Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος: Ο μείζων εν γεννητοίς γυναικών. // Ποιά ήταν η τύχη της Σαλώμης, της μιαράς κόρης κι άσεμνης χορεύτριας;

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος: Ο μείζων εν γεννητοίς γυναικών.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων προφητών και ομολογητών της πίστεώς μας. Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τον χαρακτήρισε ως το μέγιστο άνθρωπο που φάνηκε στον κόσμο: « αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού » (Ματθ.11,11). Η αγία μας Εκκλησία τον έθεσε σε τιμή μετά τη Θεοτόκο , μάλιστα στην εικονογραφία παριστάνεται μαζί με την Παναγία μας να ικετεύει για τη σωτηρία του κόσμου . Είναι η γνωστή εικονογράφηση της « δεήσεως ». Ο μεγάλος αυτός άνδρας πάνω απ’ όλα είναι ο πρόδρομος της εμφανίσεως του Χριστού στον κόσμο , αυτός που άνοιξε το δρόμο να περάσει ο Λυτρωτής μας .

Είναι ο μεγάλος αγγελιοφόρος της πιο χαρμόσυνης και ελπιδοφόρας αγγελίας όλων των εποχών : της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους . Είναι ο κομιστής και ο διαπρύσιος κήρυκας της μετάνοιας και ο άτεγκτος ελεγκτής της ανομίας και της αμαρτίας.

Σύμφωνα με τις αγιογραφικές μαρτυρίες ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος υπήρξε κορυφαίο όργανο της θείας πρόνοιας και του έργου της σωτηρίας του κόσμου, διαδραματίζοντας πρωτεύοντα ρόλο . Μεγάλοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης είχαν προφητεύσει για το πρόσωπό του και τη δράση του . Ο προφήτης Μαλαχίας προανήγγειλε τη βουλή του Θεού για την εμφάνιση του Τιμίου Προδρόμου : « Ιδού εγώ εξαποστέλλω τον άγγελόν μου , και επιβλέψεται οδόν προ προσώπου μου , και έξαίφνης ήξει εις ναόν εαυτού Κύριος , όν υμείς ζητείτε , και ο άγγελος της διαθήκης , όν υμείς θέλετε . Ιδού έρχομαι, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ » (Μαλ.3,1).

Η γέννησή του υπήρξε θαυμαστό γεγονός, διότι γεννήθηκε από μητέρα στείρα . Ήταν γιος του ευσεβή ιερέα Ζαχαρία, από την εφημερία Αβιά (Α΄Βασιλ.24,10) και της Ελισάβετ (Λουκ.1,7) η οποία καταγόταν από τον ιερατικό οίκο «Ααρών» (Λουκ.1,5). Ο αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάστηκε στο Ζαχαρία την ώρα που θυμίαζε στο ναό, για να του αναγγείλει τη γέννηση του παιδιού του . Για την καλόπιστη απιστία του έμεινε άλαλος ως τη γέννησή του .

Ο Ιωάννης ήταν εκλεγμένος από το Θεό « εκ κοιλίας μητρός », διότι όταν επισκέφτηκε η Θεοτόκος τη συγγενή Της Ελισάβετ , ούσες έγγειοι και οι δύο άγιες γυναίκες , « εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας , εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής » (Λουκ.1,41). Με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος έγνωσε ο Πρόδρομος , ως βρέφος αγέννητο ακόμη , τον ερχομό του Κυρίου και χάρηκε ! Το όνομά του σημαίνει δώρο Θεού ( Θεοχάρης για την ακρίβεια ), και ήταν επιλογή του ιδίου του Ζαχαρία , διότι πίστευε ακράδαντα ότι το παιδί αυτό ήταν χάρισμα του Θεού , για τον ίδιο και για όλη την ανθρωπότητα . Αυτό αποδεικνύεται από τις προφητικές ρήσεις του αγίου ιερέα , μετά τη « λύση » της γλώσσας του .

Μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον ευσέβειας, πίστεως στο Θεό και εναγώνιας αναμονής του Μεσσία . Οι άγιοι γονείς του γέμισαν την ψυχή του με την βεβαία προσμονή του Λυτρωτή του κόσμου. Τον έμαθαν να κλείνει ερμητικά τα αφτιά του στην κοσμική σαπίλα και να αποστρέφεται την αμαρτία , διότι έπρεπε να τους βρει ο Μεσσίας καθαρούς , όσο γινόταν, ώστε να σχηματιστεί ο αρχικός πυρήνας των συνεργατών Του .

Σε ηλικία τριάντα ετών αποσύρθηκε στην έρημο της Ιουδαίας για να ζήσει βίο ασκητικό , για την προσωπική του κάθαρση . Αυτό έκαναν και άλλοι ευσεβείς Ιουδαίοι της εποχής του , όπως οι Εσσαίοι , οι οποίοι είχαν δημιουργήσει ολόκληρες κοινότητες ασκητών στην περιοχή της Νεκράς Θαλάσσης . Ο Ιωάννης πιθανότατα δεν ανήκε σε αυτές τις ομάδες , διότι η ιδέα του περί του αναμενόμενου Μεσσία είναι ριζικά διάφορη από εκείνη των Εσσαίων , οι οποίοι περίμεναν δύο Μεσσίες . Ζούσε με προσευχή και νηστεία . Ως ένδυμα είχε τρίχες καμήλας και έτρωγε ακρίδες (βλαστάρια φυτών της ερήμου) και μέλι από αγριομέλισσες.

Δεν αρκούνταν μόνο στην προσωπική του άσκηση , αλλά εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα , ως « ρήμα Θεού » (Λουκ.3,2), φώναζε με γοερή φωνή πάνω από τους γυμνούς βράχους της ερήμου, για να ακουστεί όσο το δυνατό μακρύτερα : « μετανοείτε , ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών » (Ματθ.3,3) . Κήρυσσε « βάπτισμα μετανοίας εις άφεσιν αμαρτιών » (Μαρκ.1,4) , και βάπτιζε τα πλήθη στα νερά του Ιορδάνη , « εξομολογούμενοι τας αμαρτίας αυτών » (Ματθ.3,6), αφού « εξεπορεύετο προς αυτόν πάσα η Ιουδαία χώρα και οι Ιεροσολυμίται » (Μάρκ.1,5) . Ταυτόχρονα δίδασκε τους πολυάριθμους επισκέπτες του , την ευσέβεια και τη δικαιοσύνη και στηλίτευε την ασέβεια και την αδικία, αλλά και « πολλά μεν ουν έτερα παρακαλών ευηγγελίζετο τον λαό ν» (Λουκ.3,18).

Η συνάντησή του με το Χριστό και η βάπτισή Του από τον Πρόδρομο υπήρξε η κορυφαία στιγμή για το θεοφόρο άνδρα. Πληρωμένος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος προανάγγειλε την έλευση του Σωτήρα: «ο οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μου εστίν. Ου ουκ ειμί ικανός τα υποδήματά βαστάσαι. Αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί. Ου το πτύον εν τη χειρί αυτού , και διακαθαριεί την άλωνα αυτού , και συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην , το δε άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω » (Ματ.3,11-12). Από μακριά διέκρινε το Χριστό και ομολόγησε : « Ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου . Ούτος εστιν περί ου εγώ είπον » (Ιωάν.1,29).

