Ἀνώμαλες καταστάσεις καὶ ἄθεσμες βαπτίσεις στὴν αὐλὴ τῆς Ἐκκλησίας

(120) Ἀνώμαλες καταστάσεις καὶ ἄθεσμες βαπτίσεις στὴν αὐλὴ τῆς Ἐκκλησίας – YouTube

========

Το Άγιο Πνεύμα στη ζωή της Εκκλησίας

ΣΤΑΥΡΟΥ ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ ΕΠΙΚ. ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ

 «Καὶ εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν»

Άγιο Πνεύμα και Εκκλησία

 Η εν Αγίω Πνεύματι ίδρυση και φανέρωση της Εκκλησίας ως Σώμα του Χριστού Με βάση τα όσα ήδη εκθέσαμε , η Εκκλησία προβάλλει ως η κατά στάδια φανέρωση του μυστηρίου της θείας οικονομίας, από την προαιώνια βουλή του Θεού ως την έλευση των εσχάτων της Βασιλείας. Το γεγονός της Εκκλησίας έχει αφετηρία αλλά και κατάληξη το ίδιο το μυστήριο του Τριαδικού Θεού, αφού πηγάζει μέσα από την κοινωνία των προσώπων της Αγίας Τριάδος.

Η ζωή της Εκκλησίας αντανακλά και εικονίζει, αν και αμυδρώς, τη ζωή της Αγίας Τριάδος. «Η χάρις του Κυρίου (ημών) Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού (και Πατρός) και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος» (Β’ Κορ. 13,13) είναι η βάση και το υπαρξιακό θεμέλιο της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδος. Η εκκλησιολογία, η ταυτότητα και το είναι της Εκκλησίας, δομείται πάνω στο Τριαδικό μυστήριο του Θεού ως ενότητα των πολλαπλών ανθρώπινων προσώπων μέσα στη μόνη ανακεφαλαιωμένη εν Χριστώ ανθρώπινη φύση.

Η απόλυτη Εκκλησία της Αγίας Τριάδος αναδεικνύεται το αρχέτυπο και ο κανόνας της Εκκλησίας των ανθρώπων, αφού η ενότητά της αναδεικνύεται μέσα στην ετερότητα των μελών του Σώματος του Χριστού, ως απεικόνιση της ομοούσιας ένωσης και ομοβουλίας των προσώπων της Αγίας Τριάδος. Κατά την ορθόδοξη θεολογία, η θέληση του Θεού για την πραγμάτωση της Εκκλησίας συνιστά κοινή και ενιαία ενέργεια του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Πρόκειται για την ελεύθερη από κάθε ανάγκη κοινή και αγαπητική ευδοκία των προσώπων της Αγίας Τριάδος για τη δημιουργία και τελείωση των όντων.

Η κίνηση αυτή του θεϊκού θελήματος ξεκινά ως από πηγή με την προκαταρκτική βουλή του Πατρός, ενεργείται διά του Υιού και τελειώνεται, δηλαδή οδηγείται στην εντέλεια και πληρότητά της, από το Άγιο Πνεύμα. Τα ομοούσια και ομοδύναμα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, ενώ δεν αποχωρίζονται στο έργο της οικονομίας αλλά πάντοτε ενεργούν μαζί, συμβάλλουν όμως κατά ιδιάζοντες τρόπους, όπως αρμόζει σε ξεχωριστά πρόσωπα. Γι’ αυτό, άλλωστε, και η φανέρωση της Εκκλησίας κατά την Πεντηκοστή συνιστά και την πλήρη αποκάλυψη του μυστηρίου της Αγίας Τριάδος.

Το γεγονός της Εκκλησίας όπως και της οικονομίας έχει την πρώτη του αιτία στο πρόσωπο του Πατρός, στην « αρχή πάντων των αγαθών ». Ο άναρχος Πατήρ , « εἷς Θεὸς ὁ πατήρ, ἐξ οὗ τὰ πάντα » (Α΄Κορ. 8,6), είναι η προκαταρκτική πηγή και αφετηρία της ευδοκίας. Ο Πατήρ έχει την πρωτοβουλία της Εκκλησίας. Ο Υιός και το Πνεύμα συνευδοκούν και συνάμα επιτελούν ιδιαίτερο έργο. Ο Υιός αναλαμβάνει ελεύθερα εν προσώπω την πραγματοποίηση της πατρικής ευδοκίας με την ενανθρώπησή του . Η πρόσληψη και η ένωση της ανθρωπότητας γίνεται αποκλειστικά και μόνο στην υπόσταση του Υιού και όχι σε εκείνη του Πατρός ή του Πνεύματος.

Άρα , η ευδοκία του Πατρός είναι η ένωση κτιστού και ακτίστου στο πρόσωπο του Υιού Του. Πρόκειται για τον ρόλο της αυτουργίας του Υιού στο έργο της οικονομίας. Το Πνεύμα το Άγιο , συνευδοκεί με τον Πατέρα στην ενσάρκωση του Υιού αλλά έχει και ως ιδιάζουσα συμβολή του να συνεργεί στην οικονομία του Υιού και να συμπαρίσταται διαρκώς, καθιστώντας δυνατή με τη δράση του την ενσωμάτωση της κτίσης στον Χριστό.

Η πρόγευση της Βασιλείας ως έργο του Αγίου Πνεύματος

Το Άγιο Πνεύμα ως φορέας και χορηγός της άκτιστης ζωής του Τριαδικού Θεού προς την κτίση είναι ο κατεξοχήν εσχατολογικός παράγοντας στην οικονομία της σωτηρίας αλλά και στη ζωή της Εκκλησίας. Όταν πνέει το Άγιο Πνεύμα, τα έσχατα διεισδύουν στην ιστορία. Με την Πεντηκοστή και τη συγκρότηση της Εκκλησίας ανοίγει η προοπτική της Βασιλείας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Πέτρος στο κήρυγμα του κατά την Πεντηκοστή αναφέρεται στις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, οι οποίες τώρα εκπληρώνονται : « καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ Θεός, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα » (Πραξ. 2,17). Πρόκειται ασφαλώς για την εν Χριστώ ανακαίνιση της κτιστής ύπαρξης, η οποία επανασυνδέεται με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία πλέον ρέει άφθονα στη ζωή της Εκκλησίας και δεν δρα μεμονωμένα, όπως συνέβη πριν την ενανθρώπηση. Το Άγιο Πνεύμα φέρνει τα έσχατα στην ιστορία.

Το έργο του άρχισε ήδη από τις θεοφάνειες της Παλαιάς Διαθήκης και ενέπνευσε το μεσσιανικό κήρυγμα των προφητών. Το ίδιο το χριστολογικό γεγονός πραγματοποιήθηκε με τη συνέργια και αδιάκοπη συμπαράσταση του Πνεύματος. Μετά το πέρας της οικονομίας, το Πνεύμα είναι η κληρονομία του Χριστού στην ανθρωπότητα. Η Εκκλησία ως Σώμα του Χριστού συγκροτείται δια του Πνεύματος. Η πρόγευση της Βασιλείας, όπως βιώνεται στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας είναι έργο επίσης του Αγίου Πνεύματος. Όλα τα χαρίσματα και όλες οι δωρεές με τις οποίες οικοδομείται το Σώμα του Χριστού απορρέουν από το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα οδηγεί και κατευθύνει την Εκκλησία διαρκώς προς τα έσχατα. Δια των μυστηρίων το Άγιο Πνεύμα μεταφέρει την εμπειρία της Βασιλείας μέσα στην ιστορία. Αλλά μια τέτοια εμπειρία δεν είναι παρά μία πρόγευση, ένας αρραβώνας και μία πρόληψη των εσχάτων.

Η Εκκλησία ζει αυτή την κατάσταση που προκαλεί το Άγιο Πνεύμα ως ένα οριακό μεταίχμιο, ως ήδη και όχι ακόμη. Ζώντας αυτή την εσχατολογική εμπειρία, τίποτε δεν είναι στατικό και ενθαδικό, τίποτε δεν είναι αυτάρκες και κλειστό, αλλά όλα διανοίγονται και προσανατολίζονται με έντονο μάλιστα τρόπο στην προσδοκία της οριστικής έλευσης της Βασιλείας. Η διαρκής και μόνιμη παρουσία του Παρακλήτου καθιστά την εκκλησιαστική κοινότητα μέσα στην κτίση και την ιστορία έναν οργανισμό που ζει και αναπτύσσεται με τη χάρη του Χριστού. Κάθε τι που συνέβη στον Χριστό, διέρχεται χαρισματικά στην Εκκλησία διά του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα ενσωματώνει τα μέλη του Σώματος του Χριστού και καθιστά προσωπική την εμπειρία της θεώσεως. Όταν ενεργεί το Πνεύμα το Άγιον, τότε τα έσχατα εισβάλλουν στην ιστορία. Δίχως το Άγιο Πνεύμα η χριστολογία μοιάζει να είναι περισσότερο μια ιστορική πραγματικότητα ή ένας θεσμός του παρελθόντος και όχι μια εσχατολογική εμπειρία, η οποία έρχεται από το μέλλον της Βασιλείας. Η Εκκλησία ζει και προγεύεται την εμπειρία αυτή της Βασιλείας στη μυστηριακή ζωή της κατεξοχήν.

