και ο Αυγουστιάτικος ήλιος μοιάζει με χλωμό άστρο, μπροστά στην «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών».

Η Παναγία μας, κοιμήθηκε. Η Παναγία μας, ζει! Η πάναγνη ψυχή της βρέθηκε στην αγκαλιά του Χριστού, ανέβηκε στον θρόνο της για λίγο, και πάλι όμως ρίχτηκε στη μάχη για τη σωτηρία των ανθρώπων. Το πέρασμα στην αιωνιότητα όχι μόνο δεν σταμάτησε την έμφυτη ορμή της μάνας που αγωνιά κάθε ώρα και στιγμή για τα παιδιά της, άλλα ίσα – ίσα την κατέστησε ουράνια Μητέρα μας, που απλώνει τον μανδύα της προστατευτικά και σκεπάζει όλη την οικουμένη.

Πενθεί αλλά και γιορτάζει ολάκερη η πλάση που κλίνει το γόνυ μπροστά στο μεγαλείο της κεχαριτωμένης Μαρίας, της χρυσής πύλης από την οποία εισήλθε στον κόσμο ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού. Ο Αυγουστιάτικος αέρας μοσχοβολά λιβάνι και κουρνιάζει στις καρδιές μια σταυροαναστάσιμη χαρά που καθρεφτίζεται σε όλη την κτίση.

«Επί σοί χαίρει, Κεχαριτωμένη, πάσα η κτίσις, αγγέλων το σύστημα και ανθρώπων το γένος, ηγιασμένε ναέ και παράδεισε λογικέ, παρθενικόν καύχημα, εξ ής Θεός εσαρκώθη και παιδίον γέγονεν ο πρό αιώνων υπάρχων Θεός ημών».

Η Παναγία μας πολιορκεί με την αγάπη της

Χιλιάδες κόσμου προστρέχουν με ελπίδα και κατάνυξη στα αμέτρητα προσκυνήματα για να ατενίσουν την πάνσεπτη μορφή της Παναγίας. Θωρούν με δέος την Κυρά τους, την Βασίλισσα τους, την Αρχόντισσα του πνευματικού στερεώματος, το μεγαλύτερο καύχημα της ανθρωπότητας. Η παρουσία μας στην εορτή της, ελάχιστος φόρος τιμής για το υπέρτατο καταφύγιο μας. Εκεί που ακουμπά κάθε πιστός τον πόνο του, την αγωνία του, το δάκρυ του, την ελπίδα του, το τάμα του και την ευχαριστία του.

Σε μια χάρτινη εικονίτσα στο πορτοφόλι, σε μια καπνισμένη ξύλινη εικόνα στο εικονοστάσι, στον νοτισμένο τοίχο ενός γαλήνιου ξωκλησιού, στο μεγαλοπρεπές τέμπλο ενός περικαλλούς ναού, παντού η Παναγία «εισβάλλει» στη ζωή μας και την πλημμυρίζει με ευλογία και παρηγοριά. Έτσι όπως άκουσε εκείνο το «μη φοβού Μαριάμ» από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, και η Θεοτόκος με τη σειρά της το μεταφέρει προς κάθε ανθρώπινη ψυχή που δοκιμάζεται και καταφεύγει στη βοήθεια της: «Μη φοβάσαι, εγώ σε προστατεύω»!

Όσο και αν λυσσομανάει η καταιγίδα της αθεΐας στην κοινωνία, ο κόσμος έχει βαθιά ριζωμένη μέσα του την πεποίθηση πως η Παναγία είναι το μοναδικό ακλόνητο στήριγμα του, η μόνη καταφυγή του και σκέπη και προστασία.