Η ομολογία ; Του και η μαρτυρία του υπήρξε καταλυτικός παράγων για τα παραβρισκόμενα πλήθη . Είναι η πρώτη μεγάλη δημόσια αναγνώριση του ερχομού του Μεσσία . Επίσης συγκλονιστικό γεγονός υπήρξε και η τελετή της βαπτίσεως του Κυρίου από τα χέρια του Ιωάννη , την οποία επισφράγισε η φανέρωση της Αγία Τριάδος.

Το αξιοσημείωτο στη βάπτιση του Κυρίου είναι η άρνηση του Προδρόμου να βαπτίσει το Χριστό , διότι ο θεοφόρος άνδρας διέγνωσε την απόλυτη αναμαρτησία Του και είχε τη συναίσθηση της τυπικότητας του βαπτίσματος του δικού του , το οποίο ήταν τύπος του αγίου Βαπτίσματος της Εκκλησίας του Χριστού, ως το μόνο που μπορεί να αναγεννήσει τον άνθρωπο.

Στόχος του Τιμίου Προδρόμου υπήρξε κυρίως η πολιτική και πνευματική εξουσία της εποχής του , η οποία είχε φτάσει σε έσχατα σημεία κατάπτωσης και ηθικής σήψης . Πυρωμένος από θείο ζήλο, αλλά και αγανάκτηση ο ιερός άνδρας μύδρους κατά των δυναστών του λαού. Ήταν κυριολεκτικά ασυμβίβαστος και ασκούσε κριτική προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες της παρουσίας του . Καταφέρθηκε εναντίον των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων , οι οποίοι στο όνομα του Θεού και της υποκριτικής τους ευσέβειας καταπίεζαν και εκμεταλλεύονταν αφόρητα το λαό. Τους χαρακτήριζε δημόσια ως « γεννήματα εχιδνών » και τους προειδοποιούσε ότι αν δεν μετανοήσουν δε θα ξεφύγουν « από της μελλούσης οργής » (Ματθ.3,8). Με παραστατικότατο τρόπο τους ανάγγειλε πως ήδη , με τον ερχομό του Μεσσία « η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται και παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται » (Ματθ.3,10).

Ιδιαίτερος στόχος του έγινε η διεφθαρμένη πολιτική εξουσία της εποχής του. Τα διάφορα ανδρείκελα – εξωμότες συμπατριώτες του ασκούσαν τυραννική εξουσία για λογαριασμό της σιδερόφρακτης κοσμοκράτειρας Ρώμης. Ενώ ο λαός στέναζε κάτω από την πιο σκληρή δουλεία και λιμοκτονούσε, αυτοί ζούσαν μέσα στη χλιδή , τις ατέλειωτες διασκεδάσεις και την ανηθικότητα. Ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στον ακόλαστο και διεφθαρμένο « τετράρχη » Ηρώδη « περί πάντων ων εποίησε πονηρών » (Λουκ.3,19). Αυτός συζούσε παράνομα με την Ηρωδιάδα , τη γυναίκα του αδελφού του, αδιαφορώντας για τον σκανδαλισμό που προκαλούσε στον ευσεβή λαό η φρικτή μοιχεία του . Φώναζε κάτω από τα ανάκτορά του με όλη τη δύναμη της ψυχής του , ελέγχοντας το μοιχό βασιλιά : « ουκ έξεστί σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου » (Μαρκ.6,18).

Ο θρασύς και ακόλαστος μονάρχης συνέλαβε και έκλεισε στη φυλακή τον διαπρύσιο ελεγκτή . Δεν τον σκότωσε , διότι «εφοβήθη τον όχλον , ότι ως προφήτην αυτόν είχον » (Ματθ.18,5). Αλλά και από το ολοσκότεινο και υγρό δεσμωτήριο ο Ιωάννης επαναλάμβανε ακατάπαυτα τον δριμύ του έλεγχο , ο οποίος έγινε πολύ ενοχλητικός στα αυτιά παράνομου ζευγαριού και των αυλικών του . Η Ηρωδιάδα αποδείχτηκε πιο διεφθαρμένη από τον Ηρώδη , « ενείχεν αυτώ και ήθελεν αυτόν αποκτείναι και ου ηδύνατο » (Μαρκ.6,19) . Γι’ αυτό παγίδευσε με όρκο τον παράνομο σύντροφό της , με το δαιμονικό πορνικό χορό της κόρης της Σαλώμης και κατόρθωσε να αποκεφαλίσει τον Ιωάννη και να σιγήσει το εύλαλο στόμα του !

Μετά από αυτό , « ακούσαντες οι μαθηταί αυτού ήλθον και ήραν το πτώμα αυτού , και έθηκαν αυτό εν μνημείω » (Μαρκ.6,29). Όμως ούτε τα τιμημένα λείψανά του βρήκαν ανάπαυση στον τάφο . Ο παρανοϊκός αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης (361-363) τα έκαψε και τα εξαφάνισε με δαιμονική μανία !

Αλλά και μετά το μαρτυρικό του θάνατο ο Τίμιος Πρόδρομος συνέχισε να συμβάλλει στο έργο της σωτηρίας του κόσμου . Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, έγινε ο διαπρύσιος κήρυκας της εν Χριστώ απολυτρώσεως και στον Άδη , προετοιμάζοντας τα εκεί πνεύματα να δεχτούν τον Κύριο και να προσκολληθούν με Αυτόν κατά τη λαμπροφόρο Ανάστασή Του .

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων ανδρών της πίστεώς μας , διότι διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στη διαδικασία της σωτηρίας του κόσμου . Το πρόσωπό του αποτέλεσε το μεταίχμιο της Παλαιάς Διαθήκης και γενικά του αρχαίου κόσμου και της Καινής Διαθήκης , του νέου εν Χριστώ ανακαινισμένου κόσμου .

Είναι ταυτόχρονα ο έσχατος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης και ο πρώτος της Καινής. Είναι ο πρόδρομος του Κυρίου , ο οποίος , όπως είδαμε, άνοιξε και λείανε το δρόμο να περάσει Εκείνος . Οι δικοί του μαθητές αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα των μαθητών του Χριστού . Ο Ανδρέας , ο Πέτρος , ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης , ανήκαν στον κύκλο του Ιωάννη. Μάλιστα ο ίδιος τους προέτρεψε να ακολουθήσουν το Χριστό, διότι η αποστολή του είχε λήξει . Είναι ο μεγάλος κήρυκας της μετάνοιας και της επιστροφής των ανθρώπων στις « ευθείες τρίβου ς» του Θεού (Μαρκ.1,3).