Τα μυστήρια είναι πνευματολογικά γεγονότα, τα οποία παροντοποιούν μέχρις αισθήσεως την παρουσία του Χριστού με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Τα γεγονότα αυτά είναι και ονομάζονται μυστήρια όχι γιατί ενέχουν απλώς έναν κρυφό και μυστηριώδη ή εξωτικό και απόκοσμο χαρακτήρα, αλλά διότι εισάγουν σε μία εμπειρία που υπερβαίνει τον παρόντα κόσμο. Γι’ αυτό και η επίκληση του Αγίου Πνεύματος κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας συνιστά το πλέον κορυφαίο γεγονός της δράσης και επενέργειας του Παρακλήτου στη μεταβολή των τιμίων δώρων και εν γένει στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Η πατερική θεολογία ερμήνευσε την πνευματολογική αυτή διάσταση των μυστηρίων, συνθέτοντας τη βιβλική αποκαλυπτική με την οντολογία της εικόνας ως πρόληψης και αναφοράς όχι στην παρούσα κατάσταση, αλλά σε μία πραγματικότητα που ριζώνει στο μέλλον της Βασιλείας.

Στους αντίποδες της αρχαιοελληνικής νοοτροπίας, που και αυτή θεωρεί την αλήθεια ως όραση, η οποία προέρχεται όμως από την ανάμνηση της αρχικής τελειότητας των όντων στην προϋπάρξασα κατάστασή τους, η βιβλική και πατερική σημασία της εικόνας αφορά στη θεατική δύναμη του Πνεύματος, το οποίο διανοίγει την ανθρώπινη ύπαρξη στη μέθεξη του μέλλοντος αιώνος, όπου κυριαρχεί το εσχατολογικό γεγονός του Χριστού. Έτσι, τα ευχαριστιακά δρώμενα της σύναξης μέσα στο παρόν της ιστορίας αποβαίνουν δια του Πνεύματος εικόνες των αληθών του μέλλοντος.

Αίτιο και αρχέτυπο της ευχαριστιακής εξεικόνισης δεν είναι ένα γεγονός που προηγείται στο παρελθόν αλλά που έρχεται από το μέλλον. Γι’ αυτό ακριβώς η Θεία Ευχαριστία, εικονίζοντας τη Βασιλεία, συνιστά ανάμνηση και «τῆς δευτέρας καὶ ένδοξου πάλιν παρουσίας» (Θ. Λειτουργία Ιω. Χρυσοστόμου) ως αποκαλυπτική κατά πρόληψη μετοχή. Στην Εκκλησία η Θεία Ευχαριστία εικονίζει κατ’ εξοχήν την εσχατολογική σύναξη του διασκορπισμένου λαού του Θεού και κατ’ επέκταση σύμπαντος του κόσμου. Κέντρο της συνάξεως είναι ο Χριστός που ενώνει τους πολλούς στο Πρόσωπό του. Ο προεστώς επίσκοπος της Ευχαριστίας « εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ » εικονίζει την εσχατολογική παρουσία του Χριστού. Όπως ο Χριστός θα περιστοιχίζεται από τους Αποστόλους, ο επίσκοπος περιβάλλεται από το πρεσβυτέριο, ενώ οι διάκονοι συνδέουν λειτουργικά τον λαό με τον προεστώτα της συνάξεως.

Σύμφωνα με την αντίληψη της αρχαίας Εκκλησίας, η κεντρική θέση του επισκόπου στη δομή της Εκκλησίας δεν προέρχεται μόνο από το γεγονός ότι είναι διάδοχος των Αποστόλων, αλλά κυρίως και κατεξοχήν διότι εικονίζει την παρουσία του Χριστού στην Ευχαριστία. Η αποστολική διαδοχή δεν αφορά κάποια νομική μεταβίβαση δικαιωμάτων και εξουσιών. Ούτε βέβαια ο Χριστός μεταβίβασε την προσωπική του ιδιότητα ως κεφαλή του Σώματος της Εκκλησίας στους Αποστόλους. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την απουσία του μόνου αρχιερέως από την Εκκλησία. Η ιερωσύνη στην ευχαριστιακή και εσχατολογική της θεμελίωση δεν είναι κληρονομική υπόθεση τυπικής διαδοχής αλλά ένα πνευματολογικό γεγονός. Πρόκειται για την μετάδοση ενός ειδικού χαρίσματος από τον ίδιο τον Χριστό, που είναι παρών στην Εκκλησία διά του Αγίου Πνεύματος έως της συντελείας του αιώνος.

Η ιερωσύνη ως εκστατική και αναφορική πραγματικότητα συνιστά το μυσταγωγικό λειτούργημα της ενσωμάτωσης των πολλών στον ένα Χριστό. Στην προοπτική αυτή οποιαδήποτε αντίθεση μεταξύ λαϊκών και κληρικών, πνεύματος και ιεραρχίας, χαρίσματος και θεσμού είναι αδιανόητη. Η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος παρακινεί και πραγματοποιεί ελεύθερα κάθε φορά την σύναξη επί το αυτό. Δίχως αυτήν την ελευθερία η Εκκλησία δεν μπορεί να λειτουργήσει ως θεσμός. Πέρα από τη δομική αυτή εξεικόνιση των εσχάτων στην Ευχαριστία της Εκκλησίας, υπάρχει και πλήθος άλλων εικονολογικών στοιχείων που εξυφαίνουν το εσχατολογικό της περιεχόμενο. Η βαπτισματική εικόνα της συνταφής και συνανάστασης με τον Χριστό και η ασκητική εμπειρία συνιστούν προϋπόθεση για την ευχαριστιακή κοινωνία.

Μέσα από τις εισόδους και τις κινήσεις κλήρου και λαού στην τέλεση της Ευχαριστίας εξεικονίζεται δραματουργικά όλη η πορεία της επί γης οικονομίας του Χριστού μέχρι τα έσχατα της Βασιλείας. Ο πανηγυρικός και αναστάσιμος χαρακτήρας, ο χρόνος και η Κυριακή ημέρα τελέσεώς της, η όλη συμβολική εικονολογία της λατρείας, μέσα από την αρχιτεκτονική του ναού, τη ζωγραφική, την αμφίεση των κληρικών, τον λειτουργικό διάκοσμο και την υμνολογία, μαρτυρούν τον μόνιμο και σταθερό εσχατολογικό προσανατολισμό της Θείας Ευχαριστίας.

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος: Ενότητα και ποικιλία

Η ζωή της Εκκλησίας είναι μία διαρκής Πεντηκοστή, μία αδιάκοπη παρουσία και ενέργεια του Παρακλήτου στη μυστηριακή και ασκητική ζωή των μελών της. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύεται ασφαλώς και η ποικιλία των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος . Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο « Διαιρέσεις δὲ χαρισμάτων εἰσί , τὸ δὲ αὐτὸ Πνεῦμα » (Α΄Κορ. 12,4) . Η προσέγγιση αυτή του Παύλου συνδέεται με την όλη εκκλησιολογία του. Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, στο οποίο όλα τα μέλη είναι διαφορετικά και επιτελούν διαφορετικές και αναντικατάστατες λειτουργίες που υπηρετούν την ενότητα και τη ζωή του, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε ένα βιολογικό σώμα. Το Σώμα της Εκκλησίας δεν είναι ένα οποιοδήποτε σώμα αλλά το Σώμα του Χριστού. Γι’ αυτό και όλα τα μέλη συνιστούν διαφορετικά χαρίσματα, τα οποία όμως συνέχονται από το ίδιο Πνεύμα, γι’ αυτό και υπηρετούν την ενότητα του Σώματος του Χριστού.

Γι’ αυτό και τα πολλά και διαφορετικά χαρίσματα δεν αντιτίθενται αλλά συνυπάρχουν το ένα για χάρη του άλλου . «ὑπὲρ ἀλλήλων μεριμνῶσι τὰ μέλη » Α΄Κορ. 12,25) « καὶ εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ μέλη, εἴτε δοξάζεται ἓν μέλος, συγχαίρει πάντα τὰ μέλη » (Α Κορ. 12,26). Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν μεγάλα ή μικρά χαρίσματα, διότι κάθε χάρισμα, αν και διαφορετικό, διακονεί λειτουργικά την ενότητα και προκοπή του Σώματος. Άλλωστε, το έργο του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία είναι πάντοτε ενοποιητικό και σε καμία περίπτωση διασπαστικό. Το Σώμα του Χριστού απαρτίζεται από το ένα Σώμα μόνο εφόσον συντηρείται η κοινωνία των μελών προς το ένα Σώμα.

Καθένας που λαμβάνει δια του βαπτίσματος την προσωπική δωρεά του Αγίου Πνεύματος καθίσταται μέλος του Σώματος του Χριστού. Μονάχα οι μη βαπτισθέντες δεν είναι σε καμία περίπτωση μέλη Χριστού και κοινωνοί του Αγίου Πνεύματος. Ακόμη και οι λεγόμενοι χαρισματούχοι δεν είναι δυνατό να διαχωρίζονται από το ένα αυτό Σώμα. Στην Εκκλησία, λοιπόν, δεν είναι δυνατό να υπάρχουν εκλεκτοί, ανώτερες και υποδεέστερες τάξεις των πιστών. Οι πάντες και τα πάντα οφείλουν να οικοδομούν την ενότητα και την κοινωνία του ενός Σώματος του Χριστού.

Η εμφάνιση ελιτιστικών πνευματοκρατικών τάσεων οδηγεί συχνά σε σχίσματα και διαιρέσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν αναφύονται ζηλωτικές και πουριτανικές αντιλήψεις , αυτές συχνά υποτιμούν την ιεραρχική δομή και τα μυστήρια του Σώματος της Εκκλησίας . Συνάμα , εκφράζονται διαρχικές αντιλήψεις που απαξιώνουν την ύλη προς όφελος του πνεύματος και διακρίνουν τους πιστούς ανάμεσα σε απλοϊκούς και τέλειους ή χαρισματικούς. Αναπτύσσονται μυστικιστικές τάσεις που σε πρακτικό επίπεδο εκφράζουν μία πόλωση μεταξύ ευχαριστιακής ζωής και ασκητικής καθαρότητας. Το θεραπευτικό στοιχείο της κάθαρσης, η απαλλαγή του κόσμου από το κακό είναι απαραίτητο, δίχως όμως και να συνιστά το έσχατο και τελικό κριτήριο της Εκκλησίας.

