ΚΑΛΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ // Αρχή της Ινδίκτου “”ίνα διά μέσου της υμνωδίας και ικεσίας, οπού προσφέρομεν εις τον Θεόν εν τη εορτή ταύτη , γένη ο Θεός ίλεως εις ημάς

ΚΑΛΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ // Αρχή της Ινδίκτου “ίνα διά μέσου της υμνωδίας και ικεσίας, οπού προσφέρομεν εις τον Θεόν εν τη εορτή ταύτη , γένη ο Θεός ίλεως εις ημάς

Αρχή της Ινδίκτου

Αρχή της Ινδίκτου

Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου,
Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την Αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους. Για την περίπτωση αυτή, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στον Συναξαριστή του:

« Πρέπει να ηξεύρωμεν, αδελφοί, ότι η του Θεού αγία Eκκλησία εορτάζει σήμερον την Iνδικτιώνα, διά τρία αίτια.

Πρώτον, επειδή και αυτή είναι αρχή του χρόνου. Διά τούτο και κοντά εις τους παλαιούς Pωμάνους πολλά ετιμάτο αυτή εξ αρχαίων χρόνων. Iνδικτιών δε κατά την ρωμαϊκήν, ήτοι λατινικήν γλώσσαν, θέλει να ειπή ορισμός.

Kαι δεύτερον εορτάζει ταύτην η Eκκλησία , επειδή και κατά την σημερινήν ημέραν, επήγεν ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός μέσα εις την Συναγωγήν των Iουδαίων , και εδόθη εις αυτόν το Bιβλίον του Προφήτου Hσαΐου , καθώς γράφει ο Eυαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. δ΄). Tο οποίον Bιβλίον ανοίξας ο Kύριος, ω του θαύματος ! ευθύς εύρε τον τόπον εκείνον, ήτοι την αρχήν του εξηκοστού πρώτου κεφαλαίου του Hσαΐου , εις το οποίον είναι γεγραμμένον διά λόγου του τα λόγια ταύτα : « Πνεύμα Kυρίου επ’ εμέ, ου ένεκεν έχρισέ με , ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, κηρύξαι ενιαυτόν Kυρίου δεκτόν ».

Aφ’ ου δε ανέγνωσεν ο Kύριος τα περί αυτού λόγια ταύτα, εσφάλισε το Bιβλίον και το έδωκεν εις τον υπηρέτην. Έπειτα καθίσας, είπεν εις τον λαόν « ότι σήμερον ετελειώθησαν οι λόγοι της Προφητεία ς ταύτης εις τα εδικά σας αυτία ». Όθεν ο λαός ταύτα ακούων , εθαύμαζε διά τα χαριτωμένα λόγια , οπού εύγαινον εκ του στόματός του, ως τούτο γράφει ο αυτός Eυαγγελιστής Λουκάς (αυτόθι).

Eίναι δε και τρίτη αιτία, διά την οποίαν η Eκκλησία του Xριστού κάμνει σήμερον ενθύμησιν της Iνδίκτου, και εορτάζει την αρχήν του νέου χρόνου: ήγουν, ίνα διά μέσου της υμνωδίας και ικεσίας, οπού προσφέρομεν εις τον Θεόν εν τη εορτή ταύτη , γένη ο Θεός ίλεως εις ημάς , και ευλογήση τον νέον χρόνον, και χαρίση τούτον εις ημάς ευτυχή και γεμάτον από όλα τα σωματικά αγαθά. Kαι ίνα φωτίση τας διανοίας μας, εις το να περάσωμεν όλον τον χρόνον καθαρώς και με αγαθήν συνείδησιν, και εις το να ευαρεστήσωμεν τω Θεώ, με την φύλαξιν των εντολών του. Kαι ούτω να τύχωμεν των εν Oυρανοίς αιωνίων αγαθών».

«Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθ’ όν κατά δεκαπενταετή περίοδον επληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ινδικτιώνος είσήγαγεν ό Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) έγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α’ Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. «Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου, Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.».

Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ. 
Η 1η Σεπτεμβρίου, η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Τότε τελείται η ακολουθία της Ινδίκτου σε συνδυασμό με τη θεία λειτουργία για την ευλογία του εκκλησιαστικού έτους. 

Αρχικά υπήρχε η Αυτοκρατορική Ίνδικτος ή Καισαρική Ινδικτιώνα που μάλλον εισήχθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Εκαλείτο επιπλέον Κωνσταντινική ή της Κωνσταντινουπόλεως ή Ελληνική. Παράλληλα υπήρχε και η Παπική Ινδικτιώνα.

Τι είναι η αρχή της Ινδίκτου.   Σοφία Ντρέκου
  • Η 1η Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ως αρχή της εκκλησιαστικής χρονιάς ως εξής:

Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας.

Επειδή όμως η 23 η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη.
Έτσι Ίνδικτος κατάντησε να σημαίνει αργότερα το έτος και αρχή της Ινδίκτου την Πρωτοχρονιά. Αυτή την Πρωτοχρονιά βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σ’ αυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας.
Αργότερα, το 462 μ. Χ., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1η Σεπτεμβρίου. Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια.

Η εκκλησιαστική ακολουθία για το νέο έτος τελείται την 1η Σεπτεμβρίου, μια ακολουθία απαράμιλλου κάλλους ως προς το υμνογραφικό υλικό.
Σημειωτέον ότι πριν από λίγα χρόνια η Εκκλησία μας όρισε την 1η Σεπτεμβρίου ως ημέρα αφιερωμένη στο φυσικό περιβάλλον.
( σ.σ. Οδοιπ. : ” ο πρασινος πατριαρχης “.

=====================

Ο πόλεμος αποτελεί ένα γρήγορο ξεκαθάρισμα λογαριασμού από το Θεό για τα πολύχρονα έργα του ανθρώπου κατά τη διάρκεια της ειρήνης.Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ιησούς του Ναυή-Joshua-Иисус Навин-10-adormirea-sf-isus-al-lui-navi-Κοντογλου-1544-i-hr-5-12

Όταν ο Ιησούς του Ναυή, μετά το θάνατο του Μωυσή, ανέλαβε την ηγεσία του στρατού και του λαού, με ένδοξα και ταχύτατα βήματα βάδισε από νίκη σε νίκη συνθλίβοντας τα επτά έθνη που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο.
Μην παρεκκλίνεις από το νόμο πότε δεξιά πότε αριστερά, του είπε ο Κύριος αμέσως όταν ανέλαβε την ηγεσία. Μην πάψεις ποτέ να επαναλαμβάνεις τις εντολές αυτού του βιβλίου του νόμου και να το μελετάς μέρα και νύχτα και να εφαρμόζεις πιστά όλα όσα είναι γραμμένα ς’ αυτό, τότε θα έχεις επιτυχία στα έργα σου και θα ευημερείς. Να είσαι θαρραλέος και δυνατός! Μη φοβάσαι και μη δειλιάζεις, γιατί ο Κύριος ο Θεός σου θα είναι μαζί σου όπου κι αν πας (Ι.Ναυη 1, 7-9).

Και αυτός ο ηγέτης ήταν πιστός και υπάκουος στο Θεό καθόλα ως το τέλος της ζωής του, μη παρεκκλίνοντας ούτε σε μια εντολή του Θεού. Κι αν δεν υπήρχε εδώ το αμάρτημα, δηλαδή η παραβίαση από τις εντολές του Θεού από την πλευρά των στρατιωτών του στρατοπέδου του, ο ίδιος αυτούς τους επτά λαούς θα τους είχε γρήγορα κατεδαφίσει και θάψει ως ζωντανούς νεκρούς. Αλλά με το που εμφανίστηκε η αμαρτία στους νικητές στρατιώτες ακολούθησε και η ήττα τους. Έτσι η πολιορκία και η κατάκτηση της Ιεριχούς έγινε γρήγορα και εύκολα. Αλλά ο πρώτος πόλεμος στη Γαι ολοκληρώθηκε με φυγή και διασυρμό για τους Ισραηλίτες λόγω της αμαρτίας ενός ανθρώπου, ενός και μόνον ενός. Όμως γι’ αυτό θα γίνει λόγος σε άλλο σημείο.

Μια τρομερή μοίρα καταδίκασε σε θάνατο τους επτά λαούς της Χαναάν και μας παρέχει το παρακάτω μάθημα:
α) Κανείς λαός δε μπορεί να αμαρτάνει ενάντια στο νόμο του Θεού και να ζήσει εν ειρήνη.
β) Η αμαρτία αποτελεί παράγοντα πολέμου, όσο κι αν ένας αμαρτωλός λαός αποδείχθηκε φιλειρηνικός, ο πόλεμος γι’ αυτόν θα έρθει.
γ) Προκειμένου να τιμωρήσει ο Θεός έναν λαό που τον αρνείται και τον μάχεται χρησιμοποιεί κάποιες φορές λαούς από μεγάλη απόσταση.