Υπήρξε ο μέγας ελεγκτής της ανομίας και ένα από τα θαρραλέα στόματα όλων των εποχών, ο οποίος δε δείλιαζε μπροστά στους ισχυρούς της εξουσίας και του πνεύματος να ορθώσει λόγο ελεγκτικό με σκοπό να επαναφέρει στην τάξη και το νόμο τους παραβάτες της ηθικής και του δικαίου. Υπήρξε η ενσάρκωση της άσκησης και της θυσίας του προσωπικού θελήματος, διότι δε ζούσε πια για τον εαυτό του, αλλά για να επιτελέσει την υψηλή αποστολή που του ανέθεσε ο Θεός. Ο άγιος Ιωάννης υπήρξε ο πρώτος και μεγαλύτερος ασκητής της Εκκλησίας μας και το πρότυπο όλων των κατοπινών μυριάδων ασκητών Της.

Για όλα αυτά η αγία μας Εκκλησία τιμά ιδιαιτέρως τον Πρόδρομο του Κυρίου, κατατάσσοντάς τον στην κορυφή των ιερών προσώπων Της . Περισσότερες από έξι φορές το χρόνο με ισάριθμες εορτές, τιμά το ιερό του πρόσωπο. Πλήθος ναών σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο είναι αφιερωμένοι σ’ αυτόν και χιλιάδες πιστοί φέρουν με καμάρι το σεπτό του όνομα. Το ίδιο και μια πλειάδα, πόλεων, χωριών και τοπωνυμιών , φέροντας το όνομά του, δηλώνοντας τη μεγάλη προσωπικότητά του . Οι πιστοί χριστιανοί με το αλάνθαστο αισθητήριο της πίστης τους γνωρίζουν την υψηλή του θέση , κοντά στο Λυτρωτή μας Χριστό , στη θριαμβεύουσα Εκκλησία , και γι’ αυτό τον παρακαλούν να δέεται αέναα για τη σωτηρία των ιδίων και του κόσμου .

=========

Ποιά ήταν η τύχη της Σαλώμης, της μιαράς κόρης κι άσεμνης χορεύτριας;

Αλλά και η τύχη της Σαλώμης, της μιαράς κόρης κι άσεμνης χορεύτριας, που ζήτησε ψυχρά κι αναίσθητα την κεφαλή του Προδρόμου επί πίνακι ήτανε πολύ χειρότερη. Η Σαλώμη είχε πρώτα σύζυγο τον Φίλιππο, Τετράρχη της Ιτουραίας και της Τριχωνίδας, και κατόπιν τον Αριστόβουλο, γιο του Ηρώδη, βασιλιά της Χαλκίδας της Συρίας.

Όπως διηγείται ο Νικηφόρος Κάλλιστος στην Εκκλησιαστική Ιστορία, η Σαλώμη βρήκε τραγικό τέλος, ίδιο σχεδόν με το τέλος του Προδρόμου. Της κόπηκε κι αυτής το κεφάλι. Και να πώς:

Η Σαλώμη δεν μπορούσε να ησυχάσει από τα αισθήματα ενοχής που την έπνιγαν και για το λόγο αυτό επιδόθηκε σε ταξίδια μακρινά. 

Μια μέρα, σε ένα από τα ταξίδια αυτά, που έκανε σε καιρό χειμώνα, ενώ περνούσε πάνω από ένα παγωμένο ποταμό, για να πάει στην αντίπερα όχθη «πεζεύουσα», ο πάγος έσπασε κάτω από τα πόδια της. Τότε το σώμα της βούλιαξε με ορμή προς τα κάτω στα παγωμένα νερά, σαν να άνοιξε η γη να την καταπιεί. Και στο απότομο αυτό πέσιμο, ενώ το σώμα της βυθίστηκε, το κεφάλι της κρατήθηκε από κοφτερές πλάκες του παγωμένου ποταμού. Ο πάγος σαν κοφτερό μαχαίρι έκοψε το κεφάλι της στο λαιμό! 

Όλοι δηλαδή οι θεατές θυμήθηκαν τότε την κεφαλή του Ιωάννου, που είχε ζητήσει «επί πίνακι» και κατάλαβαν το γιατί πέθανε και η ίδια κατά τον τρόπο αυτό, βρίσκοντας κατά τα έργα της. Για το λόγο αυτό άλλωστε είναι γραμμένο στην Ιερή Αποκάλυψη ότι « τα έργα αυτών ακολουθεί μετ’ αυτών » (14, 13), ενώ και από τον Απόστολο Παύλο σημειώθηκε θεόπνευστα ότι ο Θεός « αποδώσει εκάστω κατά τα έργα αυτού » (Ρωμ. 2, 6).

Πηγή Προσκυνητής

=====================

« Θα ξεπεράσουμε το Θεό της Βίβλου » ! Ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό γίνεται ΗΛΙΘΙΟΣ. // Ζωντάνεψε το χέρι στην Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της Ιεροσολιμίτισσας στον Τάφο ΤΗΣ: “είναι σαν να μας λέει, εγώ θα βάλω το χέρι μου”

« Θα ξεπεράσουμε το Θεό της Βίβλου » !

 σ.σ. Ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό γίνεται ΗΛΙΘΙΟΣ. Αν δεν το πιστεύετε, δείτε το βίντεο που ακολουθεί για να το εξακριβώσετε.

Ασκητής

=========

Ζωντάνεψε το χέρι στην Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της Ιεροσολιμίτισσας στον Τάφο ΤΗΣ: “είναι σαν να μας λέει, εγώ θα βάλω το χέρι μου”

Το Χέρι της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΑΣ τόσο ολοζώντανο τις μέρες της εορτής της.

” Κάτι προς ενίσχυσή μας το οποίο συμβαίνει τώρα σε προσκυνηματική εκδρομή στους Αγίους Τόπους . Ο επί πολλών ετών γέροντάς μας δεξιά ο π.Στέφανος , ένας πολύ μεγάλος γέροντας… , και αριστερά ο δεύτερος τη τάξει της Μονής της Μεταμόρφωσης Του Σωτήρος Δρυοβούνου Κοζάνης ο π. Αντώνιος ο οποίος μας έστειλε τη φωτογραφία και μας είπε να κοιτάξουμε το χέρι της Παναγίας το οποίο έχει αλλάξει χρώμα είναι σαν ζωντανό ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. “

ΠΗΓΗ Ιερά Μονή Χοζεβα Αγία Γη

Ζωντάνεψε το χέρι στην Εικόνα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της Ιεροσολιμίτισσας στον Τάφο ΤΗΣ: “είναι σαν να μας λέει, εγώ θα βάλω το χέρι μου” – Βάλσαμο Ψυχής (balsamopsyxhs.gr)

======================

 Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΓΩ (1) και (2) // “Αμεθυστος”

 Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

Εάν στην θέση του Ελληνικού όν , θέσουμε το ΕΓΩ μία αντικατάσταση με πολύ μεγάλη εσωτερική σημασία και ιστορική σπουδαιότητα , διότι η ίδια η σκέψη την πραγματοποίησε ξεκινώντας από τον Καρτέσιο , δεδομένου ότι σ’αυτόν πρώτα , το υποκείμενο σαν υπόστρωμα , ανυψώνεται σε ΕΓΩ αυτή η φράση εκφράζει παραδειγματικά την ψυχική μας στάση απέναντι στο ΕΓΩ και σε κάθε άλλη κορυφαία έννοια