Ως στάδιο προετοιμασίας στην αγαπητική συνύπαρξη, η άσκηση συνυφαίνεται με την ευχαριστιακή εμπειρία. Τελικός προορισμός της Εκκλησίας δεν είναι η απόρριψη της ύλης και του κόσμου αλλά η ευχαριστιακή μεταμόρφωση της δημιουργίας και η προσαγωγή της στον Θεό. Η ενότητα αλλά και η ποικιλία στη ζωή της Εκκλησίας προκύπτει από την ορθή σχέση μεταξύ χριστολογίας και πνευματολογίας. Σε μία καθαρά χριστομονιστική προσέγγιση το Άγιο Πνεύμα γίνεται μία δύναμη, την οποία διαχειρίζεται αποκλειστικά ο Χριστός ή ο θεσμικός τοποτηρητής του. Η Εκκλησία δεν δομείται σε σχέση με το έργο του Πνεύματος, αλλά συνιστά ιστορική και δεδομένη προέκταση του Χριστού στη βάση μιας θεσμικής διαδοχής. Στην περίπτωση αυτή η ενότητα εναντιώνεται στην ποικιλία των χαρισμάτων.

Οι πάντες και τα πάντα οφείλουν να υποτάσσονται σε μια δεδομένη ιεραρχική ενότητα ως απόλυτη ομοιομορφία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αναδύονται πολωτικές αντιθέσεις μεταξύ ενότητας και ποικιλίας, θεσμού και χαρισμάτων, κλήρου και λαού. Σε μία καθαρά πνευματομονιστική προσέγγιση της Εκκλησίας, είναι δυνατό να εμφανίζεται μία πληθώρα ανταγωνισμών και εντάσεων μεταξύ μυστηριακής και ασκητικής ζωής, ιεραρχίας και πνεύματος, κληρικών εν τω κόσμω και μοναχών, και να αναπτύσσονται ελιτιστικές και ατομοκρατικές τάσεις. Η εκκλησιολογία εδώ εκπίπτει σε χαρισματική κοινωνιολογία.

Η ασύγχυτη αμοιβαιότητα χριστολογίας και πνευματολογίας, που θεμελιώνεται στο Μυστήριο της Αγίας Τριάδος, δείχνει ότι ο Χριστός και το Πνεύμα είναι αμοιβαίως οι συντελεστές της αυθεντίας και της ελευθερίας, της ενότητας και της ποικιλίας στη ζωή της Εκκλησίας. Η εν Χριστώ ένωση των πιστών στο Σώμα της Εκκλησίας διενεργείται, βιώνεται και εκφράζεται διά του Αγίου Πνεύματος. Αντίστοιχα, η δράση του Πνεύματος συντελεί στην ενσωμάτωση στο χριστολογικό μυστήριο. Η συνθετική αυτή θεώρηση συναρμόζει την ευχαριστιακή με τη θεραπευτική προσέγγιση της εκκλησιολογίας, προλαμβάνοντας τις παραπάνω εκτροπές και παραμορφώσεις στη ζωή της Εκκλησίας.

Αναρτήθηκε από amethystos στις 10:30:00 π.μ.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε…

Ο Γιαγκαζογλου κατω απο τον π. Ιωάννη Δρογγίτη… Τι υπονοειται;
Το κειμενο (για το Αγιο Πνευμα στην ζωη στην εκκλησια) του σχετιζεται με τα πιστευω του π. Ιωάννη Δρογγίτη, οποτε…
Αλλα παλι ειναι με κοκκινο το ” Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, στο οποίο όλα τα μέλη είναι διαφορετικά και επιτελούν διαφορετικές και αναντικατάστατες λειτουργίες που υπηρετούν την ενότητα και τη ζωή του, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε ένα βιολογικό σώμα. ” οποτε τι.. ;
Μπορειτε να βηθησετε/διευκρινησετε ;
AV 17/8/22 5:36 μ.μ.

amethystos είπε…

Τό Αγιο Πνεύμα στήν Εκκλησία μορφώνει μέσα μας Χριστό , μορφώνει σώμα Χριστού. Τό κείμενο τού Γιαγκάζογλου στά τμήματα πού επέλεξα είναι ξεκάθαρο σ’ αυτό τό σημείο. Στήν ομιλία του ο π. Ιωάννης επιμένει ίσως λίγο παραπάνω στήν ενέργεια καί όχι στήν συνέργεια, τού Αγίου Πνεύματος αφήνοντας τόν Κύριο στό περιθώριο. Οι Πατέρες όταν γράφουν Πνεύμα Αγιο δέν εννοούν συνήθως το Αγιο Πνεύμα. Οπως επιμένει ο Αγιος Γρ. Παλαμάς ο Κύριος δέν έδωσε τό Αγιο Πνεύμα στούς μαθητές Του, αλλά τόν υποδοχέα γιά νά δεχθούν τό Αγιο Πνεύμα τήν Πεντηκοστή. Δέν έχουμε μία ακόμη Πεντηκοστή στήν χειροτονία , άλλη μία στήν Βάπτιση , στήν Θ.Ευχαριστία , στήν Εξομολόγηση .Τί λές ; 17/8/22 6:00 μ.μ.

Ανώνυμος είπε…

Αναφερω φρασεις του π. Ιωαννη “…μεσα στην εκκλησια ο βαπτισμενος παιρνει ζωη απο την χαρι του Αγιου Πνευματος…΄” ” …το ΑΠ ολα τα χορηγει ολα τα γνωριζει ολα τα ενεργει τα αρχιτεκτονει οπως λεει ο Μεγασ Βασιλειος…” , ” … κατ αλλους ενεργει και στην χειροτονια…” , ” … ειναι το λαλουν ,ζωντανο , ομιλει .. οι αγιοι δεν λενε κατι απο το μυαλο τους…”, ” …οι επιθυμιες του ΑΠ ειναι η θεολογια¨αυτο που ονομαζουμε στην εκκλησια δογματικη διδασκαλια …, “…το φρονημα του Θεου ειναι ο ανθρωπος πρεπει να αγιαζεται και να ζει εν μετανοια …”
Νομιζω οτι πραγματι αναφερεται στην ενεργεια του ΑΠ ,ΑΛΛΑ, δεν καταλαβα οτι αφηνει στο περιθωριο τον Κυριο.
Εαν ο Γιαγκαζογλου ειναι αυτος που ειναι ( δειγμα : “… Ομιλητής στην εκδήλωση του «Καιρού» της 7/2/2014 στη Θεσσαλονίκη, ήταν και ο κ.Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος Α’ του Υπουργείου Παιδείας και πρωτεργάτης της εκπόνησης του νέου αμφιλεγόμενου Προγράμματος Σπουδών…” ) δεν πιστευω οτι ο π.Ιωαννης ( Σοβαρος, πραος,με καθαρο βλεμμα,μορφωμενος, νεος,κατατοπιστικος ) "συνδεεται" μαζι του και κινειται στον ιδιο χωρο .Εαν εχετε γνωση αλλων ( συνηθεστατο ) απο τον ισχυρισμο μου οτι ειναι από τις πιο ξεκάθαρες φωνές στον χώρο της Ορθοδοξίας , καντε το μου παρακαλω αλλη μια φορα ” πενηνταρακια “. Τι λετε ? 21/8/22 1:56 μ.μ.

amethystos είπε…

Φυσικά δέν σχετίζεται. Αλλο είναι τό θέμα . Πώς καί δέν κατάλαβες . Καλά τά διάβασες . 21/8/22 5:17 μ.μ.

=================

Τά ἐπικείμενα Ἐκκλησιαστικά δρώμενα σέ Καβάλα καί Θάσο 3-6.9.2022 καί ὁ συσχετισμός μέ τό Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 06//19.08.2022.
ἑορτή Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος καί  Θεανθρώπου  Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

   Κύριο μέλημα τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου καί τῶν σύν αὐτῷ εἶναι ἡ ἐπίσημη καί πλήρης ἐκκλησιαστική ἀναγνώριση καί κοινωνία, δηλαδή τό κοινό συλλείτουργο, ἡ μνημόνευση καί τό κοινό ποτήριο, τόσο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅσο καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους, μέ τόν ἀχειροτόνητο, σχισματοαιρετικό, ἀκοινώνητο, καί οὐνίτη ψευδομητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο. Καί αὐτό, διότι γνωρίζει πολύ καλά ὅτι τό κοινό συλλείτουργο, ἡ μνημόνευση καί τό κοινό ποτήριο ἀποτελεῖ τήν κορυφαῖα ἐκκλησιαστική πράξη ἀναγνωρίσεως καί ἐνώσεως μαζί του. Μέχρι στιγμῆς ἡ προσπάθειά του αὐτή ἔχει ἀποτύχει παταγωδῶς.

   Ἀπό πλευρᾶς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπῆρξε μέν «συνοδική» ἐκκλησιαστική ἀναγνώριση τοῦ Οὐκρανικοῦ μορφώματος, κάποιοι ἐπίσκοποί της μεμονωμένα, χωρίς ἔγκριση τῆς Συνόδου καί ἐντελῶς ἀντικανονικά μνημόνευσαν καί συλλειτούργησαν μέ τόν σχισματοαιρετικό Ἐπιφάνιο καί τούς σύν αὐτῷ. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος μνημονεύει τον ἀχειροτόνητο Ἐπιφάνιο στά Δίπτυχα ὡς 15ο «προκαθήμενο», ἤδη ἀπέστειλε «εἰρηνικό γράμμα», προσκαλῶντας τόν οὐνίτη Ἐπιφάνιο νά ἐπισκεφτεῖ ἐπίσημα τήν Ἐκκλησία τῆς Ἐλλάδος καί νά τελέσουν ἐπίσημο συλλείτουργο, τά ὁποῖα ὁπωσδήποτε ἀποτελοῦν προκεχωρημένα ἄλματα ἀναγνωρίσεως καί ἑνώσεως, ἀλλά τά δύο τελευταῖα, ἡ ἐπίσημη ἐπίσκεψη δηλαδή τοῦ σχισματοαιρετικοῦ Ἐπιφανίου καί τό συλλείτουργο μαζί του, δέν ἐπετεύχθησαν Χάριτι Θεοῦ μέχρι καί σήμερα.