Να μην αφήνουμε την Παναγία ποτέ από το χέρι

Το μεγάλο λάθος που κάνουμε μερικές φορές είναι πως η μικροψυχία μας και η ολιγοπιστία μας, μας κάνει να μεταχειριζόμαστε την απέραντη αγάπη της Θεοτόκου σαν μια ομπρέλα, που την ανοίγουμε μόνο όταν μας σκεπάζουν τα βαριά και μαύρα σύννεφα της ζωής, και μετά την αφήνουμε σε μια άκρη ώσπου να την ξαναχρειαστούμε. Μέγα λάθος και θλιβερή απρέπεια.

Κι όμως, ακόμα κι έτσι η Παναγία δεν μας τιμωρεί για την αθλιότητα μας. Καρτερεί για να σώσει τα «αλητόπαιδα» της, προστρέχει στο «Παναγία μου σώσε με», ευωδιάζει τις ζωές μας, ξεπλένει τις λερωμένες ψυχές μας με τα δάκρυα της, δεν παύει να απευθύνεται στον Υιό της και να ζητά την μακροθυμία Του.

Είναι αφάνταστη τραγωδία να μην εκμεταλλευόμαστε αυτό το άφατο δώρο που μας παραχώρησε η θεία οικονομία, μια ακοίμητη και φιλόστοργη Μάνα που στέκει πάντα στο πλευρό μας και μας δίνει όλο το θάρρος να την φωνάζουμε, να της μιλούμε, να της τραβούμε το χέρι για να συμπαρασταθεί στις δοκιμασίες μας. Όχι μόνο όταν την έχουμε ανάγκη, άλλα κάθε ώρα και στιγμή με το θάρρος που έχει το παιδί προς την μητέρα του, να την «ενοχλούμε» με τον «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς».

Εφόσον ζητούμε με ταπεινότητα τη βοήθεια της όπως θα έκανε και ένα απροστάτευτο παιδί, εκείνη δεν θα αγνοήσει το δάκρυ μας, δεν θα κλείσει το αυτί στον αναστεναγμό μας, δεν θα πάρει αψήφιστα τις προσδοκίες μας , δεν θα απομακρυνθεί από την αμαρτωλότητα μας.

Θα μας θεραπεύσει από ασθένειες του σώματος και της ψυχής, θα μας βρει λύση σε προβλήματα της ζωής μας, θα μας απαλλάξει από δοκιμασίες που φαντάζουν ανυπέρβλητες. Θα ενεργήσει έτσι όπως γνωρίζει εκείνη, πότε ολοφάνερα και πότε χωρίς να αντιληφθούμε τις ευεργεσίες της παρά όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός.

Αυτές είναι αλήθειες και βιώματα που έχουν ριζώσει στη συνείδηση γενεών και γενεών, και απόδειξη είναι οι αμέτρητες εικόνες από άκρη σε άκρη της Ελλάδας που έχουν πλημμυρίσει με θαύματα τούτο τον τόπο.

Από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου, ως τα βαθιά γεράματα, η Παναγία πρέπει να είναι μόνιμος συνοδοιπόρος μας στο ταξίδι της ζωής, Μάνα μονάκριβη που στέκεται στα δύσκολα και στα εύκολα, στα λυπητερά και τα χαρούμενα, στα πρώτα και τα στερνά.

Ελευθέριος Ανδρώνης http://www.sportime.gr

=======

Ποιος δεν πέρασε από την Γεθσημανή;

========

” Το να πηγαίνεις γονατιστός στην Παναγιά στην Τήνο, θέλει κότσια. Πίστη. Εκτίθεσαι, στιγματίζεσαι ως γραφικός και θρησκόληπτος…

…Μα συνεχίζεις απτόητος την πορεία της καρδιάς σου.
Το να ζεις γονατιστός 364 μέρες τον χρόνο για να έχεις την χαιρέκακη ηδονική ευχαρίστηση να χλευάζεις αυτούς τους ανθρώπους 1 μέρα τον χρόνο, μήπως νιώσεις σκοτεινή πληρότητα και ικανοποίηση για τον εαυτούλη σου, λέγεται δυστυχία. “
π.Panteleimon Krouskos

======================

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης_Πολύ λυπούμαι που δεν πιστεύεις μέσα σου ότι οι απόστολοι πήγανε, εν πνεύματι, στην κηδεία της Παναγίας.

Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου _Dormition of the Mother of God_ Успение Богородицы_ceb1cf80cebf-cf84ceb7cebd-cebacebfceb9cebcceb7cf83

«Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε»

Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε, ακούστηκε ήχος δυνατής βροντής και συγκεντρώθηκαν πολλά νέφη, τα οποία μετέφεραν από τα πέρατα της οικουμένης, τους αποστόλους και τους έφεραν στην οικία της Παναγίας, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμησή της.

Μαζί με τους Αποστόλους ήλθε ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Iερόθεος επίσκοπος Αθηνών, ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Aπόστολος Tιμόθεος, και οι λοιποί Εβδομήκοντα Απόστολοι και θεόσοφοι Iεράρχες, μεταφερόμενοι «επί των νεφελών».

Όταν δε έφτασε και ο θεσπέσιος Απόστολος Παύλος, το σκεύος της εκλογής, ο οποίος έπεσε στα πόδια της Θεοτόκου και την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια, λέγοντας : «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής και του κηρύγματός μου η υπόθεσις, διότι εγώ παρόλο που δεν είδα σωματικά τον Υιόν Σου επί της γης, όμως βλέποντάς Σε, νόμιζα ότι βλέπω Εκείνον τον ίδιο».

Κατα την τρίτη ώρα (9 π.μ.) ακούστηκε «βροντή μεγάλη από τον ουρανό» και όλοι αισθάνθηκαν μια ευωδία να πλημμυρίζει τον χώρο . Ο Ιησούς , συνοδευόμενος από πλήθος αγγέλων ( που παρέμεναν έξω από τον οίκο της Παναγίας υμνώντας ) , μπήκε στο δωμάτιο της μητέρας του και την ασπάσθηκε , όπως και τους Αποστόλους . Παρέλαβε την ψυχή της, η οποία, όπως παρατήρησαν οι Απόστολοι, ήταν «επτά φορές λευκότερη από τον ήλιο». 

Τότε, ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος, άρχισε να εκφωνεί στην Θεοτόκο επιτάφια εγκώμια και οι λοιποί  Απόστολοι πήραν το νεκροκρέβατο , ψάλλοντας ύμνους και κρατώντας λαμπάδες, οδήγησαν το θεοδόχο σώμα της Θεομήτορος στον τάφο , στην Γεσθημανή.

Ο Άγιος Ιερόθεος, αναδείχθηκε και χαρισματικός υμνολόγος, οπου έψαλλε εξαίσιους ύμνους προς τιμήν της Θεοτόκου, οι οποίοι υπερείχαν σε περιεχόμενο και μελωδία από όλους τους άλλους ύμνους, που είχαν ποιήσει οι υπόλοιποι. Το γεγονός αυτό το μαρτυρεί και ο ίδιος ο μαθητής του, ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, «Όταν οι άγιοι Απόστολοι έφθασαν στον Τάφο της Κυρίας Θεοτόκου και αποχαιρετώντας Την, έκαστος έψαλλε εγκώμια θεία και ένθεα προς Αυτήν, όλοι δε είπαν διάφορα εγκώμια. Ο Ιερόθεος είπε τέτοια εγκώμια , προς την Παναγία μας , που υπερέβαιναν όλων των άλλων , και τολμώ να πω, ήταν τόσο εξαίρετα και καταπληκτικά, ώστε αυτοί οι άγιοι Άγγελοι δεν θα μπορούσαν, καταλεπτώς ( με κάθε λεπτομέρεια ), καθώς τα είπεν εκείνος ».