Έτσι για να τιμωρήσει τους ασεβείς λαούς της Χαναάν οδήγησε από την Αίγυπτο τους Ισραηλίτες, όπως και αργότερα για την τιμωρία των Ευρωπαίων οδήγησε από μακρυά τον Αττίλα και τον Τζεκινς Χαν, για την τιμωρία των Ισπανών τους Σαρακηνούς και για την τιμωρία των Βαλκανίων τους Τούρκους.

Όταν ο Ιησούς του Ναυή κατέλαβε την οχυρωμένη πόλη της Ιεριχούς, δίχως προσπάθεια και απώλειες, ο στρατός τους αμέσως μετά υπομένει την ήττα από την ανοχύρωτη πόλη των Αμορριτών Γαι. Είναι αλήθεια πως ο Ιησούς έστειλε μόνον τρεις χιλιάδες άνδρες να επιτεθούν και να καταλάβουν τη Γαι, αλλά ο αριθμός αυτός ήταν εντελώς επαρκής, σύμφωνα με τον πιο προσεκτικό υπολογισμό του ανθρώπου, αφού οι πολεμιστές της Γαι ήταν λιγότεροι.

Αλλά συνέβη κάτι απροσδόκητο. Αυτό το σύνταγμα του Ναυή μόλις πλησίασε τη Γαι τράπηκε αμέσως σε φυγή. Η αιτία αυτής της φυγής από φυσικής απόψεως είναι ανεξήγητη. Οι κάτοικοι της Γαι βγαίνουν από την πόλη τους και καταδιώκουν τους Ισραηλίτες και γρήγορα τους φθάνουν και σκοτώνουν 36 από αυτούς, πράγμα που δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερο πανικό ανάμεσα στους τελευταίους που κατέβαλαν μεγαλύτερη προσπάθεια για να διαφύγουν. Αναθάρρησαν οι κάτοικοι της Γαι και έτρεξαν πίσω τους, τους έφθασαν σε μια πλαγιά και τους έσφαξαν όλους (Ι. Ναυη 7, 5).
Αυτή η απροσδόκητη ήττα έφερε φόβο και δέος στον υπόλοιπο στρατό του Ισραήλ και έλιωσε την καρδιά του λαού που έγινε σαν νερό (Ι. Ναυή 7, 5). Ενώ ο στρατηγός του Ισραήλ, ο Ιησούς του Ναυή πέφτει με το πρόσωπο μπροστά στην Κιβωτό της Διαθήκης, μπροστά στο ιερό, μπροστά ς’ αυτό που συνήθως προσευχόταν στο Θεό, και άρχισε να οδύρεται ενώπιον του Θεού ζητώντας να του αποκαλύψει το μυστηριώδη λόγο αυτού του καταστροφικού γεγονότος. Κι έτσι έμεινε μέχρι το βράδυ θρηνώντας.

Και του αποκαλύπτεται από το Θεό ότι η ληστεία ήταν ο λόγος αυτής της δυστυχίας. Του είπε ο Θεός ότι αμάρτησε ο Ισραήλ και παρέβηκε τη Διαθήκη που τους είχε παραδώσει. Αφού πήρε από τα πιο καταραμένα αντικείμενα και έκλεψε και παραστράτησε και τα έκρυψε ανάμεσα στα πράγματά του (Ι. Ναυη 7: 11).
Ακούγοντας αυτό ο Ιησούς του Ναυή άρχισε να ψάχνει τον κλέφτη που ήταν ένοχος για την τόση δυστυχία του λαού. Και τον ανακάλυψε στο πρόσωπο του Αχάν γιού του Χαρμί από την φυλή του Ιούδα. Ο ίδιος ο Αχάν παραδέχθηκε ότι στην Ιεριχώ είδε έναν ωραίο μανδύα του εχθρού, διακόσιους σίκλους ασήμι και ένα χρυσό ραβδί τα επεθύμησε και τα πήρε όλα για τον εαυτό του θάβοντας τα στο χώμα κάτω από την σκηνή του. Του φώναξε τότε ο στρατηγός : γιατί μας προξένησες τόση δυστυχία; Ο Κύριος σήμερα σε σένα θα προξενήσει τέτοια δυστυχία (Ι. Ναυή 7: 25).

Και ο Αχάν τιμωρήθηκε αυστηρά: τον λιθοβόλησαν μ’ όλους τους συγγενείς του, τα βόδια του και τα πράγματά του κλεμμένα και μη.
Μετά από αυτόν τον αιματηρό καθαρισμό από την αμαρτία ανάμεσα στο στρατό του , ξεκίνησε ο Ναυή ξανά για τη Γαι και την κατέκτησε χωρίς προσπάθεια και δίχως απώλειες.

Αυτός ο πόλεμος μας προσφέρει ένα ξεκάθαρο δίδαγμα, ότι ο λαός ο οποίος έχει μια θεϊκή αποστολή είτε να τιμωρήσει είτε να σωφρονίσει κάποιον άλλον λαό δεν επιτρέπεται να καταπατήσει ούτε καν μια εντολή . Δεν επιτρέπεται να καταπατήσει το νόμο του Θεού ούτε ο στρατός στην ολότητά του ούτε οι ηγέτες αυτού του στρατού, μα ακόμα ούτε καν ένα άτομο ανάμεσα στους πιο απλούς στρατιώτες. Αν ένας και μόνο στρατιώτης από τέτοιο στρατό προβεί σε κλοπή ή σε λεηλασία ή σε μοιχεία, ή σε προσβολή των ιερών, ή σε όποιο άλλο αμάρτημα ενάντια στο νόμο του Θεού, δημιουργεί εμπόδια στην επιτυχία ολοκλήρου του στρατού. Όσο πιο ψηλά στην ιεραρχία είναι ένας στρατιώτης τόσο το αμάρτημά του μεγιστοποιεί την δυνατότητα αποτυχίας του στρατού που ανήκει.

Η αμαρτία των ηγετών ενός στρατού ενάντια στο Θεό και στο νόμο του Θεού ισοδυναμεί με εσκεμμένη προδοσία και παραδίδεται στον εχθρό. Κάθε αμαρτία εκδικείται κατά τη διάρκεια του πολέμου πιο γρήγορα από ότι κατά την περίοδο ειρήνης. Αυτό πρέπει να το έχουμε πάντοτε υπόψη μας. Επειδή ο πόλεμος αποτελεί ένα γρήγορο ξεκαθάρισμα λογαριασμού από το Θεό για τα πολύχρονα έργα του ανθρώπου κατά τη διάρκεια της ειρήνης. Θλιβόμαστε και θρηνούμε επειδή κάποιος λόχος τυχαία δυστύχησε και καταστράφηκε. Δεν υπάρχει τυχαίο στον πόλεμο. ‘Η θρηνούμε κάποιον αξιωματικό που σκοτώθηκε μέσα στη σκηνή του από αδέσποτη σφαίρα. Δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ αδέσποτη σφαίρα. Κάθε σκάγι του όπλου πέφτει εκεί που πρέπει να πέσει. Δεν υπάρχει τυφλή τύχη στον πόλεμο, στρατηγέ μου.

Το ότι ο στρατιώτης πρέπει να είναι καθαρός από την αμαρτία να στέκει με φόβο και με ακέραιο πνεύμα σαν κερί μπροστά στο Θεό, το γνώριζαν πάντοτε οι αγροτικοί λαοί στα δικά μας Βαλκάνια. Το γνωρίζουν και σήμερα, και μ’ αυτή τη γνώση οδηγούνται στον πόλεμο στο βαθμό που τους φούσκωσαν τα μυαλά εκείνοι που μιλούν για τον πόλεμο χωρίς να γνωρίζουν τίποτα και χωρίς να σκέπτονται τίποτα για τον πόλεμο. Και ο αριθμός των δεύτερων σήμερα στη Δύση είναι πολύ μεγάλος. Έχουν χάσει κάθε έννοια λεπτότητας, πνευματικών και ηθικών επιρροών που καθορίζουν έναν πόλεμο. Καθοριστικό ρόλο στον πόλεμο αποδίδουν στις μηχανές έμψυχες και άψυχες δηλαδή στους στρατιώτες ως ζωντανά όντα και τις πολεμικές κατασκευές. Όλα αυτά μαζί, χωρίς καμία διάκριση αυτοί τα αποκαλούν ‘’υλικά’’.

Οι καθόλα υλιστές είναι υλιστές και στην αξιολόγηση του πολέμου. Η φιλοσοφία που έχουν για τον πόλεμο γνωρίζει μόνο για τις μάζες και τις ικανότητες. Γι’ αυτό και οι αξιολογήσεις τους για τον πόλεμο είναι εντελώς άκυρες, γι’ αυτό οι προβλέψεις και οι προγνώσεις τους για όλους τους πρόσφατους πολέμους των οποίων υπήρξαμε μάρτυρες, χωρίς καμία εξαίρεση, διαψεύστηκαν από την κατάληξη αυτών των πολέμων.