   Ἀλλά, καί στό Ἅγιον Ὄρος ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος δέν ἔχει καταφέρει ἀκόμη νά ἐπιβάλλει ἐπίσημη καί πλήρης ἐκκλησιαστική κοινωνία, δηλαδή κοινό συλλείτουργο, μνημόνευση καί κοινό ποτήριο, σύσσωμης τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος, τῶν Καθηγουμένων καί ὅλων τῶν Ἁγιορειτῶν, μέ τόν ἐπί κεφαλῆς τῆς θρησκευτικῆς αὐτῆς δομῆς τῆς Οὐκρανίας σχισματοαιρετικό Ἐπιφάνιο, παρ’ ὅλη τήν ἀναγνώριση, τήν μνημόνευση, τό συλλείτουργο καί τό κοινό ποτήριο μέ τόν τελευταῖο καί τούς σύν αὐτῷ τεσσάρων Ἁγιορειτικῶν Μονῶν. Αὐτό ἀποδεικνύεται καί ἀπό τήν πρόσφατη ἐπίσημη ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου στό Ἅγιον Ὄρος στά τέλη τοῦ παριππεύσαντος Μαΐου, ἄνευ ὅμως τῆς αὐτοπρόσωπης παρουσίας τοῦ οὐνίτη Ἐπιφανίου.

   Αὐτό, λοιπόν, πού δέν ἐπετεύχθη τά 3-4 τελευταῖα χρόνια, ἀποπειρᾶται νά ἐπιτευχθῆ στό ἀμέσως ἑπόμενο χρονικό διάστημα. Ἡ ἐπίτευξη τοῦ στόχου αὐτοῦ ἀνατέθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο στόν μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Στέφανο, ὁ ὁποῖος, σέ συνεργασία μέ τίς πολιτειακές ἀρχές, προσκάλεσε τήν τριάδα, Βαρθολομαῖο, Ἱερώνυμο καί ἀχειροτόνητο Ἐπιφάνιο, στήν Καβάλα καί τήν Θάσο, στίς 3 μέ 6 Σεπτεμβρίου, μέ δικαιολογία τόν πρῶτο ἐπίσημο ἑορτασμό τῆς Συνάξεως τῶν ἁγίων τῆς Θάσου[1].

   Ἡ ἀποστολή προσκλήσεων πρός τούς μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά συμμετοχή τους στά δρώμενα, στά ὁποία βεβαίως θά παρίσταται καί ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, αὐτόν τόν σκοπό ἐξυπηρετεῖ. Στό νά φθάσουν στό κομβικό σημεῖο τῶν δρωμένων, πού εἶναι τό κοινό συλλείτουργο και ποτήριο οἰκουμενιστῶν καί σχισματοαιρετικῶν, τήν Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2022, στόν Ἱ. Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παναγίας Θάσου, καί νά φανεῖ ὅτι σύσσωμη πλέον ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἐλλάδος ἔχει ἐπίσημη καί πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν σχισματοαιρετικό Ἐπιφάνιο ἐκτός ἀπό τόν Βαρθολομαῖο.

   Κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, εἶναι ἑσφαλμένο νά ἐστιάζουμε καί νά ἐπικεντρώνουμε τήν προσοχή μας μόνο στόν ἀκοινώνητο Ἐπιφάνιο καί τήν κοινωνία μαζί του, πού βεβαίως εἶναι ἀπευκταῖα. Ὁ  ἀχειροτόνητος Ἐπιφάνιος εἶναι δημιούργημα, «ἀπόγονος», τέκνο τοῦ «πατρός του». Καί πατήρ του δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, πού εἶναι ἡ κύρια ρίζα καί αἰτία ὅλων τῶν κακῶν, τῶν πλανῶν*, τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἄν δέν ὑπῆρχε Βαρθολομαῖος, δέν θά ὑπῆρχε καί ὁ ψευδομητροπολίτης Κιέβου Ἐπιφάνιος, οὔτε καί ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι οἰκουμενιστές δεσποτάδες, πού ἀποτελοῦν δούρειο ἴππο μέσα στά σπλάγχνα τῆς Ὀρθοδοξίας.

Δηλαδή, πειράζει τό κοινό συλλείτουργο, ἡ μνημόνευση καί τό κοινό ποτήριο μόνο μέ τόν οὐνίτη Ἐπιφάνιο καί ἀμνηστεύεται τό κοινό συλλείτουργο , ἡ μνημόνευση καί τό κοινό ποτήριο μέ τόν Βαρθολομαῖο , τόν Ἱερώνυμο καί τούς σύν αὐτοῖς ; Δέν εὐσταθεῖ ἕνας τέτοιος ἰσχυρισμός ἐπειδὴ δὲν εἶναι σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῶν Ἁγίων Πατέρων.

   Σύμφωνα μέ τά εἰωθότα , τήν ἐπίσημη πρόσκληση στον σχισματοαιρετικό Ἐπιφάνιο γιά ἐπίσκεψη στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί κοινό συλλείτουργο μέ τήν Ἱεραρχία της ἔπρεπε νά ἀπευθύνει ἐκ νέου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, ὡς Πρόεδρος τῆς Συνόδου, καί τά θρησκευτικά δρώμενα νά διαδραματιστοῦν στό κλεινόν ἄστυ, τήν Ἀθήνα , καί τόν Καθεδρικό Ναό της . Ἀντ’ αὐτοῦ βλέπουμε νά πρωτοστατεῖ ὁ μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Στέφανος καί τά δρώμενα νά ἔχουν σχεδιαστεῖ νά διαδραματιστοῦν στήν Καβάλα καί τήν Θάσο.

   Κατά τήν ταπεινή μας γνώμη, ὑπάρχει λόγος, ὁ ὁποῖος σχετίζεται ἄμεσα μέ τήν ἀνάμειξη τοῦ Ἀγίου Ὄρους στήν ἐπίσημη ἀναγνώριση καί κοινωνία μέ τόν ἀκοινώνητο Ἐπιφάνιο.

   Ἔτσι, λοιπόν, ἔχει προγραμματιστεῖ, ὕστερα ἀπό συνεννόηση τοῦ μητροπολίτου Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμονος μέ τήν Ἱερά Ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Ὄρους , νά μεταφερθεῖ ἡ Ἱερά Εἰκόνα « Ἄξιον Ἐστί » ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος , στίς 6 Σεπτεμβρίου , τελευταῖα ἡμέρα τῶν δρωμένων σέ Καβάλα καί Θάσο, καί νά μείνει μέχρι τίς 12 Σεπτεμβρίου στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Κομοτηνῆς . Τήν εἰκόνα θά ὑποδεχτεῖ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος[2], ὁ ὁποῖος πιθανότατα θά συνοδεύεται καί ἀπό τόν ἀχειροτόνητο Ἐπιφάνιο. Ἄλλωστε, ἡ ἀπόσταση ἀπό Καβάλα μέχρι Κομοτηνή εἶναι  μιᾶς ὤρας διαδρομή.    

____________

* Διδακτορικὴ διατριβὴ Ἀρχιμανδρίτη ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΑΡΧΟΝΤΩΝΗ, “Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ καὶ τῶν  ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ἔν  τῇ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ”, σελ.  27,  31, 70 καί 73, Ἀνάλεκτα ἀρ.6 Βλατάδων,  Πατριαρχικό Ἵδρυμα Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1970.

 ….”  δὲν δύνανται νὰ ἐφαρμοστοῦν σήμερον καὶ πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν αἴ διατάξεις ( σ.σ.Ἱερούς Κανόνες ) αἴ κανονίζουσαι τὰς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρὸς τοὺς ἑτερόδοξους καὶ ἐτερόθρησκους . δέν δίναται ἡ ἐκκλησία νὰ ἔχει διατάξεις ἀπαγορεύουσας τὴν εἴσοδον εἵς τοὺς ναοὺς ἑτεροδόξων καὶ τὴν μετ’αὐτῶν συμπροσευχήν .”.

 Ἑπομένως, ὅλη αὐτή ἡ κίνηση σέ ἕνα καί μόνο ἀποσκοπεῖ ˙ στό νά καταδείξει ὅτι καί τό Ἅγιον Ὄρος ἀναγνωρίζει ἐπίσημα καί ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν σχισματοαιρετικό Ἐπιφάνιο. Κι αὐτό ἴσως γίνει μέ τήν ὑποδοχή τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος καί τήν Δοξολογία, πού θ’ ἀκολουθήσει , παρόντος πιθανότατα καί τοῦ οὐνίτη Ἐπιφανίου.

 Ἐπιπροσθέτως , δέν εἶναι ἄνευ σημασίας τό γεγονός ὅτι ἡ Ἱερά Ἐπιστασία τῆς συγκεκριμένης χρονικῆς περιόδου ἀποτελεῖται ἀπό τόν Πρωτεπιστάτη Γέροντα Χριστοφόρο Ἰβηρίτη καί τούς ἀντιπροσώπους τῶν Ἱερῶν Μονῶν Παντοκράτορος ἱερομόναχο Θεόφιλο , Φιλοθέου Γέροντα Νικηφόρο καί Σίμωνος Πέτρας ἱερομόναχο Ἱερώνυμο. Ἔχουμε δηλαδή τρεῖς Ἱερές Μονές ( Ἰβήρων , Παντοκράτορος καί Σιμωνόπετρα ) , πού εἶναι γνωστές γιά τά φιλοβαρθολομαιϊκά αἰσθήματά τους καί τήν ἀμέριστη συμπαράστασή τους στίς πατριαρχικές ἐνέργειες . Ἑπομένως , δέν εἶναι καθόλου δύσκολο νά δοθεῖ ἡ συναίνεσή τους γιά συμμετοχή ἐπίσημης ἁγιορειτικῆς ἀντιπροσωπείας στά ἀνωτέρω δρώμενα .