Η έκφραση «η μοίρα του Εγώ » , εξόχως προβληματική και ασταθής , αφορά κυρίως την μοίρα και τον προορισμό του ανθρώπου σαν Εγώ , απο την οντολογική άποψη , και όχι απλά απο την ιστορική ή την Φυσική πλευρά του. Αφορά επίσης την μοίρα ενός τρόπου να αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο που είναι ιδιαίτερος ,παρότι δέν είναι αποκλειστικός , της μοντέρνας σκέψης .
Σε ένα χωρίο του Πλατωνικού Σοφιστή διάσημο διότι χρησιμοποιήθηκε και σάν επιγραφή του έργου του Χάϊντεγκερ , Είναι και χρόνος ο ξένος της Ελέας , βεβαιώνει : « Είναι ξεκάθαρο πάντως πώς εσείς απο πολύ καιρό είστε εξοικειωμένοι μ’ αυτό που εννοείτε όταν χρησιμοποιείτε την έκφραση « ουσιώδες » ( Το όν ) . Και εμείς πιστεύουμε να την κατανοήσουμε μία μέρα , αλλά για την ώρα είμαστε χαμένοι στην αβεβαιότητα » . (…δήλον γάρ ώς υμείς μέν ταύτα (τί ποτε βούλεσθε σημαίνειν οπόταν όν φθέγγησθε ) πάλαι γιγνώσκετε , ημείς δέ πρό του μέν ωόμεθα, νύν δ’ηπορήκαμεν…). 

Εάν στην θέση του Ελληνικού όν , θέσουμε το ΕΓΩ — μία αντικατάσταση με πολύ μεγάλη εσωτερική σημασία και ιστορική σπουδαιότητα , διότι η ίδια η σκέψη την πραγματοποίησε ξεκινώντας απο τον Καρτέσιο , δεδομένου ότι σ’αυτόν πρώτα , το υποκείμενο σαν υπόστρωμα , ανυψώνεται σε ΕΓΩ — αυτή η φράση εκφράζει παραδειγματικά την ψυχική μας στάση απέναντι στο ΕΓΩ και σε κάθε άλλη κορυφαία έννοια [ και οι έσχατοι έσονται πρώτοι ] .
Είναι πλέον κοινή παραδοχή πώς το πρόβλημα του ΕΓΩ είναι ένα πρόβλημα μοντέρνο , το οποίο αγνοούσαν οι αρχαίοι . Και όμως είναι δυνατόν να διακρίνουμε τα χρέη που αυτή η έννοια του Εγώ έχει απέναντι σε ολόκληρη την Δυτική φιλοσοφική παράδοση , και όχι μόνον , την στιγμή που η έννοια του Εγώ αναδύεται στις αρχές του μοντέρνου κόσμου με την φιλοσοφία του Καρτέσιου , αλλά επίσης και όταν παρουσιάζεται σε μία πολλαπλότητα μορφών , οι οποίες δέν συγκλίνουν αναγκαίως όλες σ’αυτή .

Μπορεί να γίνει φανερό επίσης πώς ο Νίτσε στο τέλος του περασμένου αιώνος επανένωσε αυτή την πολλαπλότητα των μορφών του ΕΓΩ, και μ’αυτές , όλες μας τις έννοιες της ψυχής , υποκειμένου , ουσίας , σε μία ενωμένη παράδοση και τις θεώρησε απατηλές.
Έτσι λοιπόν το πρόβλημα του ΕΓΩ βυθίζεται στην αρχαιότητα , αναδύεται και εξαπλώνεται στον μοντέρνο κόσμο και μοιάζει να εξαφανίζεται στα χρόνια μας , στο τέλος μίας ιστορικής και θεωρητικής διαδρομής , αφήνοντας μας χωρίς καμμία βεβαιότητα πάνω σε μάς τους ίδιους .

Η μοντέρνα έννοια του ΕΓΩ λοιπόν, κατάγεται μάλλον απο την Μεταφυσική του Πλάτωνος και του Αριστοτέλη και απο την Βιβλική παράδοση. Και δέν έχει τόση μεγάλη σημασία η συνέχεια ή όχι αυτής της παραδόσεως όσο έχει το νόημα που πρέπει να αποδώσουμε σ’αυτή την συνέχεια : εάν δηλαδή η ψυχή των Ελλήνων που ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης μας παρουσιάζουν με τόσο διαφορετικό τρόπο, είναι η ιστορική και εννοιολογική προϋπόθεση του υποκειμένου και του ΕΓΩ των μοντέρνων, πόσο διαφορετικά έγινε αποδεκτή και ενήργησε αυτή η προϋπόθεση; Τί συμβαίνει σήμερα;

Στο τέλος μίας προόδου που διήρκεσε δυόμισι χιλιάδες χρόνια , μ’αυτές τις μορφές ; Τί είναι η ψυχή των αρχαίων , και τι είναι το Εγώ των μοντέρνων για τους ανθρώπους σήμερα ; Ποιό είναι το αποτέλεσμα και το συμπέρασμα ενός λόγου που ξεκινά απο την αυγή της παραδόσεως μας και μας μεταφέρει στον δικό μας χρόνο , σαν τον χρόνο του τέλους της παραδόσεως ; Και αυτή η κατάληξη είναι αναγκαία , τυχαία , ή εντάσσεται σαν μοίρα στις ίδιες τις απαρχές της περιπέτειας του ΕΓΩ ;

Ο Κάντ , ο Νίτσε και ο Χάϊντεγκερ συστήνουν τρείς μεγάλες προοπτικές της συγχρόνου σκέψης πάνω στο πρόβλημα του Είναι και του ΕΓΩ . Ο Νίτσε και ο Χάϊντεγκερ ενώνουν και καταστρέφουν την ιστορία της Δυτικής οντολογίας και εκφράζουν μία σκέψη η οποία εγκαταλείπει την υποκειμενικότητα , παρότι από προοπτικές και από σκοπιμότητες αντίθετες μεταξύ τους , παρότι στους χρόνους μας ανατρέχουμε σ’αυτούς τους δύο για να μιλήσουμε για το « τέλος του υποκειμένου » και για « οντολογία της παρακμής » .

Λέμε απο αντίθετες προοπτικές διότι ο Νίτσε αναλαμβάνει να διαλύσει την ψευδαίσθηση του ΕΓΩ και σύνολης της Δυτικής οντολογίας.