Το κύριο λάθος τους το οποίο δεν ασπάζονται οι Βαλκάνιοι χωρικοί έγκειται στο ότι αυτοί βλέπουν τον πόλεμο μόνο ανάμεσα σε δυο στρατούς και σκέπτονται μόνο πάνω ς’ αυτούς τους στρατούς που μάχονται και όχι σ ’εκείνον τον Τρίτο, τον Καθοριστικό, τον Πανόπτη. Αυτόν τον Τρίτο, τον Καθοριστικό, τον Παντεπόπτη σκέπτονται οι αναλλοίωτοι χριστιανικοί λαοί των Βαλκανίων περισσότερο από τα εμπόλεμα μέρη. Αυτό πράγματι είναι Βιβλική στάση απέναντι στον πόλεμο.

Από αυτά είναι σαφές:
α. Ο Κύριος των δυνάμεων απεχθάνεται την λεηλασία στον πόλεμο.
β. Η λεηλασία στον πόλεμο από την πλευρά έστω και ενός ατόμου εμποδίζει την επιτυχία ολοκλήρου στρατού.
“Πόλεμος και Βίβλος, Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, κεφ. Η ανηθικότητα στον πόλεμο επιφέρει δυστυχία, Σελ. 65-71, εκδ. Παρρησία.

***

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Γεώργιος_st.-pauls-mount-athos-150

Πολλά μας έλεγε ο γέροντας για τον πόλεμο και τις καταστάσεις του.
« Όσοι, λέει, δεν φυλούσαν την τιμή , σκοτωνόντουσαν. Είχαμε πάει τότε την διλοχία μας να αντικαταστήσουμε ένα τάγμα χωροφυλακής. Αλλά έπιασε μάχη και θα τους αντικαταστούσαμε μετά· ήταν εκεί ένας χωροφύλακας, ένα κτήνος !! ο Θεός να με συγχωρέσει , που την προηγουμένη είχε βιάσει μίαν έγκυο την καημένη. Μόνο αυτός σκοτώθηκε !!

Γίνεται μεγάλο ξεκαθάρισμα στον πόλεμο. Εκεί φαίνονται πολλά. Ο καθένας αντιμετωπίζει τα πράγματα ανάλογα με την κατάστασή του. Αν κανείς έχει αγιότητα, μπορεί να τον καθηλώσει τον άλλο, αν όχι… μπορεί να πεί, εγώ δεν σκοτώνω ας με σκοτώσουν.
Εγώ όταν ήμουν ασυρματιστής έτρεχα συνέχεια να πάρω τη θέση του άλλου. Καλύτερα, λέω να σκοτωθώ παρά να πάθει κάτι ο άλλος και να με σκοτώνει η συνείδησή μου όλη την ζωή μου.

Όλοι αυτοί που κάναν βιασμούς , ατιμίες , αδικίες , τους κυνηγούσαν στον πόλεμο οι σφαίρες , μετά από την μάχη κοίταζες ποιοί λείπαν , τέτοιοι ήταν πολλοί !

α χειροτερέψουν τα πράγματα αλλά μετά θα ξανάρθουν στη θέση τους…
.Ο Θεός θα αξιοποιήσει όλα τ’ άσχημα . Ναί θα τα αξιοποιήσει. (Αθανάσιος Ρακοβαλής, Εκπαιδευτικός)

Στον πόλεμο η σφαίρα ξέρεις πώς κυνηγάει τους ανήθικους; Εκεί βλέπεις έντονα τη θεία δικαιοσύνη, την προστασία του Θεού. Ατιμία στον πόλεμο δεν σηκώνει. Ανήθικο άνθρωπο θα τον βρει σφαίρα… Ιδίως αυτοί που κάνουν πονηριές, που κοιτάζουν να ξεφύγουν από ‘δω, να ξεφύγουν από ‘κει, τελικά δεν γλυτώνουν. Είναι παρατηρημένο ότι όσοι πιστεύουν πολύ, φυσικά ζούνε και τίμια, χριστιανικά, και το σώμα τους το τίμιο προστατεύεται από τα πυρά περισσότερο απ’ ό,τι αν φορούσαν Τιμιόξυλο.
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α’, Με πόνο και αγάπη

===================

Συνάντηση με τον φύλακα άγγελο

..ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς.”  Ματθ κδ-24

“Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΓΓΕΛΟΣ”

Στην εκδοτική σειρά σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, της Ιεράς Μονής Παρακλήτου, υπάρχει και το βιβλίο Σάββας ο πνευματικός, που είναι το έκτο αυτής της σειράς. Ο συγγραφεύς του βιβλίου Αρχιμανδρίτης Χερουβείμ, κτήτωρ της Ιεράς Mονής Παρακλήτου, όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1930 εμόναζε στο Άγιο Όρος σε νεαρή ηλικία, άκουε πολλά θαυμαστά για τον παπά Σάββα τον πνευματικό που ασκήτευε μέχρι το 1908, έτος της κοιμήσεως του, στη σκήτη της μικράς Αγίας Άννης.

Είχε έντονη επιθυμία να συγγράψει το βίο του πράγμα που πραγματοποιήθηκε το 1972. O παπά Σάββας ήταν εκπληκτικός στην διάκριση πνευμάτων , όσο δυσδιάκριτη και εάν ήταν η πλάνη την οσφραινόταν , αυτό διαφαίνεται στην μελέτη του βιβλίου που αναφέραμε. 


Μέσα στις σελίδες του περισώθηκαν κάποια γεγονότα πολύ σημαντικά , εμείς σήμερα θα δούμε ένα συγκλονιστικό περιστατικό που τιτλοφορείτε « Ο Άγγελος που δεν ήταν Άγγελος » πριν το παρουσιάσουμε αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε τον μακαριστό συγγραφέα του βιβλίου που μας το διέσωσε… ====== 

Στους τόσους που εξομολογούσε ο πάπα-Σάββας ήταν και ένας Ρουμάνος διάκονος. Νεαρός ακόμη ήρθε στον Άθω και ησύχαζε κάπου στην έρημο, όχι και πολύ μακριά από την Μικρά Αγία Άννα.
– Πνευματικέ μου , του λέει μία ημέρα ο διάκονος αυτός περίλυπα, σε παρακαλώ , μη ξεχάσεις να μνημόνευσης αύριο στην λειτουργία την μητέρα μου που έχει τα τρίτα της. 
Τα λόγια αυτά χτύπησαν στην ακοή του πάπα-Σάββα σαν λόγια που πρόδιδαν θριάμβους του διαβόλου. Ο διακριτικός γέροντας ταράχτηκε.
Εδώ , σκέφθηκε , κάποιο άσχημο φαγητό μαγείρεψε ο εχθρός . Ο πανούργος ! Με πόση τέχνη πλανεύει και σκοτίζει τα πλάσματα του Θεού ! Χωρίς να δείξει εξωτερικά την αγωνία του , επιδόθηκε στην ανίχνευση του κακού .
– Για πες μου , παιδί μου , καθαρότερα την υπόθεση . Η μητέρα σου έχει αύριο τα τρίτα της . Δηλαδή πέθανε προχθές. Πέθανε στην Ρουμανία. Πώς εσύ σε δύο ημέρες πληροφορήθηκες τον θάνατό της ;
Μεσολάβησε λίγη σιγή…
– Πώς ; Πώς το έμαθα ; άρχισε να λέει δειλά ο διάκονος. Να, μου το είπε ….. 
– Ποιος σου το είπε ;
– Μου το είπε ο φύλακας άγγελός μου. 

– Ο φύλακας άγγελός σου ; Έχεις ιδεί τον άγγελό σου ;

– Αξιώθηκα να τον ιδώ. Δεν είναι μία και δύο φορές . Είναι τώρα δύο χρόνια . Μου παρουσιάζεται και με συντροφεύει στην προσευχή . Λέμε μαζί τους Χαιρετισμούς , κάνουμε μετάνοιες , ανοίγουμε πνευματικές συζητήσεις …

Εκείνο το « δύο χρόνια » πίκρανε πολύ τον παπά-Σάββα . Δύο χρόνια πλάνης δεν είναι κάτι το ασήμαντο . Να αφήνεις τον εχθρό να χτίζει μέσα σου ανενόχλητα επί δύο χρόνια το οικοδόμημα της καταστροφής σου, είναι θλιβερό.

-Και γιατί, παιδί μου, τόσο καιρό, δεν μου ανέφερες τίποτε ;
-Μου είπε ο άγγελος πως δεν είναι απαραίτητο

Ο παπά-Σάββας καταλάβαινε πως έχει να δώσει μεγάλη μάχη . Να πείσει πρώτα τον δυστυχή διάκονο ότι δεν πρόκειται για άγγελο . Να έτοιμασθη έπειτα να αντιμετώπιση την οργή του δαίμονος . « Κύριε Ιησού Χριστέ , Υιέ του Θεού , ελέησον και σώσον ημάς » , προσευχήθηκε μυστικά με θέρμη .