========

Mία φορά ήρθε, στον Άγιο Παΐσιο , μία ομάδα από ιερείς και ένας θεολόγος καθηγητής .
Aφού μίλησαν, τους λέει, πηγαίνετε εσείς και θα μείνω με τον καθηγητή ( ο οποίος ήταν και ψάλτης ).
Του λέει ο γέροντας :
– Πολύ λυπούμαι που έχεις απιστία στην Παναγία μας , διότι όταν ψάλεις το « Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε » δεν πιστεύεις μέσα σου ότι οι απόστολοι πήγανε, εν πνεύματι, στην κηδεία της Παναγίας.
Αυτός έμεινε ! Λέει:
-Ναι πράγματι , δεν πιστεύω , αμφιβάλω.
Ο γέροντας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του και του λέει:
– Αυτή την ώρα θα ταξιδέψουμε μαζί και θα πάμε σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις που σπούδασες.
Πήγαν μαζί στην Αγγλία, στο Μόναχο, στο Βουκουρέστι και σε άλλες ακόμη δύο πόλεις, και σε λίγα λεπτά ήρθαν πίσω.
Και συνεχίζει ο γέροντας:
Όπως εμείς πήγαμε μαζί, σε μια στιγμή, σε αυτές τις πόλεις που γνωρίζεις και ξέρεις, έτσι πήγαν και οι απόστολοι στην κηδεία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης_Πολύ λυπούμαι που δεν πιστεύεις μέσα σου ότι οι απόστολοι πήγανε, εν πνεύματι, στην κηδεία της Παναγίας. (trelogiannis.blogspot.com)

========

Ἡ θαυμαστή ἐμφάνιση τῆς Παναγίας στόν Ἅγιο Παΐσιο

Περί Προσευχής – Λόγοι Παϊσίου

– Γέροντα, ποιά εἰκόνα τῆς Παναγίας Τήν ἀποδίδει περισσότερο;

– Ἡ Παναγία ἡ Ἱεροσολυμίτισσα.

Μία φορά Τήν εἶδα ἐκεῖ στό Καλύβι, στήν Παναγούδα… Ἄν σου τό πῶ, σέ πόσους θά τό πῆς;

– Σέ κανέναν, Γέροντα.

– Λοιπόν, εἶδα σέ ὅραμα ὅτι θά πήγαινα μακρινό ταξίδι καί ἔπρεπε νά ἑτοιμάσω τά χαρτιά μου, διαβατήριο, συνάλλαγμα κ.λπ., ἀλλά οἱ ὑπάλληλοι δέν μοῦ ἔκαναν τά χαρτιά. Ἐκεῖ ἦταν πολλοί ἄνθρωποι, ὅμως δέν ὑπῆρχε κανείς νά…μέ βοηθήση. «Ποιός θά μέ βοηθήση; λέω. Μά δέν βρίσκεται κανένας, γιά νά ἐνδιαφερθῆ;». Εἶχα μία ἀγωνία!…

Καί ξαφνικά παρουσιάζεται μία Γυναίκα μέ λαμπερό πρόσωπο , ντυμένη στά χρυσαφένια. Εἶχε μία ὡραιότητα ! Ἄστραφτε ὁλόκληρη! « Μήν ἀνησυχῆς, ἐγώ θά σέ βοηθήσω· ὁ Γυιός μου εἶναι Βασιλιάς » , μοῦ λέει καί μέ χτύπησε ἁπαλά στόν ὦμο. Παίρνει τά χαρτιά καί μέ μία κίνηση τά βάζει στόν κόρφο Της . Ώ , τί κίνηση ἦταν ἐκείνη ! Ὕστερά μου εἶπε : « Θά περάσετε δύσκολες ἡμέρες » καί μοῦ ἀνέφερε κάτι πού ἔπρεπε νά κάνω κι ἐγώ .

Μετά ἀπό καιρό εἶδα τήν Παναγία τήν Ἱεροσολυμίτισσα σέ ἕνα βιβλίο καί Τήν ἀναγνώρισα.

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἡ θαυμαστή ἐμφάνιση τῆς Παναγίας στόν Ἅγιο Παΐσιο (orthodoxia-ellhnismos.gr)

===================