Ο Χάϊντεκγερ αντιθέτως επιστρέφει στις πηγές της οντολογίας για να ξαναπιάσει το πρόβλημα του Είναι, και να το επαναφέρει απο την λήθη στην οποία έπεσε στο τέλος της ιστορίας του , εγκαταλείπει την υποκειμενικότητα για να την ξαναβρεί μέσα στα πλαίσια εκείνου του όντος , του Dasein , το οποίο δέν μειώνεται σε συνείδηση , αλλά είναι μ’έναν συστατικό τρόπο ένα Είναι στον κόσμο και ένα Είναι με τα άλλα , και το οποίο χαρακτηρίζεται βασικώς για το πεπερασμένο του και για το άνοιγμα του στο πρόβλημα του Είναι.

Σε σχέση μ’αυτές τις δύο λύσεις που αντιπροσωπεύουν την εναλλαγή ανάμεσα στην διάλυση ή στην επαναφορά της οντολογίας , ο Κάντ , με την σκέψη της επαναστάσεως του Κοπέρνικου αντικαθιστά την κλασσική οντολογία με μία υπερβατική φιλοσοφία , η οποία κάνει τον άνθρωπο ένα υποκείμενο που είναι κέντρο των αντικειμένων της γνώσεως , αλλά πού, όπως η γή συσχετιζόμενη με τον ήλιο στο κοπερνικό σύστημα , είναι έκκεντρο απομακρυσμένο σε σχέση με το Είναι του ΕΓΩ και του πράγματος , καθότι δέν μπορεί να γνωρίσει το είναι των πραγμάτων, αλλά ούτε και το δικό του είναι , το οποίο παρ ’όλα αυτά αισθάνεται και για το οποίο έχει συνείδηση.

Δέν είναι όμως αναγκαίο να περιμένουμε τον Νίτσε για να βρούμε βεβαιώσεις γύρω απο τον ψευδαισθησιακό χαρακτήρα του ΕΓΩ . Ήδη στις σελίδες του « Δοκιμίου πάνω στην ανθρώπινη Φύση » που ο Χιούμ αφιερώνει στο πρόβλημα της προσωπικής ταυτότητος , το ΕΓΩ και η ενότητά του αντιμετωπίζονται σαν ψεύτικες δημιουργίες της φαντασίας , χωρίς καμμία αντικειμενική αξία . Ακόμη και στα γραπτά των Ρομαντικών , όπως του Χόφμαν π.χ., η ταυτότης του Εγώ θρυμματίζεται στην πολ/τητα του πραγματικού και της ψυχής . Παρ’όλα αυτά, εάν σήμερα απο διαφορετικές πλευρές – είτε γίνεται προσπάθεια να διαλυθεί αυτή η έννοια , είτε γίνεται προσπάθεια να ξαναθεμελιωθεί – επικαλούμαστε τόν Νίτσε , αυτό γίνεται για τον ριζικό χαρακτήρα της κριτικής του , η οποία δέν περιορίζεται να αντικαταστήσει την παραδοσιακή έννοια του Εγω , αλλά καταστρέφει μαζί της κάθε οντολογική δομή του πραγματικού .

Δέν πρέπει όμως να ξεχνάμε πώς ο Νίτσε δέν περιορίστηκε στην διάλυση του Εγώ και στην υπαγωγή του σε ένα ψευδαισθησιακό προϊόν και ένα εργαλείο στην υπηρεσία της Βουλήσεως για δύναμη που κυριαρχεί στην ζωή , διότι εάν είναι αλήθεια ότι αρνείται πώς το Εγώ , όπως και άν είχε κατανοηθεί στην διάρκεια της παραδόσεως , είναι μία οντολογική δομή με μία δική του αυτονομία , έχει επίσης και το προτέρημα να διακρίνει πίσω απο το Εγώ την σωματικότητα και το ασυνείδητο , να επαναφέρει το Εγώ σ’αυτή την διάσταση που ονομάζει εαυτό, και αυτό είναι η προϋπόθεση για να ξανασκεφτούμε το πρόβλημα του Εγώ.

Για την ώρα ας θυμίσουμε επίσης πώς στον καιρό μας ο Νίτσε , πρίν απο τον Φρόϋντ , εμβάθυνε την έννοια του Εγώ και πώς υπήρξε αυτός που τράνταξε μέσα μας , περισσότερο απο κάθε άλλο στοχαστή , την αυτοφανέρωση του Cogito. Γι’αυτό γράφει στην αρχή τού ” Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα “: « πίσω απο τα αισθήματα σου και τις σκέψεις σου , αδελφέ, στέκεται ένας παντοδύναμος Δεσπότης , ένας άγνωστος σοφός — που ονομάζεται εαυτός . Κατοικεί στο σώμα σου , είναι το σώμα σου…< Εγώ > λές εσύ και είσαι υπερήφανος μ’αυτή την λέξη . Αλλά το πράγμα που είναι ακόμη μεγαλύτερο , στο οποίο δέν μπορείς να πιστέψεις , — το σώμα σου και η μεγάλη του νόηση : αυτή λοιπόν δέν λέει < Εγώ > , αλλά κάνει < Εγώ >. Και στην ” Χαρούμενη επιστήμη ” λέει για τον Λάϊμπνιτζ (παρ.357) : « θυμάμαι την απαράμιλλη οξύτητα με την οποία ο Λάϊμπνιτζ υπερέβη όχι μόνον τον Καρτέσιο , αλλά και όλους τους άλλους που έκαναν φιλοσοφία μεχρις αυτόν , όταν διαισθάνθη πώς η συνείδηση είναι μόνον ένα συμβεβηκός της αναπαραστάσεως , όχι μία αναγκαία και ουσιώδης ιδιότης αυτής και πώς επομένως εκείνο που ονομάζουμε συνείδηση συστήνει μόνον μία κατάσταση του δικού μας πνευματικού και ψυχικού κόσμου ( ίσως δέ μία παθολογική κατάσταση ) και απέχει πάρα πολύ απο το να συμπίπτει μ’ αυτόν τον ίδιο τον κόσμο.. .»

Γιατί όμως ο Νίτσε ισχυρίζεται πώς η συνείδηση είναι μόνον μία κατάσταση συμβεβηκότος της αναπαραστάσεως και όχι μία ουσιώδης στιγμή της ζωής ; Γιατί ισχυρίζεται πώς το Εγώ είναι μόνον ένα όργανο και ένα παιχνίδι του εαυτού , και δέν είναι το θεμέλιο και ο σκοπός , έστω και πεπερασμένος του εαυτού ;

Γιατί δέν διακρίνει στον εαυτό (se) μία ενότητα αδιαφοροποίητη ακόμη Εγώ και σώματος , Εγώ και κόσμου , σκέψης και είναι , όπως σε μορφές διαφορετικές συμβαίνει στον Σπινόζα , στον Λάϊμπνιτς , στον Hegel ; Ίσως επειδή η ανάγνωση του αυτών των φιλοσόφων και ολοκλήρου της παραδόσεως έγινε κάτω απο το Φώς του Καρτέσιου , και αυτή η οπτική του επιτρέπει να τους συγκεντρώσει και να τους παρασύρει όλους στην καταστροφή .
Σε ένα απο τα δοκίμια που θα ακολουθήσουν είναι γραμμένο. « το γεγονός πώς ο Νίτσε , ο οποίος εργάζεται για την καταστροφή της Καρτεσιανής βεβαιότητος…είναι στην πραγματικότητα τόσο πιστός σ’αυτόν μέχρι του σημείου να τοποθετήσει τη δική μας ” αίσθηση ότι είμαστε υποκείμενα ” στην καταγωγή των κλασσικών ερευνών του γύρω απο την ψυχή » μας επιτρέπει να υποθέσουμε πώς η κριτική του Νίτσε στην ψευδαίσθηση του Εγώ , υποβαστάζεται απο μία ανάγνωση της μεταφυσικής δυτικής παραδόσεως επηρεασμένης ουσιαστικώς απο την φιλοσοφία του Καρτέσιου.