Στό σημεῖο αὐτό, θά θέλαμε νά τονίσουμε τά παρακάτω καί νά θέσουμε ἀνάλογα ἐρωτήματα:

α) Ὡς γνωστόν, ἡ Ἱερά Ἐπιστασία εἶναι τό ἐκτελεστικό ὄργανο τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας. Ἡ ἀπόφαση τῆς ἐξόδου τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνας τῆς Παναγίας «Ἄξιον Ἐστί» εἶναι ἀπόφαση μόνο τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας τῶν τεσσάρων ἀντιπροσώπων τῶν ἀνωτέρω τεσσάρων Μονῶν ; Ἐξουσιοδοτήθηκε, ὅμως, ἡ Ἱερά Ἐπιστασία ἀπό τήν Ἱερά Κοινότητα τῶν εἴκοσι Μονῶν μέ τήν Διπλή Σύναξη γι’ αὐτή τήν ἀπόφαση ; Ἡ Διπλή Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους θά πραγματοποιηθεῖ, ὡς εἴθισται , μετά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως καί Ἱερᾶς Μεταστάσεως τῆς Κυρίας Θεοτόκου 15//28.8.2022. Δέν θά ἦταν δίκαιο , σῶφρον καί ἀναμενόμενο πρῶτα νά τεθεῖ τό θέμα τῆς ἐξόδου τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας στήν ἐπικείμενη Διπλή Σύναξη καί μετά ἡ Ἱερά Ἐπιστασία νά ἐκτελέσει τήν ὅποια ἀπόφασή τῆς Συνάξεως ; Γιατί αὐτή ἡ ἐπιτακτική και βιαστική ἀπόφαση μόνο τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας, πιθανότατα ἄνευ γνώμης τῆς Διπλῆς Συνάξεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους ;

β) Ἡ Ἱ. Μ. Μ. Λαῦρας, ἡ πρώτη ἱεραρχικά Ἁγιορείτικη Μονή, τά τελευταῖα 2,5 χρόνια εἶναι κλειστή, λόγῳ τοῦ κορώνα ἰοῦ, ὄχι μόνο γιά λαϊκούς καί κληρικούς προσκυνητές, ἀλλά καί γιά  ὅλους τούς Ἁγιορεῖτες….

Ὡστόσο τὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐγείρονται εἶναι:

Πῶς συγκατατέθει στὴν ἔξοδο τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνας ἡ ὁποία ὅπως εἴθισται ἐξέρχεται μόνο σὲ ἄκρως ἔκτακτες περιπτώσεις ; Ἐδῶ πῶς δικαιολογεῖται τὸ ἔκτακτο ;

Πῶς ἐνῶ ἔχει ἐπιβάλλει ἀκραίους ὑγειονομικοὺς κανόνες καὶ περιορισμοὺς ἐκθέτει σὲ « κίνδυνο » τὸ Ἰεροκοινοτικὸ Σῶμα ποὺ εἴθισται νὰ συνοδεύει τὴν Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Θεομήτορος ; Ἐκτὸς καὶ ἂν ἀποφασίζει μὲ δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά.

γ) Στήν δεύτερη ἱεραρχικά Ἁγιορείτικη Μονή , αὐτή τῆς Ἱ.Μ. Βατοπεδίου, ὁ Καθηγούμενος Ἐφραίμ εἶναι ἐμβολιασμένος, καθώς καί ἀρκετοί μοναχοί , καί ἐπιτρέπουν λαϊκούς καί κληρικούς προσκυνητές, μόνο μέ ἐμβόλιο ἤ ἐπίδειξη ἀρνητικοῦ ράπιντ τέστ. Μέ δεδομένο ὅτι οἱ ἐμβολιασμένοι κολλᾶνε περισσότερο καί νοσοῦν περισσότερο, μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες, ἀκόμη καί θάνατο (ξαφνικίτιδα).

Σέ περίπτωση συμμετοχῆς Βατοπεδινῆς ἀντιπροσωπείας στήν ἔξοδο τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας στήν Κομοτονή, πῶς θά τό ἐπιτρέψουν αὐτό ὁ Καθηγούμενος Ἐφραίμ καί ἡ Γεροντία τῆς Μονῆς καί πῶς θά ἀντιμετωπίσουν τυχόν ἀνεπιθύμητες ἐνέργειες ; Μήπως θά νουθετήσουν τήν ἀντιπροσωπεία νά κάνει συχνάκις ράπιντ τέστ ἢ νὰ κυκλοφοροῦν ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ δίπλα στὴν θαυματουργικὴ καί Σεβάσμια Εἰκόνα τῆς Παναγίας «Ἄξιον Ἐστί» μὲ μάσκες μὴν τυχὸν καὶ νοσήσουν ;

δ) Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά, πού ἔχει ἀναγγελθεῖ ἀπό τόν μητροπολίτη Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμονα ἡ ἔξοδος τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνας τῆς Παναγίας «Ἄξιον Ἐστί» ἀπό τό Πρωτάτο τοῦ Ἅγίου Ὄρους στήν Κομοτηνή. Ὁ ἴδιος ὁ μητροπολίτης, τό βράδυ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Παρασκευῆς τοῦ 2019, στήν περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου, εἶχε προαναγγείλλει τήν ἔλευση τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος στήν Κομοτηνή στίς 19 Μαΐου τοῦ 2020 γιά τόν ἑορτασμό τῶν 100 χρόνων ἀπό τήν ἀπελευθέρωσή της καί τήν προσάρτησή της στόν ἐθνικό κορμό[3]. Ὅμως, ἡ ἔλευσή της ἀκυρώθηκε, λόγῳ τῆς μεγάλης διασπορᾶς καί ἐξαπλώσεως τοῦ κορῶνα ἰοῦ. Τῶρα, ὅμως (Σεπτέμβριος 2022), πού ἐξέλειπαν οἱ ἀνωτέρω λόγοι καί ὑπεχώρησε κατά πολύ ὁ ἰός τῆς κορῶνα, πού θά δικαιολογοῦσαν ἀπολύτως τήν ἔξοδο τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας ἀπό τό Πρωτᾶτο καί τήν ἔλευσή της στήν Κομοτηνή , ποιά εἶναι ἡ νευραλγικότατη καί κοσμοϊστορική αὐτή αἰτία καί ἀφορμή, πού καθιστᾶ τόσο ἀναγκαῖα τήν παρουσία τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Θεοτόκου στήν Κομοτηνή ; Καί γιατί νά συμπέσει τήν ἴδια ἡμερομηνία , 6 Σεπτεμβρίου, ἡ λήξη τῶν θρησκευτικῶν δρωμένων σέ Καβάλα καί Θάσο μέ τήν ἔλευση τῆς Σεβάσμιας Εἰκόνας « Ἄξιον Ἐστί » στήν Κομοτηνή ; Δέν θά μποροῦσε ἡ ἔλευση τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνας στήν Κομοτηνή νά πραγματοποιηθεῖ σέ ἄλλη ἡμερομηνία ; Μήπως γιά νά εἶναι παρών, ἐκτός ἀπό τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, καί ὁ σχισματοαιρετικός Ἐπιφάνιος καί στά δρώμενα τῆς Κομοτηνῆς ;    

 Ἀβίαστα, λοιπόν, κάθε ἐχέφρων νοῦς θά κατέληγε στό συμπέρασμα ὅτι ὅλ’ αὐτά γίνονται, ὅπως προαναφέραμε, γιά νά δειχθεῖ πιθανότατα ὅτι ἐπίσημα τό Ἅγιον Ὄρος ἀναγνωρίζει καί ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τον σχισματοαιρετικό Ἐπιφάνιο.

Ἀπέναντι, λοιπόν, στίς ἀνωτέρω ἐνέργειες, ὡς ἔχουμε χρέος ἀπέναντι στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό μας καί πρός τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα :

Α) Ὑπενθυμίζουμε τήν διαχρονική καί ἀμετάβλητη  ἰσχύ τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων.

Ὁ 1ος Ἰερός Κανών Μεγάλου Βασιλείου ὁρίζει :  « Οἱ δὲ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες οὐκέτι ἔσχον τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ᾽ ἑαυτούς· ἐπέλιπε γὰρ ἡ μετάδοσις τῷ διακοπῆναι τὴν ἀκολουθίαν… οἱ δὲ ἀπορραγέντες, λαϊκοὶ γενόμενοι, οὔτε τοῦ βαπτίζειν, οὔτε τοῦ χειροτονεῖν εἶχον ἐξουσίαν, οὔτε ἠδύναντο χάριν Πνεύματος Ἁγίου ἑτέροις παρέχειν, ἧς αὐτοὶ ἐκπεπτώκασι »[4]. Αὐτοὶ, ποὺ φεύγουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μὲ τὸ σχίσμα , δὲν ἔχουν πλέον τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος , καὶ δὲν μποροῦν ἑπομένως νὰ μεταδώσουν κάτι , ποὺ δὲν ἔχουν. Διακόπτεται ἡ παροχὴ τῆς Χάριτος μὲ τὴν διακοπὴ τῆς Ἀποστολικῆς διαδοχῆς . Πολὺ περισσότερο αὐτὰ ἰσχύουν γιὰ ὅσους ἀπὸ τοὺς σχισματοαιρετικοὺς τῆς Οὐκρανίας εἶναι ἀχειροτόνητοι καὶ αὐτοχειροτόνητοι, δὲν εἶχαν δηλαδὴ ποτὲ τὴν Χάρι τῆς Ἱερωσύνης καὶ τὴν Ἀποστολικὴ διαδοχή.