– Παιδί μου, είσαι βέβαιος πως είναι άγγελος του Θεού αυτός που σου εμφανίζεται ;

-Βέβαιος ; Βεβαιώτατος, γέροντά μου ! Μα προσευχόμαστε μαζί , κάνουμε καθημερινώς χίλιες μετάνοιες , συζητούμε για την μέλλουσα ζωή , για τον παράδεισο..; Ο φύλακας άγγελος μου είναι.
Ο διάκονος φαινόταν αμετάπειστος . Εκείνο όμως που τον έκανε επιφυλακτικό ήταν η εμπιστοσύνη του στον θεοφώτιστο πνευματικό του . Αλλά πάλι , έλεγε , πως μπορεί ο δαίμονας να με ενισχύει στην προσευχή ; Αυτός πολεμεί τους προσευχομένους .

Μετά από πολλά συμφώνησαν να καταφύγουν σε μερικές δοκιμασίες. Να δοκιμάσουν τον « φύλακα άγγελο ».

-Ζήτησέ του , του είπε ο παπά-Σάββας , μόλις ξανάρθει να πει το « Θεοτόκε Παρθένε ». Ακόμη πες του να κάνει το σημείο του σταυρού.

Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά . Όταν δύο ολόκληρα χρόνια σε έχει ο πονηρός τυλιγμένο στην πλάνη , τότε και τα μάτια σου και τα αυτιά σου τα πλανεύει και φαντάζεσαι πως ακούς το « Θεοτόκε Παρθένε » και πως τον βλέπεις να σταυροκοπιέται. Στην επόμενη επίσκεψη ο διάκονος με κάποια κρυφή εσωτερική ικανοποίηση ανήγγειλε στον πνευματικό .
-Γέροντα μου , τα πράγματα έχουν όπως σου τα είπα . Είναι άγγελος του Θεού . Είναι ο φύλακας άγγελός μου . Και το « Θεοτόκε Παρθένε » το είπε και τον σταυρό του τον έκανε.
Ο παπά-Σάββας καλά το είχε αντιληφθεί . Δύο ετών δουλειά από τον πολυμήχανο εχθρό δεν μπορούσε να αχρηστευθεί εύκολα . Αν όμως αυτός ξέρη πολλές μηχανές , στους θεοφόρους λάμπει το φως της πανσοφίας του Θεού , που εξουδετερώνει τα τεχνάσματα του σκότους.
Κάποια φωτεινή ιδέα άστραψε τότε στον φωτόμορφο νου του Πνευματικού . Και στρέφεται αμέσως προς τον διάκονο : -Άκου εδώ, παιδί μου. Πρόσεξε σε μία τελευταία δοκιμασία. Μ΄ αυτήν θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα . Στους αγγέλους του Θεού υπάρχει η δυνατότης όλα να είναι γνωστά , γιατί τους τα αποκαλύπτει ο Θεός . Στους δαίμονες αντιθέτως δεν υπάρχει παρομοία δυνατότης και πολλά πράγματα τους είναι σκοτεινά .  
-Συμφωνείς; -Συμφωνώ…
-Αφού συμφωνείς , πρόσεξε τί θα κάνουμε . Εγώ , την στιγμή αυτή , ακριβώς την στιγμή αυτή , κάτι θα σκεφθώ -σκέφθηκε κάτι εις βάρος του διαβόλου – και το αφήνω κρυπτό και αψηλάφητο μέσα μου . Εσύ το βράδυ να ζήτησης από τον άγγελο να σου το πει . Αν το βρει , τότε χωρίς αμφιβολία είναι του Θεού . Και να ‘ρθεις να με ενημέρωσης .
Γυρίζοντας ο διάκονος στην καλύβη του, σάλευε μέσα του κάτι σαν αγωνία, σαν δυσάρεστη προαίσθηση. Από την άλλη μεριά θαύμαζε την σπουδαία ιδέα του πνευματικού. Η υπόθεσις θα περνούσε τώρα στην κρίσιμη φάση της.

Μόλις ζητήθηκε, την νύχτα, από τον άγγελο η λύσις του προβλήματος , κάποια δυσδιάκριτη ταραχή αυλάκωσε το φωτεινό πρόσωπό του . Φάνηκε να σαστίζει.

-Μα, αγαπητέ μου πάτερ . Γιατί εσύ , ανώτερος άνθρωπος , να ενδιαφέρεσαι για τους λογισμούς ενός θνητού ; Αυτό είναι κατάντημα . Φτωχές επιθυμίες. Δεν προτιμάς να πάμε να σου δείξω απόψε την κόλαση , τον παράδεισο , την δόξα της Κυρίας Θεοτόκου;
Ο διάκονος , που άρχισε κάτι να υποψιάζεται , επέμενε στο θέμα τους.
-Κάνω υπακοή στον πνευματικό. Να μου πεις τι σκέφθηκε.

Ο άγγελος με μερικούς επιδέξιους ελιγμούς προσπάθησε να μεταφέρει αλλού την συζήτηση . Ο διάκονος όμως με επιμονή τον επανέφερε στο θέμα . Άλλωστε οι τεχνικές αυτές υπεκφυγές δεν του προξενούσαν καλή εντύπωση.
-Να μου πεις τι σκέφθηκε ο πνευματικός . Το θέμα είναι απλό . Γιατί αποφεύγεις ; Το αγνοείς ;


-Πρόσεχε , διάκο . Με τον μικροπρεπή τρόπο που μου συμπεριφέρεσαι κινδυνεύεις να χάσης την εύνοιά μου.

-Δεν ξέρω. Σου ζητώ κάτι το εύκολο . Γνωρίζεις ή όχι , επί τέλους , τι σκέφθηκε ο πνευματικός ;

Την ώρα αυτή πετάχτηκε το λαμπερό προσωπείο, μια φρικτή μορφή αποκαλύφθηκε, μερικά άγρια δόντια έτριξαν, και σαν από στόμα λυσσασμένου θηρίου ακούσθηκαν τα λόγια :

-Να χαθείς, άθλιε. Αύριο τέτοια ώρα στην κόλαση, στην φωτιά ! Θα σε κάψουμε ! Θα σε καταστρέψουμε !
Και ο διάκονος έμεινε μόνος του . Μόνος του και σωστό ερείπιο . Όλη η γλυκύτητα των οπτασιών , δύο χρόνια τώρα , δεν αντιστάθμιζε την τωρινή του πικρία . Αν δεν τον εστήριζαν από μακριά οι προσευχές του πνευματικού που ξαγρυπνούσε και παρακαλούσε γι΄ αυτόν, θα’ χε παραδώσει το πνεύμα του.
Πέρασαν αρκετές ώρες ώσπου να συνέλθει και να σταθεί στα πόδια του . Η καλύβη του πια δεν τον χωρούσε. Πουθενά δεν έβλεπε ασφάλεια παρά μόνο κοντά στον πνευματικό . Σ’ όλη του την διαδρομή βούιζε στ’ αυτιά του η απειλή : « Αύριο τέτοια ώρα στην κόλαση » ! Ο τρόμος τον διαπερνούσε μέχρι το μεδούλι.

Έφθασε όπως έφθασε ως την καλύβη της Αναστάσεως. Έπιασε το ράσο του πνευματικού και δεν το άφηνε ούτε στιγμή. Και την ώρα που έπρεπε εκείνος να κοιμηθεί λίγο , δίπλα του ο τρομοκρατημένος διάκονος !
-Μη φοβάσαι, παιδί μου. Ηρέμησε.
-Πώς να μη φοβηθώ , πνευματικέ μου , που πλησιάζει η ώρα. Ω ! Πλησιάζει η ώρα που θα με πάρουν . Χριστέ μου , σώσε με !
Και πράγματι . Την καθορισμένη ώρα δέχθηκε βιαία επίθεση των πονηρών πνευμάτων . Τί κραυγές τρόμου και απελπισίας ήταν αυτές !
-Σώσε με, πνευματικέ μου ! Χάνομαι ! Με παίρνουν ! Σώσε με !

Γονατίζει ο πάπα-Σάββας και γεμάτος πόνο και δάκρυα δέεται στον Κύριο να λυπηθεί τον δούλο Του και να επιτιμήση τους πονηρούς δαίμονες . Εισακούσθηκε η δέησίς του και ο ταλαίπωρος διάκονος σώθηκε από « στόματος λέοντος ». Έτσι πήρε τέλος η τραγωδία. Τραγωδία πολύ διδακτική . Αλήθεια , τί κίνδυνοι κρύβονται πίσω από τις οπτασίες και τα οράματα ! Τι μπορεί να χτίση ο εχθρός , όταν δεν ξεδιπλώνουμε πλήρως τον εσωτερικό μας κόσμο στην εξομολόγηση !

Τι αξίζει ένας έμπειρος πνευματικός!