Εάν αυτή η υπόθεση είναι αληθινή, μπορούμε να εξάγουμε παραπάνω συνέπειες : το Εγώ που ο Νίτσε δηλώνει ψευδαισθησιακό είναι μόνον το Εγώ , στο Fundamentum inconcussum veritatis ( Ακλόνητο θεμέλιο της αλήθειας ) , το οποίο είναι χωρίς εαυτό και χωρίς κόσμο , πάντοτε και μόνον συνειδητό , το οποίο τείνει να τοποθετηθεί σαν απόλυτο , ένα εγώ στο οποίο βεβαίως δέν είμαστε διατεθειμένοι να αναγνωρισθούμε : και επομένως η κριτική του δέν κατορθώνει να διαλύσει τις υπόλοιπες πολλαπλές φιγούρες στις οποίες εμφανίζεται το Εγώ στον σύγχρονο κόσμο , και οι οποίες δέν μπορούν να ξανασυνδεθούν πλέον με τον Καρτέσιο .

Συνεχίζεται Σε ένα χωρίο του Πλατωνικού Σοφιστή – διάσημο διότι χρησιμοποιήθηκε και σαν επιγραφή του έργου του Χάϊντεγκερ , Είναι και χρόνος – ο ξένος της Ελέας , βεβαιώνει : « Είναι ξεκάθαρο πάντως πως εσείς από πολύ καιρό είστε εξοικειωμένοι μ’αυτό που εννοείτε όταν χρησιμοποιείτε την έκφραση « ουσιώδες » ( Το όν ). Και εμείς πιστεύουμε να την κατανοήσουμε μία μέρα , αλλά για την ώρα είμαστε χαμένοι στην αβεβαιότητα ». (…δήλον γάρ ώς υμείς μέν ταύτα (τί ποτε βούλεσθε σημαίνειν οπόταν όν φθέγγησθε ) πάλαι γιγνώσκετ ε, ημείς δέ πρό του μέν ωόμεθα, νύν δ’ηπορήκαμεν…).

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΤΑΥΤΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ” ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ ” , ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ , ΚΑΤ’ ΑΡΧΑΣ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ , ΤΟ ΟΝ ΤΑΥΤΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΕΓΩ , ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΘΕΟ , ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙ Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ , Η ΒΙΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ , ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ , ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ , ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ SUMMUM BONNUM .

========

Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΓΩ (2)

 Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

Και ο Χάϊντεγκερ επίσης, στην δική του αποδόμηση της ιστορίας της οντολογίας , φαίνεται εξαρτημένος μ’έναν θεμελιώδη τρόπο απο την Καρτεσιανή φιλοσοφία . Σύμφωνα με όσα βεβαιώνει στο κείμενο « η εποχή του εικονισμού τού κόσμου », η μεταφυσική θέση του Καρτέσιου κυβερνά ολόκληρη την μεταφυσική τής υποκειμενικότητος που χαρακτηρίζει τον μοντέρνο κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Νίτσε , και αυτή η θέση ακουμπά ιστορικά στην αρχαία Πλατωνικο – Σωκρατική μεταφυσική . Έτσι λοιπόν στον Καρτέσιο συρρέει η αρχαία σκέψη η οποία ξεκινά με τον Πλάτωνα και συνεχίζει στήν μοντέρνα σκέψη.

Κατα την κρίση του , εάν ο μοντέρνος κόσμος , συμπεριλαμβανομένης και της τελικής φάσεως της τεχνολογικής εποχής στην οποία ζούμε , κατέληξε μία εικόναπου σημαίνει πώς η αλήθεια εννοείται σαν βεβαιότης της αναπαραστάσεως , ο άνθρωπος είναι εκείνο το υποκείμενο που θεμελιώνει το όν , και αυτό το τελευταίο , εφόσον χάθηκε το δικό του Είναι , κατέληξε ένα απλό αντικείμενο το οποίο δέχεται απο το υποκείμενο « την σφραγίδα του είναι » αυτό οφείλεται στην ριζική αλλαγή που έφερε το Cogito sum του Καρτέσιου .

Και πάντοτε κατα την κρίση του , « η αρχαία ιστορική προϋπόθεση , που ενήργησε μία μακρυά και κρυμμένη μεσότητα , ώστε ο κόσμος να γίνει εικόνα » είναι το γεγονός πώς στον Πλάτωνα , η οντότης του όντος ορίζεται σαν είδος ( προοπτική , θέα ) . Και γι’αυτό ερμηνεύει ολόκληρη την μεταφυσική παράδοση της Δύσεως κάτω απο το Φώς της Καρτεσιανής συλλήψεως του Ego cogito και των Res cogitans , σαν μία μοναδική πρόοδο …λόγω της οποίας ο κόσμος συστήνεται κατ’εικόνα και ο άνθρωπος σε υποκείμενο εν μέσω του όντος . [ καθ’ομοίωσιν ]

Παρ’όλα αυτά όμως, ο ίδιος ο Χάϊντεγκερ αφήνει να φανεί το όριο της ερμηνείας του, απο την στιγμή που αναγνωρίζει πώς τα συστήματα των Λάϊμπνιτς , Κάντ , Φίχτε , Hegel και Σέλλινγκ , στην συμπάγεια τους και την μοναδικότητα τους, δέν έχουν κατανοηθεί ακόμη, και πώς το μεγαλείο τους αναγνωρίζεται στο γεγονός πώς δέν αναπτύσσονται , όπως στον Καρτέσιο , απο το υποκείμενο εννοημένο σαν Εγώ και πεπερασμένη ουσία , αλλά αναπτύσσονται στον Λάϊμπνιτς απο την μονάδα εννοημένη σαν ψυχική ουσία , στον Κάντ απο την ουσιώδη υπερβατικότητα της πεπερασμένης νοήσεως , η οποία ριζώνει στην φαντασία , στον Φίχτε απο το άπειρο Εγώ , στον Hegel απο το πνεύμα σαν απόλυτη Γνώση κ.τ.λ.
Ο Χαϊντεγκερ ισχυρίζεται πώς αυτά , που φτάνει να τα ονομάσει « ουσιώδεις μεταλλάξεις της θεμελιώδους θέσεως του Καρτεσίου » , παρ’όλα αυτά παραμένουν στο εσωτερικό του . Δέν είναι όμως σίγουρο , διότι σ’αυτές τις θέσεις εκφράζεται μία σκέψη βαθύτατα ανανεωτική , η οποία δέν είναι δυνατόν να ξαναοδηγήσει στην Καρτεσιακή τοποθέτηση . Διότι αυτή η τελευταία , κατά τον ίδιο τον Χάϊντεγκερ (΄΄Είναι και χρόνος΄΄ παρ.6 ) , “ αφήνει αόριστο…το νόημα του είναι , τού « Sum » ” διότι ο Καρτέσιος δέχεται στην res cogitans την μεσαιωνική εννοιολόγηση της ψυχής, η οποία είναι ουσία πεπερασμένη διότι δημιουργημένη , όμως αυτός ο προσδιορισμός δέν αρχίζει μόνον με την υπαρξιακή αναλυτική του Dasein, άρχισε μετά τον Καρτέσιο , και προχώρησε χάρη στους μεγαλύτερους στοχαστές μέσα στα πλαίσια διαφορετικών προοπτικών , τις ίδιες που επισήμανε και ο Χάϊντεκγερ , οι οποίες όμως πρέπει να αναγνωρισθούν στην πρωτοτυπία τους απέναντι στην Καρτεσιανή τοποθέτηση.