Ὁ 10ος Ἱερός Κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὁρίζει γιά ὅλους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς , ὅτι , ὅποιος συμπροσευχηθεῖ μὲ ἀκοινώνητο , ἀκόμη καὶ σέ οἴκο (σπίτι), πολὺ περισσότερο σέ ἐκκλησία , αὐτὸς πρέπει νὰ ἀφορίζεται : « Εἴ τις ἀκοινωνήτω, κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω»[5].

Ὁ 11ος Ἀποστολικὸς Ἱερός Κανὼν ὁρίζει ὅτι ο κληρικὸς, ποὺ θὰ συμπροσευχηθεῖ μὲ καθηρημένο κληρικὸ, πρέπει κι αὐτὸς νὰ καθαιρεῖται: «Εἴ τις καθηρημένῳ, Κληρικὸς ὤν, Κληρικῷ συνεύξηται, καθαιρείσθω καὶ αὐτός»[6].

Τὴν σχετικὴ ἐκκλησιαστικὴ νομοθεσία συμπληρώνει ὁ 2ος Ἱερός Κανὼν τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Τοπικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὁρίζει τὸ πασίγνωστο, πὼς ὅποιος κοινωνεῖ μὲ ἀκοινώνητο, εἶναι κι αὐτὸς ἀκοινώνητος, διευκρινίζει ὅτι οἱ ἀκοινώνητοι σχισματικοὶ δὲν πρέπει νὰ γίνονται ἀποδεκτοὶ ἀπὸ ἄλλη ἐκκλησίαν: «Μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ μὴ συναγομένους. Εἰ δὲ φανείη τις τῶν Ἐπισκόπων, ἤ Πρεσβυτέρων, ἤ Διακόνων, ἤ τις τοῦ Κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας»[7].

Ὁ Ὄσιος Νικόδημος ὁ Αγιορείτης, ἑρμηνεύοντας τὸ τελευταῖο κομμάτι τοῦ Κανόνος, τό «ὡς ἂν συγχέοντα τὸν Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας», θεωρεῖ ὅτι σημαίνει τὴν παράβαση τῶν δύο Ἀποστολικῶν Κανόνων, τοὺς ὁποίους ἀναφέραμε. Γράφει : «Ὅποιος δὲ Ἐπίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος ἤ Διάκονος ἤθελε συγκοινωνήσει μὲ τοὺς τοιούτους ἀκοινωνήτους, ἤ ἐν οἴκῳ, ἤ ἐν Ἐκκλησίᾳ, νὰ γίνεται καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος ἀπὸ τοὺς ἄλλους, διὰ τὶ μὲ τοῦτο ὁποῦ κάμνει, συγχέει καὶ παραβαίνει τοὺς περὶ τούτου διοριζομένους Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τὸν ι´ καὶ ια´ Ἀποστολικόν».

Ἀπαγορεύεται ἑπομένως αὐστηρὰ ἡ κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικούς, ἰδιαίτερα ἡ προσευχητική, ἡ λειτουργική. Ὅσοι κοινωνοῦν μὲ ἀκοινωνήτους καθίστανται καὶ αὐτοὶ ἀκοινώνητοι, ἰδιαίτερα δὲ ὅσοι κοινωνοῦν μὲ καθηρημένους κληρικοὺς πρέπει νὰ καθαιροῦνται καὶ αὐτοί.Ἡ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτή ἀποτυπώνεται στόν 13ον Ἱερό Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου[8], κατενόησε πάντοτε τήν αἵρεση καί τό σχίσμα ὡς φρικτά καί ἀποτρόπαια μέσα, μέ τά ὁποῖα ὁ ἐχθρός τῆς σωτηρίας Διάβολος, μέ τά ὄργανά του, ἐπιχειρεῖ νά μερίσει τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, γιά νά ματαιώσει τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Β)  Ἐπαναλαμβάνουμε τά λόγια τοῦ ὁσιακῆς βιωτικῆς καί  ὁμολογητοῦ Γέροντος Γαβριήλ Ἁγιορείτου : « Οἱ σχισματοαιρετικοί τῆς Οὐκρανίας δέν θα σωθοῦν, θά πᾶνε στήν κόλαση. Ὅσοι τούς δέχτηκαν, συλλειτούργησαν, συμπροσευχήθηκαν καί τούς κοινώνησαν, δέν θά σωθοῦν κι αὐτοί καί θά πᾶνε κι αὐτοί στήν κόλαση »[9].

Γ) Καλοῦμε τήν Ἱερά Ἐπιστασία νά ἀνακαλέσει τήν ἀπόφασή της γιά ἔξοδο τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος «Ἄξιον Ἐστί» στήν Κομοτηνή στίς 6 Σεπτεμβρίου.

Δ) Καλοῦμε τήν Ἱερά Κοινότητα νά ἐπιληφθεῖ τοῦ ὡς μή ὤφειλε ἀνακύψαντος μείζονος τούτου θέματος στήν ἐπικείμενη  Τακτική Διπλή Σύναξη μετά τῆς 15//28.8.2022  ἀκυρώνοντας τήν ἔξοδο τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος «Ἄξιον Ἐστί» στήν Κομοτηνή στίς 6 Σεπτεμβρίου καί προγραμματίζοντάς την σέ εὐθετώτερο χρόνο, ὥστε νά μήν πέσει στήν σχεδιαζομένη ἕτοιμη παγίδα καί δοθεῖ ἡ ἑσφαλμένη καί μή ἰσχύουσα ἐντύπωση ὅτι ἐπισήμως σύσσωμο τό Ἅγιον Ὄρος ἀναγνωρίζει καί ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν ἀχειροτόνητο, σχισματοαιρετικό, ἀκοινώνητο καί οὐνίτη ψευδομητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο.   

Ε) Καλοῦμε τόν Ὀρθόδοξο πιστό λαό καί τόν εὐσεβῆ Κλῆρο τῆς Καβάλας, τῆς Θάσου καί τῆς Κομοτονῆς νά μήν ἔχουν καμμία ἀπολύτως συμμετοχή στά ὡς ἄνω δρώμενα καί νά ἀπομακρυνθοῦν πάραυτα καί ἅπαξ διά παντός, ὅπως ἐπιτάσσει ἡ δισχιλιετής πρακτική ἐκκλησιαστική παράδοση, ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές τους ἡγεσίες, παύοντας κάθε προσευχητική καί λειτουργική σχέση μαζί τους, και

ΣΤ) Παρακαλοῦμε ἱκετευτικῶς τήν Κυρία καί Δέσποινα, Ἔφορο καί Προστάτρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, στό Περιβόλι τῆς ὁποίας ἐγκαταβιώνουμε καί  ἀσκούμεθα, νά ματαιώσει τά ὡς ἄνω σχέδια  καὶ νὰ ἀποτρέψει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος τὴν ἔξοδο τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἐφέστιας Εἰκόνας της «Ἄξιον Ἐστὶ» ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος πρὸς ἐξυπηρέτηση ἀλλοτρίων σκοπῶν.

Σέ ἀντίθετη περίπτωση, ἄν δέν συνέλθουμε, ἀνανήψουμε καί μετανοήσουμε, ἄς μήν περιμένουμε νά μᾶς διαφυλάξει ὁ ἀγαθός καί φιλάνθρωπος Θεός μας καί ἡ Κυρία Θεοτόκος « ἀπὸ ὀργῆς, λοιμοῦ, λιμοῦ, σεισμοῦ, καταποντισμοῦ, πυρός, μαχαίρας, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, ἐμφυλίου πολέμου, καὶ αἰφνιδίου θανάτου », οὔτε νά γίνει ἵλεως, εὐμενής καὶ εὐδιάλλακτος, οὔτε νά ἀποστρέψει καί νά διασκεδάσει κάθε ὀργὴ καὶ νόσο, που κινεῖται ἐναντίον μας, οὔτε νά μᾶς ῥῦσει ἀπό τήν ἐπικείμενη δίκαιη ἀπειλή Του, ἀλλά οὔτε καὶ νά μᾶς ἐλεήσει.[10].

Ἄς μετανοήσουμε λοιπόν συνετιζόμενοι ἀπὸ τίς θεομηνίες ποὺ ξέσπασαν σὲ ὅλη τὴν ἐπικράτεια τῆς Ἑλλάδος.

Μέ σεβασμό,

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

[1] Πρόγραμμα ἐπισκέψεως εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, https://www.im-philippon.gr/index.php/news/deltio-tupou/700-programma-episkepseos-oikoumenikou-patriarxou

[2] Ὁ Βαρθολομαῖος θά ἐπισκεφθεῖ τήν Κομοτηνή γιά τήν ὑποδοχή τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας «Ἄξιον Ἐστί», 16-08-2022, https://www.vimaorthodoxias.gr/oikoumeniko-patriarxeio/o-vartholomaios-tha-episkefthei-tin-komotini-gia-tin-ypodochi-tis-eikonas-tis-panagias-axion-esti/, Ὑποδοχή Ἱερᾶς Εἰκόνος Παναγίας «Ἄξιον Ἐστί» στήν Κομοτηνή, 04-08-2022, https://immaroniaskomotinis.gr/index.php/all-content/item/2281-ypodoxi-ieras-eikonos-panagias-aksion-estin-stin-komotini, Ἡ Κομοτηνή θά ὑποδεχθεῖ τήν Παναγία ”Ἄξιον Ἐστί” τοῦ Ἁγίου Ὄρους, 04-08-2022, https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/51487-i-komotini-tha-ypodexthei-tin-panagia-aksion-esti-tou-agiou-orous,  Τή θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας «Ἄξιον Ἐστί» θά ὑποδεχθεῖ ἡ πόλη τῆς Κομοτηνῆς τόν Μάιο τοῦ 2020, 29-04-2019, https://fonirodopis.gr/press/85388/ti-thaymatourgi-eikona-tis-panagias-axion-esti-tha-ypodehthei-i-komotini-ton-maio-tou-2020/

[3] Τήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας «Ἄξιον Ἐστί» θά ὑποδεχθεῖ ἡ Κομοτηνή, 29-04-2019, https://www.facebook.com/fonirodopis.gr/videos/332441937457607/?t=0

[4] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλος, Θεσσαλονίκη 2003, σ. 587.