 πηγή

=================

Σε έναν πόλεμο η αλήθεια είναι πάντα το πρώτο θύμα – Ο ελέφαντας, το λιοντάρι και η «αδύναμη»… Ρωσία

Σε έναν πόλεμο η αλήθεια είναι πάντα το πρώτο θύμα – Ο ελέφαντας, το λιοντάρι και η «αδύναμη»… Ρωσία

iEpikaira.- Ένα άρθρο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΛΑΦΟΣ δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» με την υπογραφή του  Τζέφρι Σακς ο οποίος διετέλεσε σύμβουλος τριών γενικών γραμματέων του ΟΗΕ. Ο Σάκς υποστηρίζει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι οι δυτικές κυβερνήσεις «δεν είναι ειλικρινείς όσον αφορά τις αιτίες των κλιμακούμενων παγκόσμιων συγκρούσεων» και ότι εξαιτίας της στάσης τους «ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της πυρηνικής καταστροφής». Επισημαίνει δε ότι τα δυτικά Μέσα έχουν διαστρεβλώσει την πραγματικότητα με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον πόλεμο στην Ουκρανία, δημιουργώντας παραπλανητική εικόνα στην κοινή γνώμη. 

Το αν συμφωνεί κανείς με αυτήν την τοποθέτηση είναι φυσικά θέμα οπτικής. Αυτό που όμως αξίζει επισήμανσης είναι ότι στην διαδικασία χειραγώγησης του κοινού μέσω των κατευθυνόμενων δημοσιευμάτων, προωθούνται υπεραπλουστευτικές ερμηνείες οι οποίες τελικά γίνονται αποδεκτές από το σύνολο των αναλυτών και οδηγούν σε προβληματικά συμπεράσματα. 

Μια από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις αφορά στην εκτίμηση για τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων. Σύμφωνα με το αφήγημα των δυτικών Μέσων, ο «κόκκινος στρατός» εμφανίζεται πολύ πιο «αδύναμος και τρωτός από ότι νομίζαμε πριν την εισβολή στην Ουκρανία». Αυτό το συμπέρασμα έχει υιοθετηθεί σχεδόν αξιωματικά από το σύνολο των αναλυτών ακόμη και κάποιων που δεν αντιμετωπίζουν την Ρωσία ως τον «δαίμονα» της Ανατολής.

Το εντυπωσιακό είναι ότι οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν μελετήσει τον Σουν Τζου ο οποίος λέει προτρεπτικά: «προσποιήσου ότι είσαι κατώτερος και ενθάρρυνε την αλαζονεία του εχθρού», ενώ αλλού επισημαίνει: «εάν γνωρίζεις τον εχθρό σου και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό σου, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου ούτε τον εχθρό σου, θα νικηθείς σε κάθε μάχη».

Παρά ταύτα οι ίδιοι αναλυτές απορρίπτουν συλλήβδην τον αντίλογο άλλων που προκρίνουν το ενδεχόμενο «ο πόλεμος στην Ουκρανία [να] αποτελεί όντως μια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», η οποία στην ουσία είναι «εντατική εκπαίδευση» των ρωσικών δυνάμεων στην αντιμετώπιση Νατοϊκών όπλων και επιχειρησιακών τακτικών. Μια «επιχείρηση» δηλαδή η οποία έχει -εκτός των γεωπολιτικών στόχων- και τον επιπλέον αντικειμενικό σκοπό να προετοιμάσει τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις για μια ρωσονατοϊκή διένεξη που πιθανώς θα ακολουθήσει σε δεύτερη φάση…».

Η συγκεκριμένη εικασία απαξιώνεται ως μια « αιρετική » γνώμη για την δυτική επικοινωνιακή μηχανή , παρότι αξίζει να εξεταστεί σοβαρά. Μάλιστα, το πόσο προβληματική είναι η αξιωματική αποδοχή των υπεραπλουστευμένων συμπερασμάτων φαίνεται και από το γεγονός ότι δεν μπορούν να εξηγήσουν τον -φαινομενικά ανεξήγητο- λόγο για τον οποίο η « Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει ελάχιστα από τα προηγμένα όπλα της στην Ουκρανία ( όπως επί παραδείγματι τους πολυηχητικούς πυραύλους Kinzhal ), τα οποία -παραδόξως- κρατά εφεδρεία ενώ εργαλειοποιεί ως επί το πλείστον παλαιότερα -αν όχι παρωχημένα- όπλα, δημιουργώντας μια παραπλανητική εικόνα».

Η αλήθεια είναι ότι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις «πολεμούν «με το ένα χέρι δεμένο πίσω από την πλάτη». Ως εκ τούτου, το ΝΑΤΟ αποκομίζει μια στρεβλή εικόνα για τις πραγματικές επιχειρησιακές τους ικανότητες, πράγμα που μπορεί να αποβεί μοιραίο σε μια ενδεχόμενη αντιπαράθεση/θερμή διένεξη…». Είναι σαν να λέμε ότι ο ελέφαντας -για παράδειγμα- είναι ένα «αδύναμο ζώο» επειδή σε μία μάχη έναντι λιονταριών, δεν χρησιμοποίησε τους χαυλιόδοντές του… Σίγουρα υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτό, ο οποίος οφείλει να διερευνηθεί ή τουλάχιστον να βάλει ερωτηματικά στις όποιες εκτιμήσεις.

Η υποτίμηση των δυνατοτήτων των Ρώσων -εκτός των άλλων- υποδαυλίζει την δυνατότητα πρόβλεψης των μελλοντικών κινήσεών τους . Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πεδίο των Βαλκανίων, όπου θεωρείται και πάλι σχεδόν αξιωματικά ότι, η Ρωσία δεν διαθέτει την επιχειρησιακή ικανότητα να επέμβει για να υποστηρίξει τα συμφέροντά της ανοίγοντας δεύτερο μέτωπο παράλληλα με την Ουκρανία. 

Ως αντίλογο, σε παλαιότερο άρθρο στο iEpikaira γράψαμε:

« Δεδομένου ότι η Ρωσία δεν θα επιτρέψει να υπονομευθεί περαιτέρω η επιρροή της σε συγκεκριμένες περιοχές των Βαλκανίων, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εμπλακεί ενεργά – ίσως και στρατιωτικά – στις εξελίξεις. Ήδη φέρεται να έχει δημιουργήσει νέα στρατιωτική βάση στη Σερβία. Τα αναχώματα που ενδεχομένως να λειτουργούσαν ως κυματοθραύστης σε μια ρωσική επέμβαση -και- στα Βαλκάνια , έχουν κρημνισθεί στο ουκρανικό πεδίο. Για όσους αντιτείνουν την άποψη ότι η Ρωσία δεν μπορεί να ανταπεξέλθει επιχειρησιακά σε δεύτερο μέτωπο μετά την Ουκρανία, παραπέμπουμε στις δηλώσεις του Ρώσου ΥΠΑΜ Σοϊγκού αλλά και σε αναλύσεις που δεν καταλήγουν στην ίδια εκτίμηση (ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι το ρωσικό ΥΠΑΜ προπαγανδίζει παραπλανητικά). Είναι πιθανό λοιπόν να βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας νέας μεγάλης εστίας έντασης στη Χερσόνησο του Αίμου (1234 και 5) όπου οι δρώντες είναι πολλοί, με αντικρουόμενα συμφέροντα τα οποία σχετίζονται και με το Ουκρανικό (1 και 2)». 

Και καταλήξαμε επισημαίνοντας ότι: « πολλοί αναλυτές δεν πίστευαν στην πιθανότητα ενός πολέμου στην Ουκρανία και τελικά διαψεύστηκαν, το ίδιο μπορεί να συμβεί και στο Κοσσυφοπέδιο . Άλλωστε, δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε το πού και πώς ξεκίνησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος…». Ενώ σε επόμενο σημείωμά μας υπό τον τίτλο « Μήπως η Ρωσία προετοιμάζεται για κάποιου είδους «επιχείρηση» ΚΑΙ στο Κοσσυφοπέδιο ; », αναδείξαμε επιπλέον στοιχεία με διαφαινόμενες ρωσικές προπαρασκευαστικές ενέργειες. 