Συνεχίζεται

Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από amethystos

==================

Το Μεγάλο Τεστ IQ No 2. Yannis Bakman // Γεωργιος Σουρης // 1.200 επιστήμονες διαβεβαιώνουν: «Δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή» !

Το Μεγάλο Τεστ IQ No 2.

Μπορεί να είναι εικόνα εξωτερικοί χώροι

Τα τελευταία 50 χρόνια

το διοξείδιο του άνθρακα ανέβηκε στην ατμόσφαιρα

στο 0,005%. Δηλαδή από 0,0025 στα 0,005.

Το διοξείδιο του Άνθρακα δεν έχει καμία σχέση με την αύξηση της θερμοκρασίας στην ατμόσφαιρα

διότι αυτή η αύξηση δεν δύναται να την αλλάξει.

Και σύμφωνα με σοβαρούς επιστήμονες το διοξ του άνθρακα είναι καλό για την ζωή μας.

Η πραγματική απειλή είναι τα “τοξικά απόβλητα” για τα οποία δεν μιλάει κανείς.

Η δηλητηρίαση του νερού που πίνουμε από αυτά κλπ.

Όμως αυτό δεν βολεύει τους “ιδιοκτήτες” που θέλουν να μεταφέρουν το πρόβλημα στο κοσμάκη.

Αλλά τους βολεύει το νέο αφήγημα του Αποτυπώματος Άνθρακα κλπ

που θέλουν να περάσουν σε όλον τον πλανήτη για την τελική του υποταγή.

Είναι οι ίδιοι που σου απαγορεύουν το πλαστικό καλαμάκι αλλά δεν διστάζουν να ρίχνουν χιλιάδες βόμβες

και να δημιουργούν πολέμους όταν τα συμφέροντα τους

το επιτάσσουν.

Όλα πρέπει να είναι ξεδιάντροπα “προφανή” όταν πρόκειται να ακολουθήσεις “οικειοθελώς”

τις δαιμονικές τους προθέσεις.

Πρέπει να συναινείς με μια άκυρη “δικαιολογία” στην ίδια σου την “καταστροφή”.

Τα ίδια ζούμε εδώ και 2,5 χρόνια .

Ακόμη και τα μέτρα που ετοιμάζουν φαίνεται να είναι ίδια και συντονισμένα.

Τίποτα δεν άλλαξε.

Σκεφτείτε πως τουλάχιστον το 50% των αποβλήτων και των εκπομπών αερίων,

δημιουργείται από “τις μεταφορές, τη συντήρηση” των προϊόντων

και από τις βιομηχανίες συσκευασιών των προϊόντων.

Αυτό σημαίνει πως αν άλλαζαν τη λογική των προμηθειών σε ένα σενάριο “τοπικών αγορών”

θα είχαμε τεράστια εξοικονόμηση ενέργειας κλπ.

Όμως ποιους δεν συμφέρει αυτό ;

Αυτούς που θέλουν να “ελέγχουν” πλήρως το φαγητό μας .

Και φυσικά τη ζωή μας… κι αν δεν προσέξουμε “και την ψυχή μας”.

 Yannis Bakman

=========

1.200 επιστήμονες διαβεβαιώνουν: «Δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή» !

[ Η μία μετά την άλλη οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις , μετά την κόντρα με τη Ρωσία , αναγκάζονται να επιστρέψουν στις λιγνιτικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής για να ανταποκριθούν στις αυξημένες ενεργειακές ανάγκες των πληθυσμών τους. Ο Μακρόν μάλιστα επανεργοποίησε πυρηνικό σταθμό τον οποίο είχε κλείσει ακολουθώντας οικολογικές συνταγές.

 Ευθύς μετά την εκλογή του , ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης , έκλεισε τουλάχιστο τέσσερις λιγνιτικές μονάδες, εκτελώντας εντολές των Βρυξελλών για απολιγνιτοποίηση της χώρας μέχρι το 2028 .  Στερνή μου γνώση…Οσοι συνήργησαν στην αύξηση της ενεργειακής εξάρτησης της Ελλάδας πρέπει να λογοδοτήσουν. Μήπως είναι κ. πρωθυπουργέ να επανεθνικοπιήσουμε τη ΔΕΗ αντί να μοιράζουμε επιδοτήσεις που τελικά καταλήγουν στις τσέπες των παρόχων ;   Ε.Δ.Ν.]

Δημοσίευμα σε καθαρεύουσα πριν μισό και πλέον αιώνα: Καύσων 45,4 βαθμών υπό σκιάν στη Λάρισα, στις 25 Ιουλίου 1965. Αλλά τότε δεν είχε εφευρεθεί η κλιματική αλλαγή και προπαντός δεν είχε γεννηθεί ακόμη… η μεγάλη «ιέρειά» της Γκρέτα Τούνμπεργκ!

Πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης και μέρος της επιστημονικής κοινότητας, βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση στον κόσμο: υπερβολικά κύματα καύσωνα, ξηρασία, λιώσιμο παγετώνων, κ.λπ. Τώρα, μια ομάδα, με επικεφαλής τον κάτοχο του βραβείου Νόμπελ Φυσικής (1973), καθηγητή Ivar Giaver, συγκέντρωσε την υποστήριξη 1.200 διάσημων επιστημόνων και ακαδημαϊκών στην Παγκόσμια Διακήρυξη για το Κλίμα (WCD)

. Γράφτηκε και συζητήθηκε από την Climate Intelligence, έναν οργανισμό που δημιουργήθηκε το 2019 από τον καθηγητή γεωφυσικής Guus Berkhout και τον επιστημονικό δημοσιογράφο Marcel CrokΤο κύριο μήνυμα αυτής της διακήρυξης είναι: «δεν υπάρχει έκτακτη ανάγκη για το κλίμα». Αρκετά για να προκαλέσει μια δίκη μαγείας στην υπερδιεγερμένη ατμόσφαιρα πολλών πολιτικών συζητήσεων (στη Δύση). 