[5] Ὅ. π., σ. 13.

[6] Ὅ. π., σ. 14.

[7] Ὅ. π., σσ. 407-408.

[8] Ὄ. π., σ. 357.

[9] ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ : Οἱ σχισματικοί τῆς Οὐκρανίας θά πᾶνε στήν κόλαση, 14-10-2020, https://spzh.news/gr/news/75118-afonskij-starec–kinotu-raskolyniki-ukrainy-ne-spasutsya-oni-popadut-v-ad

[10] Ἰερατικόν Α΄. Ἠ Θεία Λειτουργία τοῦ Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ἔκδ. Ἱ. Μ. Σίμωνος Πέτρας, Ἅγιον Ὄρος, 2001, σ. 23.

=================

Ἀχειροτόνητες συμμορίες και φταῖχτες μέ ὀνοματεπώνυμο…

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Ἡ ἐπίσημη ἔλευση στή χώρα μας ἑνός ἀχειροτόνητου παλιάτσου, πού ὅμως θά γίνει δεκτός μέ τιμές ἐκκλησιαστικοῦ προκαθημένου ἀπό κάποιους ἀδίστακτους ἀποστάτες τῆς πίστης, ἐπιφέροντας μολυσμό καί βεβήλωση, δίνει τήν εὐκαιρία νά ξαναθυμηθοῦμε ἐν τάχει τό ποιόν αὐτῆς τῆς συμμορίας.

Ἑνός πραγματικοῦ συρφετοῦ ἀπό πρώην κληρικούς πού καθαιρέθηκαν συνοδικά καί ἀναθεματίστηκαν, ἀλλά καί ἀπό ἐντελῶς ἀχειροτόνητους λαϊκούς, πού φόρεσαν ἁπλῶς ἕνα ράσο καί ὑποδύονται τούς ἐπισκόπους καί τούς ἱερεῖς. Ἑνός συρφετοῦ, γεμάτου ἀπό νεοναζιστικά σκουπίδια καί ἐπιβαρυμένου μέ πλεῖστα σεξουαλικά καί οἰκονομικά σκάνδαλα, πού πραγματοποιεῖ σφετερισμό καί ἀντιποίηση ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς. Καί αὐτό, ἐπειδή ἔτσι τό θέλησε τό νεοταξικό διευθυντήριο πού ἀνέδειξε αὐτό τό τσίρκο πρός ἀντικατάσταση τῆς νόμιμης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τελεῖ σέ ἐκκλησιαστική σύνδεση μέ τό Πατριαρχεῖο Μόσχας.

Καί φυσικά ὅσα γίνονται στήν Οὐκρανία ὑπό τίς «εὐλογίες» αὐτοῦ τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου καί τῶν συνοδοιπόρων του τά τελευταῖα χρόνια ( δηλαδή μία ἀτέλειωτη ἁλυσίδα πιέσεων, διώξεων, κατασχέσεων, ἐκβιασμῶν καί τρομοκρατίας ) καθιστοῦν σαφές πῶς ἐννοοῦν αὐτήν τήν ἀντικατάσταση. Ἀφότου μάλιστα ξέσπασε καί ὁ πόλεμος, τό συγκεκριμένο σκυλολόϊ μέ τίς κυβερνητικές πλάτες καί τά ἀκροδεξιά τάγματα ἐφόδου πού τό συνεπικουροῦν, βρῆκε τήν εὐκαιρία ( καί τή «δικαιολογία» ) γιά ἀκόμη μεγαλύτερη βία (μέ βομβαρδισμούς ναῶν, καμένα μοναστήρια, δολοφονίες καί ἐκτοπίσεις). Καί παράλληλα βεβαίως, ἡ στήριξη ἀπό τή διεθνῆ κυνότητα, ἀλλά καί ἡ ἀναγνώριση ἀπό κάποιες τοπικές ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ ἡμετέρα, ἔχει ἐκτοξεύσει στά ὕψη καί τό θράσος αὐτῶν τῶν ἀχρείων.

Ἡ ἀπαίτηση π.χ. τοῦ Ἐπιφανίου Ντουμένκο νά γίνουν διεθνεῖς ἐνέργειες γιά τήν ἀνατροπή τοῦ Πατριάρχη Μόσχας εἶναι ἕνα τέτοιο μνημεῖο θράσους. Ἐξίσου ἐξοργιστικό μνημεῖο ἀναίδειας καί στυγνοῦ φασισμοῦ ὅμως εἶναι ἀναμφίβολα ἡ πρόσφατη δημόσια ἀνακοίνωση ἑνός ἄλλου σαλτιμπάγκου, τοῦ δῆθεν ἐπισκόπου Ρόβνο καί Ὀστρόγκ Ἰλαρίωνα, πού καλεῖ τούς Οὐκρανούς πού παραμένουν μέχρι σήμερα πιστοί στή νόμιμη Ἐκκλησία ὑπό τόν ἀρχιεπίσκοπο Ὀνούφριο, ἤ νά ὑποταχθοῦν ἤ νά ἐξαφανιστοῦν. «Ἤ θά προσχωρήσετε στή δική μας Ἐκκλησία ἤ ἀλλιῶς θά πάρετε τίς βαλίτσες σας καί τόν Θεό σας καί θά ξεκουμπιστεῖτε ἀπό τή χώρα» εἶναι τό κεντρικό μήνυμα. Καί καταλήγει μέ ὕφος χιλίων καρδιναλίων: «Αὐτό εἶναι τό δίκαιο καί δέν δέχομαι ἀντίρρηση. Ὁ πόλεμος τῆς Ρωσίας κατά τῆς Οὐκρανίας θά ὁλοκληρωθεῖ δια παντός μόνο ὅταν στήν Οὐκρανία δέν θά μείνει οὔτε ἕνας ρωσόφιλος προδότης».

Αὐτά λοιπόν εἶναι τά ἄτομα πού ἔχει ἀναγνωρίσει ὡς κανονικούς μητροπολῖτες ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία (σιωπηρά καί μετά τίς πραξικοπηματικές ἐνέργειες τοῦ τραγικοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν) καί συγχρωτίζεται μαζί τους, συλλειτουργῶντας καί συμπροσευχόμενη. Ἐπιτείνοντας φυσικά τόν οὐκρανικό ἐμφύλιο διχασμό, πού εἶναι ξεκάθαρο ὅτι φούντωσε πολύ περισσότερο ἀπό τή στιγμή πού ἐμφανίστηκε αὐτή ἡ ψευτοεκκλησία γιά νά ὑποδαυλίσει τά μίση καί νά ἐγκολπώσει σταδιακά Οὐνῖτες καί κάθε λογῆς ἀκόμη αἱρετικούς ὡς θρησκευτικός πυρῆνας ἐνάντια στούς Ὀρθοδόξους (γι’ αὐτούς τούς σκοπούς ἐξάλλου δημιουργήθηκε).

Γιατί εἶναι καί αὐτό ἀσφαλῶς μία βαρύτατη συνέπεια, πέρα ἀπό τό καθαρά πνευματικό καί ἐκκλησιαστικό πρόβλημα πού ταλανίζει ὄχι μόνο τήν Οὐκρανία, ἀλλά καί τήν παγκόσμια πλέον Ὀρθοδοξία.

Ὅσο γιά τόν βασικό αὐτουργό ὅλων αὐτῶν, ὡς κύριο ἐκτελεστικό ὄργανο τῶν κρυμμένων δαιμονικῶν διευθυντηρίων τοῦ πλανήτη, ἔχει βεβαίως διεύθυνση καί ὀνοματεπώνυμο. Θά τόν βρεῖτε στό Φανάρι. Καί τούς συνεργούς του θά τούς βρεῖτε διεσπαρμένους σέ ἀρκετές μητροπόλεις τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου. Νά τούς χαιρόμαστε…

===================

Γκάνγκστερ

από τον Antonio Catalano – 22/08/2022

Γκάνγκστερ

Πηγή: Antonio Catalano

Είναι σαφές ότι η ποταπή επίθεση που σκότωσε την Darya Dugina είχε στο στόχαστρο τον Alexander Dugin, τον πατέρα της αείμνηστης Darya, ο οποίος μόλις την τελευταία στιγμή πήρε το αυτοκίνητο του πατέρα της αντί για το δικό της. Η Darya Dugina ήταν κοινωνικά δεσμευμένη, πτυχιούχος φιλοσοφίας, δημοσιογράφος (τον τελευταίο καιρό ερευνούσε τη χρηματοδότηση της Open Society για «ελεύθερους» bloggers).
Ποιος είναι ο υποκινητής αυτής της άθλιας τρομοκρατικής ενέργειας; Λοιπόν, δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να καταλάβουμε ότι όλα αναφέρονται (ανεξάρτητα από το ποιοι είναι οι υλικοί εκτελεστές) στο ποιος διευθύνει και διαχειρίζεται την ουκρανική υπόθεση με την κλίκα Zelensky.