Εν κατακλείδι, το δυτικό αφήγημα σύμφωνα με το οποίο η Ρωσία είναι « αδύναμη και τρωτή » είναι ακραία υπεραπλουστευτικό και συνάμα επικίνδυνο για την ασφάλεια των ευρωπαϊκών χωρών και της Δύσης εν γένει .  Εξίσου προβληματική είναι και « η αδιάκοπη δυτική αφήγηση ότι η Δύση είναι μεγαλόψυχη, ενώ η Ρωσία και η Κίνα είναι σατανικές » κατά την άποψη του Τζέφρι Σακς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι και στη συγκεκριμένη περίπτωση επιβεβαιώνεται το ρητό του Αισχύλου : « Σε έναν πόλεμο η αλήθεια είναι πάντα το πρώτο θύμα »…

iEpikaira

================

Το ΝΑΤΟ συγχαίρει την Τουρκία για την Μικρασιατική Καταστροφή & την Γενοκτονία των Ελλήνων: «Συμμετέχουμε στην χαρά σας»

Οι “Σύμμαχοί μας” το 1922 και το 2022. Αυτοί θα μας “βοηθήσουν”, όταν θα μας επιτεθούν οι Τούρκοι… |Το ΝΑΤΟ συγχαίρει την Τουρκία για την Μικρασιατική Καταστροφή & την Γενοκτονία των Ελλήνων: «Συμμετέχουμε στην χαρά σας»..

|από εμάς τους “συν αυτώ” 2 λεξούλες μόνο:

“Πνευματικοί Νόμοι”

Πρωτοφανής δήλωση από τους «Συμμάχους» μας…

Η Συμμαχική Χερσαία Διοίκηση του ΝΑΤΟ με ανάρτησή της στον λογαριασμό της στο Twitter για την εθνική γιορτή της Τουρκίας, συνεχάρη τους Τούρκους για τη νίκη τους κατά των Ελλήνων το 1922 και φυσικά για την Μικρασιατική Καταστροφή και την Γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Χρησιμοποίησε τις λέξεις: «Ευτυχισμένη Ημέρα Νίκης» στα τουρκικά, όπως γράφει η Turk Press, αλλά και όλα τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Και πρόσθεσε: «Σήμερα συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ανεξαρτησία της Τουρκίας. Συμμετέχουμε με τους Τούρκους συμμάχους μας σε όλο το ΝΑΤΟ και πέραν αυτού για να γιορτάσουμε τη Νίκη τους και την Ημέρα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων».

Αυτοί που το έγραψαν αυτό ή είναι εντελώς «βλήματα» και δεν ξέρουν τι γράφουν γιατί είναι άσχετοι από Ιστορία ή ξέρουν ακριβώς τι λένε και έχουν σκοπό και το λένε.

Στο tweet, η ηγεσία του ΝΑΤΟ κάνει hashtag το τουρκικό υπουργείο Αμυνας, ενώ η Turk Press εξηγεί σε ποιον απευθύνεται η φράση να «γιορτάσουμε τη Νίκη τους», τονίζοντας ότι  

«Η Αγκυρα στις 30 Αυγούστου τιμά τη νίκη επί των συμμαχικών δυνάμεων και των ελληνικών δυνάμεων εισβολής, που είναι εθνική γιορτή στην Τουρκία και την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

Σύμφωνα με την τουρκική εκδοχή της Ιστορίας η Τουρκία γιορτάζει την «Ημέρα της Νίκης», με την οποία τιμάται η νίκη του τουρκικού στρατού επί των ελληνικών δυνάμεων στη μάχη που διεξήχθη στις 30 Αυγούστου 1922 στο Ντουμπλουπινάρ, κοντά στο Αφιόν Καραχισάρ της Μικράς Ασίας, με συντριπτική ήττα του Ελληνικού Στρατού.

Μία ήττα που εν συνεχεία έφερε την Μικρασιατική Καταστροφή στο σύνολό της.

Ο όρος Μικρασιατική Καταστροφή αναφέρεται στο τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1919-22, με τη φυγή από την Τουρκία της ελληνικής διοίκησης, που είχε εγκατασταθεί στα δυτικά μικρασιατικά παράλια, κατά τη Συνθήκη των Σεβρών, όπως και τη σχεδόν άτακτη υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού μετά την κατάρρευση του μετώπου και τη γενικευμένη πλέον εκδίωξη και εξόντωση μεγάλου μέρους του ελληνικού και χριστιανικού πληθυσμού της Μικράς Ασίας.

Συνολικά, το φθινόπωρο του 1922 έφθασαν στην Ελλάδα περίπου 900.000 Μικρασιάτες πρόσφυγες.

Ο πλήρης απολογισμός της καταστροφής αυτής που συντελέσθηκε ιστορικά σε δύο περιόδους, (αμφότερες τετραετίες), 1914-1918 και 1920-1924 είναι πράγματι πολύ δύσκολος.

Υπολογίζεται πάντως πως δολοφονήθηκαν πάνω από 600.000 Έλληνες.

Οι αρπαγές και οι λεηλασίες σπιτιών και περιουσιών, οι γεωργικές και κτηνοτροφικές καταστροφές, το γκρέμισμα σχολείων, ναών και άλλων ευαγών ιδρυμάτων, η καταστροφή βιοτεχνικών και βιομηχανικών επιχειρήσεων, με τον παράλληλο ευτελισμό κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας στον οποίο περιλαμβάνονταν βασανισμοί αιχμαλώτων, ακρωτηριασμοί, θανάτωση βρεφών, βιασμοί, η ηθική οδύνη υπό το κλίμα του τρόμου και της απειλής του θανάτου, αλλά και ατέλειωτες πορείες στα περιώνυμα “τάγματα εργασίας”, με άγνωστο αριθμό ανθρώπων που χάθηκαν σ’ αυτά, οι απαγχονισμοί, τα δημόσια λυντσαρίσματα, καθώς και οι εκτελέσεις με αποφάσεις των τουρκικών Δικαστηρίων της Ανεξαρτησίας δεν έχουν μέχρι σήμερα ερευνηθεί πλήρως.

Για να μην τα πολυλογούμε κάποιοι στο ΝΑΤΟ αυτά τα γεγονότα επέλεξαν να τα χαρακτηρίσουν «γιορτή» και συμμετέχουν στην… τουρκική χαρά.

Φυσικά ακόμα κι αν είναι ιστορικά άσχετοι δεν τους δικαιολογεί το γεγονός αυτό, αλλά πολύ φοβόμαστε πως ξέρουν πάρα πολύ καλά τι συνέβη εκείνη την περίοδο.

Ωραίοι «σύμμαχοι» να τους χαιρόμαστε…

πηγή

========

========

Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ !

===================

Κατάθεση Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου

Η ανακομιδή της τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου, άλλοι λένε ότι έγινε από το βασιλιά Αρκάδιο και άλλοι από το γιο του Θεοδόσιο τον Β’. Η μεταφορά έγινε από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και την τοποθέτησαν σε μια χρυσή θήκη, που ονομάσθηκε αγία Σωρός.

Όταν πέρασαν 410 χρόνια, ο βασιλιάς Λέων ο Σοφός άνοιξε την αγία αυτή Σωρό για τη βασίλισσα σύζυγο του Ζωή, που την διακατείχε πνεύμα ακάθαρτο. Όταν λοιπόν άνοιξε την αγία Σωρό, βρήκε την τίμια Ζώνη της Θεοτόκου να ακτινοβολεί υπερφυσικά. Και είχε μια χρυσή βούλα, που φανέρωνε το χρόνο και την ήμερα που μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Αφού λοιπόν την προσκύνησαν, ο Πατριάρχης άπλωσε την τιμία Ζώνη επάνω στη βασίλισσα, και αμέσως αυτή ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο. Όποτε όλοι δόξασαν το Σωτήρα Χριστό και ευχαρίστησαν την πανάχραντη Μητέρα Του, η οποία είναι για τους πιστούς φρουρός, φύλαξ, προστάτις, καταφυγή, βοηθός, σκέπη, σε κάθε καιρό και τόπο, ήμερα και νύκτα.

Στη συνέχεια η Αγία Ζώνη τεμαχίστηκε και τεμάχιά της μεταφέρθηκαν σε διάφορους ναούς της Κωνσταντινούπολης. Μετά την άλωση της Πόλης από τούς Σταυροφόρους το 1204 μ.Χ., κάποια τεμάχια αρπάχτηκαν από τους βάρβαρους και απολίτιστους κατακτητές και μεταφέρθηκαν στη Δύση. Ένα μέρος όμως διασώθηκε και παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο. Φυλασσόταν στον ιερό ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών. Η τελευταία αναφορά για το άγιο λείψανο είναι ενός ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του 1424 και 1453 μ.Χ.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τούς Τούρκους το 1453 μ.Χ., είναι άγνωστο τι απέγινε το υπόλοιπο μέρος της Αγίας Ζώνης στη συνέχεια. Έτσι το μοναδικό σωζόμενο τμήμα είναι αυτό που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου· με εξαιρετικά περιπετειώδη τρόπο έφτασε εκεί.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει έναν χρυσό σταυρό για να τον προστατεύει στις εκστρατείες. Στη μέση του σταυρού είχε τοποθετηθεί τεμάχιο Τιμίου Ξύλου· ο σταυρός έφερε επίσης θήκες με άγια λείψανα Μαρτύρων, και ένα τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης. Όλοι οι βυζαντινοί αυτοκράτορες έπαιρναν αυτόν τον σταυρό στις εκστρατείες. Το ίδιο έπραξε και ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β Ἄγγελος (1185-1195) σε μία εκστρατεία εναντίον του ηγεμόνα των Βουλγάρων Ασάν. Νικήθηκε όμως και μέσα στον πανικό ένας ιερέας τον πέταξε στο ποτάμι για να μην τον βεβηλώσουν οι εχθροί. Μετά από μερικές μέρες όμως οι Βούλγαροι τον βρήκαν· έτσι πέρασε στα χέρια του Ασάν.