Όταν οι πολιτικοί κάνουν… επιστήμη

Με αυτή τη διακήρυξη, με ημερομηνία 27 Ιουνίου, οι υπογράφοντες απευθύνουν μια προειδοποίηση προς τους παγκόσμιους ηγέτες. Οι επιστήμονες καταγγέλλουν το γεγονός ότι η κλιματική επιστήμη βασίζεται πλέον σε «προσωπικές πεποιθήσεις και πολιτικές ατζέντες» και όχι σε επιστημονικά δεδομένα.

Ένας από τους συντάκτες της δήλωσης, ο φυσικός της ατμόσφαιρας Richard Lindzen, αποκάλεσε ακόμη και τις τρέχουσες προβλέψεις για την υπερθέρμανση του πλανήτη ” παράλογες ” στον  ιστότοπο του Ηνωμένου Βασιλείου The Daily Sceptic.

Επίσης, σύμφωνα με αυτή τη διακήρυξη, η επιστήμη του κλίματος «θα πρέπει να είναι λιγότερο πολιτική, ενώ οι πολιτικές για το κλίμα θα πρέπει να είναι πιο επιστημονικές». Πράγματι, σύμφωνα με το ίδιο ντοκουμέντο, οι επιστήμονες θα πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά για αυτές τις αβάσιμες και υπερβολικές προβλέψεις σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη. Οι πολιτικοί, από την άλλη, πρέπει να σκέφτονται το κόστος που δημιουργεί η εφαρμογή των πολιτικών τους μέτρων.

Την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν υπέγραψε έναν νόμο που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο που ονομάζεται νόμος για τη μείωση του πληθωρισμού (Inflation Reduction Act). Περιλαμβάνει ιδίως την υποστήριξη της ανάπτυξης πράσινων ενεργειών με στόχο τη μείωση των εκπομπών CO2 κατά 40% έως το 2030. Αυτός ο λογαριασμός θα κοστίσει στους φορολογούμενους 368 δις δολάρια.

Ωστόσο, τα πολιτικά μέτρα που έχουν ήδη υιοθετηθεί δεν κατέστησαν δυνατή την επίτευξη των στόχων που τέθηκαν, αναφέρει η διακήρυξη. Υπενθυμίζουμε ότι, όταν ο Μπάιντεν ήταν ακόμη αντιπρόεδρος του Μπαράκ Ομπάμα, η κυβέρνηση επιδότησε την «πράσινη» ενέργεια μέσω ομοσπονδιακών επιχορηγήσεων και φορολογικών ελαφρύνσεων.  Το 2009, ο ίδιος ο Μπάιντεν ανακοίνωσε μια εγγύηση δανείου 535 εκ. δολαρίων για την εταιρεία ηλιακών πάνελ Solyndra, μαζί με 700 εκ. δολάρια σε  χρηματοδότηση επιχειρηματικού κεφαλαίου. Η όλη εγκατάσταση προβλεπόταν να τροφοδοτήσει περισσότερα από μισό εκατομμύριο σπίτια με ηλεκτρική ενέργεια. Δυστυχώς, η εταιρεία κήρυξε πτώχευση δυο χρόνια αργότερα.

«Οι πέτρες της πείνας» δεν πρωτοεμφανίστηκαν αυτό το καλοκαίρι στην κοίτη του Ρήνου. Ξηρασίες, όπως αποτυπώθηκαν στις «πέτρες της πείνας», επικράτησαν  από παλαιοτάτων χρόνων: 1417, 1616, 1707, 1746, 1790, 1800, 1811, 1830, 1842, 1868, 1892 και 1893.

Σημειώστε ότι το 2021, ο Steven Koonin, υφυπουργός Επιστήμης [στο υπουργείο Ενέργειας] στην κυβέρνηση Ομπάμα, δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Unsettled στο  οποίο υποστηρίζει ότι « η επιστήμη είναι ανεπαρκής για να κάνει χρήσιμες προβλέψεις σχετικά με το πώς θα αλλάξει το κλίμα τις επόμενες δεκαετίες και πολύ περισσότερο για τις ενέργειες θα χρειαστεί να κάνουμε ».

Η υπερθέρμανση

Σύμφωνα με τους υπογράφοντες, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των πραγματικών γεγονότων και των προβλέψεων. Η κατανόηση της κλιματικής αλλαγής είναι λάθος. Η δήλωση υποστηρίζει ότι το κλίμα της Γης ποικίλλει, με ψυχρές και θερμές περιόδους, από τότε που υπάρχει ο πλανήτης και ότι « δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι βιώνουμε μια περίοδο θέρμανσης ».

Πράγματι, αποδεικνύεται ότι από το τέλος της Μικρής Εποχής των Παγετώνων, στην καρδιά του 19ου αιώνα, η αύξηση της θερμοκρασίας της γης είναι πολύ χαμηλότερη από τις προβλέψεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή των Ηνωμένων Εθνών.

Επίσης, σύμφωνα με αυτή τη δήλωση, η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν είναι το καινούριο. Επί του παρόντος, ο κόσμος αντιμετωπίζει μια περίοδο υπερθέρμανσης και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. 

Σύμφωνα με τους υπογράφοντες, η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν εντείνει τις ξηρασίες ή τις φυσικές καταστροφέςΔεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία «ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη εντείνει ή κάνει συχνότερους τους τυφώνες, τις πλημμύρες, τις ξηρασίες και τις άλλες φυσικές καταστροφές… Δεν υπάρχει κλιματική έκτακτη ανάγκη.»

Οι επιστήμονες τόνισαν επίσης σε αυτό το έγγραφο ότι « το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι ρύπος ». Αντιθέτως, είναι ένα ευεργετικό αέριο για τη φύση και τη γεωργία. Το διοξείδιο του άνθρακα είναι ένα στοιχείο «απαραίτητο για όλη τη ζωή στη γη», τροφοδοτεί τα φυτά. Έτσι, αυτοί οι επιστήμονες είναι ενάντια σε πολιτικά μέτρα που στοχεύουν στη μείωση του ρυθμού CO2.

Στην Ιταλία, ο ομότιμος καθηγητής Antonino Zichichi, αυτός που ανακάλυψε την πυρηνική αντιύλη, και μεταξύ αυτών που υπέγραψαν αυτή τη δήλωση, ηγήθηκε μιας προσπάθειας και 48 Ιταλοί επιστήμονες υπόγραψαν μια δήλωση ότι η ανθρώπινη ευθύνη  για την κλιματική αλλαγή είναι « άδικα υπερβολική και ότι οι καταστροφικές προβλέψεις δεν είναι ρεαλιστικές ».

Πηγή: https://lecourrierdesstrateges.fr/2022/08/23/1200-scientifiques-et-universitaires-de-renom-signent-la-declaration-mondiale-sur-le-climat-et-affirment-quil-ny-a-pas-durgence-climatique/

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

=========

=======================

==========================