Εμείς οι Ιταλοί γνωρίζουμε καλά τα δημοκρατικά μέσα που χρησιμοποιούμε εδώ για να μας πείσουν: από τη σφαγή της Portella delle Ginestra (1947), μέχρι την επίθεση στον Enrico Mattei, τη σφαγή στην Piazza Fontana (1969), τη σφαγή του Gioia Tauro (1970), Piazza Η σφαγή της della Loggia (1974), η σφαγή του Italicus (1974), η σφαγή του σταθμού της Μπολόνια (1980) … και ο Moro, και ο Falcone και ο Borsellino, και ο Mani Pulite και … Οι εντολείς πάντα ίδιοι, εκτός από μυστήρια και άλυτες υποθέσεις. Οι ίδιοι που επιμένουν να μην θέλουν να αναγνωρίσουν ότι η αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του κόσμου έχει τελειώσει για αυτούς,
Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν είναι φιλόσοφος, σχεδόν όλος ο Τύπος ( το «Il Fatto Quotidiano» δεν ευδοκιμεί καν να αναφέρει τα σοβαρά νέα στην αρχή ) χαίρεται να τον ορίζει ως ιδεολόγο του Πούτιν. Ξεχάστε αυτήν την ευτελισμό για τη χρήση και την κατανάλωση ενός τηλεκατευθυνόμενου όχλου. Ανεξάρτητα από το πώς μπορεί να αξιολογηθεί η περίπλοκη σκέψη του Ρώσου φιλοσόφου, ο Ντούγκιν είναι ο θεωρητικός της σύγκρουσης μεταξύ του ιμπεριαλιστικού προοδευτισμού και της «συντηρητικής επανάστασης».

Στο βιβλίο του «Theory of the Unipolar World» η κεντρική λέξη είναι η πολυπολικότητα. Πολυπολικότητα με γεωπολιτική, πολιτιστική, θρησκευτική, αξιακή, οικονομική έννοια. Μόνο μια νέα «πολυπολική παγκόσμια τάξη» λέει ο Ντούγκιν στο βιβλίο, μπορεί να αντιταχθεί στην ενιαία σκέψη, την παγκόσμια ομοιομορφία και την αμερικανοκεντρική μονοπολικότητα. Ο Ντούγκιν υποστηρίζει την ιδέα μιας ανθρωπότητας που αποτελείται από πολλούς κυρίαρχους πόλους λήψης αποφάσεων, το καθένα αντιστοιχεί στον δικό του πολιτισμό αναφοράς, το καθένα προικισμένο με το δικό του σύστημα αξιών σύμφωνα με τις δικές του ιστορικές και πολιτιστικές ρίζες. Μόνο αυτή η νέα πολυπολική τάξη πραγμάτων θα μπορέσει να εγγυηθεί τον σεβασμό των ταυτοτήτων, των παραδόσεων και της αυτοδιάθεσης των λαών, με την πεποίθηση ότι η πολλαπλότητα και η διαφορετικότητα πρέπει να κατανοηθούν ως πλούτος και θησαυρός και όχι ως λόγος για την εξάλειψη των συγκρούσεων.

Για τον Ατλαντισμό ο Ντούγκιν είναι ένας «συμβολικός» εχθρός, επομένως πρέπει να σκοτωθεί. Καμία θρησκευτική αρχή δεν έχει εκδώσει φετβά κατά του Ρώσου φιλοσόφου, η δημοκρατία δεν χρειάζεται αυτά τα αρχαϊκά συστήματα. Όπως θα το είχε η μοίρα, η καημένη η Darya Dugina πήρε το αυτοκίνητο του πατέρα της τη λάθος στιγμή. Αναπαύσου εν ειρήνη!

========

Βράζει η Μόσχα. Πολιτικοί, διανoούμενοι, δημοσιογράφοι θεωρούν εγκέφαλο της δολοφονίας της κόρης του Ντούγκιν το Ζελένσκι και απαιτούν να βομβαρδιστούν τα κέντρα λήψη αποφάσεων Ουκρανίας.

Οι πρώτες δηλώσεις μετά το θάνατο της Daria Dugina κόρης του Αλεξάντρ Ντούγκιν από τρομοκρατική βομβιστική επίθεση: Ο συγγραφέας Zakhar Prilepin κατηγόρησε τον Zelensky για το θάνατο της 30χρονης Darya. Σύμφωνα με τον Prilepine, ο Ουκρανός πρόεδρος “έδωσε το πράσινο φως για τη δολοφονία”.

Ο επικεφαλής του DPR, Denis Pushilin,δήλωσε πως η δολοφονία πραγματοποιήθηκε από Ουκρανούς τρομοκράτες.

Σ΄απάντηση η αρχισυντάκτρια του RT, Margarita Simonyan, απαίτησε να βομβαρδιστούν τα κέντρα λήψης αποφάσεων των Ουκρανών. Ο βουλευτής Andrei Klishas ζήτησε την εκτέλεση των τρομοκρατών που παγίδευσαν το μοιραίο όχημα. Ο Volodymyr Rogov, μέλος του κυρίου Συμβουλίου της διοίκησης της περιοχής Zaporizhzhya, δήλωσε πως τρομοκράτες Ουκρανοί παγίδευσαν το αμάξι και πρότεινε τη δολοφονία των εκπροσώπων μιας τέτοιας ιδεολογίας.

”Είναι προφανές ότι αυτή η τρομοκρατική ενέργεια προετοιμαζόταν για τον Ντούγκιν. Είναι επίσης προφανές ότι από σήμερα ξεκινούν τρομοκρατικές επιθέσεις και στη Μητροπολιτική Πρωτεύουσα, από σήμερα δεν υπάρχουν πλέον ασφαλή μέρη. Ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσουμε τη χώρα είναι να καταστρέψουμε τον φυσικό μας εχθρό που κάθεται στο Κίεβο, στο Ντνεπροπετρόφσκ, στο Χάρκοβο, στο Νικολάεφ, στην Οδησσό και σε άλλες ρωσικές πόλεις.”(μουσικός Akim Apachev)

« Αν επιβεβαιωθεί η εκδοχή για ουκρανική ανάμειξη […] και επαληθευθεί από τις αρμόδιες αρχές θα πρόκειται για την πολιτική τρομοκρατίας του κράτους που έθεσε σ΄εφαρμογή το καθεστώς Κιέβου  », στο Telegram η Maria Zakharova.

Η έκρηξη αυτοκινήτου, που σκότωσε την κόρη του Αλεξάντερ Ντούγκιν, ήταν προσχεδιασμένη και είναι κατά παραγγελία – Σ.Κ

Ο φίλος της Ντάρια Ντούγκινα, Σεργκέι Αλεξάνροφ, είπε ότι ο θάνατός της ήταν απόπειρα κατά της “πολιτικής της θέσης και των πατριωτικών της απόψεων”

Η Daria Dugina (Platonova) ήταν γνωστή ως δημοσιογράφος και συμμετείχε σε πολιτικά talk-shows,πολιτική επιστήμονας . Υποστήριξε την ειδική επιχείρηση στην Ουκρανία και την κάλυπτε. Είχε περιληφθεί στη λίστα κυρώσεων Αγγλίας και του ΥΠΕΞ ΗΠΑ!

Η Ντάσα γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1992. Το 2015 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Μετά από αυτό, μαζί με τον πατέρα της, έδωσε διαλέξεις για τη φιλοσοφία και τις πολιτικές επιστήμες, εργάστηκε ως πολιτικός παρατηρητής για το Διεθνές Ευρασιατικό Κίνημα, που ιδρύθηκε από τον Alexander Dugin.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η Daria Dugina εργάστηκε στο Tsargrad. Οδήγησε το πρόγραμμα “Our Point of View” και σχεδίαζε να επιστρέψει ξανά στον αέρα στο “First Russian”. Πρόσφατα επέστρεψε από το Azovstal της Μαριούπολης.

dimpenews.com

=======

Την παραμονή της τρομοκρατικής επίθεσης η κρατική Ουκρανική τηλεόραση είχε εκπομπή λίβελο κατά Αλεξάντερ Ντάγκιν!

Ο Ζελένσκι είναι ο εγκέφαλος της τρομοκρατικής επίθεσης αφού σύμφωνα με FSB εκτελέστηκε από Ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες!

Την παραμονή της τρομοκρατικής επίθεσης που είχε σαν θύμα την κόρη του διάσημου Πολιτειολόγου Ντάγκιν την Darya Dugin που σκοτώθηκε μέσα στο αμάξι του πατέρα της η δημόσια κρατική τηλεόραση Ουκρανίας “1 + 1” στην εκπομπή της “Groshi” μετέδωσε μια ιστορία αφιερωμένη στον Alexander Dugin. Στην ιστορία αυτή αποκαλούσαν τον Dugin το μυαλό του Poutine,τον ιδεολόγο του ρώσικου πολιτισμού και διατείνονταν ότι ελέγχει τον Πούτιν. ( BM)

Δεν υπάρχουν τέτοιες συμπτώσεις. Θεωρητικοποίησαν το έγκλημα ιδεολογικοποίησαν τη δολοφονία προς νομιμοποίηση. Ο Zelensky και οι συνεργοί του επέλεξαν ένα στόχο. Υπεύθυνοι και ένοχοι !

dimpenews.com

ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ , ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ . ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΠΛΕΟΝ . ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑ , ΣΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ . Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ , ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ , ΤΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΝ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ , ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ , ΝΑ ΕΝΝΟΕΙ , ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ . ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ .

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ , ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΩΣ , ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ , ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΑΤΟΥ , ΤΗΣ ΑΙΤΙΩΔΟΥΣ ΑΡΧΗΣ ΟΠΩΣ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΙ ΨΕΥΔΟΣΟΦΟΙ . ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ . ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ Η ΟΠΟΙΑ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ . ΚΑΙ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ .

Αναρτήθηκε από amethystos

===================