Οι Βούλγαροι ηγεμόνες μιμούμενοι τούς Βυζαντινούς αυτοκράτορες έπαιρναν μαζί τους στις εκστρατείες το σταυρό. Σε μία μάχη όμως εναντίον των Σέρβων ο βουλγαρικός στρατός νικήθηκε από τον Σέρβο ηγεμόνα Λάζαρο (1371-1389). Ο Λάζαρος αργότερα δώρισε το σταυρό του Αγίου Κωνσταντίνου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου μαζί με το τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης.

Οι Άγιοι Πατέρες της Ιεράς Μονής διασώζουν και μία παράδοση σύμφωνα με την οποία η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου αφιερώθηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου από τον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ Καντακουζηνό (1341-1354), ο οποίος στη συνέχεια παραιτήθηκε από το αξίωμα, εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ και μόνασε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Τα θαύματα που πραγματοποίησε και πραγματοποιεί η Τιμία Ζώνη είναι πολλά. Βοηθά ειδικά τις στείρες γυναίκες να αποκτήσουν παιδί. Αν ζητήσουν με ευλάβεια τη βοήθειά της Παναγίας, τούς δίδεται τεμάχιο κορδέλας που έχει ευλογηθεί στην λειψανοθήκη της Αγίας Ζώνης· αν έχουν πίστη, καθίστανται έγκυες.

https://www.saint.gr/866/saint.aspx

========

*Η Τίμια Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου να μας σκεπάζει και να μας περιβάλλει με όλες τις χάρες και αρετές: αγάπη, πίστη, ελπίδα, υπομονή, ταπείνωση, συγχώρεση, ανεκτικότητα, μακροθυμία, πραότητα, ελεημοσύνη, καλοσύνη και όλες τις αρετές που θα μας κάνουν αρεστούς στα μάτια του Θεού και Πατέρα μας.

Posted by PROSKINITIS

===================

Τὰ ὅπλα τοῦ Χριστιανοῦ στὸν πνευματικό ἀγώνα /Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov, Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Ὅπως στεκόταν στὸν παράδεισο (Γέν. 3:24), ἔτσι στέκεται καὶ τώρα ἀπειλητικὸς ἀπέναντι στὸν ἄνθρωπο ὁ θανάσιμος ἐχθρός του , τὸ πεσμένο « Χερουβείμ » , μὲ τὸ περιστρεφόμενο πύρινο ξίφος. Ἀδιάκοπα καὶ ἀδιάλλακτα πολεμάει τὸ πλάσμα τοῦ Θεοῦ , προσπαθώντας νὰ τὸ παρασύρει στὴν παράβαση τῶν ἐντολῶν Του καὶ σὲ ὄλεθρο μεγαλύτερο ἀπὸ ἐκεῖνον τῶν προπατόρων μας . Δυστυχῶς , μὲ κάθε ἐπιτυχία του ὁ ἐχθρὸς ἐνθαρρύνεται καὶ γίνεται πιὸ ἐπιθετικός.
Τὸ περιστρεφόμενο πύρινο ξίφος ποὺ ἔχει στὸ χέρι του ὁ ἄρχοντας τοῦ ἀέρα , εἶναι , σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ὁσίου Μακαρίου του Μεγάλου , (1) ἡ δυνατότητα τῶν δαιμόνων νὰ περιστρέφουν τὴ διάνοια καὶ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου , σαλεύοντας καὶ φλογίζοντάς τες μὲ ποικίλα πάθη . Ὁ ἀπόστολος κάνει λόγο γιὰ « τὰ φλογισμένα βέλη τοῦ πονηροῦ » (Ἐφ. 6:16), ἐνῶ ὁ προφήτης παρομοιάζει … τὴν ἐπενέργεια τοῦ διαβόλου στὴν ψυχὴ μὲ « τὴ φωτιὰ ποὺ καίει τ’ ἀγκάθια » (Ψαλμ. 117:12).

Ὁ ὅσιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος γράφει : « Ἀπὸ τότε ποὺ ἔκανε τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐξοριστεῖ , ἐξαιτίας τῆς παρακοῆς του , ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ τὸν Θεό , ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονες ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ σαλεύει νοητὰ μέρα καὶ νύχτα τὸ λογιστικὸ κάθε ἀνθρώπου , ἄλλου λίγο , ἄλλου πολὺ καὶ ἄλλου πιὸ πολύ .

Καὶ τὸ λογιστικὸ δὲν μπορεῖ νὰ ὀχυρωθεῖ διαφορετικά , παρὰ μὲ τὴν ἀκατάπαυστη μνήμη τοῦ Θεοῦ . Ἄν , δηλαδή , μὲ τὴ δύναμη τοῦ σταυροῦ ἐντυπωθεῖ στὴν καρδιὰ ἡ θεία μνήμη , θὰ στερεώσει καὶ θὰ κάνει ἀκλόνητο τὸ λογιστικό. Σ’ αὐτὸν τὸν σκοπὸ ὁδηγεῖ ὁ νοητὸς ἀγώνα ς, στὸν ὁποῖο κάθε χριστιανὸς ἀποδύθηκε νὰ ἀγωνιστεῖ μέσα στὸ στάδιο τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ • ἀλλιῶς θ’ ἀγωνιστεῖ μάταια ». (2)

Ἡ ἐντολὴ ποὺ δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεό , ἀφορᾶ ὄχι μόνο τὰ ἔργα καὶ τὰ λόγια , ἀλλὰ κυρίως τὴν πηγὴ καὶ τὴν αἰτία τους , τοὺς λογισμούς . Γι’ αὐτὸ ὁ ἐχθρὸς πολεμάει πρώτιστα τὸν νοῦ . Ἄν , λοιπόν , ὁ νοῦς , ποὺ ἡγεμονεύει στὶς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου , δὲν συγκατατεθεῖ στὴν ἁμαρτία , δὲν μποροῦν νὰ γεννηθοῦν οὔτε λόγια οὔτε ἔργα ἁμαρτωλά .

Τὸ ὅπλο τοῦ ἐχθροῦ εἶναι ἡ σκέψη καὶ ἡ φαντασίωση τῆς ἁμαρτίας. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ παλεύει ἐναντίον τῶν πονηρῶν ἐναερίων πνευμάτων μέσα στὸν χῶρο τοῦ νοῦ . Ἐκεῖ θὰ νικήσει ἢ θὰ νικηθεῖ . Ἐκεῖ θὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ τελώνια ἢ θὰ ὑποταχθεῖ σ’ αὐτά . Ἐκεῖ θὰ ἀποφασιστεῖ ἡ αἰώνια κατάστασή του. Ὁ ἴδιος θὰ διαλέξει ἐλεύθερα εἴτε τὴν αἰώνια ζωή , ποὺ τοῦ χαρίστηκε πρῶτα ἀπὸ τὸν Πλάστη κι ἔπειτα ἀπὸ τὸν Λυτρωτή του , εἴτε τὸν αἰώνιο θάνατο , ποὺ προαναγγέλθηκε ἤδη στὸν παράδεισο ἀπὸ τὸν δίκαιο Θεὸ ὡς συνέπεια τῆς παραβάσεως τῆς εὐεργετικῆς ἐντολῆς Του.

Σ’ αὐτὴ τὴ μεγάλη καὶ πολὺ κρίσιμη πάλη μᾶς καλεῖ ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος , ὅταν λέει: « Ντυθεῖτε μὲ τὴν πανοπλία ποὺ δίνει ὁ Θεός , γιὰ νὰ μπορέσετε ν’ ἀντιμετωπίσετε τὰ τεχνάσματα τοῦ διαβόλου . Γιατί δὲν ἔχουμε νὰ παλέψουμε μὲ ἀνθρώπους ἀλλὰ μὲ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες , δηλαδὴ μὲ τοὺς κυρίαρχούς του σκοτεινοῦ τούτου κόσμου , τὰ πονηρὰ πνεύματα , ποὺ βρίσκονται ἀνάμεσα στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανὸ» (Ἐφ. 6:11-12).

Ὁ ἴδιος ἀπόστολος ἀναφέρει καὶ τὸν χῶρο αὐτῆς τῆς φοβερῆς πάλης καὶ τὸ εἶδος τῶν ὅπλων ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιηθοῦν : « Τὰ ὅπλα μὲ τὰ ὁποῖα πολεμᾶμε ἐμεῖς δὲν εἶναι κοσμικά , ἀλλὰ ἔχουν τὴ δύναμη ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ γκρεμίζουν ὀχυρὰ ( πνευματικά ) . Μ’ αὐτά , δηλαδή, ἀνατρέπουμε λογισμοὺς καὶ καθετὶ ποὺ ὀρθώνεται μὲ ἀλαζονεία ἐναντίον τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ . Μ’ αὐτὰ αἰχμαλωτίζουμε κάθε σκέψη καὶ τὴν κάνουμε νὰ ὑπακούει στὸν Χριστὸ» (Β’ Κορ. 10:4-5).

Ὅπως βλέπουμε, ὁ ἀπόστολος μᾶς προτρέπει νὰ αἰχμαλωτίζουμε ὄχι μόνο τοὺς ἁμαρτωλοὺς λογισμούς , ποὺ φανερά τοὺς ἀποστρέφεται ὁ Κύριος , ἀλλὰ ὅλες τὶς σκέψεις , κάνοντάς τες νὰ ὑπακοῦνε σ’ Ἐκεῖνον. Γιατί ὁ πονηρὸς ἐχθρός μας, ἔμπειρος καθὼς εἶναι στὸν νοερὸ πόλεμο , δὲν ὑποβάλλει ἐξαρχῆς στὸν ἄνθρωπο λογισμοὺς ξεκάθαρα ἁμαρτωλούς . (3) Ἀντιπαραθέτει στὸν πνευματικὸ λογισμό , δηλαδὴ στὴν εὐαγγελικὴ διδασκαλία , τὸν μεταπτωτικὸ ἀνθρώπινο λογισμό , τὸν σαρκικὸ καὶ ψυχικό , ποὺ τὸν παρουσιάζει ὡς ὀρθὸ καὶ ὑγιῆ , ὡς σοφὸ καὶ ἐπιβεβλημένο . Μ’ αὐτὸν προσπαθεῖ νὰ ἀναιρέσει τὸν λογισμὸ τῆς ὑπακοῆς στὸν Χριστό .

Γι’ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος συνιστᾶ τὴν ἀποφασιστικὴ καὶ πλήρη αὐταπάρνηση, ὅταν μᾶς καλεῖ νὰ ντυθοῦμε μὲ τὴν πανοπλία ποὺ δίνει ὁ Θεός , καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ πάρουμε στὰ χέρια κάποιο ὅπλο . Δὲν ἀρκεῖ, δηλαδή, μόνο ἡ νηστεία , οὔτε μόνο ἡ προσευχή , οὔτε μόνο ἡ ἐλεημοσύνη , οὔτε μόνο ἡ ἁγνεία . Ἡ πανοπλία τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖται ἀπ’ ὅλες τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές . Ὅποιος παραβεῖ ἔστω καὶ μία μόνο ἀ π’ αὐτές , θεωρεῖται παραβάτης ὅλου τοῦ θείου νόμου (Ἰακ. 2:10) καὶ « θὰ κηρυχθεῖ ἐλάχιστος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν » (Ματθ. 5:19), θὰ ριχθεῖ , δηλαδή , στὴ γέεννα, σύμφωνα μὲ ἑρμηνεία τοῦ μακαρίου Θεοφυλάκτου. (4)

« Γι’ αὐτὸ τηροῦσα ὅλες τὶς ἐντολές Σου , μισώντας κάθε ἄδικη πράξη » ( Ψαλμ. 118:128 ). « Γι’ αὐτὸ φορέστε τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ , γιὰ νὰ μπορέσετε ν’ ἀντισταθεῖτε τὴν ὥρα τῆς σατανικῆς ἐπιθέσεως . Λάβετε κάθε ἀπαραίτητο μέτρο γιὰ νὰ μείνετε ὥς τὸ τέλος σταθεροὶ στὶς θέσεις σας » (Ἐφ. 6:13) . Μόνο ὅποιος φοράει τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ μπορε ῖ ν’ ἀντισταθεῖ τὴν ὥρα τῆς σατανικῆς ἐπιθέσεως.

Μόνο ὅποιος τηρεῖ ὅλες ἀνεξαίρετα τὶς ἐντολὲς μπορεῖ νὰ νικήσει τὸν ἐχθρό. Τὶς ὧρες τῶν σατανικῶν ἐπιθέσεων ἀναδεικνύονται καὶ ἀποδεικνύονται οἱ ἀνδρεῖοι στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, πού, νικώντας, μεταβαίνουν ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο στὴν ἀνάσταση καὶ τὴν αἰώνια ζωὴ τῆς ψυχῆς.

Τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ τὴ φοροῦν οἱ ἅγιοί Του. Ὁ κανόνας τῆς ζωῆς τῶν ἁγίων εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ λόγος τους –ὁ λόγος καὶ τῶν χειλιῶν καὶ τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς τους– εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μ’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ μάχαιρα (Ἔφ. 6:17) συντρίβουν τὰ περιστρεφόμενα πύρινα ξίφη τῶν ἐχθρῶν –τους δαιμονικοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς δαιμονικὲς φαντασίες– κι ἔτσι αὐτὰ δὲν μποροῦν νὰ διαπεράσουν τὶς ψυχές τους.

Μὲ συνεχῆ ἐγρήγορση καὶ νήψη ἐπιτηροῦν τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ τους ὅλοι οἱ ἀληθινοὶ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ. Φωτισμένοι ἀπὸ τὴ θεία χάρη, ἀντιλαμβάνονται ἤδη ἀπὸ μακριά τοὺς νοητοὺς κλέφτες καὶ φονιάδες, ὅταν αὐτοὶ τοὺς πλησιάζουν, καὶ βλέπουν μέσα τους σὰν σὲ καθρέφτη τὰ μαῦρα πρόσωπα τῶν νοητῶν αἰθιόπων. Διακόπτοντας ἀπὸ τούτη τὴ ζωὴ κάθε κοινωνία μὲ τοὺς δαίμονες, στεροῦν ἀπ’ αὐτοὺς κάθε δικαίωμα ἢ ἐξουσία πάνω στὶς ψυχές τους. Ἔτσι, ὅταν χωρίζονται ἀπὸ τὰ σώματά τους, περνοῦν ἀνεμπόδιστα τὶς ἐξουσίες τοῦ ἀέρα, τὶς νικημένες ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρετή τους.
_________________

(1) Ὁσίου Μακαρίου του Μεγάλου, Ὁμιλίαι Πνευματικαί, ΛΖ’, 5.
(2) Ὁσίου Νικηφόρου του Μονάζοντος, Λόγος περὶ νήψεως καὶ φυλακῆς καρδίας – Συμεὼν τοῦ Θεολόγου.
(3) Ἀββᾶ Δωροθέου, Διδασκαλίαι, Ε’, 62.
(4) Θεοφυλάκτου Βουλγαρίας, Ἑρμηνεία εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, κεφ. Ε’, στ. 19.
agiazoni
Ρωμαίικο οδοιπορικό

========

Τίποτα δὲν εἶναι τοῦ Θεοῦ ἐὰν δὲν ἔχει ἀγάπη καὶ χαρά!

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και φρούτο

Άγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ

==================

π. Stephen Muse: Ψυχοθεραπεία και Ποιμαντική

Ο ορθόδοξος αμερικανός ιερωμένος π. Στέφανος Muse, στο β´μέρος της αποκλειστικής του συνέντευξης προς το “Αντίφωνο”, τον Μάρτιο του 2019: Αναλύει τις σχέσεις μεταξύ Οντολογίας, Ψυχολογίας και Ποιμαντικής, καθώς απαντά στο ερώτημα «πώς συνδυάζεται η Ψυχοθεραπεία με την Ορθοδοξία;».

Περαιτέρω, εξετάζει εάν «μπορεί κάποιος να το κάνει αυτό χωρίς πίστη», ενώ συνάμα διερευνά κατά πόσον μπορεί να καρποφορεί η ψυχοθεραπεία «έξω» από τον χώρο της πίστης.

Ακόμα, ορίζει την «συν-πάθεια» ως συμμετοχή στον πόνο των άλλων. Τέλος, εξηγεί την αστοχία της αντίληψης ότι «πηγαίνω στον ψυχοθεραπευτή μου, οπότε δεν χρειάζομαι εξομολόγηση», αναδεικνύοντας τη σημασία του συγκερασμού ψυχοθεραπευτικής και ιερατικής ιδιότητας.

Από πλευράς Αντιφώνου, ευχαριστίες πολλές στην Πολυξένη Τσαλίκη για την μετάφραση της συνέντευξης, στον Δημήτρη Μουρούλη για τον υποτιτλισμό και στον π. Βασίλειο Θερμό για την φιλοξενία.

(130) π. Stephen Muse: Ψυχοθεραπεία και Ποιμαντική – YouTube

ΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ . ΚΑΙ ΧΑΣΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟ-ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΝ ΟΔΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. ΔΙΟΤΙ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΥΠΟΤΙΜΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΑΙΟΝ ΕΓΩ . ΞΕΧΝΩΝΤΑΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΣΧΥΡΟ ΕΓΩ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ  ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ . Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΕΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ , ΣΤΟΝ ΚΕΚΑΘΑΡΜΕΝΟ ΝΟΥ ΔΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ . Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ.

Αναρτήθηκε από amethystos

==================